Σεβαστοί πατέρες,

Ο Άγιος Δοσίθεος ο ιερώτατος πατριάρχης Ιεροσολύμων, γράφει στο βιβλίο του «Τόμος Καταλλαγής» (μα’ σελ. 69):

«Πατριάρχης ή Μητροπολίτης ή Επίσκοπος ή Μοναχός, έκαστος και ομού πάντες, ο τολμήσας να αφαιρέση κάτι, μίαν και μόνο να παραβή συλλαβήν και μεταβάλλη οπωσδήποτε, αυτός υπεύθυνος μέν γίνεται της τιμωρίας και ποινής τών Αγίων πατέρων, αποσυνάγωγος δε (διωγμένος) από την Σύναξι των πιστών καί ορθοδόξων τέκνων της Εκκλησίας. Αποκόπτεται δε τελείως του σώματος της Εκκλησίας των Ορθοδόξων της Μίας Αποστολικής».

(Βλ. «Τόμος Καταλλαγής» Αγ. Δοσιθέου, μα’ 69)

Επίσης στη σελ. 454 του «Τόμου Καταλλαγής» ο Αγιώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος γράφει:

«Τοίς Αντορθοδόξοις Αιρετικοίς ή Σχισματικοίς …………

Μετάφραση: Εμποδίζεται από τους θείους και ιερούς κανόνες να συμπροσεύχωνται οι ορθόδοξοι με τους ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ Αιρετικούς. Η Έκτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος μάλιστα, απαγορεύει αυστηρώς την ΑΝΑΔΟΧΗ των ορθοδόξων παιδιών υπό Αναδόχου ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΥ, διότι η κατά πνεύμα συγγένεια είναι ασυγκρίτως ανωτέρα από την σωματικήν συγγένεια. (Αγ. Δοσίθεος «Τόμος Καταλλαγής» σελ. 454).

Και όμως:

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος κάνει βαπτίσεις παιδιών με νονούς Μουσουλμάνους για να προωθήσει την Ελληνοτουρκική φιλία!!!

«Μετά την βάπτιση ο οικουμενικός πατριάρχης ΣΥΝΕΧΑΡΗ την Μουσουλμάνα Εβρώ Σανβέρ πού έγινε Νονά του Μιχαήλ, και το γεγονός αυτό είναι «ένδειξις Τουρκοελληνικής φιλίας», και πρέπει να γίνει ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ σε όλους, ώστε να αποκτούν και έναν ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΝ Ανάδοχο (Νονό).»

(Βλέπε «Ελεύθερη Ώρα» Παρασκευή 7 Ιουνίου 2002)

Επίσης η παπική εφημερίδα «Καθολική» διακηρύττει ότι ο πατριάρχης είναι ΜΑΣΩΝΟΣ.

«Ο Βαρθολομαίος Επίσκοπος Χαλκηδόνος, έγινε ΜΕΛΟΣ επίτιμον του ΠΑΠΙΚΟΥ  ιδρύματος «PRO OPRIENTE».» (Βλ. παπικό δελτίον, «Καθολική», 29 Οκτωβρίου 1987).

Ηγούμενε Αγιορείτη (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ),

Μη τά αρνηθής και πής ότι δεν ξέρεις όλα αυτά πού γίνονται. Τά ξέρεις και τά παραξέρεις. Και αφού βλέπεις τά προδοτικά έργα του και τ’ ακούς, τότε γιατί σε κάθε λειτουργία σου εκφωνείς το «Εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε του Πατρός και Πατριάρχου ημών ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ;»

Καθηγούμενε (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ),

Αγιορείτης εσύ καταδέχεσαι να μνημονεύης και να συλλειτουργής με αποστάτες, με πολεμίους της Εκκλησίας, με ρασοφόρους ξεπεσμένους στα μάτια του Θεού, με ασεβείς πού μετέβαλλαν την Ορθόδοξο Εκκλησία των προγόνων μας σε θέατρο, σε χοροδιδασκαλείο καταγκρεμίζοντας Δόγματα και Παράδοσι;

Καταδέχεσαι σύ ένας Ηγούμενος, διάδοχος τόσων Αγίων Αγιορειτών Ηουμένων, Μοναχών και Μαρτύρων, καταδέχεσαι να αποκοπής από όλους τους Αγίους σου προσβάλλοντας την μνήμη των Αγίων Προκατόχων σου;

Μή κλείνεις τά αυτιά σου στήν φωνή τών Αγίων Πατέρων, μήπως σού κλείση ο Θεός τήν θύρα εκείνη, διά τής οποίας επιθυμείς νά εισέλθης στήν χώρα τού Παραδείσου.

Ηγούμενε Αγιορείτη (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ),

Ο Βαρθολομαίος λέγεται σήμερα Πατριάρχης;

Ο Ηγούμενος εσύ, λεγεσαι Μοναχός και Ηγούμενος;

Ναί, Ναί, θα απαντήσης.

Έ, λοιπόν. Είστε «ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΙ ΤΡΑΓΟΙ». Το λέγει ο Τρισάγιος Πατήρ της Εκκλησίας, ο Πατριάρχης του (1600) Δοσίθεος, ο στυλοβάτης της Ιεροσολυμιτικής Εκκλησίας και του Πόντου ο προστάτης. Αυτός πού συνέγραψε την πελώρια σε βάρος 6,5 Kgr. καί περίφημη «Δωδεκάβιβλο». Ο προστάτης του Πόντου, στα χρόνια εκείνα τά μαύρα της παποτουρκικής σκλαβιάς. Τότε πού γκρέμισε ο πάπας την Παναγία Σουμελά εκ θεμελίων και έχτισε μέσα στην Τραπεζούντα ΠΑΠΙΚΗ Θεολογική Σχολή για να ξελογιάση τά παλληκάρια του Πόντου και να βγάλη Καρδιναλίους. Μά το πλήρωσε ακριβά, γιατί τά παλληκάρια αυτά, μέσα σε μια νύχτα γκρέμισαν το πελώριο οικοδόμημα της παποφωλιάς των Φράγκων και πέταξαν τά υλικά στην θάλασσα.

Λοιπόν, Αγιορείτη (Οικουμενιστή) Ηγούμενε, μη σού κακοφαίνεται ότι όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας τέτοιους σαν εσάς ξεπεσμένους ρασοφόρους σας αποκαλούν «Αποδιοπομπαίους Τράγους».

Γιατί σας αποκαλεί έτσι ο Άγιος Δοσίθεος; Διότι αλλάξατε την Μορφή της Εκκλησίας, πού παρέδωσε ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός στους Αγίους Αποστόλους, τους Αγίους μας Πατέρες και σε όλους τους απ’ αιώνος Ορθοδόξους Χριστιανούς.

«Κάθε Χριστιανός είναι υπεύθυνος για το σύνολο της Χριστιανοσύνης!» 

Με πολύ αγωνία, αναμένει η Χριστιανική Ελλάς την «προληπτικήν» παρέμβασιν του Αγίου Όρους για το θέμα του πρωτείου του πάπα από την μεικτή επιτροπή Διαλόγου πού θα συνέλθει στην Κύπρο στις 16-23 Οκτωβρίου 2009.

Αυτή την εβδομάδα θα συζητηθεί η επιστολή του Καθηγητού της Δογματικής του Α.Π. Θεσσαλονίκης κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους.

Στους δύσκολους καιρούς, ο κάθε Χριστιανός είναι ο ίδιος υπεύθυνος για την Χριστιανοσύνη στο σύνολό της. Κάθε μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας έχει ευθύνη για ολόκληρη την Εκκλησία. Η Εκκλησία μας έχει εχθρούς και διώκεται έξωθεν και έσωθεν. Σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς είναι απαραίτητο, για να διατηρηθεί ο Χριστιανισμός, οι εργάτες της Ορθοδοξίας να εργάζονται για το Χριστό χωρίς να εξαρτώνται από άλλους σε κάθε βήμα τους. Είναι αξιέπαινοι όταν κάνουν δημιουργική εργασία, χωρίς να περιμένουν λεπτομερείς οδηγίες από άλλους. Είναι απαραίτητο η ελευθερία τους να παραμένει πάντοτε στο πλαίσιο της υπακοής προς την Ορθόδοξη Εκκλησία και την Παράδοσή της. Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν πρέπει να κυβερνούν όπως οι κοσμικοί άρχοντες. Πρέπει να σκορπούν το αίσθημα της ελευθερίας γύρω τους. Διότι «όπου είναι το πνεύμα Κυρίου εκεί είναι η ελευθερία» (Β, Κοριν. 3,17) όχι μόνο από τά άλλα πάθη, αλλά και από τη φιλαρχία! (Μοναχός Λεόντιος Διονυσάτης) 

Θα ήθελα να μεταφέρω τις εξής σοβαρές θέσεις για το θέμα αυτό: 

1^ον Το Άγιον Όρος με τις επεμβάσεις του Πατριάρχου είναι διχασμένο. 

2^ον Η πτώσις εις τά δόγματα, επιφέρει πτώση και εις την ηθική ζωή των οικουμενιστών. «Άς μιλήσει η ζωή, η πίστη και τά θαύματα των Αγίων Πατέρων στους οικουμενιστάς. Άς δούμε την βιοτήν, την πίστη και τά θαύματα των οικουμενιστών, και μετά να δεχθούμε την διδασκαλία των. Δεν θα αφήσουμε τους π…….ς, να κόπτονται για ένωση και για πρωτείο του πάπα.Διάσημος οικουμενιστής ως φοιτητής στη Θεολογική Σχολή τον προσφωνούσαν με θηλυκό όνομα.» (Ηγούμενος Ι. Μονής Αγίου Όρους) 

3^ον Οι αρχές παραμένουν αναλλοίωτες. Όμως ο άνθρωπος, από τη φύση του επενδύει αυτές τις αρχές με ορισμένα καθαρά ιδεαλιστικά στερεότυπα γύρω από πρόσωπα – κάτι πού μπορεί να οδηγήσει το Χριστιανό σε ναυάγιο. Τούτο ισχύει κυρίως για τους επισκόπους, τους ηγέτες της Εκκλησίας. Στις ημέρες μας, της γενικής παρακμής της Εκκλησίας, δεν μπορούμε να έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις απ’ αυτούς. Ενώ τους αποδίδουμε κάθε τιμή και σεβασμό και κάνουμε υπακοή στο θέλημά τους, πρέπει ρεαλιστικά να παραδεχτούμε ότι (εκτός από σπάνιες περιπτώσεις) δεν είναι σε θέση να λειτουργήσουν ως προσωπικοί καθοδηγητές, ιδιαιτέρως μάλιστα σε προσηλύτους Ορθοδόξους. 

4^ον Είναι ορθόδοξο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος να καταπατά τους Ιερούς Κανόνες (με τις συμπροσευχές) και να προεδρεύει των Οικολόγων παρά τους Ιερούς Κανόνες, πού επιφέρουν καθαίρεση; 

5^ον Η Δ. Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αποστέλλει τον οικουμενιστή μητροπολίτη Μεσσηνίας στην Κύπρο. Ο μητροπολίτης Ξάνθης, μέλος της ΔΙΣ, μού ανέφερε μέσα στο Σεπτέμβριο ότι ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας πηγαίνει ως παρατηρητής ΜΟΝΟΝ!!! 

6^ον Σε συνάντησή μου με τον Σεβασμιώτατον Γόρτυνος κ.κ. Ιερεμίαν (τέλος Αυγούστου), εξέφρασα την χαρά μου για την ομολογία πίστεως του, ότι «κακώς αποδίδεται ο όρος εκκλησία εις τον παπισμόν» (περιοδ. Εν Συνειδήσει). Συγχρόνως, όμως, εξέφρασα την λύπην μου για την τραγελαφικότητα της αποστολής του Μητροπολίτου Μεσσηνίας εις την Κύπρον διά την αναγνώρισιν του πρωτείου του πάπα. Παραλογισμός, ορθόδοξος πτώσις της Συνόδου, οικουμενισμός στην πράξη, εξουνιτισμός της Ορθοδοξίας, προδοσία.
Η απάντηση του Μητροπολίτου ήταν να αγωνισθούμε. 

Η επιστολή του Καθηγητού κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη βρίσκεται στο link 

http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3082&Itemid=2   

Από: http://www.imdleo.gr/htm/codex_alimentarius.htm

   Εκατομμύρια άνθρωποι αναμένεται να υποφέρουν από εκφυλιστικές παθήσεις, λόγω κακής διατροφής και περιορισμένης λήψης σημαντικών διατροφικών στοιχείων, εάν επιτραπεί στους ισχυρούς παγκόσμιους οργανισμούς να «ομογενοποιήσουν» τον κόσμο μέσω του Νέου Κώδικα Διατροφής…

του κ. Χρήστου Βαγενά

       Πολύ λίγοι είναι προς το παρόν εκείνοι που έχουν ακούσει για την ύπαρξη του Διατροφικού Κώδικα (Codex Alimentarius), ενώ και οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την εφιαλτική πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από την πανίσχυρη αυτή εμπορική επιτροπή.

       Σύμφωνα με την ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα του Διατροφικού Κώδικα (http://www.codexalimentarius.net/web/index_en.jsp), αποστολή του είναι να αναπτύξει κανονισμούς τροφίμων, οδηγίες και σχετικά κείμενα όπως κώδικες πρακτικής κάτω από το κοινό πρόγραμμα των FAO /WHO.  Δηλ. η λειτουργία του Διατροφικού Κώδικα στηρίζεται σε μία σύμπραξη ανάμεσα στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (Food and Agriculture Organization – FAO) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization – WHO). Προωθώντας παράλληλα τον συντονισμό όλων των κανονισμών που αφορούν στην παραγωγή τροφής και λαμβάνονται από διεθνείς κυβερνητικούς και μη κυβερνητικούς οργανισμούς.

      Η ιστορία του Κώδικα αρχίζει το 1893, όταν οι επικεφαλής της Αύστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας αποφάσισαν ότι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα σύνολο συγκεκριμένων οδηγιών, βάσει των οποίων τα δικαστήρια θα έκριναν τις υποθέσεις που σχετίζονταν με ζητήματα διατροφής και τροφίμων. Το όνομα που δόθηκε στις οδηγίες αυτές ήταν «Codex Alimentarius» και εφαρμόστηκε με επιτυχία έως την πτώση της αυτοκρατορίας το 1918.

      Ωστόσο, εμπνευστής του διατροφικού κώδικα στη σύγχρονη – Οργουελική – εκδοχή του (σύμφωνα με την εκπρόσωπο του Natural Solutions Foundation, Sp. Rima E. Laibow M.D., από ομι­λία της στον αμερικανικό Εθνικό Οργανισμό Διατροφής – Codex and Nutricide, 2005) δεν είναι άλλος από τον καταδικασμένο από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης πρόεδρο της κολοσσιαίας Γερμανικής εταιρίας I.G. Farben, Fritz der Meer. Ήταν ο άνθρωπος που, μεταξύ άλλων, «εμπνεύστηκε» και το περίφημο λογότυπο «Arbeit Macht Frei» («Η εργασία απελευθερώνει»), το οποίο «κοσμούσε» την είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο ’ουσβιτς.

     Η εταιρία του der Meer παρασκεύαζε από το θανατηφόρο μείγμα αερίων που χρησιμοποιούνταν στους περίφημους θαλάμους αερίων, μέχρι τον χάλυβα και τα πυρομαχικά των Ναζί (μετά τη λήξη του Πολέμου και την καταδίκη 24 από τα μέλη της από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, η εταιρία «διασπάστηκε» σε τρεις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες, τις γνωστές BASF, Hoechst και Bayer).

     Η επανεισαγωγή του Κώδικα Διατροφής αποφασίστηκε το 1962 σε μία συνεδρίαση του ΟΗΕ. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η υπεύθυνη για τον Κώδικα Διατροφής επιτροπή είναι επιτροπή εμπορίου χωρίς υγειονομική αρμοδιότητα, παρόλο που χρηματοδοτείται κατά το 1/3 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Από το 2002, οπότε και οι μεγάλες βιομηχανίες επέλεξαν να στηρίξουν τον Κώδικα (παρά τις εισηγήσεις για αναίρεση του από μισθωμένο εξωτερικό σύμβουλο αξιολόγησης), αυτός χρησιμοποιείται με την κάλυψη πολυεθνικών εταιριών που δραστηριοποιούνται στους τομείς τόσο των φαρμάκων, όσο και των αγροτικών και χημικών προϊόντων, προωθώντας την αύξηση των κερδών τους και την υλοποίηση της ατζέντας τους για έλεγχο του παγκόσμιου πληθυσμού. Στην τελευταία συνεδρίαση για την προώθηση του Διατροφικού Κώδικα, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία από τις 30 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου 2008, αποφασίστηκε να τεθούν οι ΗΠΑ επικεφαλής χώρα της επιτροπής, με τη σταθερή υποστήριξη των συμμάχων τους (Αυστραλία, Αργεντινή, Βραζιλία, Καναδάς, Ινδονησία, Ιαπωνία, Μαλαισία, Μεξικό, Σιγκαπούρη και Ε.Ε.).

      Συντονισμένη απειλή για την παγκόσμια υγεία:

      Ο Κώδικας δρα υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, έχοντας τη λογική των Ναπολεόντιων νόμων – αντί δηλαδή για τη συνήθη πρακτική, κατά την οποία αναγράφονται τα διατροφικά στοιχεία και οι ουσίες που απαγορεύονται, ο Κώδικας αναγράφει μόνο τα διατροφικά είδη που επιτρέπονται, καθιστώντας αυτομάτως παράνομη την κατοχή, παραγωγή και εμπορία οποιουδήποτε διατροφικού είδους και στοιχείου δεν περιλαμβάνεται σε αυτόν.

     Όπως εξηγεί η δρ. Ριμα Λέυμποου, από την 1η Ιανουαρίου 2010, οπότε η εφαρμογή του Κώδικα θα γίνει υποχρεωτική για τα κράτη-μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, αν ένα κράτος-μέλος αρνηθεί να επικυρώσει ή να τηρήσει τους όρους του, χάνει αυτομάτως οποιαδήποτε προσφυγή γίνει εναντίον του από άλλο κράτος μέλος, όσο εξωφρενική και αν είναι αυτή!

Πολλοί κρατικοί οργανισμοί και υπηρεσίες, όπως η Διεύθυνση Θεραπευτικών Αγαθών της Αυστραλίας, επιχειρούν να κατευνάσουν τις ανησυχίες του κοινού, καταφεύγοντας σε διαβεβαιώσεις ότι οι οδηγίες του Κώδικα για την κατάργηση των βιταμινών και των μετάλλων δεν θα εφαρμοστούν στη χώρα τους. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει ποιοι άλλοι συνοδευτικοί νόμοι θα θεσπιστούν εν όψει της εναρμόνισης των κρατών-μελών του Οργανισμού με τις οδηγίες του Κώδικα.

            Ορισμένες από τις ρυθμίσεις που προβλέπονται από τον Διατροφικό Κώδικα, οι οποίες προτείνεται να τεθούν σε ισχύ στο προσεχές μέλλον, και θα είναι αμετάκλητες, περιλαμβάνουν τα εξής:

·        Ο Κώδικας θα απαγορεύει τη χρήση Θρεπτικών Ουσιών (π.χ. βιταμινών και μετάλλων για την «πρόληψη, αντιμετώπιση ή θεραπεία οποιασδήποτε πάθησης ή ασθένειας», χαρακτηρίζοντάς τις «τοξίνες / δηλητήρια».

·        Κάθε είδος τροφής (ακόμα και τα οργανικά βιολογικά τρόφιμα) θα υποβάλλεται σε επεξεργασία με ακτινοβολία, προκειμένου να απομακρυνθούν όλα τα «τοξικά» θρεπτικά στοιχεία (εκτός και αν οι καταναλωτές μπορούν να παράγουν και να καταναλώνουν την τροφή τους σε τοπικό επίπεδο).

     Μία πρόγευση της εν λόγω οδηγίας είχαν οι καταναλωτές των ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2008, με την υποχρεωτική υποβολή των μαρουλιών και του σπανακιού της χώρας σε μαζική επεξεργασία με ακτίνες, στο όνομα της «δημόσιας ασφάλειας». Αν ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων έπραξε με γνώμονα την προστασία του κοινού, τότε γιατί δεν ενημερώθηκε η αμερικανική Κοινή Γνώμη;

·        Τα επιτρεπόμενα θρεπτικά στοιχεία θα είναι περιορισμένα σε αυτά που αναγράφονται στη λίστα του Κώδικα, η οποία θα περιλαμβάνει «ευεργετικές» ουσίες, όπως το Φθόριο (3,8 mg ημερησίως), το οποίο θα συλλέγεται από βιομηχανικά απόβλητα. Όλα τα θρεπτικά στοιχεία (π.χ. οι βιταμίνες Α, Β, C, D, ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο) ανακηρύσσονται παράνομα σε θεραπευτικές δοσολογίες και θα μειωθούν σε ποσότητες αμελητέες, με μέγιστο όριο το 15% της σημερινής συνιστώμενης ημερήσιας δόσης. Ακόμα και με συνταγή γιατρού θα είναι αδύνατο για κάποιον να βρίσκει τα παραπάνω στοιχεία σε μεγαλύτερες θεραπευτικές δόσεις, σε όποιο μέρος του κόσμου και αν βρίσκεται.

·        Είναι πιθανό να ανακηρυχθούν παράνομες οι συμβουλές που δίνονται για τη διατροφή και αφορούν σε βιταμίνες και μέταλλα (συμπεριλαμβανομένων των άρθρων που θα δημοσιεύονται σε περιοδικά ή στο Διαδίκτυο, καθώς και προφορικών συμβουλών σε οποιονδήποτε). Τέτοιου είδους πληροφόρηση ενδέχεται να θεωρηθεί συγκεκαλυμμένη παρεμπόδιση του εμπορίου και ίσως να οδηγήσει σε οικονομικές κυρώσεις για την εμπλεκόμενη χώρα.

·        Όλες οι αγελάδες που θα χρησιμοποιούνται για την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων σε όλο τον πλανήτη θα υποβάλλονται υποχρεωτικά σε αγωγή με τη γενετικά τροποποιημένη αυξητική ορμόνη των βοοειδών της Μονσάντο.

·        Όλα τα ζώα που θα χρησιμοποιούνται για τη διατροφή θα υποβάλλονται σε αγωγή με ισχυρά αντιβιοτικά και εξωγενείς αυξητικές ορμόνες.

·        Θα επανεισαχθεί η χρήση στη διατροφή επικίνδυνων και καρκινογόνων εντομοκτόνων συμπεριλαμβανομένων και επτά από τα θεωρούμενα ως δώδεκα χειρότερα (όπως π.χ. το DDT, το εξαχλωροβενζόλιο, το αλντρίν και το τοξαφαίνιο), η χρήση των οποίων απαγορεύτηκε στη σύνοδο της Στοκχόλμης το 1991 από 176 χώρες (συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ). Αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι στο εξής καμία χώρα δεν θα έχει το δικαίωμα να εμποδίσει την εισαγωγή και να προβεί σε απαγόρευση της κυκλοφορίας τροφίμων που περιέχουν τα παραπάνω – χαρακτηρισμένα ως εξαιρετικά επικίνδυνα, με μόνιμες επιπτώσεις – χημικά, καθώς αυτό θα σήμαινε παραβίαση των διεθνών κανονισμών εμπορίου, οδηγώντας σε εξοντωτικές οικονομικές κυρώσεις.

·        Ο Κώδικας θα επιτρέπει τη συσσώρευση σε επικίνδυνα και τοξικά επίπεδα της αφλατοξίνης (0,5 ppm) στο γάλα, Πρόκειται για τη δεύτερη ισχυρότερη καρκινογόνο ουσία (από τις μη σχετιζόμενες με ραδιενεργό ακτινοβολία), η οποία παράγεται σε ζωικές τροφές που έχουν αναπτύξει μήκυτες (μούχλα) κατά την αποθήκευση τους.

·        Η χρήση αυξητικών ορμονών και αντιβιοτικών θα καταστεί υποχρεωτική σε όλα τα είδη ζώων, πτηνών, πουλερικών και ψαριών που προορίζονται για την ανθρώπινη διατροφή. Θα επιβληθεί σε παγκόσμιο επίπεδο η εισαγωγή άγνωστων και δυνητικά θανάσιμων γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών σε ζώα, ψάρια και πτηνά. Θα επιτραπούν αυξημένα επίπεδα σε κατάλοιπα από – γνωστά για τις τοξικές τους επιπτώσεις σε ανθρώπους και ζώα – εντομοκτόνα και φυτοφάρμακα.

    Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η δρ. Ρίμα, βιταμίνες, μέταλλα, ακόμα και βότανα (όπως η εξαιρετικά ευεργετική για το ανοσοποιητικό σύστημα Εχινάτσια) πρόκειται να απαγορευτούν κατά αντίστοιχο τρόπο με τις ναρκωτικές ουσίες, αν οι πολίτες δεν αντισταθούν στην εφαρμογή των διατάξεων του νέου Διατροφικού Κώδικα.

      Μαζική εξόντωση του πληθυσμού:

    Το γεγονός ότι, στα περισσότερα κράτη (π.χ. στις ΗΠΑ, από το 1995), ισχύουν διατάξεις που καθορίζουν ότι οι διεθνείς κανονισμοί υπερισχύουν των εγχωρίων νόμων, καθιστά ουσιαστικά αδύνατη την αναίρεση του Διατροφικού Κώδικα μετά την εφαρμογή της «εναρμονισμένης» λειτουργίας του από τα κράτη-μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 2010.

    Ο Κώδικας ίσως θα μπορούσε να περιγραφεί ακριβέστερα ως ένας οικονομικά επωφελής μηχανισμός ελέγχου του πληθυσμού, μέσω του οποίου οι ΗΠΑ, καθοδηγούμενες κυρίως από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες, αποβλέπουν στη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού από τα σημερινά εκτιμώμενα 6,692 δισ. στα εκτιμώμενα 500 εκατ. – μείωση κατά περίπου 93%!

     Ουσιαστικά, πρόκειται για την εφαρμογή μιας μεθοδολογίας που βρίσκεται σε αντιστοιχία με άλλες πρακτικές που ήδη τίθενται σε εφαρμογή για τον ίδιο σκοπό, όπως π.χ. η εισαγωγή ουσιών και στοιχείων στα εμβόλια που καταστρέφουν το DΝΑ και αναστέλλουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος (ακόμα και στελέχη της γρίπης των πτηνών ή του ιού του ΑIDS), η γενικευμένη χρήση της ασπαρτάμης, η επιβολή των αεροψεκασμών, η χημειοθεραπεία για την αντιμετώπιση του καρκίνου κ.λπ.

     Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Αμερικανικού Οργανισμού Τροφίμων και Προϊόντων Γεωργικής Παραγωγής (ΡΑΟ) και του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (WΗΟ), από μόνη της η οδηγία για ελαχιστοποίηση της χρήσης βιταμινών και μετάλλων εκτιμάται ότι θα επιφέρει μέσα σε μια δεκαετία τον θάνατο τουλάχιστον 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Από τους θανάτους αυτούς, το 1 δις θα προέλθει απευθείας από τη στέρηση τροφής, ενώ τα υπόλοιπα 2 δις θα επέλθουν ως συνέπεια της κακής ποιότητας διατροφής από εκφυλιστικές ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί, όπως είναι οι διάφορες μορφές καρκίνου, οι καρδιαγγειακές παθήσεις και ο διαβήτης.

    Η χορήγηση τροφής αποστραγγισμένης από κάθε είδους θρεπτικές ουσίες, βομβαρδισμένης με ακτινοβολία και γεμάτης με τοξίνες, ορμόνες και φυτοφάρμακα-εντομοκτόνα, είναι πραγματικά ο ταχύτερος και πλέον επωφελής οικονομικά τρόπος για τη δημιουργία ενός κύματος κρουσμάτων από ασθένειες, για τις οποίες η πλέον ενδεδειγμένη δράση είναι η επίσης τοξική φαρμακευτική αγωγή. Η παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία περίμενε την επικείμενη εναρμόνιση όλων των κρατών-μελών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου με τον Codex Alimentarius (Κόντεξ Αλιμεντάριους) για χρόνια…

       Αντίσταση στον Κώδικα:

     Η επικεφαλής του ιατρικού τμήματος της δρ. Ρίμα, έχει ήδη καταθέσει αγωγές εναντίον της Αμερικανικής Κυβέρνησης και αντιμάχεται την εφαρμογή του Κώδικα σε κάθε χώρα όπου πραγματοποιούνται οι τακτικές συνεδριάσεις της επιτροπής, ενημερώνοντας κοινό και εκλεγμένους αντιπροσώπους για τις ολέθριες επιπτώσεις. Όπως φάνηκε και από τα εξαιρετικά ενθαρρυντικά αποτελέσματα της διεθνούς αντίστασης στα ίδια συμφέροντα, σχετικά με την επιβολή των μεταλλαγμένων τροφίμων στη σύγχρονη διατροφή, οι μεγάλες πολυεθνικές των τροφίμων, φαρμάκων, γεωργικών και χημικών προϊόντων δεν είναι ανίκητες. Βιντεοσκοπημένη ομιλία της μαχητικής αυτής ιατρού αναφορικά με τον Κώδικα Διατροφής στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://video.google.com/videoplay?docid=-5266884912495233634

προέλευση:  http://www.raporto.gr/?p=826, 12-05-2009.

Από: http://orthodox–watch.blogspot.com/2009/09/blog–post_8342.html#more

Μαρούσι 4 Σεπτεμβρίου 2009

Πολυσέβαστε και αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ,
Πανοσιολογιώτατε Άγιε Καθηγούμενε
της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, π. Γεώργιε,
Ασπάζομαι ευλαβώς τη Δεξιά Σας.

Διαβάσαμε προσεκτικά τό κείμενό Σας «Περί της Κάρτας Ασφαλίσεως ΑΜΚΑ».
Ζητήσατε από την ελαχιστότητά μου τις παρατηρήσεις μας. Ο σεβασμός μου και η αληθής εν Χριστώ αγάπη μου προς το πρόσωπό Σας δέν μου επιτρέπουν να κάνω κριτική του κειμένου Σας . Ωστόσο το μόνο που πρέπει ανοιχτά να πω είναι ότι δεν έχουμε κατανοήσει ότι το θέμα ΑΜΚΑ μας εισάγει από τον Ὀκτώβριο του 2009 στο ήδη ιδρυθέν αντίχριστο παγκόσμιο κράτος της μεγάλης αιρέσεως της Νέας Εποχής που αναιρεί και συνολικά και αναλυτικά ολόκληρο το θεανθρώπινο χριστιανικό τρόπο ζωής.

Συγκεκριμένα πρέπει να τονίσουμε τα εξής:

1. Κανένας νόμος μέχρι σήμερα δεν περιείχε κάποια απειλή. Όλοι οι νόμοι είναι περιγραφικοί κάποιου τομέα ζωής και καθόλου απειλητικοί. Από τό άρθρο 153 του νόμου 3655/2008 απειλού­μα­στε, αν δεν πάρουμε τον ΑΜΚΑ, να αποκλεισθούμε από ολόκληρο το σύστημα της ζωής, από τη συμμετοχή μας στο κοινωνικό σύστημα της πολιτείας.

2. Με ένα και μόνο άρθρο, το 153ο του ασφαλιστικού νόμου 3655/2008, κατάφερε ο νομοθέτης της Νέας Εποχής να συμπεριλάβει και να νομοθετήσει για όλη μας τη ζωή· για όλες μας τις οικονομικές σχέσεις, διορισμούς, μισθούς, επιδόματα, συνταξιο­δο­τήσεις, πληρωμές· για την ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη και για κάθε δικαιοπραξία.

3. Η απειλή τεκμηριώνει τη βεβαιό­τητά μας ότι το 153 άρθρο εντάσσει τη χώρα μας στο παγκόσμιο κράτος της Νέας Εποχής. Είναι σαφές ότι έχει ήδη ιδρυθεί ένα παγκόσμιο κράτος, που διοικεί και διοικείται ηλεκτρο­νικά. Σε πολλά Ευρωπαϊκά, Αμερικανι­κά, ακόμα και Ασιατικά κράτη λειτουργούν οι ηλεκτρο­νικές ταυτότητες, που μέσω των πολλών προσωπικών δεδομένων τους θα διοικούνται και θα κατευθύνονται όλοι οι πολίτες εντασσόμενοι de facto στο κράτος της Νέας Εποχής.
Έχουμε γνωρίσει τη «φιλοσοφία», τη νοοτροπία, τους σκοπούς της Νέας Εποχής. Θέλει να αλλοιώσει την αλήθεια και την ουσία της Χριστιανικής πίστεως, αναμειγνύοντάς την με το σκοτάδι, το ψεύδος και την αφέλεια όλων των αιρέσεων και των ψευδοθρησκειών. Θέλει να αλλάξει όλον τον τρόπο ζωής όλων των ανθρώπων μη θεωρώντας τους εικόνες του Τριαδικού Θεού, προ­οριζόμενες για το καθ’ ομοίωσιν. Άπειρα χρήματα δαπα­νώ­νται για να προπαγανδίζει η τηλεόραση τον άθεο ή αντίχριστο τρόπο ζωής. Στο εξωτερικό φοβερές μηνύσεις έχουν υποβληθεί κατά καιρούς σ’ αυτούς που αντιδρούν στις προπαγάνδες των σεκτών και στους σχεδιασμούς της Νέας Εποχής για επικράτηση του παγκό­σμιου κράτους.
Άφθονα επίσης χρήματα δαπανώνται σε προγράμματα που συμβάλλουν στο marketing και στην αποδοχή των δομών του παγκόσμιου κράτους της Νέας Εποχής, καθώς επίσης και της πειθαρχίας όλων των εξουσιών της γης σε μια Υπερεξουσία που δια της ηλεκτρονικής ψηφιακής τεχνολογίας μπορεί και θέλει να καθυποτάξει άπασαν τήν Οικουμένην.
Ακόμη, η Νέα Εποχή, κηρύσσει φονικότατους πολέμους με το πρόσχημα της καταστολής της βίας, χρησιμοποιώντας πολύ περισσότερη βία. Στην πραγματικότητα οι πάντες πιστεύουν, ότι οι πόλεμοι της Νέας Επο­χής εξυπηρετούν τους παραπάνω σκοπούς.
Μήπως και οι μεγάλες καταστροφές της Πελοποννήσου και της Αττικής οφείλονται και αυτές στη μανικότατη επιθυμία της Νέας Εποχής να διαφεντεύει πλήρως τη χώρα μας με τους ισχυρούς παγκοσμιοποιητικούς μηχανισμούς της;

4. Το απειλητικό άρθρο 153 του ασφαλιστικού Νόμου 3655/2008 ολοφάνε­ρα πια τοποθετεί τις ολοκληρωτικές βάσεις του νεοεποχίτικου αντίχριστου κράτους παγιώνοντας και στη χώρα μας τη Δύση της Δημοκρατίας. Αυτή τη δύση της δημοκρατίας και την επιβολή αντίχριστων νόμων στη ζωή μας είχε προ χρόνων προβλέψει ο Άγιος Γέροντας π. Παΐσιος.. Σ’ αυτήν είχε αναφερθεί και η πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Ψαρούδα – Μπενάκη, προσφωνώντας το νοεκλεγέ­ντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Παπούλια. Μέσα στο πλαίσιο αυτό όσες φορές εμφανίζεται η αξιότιμη Υπουργός Απασχόλησης κ. Πετραλιά στην τηλεόραση, μιλάει με απίστευτη ένταση προπαγανδίζοντας τον ΑΜΚΑ. Το θεώρησε «στοίχημα» της πολιτικής της σταδιο­δρομίας και καυχάται για την επιτυχία της.

5. Εκατομμύρια ανυποψίαστοι επώ­νυ­μοι, μα κυρίως απλοί πολίτες πιστεύουν ότι ο ΑΜΚΑ είναι ένας ακίνδυνος απλός αριθμός και σπεύδουν να τον αποκτήσουν, για να μην έχουν προβλήματα μισθοδοσίας και ασφαλιστικής κάλυψης και για να έχουν την ικανότητα πάσης δικαιοπραξίας, μη κατανοώντας το τι θα επακολουθήσει. Τώρα προσωρινά ο ΑΜΚΑ είναι ένας απλός αριθμός σε μια απλή κάρτα που δεν έχει πάνω της ή μέσα στις ίνες της κανένα από τους επί­μαχους δυσώνυμους συμβολισμούς, όπως π.χ. το 666 που είναι ο συμβολικός αριθμός του αντιχρίστου. Αυτό τουλάχιστον μας δια­βεβαιώνει το Υπουργείο Απασχόλησης απαντώντας στις έγγραφες αντιδράσεις των πολιτών γιά τόν ΑΜΚΑ.
Όμως, ο αριθμός που δίδεται σε κάθε πολίτη δεν είναι ένας αύξων τυχαίος αριθμός όπως π.χ. ο ΑΦΜ. Ο πυρήνας του συνολικού αριθμού είναι το πιο ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Τα έξι πρώτα ψηφία δηλώνουν την ημέρα, το μήνα και το έτος γέννησης του ανθρώπου. Στη συ­νέ­χεια υπάρχει ένας αύξων αριθμός και ένας αριθμός του κομπιούτερ. Αργότερα, όταν το ηλεκτρονικό σύστημα φτάσει στην παγκόσμια ολοκλήρωσή του ο ΑΜΚΑ κάθε πολίτη θα περιλαμβάνει και άλλα περισσότερα αριθμητικά ψηφία. Με τη μορφή αυτή ο ΑΜΚΑ, όπως μας διαβεβαιώνει ο π. Παΐσιος, θα συνδέεται με τον κεντρικό υπολογιστή των Βρυξελλών μέσω του κωδικού 666, που για εμάς τους ορθοδόξους χριστιανούς είναι ο δυσώνυμος αριθμός του Αντιχρίστου. Όταν διεξάγονταν οι επίμα­χες συζητήσεις για τον ΕΚΑΜ και τη σχέση του με το 666, τόσο ο Υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος όσο και άλλοι κυβερνητικοί παρά­γοντες είχαν παραδεχθεί, ότι το κεντρικό κομπιούτερ των Βρυ­ξελλών περιέχει το βασικό κωδικό 666 και ότι εμείς μια χούφτα Ορθοδόξων Ελλήνων δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων την αλλαγή αυτού του κωδικού. Ποιος υπεύθυνος επιστήμονας της πληροφορικής μπορεί σήμερα να μας διαβεβαιώσει ότι ο γραμμωτός κωδικός code 39 δεν περιέχει το 666;

6. Γίνεται λόγος από τους πολιτικούς μας για την αιτιολογία θέσπισης του ΑΜΚΑ. Ως κυ­ριότερος λόγος προτάσσεται η ευταξία που επι­διώκεται στη δημόσια διοίκηση του κράτους μας. Έτσι, λέγεται, όταν ολοκληρωθεί η ηλεκτρονική λειτουργία του όλου συστήματος, οι πολίτες δεν θα μπορούν να παρανομήσουν, όπως παρανομούν τώρα, και δε θα φοροδιαφεύγουν.
Ποιοι μιλουν σέ ποιους; Ποιοι μέσω του χρηματιστηρίου έκαναν φτωχότερους όλους τους Έλληνες πολίτες; Ποιοι αντάλ­λαξαν τις νόμιμες κρατήσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων της χώ­ρας μας με το πολυθόρυβο ομόλογο στο ΤΕΑΔΥ;

7. Οι συνεντεύξεις που έχει δώσει κατά καιρούς ο Γ.Γ. του Υπουργείου Απασχόλησης κ. Δημ. Μαμμωνάς δίνουν περισσότερες πληρο­φορίες για το πώς θα εξελιχθεί το σύστημα ΑΜΚΑ. Θα γενικευθούν οι τραπεζικές κάρτες και θα χρησιμο­ποιηθεί στις συναλλαγές των πολιτών το πλαστικό χρήμα. Σε επό­μενη φάση θα ενοποιηθούν οι τραπεζικές κάρτες με την κάρτα ΑΜΚΑ, ώστε να εφαρμοσθεί απόλυτα η απειλή ότι «δεν θα μπορεί κανείς να αγοράσει, να πωλήσει κ.τ.λ.». Τότε υποχρεωτικά θα είναι ηλεκτρονική με το μικροτσίπ και θα τελει όλες τις εξυπηρετήσεις που μερικώς έχουν προαναγγείλει οι κυβερνητικοί παράγοντες.
Για τα μικροτσίπ έχουν γραφεί πολλά. Θα έχουν απέραντη χωρη­τικό­τη­τα. Το παγκόσμιο κράτος της Νέας Επο­χής θα μπορει να συλλέξει άπειρες πληροφορίες για όλη τη ζωή όλων των πολιτών, όλων των ανθρώπων. Όλόκληρο το προφίλ της «προσωπικότητος» κάθε ανθρώπου θα βρίσκεται στα χέρια του απρόσωπου διοικητηρίου της αντίχριστης Νέας Εποχής.
Τέλος ως κρατούσα άρχουσα τάξη, η Νέα Εποχή, με τα γνωστά άγνωστα κεκρυμμένα άτομα που θα μας διοικούν, θα μας αναγκάσει στανικά, επίμονα ή δόλια να χώσουμε στο μέτωπό μας ή στο δεξί χέρι μας το μικροτσίπ. Τότε θα ολοκληρωθεί το όλο σύστημα που αρχίζει από τον ΑΜΚΑ, συνεχίζεται με την ηλεκτρονική κάρτα ή ταυτότητα και κορυφώνεται, φευ, με το σφράγισμα ή το χάραγμα πάνω στο σώμα του ανθρώπου που από εικόνα Θεου χριστοποιούμενη και θεανθρωποιούμενη, καταντά φτηνό εξάρτημα του αχανούς αθεϊστικού αντιχρίστου κράτους της Νέας Εποχής.

8. Ένα επίσης σοβαρό θέμα είναι πιστεύουμε η αριθμοποίηση των ανθρώπων. Ο Αντίχριστος θα έχει επιλέξει μόνος του να μην έχει ή να μη διατηρεί το όνομά του. Θα αρέσκεται, όπως φαίνεται, να είναι γνωστός στην οικουμένη όχι ως πρόσωπο, αφού θα έχει απολέσει εκούσια το πρόσωπό του και επομένως και το όνομά του, το οποίο και θα βδελύσσεται. Διέκοψε βλάσφημα τη μακαρία μετά του Κυρίου ζωή ο πατέρας του ο Διάβολος, έχασε κατ’ ουσίαν το εκλεκτό όνομα που είχε, το όνομα Εωσφόρος. Κατά συνέπεια το στρεβλό τέκνο του που θα τον «εκπροσωπεί» και θα ηγεμονεύει στο παγκόσμιο αντίχριστο κράτος, δε θα θέλει όνομα, αλλά θα ταυτοποιείται με τον αριθμό 666. Πώς είναι δυνατόν ο ευσεβής Χριστιανός να μην αντιδρά, ομολογών χριστιανικά, ότι αυτονοήτως δεν πρέπει να συνυπάρχει ο αριθμός του με τον αριθμό του Αντιχρίστου;
Η Ελληνική Ορθόδοξη Παράδοση είναι πολύ πλούσια στη χρήση πολλών ονομάτων προς τιμήν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, της Παναγίας μας και χιλιάδων Αγίων. Μάλιστα επεκράτησε το όνομα να δίδεται «εν Μυστηρίω», με το Μυστήριο του Βαπτίσματος και Χρίσματος. Ο παραγκωνισμός του ονόματός μας και η ανταλλαγή του με τον αριθμό ΑΜΚΑ μέσα στο παγκόσμιο κράτος της Νέας Εποχής θα επιφέρει πολλές αλλοιώσεις στον τρόπο ζωής και το βιωτικό και κυρίως τον εν Χριστώ τρόπο ζωής. Έτσι θα ποδοπατηθεί ολόκληρος ο πολιτισμός μας, η ιστορία μας, η γλώσσα μας, τα βιβλία μας. Επομένως η απόλυτη αριθμοποίησή μας μέσω του ΑΜΚΑ έρχεται σε αντίθεση με το περιεχόμενο του 13ου άρθρου του Ελληνικου Συντάγματος. Στον ΑΜΚΑ ελαχιστοποιείται το όνομα και μεγιστοποιείται η αριθμοποίηση του ανθρώπου, αυτό ακριβώς που απαιτεί η Νέα Εποχή, να ελαχιστοποιήσει το πρόσωπο και να το υποβαθμίσει σε απρόσωπη μονάδα.

9. Πολλοί εν Χριστώ αδελφοί λαϊκοί όχι μόνο τώρα, αλλά πολύ προγενέστερα ανη­συχούσαν και ρωτούσαν για το θέμα των ηλεκτρονικών ταυτο­τή­των. Τώρα όμως που ξαφνικά θεσμοθετή­θηκε η κάρτα Ασφάλισης ΑΜΚΑ και μάλιστα τώρα που απειλείται ο πολίτης, ότι αν δεν πειθαρχήσει, αποκλείεται απ’ όλο το σύστημα της ζωής, οι πιστοί δεινώς προβληματίζονται και επίμονα μας ερωτούν. Πολλοί εκ των πιστών λαϊκών έχουν καταλάβει το όλο θέμα και αντιδρούν. Στο Υπουργείο Απασχόλησης ήδη έχουν κατατεθεί 30000 γραπτές αντιδράσεις, που ζητούν να μην ισχύσει η απειλή εναντίον τους ως πολιτών, που προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματά τους και σύμφωνα με το Ελληνικό Σύνταγμα, αλλά και σύμφωνα με τη Χάρτα ανθρωπίνων δικαιω­μάτων της Ε.Ε.
Ακόμα και σε μερικές Αμερικανικές πολιτείες αλλά και σε Ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχουν αντιδράσεις σε μια τέτοια προοπτική επιβολής ΑΜΚΑ ή ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ευαισθησία που έδειξε η Ιερά Σύνοδος της Ρουμανικής Εκκλησίας ακόμα και στο θέμα των διαβατηρίων. Συνιστά στην πολιτεία και στους πολίτες να μην υπάρχει πάνω στο διαβατήριο κανένα βιομετρικό ή άλλο «ύποπτο» στοιχείο.
«Την ανησυχία της για τα νέα βιομετρικά διαβατήρια, τα οποία θα περιέχουν πληροφορίες αποθηκευμένες σε ηλεκτρονική μορφή, εξέφρασε η Ιερά Σύνοδος του Ορθοδόξου Πατριαρχείου Ρουμανίας. Μετά την συνεδρία της 25-2-2009 εξεδόθη ανακοίνωση, η οποία υπογράφεται από όλους τους Συνοδικούς Ιεράρχες και στην οποία μεταξύ άλλων επισημαίνονται τα εξής:
Η απόκτηση διαβατηρίου είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση του πολίτη. Άρα όσοι προβάλλουν λόγους θρησκευτι­κής συνειδήσεως δεν είναι υποχρεωμένοι να αποκτήσουν το νέο τύπο βιομετρικου διαβατηρίου.
Κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να γνωρίζει λεπτομερώς τα προσωπικά του στοιχεία, τα οποία περιλαμβάνονται στον ηλεκτρονικό χώρο αποθηκεύσεως των νέων διαβατηρίων.
Στις 16-3-2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Επιστημονικής Ηθικής και Νέων Τεχνολογιών εξέφρασε την αντίθεσή της στην εμφύτευση ηλεκτρονικοή τσιπ στα διαβατήρια. Σε αντίθετη περίπτωση απειλείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η δημοκρατική κοινωνία…». (Περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ Μάρτιος 2009).

10. Συμπερασματικά πρέπει να κατανοήσουμε, ότι παίρνοντας αυτό τον αριθμό ήδη εντασσόμαστε και ενσωματω­νό­μα­στε στο αντίχριστο κράτος της Νέας Εποχής. Ενωνόμαστε και μεις αδιαμαρτύρητα μαζι με τα κράτη που έχουν δώσει τις ηλεκτρονικές ταυτότητες στους πολίτες τους. Ήδη αυτές οι ταυτό­τητες λειτουρ­γούν ηλεκτρονικά. Δίνουν τα στοιχεία που τους ζητούνται και δέχονται καινούργια στοιχεία για τους κατόχους τους. Από δεκαετίες η Νέα Εποχή έχει κατα­φέρει να ψηφιστούν αντίχριστοι νόμοι από τα Κοινοβούλια των μελών κρατών. Έτσι η άθεη και απάνθρωπη νοοτροπία της έχει επιβληθεί σε πολλούς τομείς της ζωής συνιστώντας με άλλον τρόπο τό νέο παγκόσμιο ή παγκο­σμιο­ποιούμενο κράτος του Αντιχρίστου.
Υπολείπεται τώρα με την απειλή του ΑΜΚΑ να ενταχθούμε και εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι πολίτες στο παγκόσμιο κράτος της Νέας Εποχής.
Όταν ολοκληρωθούν δια του ΑΜΚΑ και των επερ­χομένων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων ή καρτών οι διαδικασίες αυτές, τότε θα είναι έτοιμα τα πάντα για την υποδοχή του Αντιχρίστου.

Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψη όλοι μας, κάθε χριστιανός πολίτης της πατρίδος μας, όχι για να καταληφθούμε από τον πανικό των επερχομένων δεινών, αλλά για να εμβολιασθούμε με την καλή εν Χριστώ ανησυχία και την καλή εν Χριστώ ετοιμασία. Οι χρι­στια­νοί τών πρώτων χριστια­νικών χρόνων, παρά τους απηνείς διωγμούς, δέν απαξίωναν την παρούσα ζωή, το γάμο, την οικογένεια, το επάγγελμα, όλες τις εν τω κόσμω δραστηριότητες, όπως μας πλη­ρο­φορεί σαφώς ο άγιος Ιουστίνος, φιλόσοφος και μάρτυρας στη γνωστή απολογητική επιστολή του, αλλά ήταν ζωντανά ενωμένοι με το Χριστό, πανέτοιμοι για την αυτονόητη θεοσθενή ομολογία Χριστού, και για το ιερό Μαρτύριο, όποτε αυτό ομολογουμένως τούς εζητείτο.
Απαραίτητο ποιμαντικό χρέος μας είναι η ενημέρωση των πιστών μας όχι φυσικά μόνο στο παραπάνω θέμα περί ΑΜΚΑ, αλλά πρωτίστως στον εν Χριστώ πνευματικόν μας αγώνα.
Όμως αν δε γίνεται εκ μέρους μας ενημέρωση περί ΑΜΚΑ, ηλεκτρονικών καρτών και των δεινών εξελίξεων, θα εξομοιω­νό­μα­στε με την τακτική της στρουθοκαμήλου που βυθίζει το κεφάλι της στην άμμο και μη βλέποντας τον επερχόμενο κίνδυνο, πέφτει θύμα στις παγίδες του εχθρού.
Δεν επιτρέπεται, ταπεινώς φρονούμε, να ειρωνευόμαστε όσους προβληματίζονται με το όλο θέμα περί ΑΜΚΑ και να τους κατατάσσουμε στους γραφικούς τύπους ή στους αφελείς ή φανατικούς.
Αναμένουμε η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, χωρίς φόβο και πάθος, να δώσουν ένα λόγο «παντί τω αιτούντι» και για να μην αισθάνονται οι πιστοί μας ορφανοί από μητέρα, τη Μητέρα μας Εκκλησία, αλλά και για να ετοιμαζόμαστε, όσοι πιστοί για τις πιο δύσκολες ημέρες, καθώς πορευόμαστε προς τα Έσχατα.
Χωρίς εκκλησιολογική, δηλαδή Συνοδική ενημέρωση θα απολέσουμε τα κριτήριά μας και, όταν έρθει ο Αντίχριστος, δεν θα τον ανα­γνωρίσουμε, αφού θα προσπαθήσει, ως αντί­χρι­στος, να παραπλανήσει ει δυνατόν και τους εκλεκτούς. Τότε ίσως, φευ, έχοντας στο χέρι ή στο μέτωπο το αντίχριστο χάραγμα, να τον υποδεχθούμε με ενθουσιασμό και με επευφημίες. Αλίμονο, αν επα­ληθευθεή με την ενδοτική ενδοεκκλησιαστική συμπεριφορά μας το της Θείας Αποκαλύψεως: «Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω Αγίω ». Μη γένοιτο!

Με την εν Χριστώ αγάπη
Εύχεσθε π. Σαράντης Σαράντος.

Τού κ. Γεωργίου Ν. Γκιώνη, Μαθηματικού – Νομικού

    Σύμφωνα με το Ν.3655/2008 περί «Μεταρρύθμισης του Ασφαλιστικού», καθιερώνεται, στην οριστική μορφή του αρχής γενομένης με το ν.2084/1992 (αρθ.64), ο Α.Μ.Κ.Α. . Συγκεκριμένα το άρθρο 153 του ως άνω νόμου ορίζει τον Α.Μ.Κ.Α. ως «τον αριθμό εργασιακής και ασφαλιστικής ταυτοποίησης υποχρεωτικά όλων των πολιτών της χώρας». Ειδικώτερα, στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού αναλύεται λεπτομερώς η υποχρεωτική χρήση του Α.Μ.Κ.Α. καθ’ όσον αυτή συνίσταται στην αναγραφή του σε κάθε δικαιολογητικό έγγραφο συμμετοχής κάθε πολίτου στην εργασία (εξηρτημένη ή μη), την ασφάλεια και την καθ’ οιονδήποτε τρόπο προστασία της υγείας. Κατά συνέπεια επιβάλλεται εκβιαστικά και άνευ ετέρου η αποδοχή και παραλαβή του από όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες. Χορηγείται δε, από την «ΗΔΙΚΑ ΑΕ», μια ανώνυμη εταιρεία του δημοσίου η οποία εποπτεύεται από την Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Όμως, την παραγωγή του όλου λογισμικού και των επίμαχων αριθμών έχει αναλάβει η ιδιωτική εταιρεία ΕΠΑΦΟΣ ΕΠΕ, η οποία εξειδικεύεται σε εκπαιδευτικά προγράμματα και προγράμματα διαχειρίσεως διαφημιστικού υλικού για τα Μ.Μ.Ε. . Επίσης με το άρθρο 62 του ν.3518/2006 συνιστάται ειδικό τμήμα υποστήριξεως Εθνικών Μητρώων Κοινωνικής Ασφάλισης με έργο την επίβλεψη,τον έλεγχο και συντονισμό όλων των εμπλεκομένων φορέων ως και τη παροχή στοιχείων από αυτά τα Μητρώα σε φορείς του ελληνικού δημοσίου και των κρατών-μελών της Ε.Ε. . Ας τονισθεί δε, ότι η οποιασδήποτε μορφής συμμετοχή  ή ο οποιοσδήποτε έλεγχος από οποιονδήποτε πολίτη τον οποίον αφορά ο Αριθμός  κατά τα διάφορα στάδια παραγωγής και εφαρμογής του μέτρου απουσιάζει παντελώς από το νομοθετικό κείμενο, ούτε προβλέπεται κάτι σχετικό για το  μέλλον έστω και μετά την εφαρμογή του, παρά μόνον η ύπαρξη ενός κωδικού pin ο οποίος θα είναι γνωστός μόνον (;) στον κάτοχο του αριθμού και στην εκδούσα αρχή.

    Επειδή, ο νομοθετικά κατοχυρωμένος , επάγοντας δηλαδή συνέπειες και κυρώσεις για τον μη συμμορφούμενο, υποχρεωτικός χαρακτήρας του μέτρου ως προαπαιτουμένου στην άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της εργασίας, της ασφάλισης και της προστασίας της υγείας παραβιάζει ευθέως και καταστρατηγεί βαναύσως τον ελεύθερο, ακώλυτο, αδέσμευτο και κυρίως απροϋπόθετο χαρακτήρα των, όπως αυτά τα  δικαιώματα αναγνωρίζονται στο άρθ. 5 παρ.1 και 5 του ελληνικού Συντάγματος (εφεξής Σ.) ως επίσης στα άρθρα: 1 (ανθρώπινη αξιοπρέπεια),15(ελευθερία επαγγέλματος και δικαίωμα προς εργασία), 29 (δικαίωμα πρόσβασης στις υπηρεσίες ευρέσεως εργασίας), 16(επιχειρηματική ελευθερία), 25 (δικαιώματα ηλικιωμένων), 34 (κοινωνική ασφάλεια και αρωγή) και 35(προστασία υγείας) του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (C364/18.12.2000) (εφεξής Χάρτης), και στα άρθρα 1(σεβασμός  των δικαιωμάτων του ανθρώπου) και 53(προστασία των αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του ανθρώπου)  της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΝΔ 53/1974 και Ν 2400/1996) (εφεξής ΕΣΔΑ).

    Επειδή, η ταυτοποίηση του φυσικού προσώπου με ένα αριθμό και η δι’ αυτού αναγνώρισή του εξομοιώνει τον άνθρωπο με ζώο ή πράγμα, ανακαλεί  στη μνήμη μας τους αριθμούς των κρατουμένων στα ναζιστικά  στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωσαύτως, η αριθμοποίηση και κατά συνέπεια ο υποβιβασμός της αξίας του προσώπου αντίκειται πλήρως στη διάταξη του άρθ. 1  του Χάρτη, του άρθ. 2 παρ.1 (αξία ανθρώπου) του Σ. και του άρθ. 57(προστασία προσωπικότητος) του Αστικού Κώδικος, καθ’ όσον η ζωή και η προσωπικότητα του ανθρώπου είναι τα ύψιστα αγαθά που προστατεύονται από το δικαιϊκό μας σύστημα, κάτι που επιδεικτικά αγνοεί ο Ν 3655/2008.

     Επειδή, προς δε τούτων, η προβλεπόμενη  χρήση κατά τα  επόμενα στάδια εφαρμογής του Α.Μ.Κ.Α. στην ηλεκτρονική μορφή  του, του δυσωνύμου αριθμού 666 (bar code), όπως ήδη χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α., αλλοιώνει το θρησκευτικό φρόνημα και προσβάλλει την θρησκευτική συνείδηση του Ορθόδοξου Χριστιανού στον πυρήνα της πίστεώς του προς τον Ιησούν Χριστόν . Η προσβολή αυτή μεγιστοποιείται συνεκτιμωμένη με την απαξίωση  του κύρους του μυστηρίου της βαπτίσεως την οποία επιφέρει  η προαναφερθείσα ταυτοποίηση του προσώπου μέσω του Αριθμού και όχι μέσω του αναγνωρισμένου χριστιανικού ονόματος και μόνον, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Προστασία της θρησκευτικής συνείδησης παρέχεται πλήρως από το άρθρο 9(ελευθερία συνείδησης ) ΕΣΔΑ, τα άρθ.2 παρ.1 (αξία ανθρώπου) και 13 παρ.1(ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης) του Σ.

Η τήρηση δε των ιερών κανόνων και της ιερής παράδοσης δεν είναι μόνον ηθικό χρέος ενός εκάστου Ορθοδόξου αλλά αποτελεί και Καταστατική αρχή όπως αναγνωρίζεται στο άρθ. 3 παρ.1 και 3 του Σ.περί Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού και Αγίας Γραφής αντιστοίχως.

Ας μη λησμονούμε τέλος την προ 15ετίας και πλέον ρήση ενός αγίου των ημερών μας, του γέροντος Παϊσίου: «Η ταυτότητα δεν είναι το σφράγισμα. Είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος».

     Επειδή, η εκβιαστική επιβολή από το νόμο σε υποχρεωτική αποδοχή του Αριθμού  ως  προς δραστηριότητα ή εκτέλεση πράξεων καθ’ ον τρόπον προσβάλλονται κατάφωρα η θρησκευτική συνείδηση και η προσωπικότητα, αναγνωριζομένων ως θεμελιωδών δικαιωμάτων και γι’ αυτό προστατευομένων, όπως ήδη αναφέρθηκε, από ΕΣΔΑ και Σ., συνιστά προφανώς κατάχρηση δικαιώματος, η οποία ευθέως, ρητώς και κατηγορηματικώς α π α γ ο ρ ε ύ ε τ α ι  από το άρθ. 17 ΕΣΔΑ.

     Επειδή, το άρθ. 13 παρ. 4 (εκπλήρωση υποχρώσεων στο Κράτος) εισάγει ένα περιορισμό του ατομικού δικαιώματος  εφ’ όσον ουδείς μπορεί να απαλλαγεί από έννομες υποχρεώσεις λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων,  ο οποίος όμως  περιορισμός, σύμφωνα με τον καθηγητή Π. Δαγτόγλου, δεν καταλαμβάνει και την εξουσία του νομοθέτη προς μια ευνοϊκότερη ρύθμιση έτσι ώστε οι πιστοί μιας θρησκείας , εδώ του Ορθόδοξου Χριστιανικού Δόγματος, να μην αντιμετωπίζουν ένα διαρκές δίλημμα θρησκευτικής συνείδησης και η οποία ρύθμιση, ταυτοχρόνως αποτελεί δείγμα μιας χρηστής διοίκησης.

     Τέλος, εξ όλων των ανωτέρω εκτεθέντων συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι  διατάξεις των Ν. 3655/2008 αρθ.153 και 3518/2006 αρθ.62 είναι αντισυνταγματικές ως αντικείμενες και παραβιάζουσες ουσιώδεις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου. Επομένως αποτελεί καθήκον κάθε ελευθερόφρονος και δημοκράτη πολίτη, από συνταγματικό πατριωτισμό, να αντισταθεί στην εφαρμογή των ανωτέρω νόμων και να αρνηθεί την αποδοχή και λήψη του Α.Μ.Κ.Α. Τουτ’ αυτό, μάλιστα  για ένα επί πλέον λόγο, όπως ανωτέρω εκτέθηκε, έχει καθήκον να πράξει ιδίως ο Ορθόδοξος Χριστιανός, εκλαμβάνοντας αυτή την άρνησή του και ως ομολογία της πίστεώς του. Ούτω, ας καταστεί σαφές, ότι δι’ αυτών των ενεργειών αποσκοπούμε όχι βεβαίως στην ανυπακοή στον νόμο και την πρόκληση λειτουργικών προβλημάτων στην οικονομική και γενικώτερα  δημόσια ζωή της κοινωνίας μας, αλλά σε μια νέα νομοθετική ρύθμιση η οποία θα είναι σύμφωνη με το ελληνικό Σύνταγμα και τις διατάξεις προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου όπως άλλωστε αρμόζει σε μια ευνομούμενη πολιτεία με ανθρωπιά και πολιτισμό αντάξιο της πολυχιλιετούς λαμπρής ελληνικής ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς.-

Από τήν ιστοσελίδα τής Παρατάξεως “ΚΟΙΝΩΝΙΑ”

http://www.koinwnia.com/mod.php?mod=publisher&op=viewarticle&cid=40&artid=214

          Ἡ Παράταξή μας συκοφαντεῖται τόν τελευταῖο καιρό, ἀπό ἀνθρώπους πού ὑπηρετοῦν σκοπιμότητες, ὅτι δέν ἔχει πολιτικές θέσεις γιά τήν ἐπίλυση τῶν κρισίμων θεμάτων, πού ταλανίζουν τήν ἑλληνική κοινωνία.

          Ὅσοι μᾶς συκοφαντοῦν, ἀποκρύπτουν σκόπιμα ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Παρατάξεώς μας ἔχει ἐκθέσει πάμπολλες φορές τό πολιτικό μας πρόγραμμα, τό ὁποῖο, ἐξ ἄλλου, ἔχει δημοσιευθεῖ καί στήν ἐφημερίδα μας ἀλλά καί ὑπάρχει στόν διαδυκτιακό μας χῶρο. Προχωροῦν δέ ἀκόμη πιό προκλητικά καί μᾶς ἐκτοξεύουν τήν μομφή ὅτι, ἐπειδή καταδικάζουμε τόν σοσιαλισμό καί εἴμαστε χριστιανοί, σίγουρα ἀνήκουμε στόν δεξιό καί καπιταλιστικό πολιτικό χῶρο! Ὄχι, λοιπόν. Δεν ἀνήκουμε στόν δεξιό πολιτικό χῶρο, γιατί δέν «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» ἀλλά στήν «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολήν», οὔτε θά ἀκολουθήσουμε σοσιαλιστική ἤ καπιταλιστική οἰκονομική πολιτική, γιατί οἱ πολιτικές αὐτές καταλήγουν στήν ὑπηρεσία τῶν καλοζωισμένων μειοψηφιῶν. Καί μέ τά δύο αὐτά οἰκονομικά συστήματα οἱ ἔχοντες τήν ἐξουσία περνοῦν πλουσιοπάροχα!

          Ἐμεῖς στηρίζουμε τήν οἰκονομική μας πολιτική στήν πνευματική ἐξυγίανση τοῦ τόπου καί ἰδίως τῶν δημοσίων λειτουργῶν, πού μέχρι σήμερα σαν ἄλλα τρωκτικά ροκανίζουν καί καταβροχθίζουν ἀνεξέλεγκτα καί ἀτιμώρητα τό δημόσιο ἱερό χρῆμα. Στόχος τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς εἶναι ἡ ἀποπληβειοποίηση τῶν Ἑλλήνων καί ἡ ἐξασφάλιση ἀξιοπρεποῦς ζωῆς στό σύνολο τοῦ λαοῦ μας.

          Θέλουμε νά κατεδαφισθῆ τό τεῖχος τοῦ αἴσχους πού χωρίζει οἰκονομικά τόν λαό μας σέ ἔχοντες καί μή ἔχοντες, σέ πρίγκηπες καί σέ φτωχούς, γιατί ἕνα τέτοιο κράτος εἶναι κράτος ντροπή ὄχι μόνο γιά χριστιανούς ἀλλά καί γιά Ἕλληνες. Δέν πρόκειται νά στηρίξουμε τήν εὐημερία τοῦ τόπου σέ μια φράξια ἐπιχειρηματιῶν, πού λυμαίνονται τίς πλουτοπαραγωγές πηγές τοῦ τόπου μας καί τά κέρδη τά ταξιδεύουν σέ off shore ἑταιρεῖες πρός ἴδιόν τους ὄφελος. Ὑπάρχουν ὁμόδοξα Κράτη μέ μεγάλη ἰσχύ, πού μποροῦν νά στηρίξουν τήν οἰκονομία μας χωρίς νά μᾶς ζητοῦν νά ἀπεμπολήσουμε τήν πνευματική μας Παράδοση καί τήν Ὀρθοδοξία μας. Ὑπάρχουν λύσεις, ἀρκεῖ νά ἀπομακρύνουμε κατεπειγόντως τά τρωκτικά πού ψηφίζονται ὄχι γιά νά διακονοῦν ἀλλά γιά νά λεηλατοῦν τόν λαό μας!

          Ἀπό τήν πρώτη στιγμή δηλώσαμε κατηγορηματικά πώς δέν ἀνήκουμε σέ καμμιά ἀπό τις ὑπάρχουσες –ἐγχώριες καί διεθνεῖς– πολιτικές πτέρυγες, ἀλλά θέλουμε νά ἐπαναπροσδιορίσουμε τήν πολιτική μέ βάση τήν κραταιά Παράδοση τοῦ Γένους μας καί τήν πρακτική τοῦ μαρτυρικοῦ Καποδίστρια, γιατί κανένα ἀπό τά παγκοσμίως ἐφαρμοσμένα πολιτικά μοντέλα δέν ἔχει δώσει λύσεις στούς λαούς παρά μόνο ἀδιέξοδα. Αὐτό συχνά τό ἐπαναλαμβάνουμε. Ὡστόσο, θά ἐπιχειρήσω καί μέσα ἀπό αὐτό μου τό σημείωμα νά βοηθήσω τους ἀναγνῶστες μας νά γνωρίσουν καλύτερα τό πολιτικό πνεῦμα μας, πού εἶναι δοκιμασμένο μέσα ἀπό τούς ἀγῶνες καί τά αἵματα τῶν προγόνων μας ἀλλά συνάμα καί τόσο ξεχασμένο, ὥστε νά μήν παρασύρονται ἀπό ἐκείνους, πού θέλουν νά διαιωνίζεται ἡ δουλοπρέπεια καί ἡ κακοδαιμονία τοῦ τόπου μας.

          Πρέπει κάποτε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες καί ὅτι γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο δέν ἔχουμε δικαίωμα νά ἀντιγράφουμε ξένα ἀπότυχημένα πρότυπα καί νά ὑλοποιοῦμε ἀποτυχημένες ξένες πρακτικές σέ ὁποιουσδήποτε τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητος, παρεκτός στούς τομεῖς ἐκείνους πού ἀποδεδειγμένα καί ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένα ἔχουν ἐπιτύχει ἄλλα κράτη, ὅπως εἶναι ἡ σύγχρονη καί ἐξελιγμένη Τεχνολογία, ὁ τομέας τῆς Ὑγείας καί ἄλλα συναφῆ.

          Αὐτό δέν τό λέμε ἀπό σωβινισμό. Εἶναι ἡ ἀλήθεια! Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἄν καί ἀνάξιοι κατέχουμε ἕναν ἀπαράμιλλο προγονικό θησαυρό, Σοφίας καί Ἁγιότητος, πού δέν ἔχει βιωθεῖ πουθενά ἀλλοῦ στόν κόσμο μέ τήν ὑπερτρισχιλιετῆ ἀκατάπαυστη συνέχεια, πού τόν βιώσαμε ἐμεῖς καί γι’ αὐτό πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ἐκεῖνοι πού συνεχῶς μᾶς ὠθοῦν νά ξεκοποῦμε ἀπό τίς ζωηφόρες ρίζες μας ἤ πάσχουν ἀπό τό σύνδρομο τῆς μειωμένης ἐθνικῆς αὐτοεκτίμησης ἤ ὑπηρετοῦν ἀλλότριους σκοπούς, πού προτιμοῦμε νά ἀποσιωπήσουμε.

          Πρόκειται γιά γραικύλους, πού ποτέ δέν κατάλαβαν πώς οἱ πρόγονοί μας πίστευαν βαθειά καί διεκήρυσσαν ὅτι «πᾶς μή Ἕλλην, βάρβαρος», γιατί ποτέ δέν θεώρησαν τόν τεχνολογικό ἐξοπλισμό καί τήν οἰκονομική ὑπεροχή τῶν τότε «πλανηταρχῶν» Περσῶν ὡς πολιτισμική καί πνευματική ὑπεροχή, οὔτε ἀπόδειξη ποιότητος ζωῆς καί ἔλλειψη βαρβαρότητος!

          Εἶναι οἱ ἴδιοι κομπλεξικοί γραικύλοι, πού κατά τήν δεκαετία τοῦ ’60 μᾶς πλάσαραν τά ἄχαρα δανέζικα ἔπιπλα καί ἀγωνίσθηκαν μέ πάθος γιά νά μᾶς πείσουν νά πετάξουμε γιά «κομμάτι ψωμί» τά περίφημα σκαλιστά καί ξυλόγλυπτα ἔπιπλά μας καί νά ἀγοράσουμε τά… μοντέρνα! Μετά ἀπό χρόνια, βέβαια, πού οἱ ξένοι γνώρισαν καί ἐκτίμησαν τήν ἀπαράμιλη τέχνη αὐτῶν μας τῶν ἐπίπλων, προσπαθοῦμε νά τά ἐπανακτήσουμε ἀπό τά παλαιοπωλεῖα, ἀλλά πλέον ἡ τιμή τους εἶναι ἀπρόσιτη!

          Τήν ἴδια τακτική συνεχίζουν μέχρι σήμερα οἱ πολιτικοί μας, καί ἀντί νά αἰσθάνονται καί νά παρουσιάζουν διεθνῶς τήν Ἑλλάδα ὡς «τό Φῶς τοῦ κόσμου», ντρέπονται γιά τήν πατρίδα μας καί μᾶς μεταδίδουν ἀδιάκοπα αὐτή τους τήν ντροπή, ἐπαναλαμβάνοντες συνεχῶς τήν ἐπαίσχυντη ἐντολή: «εἴμαστε μικρή χώρα καί δέν πρέπει νά μιλᾶμε»!

          Εἶναι χαρακτηριστικά ἐπί τοῦ προκειμένου, τά λόγια ἑνός σπουδαίου θεολόγου καί Ἕλληνα, τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος ἀντιδιαστέλλει τόν Ἕλληνα-Ρωμηό ἀπό τόν Γραικύλο. Τόν ἀληθινό ἡγέτη, ὅπως ἦταν ὁ Καποδίστριας, τόν ὁποῖο θέλουμε νά μιμηθοῦμε, ἐν ἀντιθέσει μέ τόν κομπλεξικό καί ξεπουλημένο πολιτικό. Γράφει:

          «Ὁ Ρωμηός γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας καί δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μέ ὁποιονδήποτε, ἐφ’ ὅσον συμφέρει εἰς τό Ἔθνος, ἀλλά ποτέ δοῦλος τῶν συμμάχων.

          Ὁ Γραικύλος ὅμως νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματικήν δουλείαν, δηλαδή συγχώνευσιν πολιτισμῶν καί σύγχυσιν ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δέν γίνεται μόνον σύμμαχος, ἀλλά γίνεται καί θέλει νά γίνῃ ἕνα πρᾶγμα μέ τόν σύμμαχον….

          Ὁ Ρωμηός ἔχει ἡγετικά αἰσθήματα ἀπό τήν Ρωμηοσύνην του.

          Ὁ Γραικύλος τόν ἡγέτην κάμνει μόνον ἐντός τῆς Ἑλλαδίτσας του, ἀφοῦ τά ἡγετικά του αἰσθήματα καί τήν πολιτικήν του δύναμιν ἀντλεῖ ἀπό πηγήν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης καί ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας του

          Ὁ Ρωμηός εἶναι ἀπό τήν Ρωμηοσύνην του ἀετός. Οἱ Ρωμηοί εἶναι πρός ἀλλήλους ἀετοί καί πρός τούς ἔξω ἀετοί.

          Ὁ Γραικύλος κάμνει τό λιοντάρι εἰς τούς Ρωμηούς μέ τήν βοήθειαν τῶν ξένων, ἀλλά εἶναι φρόνιμον ποντικάκι εἰς τούς ξένους.

          Δεν ἐνδιαφέρει τόν Ρωμηόν τί λέγουν οἱ ξένοι δι’ αὐτόν, διότι τά κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα… Διά τοῦτο ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικός ἡγέτης καί εἰς αὐτούς πού εἶναι ὡς τεχνοκράται καί ὡς οἰκονομική δύναμις ἡγέται. Ἀλλά οἱ Νεογραικοί ἔχουν τόσον πολύ συνηθίσει νά συγχέουν τό τεχνοκρατικόν καί τό οἰκονομικόν στοιχεῖον μέ τήν πνευματικήν ἡγεσίαν, ὥστε δέν ἀντιλαμβάνονται πλέον τό γεγονός ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερον πολιτιστικός ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας των.

          Ὁ Γραικύλος νομίζει ὅτι τοιαύτην ἡγεσίαν εἶχον μόνο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καί φαντάζονται τόν ἑαυτόν των ὡς τόν φύλακα τῶν ἐρειπίων αὐτῶν. Θεωρεῖ συνεχιστάς καί ἡγέτας τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τούς Εὐρωπαίους. Δεν εἶναι εἰς θέσιν νά καταλάβη ὅτι μόνον ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι συνεχιστής καί ἡγέτης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Διά τοῦτο ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστής εἰς τήν καλλιέργειαν τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ ἐν Ἑλλάδι πνεύματος. Ὁ Γραικύλος ἔχει ἐμπιστοσύνην ὄχι εἰς τόν ἑαυτόν του ἀλλά μόνον εἰς τά ξένα ἀφεντικά του. Ναί μεν ὁ Ρωμηός ἔχει ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τήν Ρωμηοσύνην του, ἀλλά οὔτε φανατικός οὔτε μισαλόδοξος εἶναι καί οὔτε ἔχει καμμίαν ξενοφοβίαν. Ἀντιθέτως ἀγαπᾶ τους ξένους οὐχί ὅμως ἀφελῶς… Ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν ἀλήθειαν καί εἶναι ἡ ὑψίστη μορφή τῶν πολιτισμῶν… Διά τοῦτο ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη, καί φιλότιμον καί ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθησις, ἰταμότης καί ἐγωϊσμός. Ὁ ἡρωϊσμός τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθής καί διαρκής κατάστασις τοῦ πνεύματος καί ὄχι ἀγριότης, βαρβαρότης καί ἁρπακτικότης.

          Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν ἁγίων»!

Τής κας Δάφνης Βαρβιτσιώτη, Ιστορικού, Ορθ. Τύπος 7 Αυγ. 2009

Προκειμένου νά ἑδραιώσουν τήν Νέα Τάξη τους καί ἐπί τῶν δυναμικῶν καί ἀνεπτυγμένων, ἀλλά «ἀνυπότακτων», δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐξαπέλυσαν ἐναντίον τους ἕναν ἀόρατο πόλεμο. ῾ Ο πόλεμος αὐτός διεξάγεται εἰρηνικά, καί σέ δύο μέτωπα: τό ἀναπτυξιακό καί τό πνευματικό.

῾Η Οἰκονομική ῾Υποδούλωσις τῶν Δυτικῶν Κοινωνιῶν: Γιά νά καταστρέψουν τήν ἀναπτυξιακή δυναμική τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως χρησιμοποιοῦν δύο μεθοδεύσεις.᾽ Από τήν μιά —μέ πρόσχημα την «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» τοῦ πλανήτη—, ἀποσύρουν ἀπό αὐτές τό μεγάλο ὑπερεθνικό κεφάλαιο, τό ὁποῖο στρέφουν πρός τίς ὑπό ἀνάπτυξιν περιοχές (᾽ Αφρική, Κίνα, Βραζιλία, ᾽Ινδία καί Ν᾽ Ανατολική ᾽Ασία), ὅπου ὑπάρχει ἄφθονο φθηνό ἐργατικό δυναμικό, ἀπόλυτα ἐξαθλιωμένο καί χωρίς ἀπαιτήσεις γιά δικαιώματα καί ἐλευθερία. ᾽ Εκμεταλλευόμενες —ὡς ἄλλη, σύγχρονη, νομενκλατούρα— τούς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐγκαθιδρύ ουν στίς περιοχές αὐτές —ἐν τοῖς πράγμασι— μιά ἄτυπη παραλλαγή τοῦ κομμουνιστικοῦ «Παράδεισου τοῦ ᾽ Εργάτη».

᾽Από τήν ἄλλη, ἐξαθλιώνουν σταδιακά τίς οἰκονομίες τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, ἐπιβάλλοντας καί σ’ αὐτές, δι’ εἰρηνικῶν μέσων, συνθῆκες ἄτυπου ἐφαρμοσμένου κομμουνισμοῦ: ἤτοι, μεταφέρουν πόρους τους πρός χῶρες τοῦ ἀποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου (βάσει πολιτικῶν «ἀλληλεγγύης» τῆς Ε.Ε, ἤ μέ φιλανθρωπικούς ἐράνους)·ἐπιβάλλουν ἐξοντωτική φορολόγηση στήν ἰδιοκτησία καί τίς κληρονομιές· προκαλοῦν καταρρεύσεις κρατικῶν οἰκονομιῶν, χρηματιστηρίων, τραπεζῶν, ἀσφαλιστικῶν καί συνταξιοδοτικῶν φορέων καί ἐγχωρίων βιομηχανιῶν· ἐπιβάλλουν μείωση μισθῶν, αὔξηση τιμῶν, ἀνεργία κ.ο.κ.· τέλος, εὐνοοῦν τήν λαθρομετανάστευση.

῾Ο Πνευματικός Πόλεμος κατά τοῦ Δυτικοῦ ᾽Ανθρώπου: Τό γεγονός ὅτι, οἱ δυτικές κοινωνίες δεν προβάλλουν ἀντίσταση στήν σταδιακή διάλυση καί ἐξαθλίωσή τους1, ὀφείλεται στό ὅ,τι ἔχουν προηγουμένως ἡττηθεῖ, ἐν ἀγνοίᾳ τους, στόν πνευματικό πόλεμο, τόν ὁποῖον εἶχαν ἐξαπολύσει ἐναντίον τους οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως.

῾Ο ἀναίμακτος αὐτός πόλεμος ἀκολούθησε τίς προδιαγραφές τοῦ ᾽Αντόνιο Γκράμσι (1891 – 1937), περί εἰρηνικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἀκρατικοῦ καί ἀταξικοῦ μαρξιστικοῦ «Παραδείσου τοῦ ᾽ Εργάτη» καί ἐπί τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν.

῾Ο Γκράμσι2 πίστευε ὅτι, μόνον ἐφ᾽ ὅσον ὁ δυτικός ἄνθρωπος «ἐκμαρξισθεῖ» στά βαθύτερα, ἀσυνείδητα, ἐπίπεδα τοῦ εἶναι του, μόνον τότε θά ἀποδεχθεῖ νά συνεργήσει ἐνθουσιωδῶς γιά την ἐγκαθίδρυση —ἐπί τῆς γῆς, «ἐδῶ καί τώρα»— τοῦ σωτηρίου κομμουνιστικοῦ «παγκοσμίου ὁράματος» μιᾶς Νέας ᾽Εποχῆς, μιᾶς Νέας Τάξης καί ἑνός δικαιώτερου, καλύτερου, πιό εἰρηνικοῦ, ἀδελφωμένου καί χωρίς σύνορα, κόσμου.

«᾽Εκμαρξισμός», ἡ Εἰρηνική ῾Υποδούλωσις τοῦ Δυτικοῦ ᾽Ανθρώπου: ῞Ομως, γιά νά «ἐκμαρξισθεῖ» ὁ δυτικός ἄνθρωπος, θά ἔπρεπε προηγουμένως νά ὑποστεῖ, ἐν ἀγνοίᾳ του, τόν σταδιακό «ἐγκλωβισμό ὅλων τῶν φόβων καί ὅλων τῶν ἐλπίδων (του) ἐντός τοῦ κόσμου τούτου», οὕτως ὥστε νά ἀναζητᾷ μόνον την ἐνδοκοσμική σωτηρία του. ῾Ο ἐγκλωβισμός αὐτός θά ἀποσποῦσε ἀσυναίσθητα τόν δυτικό ἄνθρωπο ἀπό τόν ῎Ακτιστο Τριαδικό Θεό καί θά τοῦ ἐνστάλαζε, ἀνεπίγνωστα, τήν θεμελιώδη μαρξιστική πίστη, ὅτι δέν ὑπάρχει ἄλλη πραγματικότητα πέραν τῆς ὑλικῆς, καί ἑπομένως, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτυγχάνεται μόνον διά τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητος.

Μόνον ἔτσι, ὁ δυτικός ἄνθρωπος θά μεταλλασσόταν σέ «Νέον ῎Ανθρωπο», δηλαδή, σέ ἄνθρωπο πού, γιά νά πραγματοποιήσει το ὅποιο «ὅραμα» θά τοῦ παρουσιάζουν ὡς σωτήριο οἱ ἐξουσιαστές, θά ἀπεμπολεῖ οἰκειοθελῶς την ἐλευθερία του ὡς πολίτου, καί θα καταστρέφει —οἰκειοθελῶς καί ἐκ τῶν ἔνδον— τό σύνολο τῶν δομῶν τῆς ἴδιας του τῆς κοινωνίας· μόνον τότε, θά θυσιάζει, ἐν καιρῷ εἰρήνης, τήν ζωή —τήν δική του και τῶν ὁμοίων του— γιά νά ἐπιβάλει μόνος του, τίς συνθῆκες τίς ὁποῖες εἰς μάτην τοῦ ἐπέβαλλε ὁ κομμουνισμός διά τῆς ἐμφανοῦς βίας3.

῾Η Συμβολή τῆς Παγκοσμιοποιήσεως στόν «᾽Εκμαρξισμό» τῶν Δυτικῶν Κοινωνιῶν: Τόν πνευματικό αὐτόν πόλεμο κατά τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἀνέθεσαν σε ἕνα πλῆθος ἑτερόκλητων φορέων: πολιτικο–ἰδεολογικῶν, παρα–φιλοσοφικῶν, παρα–ψυχολογικῶν, παρα–χριστιανικῶν, παρα–βουδδιστικῶν, οὐφολογικῶν, νεοειδωλολατρικῶν, οἰκολογικῶν κ.ο.κ..

Εὐαγγελιζόμενοι —μέ διαφορετική ὁρολογία ὁ καθένας— τό ὅραμα μιᾶς σωτήριας Νέας ᾽ Εποχῆς καί τήν διάπλαση ἑνός «Νέου Ἀνθρώπου», γιά τό σύνολο τοῦ πλανήτη, οἱ φορεῖς αὐτοί ἀνέλαβαν τόν «ἐγκλωβισμό ὅλων τῶν φόβων καί ὅλων τῶν ἐλπίδων (τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου) ἐντός τοῦ κόσμου τούτου». Προπαγανδίζοντας τόν τρόμο, ἐπέτυχαν τόν ἀσυναίσθητο «ἐκμαρξισμό» μεγάλων τμημάτων πληθυσμοῦ, ἐξασφαλίζοντας τήν ἐνθουσιώδη συνέργειά τους γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ σωτηρίου αὐτοῦ «ὁράματος».

«᾽Εκμαρξισμός» Παπικῶν: Στον ἴδιο πνευματικό πόλεμο συμμετεῖχε καί ἡ Β/ Βατικανή Σύνοδος (1962 – 1965), συμβάλλοντας στον «ἐκμαρξισμό» τῆς πλειονότητος τοῦ χριστιανικοῦ ποιμνίου της, ἐν ὄψει τῆς παγκοσμιοποιήσεως.

῾Ως «παλαιοκαθολικός», πρώην ᾽Ιησουΐτης καί πρώην καθηγητής στό Ποντιφικικό ᾽Ινστιτοῦτο Βιβλικῶν Σπουδῶν, ὁ Μάρτιν Μαλάτσι —βαθύς μελετητής τοῦ ὅλου φαινομένου τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς Νέας ᾽Εποχῆς— καταγγέλλει ὅτι, ἡ ἐν λόγῳΣύνοδος ἀκολούθησε κατά γράμμα τίς προδιαγραφές τοῦ Γκράμσι: μετέθεσε την ἔννοια τοῦ σωτηριολογικοῦ ἀγῶνος τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τόν χῶρο τῶν ἁμαρτημάτων καί τῶν παθῶν, στόν χῶρο τῆς ἐνδοκοσμικῆς δράσεως· δηλαδή στόν κοινωνικο – οἰκονομικο – πολιτικό χῶρο, την κοινωνική ἠθική καί τόν ἀκτιβισμό.

῾Η καίρια αὐτή μετάθεσις ἐπέφερε τόν συνειδησιακό ἐκμαρξισμό «πληθώρας Καθολικῶν ἱερωμένων, καλογραιῶν, καθηγητῶν ἱερατικῶν σεμιναρίων, διανοουμένων καί συγγραφέων, οἱ ὁποῖοι (ἄρχισαν νά) μεταφράζουν την Mαρξιστική σκέψη μέ Xριστιανικούς ὅρους», διαχέοντας τόν νέο, «ἐκμαρξισμένο», χριστιανισμό.

Τήν μετάθεση αὐτή —προσθέτει ὁ Μ. Μαλάτσι— ἐπετάχυνε τό γεγονός ὅτι, ἀμέσως μετά τήν B/ Bατικανή Σύνοδο, ἡ Ποντιφικική ᾽ Eπιτροπή γιά Eἰρήνη καί Δικαιοσύνη (JCJP), γνωστή γιά τήν «μακρά συνεργασία της μέ τίς πολιτικές τοῦ ᾽ Aντόνιο Γκράμσι, (…) συστηματικά ὑποστηρίζει τά κύρια θέματα τῆς [σ.σ.: τότε] Σοβιετικῆς Mαρξιστικῆς πολιτικῆς: τά κακά τοῦ καπιταλισμοῦ στίς δυτικές δημοκρατίες, (…) την ἀπόλυτη ἀνάγκη ἐγκαθιδρύσεως ἑνός ἑνιαίου οἰκονομικοῦ συστήματος, βασισμένου στήν ἀνακατανομή τοῦ πλούτου, τῶν ἀγαθῶν και τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ [σ.σ.: τότε] καπιταλιστικοῦ κόσμου»4 (σ.σ. ἅπαντα, σημερινά αἰτήματα τῶν παγκοσμιοποιητῶν γιά τήν «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» τοῦ πλανήτη).

Νέα ᾽Εποχή καί Κατάλυσις τῆς ᾽Ελευθερίας τοῦ Προσώπου: ᾽ Ιδιαίτερα ἀποτελεσματικές ἀποδείχθηκαν οἱ ὁμώνυμες —μεταφυσικοῦ περιεχομένου— ὁμάδες τοῦ «New Age» («Νέας ᾽Εποχῆς»), διότι ἀνέμειξαν τίς ἰδέες τοῦ Γκράμσι, με θεωρίες καί τεχνικές τῆς Θεοσοφίας, οἱ ὁποῖες καταλύουν, ὡς «πλάνη», τήν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί την ἐλευθερία τῆς βουλήσεώς του.

Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Μάρτιν Μαλάτσι, παρά τίς ἀναγκαστικές διαφορές στήν ὁρολογία τους, ἡ συλλογιστική τῶν ὁμάδων αὐτῶν προετοιμάζει τόν δρόμο γιά μιά παγκόσμια κυριαρχία, ἐπί τῇ βάσει τῆς «ἴδιας φόρμουλας, πού διαμόρφωσε ὁ Bλαντιμίρ Λένιν» καί «μέ ἀκριβῶς τίς συνθῆκες, πού δέν κατώρθωσε νά δημιουργήσει οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Mαρξισμός». Παράδειγμα: τό σαφῶς μαρξιστικό δίλημμα, «῎Η μοιράζεσαι ἤ πεθαίνεις», πού ἐμπεριέχεται στήν διδασκαλία τοῦ Benjamin Creme, ἑνός ἐκ τῶν σημαντικωτέρων ἡγετῶν τοῦ «New Age»5.

Νεομαρξισμός καί «᾽Ηθική τῆς Στέγης»: Τόν «ἐκμαρξισμό» τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου ἐπιδιώκουν και διάφορα ἄλλα παγκοσμιοποιητικά ρεύματα σκέψεως —καί δή ὑπό ὅρους ταυτόσημους μέ τίς μαρτυρικές καί ἐξαχρειωτικές συνθῆκες διαβιώσεως, τίς ὁποῖες εἶχαν ἐπιβάλει βιαίως στούς ὑποτελεῖς τους τά κομμουνιστικά καθεστῶτα τοῦ 20ου αἰ..

᾽Επί παραδείγματι, ὁ νεομαρξιστής διανοητής ᾽ Εντγκάρ Μορέν6 —μέγας πολέμιος τοῦ χριστιανισμοῦ καί τῶν ἐθνικῶν κρατῶν, και θεωρούμενος ὡς ὁ σημαντικώτερος ζῶν εὐρωπαῖος θεωρητικός τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τῆς «ἐπαναστατικῆς ἀναδιάρθρωσης» τῆς κοινωνίας— προετοιμάζει τον δυτικό ἄνθρωπο γιά τήν ἀναίμακτη ἀποδοχή τῆς ἀνακατανομῆς τοῦ πλούτου τῆς χώρας του και τῶν ἀγαθῶν του, τήν ὁποίαν ἐπιφέρει σταδιακῶς, στήν Εὐρώπη, ἡ ἀνεξέλεγκτη ἐπέλασις (λαθρο)μεταναστῶν, ἀπό χῶρες τοῦ ἀποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου.

῾Ο Μορέν θέτει στόν δυτικό ἄνθρωπο τό ἴδιο μαρξιστικό δίλημμα μέ τόν B. Creme, ἀλλά μέ διαφορετική ὁρολογία. Τόν διαβεβαιώνει ὅτι, ἡ σωτηρία του ἔγκειται στήν «ἠθική “τῆς στέγης” ἤ τοῦ χώρου, πού συνίσταται στό νά παραχωροῦμε τό δικαίωμα ἀσύλου σέ ὁποιονδήποτε, ἀκόμα καί στον ἐχθρό, πού καταφεύγει στό σπίτι μας», καί τοῦ διευκρινίζει ὅτι: «ἡ μόνη διέξοδος ἀπό τήν κρίση εἶναι ὅταν ὁ ἐχθρός γίνει “Ego-Alter/Alter-Ego”. Μέ ἄλλα λόγια, (καί) κατά τόν Μορέν, γιά νά σωθεῖ ὁ δυτικός ἄνθρωπος, δέν ἀρκεῖ νά ἐκχωρήσει, προθύμως, στόν ἐχθρό του, τόν ζωτικό χῶρο ἀσκήσεως τῆς ἐλευθερίας του, ὡς πολίτου: πρέπει νά θυσιάσει οἰκειοθελῶς και τήν μοναδικότητα καί τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου του (σ.σ.: ἴσως, ἀκόμα καί τήν ζωή του).

«᾽Εκμαρξισμός» ᾽Ορθοδόξων: Φαίνεται, ὅμως, ὅτι καί ὁρισμένοι ὀρθόδοξοι ἱερεῖς καί ἱεράρχες — ἐπιθυμώντας διακαῶς νά ἐγκαθιδρύσουν, «ἐδῶ καί τώρα», τήν «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» ἐπί τῆς γῆς— ἐπενδύουν μέ χριστιανική ὁρολογία θεμελιώδεις κομμουνιστικές ἀρχές, «ἐκμαρξίζοντας», ὡς μή ὤφελον, τό ἀνυποψίαστο ποίμνιό τους.

Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τῆς εἰρηνικῆς —ἀλλά ἄνευ δημοψηφισμάτων καί μέ διακομματική συναίνεση7— «προοδευτικῆς μετατροπῆς τῆς χώρας ἡμῶν εἰς πολυπολιτισμικήν, πολυφυλετικήν καί πολυγλωσσικήν», οἱ λευΐτες αὐτοί δεσμεύουν τήν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως τοῦ ποιμνίου τους, διδάσκοντας ὅτι: καλός χριστιανός εἶναι ὅποιος συνεργεῖ μέ χαρά, τόσο στόν περιορισμό τοῦ ζωτικοῦ χώρου ἀσκήσεως τῆς ἐλευθερίας του, ὅσο καί στην σταδιακή ἐξαθλίωσή του (τίς ὁποῖες ἐπιφέρει ἡ «ἰσόρροπη» ἀνακατανομή τοῦ πλούτου τῆς χώρας του καί τῶν ἀγαθῶν του). Καταστάσεις, τίς ὁποῖες τοῦ παρουσιάζουν ὡς χριστιανική κοινοκτημοσύνη, ὡς χριστιανικό πρότυπο κοινοβιακῆς ζωῆς, καί ὡς μέσα γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς8.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα (νεο)μαρξιστικῆς – παγκοσμιοποιητικῆς «ἠθικῆς τῆς στέγης», ἐπενδεδυμένης μέ χριστιανική ὁρολογία, ἀποτελεῖ τό ἀκόλουθο κείμενο (παραιτηθέντος, ἐν συνεχείᾳ) ὀρθοδόξου ἱεράρχου: «Φαίνεται ὅτι δέν κατανοοῦμε τό ἀκριβές νόημα τοῦ εὐαγγελικοῦ στίχου “ξένος ἤμην, καί συνηγάγετέ με” (Mατθ. 25, 35). “Συνηγάγετέ με”, σημαίνει μέ ἐπήρατε συγκάτοικό σας μέσα στό σπίτι σας, μέσα στο ἐπισκοπεῖο σας (…) ᾽ Aλλά νοεῖται συγκατοίκηση καί φιλοξενία χωρίς ἱκανοποίηση τῶν πιό ἀπαραίτητων ἀναγκῶν τοῦ φιλοξενουμένου;»9. Ὅταν, ὅμως, ἡ χριστιανική ἀγάπη «ἐκμαρξίζεται», παραπλανᾷ το ποίμνιο, τό ὁποῖο —ἀντί νά σώσει τήν ψυχή του—, ὠφελεῖ μόνον τις δυνάμεις τοῦ κυρίαρχου ὑπερεθνικοῦ κεφαλαίου τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Διότι, ἱκανοποιεῖ —εἰρηνικά καί κατά τρόπο μή ἀναστρέψιμο—, τό αἴτημά τους περί «ἰσόρροπης» ἀνακατανομῆς τοῦ πλούτου τῆς χώρας του καί τῶν ἀγαθῶν τῶν κατοίκων της, μέ τό ἀτέρμον πλῆθος τῶν ἐξαθλιωμένων μεταναστῶν, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἐξαθλίωση ὅλων, γηγενῶν καί ξένων.

«῾Η ἰδιοκτησία εἶναι κλοπή»: ᾽Αλλά, μήπως καί τά Μ.Μ.Ε. —τά ὁποῖα κυριαρχοῦνται ἀπό ἀριστερόφρονες (ἀλλά, ἁδρᾶ ἀμειβόμενους) θιασῶτες τῆς πολυπολισμικότητος, τῆς πολυφυλετικότητος καί τῆς πολυθρησκευτικότητος—δέν ἐπιχειροῦν τόν ἀθέατο ἐκμαρξισμό τῶν ῾ Ελλήνων;

Πόσα ἐξ αὐτῶν δέν τούς ἐγκλωβίζουν, ἀθέατα, στήν ἐνδοκοσμικότητα (π.χ. διά τῆς τρομολαγνείας, τῆς ἀστρολογίας, τῆς μετενσαρκώσεως, τῆς σεξουαλικῆς ἀποχαλινώσεως κ.ἄ.); Καί πόσα δεν ταυτίζουν τήν χριστιανική πίστη με τόν κομμουνισμό (π.χ. «ὁ Χριστός ἦταν κοινωνικός ἐπαναστάτης»), προετοιμάζοντας ἔτσι τήν ὀρθόδοξη ἑλληνική κοινή γνώμη για τόν ἄτυπο κομμουνισμό τῆς παγκοσμιοποιήσεως;

Νά εἶναι, ἆραγε, τυχαῖο ὅτι, λίγες μέρες προτοῦ τά Μ.Μ.Ε. ἀνακινήσουν τό πρόβλημα τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων (ἤ ἑκατομμυρίων) ἀστέγων λαθρομεταναστῶν — τό ὁποῖο ἀποσιωποῦσαν μέχρι καί τήν 7.6.2009, ὡς «ἐθνικιστικό» καί «ρατσιστικό»—, δημοσιογράφος ἰδιωτικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ πανελλήνιας ἐμβέλειας, μᾶς πληροφόρησε ὅτι, «ἡ ἰδιοκτησία εἶναι κλοπή»;

Ε.Ε. καί «Νέα Στεγαστική Πολιτική»: Εἰδικά σέ ὅτι ἀφορᾷ τό ζήτημα τῆς στέγης, τό αἴτημα τῆς ἀνακατανομῆς ἔχει πρό πολλοῦ πάψει νά εἶναι θεωρητικό. Εὑρισκόμενη ἐνώπιον τοῦ μεταναστευτικοῦ ρεύματος ἑκατομμυρίων ἐπήλυδων πρός τήν Εὐρώπη καί τοῦ προβλήματος στεγάσεώς τους, ἡ ῾ Eλλάς, ὡς προεδρεύουσα (τότε) χώρα τῆς E.E., φιλοξένησε —κατά τό πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Μαΐου τοῦ 2003— τό Συνέδριο EUROPA, μέ θέμα τήν «Kοινωνική Kατοικία».

Kατά τήν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν του, ἡ τότε ὑπουργός YΠEXΩΔE, κα B. Παπανδρέου, τόνισε τήν ἀνάγκη μιᾶς νέας στεγαστικῆς πολιτικῆς γιά τό σύνολο τῆς E.E., ἐνῷ ἄλλοι ὁμιλητές προσέθεσαν ὅτι, μιά τέτοια πολιτική θά διασφάλιζε τήν «κοινωνική συνοχή» στην Εὐρώπη10.

Σημειωτέον ὅτι, τό ἴδιο ἔτος, ὁ Ο.Η.Ε. προέβλεπε γιά τήν ῾Ελλάδα, προοπτική μεγίστης πληθυσμιακῆς χωρητικότητος τά 15 ἕως 20 ἑκατομμύρια. Δύο χρόνια ἀργότερα, ἡ ἑλληνική κυβέρνησις ἐψήφισε τον Ν. 3386 (ΦΕΚ 212Α/23.8.2005) περί «οἰκογενειακῆς ἐπανένωσης» τῶν νομιμοποιηθέντων μεταναστῶν· ἐνῷ προσφάτως, εὐχαρίστησε ἐπισήμως τούς (λαθρο)μετανάστες διότι «ἐπιλέγουν τήν χώρα μας».

῾Ελλάς καί «Kοινωνική Kατοικία»: Πρός τό παρόν, ἡ ῾ Ελλάς ἀντιμετωπίζει τό ζήτημα τῆς στεγάσεως τοῦ ἀτέρμονος ἀριθμοῦ λαθρομεταναστῶν (μουσουλμάνων, ὡς ἐπί τό πλεῖστον), μέ τις προτεινόμενες ἀπό τόν νομάρχη κ. Σγουρό ἀναγκαστικές ἀπαλλοτριώσεις ἐγκαταλελειμμένων δημοσίων καί ἰδιωτικῶν ἀκινήτων11, μέ τήν πολυδάπανη μετατροπή ἄδειων στρατοπέδων σέ «κέντρα ὑποδοχῆς καί κράτησης» —και τήν κρατική συντήρησή τους εἰς τό διηνεκές—, μέ (μάταιες) ἐκκλήσεις πρός τήν Ε.Ε. καί μέ (ἀκόμα πιό μάταιες καί ἐξευτελιστικές) ἐπικλήσεις πρός τήν Τουρκία.

Αὔριο, πῶς μέλλει νά ἀντιμετωπίσει τό ἀενάως διογκούμενο πρόβλημα τῆς «Κοινωνικῆς Κατοικίας» καί πῶς μέλλει νά διασφαλίσει τήν «κοινωνική συνοχή» τῆς χώρας; Μήπως ἡ σωτήρια λύσις θα προκύψει μέσῳ τῆς «ἰσόρροπης» ἀνακατανομῆς τῶν στοιχείων τοῦ —χρηματοδοτηθέντος ἀπό την Ε.Ε. καί ἐφαρμοσθέντος στά κράτη – μέλη της— Κτηματολογίου;

Μέ γνώμονα τίς σημερινές ἀσφυκτικές, ἀνελεύθερες καί ἐπικίνδυνες συνθῆκες διαβιώσεως στήν ῾Ελλάδα, τίθεται καί τό ἑπόμενο καίριο ἐρώτημα: ὅταν πραγματοποιηθεῖ πλήρως ἡ πρόβλεψις τοῦ Ο.Η.Ε., ἤ ὅταν ἐφαρμοσθεῖ ἡ νέα στεγαστική πολιτική τῆς Ε.Ε., ἤ ὅταν ἐπισυμβοῦν τά λεχθέντα, τό 2001, ὑπό ῾ Αγιορειτῶν μοναχῶν στόν μακαριστό Θεόκλητο Διονυσιάτη12, πόσος ζωτικός χῶρος θα ἀπομείνει στούς μειονοτικούς, πλέον, ὀρθοδόξους ῾ Ελληνες, για τήν ἄσκηση τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεώς τους (ἐάν, βεβαίως, ἐπιβιώσουν);

᾽Επιμύθιον: Σήμερα, λοιπόν, πού «ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε»13 —δι’ εἰρηνικῶν μέσων αὐτήν τήν φορά—, περιμένουμε νά μᾶς διαφυλάξουν —τιμώντας τό σχῆμα τους, ἐνώπιον Θεοῦ και ἀνθρώπων— καὶ οἱ «πατερικά ἀντιπαγκοσμιοποιητικοί».

Αὐτοί ὀφείλουν νά μᾶς ποῦν ὅτι, ἡ «ἐκμαρξισμένη» χριστιανική ἀγάπη δέν ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. ᾽ Αντιθέτως, μετατρέπει καί τούς Ἕλληνες, σε ἐξαθλιωμένο καί ἄβουλο ἐργατικό δυναμικό, πρός ἐκμετάλλευσιν ἀπό μέρους τῆς νέας νομενκλατούρας τῶν παγκοσμιοποιητῶν·ἐνῷ, μετατρέπει καί τόν ζωτικό τους χῶρο, τήν ῾Ελλάδα, σέ σύγχρονο «Παράδεισο τοῦ ᾽Εργάτη», ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι, θά θεωρεῖται (καί σʼ αὐτήν) Παράδεισος, ἡ ἐξεύρεσις ὁποιασδήποτε ἐργασίας, μόνον γιά τά πρός τό ζῆν.

Βεβαίως, δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τόν κάθε ὀρθόδοξο ἱερωμένο νά ἐπιδείξει τό ψυχικό σθένος καί τήν πίστη ἑνός Παπαφλέσσα, ἤ νά ἀκολουθήσει —πρῶτος αὐτός— τό θυσιαστικό παράδειγμα πτωχείας τῶν ῾Αγίων τῆς ᾽ Εκκλησίας μας. ῎Εχουμε, ὅμως, τό ἱερό δικαίωμα να ἀπαιτοῦμε ἀπό τόν κάθε ἕναν ἐξ αὐτῶν νά μή μετατρέπει —ἔστω καί ἄθελά του— τήν ῾Αγία μας Πίστη σέ ὄχημα ἐνδοκοσμικῶν κομμουνιστικῶν ὁραματισμῶν ἤ παγκοσμιοποιητικῶν (νεο)μαρξιστικῶν σχεδιασμῶν.

«῾ Ημῶν γάρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλ. 3, 20).

1. .’Ανεργία καί φτώχεια γιά 1 στούς 4 Εὐρωπαίους., ἐφημ. «Η ΑΥΓΗ», 7.7.2009.

2. Κομμουνιστής καί ἐκδότης τῆς ἐφημερίδος «L’ Ordine Nuovo» (Ἡ Νέα Τάξις).

3. Martin Malachi, The Keys of This Blood, ἐκδ. Touchstone, 1990.

4. M. Malachi, The Keys of This Blood (τά ἔντονα στοιχεῖα δικά μας).

5. Constance E. Cumbey, The Hidden Dangers of the Rainbow, ἐκδ. Huntinton House, Inc., 1983.

6. ᾽ Εντγκάρ Μορέν, ᾽ Aφήνοντας τόν Eἰκοστό Aἰῶνα, (1984), μτφρ. ᾽ A. Φιλιππᾶτος, πρόλογος: Σπ. Παπασπηλιόπουλος, ἐκδ. POEΣ, microMEGA, Γ/ ἐκδ. 1998 (Α/ ἑλλ. ἔκδ. 1987).

7. .Πῶς νά κυβερνήσουν τήν ῾ Ελλάδα χωρίς τούς ῞ Ελληνες…., ἐφημ. «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», 3.12.2006.

8. Τῆς ἰδίας, .Χριστιανός καί Κομμουνιστής, ἢ Πατριώτης καί Αἱρετικός;., «Ο.Τ.» 1.5.2009 κ.ἑπ..

9. ᾽ Aμβρόσιος, (τότε) Mητροπολίτης Σερβίων καί Kοζάνης, Eἰσήγησις εἰς τήν ῎ Eκτακτο Σύνοδο τῆς ῾ Iεραρχίας τῆς ῾ Eλλάδος τήν 10.1.2003, με τίτλο .Ποιμαντική ἀντιμετώπισις τοῦ φαινομένου τῆς προοδευτικῆς μετατροπῆς τῆς χώρας ἡμῶν εἰς πολυπολιτισμικήν, πολυφυλετικήν καί πολυγλωσσικήν., (βλ. Β/ μέρος) «Ο.Τ.» 14.2.2003, σσ. 3 κ. 4.

10. NET, 9.5.2003, δελτίο τῶν 12.00.

11. Τηλεοπτική ἐκπομπή .Καλημέρα σας., ALPHA, 16.6.2009.

12. .῝ Εν Συγκλονιστικόν “Προφητικόν” ῎ Αρθρον τοῦ “Ο.Τ.” διά την Εἰσβολήν Λαθρομεταναστῶν εἰς τήν ῾Ελλάδα. («Ο.Τ.» 23.11.2001), «Ο.Τ.» 26.6.2009.

13. Λόγια τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη (᾽ Απομνημονεύματα).

Αποσπάσματα από άρθρο τού Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, Ορθ. Τύπος 7 Αυγ. 2009 

Ἡ νεοσύστατη πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», πού ἱδρύθηκε ἀποκλειστικά ἀπό πιστούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας μας, μετά ἀπό εὐρύτατο θεολογικό διάλογο, μέ θέμα «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ» καί τό Πνευματικό Συμπόσιο στό Στάδιο «Εἰρήνης & Φιλίας», ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς.Τήν Παράταξη αὐτή (ἡ ὁποία, σημειωτέον, ἐκτός τοῦ ὅτι πρεσβεύει τήν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μέ τήν πνευματική ζωή, θέτει σάν ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐγγραφή κάποιου καί ὡς ἁπλοῦ μέλους της, τήν ἐκ μέρους του γραπτή ἀποκήρυξη τῆς Μασωνίας καί κάθε μορφῆς ἀποκρυφισμοῦ) στήριξαν καί στηρίζουν ἀρκετοί πνευματικοί Πατέρες, οἱ ὁποῖοι καί ἔδωσαν εὐλογία σέ πνευματικά τους παιδιά νά θέσουν ὑποψηφιότητα μέ τούς συνδυασμούς της. 
Στίς τάξεις της ἀνήκει διεθνής οἰκονομολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου τῆς Ἀμερικῆς, ἐπιστήμονες ὅλων τῶν εἰδικοτήτων καί κυρίως ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὅλοι, μέ Πνευματικό καί μέ πνευματική ζωή. Αὐτοί πού συμμετέχουν στήν «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» δέν ἔκλεισαν σέ κανένα τήν πόρτα. Ἀντιθέτως κάλεσαν καί καλοῦν συνεχῶς καί κάνουν ἀλλεπάλληλες ἐκκλήσεις σέ Πνευματικούς νά προτρέψουν πνευματικά τους παιδιά, ὥστε νά γιγαντώση τό Κίνημα αὐτό, πού ἐπιδίωξή του εἶναι νά ξαναγίνη ἡ Πατρίδα μας τόπος ἅγιος καί ἔθνος ἅγιον, ὅπως ἦταν. Δέν διστάζουν, μάλιστα, νά προσφέρουν καί τήν Προεδρία, ἂν παρουσιασθῆ κάποιος μέ μεγαλύτερες ἱκανότητες καί ἡγετικά προσόντα, ἀρκεῖ νά ἐνστερνισθῆ πλήρως τήν θεωρητική βάση τῆς Παρατάξεως καί ἰδίως τό θεολογικό της ὑπόβαθρο, πού πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νά μείνη ἀναλλοίωτο. 

Ἡ ἱστορία ἔχει ἐπιβεβαιώσει ὅτι οἱ χριστιανοί ἄρχοντες εἶναι ἐκεῖνοι, πού συνετέλεσαν ἀποφασιστικά στήν κατά Θεόν διόρθωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, γιατί οἱ πιστοί ἄρχοντες ἐνίσχυσαν πάντοτε τούς εὐσεβεῖς καί ἁγίους Ἐπισκόπους, ἀπό τούς ὁποίους καί ἐξαρτᾶται, ἐν πολλοῖς, ἡ πνευματική κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας. Τότε οἱ εὐσεβεῖς ἄρχοντες ἦσαν προσδοκώμενοι, τώρα ἔχουμε τή δυνατότητα νά τούς ἐκλέγουμε. Παρά ταῦτα, συμπεριφερόμαστε σάν τά βόδια, πού δέν ξέρουν τή δύναμή τους καί γιʼ αὐτό ἀφήνουν νά τά ζέψουν! Κοιμόμαστε ὄρθιοι καί τρέχουμε πίσω ἀπό τά γεγονότα, ὅταν θεωροῦμε πώς, σάν χριστιανοί, εἴμαστε  ὑποχρεωμένοι νά ζοῦμε γιά πάντα σέ καθεστώς Διοκλητιανοῦ, τό ὁποῖο, μάλιστα, τό ὑπερασπιζόμαστε καί θεολογικά, μπάς καί μᾶς λείψη, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁ Χριστός εἶπε τό «ἀπόδοτε οὖν τά τοῦ Καίσαρος Καίσαρι, καί τά τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» γιά νά ἀπαγορεύση, τάχα, στούς χριστιανούς νά κυβερνήσουν χριστιανικά τόν τόπο τους!Ἀλήθεια, θά ἐκλέγαμε ποτέ ἐμεῖς οἱ χριστιανοί τόν ἅγιο Κωνσταντῖνο σέ περίοδο Κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας; Προσωπικά δέν τό πιστεύω, ἀφοῦ οἱ μέν «βρώμικα» θρησκευόμενοι ἐκλέγουν ἀνά τούς αἰῶνες πάντα τόν Βαραββᾶ, οἱ δέ εὐσεβεῖς πιστεύουν ὅτι ἡ χριστιανοσύνη ἀπαιτεῖ νά εἴμαστε «μιά ζωή» ἀρχόμενοι καί ποτέ ἄρχοντες, μέσα στήν Ὀρθόδοξη πατρίδα μας! Τό πιστέψαμε αὐτό βαθειά, γιʼ αὐτό καταντήσαμε νά ζητιανεύουμε συνεχῶς τά αὐτονόητα πνευματικά μας δικαιώματα ἀπό τούς ἀμοραλιστές καί ἐντολοδόχους τοῦ ἐξωτερικοῦ, πού μᾶς κυβερνοῦν μετά τόν Καποδίστρια, καταντήσαμε δέ καί παράφρονες ἀφοῦ, ἀπό τή μιά μεριά, πιστεύουμε καί διαδίδουμε γενιές τώρα πώς εἶναι ἁμαρτία νά πολιτεύονται καί νά δημιουργήσουν πολιτική Παράταξη τά γνήσια παιδιά τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη, κιόλας, μέρα τῶν ἐκλογῶν, ξεσπαθώνουμε ἐναντίον τῶν κυβερνώντων (πού συνειδητά καί μέ φανατισμό ὀπαδῶν ἐκλέξαμε) ἐπειδή τάχα νομοθετοῦν καί πολιτεύονται ἀντι-χριστιανικά, λές καί ὑπῆρχε ἡ παραμικρή ἀμφιβολία ὅτι αὐτό θά συνέβαινε, ἐκτός καί ἄν, μέ τήν ἀφέλεια πού μᾶς διακρίνει, στηρίζαμε τίς ἐλπίδες μας στούς ὑποτιθεμένους «χριστιανούς» βουλευτές τῶν Κομμάτων ἐξουσίας, πού χρησιμοποιοῦνται ψηφοθηρικά μόνο γιά τίς ἐκλογές καί ἐν συνεχείᾳ φιμώνονται καί παροπλίζονται στό Καφενεῖο τῆς Βουλῆς μέχρι τήν ἑπόμενη τετραετία! 

Διαβάζω μέ μεγάλη προσοχή τούς προβληματισμούς τῶν χριστιανῶν σχετικά με τά ἔσχατα τοῦ κόσμου καί τήν βιαία εἰσβολή τῆς «Νέας ἐποχῆς» —μὲ κωδικούς ἢ χωρίς κωδικούς— σέ ὅλες τίς πτυχές τῆς  καθημερινῆς μας ζωῆς. Καί συμπάσχω καί ἀγανακτῶ μέ τίς συνεχεῖς προκλήσεις τῆς ἀμοραλιστικῆς Πολιτείας τῆς Πατρίδος μας ἐναντίον τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν (ὅπως στίς μέρες μας μέ τόν Α.Μ.Κ.Α), ἀλλά, ταὐτόχρονα, ἀπογοητεύομαι ἀπό τό εἶδος τῆς ἀντιδράσεώς μας καί ἀπό τήν τακτική πού, ὡς χριστιανοί, ἀκολουθοῦμε.Ἀπογοητεύομαι, γιατί μετά λύπης μου διαπιστώνω ὅτι ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες (περίπου 200 χρόνια) ἐμεῖς οἱ χριστιανοί τρέχουμε πίσω ἀπό τά γεγονότα, ἀντί νά εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ρυθμιστές τῶν καταστάσεων τίς ὁποῖες, ἐκ τῶν ὑστέρων —καί κατά κανόνα ἀναποτελεσματικά— προσπαθοῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε. Τρέχουμε πίσω ἀπό τά γεγονότα, ὅταν δέν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι εἶναι ματαιότητα νά  ζητοῦμε συνεχῶς ἀπό τήν ἱερά Σύνοδο νά ἀντιμετωπίση προβλήματα πού δημιουργεῖ ἡ Πολιτεία, καθʼ ὃν χρόνον αὐτήν τήν Πολιτεία ἐμεῖς τήν ἔχουμε μέ τήν ψῆφο μας ἐκλέξει, καί αὐτή ἡ Πολιτεία μέ τή σειρά της σπρώχνει πρός ἐκλογήν —γιά νά μή ποῦμε ὅτι ἐκλέγει— πρόσωπα ἀκατάλληλα νά ἀρθρώσουν λόγο ἀληθείας, παρρησίας καί δυνάμεως Θεοῦ. Τρέχουμε πίσω ἀπό τά γεγονότα, ὅταν δέν ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅτι τούς ἄρχοντες τούς ψηφίζουμε, ἐνῶ τούς ἀρχιερεῖς δέν τούς ψηφίζουμε καί, συνεπῶς, δέν μποροῦμε νά ἀλλάξουμε καί πολλά πράγματα σʼ αὐτόν τόν τόσο σπουδαῖο τομέα. Γιʼ αὐτό, πρέπει νά στρέψουμε  τήν προσοχή μας στήν ἐκλογή τῶν ἀρχόντων τοῦ τόπου μας, γιατί —κακά τά ψέματα— μέχρι σήμερα, μόνο ἐκτός τῆς Πίστεως ἄρχοντες «ποιμαίνουν» τόν λαό μας ἀπό τό πρωΐ ὡς τό βράδυ, μέ τήν τηλεόραση, μέ τά Σχολεῖα, μέ τά Πανεπιστήμια καί μέ ὅλες τίς ἄλλες πολυποίκιλες καθημερινές πρακτικές, πού ἕλκουν τήν καταγωγή τους ἀπό τό παγκόσμιο χάος! 

Θά ἐξακολουθήσουν νά μᾶς κυβερνοῦν οἱ Μασῶνοι, τά ἄνομα οἰκονομικά συμφέροντα καί τά ἀμοραλιστικά τηλεοπτικά καί ἐκδοτικά Συγκροτήματα;

          Εις τάς αρχάς τού παρελθόντος αιώνος εγεννήθη η χειροτέρα αίρεσις εις τήν ιστορίαν τής Εκκλησίας: η Πανθρησκεία, ο Οικουμενισμός. Πρώτον μέτρον τής δεινής αυτής παναιρέσεως υπήρξε η αλλαγή τού εορτολογίου (Εγκύκλιος 1920, Συνέδριο 1923). Όμως η αλλαγή τού εορτολογίου ως γνωστόν είναι καταδικασμένη από τρείς πανορθόδοξους Συνόδους (1583, 1587, 1593), επί Πατριάρχου Ιερεμίου τού Τρανού.
Οι πατριάρχαι Κων/πόλεως τά τελευταία έτη συμπροσεύχονται μέ όλα τά θρησκεύματα καί συλλειτουργούν μετά τού αιρετικού πάπα. Όλαι αι ορθόδοξοι Εκκλησίαι, εκτός τού Πατρώου Εορτολογίου, ανήκουν εις τό Παγκόσμιον Συμβούλιον αιρετικών (Π.Σ.Ε.) ως μέλη του, δηλαδή εις τήν παναίρεση τού Οικουμενισμού. Οι Αγιοι Πατέρες απαγορεύουν ρητώς τοιαύτας εκτροπάς καί υποδεικνύουν ως μόνον μέτρον τή διακοπήν κάθε κοινωνίας μέ τούς παραχαράκτες τής πίστεως, τούς αιρετικούς. Αυτό ετήρησαν καί τηρούν οι πιστοί χριστιανοί τού Πατρώου Εορτολογίου επί 85 έτη. 

Εις τάς ψευδοορθοδόξους συνάξεις τού Σαμπεζύ καί τού Balement έγινε δεκτό ότι έχουν μυστήρια οι Μονοφυσίτες καί οι Παπικοί.
Η Αποστολική διαδοχή τής Εκκλησίας τού Πατρώου Εορτολογίου προέρχεται από τούς Ρώσους τής Διασποράς, τούς οποίους εδέχθη προσφάτως η Ρωσική Εκκλησία τής Μόσχας χωρίς αναχειροτονίαν. Μέ απλούν συλλείτουργον ανεγνώρισε τήν κανονικότητα της Διασποράς, συνεπώς καί τήν χειροτονίαν τών επισκόπων τού Πατρώου Εορτολογίου.
Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τούς ορθοδόξους πού κοινωνούν μέ τούς αιρετικούς τούς θεωρεί «εχθρούς τού Θεού», ο δε Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, αναφέρει σχετικώς ότι «οι μέν (αιρετικοί) τέλεον περί τήν πίστιν εναυάγησαν, οι δέ (ορθόδοξοι οι κοινωνούντες μετά τών αιρετικών) ει καί τοίς λογισμοίς ού κατεποντίσθησαν, όμως τή κοινωνία τής αιρέσεως συνόλλυνται»! Άλλοτε δέ πάλιν, αναφέρει ότι «μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου τού αναφέρειν αυτόν (τό όνομα) κάν ορθόδοξος είη ο αναφέρων». Ο δέ Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αναφέρει ότι η κοινωνία μετά τών μή ορθοδόξως φρονούντων είναι εφάμαρτη καί κατάκριτη. «Ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω».

Η έκθεσις τού Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρει κατ’ έτος ότι οι πιστοί τού Πατρώου Εορτολογίου εις τήν Ελλάδα είναι 800.000.
Οι φερόμενοι ως προκαθήμενοι τής Εκκλησίας, η οποία ακολουθεί τό παλαιόν Εορτολόγιον, καί προερχόμενοι εκ του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ουδείς εξ αυτών καθηρέθη από τήν Εκκλησίαν τού Νέου Ημερολογίου. 

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος 22 Μαΐου 2009

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εν όψει τής μελλούσης (στή Γενεύη τό Δεκέμβριο 2009) νά συνέλθη Πανορθοδόξου Προσυνόδου, καί εν όψει τής αναγνωρίσεως τού ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΠΑ τόν Οκτώβριο 2009 στήν Κύπρο, είναι ανάγκη νά υπενθυμήσουμε τήν επιζήμια απουσία εκ τών θεμάτων, τού εκκρεμούς ημερολογιακού ζητήματος στή Γενεύη. Πολλοί λόγοι επιβάλλουν τήν ταχυτέρα λύση τού προβλήματος τούτου, όπως θά ίδωμεν κατωτέρω. Η ημερολογιακή μεταβολή τό 1924 εντάσσεται στά πλαίσια διείσδυσις τού παπισμού καί τού οικουμενισμού στήν Ορθόδοξη Εκκλησία!
Η «διακοπή τής κοινωνίας» από τόν επίσκοπό τους, στήν οποία προέβησαν όσοι έμειναν πιστοί στό παλαιό ημερολόγιο τό 1924, επέχει θέση αγωγής ή μηνύσεως. Γι’ αυτή, πρέπει κανονικά ν’ αποφανθεί τό δικαστήριο, δηλ. η Σύνοδος τών Επισκόπων! Τό 1924, μετά τήν «διακοπή τής κοινωνίας» από τόν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, δυστυχώς, δέν συγκλήθηκε καμία Σύνοδος. Έτσι, κανένα επίσημο όργανο δέν αποφάνθηκε, άν οι κατηγορίες τών ανθρώπων αυτών πού διέκοψαν τήν «κοινωνία», ήταν αληθινές. Είχε μάλιστα εκφρασθεί τότε η επιθυμία τού Πατριάρχου Αλεξανδρείας Φωτίου, νά συγκαλέσει μία τέτοια Σύνοδο, μέ τή συμμετοχή εκπροσώπων τών Πατριαρχείων Αντιοχείας καί Ιεροσολύμων. Όμως, η προσπάθεια αυτή τελικά δέν τελεσφόρησε.
Τό θέμα, άν υπήρχαν τό 1924 λόγοι πίστεως, καί μάλιστα αίρεση γιά τήν «παύση τής κοινωνίας», έχει δύο όψεις. Η πρώτη εστιάζεται στό πώς ο κάθε ορθόδοξος θά πεισθεί, ότι τό 1924 υπήρχαν λόγοι πίστεως, πού επέβαλαν τήν «παύση τής κοινωνίας». Η δεύτερη εστιάζεται στό τί μαρτυρίες έχει η Εκκλησία απ’ τήν αποκάλυψη τού Θεού (Άγιοι Πατέρες), γιά τίς συνέπειες τίς αποκλίσεως τών ανθρώπων, καί προπαντός τών επισκόπων από τήν αληθινή πίστη. Καί οι δύο περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα σοβαρές.

Θεωρώ γιά τό θέμα αυτό λίαν επίκαιρο τό άρθρον τού μακαριστού μοναχού Θεοκλήτου Διονυσάτου εις τό περιοδικόν «Άγιος Παύλος ο Ξηροποταμινός» (Απρίλιος 1957). Είχα τήν ευλογία από τά φοιτητικά μου χρόνια, αλλά καί ως καθηγητής τής Αθωνιάδος επί εξαετίαν (1980-86), νά μαθητεύσω κοντά του, νά συνομιλήσω πολλές φορές, καί νά μού χαρίσει τά βιβλία του. Ως ελάχιστο μνημόσυνο, παραθέτω κατωτέρω αποσπάσματα από τό πατερικόν, θεολογικόν καί εκκλησιολογικόν άρθρον του «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ». 

«Τών Αποστόλων τό κήρυγμα, καί τών Πατέρων τά δόγματα, τή Εκκλησία μίαν τήν πίστιν εσφράγισαν∙ ή καί χιτώνα φορούσα τής αληθείας, τόν υφαντόν εκ τής άνω Θεολογίας, ορθοτομεί καί δοξάζει, τής ευσεβείας τό μέγα Μυστήριον».                                                                  
                                                                             Κοντάκιον Αγ. Πατέρων 

Η αντικανονικώς πραγματοποιηθείσα μονομερής εισαγωγή τού διορθωμένου Γρηγοριανού ημερολογίου εις τήν καθ’ ημάς αγιωτάτην Εκκλησίαν, μεθ’ όλων τών επί τρείς καί πλέον δεκαετηρίδας θλιβερών συνεπειών, παρέσχεν εις αυτήν καί έν πολυτιμότατον δίδαγμα. Τό δίδαγμα τού σεβασμού εις τάς παραδόσεις τής Εκκλησίας, διδασκόντων αυτών τών μή μετακινηθέντων από αυτάς παλαιοημερολογιτών.
Η Εκκλησία, είτε ως δόγμα, είτε ως λειτουργική παράδοσις, είτε ως ιδιάζουσα πνευματικότης, είτε ως γραπτή νομοθεσία, είτε ως άγραφος παράδοσις, αποτελεί από αιώνων έν ολοκληρωμένον σύνολον, μή υποκείμενον εις ουδεμίαν αλλοίωσιν εκ τής υποψίας, τάχα, ότι δείται τελειώσεως. Είναι εν Αγίω Πνεύματι πλήρης, κεκορεσμένη, ανενδεής εξ ανθρώπων. Ήδη είναι συντηρουμένη καί κατευθυνομένη υπό τού Αγίου Πνεύματος, εν τή πνευματική αυτής στρατεία πρός τάς αρχάς τού σκότους.
Η παράδοσις τής Εκκλησίας ευρίσκει έκφρασιν εν τώ συνδυασμώ τών Ι. Συνόδων καί τών Αγίων Πατέρων. Η διατυπωθείσα αλήθεια εν ταίς Ι. Συνόδοις καί η διδασκαλία τών αγίων πατέρων, συνιστούν τήν Παράδοσιν, τήν αλήθειαν τής Ορθοδοξίας.
Όσοι αποδέχονται τήν Παράδοσιν τής Εκκλησίας ως ισόκυρον μέ τάς Αγίας Γραφάς καί αγωνίζονται δι’ αυτήν, είναι μάρτυρες τή προαιρέσει. Διά τούτο φρονούμεν, ότι οι καλούμενοι παλαιοημερολογίται προσέφερον ανυπολόγιστον υπηρεσίαν εις τής Εκκλησίαν διά τής εμμονής αυτών εις τό παλαιόν εορτολόγιον. Τό ισχυρότερον επιχείρημα τών παλαιοημερολογιτών, είναι αυτή η αντικανονική εισαγωγή τού ημερολογίου εις τήν Εκκλησίαν, ήτις διέσπασε τήν εξωτερικήν ενότητα, πράξις υποκειμένη κατά τούς Ι. Κανόνας εις ποινήν, μήπω εισέτι λαβούσαν χώραν. Διά τό «μήπω» λοιπόν, τούτο, η Εκκλησία τής Ελλάδος ουκ εξέπεσε εκ τής στάσεως αυτής ως αδελφής ομοτίμου καί ορθοτομούσης τόν λόγον τής αληθείας ταίς λοιπαίς Ορθοδόξοις Εκκλησίαις. Ναί, αλλ’ εσκανδάλισε, καί η αντικανονικότης παραμένει εισέτι αθεράπευτος, αντικανονικότης εξικνουμένη, υπό τινας προϋποθέσεις, μέχρι σχίσματος.
Πολλάκις κατηγορήθησαν οι παλαιοημερολογίται ως απειθείς τή Εκκλησία. Είναι άδικος η κατηγορία, εφ’ όσον πρόκειται περί θέματος σχετιζομένου μέ τήν θρησκευτικήν των συνείδησιν, ωκοδομημένην εν τώ σεβασμώ τών Ορθοδόξων παραδόσεων. Καί άν διά τήν απείθειάν των αυτήν θελήσωμεν νά τοίς προσάψωμεν μομφήν, εξ ίσου υποχρεούμεθα νά τιμήσωμεν αυτούς, ως θά γίνη ασφαλώς κάποτε υπό τής ιστορίας, διότι ηρνήθησαν νά ακολουθήσουν τάς περιπετειώδεις ανθρωπίνους ιδιοτροπίας. Η Εκκλησία τής Ελλάδος ούσα ακάλυπτος κανονικώς, δέν δικαιούται νά αξιοί υπακοήν, επειδή τό ζήτημα τελεί εν υποδικία.
Όταν εμηχανεύοντο τά περί Ημερολογίου καί Πασχαλίου Κανόνος εν Κων/λει, Πατριάρχης τού Οικουμενικού Θρόνου ήτο ο μοιραίος Μελέτιος Μεταξάκης, όστις συνεκινείτο περισσότερον από τόν προοδευτικόν Αγγλικανισμόν ή τά «απηρχαιωμένα» δόγματα τής Ορθοδοξίας.
Αλλ’ εκείνο όμως, τό οποίον επιβάλλεται νά προσέξωμεν ιδιαιτέρως, δέν είναι μόνον η σταθερά στάσις τών παλαιοημερολογιτών έναντι τού εορτολογικού προβλήματος, αλλ’ η εκφραστική διάθεσις τής τοποθετήσεως των έναντι τών εκκλησιαστικών παραδόσεων, ων εμφανίζονται αυτοί ως πιστοί φύλακες καί ακαταίσχυντοι τηρηταί.Εάν είχομεν ζωοποιώσαν Εκκλησίαν καί συνεχομένην εκ τής αγωνίας διά τήν διαφύλαξιν καί προάσπισιν τών εριτίμων υποθηκών τής αμωμήτου Ορθοδοξίας μας, θά έπρεπε νά περιβάλλη μέ σεβασμόν, στοργήν καί αγάπην, τούς αγνούς τούτους καί ενθουσιώδεις πιστούς.
Ιδού, διατί τό διχάσαν τήν Εκκλησίαν ημερολογιακόν ζήτημα δέν πρέπει νά τό βλέπωμεν μόνον εν τοίς στενοίς ορίοις τών δέκα καί τριών ημερών, αλλ’ εν συσχετίσει μέ τήν καθολικήν ζωήν τής Εκκλησίας, η οποία, διά τής αντικανονικής ενεργείας της, εστερήθη χιλιάδων πιστών, γνησιωτάτων καί πιστωτάτων εις τάς παραδόσεις καί βιούντων θαυμαστώς τό ιδιάζον ημίν ορθόδοξον μοναστικόν πνεύμα.
Ιδού διατί κατά μείζονα λόγον η Εκκλησία, πρός διατήρησιν τής υπερουσίου πνευματικότητός της, επιβάλλεται νά οικειωθή αυτά τά απλά εν Κυρίω καί ωραία τέκνα της, άτινα μακράν αυτής εσθίουν τό ουράνιον μάνα τής πατερικής σοφίας. Ζώντα ασκητικώς εν τώ κόσμω καί νηστεύοντα πολύ, καί προσευχόμενα διά τής νοεράς προσευχής καί συνεχίζοντα τήν παράδοσιν τής εν θλίψει καί πένθει Χριστού διαπορευομένης ασκητικής Ορθοδοξίας μας.Εάν η Εκκλησία αποφασίση νά ανασυνδέση τόν διακοπέντα δεσμόν της μέ τούς Αγίους Πατέρας, είναι απαραίτητον όπως εγκολπωθή τούς ασκητικούς παλαιοημερολογίτας, οίτινες αποτελούν ζώσαν πραγματικότητα, ως εκείνη τής αρχαίας Εκκλησίας, από τε απόψεως ορθοδόξων φρονημάτων, ηθικού βίου καί ιδιαζούσης πνευματικότητος.Κατόπιν τών ανωτέρω καθίσταται πρόδηλος η αναγκαιότης τής επιλύσεως τής εκκρεμότητος τού ημερολογιακού θέματος, η παράτασις τής οποίας θά διαιωνίζη τήν σύγχυσιν εν τή Εκκλησία. Θά κλονίζει εκκλησιολογικώς τάς ορθοδόξους βάσεις τής άνευ ικανότητός τινος αμύνης, θά νοθεύη τό πνευματικόν περιεχόμενόν της, θά ματαιώνη0 τούς σκοπούς της, θά στερείται τών θετικών υπηρεσιών τών ευλαβεστάτων τέκνων της παλαιοημερολογιτών, ών τό πνεύμα καί ο βίος εγγυώνται τήν αναγέννησιν τής Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, «δι’ ήν Χριστός απέθανε».