ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

         Σύγχρονοι θεολόγοι θεωρούν ως μέλη της Εκκλησίας κάθε ορθόδοξο, επειδή κάποτε βαπτίστηκε. Δέν τούς ενδιαφέρει σέ ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκονται σήμερα τά άτομα αυτά. Οι οικουμενιστές μάλιστα, θεωρούν ως μέλη της Εκκλησίας κάθε υποτιθέμενο Χριστιανό, πού λέει ότι πιστεύει στό Θεό, ακόμη κι?άν δέν πιστεύει στήν Αγία Τριάδα!
         Τό «μυστήριο της Πεντηκοστής» επαναλαμβάνεται κάθε φορά, πού ένας πιστός δέχεται τό Άγιο Πνεύμα στήν  καρδιά του. Εκεί μέσα στήν καρδιά τό Άγιο Πνεύμα αρχίζει νά προσεύχεται «στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. 8,26). Μαζί μέ τό Άγιο Πνεύμα προσεύχεται κι?η καρδιά τού πιστού «αδιαλείπτως» (Α? Θες. 5,17). Αυτό είναι τό τελευταίο σκαλοπάτι στή κλίμακα «τού φωτισμού». Από εκεί καί πέρα, πρέπει ο πιστός ν?ανέλθη όλα τά άλλα σκαλοπάτια, κι?άν θέλει ο Θεός, νά φτάσει καί στή θέωση.
         Στήν Αρχαία Εκκλησία οι πιστοί, δέχονταν τήν επίσκεψη τού Αγίου Πνεύματος, συνήθως μετά τό βάπτισμά τους. Τό Άγιο Πνεύμα ερχόμενο στόν πιστό, τόν «χρίει». Αυτό είναι τό «βάπτισμα Πνεύματος» κι?αποτελεί τό γνωστό μυστήριο τού χρίσματος. Γι?αυτό, τό μυστήριο αυτό είναι «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου». Αυτό είναι η σφραγίδα του Χριστού. Έτσι ο πιστός αποκτά τή Θεία Χάρη καί τά Χαρίσματά Της. Τότε μόνο γίνεται Σώμα Χριστού καί Ναός τού Αγίου Πνεύματος. Αισθητό σημείο τής ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος στόν πιστό είναι η «Νοερά Προσευχή». Η «μυστική τού νοός ιερουργία κατά τόν Άγιο Γρηγόριο τόν Σινα?τη. Πολή ορθά τονίζει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου (Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, σελ.83), όταν γράφει: «Εκείνος πού αποκτά τό χάρισμα τής νοεράς προσευχής αισθάνεται τήν ενέργεια τής Χάριτος μέσα του, η οποία γίνεται καθαρτική, φωτιστική, μυστική. Αυτή είναι η εσωτερική ιερωσύνη καί η εσωτερική Θεία Λειτουργία. Όσοι φθάνουν σ?αυτήν την κατάσταση είναι ιερείς. Ιερατείο αληθινό είναι η καρδιά πού ενεργείται υπό του Πνεύματος χωρίς λογισμούς».
         Έτσι γίνονταν στήν πρώτη Χριστιανική Εκκλησία ένας πιστός «βασίλειον ιεράτευμα» (Α?, Πέτρου 2,5) μέλος τής Εκκλησίας. Ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης τονίζει τά εξής: «Λα?κός είναι εκείνος ο οποίος έχει μέν βαπτισθή, αλλά δέν έχει ακόμα κληθή άνωθεν, ώστε νά γίνη βασίλειον ιεράτευμα, δηλ. κληρικός. Ως κληρικός εθεωρείτο ο Θεόκλητος, εκείνος που είχε δεχθή στήν καρδιά του τήν επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος καί πού τό Πνεύμα είχε αρχίσει νά προσεύχεται μέσα του» (Πατερική Θεολογία σελ. 103-104).
         Οι Φράγκοι, εξαιτίας του Αυγουστίνου, δέν δέχθηκαν αυτή τήν Παράδοση τής Εκκλησίας. Πιστεύουν ότι όλοι όσοι είναι βαπτισμένοι έχουν «γενική» ιερωσύνη καί όχι «πνευματική» ιερωσύνη (Ορθοδοξία), οι δέ χειροτονημένοι κληρικοί έχουν «ειδική» καί όχι «τελεστική» πού αποτελεί τό μυστήριο τής «Ιερωσύνης» στήν Ορθοδοξία.
         Στό θέμα τής χειροτονίας τών κληρικών από τό Άγιο Πνεύμα, αναλύει θαυμάσια ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, στήν επιστολή του «Περί εξομολογήσεως». Παραθέτουμε σέ μετάφραση μερικά αποσπάσματα:«Πρίν, οι Αρχιερείς μόνοι έπαιρναν τήν εξουσίαν τού «δεσμείν καί λύειν», κατά διαδοχή από τούς Θείους Αποστόλους. Όμως, καθώς περνούσαν τά χρόνια καί οι Αρχιερείς αχρειώνονταν, δόθηκε η φρικτή αυτή επιχείρηση σέ ιερείς μέ βίο άμωμο καί αξιουμένους Θείας Χάριτος. Αργότερα, όταν καί αυτοί οι ιερείς καί αρχιερείς ανακατεύθηκαν καί εξομοιώθηκαν, μέ τόν υπόλοιπο λαό καί πολλοί απ?αυτούς, όπως γίνεται καί τώρα, έπεσαν σέ πνεύματα πλάνης καί μάταιες κενοφωνίες καί χάνονταν, η εξουσία τού «δεσμείν καί λύειν» μεταφέρθηκε, όπως ειπώθηκε, στόν εκλεκτό λαό τού Θεού, τούς μοναχούς, όχι επειδή αφαιρέθηκε από τούς ιερείς καί αρχιερείς, αλλά γιατί εκείνοι οι ιερείς καί αρχιερείς, αποξένωσαν τόν εαυτόν τους από τήν χάρη αυτή… Από τότε πού αυτοί πού κατείχαν τούς Θρόνους τών Αποστόλων κατήντησαν σαρκικοί καί φιλήδονοι καί φιλόδοξοι, καί εξέκλιναν σέ αιρέσεις, τούς εγκατέλειψε η Θεία Χάρη…
         Απλώς, έτσι γιά μόνο τή χειροτονία καί τήν αξία της, δόθηκε απ?τό Θεό η εξουσία νά συγχωρούν τίς αμαρτίες; Όχι! Σ?αυτούς είναι συγχωρεμένο μόνο νά ιερουργούν. Νομίζω δέ, ότι στούς περισσοτέρους από αυτούς, ούτε αυτό, γιά νά μή κατακαούν σάν το χορτάρι! Αλλά, είναι δοσμένο (τό χάρισμα νά συγχωρούν αμαρτίες) μόνο σ?εκείνους από τούς ιερείς καί αρχιερείς καί μοναχούς, πού συγκαταριθμούνται στούς χορούς τών μαθητών τού Χριστού» (Ιωαν. Δαμασκηνού, Περί εξομολογήσεως καί περί τής εξουσίας τού δεσμείν καί λύειν. P.G. 95, 284 επ.).
         Η μείωση τού αριθμού τών προφητών σέ συνδυασμό μέ τήν εξάπλωση τού Χριστιανισμού είχαν σάν αποτέλεσμα νά εκλέγονται επίσκοποι καί πιστοί, πού ήταν μόνο στό στάδιο του «φωτισμού». Μέχρι τότε πιστοί πού βρισκόνταν στό στάδιο τού «φωτισμού» εκλέγονταν ιερείς. Όσοι ήταν στό στάδιο τού «φωτισμου», δέν είχαν καταστήσει βίωμα τους τά δόγματα. Γι?αυτό ο υποψήφιος επίσκοπος, στήν περίπτωση αυτή υποχρεωνόταν, κατά τήν «Χειροθεσία» του, νά διαβάζει ομολογία τής πίστεως του, τόν λεγόμενο «λίβελο ορθής πίστεως».
         Πρόβλημα στήν Εκκλησία άρχισε νά δημιουργείται μεταγενέστερα, όταν άρχισαν νά γίνονται επίσκοποι, άτομα, πού τήν εποχή τών πρώτων Χριστιανών θά ήταν «ιδιώτες», ή «άπιστοι»! Δέν είχαν δηλαδή, τήν «άνωθεν»χειροτονία. Δέν ήταν «κληρικοί» «χειροτονημένοι» από τό Θεό. Ήταν «λα?κοί», γιατί δέν είχαν λάβει τό Άγιο Πνεύμα. Αυτούς τους «κληρικούς» πού έλαβαν χειροτονία μόνο από ανθρώπους, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος τούς αποκαλεί «κλέπτες καί ληστές»! Γιατί θεωρεί ότι δέν τούς έχει χειροτονήσει ο Θεός, γιά νά καταστούν προφήτες.
         Αυτός είναι καί ο λόγος πού εμφανίστηκαν στή ζωή τής Εκκλησίας οι αιρέσεις. Τό ότι δηλ. «εχειροθετούντο» επίσκοποι, άτομα, πού ποτέ δέν απέκτησαν τήν εμπειρία τού «φωτισμού» καί τής «θέωσης», ώστε νά έχουν ως βίωμα τους τά δόγματα τής Εκκλησίας. Αιρετικός δέν είναι μόνο εκείνος πού εισάγει νέα δόγματα στήν Εκκλησία,  αλλά καί όποιος δέν έχει φτάσει στό «φωτισμό» ή στή «θέωση». Όποιος δηλαδή, δέν είναι μέλος τής Εκκλησίας. Αυτός δέν είναι Ορθόδοξος!         Σέ κάθε τοπική Εκκλησία, τούς πρώτους αιώνες, υπήρχαν πολλοί προφήτες, πού είχαν τήν «άνωθεν» χειροτονία. Όντως ευλογημένη εποχή. Στήν Κόρινθο π.χ. πρέπει νά υπήρχαν τουλάχιστον πέντε προφήτες (Ι. Ρωμανίδου, Ρωμαίοι Πατέρες, σελ.7). Ήταν δηλαδή επίσκοποι, χωρίς όμως νά ασκούν τά καθήκοντα τής «μυστηριακής» ιερωσύνης. Αυτά τά ασκούσε μόνο ένας Προφήτης, στόν οποίο ανέθεταν οι άλλοι προφήτες νά ενεργεί τό έργο αυτό. Η εκλογή αυτή είναι η «χειροτονία»! Αυτό πού εμείς σήμερα λέμε «χειροτονία», τότε τό έλεγαν «χειροθεσία».
         Συμπερασματικά πρέπει νά μάς απασχολεί τό άν είμαστε πράγματι μέλη τής Εκκλησίας. Θά πρέπει όλοι μας νά κάνουμε αυτή τήν εξέταση. Άν είμαστε τίμιοι μέ τόν Θεό καί τόν εαυτό μας, είναι βέβαιο ότι θά «χάσουμε τόν ύπνο μας» (π. Ιωαν. Ρωμανίδης, προπατορικόν αμάρτημα, Πατερική Θεολογία σελ. 217 κ.ε.).

*Αναφορά πρός τούς επισκόπους

Την Τετάρτην 21ην ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2009 ώραν 18.00ην εις το Αμφιθέατρον του ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ Οδός Ριζάρη 2, 10675 ΑΘΗΝΑ τηλ. 210-7215023
(με metro-γραμμή 3 και δεκάδες γραμμές τρόλλεϋ και λεωφορείων: ΣΤΑΣΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ)

θα γίνη η τελετή της ΚΟΠΗΣ της ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣτων
α) ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ« Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ»
β) ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ
γ) ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»
δ) Περιοδικού «ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ». 

Θα ήτο ανέκφραστος χαρά δια τους διοργανωτάς, εάν είχαμε την τιμήν να ανταποκριθήτε εις την πρόσκλησίν μας και να παρευρεθήτε εις την ποικίλην και μεστήν περιεχομένου εκπολιτιστικήν βραδυάν.

Επ?ευκαιρία θερμώς ευχαριστούμε την Διεύθυνσιν του ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ, η οποία έδειξε πολύ μεγάλην κοινωνικήν ευαισθησίαν και, εκτιμώσα το σπουδαίον ανθρωπιστικόν έργον μας, παρεχώρησε δωρεάν τους χώρους δια την εκδήλωσίν μας.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ θα περιλαμβάνη και τα εξής:

1) Προσευχήν και Απολυτίκια Αποστόλου Παύλου, καθώς και των εορταζόντων την 21ην Ιανουαρίου, Αγίου Μαξίμου Ομολογητού και Αγίου Ευγενίου Τραπεζουντίου.

2) Σύντομον αναφοράν εις τον ποντιακόν ελληνισμόν και την χριστιανοσύνην γενικώτερον, επ  ευκαιρία της εορτής του Αγ. Ευγενίου Τραπεζουντίου, υπό του Εξάρχου του Βυζαντινού Τάγματος του Αγ. Ευγενίου κ. Αντωνίου Χατζηδημητρίου.

3) Περιληπτικήν ενημερωτικήν αναφοράν του Προέδρου μας.

4) Ομιλίαν του Καθηγητού του 4ου Πανεπιστημίουτης Σορβόννης κ. Αχιλλέως Λαζάρου με το λίαν επίκαιρον, εθνικόν θέμα «ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ;».

5) Εορταστικούς ύμνους των Τριών Ιεραρχώνκατά την παράδοσιν της Κωνσταντινουπόλεως (19ου αι). Το πρόγραμμα αποδίδει το ψαλτικόν σύνολον ΡΩΜΑΙΪΚΟ, υπό την διεύθυνσιν του Δρ. Γεωργίου Μπιλάλη.

6) Βράβευσιν προσωπικοτήτων και φορέων (ήρωας ήθους, αρετής, ακεραίου χαρακτήρος, ευσυνειδησίας, συνεπείας, ευπρεπείας και ευποιΐας).

Δι? εφέτος περιοριζόμεθα εις τους:                    

Εκ των ζώντων:

Τας εταιρείας-μεγάλους ευεργέτας – χορηγούς του «Διορθοδόξου Συνδέσμου ο Απόστολος Παύλος»ΠΕΠΣΙΚΟ-ΗΒΗ και ΕΛΜΠΙΣΚΟ,δια την μεγάλην κοινωνικήν ευαισθησίαν και τα ευήκοα ώτα και την αρωγόν χείρα, που επιδεικνύουν πάντοτε.

Τον ακάματον εργάτην του Ευαγγελίου, Πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην πατέρα Γερβάσιον Ραπτόπουλον, προστάτην των θυμάτων της κοινωνίας, τα οποία από κακές συγκυρίες ευρέθησαν εις την φυλακήν.

Την μεγάλην ερευνήτριαν, νεωτάτην ούσαν, δίδα Αικατερίνην Αϋφαντή, τόσον δια τα επιστημονικά της επιτεύγματα, όσον -κυρίως- δια το θάρρος και παρρησίαν, που έχει, να ομολογή δημοσίως, ότι είναι υπερήφανη, διότι είναι Ελληνίς και Ορθόδοξος.

Την δραστηρίαν Πρόεδρον της Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, καν Ελένην Χατζηανδρέου, δια την προσφοράν της εις την δημοσιογραφίαν και την κοινωνίαν γενικώς.

Εκ των αειμνήστων τεθνεώτων:Τον Σεβασμιώτατον πρώην Ύδρας κυρόν Ιερόθεον, σεμνόν, ταπεινόν και ευλαβή Ιεράρχην, δια το φωτισμένον ποιμαντικόν του έργον.

Τον Αιδ/τον π. Δημήτριον Παπαντώνην, δια την φιλοπονίαν του και την ευσυνείδητον και με ένθεον ζήλον εκτέλεσιν των ιερατικών του καθηκόντων, εργασθέντα αφανώς και αθορύβως δια την έλευσιν της Βασιλείας του Θεού επί της γης.

Τον εμπνευσμένον επιστήμονα και άνθρωπον Πρόεδρον της Ακαδημίας Αθηνών Γεώργιον Μερίκαν, δια την προσφοράν του εις την ανακούφισιν του ανθρωπίνου πόνου.

Τον άρχοντα της ανθρωπιάς και της ευπρεπείας, Καθηγητήν Γεώργιον Δασκαρόλην, δια το αθόρυβον μέγα επιστημονικόν και νομικόν κοινωνικόν του έργον.

Tον «πρύτανιν» των δικηγόρων Ηλίαν Παρασκευάν, δια την προσφοράν του εις την Νομικήν Επιστήμην και τις ανεκτίμητες κοινωνικές του ιδέες, από τις οποίες ενεφορείτο και με το παράδειγμά του εδίδασκε την απλότητα της ψυχής και εξωτερίκευε το προσωπικόν του μεγαλείον.

Τον ανάργυρον ιατρόν Ιωάννην Ζαμάνην, δια την αγάπην του προς τον Θεόν και τον άνθρωπον, η οποία εξεφράζετο με την ακάματον συμπαράστασίν του εις κάθε πάσχοντα, με την ηθικήν, πνευματικήν και υλικήν συνεισφοράν του, με τον ένθεον ζήλον, εργαζόμενον αθορύβως, ως «καλός Σαμαρείτης».

1. Η έγκρισις καί μή ανάκλησις τής συμφωνίας τού Μπαλαμάντ, ότι Ορθοδοξία καί παπισμός είνε αδελφές εκκλησίες, έχει δηλαδή καί ο παπισμός αποστολική διαδοχή, χάρι, μυστήρια (1993).

2. Η πρωτοστασία στήν ετοιμασία τής Οικουμενικής Χάρτας, πού εξέδωκε τό Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (Κ.Ε.Κ.) καί τό Συμβούλιο Καθολικών Επισκοπικών Συνελεύσεων τής Ευρώπης (C.C.Ε.Ε.), η οποία χωλαίνει εκκλησιολογικώς καί πλήττει ευθέως τήν ιεραποστολή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας (2000-2001).

3. Η αποδοχή τής αμοιβαίας αναγνωρίσεως στήν Γερμανία τού αγίου βαπτίσματος μέ τά «μιάσματα» τών παπικών καί τών προτεσταντών (2007).

4. Η σιωπή στήν διακήρυξι τού πάπα, ότι τό Βατικανό είνε πλήρης Εκκλησία ενώ η Ορθοδοξία παρουσιάζει έλλειμμα (2007).

5. Η παθητική αποδοχή τού Κειμένου τής Ραβέννας γιά πρωτείο τού πάπα μεταξύ τών πατριαρχών (2007).

6. Η ανοχή πρός τήν προωθουμένη ουνία.

7. Η πρόθυμη συμμετοχή στίς κατά διαστήματα πανθρησκειακές συνάξεις, τή νέα αυτή επινόησι τού παποκεντρικού οικουμενισμού.

8. H αμοιβαία συμμετοχή στίς θρονικές εορτές Βατικανού καί Φαναρίου, πού καθιερώθηκε πλέον ετησίως καί λειτουργεί σταθερώς μόνο εις βάρος τής Ορθοδοξίας.

9. Άς συνυπολογισθή ακόμη σ?αυτά η ανοχή σέ ετεροδιδασκαλίες όπως εκείνη τού αρχιεπισκόπου Αυστραλίας καί σέ ασέβειες καί βλασφημίες όπως εκείνη τού Μίμη Ανδρουλάκη. 

(1-9 πηγή: Xριστιανική Σπίθα, Δεκέμβριος 2008)

10. Ενώ δέν αναγνωρίζει Σκοπιανή Ορθόδοξη Εκκλησία, σιωπά στό Χριστουγεννιάτικο μήνυμα στήν “Μακεδονική γλώσσα” τού πάπα. 

 Ο Μακαριστός π. Ιουστίνος Πόποβιτς στό βιβλίο του «Ορθόδοξος Εκκλησία καί Οικουμενισμός (Εκδ. Ορθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974)» γράφει: «Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τής Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδιά όλων τών ευρωπαϊκών ουμανισμών μέ επικεφαλής τόν Παπισμόν. Όλοι δέ αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αυταί αι ψευδοεκκλησίαι δέν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις τήν άλλην αίρεσιν. Τό κοινόν ευαγγελικόν όνομά των είναι η παναίρεσις. Διατί; Διότι εις τό διάστημα τής ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματα τινά τού Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού, αι δέ Ευρωπαϊκαί αυταί αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τόν Θεάνθρωπον καί εις τήν θέσιν του τοποθετούν τόν Ευρωπαΐον άνθρωπον. Εδώ δέν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ τού Παπισμού, Προτεσταντισμού, Οικουμενισμού καί άλλων αιρέσεων ών τό όνομα λεγεών.»
Είναι φανερό ότι ο Οικουμενισμός είναι η διδασκαλία ότι δέν υπάρχει πουθενά η Αλήθεια, είναι η άρνηση τής Αληθείας καί η αντικατάστασή της από ανθρώπινες αλήθειες πού πρέπει νά κάνουν υποχωρήσεις η μία στήν άλλη γιά τό κοινό συμφέρον.
Ένας από τούς στόχους τού Οικουμενισμού είναι η άλωση τής Ορθοδόξου Εκκλησίας η οποία είναι τό άλας τού κόσμου καί άν τό άλας αυτό μωρανθή, θά χαθή η ελπίδα τής ανθρωπότητος.

         Στήν αρχιερατική προσευχή τού Κ.Η.Ι. Χριστού (Ιωάν ΙΖ? κεφ.) δέν γίνεται λόγος γιά μία εξωτερική ενότητα, πού είναι αποτέλεσμα εξωτερικών προσπαθειών καί γνωρισμάτων καί πού είναι προσδοκία τού μέλλοντος, αλλά γιά ενότητα στό Σώμα τού Χριστού, πού δόθηκε τήν ημέρα τής Πεντηκοστής καί είναι παρούσα πραγματικότης. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν τήν δόξαν τής Αγίας Τριάδος στήν ανθρώπινη φύσι τού Χριστού, όταν είναι συνδεδεμένοι μέ τόν Χριστό, τότε είναι καί μεταξύ τους ενωμένοι. Αυτήν τήν ενότητα εβίωσαν οι Άγιοι Πατέρες καί μέ τήν Χάρι τού Τριαδικού Θεού απέκτησαν κοινή ζωή καί έχουν κοινή διδασκαλία. Οι Άγιοι ως έχοντες θεωρίαν Θεού θεολογούσαν, μιλούσαν αυθεντικά, ως φορείς τής παραδόσεως. Μπορούμε νά πούμε ότι η εμπειρία τής Εκκλησίας διατυπώνεται σέ κάθε χρονική περίοδο από τούς αγίους (μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης).
         Ο λόγος γιά τήν ένωσι τών «Εκκλησιών» είναι θεολογικά αδόκιμος, αφού η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, δέν έχει ποτέ σχισθή (εκτός Εκκλησίας είναι ο παπισμός καί ο προτεσταντισμός). Μόνον οι άνθρωποι έχουν αποσχισθή από τήν Εκκλησία, πού είναι η Αλήθεια.
         Οι Βάσεις γιά τήν ενότητα Ορθοδοξίας καί άλλων ομολογιώνΟ μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς δίνει τά γνωρίσματα τής πραγματικής Εκκλησίας. Έργο τής Εκκλησίας είναι νά θεραπεύει τόν άνθρωπο από τά πάθη καί τήν αμαρτία, αλλά καί νά τόν προετοιμάσει νά συναντήση τόν Χριστόν ως φώς. Η κάθαρση, ο φωτισμός καί η θέωση είναι τά τρία στάδια καί η μέθοδος τής θεραπείας. Η Ορθοδοξία δέχεται τήν χάρη τού Θεού ως άκτιστες ενέργειες πού γνωρίζει καί ενούται ο πιστός. Η ουσία τού Θεού είναι απρόσιτη (αμέθεκτη).
         Η Δύση αντίθετα ταυτίζει τήν ουσία μέ τίς ενέργειες τού Θεού. Ο Θεός είναι καθαρό πνεύμα, πού ταυτίζεται μέ τήν ουσία Του καί ως εκ τούτου είναι αδύνατο νά ενωθεί μέ τόν άνθρωπο. Η χάρη τού Θεού είναι κτιστή. Δέν μπορεί νά κάνει τόν άνθρωπο «Θείας φύσεως κοινωνόν (Β? Πέτρου 1,4).
         Η σωτηρία τών ανθρώπων γιά τούς Δυτικούς είναι μιά ηθική τελείωση καί όχι μιά οντολογική μεταστοιχείωση, μιά θέωση. Η διαφορετική μέθοδος σωτηρίας είναι τό μέγα χάσμα πού μάς χωρίζει από τήν Δύση. Απ?αυτή τήν διαφορετική αντίληψη εκπηγάζουν όλες οι άλλες διαφορές, όπως τό «Πρωτείο» τού Πάπα, τό αλάθητο, ο ορισμός τής Εκκλησίας, τό μυστήριο τής Θείας Ευχαριστίας, η Ιερωσύνη κ.λπ.
         Στήν Δύση παρατηρείται στίς ημέρες μας ένας ραγδαίος θρησκευτικός αποχρωματισμός. Οι διάφορες ομολογίες διακατέχονται από τήν αγωνία νά μήν υστερήσουν σέ εκσυγχρονισμό, σέ ανταπόκριση στά επίκαιρα προβλήματα καί σέ λήψη θέσεως στίς ιστορικές προκλήσεις τού αιώνα. Όλο καί περισσότερο οι διάφορες χριστιανικές κοινότητες προσαρμόζονται στό κοσμικό πνεύμα. Εξομολόγησις καί νηστεία έχουν ατονήσει ή καί καταργηθεί, οι μοναχοί εκκοσμικεύθησαν, στά ηθικά θέματα παρατηρείται απαράδεκτη ανοχή καί ελευθερία. Η πτώση στό δόγμα έφερε καί αλλοίωση τού ήθους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ήθος ασκητικό. Ένωσις δέν σημαίνει παραμερισμό τής αληθείας ή τού ορθοδόξου τρόπου ζωής, αλλά επαναφορά τών πλανεμένων προβάτων στή μία μάνδρα τού Χριστού.
         Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει πώς ο άνθρωπος τής αμαρτίας μόνον διαιρέσεις καί σχίσματα δημιουργεί, γι?αυτό ζητάει από τούς χριστιανούς νά διατηρούν τήν ενότητα, πού είναι έργο τού Αγίου Πνεύματος. Η Εκκλησία αποτελεί τό Σώμα τού Χριστού, λατρεύει έναν Κύριο, έχει μία διδασκαλία, ένα Βάπτισμα, έναν Πατέρα (Εφες. 4,3-6). Οι Χριστιανοί ζούν σέ μιά αδελφική κοινότητα ενωμένοι μέ τόν Χριστό, αλλά καί μεταξύ τους. «Πανταχού τό έν καί τό είς τέθεικεν εις συμφωνίαν συνάπτων τήν Εκκλησίαν» (Θεοδώρητος). Η ενότητα είναι καρπός τού Αγίου Πνεύματος. Η προσπάθεια νά ενωθούν οι Χριστιανοί Ανατολής καί Δύσεως είναι τοιαύτης ποιότητος καρπός?
         Γι?αυτό κατά τους Αγίους Πατέρας τό κοινό Πασχάλιο καί τό κοινό Ποτήριο, δέν μπορεί νά γίνει αντικείμενο οικουμενιστικής διπλωματίας. Η Θ. Ευχαριστία είναι τό κέντρο τής ορθοδόξου χριστιανικής λατρείας καί η κυριότερη πηγή αγιασμού τών πιστών. Συγχρόνως είναι η τρανότερη εξωτερική ορατή έκφραση τής ενότητος τής Εκκλησίας. Συμμετέχοντας στή Θ. Ευχαριστία, ενωνόμαστε μέ τόν Χριστόν καί μεταξύ μας. Ευχαριστία, Εκκλησία και Ορθοδοξία ταυτίζονται. Φιλοφρονήσεις, αλληλογνωριμίες, ασπασμοί, συμπροσευχές παρά τούς Αγίους Κανόνας, ανταλλαγή δώρων, δέν πραγματώνουν τήν οντολογική ένωση τών μελών «εν τώ συνδέσμω τής αγάπης» πού είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Η ένωση δέν είναι συναισθηματικό κατασκεύασμα, αλλά καρπός τού Αγίου Πνεύματος, πού οδηγεί τούς ανθρώπους στήν αλήθεια. Η πλήρης ενότητα τής πίστεως καταλήγει στό κοινό Πασχάλιο καί κοινό Ποτήριο. Πολυφωνίες προτεσταντικές, αμφισβήτηση διδασκαλιών τής Εκκλησίας, Πρωτείο καί αλάθητο Πάπα είναι απαράδεκτα γιά τήν Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι διδασκαλίες αιρετικές καί πλανεμένες.
         Δυστυχώς η ένωση τής Ορθοδόξου Εκκλησίας καί παπισμό έγινε. Συμφωνήθηκε από τόν Πάπα Παύλο ΣΤ? καί τόν Αθηναγόρα, μέ τήν «Κοινή Δήλωση» τους στίς 7.12.1965! (Αθαν. Κ. Σακαρέλλος, 2007). Έκτοτε η ένωση αυτή, υλοποιείται καί αποκαλύπτεται σταδιακά, όπως οι εμπνευστές της προκαθόρισαν τίς εξελίξεις της. Ο μόνος τρόπος γιά νά ανατραπούν οι δυσάρεστες αυτές εξελίξεις είναι ο ίδιος τρόπος πού ανέτρεψε στό παρελθόν τίς προηγούμενες απόπειρες ενώσεως μέ τόν παπισμό, όπως τό 1215, τό 1274, καί τό 1439. Τότε οι απόπειρες αυτές ενώσεως δέν άντεξαν στήν αντίδραση τών ορθοδόξων. Άν τό μέτωπο λειτουργήσει πάλι, κατά τά πρότυπά του πού όρισαν οι Αγιοι Πατέρες, τότε η γενομένη τό 1965 καί υλοποιούμενη μέχρι σήμερα ένωση Λατίνων καί Λατινοφρόνων θά ματαιωθεί. Η υλοποίησις τής ενώσεως αποκαλύπτεται σταδιακά, γιατί υπάρχουν ακόμα μερικά εμπόδια.

        Ο πόλεμος κατά του Μοναχισμού πού παρατηρείται στίς ημέρες μας, είναι προϊόν τού πνεύματος τού ακτιβισμού τής Δύσεως. Ο αλύτρωτος, αυτόνομος ευδαιμονισμός, δυτικός τρόπος ζωής είναι η αιτία τής ψυχολογίας τής δικαιώσεως καί σωτηρίας από τά έργα μας. Αυτή η ψυχολογία έχει επηρρεάσει δυστυχώς καί ορθοδόξους τής καθ?ημάς Ανατολής. Διότι αν κάποιος νομίζει ότι θά σωθεί εκ τών έργων του, πρός τί η άσκηση, η κακοπάθεια, οι νηστείες, οι αγρυπνίες, η αδιάλειπτος προσευχή, η υποταγή, ο κλαυθμός, τά δάκρυα, τό πένθος καί οι αλάλητοι στεναγμοί, πού ενεργούνται από τούς Μοναχούς; Όσο όμως φαίνεται ότι η εργασία τών εντολών αποτελεί καρπό τού προσωπικού παράγοντος, εν τούτοις άνευ τής βοηθείας τής Θ. Χάριτος ουδέν επιτυγχάνεται. Όλα βεβαίως είναι χάρις Θεού, αλλά απαιτείται καί ο μόχθος μέ ταπείνωση τού ανθρώπου.
         Επομένως όλα είναι χάρις καί έλεος καί ματαίως ελπίζουν από τά έργα τους νά σωθούν οι πολεμούντες τόν μοναχισμό. Ό τι ζητεί από ημάς ο Θεός, είναι νά Τόν αγαπήσουμε εξ?όλης τής ψυχής, εξ?όλης τής διανοίας καί εξ?όλης τής ισχύος, καί τόν πλησίον ως εαυτόν, σάν ευγνώμενες δούλοι, λυτρωθέντες εκ του αιωνίου θανάτου διά τού Ατιμήτου Αίματος Του. Τά έργα μας δέν τά προσφέρουμε δι? ανταπόδωσιν, αλλά δια τήν διαφύλαξη τής δοθείσης σέ μας καθαρότητος καί ανοδική κίνηση πρός τό καθ? ομοίωση καί θέωση.

Γράφει ο παπα-Ηλίας Υφαντής

Η βασιλεία ανήκει στο παιδί, λέει ο Ηράκλειτος. Που ζει και κινείται λεύτερα. Έξω απ’ τους νόμους και τα καλούπια των συμφερόντων και των σκοπιμοτήτων. Εναρμονισμένο με τον παγκόσμιο Λόγο. Μέσα στον οποίο οι άνθρωποι «ζουν και κινούνται και υπάρχουν. Χωρίς οι περισσότεροι να υποπτεύονται την παρουσία του. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο ζουν αταίριαστα με την πραγματικότητα. Ενώ θα μπορούσαν να εναρμονιστούν μαζί της. Να εναρμονιστούν με το παγκόσμιο παιχνίδι. Που αρχίζει απ’ την κούνια και φτάνει μέχρι την αιωνιότητα?Είδατε τι κάνει ο Χριστός, όταν του ζητούν να δείξει πώς είναι η βασιλεία του Θεού; Παίρνει ένα παιδί και το βάζει στη μέση. Και τους λέει: «Να πώς είναι η βασιλεία του Θεού. Σαν αυτό το παιδί». Σαν το κάθε παιδί που ζει μέσα στην αθωότητα και τη χαρά του αιώνιου παιχνιδιού. Μέχρις ότου η ηλίθια «λογική» των μεγάλων τα ξεστρατίσει και τα παγιδέψει μέσα στα κολασμένα αδιέξοδα των σκοπιμοτήτων και των συμφερόντων. Και ο Χριστός κάλεσε τους ανθρώπους, που τον περιτριγύριζαν- και μαζί όλους εμάς- να πάρουν μέρος στο παιχνίδι της αιωνιότητας: « Εάν, τους είπε, δεν γυρίσετε πίσω και δεν ξαναγίνετε παιδιά, δεν μπορείτε να μπείτε στη βασιλεία του Θεού».Πώς όμως μπορεί να ξαναγίνει κανείς παιδί; Αν αναγεννηθεί, λέει ο Χριστός. Αν αναγεννιέται κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Αυτός που γεννιέται μια φορά γερνάει και πεθαίνει. Αυτός που αναγεννιέται δεν γερνάει ποτέ και ποτέ δεν πεθαίνει. Γίνεται μέτοχος της αιώνιας ζωής και της αιώνιας νεότητας. Και μην πούμε πώς θα αναγεννηθούμε. Τα κλειδιά της βασιλείας δεν τα κατέχουν οι φαρισαίοι της κάθε εποχής. Τα κλειδιά της βασιλείας είναι στα δικά μας τα χέρια. Είναι αναπαλλοτρίωτο και αθάνατο κτήμα μας. «Η βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, είναι μέσα σας». Είναι μέσα στην καρδιά σας. Αφουγκραστείτε την καρδιά σας. Κι ακολουθείστε την.?Ξυπνήστε το παιδί, που κοιμάται μέσα σας. Και παίξτε μαζί του. Από τώρα μέχρι την αιωνιότητα. Γκρεμίστε και χτίστε μαζί του. Γκρεμίστε με την επανάσταση και χτίστε με την παιδεία. Η επανάσταση είναι νομοτελειακά σύμφυτη με τη νεότητα. Και η παιδεία συνώνυμη με τα παιδιά. ΄Όχι μόνο της μικρής ηλικίας αλλά και τα ισόβια, τα αιώνια παιδιά. Τα παιδιά που «γηράσκουν και πεθαίνουν αεί διδασκόμενα.»Τα Χριστούγεννα είναι ακριβώς η γιορτή του αιώνιου παιδιού και της αιώνιας παιδείας και επανάστασης. Το γκρέμισμα του παλιού και τοχτίσιμο του καινούργιου. Το γκρέμισμα των ανήθικων συμβάσεων και των κατά συνθήκην ψευδών. Και το χτίσιμο του καινούργιου κόσμου: της απλότητας και της σοφίας. Είδατε ποιοι υποκλίθηκαν στο νεογέννητο της Βηθλεέμ; Οι τσοπάνηδες και οι μάγοι. Αυτοί που αντιπροσώπευαν την απλότητα και τη σοφία. Και είδατε ποιοι θορυβήθηκαν; Ο Ηρώδης και το φαρισαϊκό ιερατείο. Αυτοί που αντιπροσώπευαν την υποκρισία και το έγκλημα!
Οι γαλαζοαίματοι αιματοβαμμένοι όλων των τόπων και των εποχών. Που αφαιρούν από εκατομμύρια παιδιών όχι μόνο το δικαίωμα στην παιδεία και το παιχνίδι αλλά και στην ίδια τη ζωή! Κι από το άλλο μέρος οι εκπρόσωποι της παναγιότατης παποκρατίας της Δύσης και δεσποτοκρατίας της Ανατολής. Που ούτε οι ίδιοι εισέρχονται ούτε τους άλλους αφήνουν να εισέλθουν, στη βασιλεία του Θεού και του παιδιού..
Λοιπόν; Να σας ευχηθούμε «καλά Χριστούγεννα»! Αν είναι για τα μελομακάρονα και τον φολκλορικό διάκοσμο?μάλλον δεν έχει κανένα νόημα. Αν όμως μαζί με το Χριστό και τον Ηράκλειτο πιστεύουμε στη βασιλεία του παιδιού κι αν ψάχνουμε να βρούμε αυτό το παιδί μέσα μας, για να αναγεννηθούμε μαζί του κι αν αφεθούμε με όλη μας την καρδιά στο αιώνιο παιχνίδι του, τότε τα Χριστούγεννα, τα δικά μας Χριστούγεννα θα είναι όχι μόνο καλά αλλά και αληθινά. Κι όχι απλά για «χρόνια πολλά», όπως συνήθως λέμε, αλλά μέχρι την αιωνιότητα!?
Και στα παιδιά; Να τους ευχηθούμε να κάμουν για πάντα δικό τους το αιώνιο παιχνίδι. Και να τα αφήσουμε να παίξουν με το Αιώνιο Παιδί. Απ’ το οποίο εμείς οι μεγάλοι τα απομακρύναμε. Γιατί τους μάθαμε πως ο χριστιανισμός δεν είναι όμορφος, γελαστός και ανθρώπινος. Σαν το παιδί. Αλλά κατσούφικος, άκαμπτος και απάνθρωπος.΄Όπως εμείς οι μεγάλοι καταντήσαμε με την υποκριτική σοβαροφάνειά μας το χριστιανισμό και τη ζωή των παιδιών?. (Πηγή: troktiko, press-gr)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος λέγει: «Τό Βατικανό δέν είναι Εκκλησία, αλλ? ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, ευρισκόμενο εκτός τής Εκκλησίας, καί ο πάπας, καθώς καί όλοι οι κληρικοί τού Βατικανού δέν είναι διάδοχοι τών Αποστόλων, δέν έχουν αποστολική παράδοση καί διαδοχή… Επειδή λοιπόν δέν υπάρχει ιερωσύνη στούς παπικούς, γι?αυτό δέν υπάρχουν μυστήρια καί όσα τελούνται δέν είναι αγιαστικά μυστήρια»! (Βλ. περιοδ. «Πρός Ιερέα» αριθ. 21, Μάϊος 2001 σελ. 13 εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς» Κουφάλια (Θεσσαλονίκη).

Δέν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία στά λόγια τού Μητροπολίτου Ναυπάκτου γιά τήν Ορθόδοξη Εκκλησία κατά τήν χιλιόχρονη σχεδόν αποκοπή απ? αυτή τού Ρωμαιοκαθολικισμού-Παπισμού ως αιρέσεως καί μάλιστα παναιρέσεως. Γιατί, όπως είναι πασίγνωστο, όχι σέ μία αίρεση, αλλά σέ αλυσίδα αιρέσεων (Filioque, Πρωτείο, Αλάθητο κ.λπ) έχει περιπέσει πλέον ο παπισμός καί γι? αυτό ούτε κάν «Εκκλησία» δέν μπορεί καί δέν πρέπει νά ονομάζεται, έστω καί καταχρηστικώς.

Δυστυχώς όμως τό θέμα τίθεται ως «πρόβλημα» όχι από τούς αληθινούς Ορθοδόξους, αλλά από τούς λεγομένους Οικουμενιστές καί μεταξύ των ορθοδόξων πού κατορθώνουν νά κατέχουν επισκοπικούς θρόνους καί μάλιστα αρχιεπισκοπικούς καί πατριαρχικούς. Είναι αυτό τό σύγχρονο δράμα τής Αγίας Ορθοδοξίας μας, πού άρχισε νά παίζεται ήδη από τούς βυζαντινούς χρόνους μέ σύγχρονη όξυνσή του στίς αρχές τού 20^ου αιώνα καί μέ πρωτοπόρους καί συνοδοιπόρους τούς Φαναριώτες Πατριάρχες, από τόν Ιωακείμ τόν Γ? (1901-1912), καί μάλιστα τό Μελέτιο Μεταξάκη (1922-23) καί τόν Αθηναγόρα Α? (1948-1972), έως καί τούς διαδόχους τους Πατριάρχη Δημήτριο Α? (1972-1991) καί τό σημερινό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α?. Τήν Οικουμενιστική αλυσίδα «έσπασε» γιά λίγο ο παραδοσιακός Πατριάρχης Μάξιμος Ε? (1946-1948). Καί γι? αυτό σύντομα εξαναγκάσθηκε σέ παραίτηση…  

 Ο/Η Ανώνυμος είπε…

Έχουν ήδη αναφερθεί δημόσια μερικές ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ αιτίες που ΥΠΟΚΙΝΟΥΝ τις ταραχές (κουκουλοφόροι, καταστροφές, κλπ).
Θα ήθελα να προσθέσω και την επόμενη (πραγματική) αιτία.
Η Χριστιανική χώρα μας πλησιάζει για να γιορτάσει τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων (γέννηση της ανθρώπινης φύσης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού).
Οι Θεομάχες και Χριστομάχες ΓΝΩΣΤΕΣ δυνάμεις του ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ, κάνουν ό,τι μπορούν (κουκουλοφόροι, καταστροφές κλπ), ώστε ο Ελληνικός λαός να απασχοληθεί αποκλειστικά με τις ταραχές και να απομακρυνθεί πλήρως από το κοσμοσωτήριο μήνυμα της γιορτής των Χριστουγέννων.

Αυτοί που πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να εξαφανίσουν το Χριστιανισμό πάνω από τη γη, δεν έχουν ΚΑΜΙΑ μα ΚΑΜΙΑ επαφή με την ΥΠΑΡΚΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

13/12/2008 8:36 μμ

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2172374817496261887&postID=6532891206648140229)

Ο/Η ΣΤΟΧΑΖΟΜΑΙ και ΓΡΑΦΩ…… είπε…

ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ “Υellow Kid”

Αγαπητό μου παιδί,
Διάβασα με προσοχή τό σχόλιό σου, σαν μήνυμα που εκπέμπει η νέα γενηά.
Θα μπορούσα να απαντήσω από μέρους μιάς μερίδος της παληάς φρουράς, την οποία σεις ζωγραφίζετε μέ τα πιό μελανά χρώματα.
Η αλήθεια είναι η γενηά η δική σας έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα δικά μας ήταν πιό μεγάλα, πιό πιεστικά καί πιό απειλητικά. Παρά ταύτα έμείς δέν καίγαμε τις περιουσίες των άλλων.

Γεννήθηκα τό έτος 1938 στην Πάτρα. Γυιός μιάς αστικής οικογένειας. Ο Πατέρας μου ήταν τσαγκάρης. Είχε δε και στιλβωτήριο. Η Μητέρα μου ήταν μοδίστρα. Είχαμε τα πρός το ζην. Αλλά ο μακαρίτης ο Πατέρας μου έφευγε τό πρωΐ στίς 7 για τη δουλειά του και γύριζε τό βράδυ στίς 9 στό σπίτι μας. Εγώ του πήγαινα κάθε μεσημέρι το φαγητό στο μαγαζί του μέσα σε “συφερτάσι”. Δούλευε καί τις Κυριακές τό στιλβωτήριο μέχρι τό μεσημέρι, αφού προηγουμένως εκκλησιαζόταν στο ναό της Αγίας Αικατερίνης από τίς 5 έως 7 το πρωΐ, κάθε Κυριακή.
Κοντά του δούλευα κι’ εγώ στο στιλβωτήριο, τό Σάββατο απόγευμα, μετά το Γυμνάσιο, την Κυριακή, στις διακοπές των εορτών και του θέρους.
Έτσι ζούσαμε! Και όμως όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι.

Την εποχή εκείνη, λοιπόν, ψυγεία δεν υπήρχαν! Ηλεκτρικό ρεύμα στά σπίτια επίσης δεν υπήρχε! Διαβάζαμε με λάμπα πετρελαίου και μαύριζε το λαμπόγυαλο από τον καπνό. Στό Δημοτικό γράφαμε σε πλάκες μέ κονδύλι. Στο Γυμνάσιο γράφαμε σε τετράδια με σκούρο χαρτί. Φορούσαμε τα ρούχα του μεγαλύτερου αδελφού μας. Αγοράζαμε τα βιβλία του Γυμνασίου μεταχειρισμένα από τούς μαθητές που είχαν περάσει την τάξη. Φορούσαμε τα παπούτσια μας μέχρι να λυώσουν. Τούς βάζαμε μπαλώματα, ψίδια, σόλες κλπ. Είχα συμμαθητές, που φορούσαν παπούτσια, τα οποία στο πέλμα είχαν τρύπα! Τσαλαβουτούσαν στά νερά κι ας ήταν χειμώνας! Φορούσαμε μπαλωμένα ρούχα!
Τό κρέας ήταν φαγητό πολυτελείας. Το τρώγαμε κάθε Κυριακή. Το ψωμί κιαυτό ήταν μαύρο. Δεν υπήρχε άσπρο ψωμί στην αγορά. Ζεσταινόμαστε μέ κάρβουνα, με το μαγκάλι. Κάποιοι κάθε χρόνο πέθαιναν από το διοξείδιο του άνθρακος! Πλενόμασταν στη σκάφη με νερό πού το ζεσαταίναμε στη “γκαζιέρα” δηλ. σε συσκευή που έκαιγε καθαρό πετρέλαιο. Τό αλάτι και το πετρέλαιο τά αγοράζαμε από το ελληνικό μονοπώλιο. Οι συγκοινωνίες ήταν απαίσιες! Το δρομολόγιο του λεωφορείου από την Πάτρα για την Αθήνα διαρκούσε πέντε ολοκληρες ώρες! Και τα λεωφορεία δεν ήσαν σαν τά σημερινά Πούλμαν. Πολλές διαδρομές γινόντουσαν με φορτηγά! Στην καρότσα τους ανεβαίναμε για να ταξιδέψουμε. Και κατά περιόδους τά τρόφιμα τα αγοράζαμε μέ ΔΕΛΤΙΟ. Δεν μπορούσες να αγοράσεις όση ποσότητα ήθελες. ‘ΟΛα αυτά κατά την περίοδο 1944-1950 (τα χρόνια του Δημοτικού) και 1950-1956 (τα χρόνια του Γυμνασίου μου).

ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ήμασταν αγαπημένοι οι άνθρωποι. Δεν χρειαζόμασταν σεκιούριτυ και σεκιουριτάδες! Ο Χριστός ήταν ο λατρευτός της ψυχής μας! Ο γείτονας ήταν ο προστάτης μας κι εμείς εκείνου. Ο συγγενής ήταν ιερό πρόσωπο! Δεν κλειδώναμε τα σπίτια μας ή, άν τα κλειδώναμε, για να πάμε κάπου, το κλειδί τα αφήναμε κάτω από τό χαλί της εξώπορτας, ή πίσω από τό μπατζούρι του παραθύρου μας!

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΓΕΝΗΑ ΜΑΣ!

Η Γενηά όμως του Αλέξη, αντίθετα, σήμερα τά εχει όλα, αλλά δεν έχει ευτυχία! Ο Αλέξης ήταν παιδί πλουσίας οικογενείας καί καλομαθημένο! Πήγαινε σε σχολείο ιδιωτικό. Είχε επάρκεια αγαθών! ‘Ενα μόνο του έλειπε: Ο Χριστός, η πίστη στο Χριστό καί η ελπίδα, που χαρίζει ο Χριστός σ’ αυτούς που Τον ακολουθούν. Αυτό λείπει και από όλα σχεδόν τά νέα παιδιά της εποχής μας. Γι’ αυτό, θα έλεγα, ότι το πρόβλημα της Κοινωνίας μας σήμερα δέν είναι οικονομικό, είναι ηθικό. Διώξαμε το Χριστό από τήν οικογένεια, από το σχολείο, από την καθημερινή ζωή από τη σκέψη μας, από την καρδιά μας! Κάποτε ο Λέχ Βαλέσα είπε: ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ”.
Πλησιάσετε, λοιπόν, το Χριστό και τότε θα αλλάξει το σκηνικό μέσα σας και ολόγυρά σας. Αλλοιώς θα καταστρέφουμε και θα αυτοκαταστρεφόμαστε.
Αυτά με πολλή αγάπη

+ Ο Κ & Αι Α 

12/12/2008 1:08 μμ 

(https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2172374817496261887&postID=6532891206648140229)