spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

 Το 1900 η αυτοκρατορία κυβερνάται ακόμη (από το 1644) από τη δυναστεία των Μαντζού. Την περίοδο αυτή η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία εκφράζεται από τους Γάλλους, τους Ρώσους και τους Γερμανούς που με διάφορους τρόπους διεκδικούν τμήματα των εδαφών της αυτοκρατορίας. Η εξέγερση των Μπόξερς απετέλεσε την επανάσταση του πληθυσμού εναντίον των αποικιοκρατών, οι δυνάμεις των οποίων μετά από πολιορκία 55 ημερών και σκληρή μάχη, εισέρχονται στο Πεκίνο. Δείτε κάποια στιγμή μια ενδιαφέρουσα ταινία παραγωγής του 1963 με τους Charlton Heston, David Niven, Ava Gardner περιγράφει εκπληκτικά την προσπάθεια των ξένων να καταλάβουν το Πεκίνο. Δώδεκα αποστολές ξένων χωρών στρατοπεδεύουν έξω από την Απαγορευμένη Πόλη, ενώ όταν ξεσπάει η επανάσταση οι διπλωμάτες πολιορκούνται από εξοργισμένους κινέζους που θέλουν πίσω τον τόπο τους. Ο τίτλος της ταινίας που ακόμη παίζεται για τους σινεφίλ τα καλοκαίρια: 55 μέρες στο Πεκίνο (55 days at Peking). Ένα πολύ ωραίο κείμενο από την International Herald Tribune μέσω της εφημ. Καθημερινή δημοσιεύτηκε πριν από καιρό, με τίτλο «Κίνα: σύγκρουση δύο εθνικισμών».

Το 1899 η Βρετανική Κυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στη Δημοκρατία του Τρανσβάαλ με αφορμή τον έλεγχο των χρυσορυχείων. Το κράτος αυτό της Νότιας Αφρικής, δημιουργήθηκε από τους πρώτους αποίκους τους Ολλανδούς του 17ου αι., που ρίζωσαν εκεί και σταδιακά αποτελούσαν ισχυρή δύναμη, δημιουργώντας ισχυρή εθνική οντότητα, τους Νοτιοαφρικανούς, με γλώσσα και πολιτισμό. Μια κλειστή κοινωνία ακόμη και για τους γηγενείς που συνεργάζονταν μαζί τους. Οι Νοτιοαφρικανοί ή Μπόερς, όπως ονομάστηκαν στη δική τους γλώσσα, παραγκωνίστηκαν από άλλους αγγλόφωνους πληθυσμούς και κυρίως τους Βρετανούς, ως κτηνοτρόφοι και μεγαλοκτηματίες και διεπίστωναν ότι άρχισαν να απειλούνται από την επεκτατικότητα των Βρετανών κυρίως στην εκμετάλλευση των ορυχείων. Και όταν εκείνοι κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του πλούσιου Τρανσβάαλ το 1899, εναντίον τους μαζί με τους νοτιοαφρικανούς πολέμησαν και οι γηγενείς. Η αναμέτρηση είχε δύο απάνθρωπα στοιχεία, απολύτως καταστροφικά για τους αντιπάλους κάθε φορά: το φλογοβόλο όπλο των Νοτιοφρικανών, που αποδεκάτιζε, όπως ήταν φυσικό, το ιππικό και τις καραμπίνες των Βρετανών και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επινόηση των Βρετανών. Οι αφρικανικές δημοκρατίες, εξουθενωμένες από την απάνθρωπη τακτική της ερήμωσης της υπαίθρου και του εγκλεισμού του αστικού πληθυσμού, υπέγραψαν τους όρους της παράδοσης, το 1902, όπου μεταξύ άλλων δέχονταν «ότι όσοι δεν ήσαν λευκοί θα έμεναν χωρίς πολιτικά δικαιώματα, ωσότου ρυθμιστούν οι συνθήκες αυτοδιοίκησής τους». Ενενήντα χρόνια μετά, με το Κόμμα του Νέλσον Μαντέλα δυναμωμένο και νόμιμο στην πολιτική ζωή του τόπου ­ μέσα και από μια άλλη ανοιχτή πληγή, τη δοκιμασία του απαρτχάιντ ­, γεννήθηκε έντονη η ανάγκη για διαφάνεια των χρόνων εκείνων. Σήμερα, μετά την κήρυξη εκείνου του πολέμου στη Νότια Αφρική, μαύροι και λευκοί, Νοτιοαφρικανοί, Βρετανοί και ιθαγενείς βιώνουν ακόμη τις συνέπειές του, όπως άλλωστε συμβαίνει στην ιστορία των ανθρώπων. Δείτε ένα ενδιαφέρον άρθρο στην εφημ Το Βήμα με τίτλο «Ο «απωθημένος» πόλεμος των Μπόερς» (απ’ όπου και η σημερινή εικόνα).

Εδώ και αρκετά χρόνια, πριν συνταχθούν τα βιβλία της Έκφρασης Έκθεσης, καθένας από μας τους φιλολόγους συγκέντρωνε κείμενα σε δόκιμο νεοελληνικό λόγο, θέματα εκθέσεων και με πολύ μεράκι μετείχε στη διαδικασία «αγωγής λόγου» με πρωταγωνιστές τους μαθητές του. Από εκείνη την εποχή, που οι Δάσκαλοι Φίλιας, Γιανναράς, Μαρωνίτης, Πλωρίτης δημοσίευαν θέσεις και αντιθέσεις, κείμενα με ιδέεες που συγκρούονταν ή συμπορεύονταν και βοηθούσαν τους μαθητές μας να ασκούν την κρίση και τον λόγο τους με τέχνη και τεχνική, «γνωρίζω» την γραφή του κ. Β. Φίλια. Ένα σύγχρονο κείμενό του θα αναρτήσω εδώ σήμερα με σκοπό την κριτική μας αφύπνιση:

«Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει.
Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.
Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.
* * *
Είναι γεγονός ότι η έννοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10ο και 11ο αιώνα.
Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.
Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα, δηλαδή η γέννηση του Εθνους – Κράτους.
Επομένως, η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις , όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών, ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν, αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας.
Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης» [ Κ. Μάρξ] και να την καθυποτάξει, γνωρίζοντας τους νόμους της.
Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές» και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.
Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει, αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός;] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο.
Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος] ή περιπίπτει σε μεγαλοϊδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.
* * *
Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ’ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.
Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.
Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ’ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα, υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.
Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή, προιόν του ρωμαντισμού του 19ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού πρωτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης, που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού, όπως συνέβη στη Δύση.
Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και, μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη.

Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη . «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προϋποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας.
Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων, αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο.
Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδολογιών», της κατάργησης του Έθνους, της πολιτισμικής εξομοίωσης.
Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής, ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *
Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.
Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπανοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα, που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία, που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

Αθήνα 23 Ιανουαρίου 2010,
Καθηγητής Βασίλης Φίλιας,

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου», στις εκδόσεις Παπαζήση.
 

Σημ.: Δεν γνωρίζω κανένα από τα πρόσωπα που αναφέρονται. Γνωρίζω μόνο την μακρά πνευματική θητεία του κ. Β. Φίλια, την οποία σέβομαι και τιμώ.  

Το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου σε συνεργασία με άλλες Σχολές και Τμήματα των Ελληνικών Α.Ε.Ι διοργανώνει το 2ο Πανελλήνιο
Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από 28 έως 30 Μαΐου 2010. Σκοπός του Συνεδρίου είναι η παρουσίαση της βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας καθώς και των θεωρητικών προσεγγίσεων στην εκπαίδευση (ανώτατη, δευτεροβάθμια, πρωτοβάθμια). αλλά και η διατύπωση εμπεριστατωμένων προτάσεων για το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας και η παρουσίαση ερευνητικών ευρημάτων και παιδαγωγικών εμπειριών από διακεκριμένες προσωπικότητες στο χώρο της εκπαίδευσης.

Οι θεματικές ενότητες του Συνεδρίου: – Γνωστικοί μηχανισμοί μάθησης – Ψυχολογία και εκπαίδευση – Μάθηση και νευροεπιστήμες – Μέθοδοι διδασκαλίας παιδιών, εφήβων, ενηλίκων – Γενική διδακτική – Διδακτική της ιστορίας, της γλώσσας και της λογοτεχνίας – Διδακτική των μαθηματικών και φυσικών επιστημών – Διδακτική Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών – Διδακτική Θεωρητικών Επιστημών – Διδακτική Βιολογικών και Ιατρικών Επιστημών – Διαπολιτισμική εκπαίδευση – Περιβαλλοντική εκπαίδευση – Δια βίου εκπαίδευση – Εκπαιδευτική πολιτική και διοίκηση εκπαίδευσης – Νέες τεχνολογίες και εξ αποστάσεως εκπαίδευση – Ειδική αγωγή – Αισθητική αγωγή – Μαθησιακές δυσκολίες – Δυσλεξία – Εκπαίδευση ευφυών μαθητών – Ψυχομετρικά εργαλεία στο χώρο της εκπαίδευσης – Κοινωνικές επιστήμες και παιδική ηλικία – Παγκοσμιοποίηση και εκπαίδευση – Συνεχιζόμενη εκπαίδευση. 

Για πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλέφωνα: 2103688460 και 2103688011.

 Μόλις το διάβασα και το αναδημοσιεύω για όσους δεν το γνωρίζουν:

«Πέρυσι, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου (2009), στην Θεσσαλονίκη, τμήμα της Σχολής Ευελπίδων που παρήλασε, τραγούδησε το «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα» και τιμωρήθηκε επειδή προσεβλήθη σκοπιανός επίσημος που παρακολουθούσε την στρατιωτική παρέλαση από τις θέσεις των επισήμων!!! Φέτος, στην ίδια παρέλαση, δύο τελειόφοιτοι Ευέλπιδες αποφάσισαν να επαναλάβουν την ευγενική πράξη των συναδέλφων τους Ευέλπιδων της προηγούμενης χρονιάς. Κι ενώ το τμήμα της Σχολής Ευελπίδων παρήλασε και κόντευε στο τέλος της πορείας του, δόθηκε το σύνθημα από δύο νεαρά παλικάρια, από δύο νεαρούς Ευέλπιδες αυριανούς αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού… Και με μία φωνή οι παρελαύνοντες Ευέλπιδες ακολούθησαν το «σύνθημα» και τραγούδησαν την «Μακεδονία ξακουστή» εν μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών του παρευρισκομένου πλήθους πολιτών. … Και οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν! Με ποινή 20ήμερης στέρησης εξόδου τιμωρήθηκαν οι δύο «υπεύθυνοι» Ευέλπιδες! Ποινή που δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα, όσο εξωφρενική και αν ακούγεται σε όλους εμάς… Και η ποινή είναι άκρως παράλογη, εάν σκεφτούμε πως τραγουδήθηκε ένα ελληνικότατο τραγούδι, που ενώ πέρυσι έκανε τον σκοπιανό υπουργό Άμυνας να αισθανθεί άβολα, φέτος -ελλείψει σκοπιανών «επισήμων»- αποδόθηκε αναίτια και χωρίς να υπάρχει ούτε μία σοβαρή δικαιολογία. …Στο πλάι των τιμωρημένων «ανυπάκουων» Ευέλπιδων, στάθηκαν όλοι οι φίλοι τους, οι συνάδελφοί τους, του ιδίου έτους, και παρέμειναν επί εικοσαημέρου εντός της σχολής, συμπαραστεκόμενοι στους «τιμωρηθέντες». Σαν ένας άνθρωπος στάθηκαν μπροστά στην τιμωρία και μοιράστηκαν την ευθύνη που η πατρίδα τους μετέφερε στους ώμους τους. «Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι…» οι Ευέλπιδές μας απέδειξαν πως είναι άξιοι της εμπιστοσύνης όλων μας και μας απέδειξαν -για μία ακόμη φορά- πως η «τιμωρία» μπορεί κάποτε να είναι και χρέος. … Η ιστορία επαναλαμβάνεται και δίνει ευκαιρίες σε όλους να γνωρίσουν την δόξα ή την χλεύη και την ταπείνωση… Εμείς όμως, θα αναρωτιόμαστε όχι γι αυτούς που έπραξαν αυτό που η καρδιά τους διέταξε, αλλά γι αυτούς που διέταξαν την τιμωρία: Τιμωρήθηκαν για λόγους πειθαρχικής εθιμοτυπίας ή επειδή δόθηκε διαταγή άνωθεν;»

Περισσότερα εδώ.
 

 Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στη Σμύρνη. Mε την καταστροφή, αυτός και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν τελικά στην Aθήνα. Aποφοίτησε από το Πρώτο Γυμνάσιο Aθηνών με βαθμό ακέραιο άριστα. Περάτωσε τις πανεπιστημιακές σπουδές του εργαζόμενος. H διδακτορική διατριβή του εγκρίθηκε με βαθμό άριστα παμψηφεί. Δίδαξε φιλοσοφία του δικαίου είτε φιλοσοφία γενικά στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, στο Πανεπιστήμιο Nancy της Γαλλίας και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Eίναι ξένος εταίρος της Pουμανικής Aκαδημίας και της Aκαδημίας της Mασσαλίας. Διετέλεσε δύο φορές Yπουργός Παιδείας, το 1989 στην Kυβέρνηση Γρίβα και το 1990 στην Kυβέρνηση Zολώτα. Έχει τιμηθεί με ανώτερες διακρίσεις από τοfς Προέδρους της Δημοκρατίας Eλλάδος, Γαλλίας και Iταλίας. Πρόεδρος της Aκαδημίας (1993). Eίναι συγγραφέας 32 βιβλίων με θέματα φιλοσοφίας, φιλολογίας, ιστορίας και πολιτικής. Kορυφαίο από αυτά είναι η “Φιλοσοφία του Δικαίου”, όπου αναπτύσσεται ο κλάδος της φιλοσοφίας πραξιολογία και με βάθρο αυτή θεμελιώνεται και αναδιαρθρώνεται το σύστημα του δικαίου. Περισσότερα στην ιστοσελίδα της Ακαδημίας Αθηνών και σχετικά με την περίοδο της παύσης του από το πανεπιστήμιο και της εξορίας του εδώ.-

 Πρόσφατα βιβλία του, τα «Φιλοσοφικά» (εκδ. Παπαζήση), τα «Φιλολογικά» (εκδ. Καστανιώτη).

Ο κ. Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος έδωσε το ακόλουθο κείμενό του στην Καθημερινή της 28ης Ιανουαρίου. Μήπως πρέπει να το διαβάσουμε για να θυμηθούμε κάποια πράγματα; Το αναδημοσιεύω από την Καθημερινή για σας:

«Κύριε διευθυντά,

Παλλάδιο ηθικό των Ελλήνων της γενεάς μου, η επί αιώνες πολλούς παρουσία του ελληνικού έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τους προ Χριστού χρόνους έως την εποχή μας και με συμβολή μεγαλουργό κάποτε, αμφισβητείται και πάλι, από Έλληνες τώρα μάλιστα, και χαρακτηρίζεται έωλο θεώρημα, γέννημα του ελληνικού ρομαντισμού του ΙΘ΄ αιώνα είτε κατασκεύασμα ιδεολογικό της εκπαιδευτικής πολιτικής του νεοσύστατου κράτους. Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας. Επικαλούμαι, λοιπόν, τα εξής προς τους διδασκάλους της Ιστορίας ή και προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:

1. Ο φιλόσοφος Πλήθων, στον 15ο αιώνα, είχε ζητήσει, πριν από την Αλωση, ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, να ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ελλήνων, ώστε και να συμμορφωθεί προς την ιστορική τότε πραγματικότητα.

2. Ο πρώτος μετά την Άλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, απευθυνόμενος στους μοναχούς της Πάτμου, τονίζει προς αυτούς ότι με την περίσωση των ευρισκομένων στη Μονή χειρογράφων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας συμβάλλουν στην επιβίωση του υπόδουλου Γένους.

3. Ο Ιανός Λάσκαρις και άλλοι Έλληνες λόγιοι στην Ιταλία, πολύ πριν από τον 19ο αιώνα, όχι μόνο διδάσκουν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και με αμείωτο ζήλο επιδιώκουν να προκαλέσουν πολεμική επιχείρηση των Δυτικοευρωπαίων για την απελευθέρωση των συγχρόνων τους Ελλήνων. 4. Στον 17ο αιώνα, ο Έλληνας Επίσκοπος Βελιγραδίου έγραφε για τον σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ότι δεν υστερεί όχι μόνο των διάσημων τότε φιλοσόφων της Ιταλίας, αλλά και των ημετέρων φιλοσόφων της αρχαίας εποχής.

5. Ο μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στον 17ο αιώνα, ονομάζεται για τους Ευρωπαίους «Ελ Γκρέκο», ο Έλληνας με όσα ένδοξα υποβάλλει τότε η λέξη αυτή, ενώ και υπενθύμιζε την ύπαρξη του Γένους των Ελλήνων, μεγαλουργού άλλοτε και υπόδουλου τότε.

6. Αλλά και στον 18ο αιώνα, Έλληνες έμποροι και λόγιοι, που ζούσαν και δρούσαν στις ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ρουμανία, διατηρούσαν ακμαίο το ελληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ήκμαζαν τότε οι «Αδελφότητες» Ελλήνων στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. 7. Ο Διονύσιος Σολωμός, στον Ύμνον εις την Ελευθερίαν, γραμμένον πριν να υπάρξει ακόμη ελληνικό ανεξάρτητο κράτος, όχι λοιπόν ως φερέφωνο της εκπαιδευτικής πολιτικής του, αναφέρεται σε «περασμένα μεγαλεία» και χαρακτηρίζει «σαν πρώτα αντρειωμένη» την ελευθερία, δηλαδή εμπνέεται από την ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους. 8. Ο φιλελληνισμός, το υπέροχο αυτό κίνημα των ηθικά αισθαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών, εξηγείται μόνο από την πεποίθησή των ότι ένα μεγαλουργό στους αρχαίους χρόνους έθνος έχει εξεγερθεί για την απόσειση της επί αιώνες δουλείας του. 9. Εκφραστικότατο είναι και ό,τι διακήρυξε ο ραδιοσταθμός της Μόσχας τον Νοέμβριο του 1940: Οι Έλληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα. Και ο ρωσικός φιλελληνισμός υπάρχει έντονος ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα. 10. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η συγκινητική αντοχή του ελληνικού φρονήματος συμπαγών ελληνικών πληθυσμών υπό εξουσία τουρκική επί αιώνες σε περιοχές των εσχατιών της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου, όπου η τοπική ελληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής πολύ έκδηλα.

Η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του «ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα», προς ιδεολογική στήριξη «εθνικών επεκτατισμών», όπως επιπόλαια γράφεται σε πρόσφατο δημοσίευμα. Στον 19ο αιώνα συζητήθηκε απλώς η «διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους» με αφορμή την αμφισβήτησή της από μη Ελληνες. Πριν δεν συζητούσαν γι’ αυτήν, καθώς δεν συζητεί κανείς για τα δεδομένα και αυτονόητα.

Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Έλληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία. Στους αρχαίους Έλληνες διάχυτη κατά Ηρόδοτον ήταν η πίστη ότι «απεκρίθη εκ παλαιτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν, εόν και δεξιώτερον και ηλιθίου ευηθείης απηλλαγμένον μάλλον». Η πίστη αυτή όμως δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν.- Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος – Ακαδημαϊκός – πρώην υπουργός Παιδείας»

Οι μετακινήσεις των μαθητών, ως περίπατοι, εκπαιδευτικές επισκέψεις ή εκδρομές συχνά – πυκνά μας απασχολούν. Δείτε το νομοθετικό πλαίσιο για το θέμα: Α. Σχολικοί περίπατοι (άρθρο 1 της 13324/Γ2/7-2-2006/ΥΠΕΠΘ-ΦΕΚ 206 Β΄).- Β. Διδακτικές Επισκέψεις (Φ.12/752/Γ1/866/19-8-98 Κ.Υ.Α. – ΦΕΚ 954 Β΄).- Γ. Ημερήσιες εκπαιδευτικές εκδρομές (13324/Γ2/7-2-2006/ΥΠΕΠΘ-ΦΕΚ 206 Β΄).- Δ. Πολυήμερες εκπαιδευτικές εκδρομές (13324/Γ2/7-2-2006/ΥΠΕΠΘ-ΦΕΚ 206 Β΄).- Ε. Μετακινήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών στο πλαίσιο υλοποίησης εγκεκριμένων Σχολικών Δραστηριοτήτων ή εγκεκριμένων Προγραμμάτων Σχολικών Δραστηριοτήτων (107632/Γ7/2-10-2003, 126807/Γ7/14-11-03, 4115/Γ7/16-1-04, 17485/Γ7/17-2-2004).- ΣΤ) Μετακινήσεις εκπαιδευτικών και μαθητών στο εξωτερικό στο πλαίσιο υλοποίησης των ευρωπαϊκών προγραμμάτων: 1) ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ (Comenius, Grundtvig, Arion, Leonardo da Vinci) και 2) ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, (Υ.Α. 45784/ΙΑ/25-05-2007 ΦΕΚ 831/ Β’).- Περισσότερα εδώ, αλλά και εδώ.

 Το σύνθημα περί «άριστων και όχι αρεστών» που διατυπώθηκε κατά την προεκλογική περίοδο (Σεπτέμβριος 2009) ήταν πολύ ενθαρρυντικό. Εφαρμόζεται; Ακούσατε κάτι; Αν, ναι, τότε το έργο μας στο σχολείο θα «πιάνει τόπο». Αλλιώς, όσοι αναφερόμαστε στα πρότυπα και επιδιδόμαστε σε ασκήσεις παιδαγωγικής αρετής, πάλι θα ντυθούμε «γραφικοί» τις Απόκριες.