ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Τοῦ Ἀρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς ἐν ἉγίῳὌρει Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου

ΟΤΑΝ ὁ Ἅγιος Ἄγγελος ἐμφανίσθηκε στὸν δίκαιο Ἰωσήφ, γιὰ νὰ τοῦ ἐξαγγείλη τὸ ὑπερφυὲς μυστήριο τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀπεκάλυψε καὶ τὸ ὄνομα τοῦ παιδιοῦ: «καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. α´ 21), Ἰησοῦς σημαίνει Σωτήρ.

Τὸ παιδίον ποὺ ἐγεννήθη στὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας δὲν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ὅπως τὸν προανήγγειλαν οἱ Προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, Υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν… καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. θ´ 6). «Οὐκ ἦν ψιλὸς ἄνθρωπος… ἀλλὰ Θεὸς ἐνανθρωπήσας», κατὰ τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἱεροσολύμων (ΙΓ´ Κατήχησις Φωτιζομένων, 33).

Κατὰ καιροὺς σπουδαῖοι ἄνθρωποι θέλησαν νὰ βοηθήσουν τὸν ἄνθρωπο νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν τραγικότητά του. Φιλόσοφοι, πολιτικοί, διδάσκαλοι, ἐπιστήμονες καὶ ἐφευρέται. Κανεὶς ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ τὸν λυτρώση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, διότι κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἦταν ὁ Θεάνθρωπος. Μόνον ὁ Θεάνθρωπος Κύριος μποροῦσε νὰ νικήσῃ τοὺς τρεῖς μεγάλους ἐχθρούς μας, τὸν διάβολο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο καὶ νὰ δώση καὶ σὲ μᾶς τὴν δύναμι νὰ τοὺς νικοῦμε. Μόνο Αὐτὸς μποροῦσε νὰ μᾶς ἐπανενώσῃ μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν θέωσι. Γράφει σχετικὰ ὁἍγιος Γέροντας π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

«Μία θλιβερὰ παρέλασις ἀτελῶν καὶ μὴ ὡλοκληρωμένων ἀνθρώπων. Καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν Ἐκεῖνος, ὁ πλήρης μυστηρίου θαυμαστὸς Θεάνθρωπος: θείῳ τῷ τρόπῳ τέλειος καὶ ἀνθρωπίνως πραγματικός. Τὸ ἀνθρώπινον ἀγαθόν Του εἶναι θείως τέλειον καὶ ὡλοκληρωμένον· ἡ ἀνθρωπίνη ἀγάπη Του εἶναι θείως τελεία καὶ ὡλοκληρωμένη· ὡς καὶ ἡ δικαιοσύνη Του, καὶ τὸ ἔλεός Του, καὶ ἡ εὐσπλαχνία Του καὶ ἡ ἀθανασία Του, καὶ ἡ αἰωνιότης Του καὶ τὸ κάλλος Του: Ὅλα εἶναι ἀνθρωπίνως πραγματικά, ἀλλὰ καὶ θείως τέλεια καὶ ὡλοκληρωμένα» (Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, σελ. 188–189).

Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἔσωσε τὴν βαρύτατα πάσχουσα φύσι μας ὄχι μὲ κάποιο ἐξωτερικὸ τρόπο, ἀλλὰ ἑνώνοντας τὴν κατὰ τρόπο ἄρρητο μὲ τὴν Θεία Του φύσι μέσα στὴν Θεία Του ὑπόστασι. Ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία Του, ποὺ εἶναι τὸ Σῶμα Του, καὶ δίνει τὴν δυνατότητα σὲ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, ποὺ εἰσέρχεται συνειδητὰ σ᾽ αὐτὴν καὶ μετέχει στὰ θεοποιὰ μυστήριά Της νὰ γίνεται «θείας κοινωνὸς φύσεως» (Β´Πέτρ. α´ 4). Μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μᾶς ἐγκεντρὶζει στὸ σῶμα Του. Μὲ τὸ Ἅγιο Χρῖσμα μᾶς προσφέρει τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μὲ τὴν Θεία Κοινωνία ἑνώνεται μαζί μας. Γράφει σχετικὰ ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας:

«Πόσο μεγαλειῶδες μυστήριο! (τῆς Θείας Εὐχαριστίας). Τί φοβερό, ἀλήθεια, ν᾽ ἀναμειχθῇ ὁ νοῦς τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νοῦ μας! Ν᾽ ἀνακραθῇ ἡ θέλησή Του μὲ τὴ θέλησή μας, τὸ Σῶμα Του μὲ τὸ σῶμα μας, τὸ Αἷμα Του μὲ τὸ αἷμα μας! Τί γίνεται ὁ νοῦς μας, ὅταν κυριάρχηση ὁ Θεῖος νοῦς! Τί ἡ θέλησή μας, ὅταν ἐπικράτηση ἡ Θεία θέληση! Τί ὁ πηλός, ὅταν ὑπερίσχυση ἐκεῖνο τὸ Πῦρ» (Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, Λόγος Δ´).

Ἡ Ἐκκλησία ἁγιάζει τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Προσλαμβάνει ὁλόκληρη τὴν ζωή του, γιὰ νὰ τὸν σώση. Ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον· ὃ δὲ ἥνωται τῷ Θεῷ, τοῦτο καὶ σώζεται» (Ἐπιστολὴ 101, 32).

Βέβαια ὁ Κύριος δὲν παραβιάζει τὴν θέλησί μας. Ποθεῖ τὴν σωτηρία μας. «Πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α´ Τιμ. β´ 4). Ὅμως περιμένει νὰ Τοῦ προσφέρωμε ὅλο τὸν ἑαυτό μας, τὸ αὐτεξούσιό μας, τὴν θέλησί μας, τὴν ἐπιθυμία μας, τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας, καὶ νὰ ἐργαζώμεθα ἐν μετανοίᾳ τὶς θεοποιοὺς ἐντολές Του.

Ὁ Κύριός μας ἐνηνθρώπησε γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, ἂν καὶ ἐγνώριζε ὅτι θὰ ἐρχόταν «εἰς τὰ ἴδια» καὶ «οἱ ἴδιοι» δὲν θὰ τὸν ἐδέχοντο (πρβλ. Ἰω. α´ 11). Ἀλλά, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν δέχονται τὸν Κύριο ὡς Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή τους, οἱ συνέπειες γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα εἶναι τραγικὲς καὶ ὀλέθριες. Αὐτὲς τὶς συνέπειες ἐβίωσε ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὶς φρικαλεότητες καὶ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ ἐξορίσθηκε στὰ στρατόπεδα τοῦ Νταχάου ἀπὸ τοὺς Ναζί. Ἔγραφε χαρακτηριστικὰ περὶ τῆς ἀποχριστιανοποιημένης Εὐρώπης καὶ τοῦ ἄθεου πολιτισμοῦ της:

«Οἱ αἱρετικοὶ λαοὶ τῆς ἐποχῆς μας ἔδωσαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ Κύριον τὴν τελευταίαν θέσιν εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ κόσμου τούτου, ὡς εἰς ἔσχατον ἐπαίτην, ἐνῶ εἰς τὰς πρώτας θέσεις ἐτοποθέτησαν τοὺς μεγάλους των ἄνδρας, τοὺς πολιτικούς, τοὺς λογοτέχνας, τοὺς μυθοποιούς, τοὺς ἐπιστήμονας, τοὺς κεφαλαιούχους, ἀκόμη καὶ τοὺς τουρίστας καὶ τοὺς ποδοσφαιριστὰς» (Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός», σελ. 234), καὶ συνέχιζε: «Ὁ Χριστὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν Εὐρώπην, ὅπως κάποτε ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ὅταν οἱ Γαδαρηνοὶ τὸ ἐζήτησαν. Μόλις ὅμως Αὐτὸς ἔφυγεν ἦλθε πόλεμος, ὀργή, τρόμος καὶ φρίκη, κατάρρευσις, καταστροφή. Ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Εὐρώπην ὁ προχριστιανικὸς βαρβαρισμός…  μόνον  ὅτι  ἦτο  ἑκατὸν  φορὲς  φρικωδέστερος»  (ἔνθ᾽ ἀνωτ. σελ. 252).

Τὰ ἴδια ἐπαναλαμβάνονται καὶ στὶς ἡμέρες μας. Ἡ κοινωνία μας ὅλο καὶ περισσότερο ἀπωθεῖ τὸν Σωτῆρα Κύριο ἀπὸ τὶς δομές της.

Κάποιοι θέλουν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες τὰ χριστιανικὰ σύμβολα, τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὶς ἅγιες Εἰκόνες· ἐπιδιώκουν νὰ ἀποχριστιανοποιήσουν τὴν Πατρίδα μας. Τὸν Χριστὸ ὡς μοναδικὸ Σωτῆρα τοῦ κόσμου ἐξορίζει ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ ὁ διαθρησκειακὸς καὶ συγκρητιστικὸς Οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος «μεταίρει τὰ αἰώνια ὅρια, ἃ οἱ Πατέρες ἔθεντο» καὶ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων, τῶν ὁμολογιῶν καὶ τῶν θρησκειῶν χωρὶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

Ὁ Κύριος ἦλθε Σωτῆρας γιὰ ὅλους, καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ τὸν δέχονται καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ πεισματικὰ τὸν ἀπορρίπτουν. Ὅσοι ὅμως παραμένουν ἀρνηταί Του, ἂς διδαχθοῦν ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας στὴν κομμουνιστικὴ Ρωσσία. Ἂν καὶ πολεμήθηκε μὲ φοβερὴ μανία, ἡ Ἐκκλησία σήμερα θάλλει στολισμένη μὲ νέφος μαρτύρων, ἐνῶ τὸ μνημόσυνο τῶν διωκτῶν της «ἀπώλετο μετ᾽ ἤχου» (Ψαλμ. θ´ 7).

Ὁ Κύριός μας εἶναι Κύριος τῆς ἱστορίας τῶν ἀνθρώπων. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία, οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ, 12). Ὅσο κι ἂν διώκεται δὲν θὰ παύση νὰ εἶναι «τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ἀρχὴ καὶ τέλος» (Ἀποκ. κβ´ 13). «Πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν» τῆς Ἐκκλησίας Του (Ματθ. ιστ´ 18) καὶ «τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. α´ 33).

Ἔρχεται καὶ ἐφέτος ὁ Κύριος, πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν σωτηρία μας (Ματθ. κα´ 18). Ἀναζητᾶ τόπο, γιὰ νὰ ἀναπαυθῇ μέσα μας. Μπορεῖ τότε νὰ μὴ ὑπῆρχε γι᾽ Αὐτὸν «τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. β´ 7). Βρέθηκε ὅμως τὸ ταπεινὸ σπήλαιο καὶ ἡ φάτνη, ποὺ Τὸν φιλοξένησαν. Ἴσως νὰ φαίνεται ὅτι καὶ σήμερα οἱ πολλοὶ δὲν Τὸν δέχονται. Ὅμως δὲν λείπουν καὶ αὐτοί, ποὺ μὲ ζῆλο καὶ πόθο θεϊκὸ ἑτοιμάζουν τὸν οἶκο τῆς ψυχῆς τους γιὰ νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦν, στολίζοντάς τον μὲ τὶς ἀρετές. Ἀνάμεσά τους καὶ πρώην πολέμιοί Του, ποὺ ἔγιναν φίλοι καὶ μαθηταί Του, ὅπως κάποτε ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος.

Ἂς ἑτοιμάσουμε καὶ μεῖς τὴν φάτνη τῆς καρδίας μας, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Κύριο ὡς Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας. Ἂς ἀνυψώσουμε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὶς μάταιες γήινες ἐνασχολήσεις καὶ ἂς Τὸν δοξολογήσουμε μὲ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικὲς γιὰ τὴν σωτηρία, ποὺ μᾶς ἐχάρισε μὲ τὴν ἄκρα Συγκατάβασί Του, τὴν Θεία Ἐνανθρώπησί Του καὶ τὴν Θεία Οἰκονομία Του.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου

† Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος

Ἅγια Χριστούγεννα 2009

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, τεύχος 1812, 25 Δεκεμβρίου 2009, σελ. 1 & 5.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!

ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ.

Οι Φράγκοι κατέλαβαν την Εκκλησία της Ρώμης το 751-752 (Πιπίνος ο Γ’) με την πρόφαση ν’ απαλλάξουν την Εκκλησία της Ρώμης από τον κίνδυνο των Λογγοβάρδων. Το 769 έγινε μία Σύνοδος στην Ρώμη, στην οποία εθεσπίστηκε για πρώτη φορά στην Εκκλησία της Ρώμης το ότι απαγορεύεται μη Ρωμαίος να γίνει πάπας, διότι τότε υπήρχε φραγκική κυριαρχία.

Εις την Δύση οι Φράγκοι όπου κατακτούσαν βάζανε δικούς τους επισκόπους και αυτή η παράδοσις συνεχίσθη μέχρι την Ιταλοκρατία της Ρόδου. Αυτή η παράδοσις ίσχυε και εις την Ισπανία και εις την Γαλλία (είχαν καταληφθή αυτά τά μέρη από Φράγκους και από Γότθους.).

Το 683 ολοκληρώθηκε η εκδίωξις των Ορθοδόξων Επισκόπων από την Ιεραρχίαν. Αυτοί πού διορίστηκαν επίσκοποι επί το πλείστον ήσαν αξιωματικοί του φραγκικού στρατού, στρατηγοί, Δούκες κ.λπ. Κατέλαβαν τις επισκοπές Φράγκοι στρατιώτες, αξιωματικοί, οι οποίοι γενόμενοι επίσκοποι δεν έπαυσαν να φέρουν την στρατιωτική τους στολή. Υπήρχαν Φράγκοι επίσκοποι πού δεν ενδύθηκαν επίσκοποι ποτέ, ούτε σε μία λειτουργία, ούτε λειτουργούσαν (!), απλώς κατέλαβον το οφφίκιον και διοικούσαν ως επίσκοποι τους δουλοπαροίκους.

Εις την σύνοδο του 769 όμως πρώτη φορά θεσπίζεται από την παπική εκκλησία, ο κανονισμός ότι όχι μόνον οι υποψήφιοι για τον παπικό θρόνο πρεπει να είναι Ρωμαίοι και δεν επιτρέπεται σε «αλλοεθνείς» να γίνουν πάπαι της Ρώμης, αλλά και κανείς από λαϊκός να γίνη επίσκοπος. Επίσης οι εκλέκτορες από τον λαό και τον κλήρο εψήφιζαν τον πάπαν της Ρώμης, όπως γινόταν εις την Κων/λη μέχρι τον περασμένο αιώνα, και στην Κύπρο σήμερα.

Οι εκλέκτορες λαϊκοί και κληρικοί πρέπει να είναι και αυτοί μόνο Ρωμαίοι πολίτες. Η παράδοσις αυτή αμφισβητείτο από τους Φράγκους, διότι είχαν καταλάβει τώρα την Ρώμη και ήθελαν τώρα να βρούν τρόπο να διώξουν τους Ρωμαίους και να μπούν αυτοί όπως είχαν κάνει σ’ όλα τά άλλα μέρη πού είχαν κατακτήσει. Οι Φράγκοι έλεγαν ότι δεν υπάρχει Ρωμαϊκός νόμος πού να δικαιολογεί την παράδοση της Εκκλησίας της Ρώμης.

Βλέπομε μια παράνομο πράξη της Ρώμης, με τον στρατηγικό τρόπο θεσπίζεται από Οικουμενική Σύνοδο (Η’ Οικ. Σύνοδο, 879-880, επί Πατριάρχου Κων/λεως Μεγάλου Φωτίου) και καλύπτει την πράξη της Εκκλησίας της Ρώμης, μόνο όμως για την Ρώμη, και απορρίπτεται να εφαρμοσθή στα άλλα πατριαρχεία. Το παράξενο είναι ότι η Εκκλησία της Ρώμης είχε την ίδια παράδοση με την Ανατολή.

Τονίζουμε την σημασία της υπογραφής του Αυτοκράτορος, στα πρακτικά μιάς Συνόδου και τη σημασία της υπογραφής του Αυτοκράτορος όχι μόνο για τους Ορθοδόξους Ρωμαίους. Και τούτο για να αναχαιτίσουν την προσπάθεια των Φράγκων να εισβάλλουν στην Εκκλησία της Ρώμης. Οπότε πέρασαν άλλα 150 χρόνια πρίν οι Φράγκοι καταλάβουν την παπική έδρα. Μέχρι το 1014 οι πάπαι της Ρώμης είναι όλοι Ρωμαίοι, εκτός τριών περιπτώσεων.

Σύμφωνα με αυτή την απόφαση της Εκκλησίας της Ρώμης, την οποίαν εφύλαξαν τόσοι πάπαι (και οι σημερινοί να λένε ότι είναι «ΑΛΑΘΗΤΟΙ»), πρέπει τώρα ο Γερμανός πάπας αυτομάτως να είναι αντικανονικός και αιρετικός εξ απόψεως κανονικού δικαίου.

Στην Η’ Οικουμ. Σύνοδο ο πάπας Ιωάννης ο 8^ος, μέσω των λεγάτων του πρότεινε στήν εκκλησία της Κων/λεως δύο κανόνες: Ο ένας να μή γίνεται πατριάρχης ή πάπας από λαϊκός και ο δεύτερος ο Κων/λεως να εκλέγεται από τους πρεσβυτέρους της Κων/λεως.

Γιατί όμως προτείνει για την εκκλησία της Κων/λεως και όχι της Ρώμης; Διότι δεν μπορούσε να ρωτήση τον αυτοκράτορα να θεσπίση νόμο για την Εκκλησία της Ρώμης, διότι τότε θα ανεγνώριζε δημοσίως ότι επί 150 χρόνια οι πάπαι της Ρώμης εξελέγοντο παρανόμως. Θα ήταν μία ομολογία ότι εξελέγοντο παρανόμως. Οπότε προτείνει για την Εκκλησία της Κων/λεως γνωρίζων ότι θα απορριφθή για την Εκκλησία της Κων/λεως. Γι’ αυτό υπάρχει εκείνος ο περίεργος Κανόνας της Η’ Οικουμ. Συνόδου πού λέει «Τά αρχαία κρατείτω». Δηλαδή τώρα ο Αυτοκράτωρ αφού υπογράψει τά πρακτικά, υπογράφει αυτή την μεγάλη παράγραφο πού λέει «Τά αρχαία κρατείτω».

Πηγή: Παραδόσεις τού Μακαριστού Καθηγητού μου π. Ιωάννου Ρωμανίδου

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, υπέβαλε εις τις Θεολογικές Σχολές (ΑΘΗΝΑ – ΘΕΣ/ΝΙΚΗ) το ερώτημα εάν το Βατικανό είναι Εκκλησία. Η απάντησις ήτο ότι είναι Κράτος και ότι ο παπισμός δεν είναι Εκκλησία.

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου

ΖΟΥΣΑΜΕ μέχρι τώρα σὲ μιὰ πλάνη. Εἴχαμε ἀντλήσει χρώματα μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορική μας μνήμη καὶ εἴχαμε ζωγραφίσει μ’ αὐτὰ ἕναν πίνακα, ποὺ ἀπεικόνιζε τὸ πλαίσιο τῶν σχέσεων, ποὺ θέλαμε μὲ τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία. Σὲ ἐποχὴ ποὺ κλόνισε ἀπὸ τὰ βάθρα τους τὰ αὐτονόητα, ἐμεῖς φανταζόμαστε ὅτι θὰ παραμέναμε, ὡς θεανθρώπινος θεσμός, στὸ ἀπυρόβλητο. Μὲ τὴ σιγουριὰ τῆς διαβεβαιώσεως τοῦ Χριστοῦ περὶ τῆς ἄμοιρης θανάτουἘκκλησίας Του, δὲν μπήκαμε ποτὲ στὸν κόπο νὰ ἐρευνήσουμε, στὶς μέρες μας, κατὰ πόσο παραμένει στέρεος στὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ μας ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς Πίστεώς μας. Δὲν ἀφουγκραζόμασταν τὶς βουβὲς ἰαχὲς στὴν περιρρέουσα εὐρωπαϊκὴ ἀτμόσφαιρα κι ὅταν τὰ ὀσφραινόμασταν πιστεύαμε ὅτι δὲν θὰ χτυπήσουν τὴν ἐθνική μας πόρτα ποτέ.

Ἐπιτρέψαμε στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία νὰ μᾶς εὐνουχίσει μεταχειριζόμενη τὸν πουριτανισμὸ, μὲ τὸν ὁποῖο τὴν μαστιγώναμε. Ἀπέδειξε εὔκολα ὅτι εἴμαστε ἠθικὰ διαβλητοὶ καὶ οἰκονομικὰ ἐπιρρεπεῖς στὴν ἀναξιοπρέπεια καὶ στὴν ἀνεντιμότητα.Ἔτσι μᾶς ἀφαιρέθηκε ὁ ρόλος τοῦ τιμητῆ καὶ ἡ κράδη τοῦ Χριστοδουλικοῦ δακτύλου κόστισε σὲ ὅλους μας ἀκριβά.

Ἦρθε ἡ ὥρα ἑνὸς ἐπικίνδυνου ἱστορικοῦ πειραματισμοῦ. Ἡ ἑλληνικὴ Πολιτεία, μὲ πρόφαση τὴν ὑπόθεση Βατοπαιδίου ἄρχισε νὰ ξεσπαθώνει γιὰ νὰ πάρει τὴ revance ἀπέναντι στὴ διαχρονικότητα τῶν Ἐπισκόπων. Ἡ μυωπικὴ ἑλληνικὴ πολιτική, ἐκτιμώντας κοντόφθαλμα τό ἄλλοθι, ποὺ οἰκοδομεῖ ἡ Εὐρώπη πρὶν νὰ κηρύξει θρησκευτικοὺς πολέμους, φαντάζεται ὅτι τὸ Κράτος μας μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς πνευματικὸ καὶ πολιτιστικὸ προσανατολισμό.

Καὶ γυρίζει σὲ παλιομοδίτικες τακτικές, παραθεωρήσεως τῆς δραστικῆς εὐαγγελικῆς παράδοσης. Γυρίζει τή πλάτη της στὴ φωτιά, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ πῶς θὰ καθίσει, στὴ συνέχεια, στὰ πληγωμένα της ὀπίσθια.

Τώρα ποὺ παλινορθώνονται οἱ δικέφαλοι, τώρα ποὺ ἀναμοχλεύονται οἱ θρύλοι καὶ ξεθάβονται ἀπὸ τὰ σεντούκια οἱ συμβολισμοί, τώρα ποὺ παραχαράσσονται οἱ ἱστορίες καὶ ὑποκλέπτονται οἱ ἱστορικὲς μνῆμες, τώρα ἡ ἑλληνικὴ Πολιτεία ἀποφάσισε νὰ «ἀποδεσμευτεῖ» ἀπο τὰ δεσμὰ τῆς θρησκείας! Ἡ σύγχρονοι εἰκονοκλάστες, μιμοῦνται τὸ σκύλο, ποὺ γλύφει στὴν λίμα τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα.

Ὄψιμες μπολσεβικικὲς πρακτικές, διανθισμένες μὲ τὴν ἐπίφαση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σὲ μιὰ Εὐρώπη, ποὺ ἀναζητᾶ τὸ πνευματικό της χρῶμα γιὰ νὰ τὸ μεταχειριστεῖ ὡς ἀνάχωμα. Ξεψυχισμένες προσπάθειες, προδομένα παχνόβια νομοσχέδια, σὲ μιὰ Εὐρώπη ποὺ συστήνει στὴ Γαλλία Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ταυτότητος, ἀνατρέποντας ἀκόμη καὶ τὸ βασικὸ σύνθημα τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης.

(Ἀλήθεια, καταλάβατε ὅτι ὁ ὅρος «πολυπολιτισμικότητα» ἄρχισε νὰ καταχωνιάζεται στὰ λεξικὰ ἀραχνιασμένων βιβλιοθηκῶν;)

Στὴν Πατρίδα μας συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε, ἀναδρομικά! Τὸ σύνδρομο τοῦ συμμοριτοπόλεμου βαραίνει ἀκόμα ἐπάνω μας. Τὸ κόμπλεξ τῆς Χούντας δηλητηριάζει ἀκόμα τὴ ζωή μας. Φοβόμαστε τὶς λέξεις, ντρεπόμαστε τὴν ἀλήθεια, τρέμουμε τὴ μομφή. «Μὴ τυχὸν μᾶς ποῦν…», «μὴ τυχὸν μᾶς χαρακτηρίσουν…».Ἔτσι γέμισε ἡ τηλεόραση κοινωνικὰ περιθωριακοὺς καὶ ἡ ζωὴ μας γέμισε δειλία, ὑποκρισία, ἐπιτήδευση καὶ ψευτιά.

Τελικά, ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὴν Ἐκκλησία του. Περισσότερο ἀπὸ ὅτι τὴν ἀγαπᾶμε ἐμεῖς. Καταλάβαμε πιὰ ὅτι ὁ καίσαρας δὲν γίνεται φίλος. Ἡ προσκόλλησή μας στὴν κοσμικὴ ἐξουσία, νιώσαμε ὅτι ἔβλαψε τὴν Πίστη. Οἱ ψευδαισθήσεις, μιᾶς «ἐλέῳ Θεοῦ» Πολιτείας, καιρὸς εἶναι νὰ μᾶς φύγουν. Ἀπὸ τὰ ὄνειρα τῆς «συναλληλίας» καλὰ εἶναι νὰ ξυπνήσουμε. «Τὰ αὐτονόητα» ἄς μὴ συντελοῦν στὴ νάρκη μας, δὲν ὑπάρχουν πιά. Τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, «ἕνα πουκάμισο ἀδειανό».

Καὶ ὡς Ἐκκλησία ἄς συνεχίσουμε τὴ ματωμένη ρότα μας, ποὺ κλείνει μέσα της τὶς ἁμαρτίες μας, τὰ πάθη, τὰ δάκρυα, τὴ μετάνοιά μας.

Νὰ μαζέψουμε τὸν κόσμο μας, νὰ εὐαγγελισθοῦμε τὸ λαό μας, νὰ δώσουμε τὴν ἐλπίδα στοὺς ἀνθρώπους μας. Ὄχι σὰν «θεσμὸς» τῆς Πολιτείας, μήτε σὰν Νομικὸ πρόσωπο ἢ βάσει τοῦ τάδε Νόμου τοῦ Συντάγματος. Ἀλλὰ σὰν Ἐκκλησία.

Ἡ ἑλληνικὴ Πολιτεία δὲν ἄντεξε τὴν εἰλικρίνεια. Δὲν θέλησε τὴν ἀλήθεια τῆς ἀνθρώπινης πλευρᾶς τῆς Ἐκκλησίας της. Ἴσως νὰ προτιμοῦσε ἀγγέλους γιὰ λειτουργούς, χωρὶς στομάχι καὶ νεῦρα. Ἄς ναυαγήσει, λοιπόν, τὸ Κράτος μας στὸ νησὶ ποὺ τὸ λένε Οὐτοπία, ἄς νομοθετεῖ αὐτοκτονικά, ἄς σκιαμαχεῖ ἐκδικούμενη τὰ δικά της σκάνδαλα, ἄς βαυκαλίζεται μὲ τὴν ἰδέα μιᾶς ἄθρησκης ἰδεατῆς Πολιτείας. Ἄς κατεβάζει σήμερα τὶς εἰκόνες ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ἀπὸ τὰ δικαστήρια καὶ αὔριο ἀπὸ τὶς σημαῖες.

Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ πορευθοῦμε καὶ μόνοι μας. Ἐμεῖς γνωρίζουμε τὴν ἀξία τῶν συμβόλων μας στὸ διεθνὲς χρηματιστήριο τῶν ἀξιῶν.

Καιρὸς νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε τὸ δεκανίκι τοῦ ἀνάπηρου Κράτους μας. Νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε τὸ μαξιλαράκι, ποὺ θὰ δέχεται τοὺς αἰσχροὺς κραδασμοὺς τῆς ἑλληνικῆς Πολιτείας. Καὶ ἄς καθίσουμε σ’ ἕνα ὕψωμα νὰ «θεώμεθα τὰ τεκταινόμενα». Ἐξάλλου εἴμαστε χρεωμένοι τὴν ἀνάσταση τοῦ κόσμου κι ὄχι τὴν συντήρησή του. Κάτω ἀπο τὰ πόδια μας πέρασαν, λαοί, φυλές, γλῶσσες, αὐτοκρατορίες, πολιτισμοί. Χάθηκαν «στὸ γύρισμα τῶν κύκλων» ὅσα δὲν πρόλαβαν νὰ γαντζωθοῦν πάνω στὸ ἅρμα τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνεχίζει τὸν ἀνηφορικὸ δρόμο του. Τέλος πάντων ἄς παραδεχτοῦμε αὐτὴν τὴν ἀλήθεια ποὺ γιὰ μᾶς δὲν εἶναι κατάσταση, εἶναι Πρόσωπο.

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, τ. 1810, σελ. 1

Από: http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/1806/Page5.pdf

Συμπροσευχὴ τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας μετὰ Παπικῶν

Ἡ καθημερινὴ ἐφημερὶς «ΦΩΝΗ» Καλαμάτας τῆς 28–7–2009 ἡμ. Tρίτη γράφει τὰ ἐξῆς:

Κατὰ τὴν χειροτονίαν τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, ἐτέθη ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τούτου τὸ Εὐαγγέλιον. Οὗτος, τότε, ὡμολόγησεν ὅτι θὰ διαφύλαξη τὰς ἐντολὰς τὰς διαλαμβανομένας εἰς τὸ Εὐαγγέλιον, θὰ σεβασθῆ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας τοὺς ἀναφερομένους εἰς τὸ Ἱερὸν Πηδάλιον καὶ θὰ τηρήση τὴν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδὸξου Διδασκαλίας. Δὲν παρῆλθεν ὅμως πολὺς χρόνος, καὶ ἀθέτησε τὰς ὑποσχέσεις του ταύτας, γράψας τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια εἰς τὰ παλαιά τῶν ὑποδημάτων του.

Ἔτσι, λοιπόν, κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἔτους 2007, μὲ τὸ Ρωμαιοκαθολικὸν ἑορτολόγιον συμπροσευχήθη μὲ τοὺς παπικοὺς στὸ Μπάρι Ἰταλίας. Ἰδοὺ τί ἀναφέρει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὸ ἔγγραφον, ποὺ ἔχω εἰς χεῖρας μου: «Αὐτὴ τὴ χρονιὰ στὴν Ἀρχιερατικὴ Εὐχαριστία, παραβρέθηκε, μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Μπάρι – Μπιτόντο κ.κ. Francesco Cacucci καὶ ὁ ὀρθόδοξος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, καθὼς καὶ πλῆθος πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ἀρχῶν…». Ὑπογραφὴ τοῦ ἐγγράφου

Ὁ καθηγούμενος

π. Δαμιανὸς

Οἱ ΜΕ, ΞΕ Ἱεροὶ Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀπαγορεύουν συμπροσευχὰς ὀρθοδόξων κληρικῶν μὲ αἱρετικούς, ἀναφέρουν δέ: ὅτι οἱ παραβάται τιμωροῦνται μὲ καθαίρεσιν (ὁρᾶτε σελ. 51–52, 84 Ἱεροῦ Πηδαλίου ἐκδόσεων «Ἀστέρος». Ἀθήνας). Οἱ συμπροσευχὲς ὅμως, μερικῶν κάλπικων ὀρθοδόξων μὲ τοὺς παπικοὺς εἶναι σήμερον μία συνηθισμένη πρακτικὴ τῶν διμερῶν συναντήσεων. Καὶ τοῦτο, διότι, ὡς ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, οἱ συμπροσευχὲς φανερώνουν ὅτι μερικοὶ κάλπικοι ὀρθόδοξοι κληρικοὶ ἀποδέχονται τὴν αἱρετικὴν πλάνην τῶν παπικῶν καὶ εἶναι ἀπρόθυμοι νὰ ἐλευθερώσουν τοὺς παπικοὺς ἀπὸ τὴν κακοδοξίαν των. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος διὰ τοὺς παπικοὺς ἀποφαίνεται: «Ὅσοι δὲν ἀναγεννήθηκαν ἀπὸ τὴν Θείαν Χάριν, ποὺ (αὐτὴ) ἐνεργεῖ μόνον στὴν Μίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν (Ὀρθόδοξον) Ἐκκλησίαν, δὲν συγκροτοῦν καμμίαν ἐκκλησίαν οὔτε ὁρατὴν οὔτε ἀόρατον. Οἱ Ἐκκλησίες Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἦταν ἀδελφὲς Ἐκκλησίες πρὶν ἀπὸ τὸ σχίσμα. Μετὰ τὸ σχίσμα δὲν εἶναι ἀδελφὲς ἐκκλησίες “ἐν ὀρθοδόξω πίστει”». Εὐλόγως, λοιπόν, ἀπεφάνθησαν: 1ον) ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Οἱ παπικοὶ εἶναι ὄφεις (1ος τόμος ΕΠΕ «Περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»),
2ον) ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: Φεύγετε τοὺς λατίνους, ὄφεις γὰρ εἰσί.
3ον) ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: Νὰ καταρᾶσθε τὸν πάπαν. Αὐτὸς εἶναι αἰτία ὅλων τῶν κακῶν
4ον) ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Οἱ παπικοὶ εἶναι ψωραλέα πρόβατα
5ον) ὁ Σέρβος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, καθηγητὴς Θεολογίας: Ὁ παπισμὸς εἶναι παναίρεσις.

Ἀντί, ὁ «καλός μας ὁ δεσπότης» ὁ κ.κ. Σαββάτος, νὰ στοιχηθῆ καὶ νὰ ἀκόλουθῆ τὰ ἐντάλματα—veto τῶν εἰρημένων Ἁγίων, ἀντιπράττει πρὸς αὐτά. Ἡ δὲ σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ τὸν ἐξέλεξε, τὸν ἐξέλεξεν ὡς ὀρθόδοξον δεσπότην καὶ οὐχὶ ὡς καθολικὸν καὶ συζευκτὴν ὀρθοδόξου πίστεως – παπικῆς αἱρέσεως.

Βλέπετε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ὅτι ὁ Δεσπότης Μεσσηνίας κ.κ. Σαββάτος, ὡς «καθηγητὴς πανεπιστημίου» κατώρθωσε, νὰ ἐξαπατήση, κατὰ τὴν ὥραν τῆς χειροτονίας του, τοὺς ἐκλογεῖς του, δηλώσας ψευδῶς ὅτι θὰ τηρήση ἀπαρεγκλίτως τὸ Εὐαγγέλιον, Οἰκουμενικὰς καὶ Τοπικὰς Συνόδους, πατερικὴν διδασκαλὶαν καὶ ὀρθόδοξον παράδοσιν. Ὅμως, δὲν παρῆλθεν χρονικὸν διάστημα ὀκτώ μηνῶν, ἀπὸ τῆς χειροτονίας του καὶ ἐξεκόλαψεν ἐκ τῆς καρδίας του τὴν μέχρι τότε, ἐγκυμονοῦσαν παπολαγνείαν του, τὴν πρόσθεν ὑπ᾽ ἐμοῦ ἀναφερομένην. Ἂν ἐζοῦσε ὁ περιώνυμος Ἂλ Καπόνε θὰ ἐζήλευε τὴν μαεστρίαν τοῦ Σαββάτου. Χειρίζεται ἄριστα τὴν διπλωματίαν ὁ κ.κ. Σαββάτος. Ὅμως ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀπορρίπτει τὴν διπλωματίαν καὶ ἀναγνωρίζει τὴν ἀλήθειαν. «Ναὶ–ναὶ ἢ οὒ οὔ, πλέον τούτων, οὐδέν». Ὁ κ.κ. Σαββάτος, ἐρχόμενος εἰς τὴν Μεσσηνίαν, ἔπρεπε νὰ σκεφθῆ ὅτι ἐκ ταύτης (ἐκ τῆς Μεσσηνίας) ἐξεπήγασαν: ἕνας ἱστορικὸς Παπαφλέσσας, πρὸς δὲ δύο μεγάλα θεολογικὰ ἀναστήματα: ὁ π. Ἰωὴλ ὁ Γιαννακόπουλος, ὁ ἑρμηνευτὴς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος ὁ Θεοδωρόπουλος, ὁ κανονολόγος τῶν Βαλκανίων, ποὺ ὁ μὲν πρῶτος, μὲ τὸ ἱστορικὸν τέλος τῆς ζωῆς του, οἱ δὲ ἑτέροι δύο, μὲ τὰ συγγράμματά των ἐλάμπρυναν Ἑλλάδα, Ὀρθοδοξίαν καὶ συνεκδοχικῶς τὴν Μεσσηνίαν. Πρὸς δὲ νὰ σκεφθῆ τὸν κοιμηθέντα προκάτοχόν του κυρὸν Χρυσόστομον Θέμελην γνήσιον ὀρθόδοξον κληρικὸν καὶ ἀντιπαπικὸν λίαν. Ποῦ νὰ πάρη χαμπάρι ὅμως ὁ κοσμικὸς σύγχρονος Δεσπότης; Ποῦ νὰ σεβασθῆ πρόσωπα καὶ πράγματα; Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς παιδιόθεν ἐτράφη μὲ παπικὸγάλα. Ἦτο δυνατόν, ὅταν ἠνδρώθη, νὰ ὀρθοδοξολογῆ καὶ νὰ ὀρθοδοξοπρακτῆ; Βεβαίως ὄχι. Ἔτσι, λοιπόν, φαινομενικῶς μὲ τὸ ράσον φαίνεται ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξος, νεφροῖς καὶ καρδίας δέ, σφόδρα παπολάτρης–παπικός. Ὡς ἀποδεικνύουν μέχρι σήμερον τὰ ἔργα καὶ αἱ ἡμέραι του, οὗτος (ὁ κ.κ. Σαββάτος) ἦλθε εἰς τὴν Μεσσηνίαν διὰ νὰ σπείρη τὸ σπόρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ παπισμοῦ. Νὰ ἐκκοσμικεύση τοὺς κληρικοὺς διὰ τῆς καφενοφοιτήσεως τούτων εἰς τὰ καφενεῖα καὶ τῆς ἐπεμβάσεως ψαλίδος εἰς τὰ γένια των καὶ τὰ μαλλιά των. Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ νὰ κάνω μίαν προσωπικὴν ἐξομολόγησιν: Ἐκκλησιάζομαι στὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίου Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης τῆς ὁμωνύμου γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς ἐν Καλαμάτᾳ. Μέχρι τὰς 15.6.2009 ἱερουργὸς ἦτο ὁ σεπτὸς πατὴρ Γεώργιος Μπίζας. Ἔκτοτε ἦλθε ἐκ Σύρου, ἕνας ἱερουργὸς κουρεμένος καὶ ξυρισμένος. Πιστεῦστε με ὅτι γυρίζουν τὰ ἄντερά μου, ποὺ τὸν βλέπω ἔτσι, σὰν φραγκόπαπα. Ὁ Θεὸς φωτίσαι ἐκεῖνον καὶ συγχωρέσαι ἐμὲ διὰ τὴν ἰδιοτροπίαν μου αὐτήν.

Κύριοι Μεσσήνιοι, προσέξατε: ὅ,τι Ὀρθόδοξον παραδοσιακὸν ἀπὸ τοὺς παποῦδες μας εἴχαμε, ὁ κ.κ. Σαββάτος ἦλθε νὰ τὸ μεταβάλη. Ἦλθε νὰ “ἀλλοιώση” τὸ γνήσιον ὀρθόδοξον φρόνημα, ποὺ εἴχαμε ἀπὸ τοὺς προγόνους  μας. Ἦλθε νὰ οἰκουμενισμοποιήση καὶ νὰ λατινοποιήση τὴν ἱστορικὴν Μεσσηνίαν. Ἔβαλαν τὸν λύκον (κ.κ. Σαββάτον) νὰ φυλάξη τὰ πρόβατα. Ἂς ἐμμείνωμεν σθεναρῶς εἰς τὰ ὅσια καὶ ἱερά, ποὺ μᾶς κληροδότησαν οἱ πρόγονοί μας. Διότι, ἐν ἐναντία περιπτώσει θὰ εἴμεθα ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ εἰς τὴν ταυτότητα, οὐσία δέ, νερόβραστοι, εὔκολος δὲ λεία τῶν κάθε αἱρετικῶν. Στῶμεν, καλῶς στῶμεν. Ἐκ παλλομένης καρδίας ἀπὸ πόνον πρὸς τὴν θαλασσοκλυδωνιζόμενην ὀρθοδοξίαν μου, ἔγραψα ταῦτα.

Μετὰ τιμῆς

Κωνσταντῖνος Ἀριστ. Παπαδόπουλος

Κοραὴ 1, Καλαμάτα

Τηλ. 27210–25404

   Ἔντονη, σχεδόν μανιακή ἡ καταφορά, σ᾿ ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς ἐξουσίας καί σ᾿ ὅλα τά στέκια τῆς κριτικῆς καί τῆς ἐνημέρωσης, κατά τῶν κυκλωμάτων τῆς διαφθορᾶς. ῾Η ἀποκάλυψη καί ἡ ἐπεξεργασία τῶν σκοτεινῶν σχεδιασμῶν καί τῶν ἀκόμη σκοτεινότερων διαπλοκῶν, πού σοφίζονται καί μεθοδεύουν οἱ διεφθαρμένοι παράγοντες τοῦ κοινωνικοῦ σχήματος, ἔχει καταντήσει κύρια ἀπασχόληση τοῦ Κοινοβουλίου. Οἱ ἀλληλοκατηγορίες τοῦ ἡγετικοῦ λόμπυ καταντοῦν ἐκρηκτικές καί ἐμπρηστικές. Οἱ μηχανισμοί πληροφόρησης ἀπορροφοῦν-αὐτόματα-τήν καυτή καί ἀλληλοεξοντωτική κομματική ἀντιπαράθεση. Τήν ἐπεξεργάζονται στά δικά τους ἐργαστήρια τῆς ἐξειδικευμένης σκοπιμότητας. Καί τά διασπείρουν-μέ τή σφραγίδα καταθλιπτικῆς καί ἀπογοητευτικῆς εἰδησεογραφίας-σ᾿ ἀνατολή καί δύση, βορρά καί νότο, ἀπαξιώνοντας τό ἦθος τῆς γενιᾶς μας καί τήν ποιότητα τοῦ πολιτισμοῦ μας. Τόν πάνδημο ἐξοργισμό μας τόν διακρίνει μιά περίεργη ὑστέρηση. Μέσα στό πανδαιμόνιο τῆς καταφορᾶς, ἀπουσιάζει ἡ μαρτυρία καί ἡ ἀποσαφήνιση τῆς νηφάλιας ἔρευνας. ῾Η ἐπισήμανση τῶν βαθύτερων αἰτίων, καί τῶν ἀφορμῶν, πού ἀποπροσανατολίζουν τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Πού σύρουν τό ὅραμα καί τή θέληση στή διαφθορά. Καί πού μεταποιοῦν σέ κόλαση τήν τεχνολογικά ἀναβαθμισμένη κοινωνία μας.
Ποιό εἶναι τό σύνδρομο, πού μεταμορφώνει, τό πολλαπλά ἐμπλουτισμένο ἄτομο, σέ ἀδίστακτο ἐκμεταλλευτή τοῦ φτωχοῦ καί πεινασμένου καί τοῦ δίνει τό θάρρος, ἀντί γιά χαμόγελο, νά τοῦ ἐξασφαλίζει τόν καθημερινό στεναγμό; Ποιό εἶναι τό αἴτιο, πού διασπείρει τήν πανώλη τῆς ἀπάτης, τό θράσος τῆς ἀστοργίας, τήν ἀλλοτρίωση τῆς ἐγωκεντρικότητας; Ποιά εἶναι ἡ διεργασία τῆς καρδιᾶς καί τῆς συνείδησης, πού ἐκτρέπει τήν ὕπαρξη ἀπό τή διαύγεια τῆς ἀλήθειας καί ἀπό τήν ὀμορφιά τοῦ «ἀγαθοῦ», στήν προτίμηση καί στόν ἐναγκαλισμό τῆς βρωμιᾶς καί τῆς ἠθικῆς ἐξαθλίωσης; ῞Ολη αὐτή τή μακρυά ἁλυσίδα τῶν προβληματισμῶν δέν τήν ψάχνει καί δέν τήν ἀναλύει ἡ σύγχρονη διαλεκτική. Μένει στήν ἐποχιακή καί στήν ἐπιδημική κατακραυγή, πού διακινεῖται ἀπό τά ἀντίπαλα συμφέροντα καί πού ἐπιδιώκει-μονότροπα-τήν ἀλλαγή φρουρᾶς στίς καθέδρες τῶν διεφθαρμένων ἐραστῶν τῆς ἐξουσίας καί τοῦ πλούτου.
Πρόσφατα, ἔπεσε μπροστά μου ἕνα δημοσίευμα ᾿Αθηναϊκῆς ἐφημερίδας, πού-κατά ἕνα ἐντελῶς παράξενο τρόπο-προσδιόριζε τίς ἔννοιες τῆς «ἀνάπτυξης» καί τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ». ᾿Αναφερόταν σέ χώρα τῆς λατινικῆς ᾿Αμερικῆς. Καί διαπίστωνε, πώς ἡ χώρα αὐτή, σέ συνάρτηση καί σέ ἀλληλεπίδραση μέ τίς γειτονικές της χώρες, ἀπαγκιστρώθηκε ἀπό τό πνεῦμα τῆς «συντήρησης» καί τῆς «καθυστέρησης», πού ἐκπροσωποῦσε καί πού ἐπέβαλλε στίς πλατειές μάζες ἡ ᾿Εκκλησία καί-γενικότερα-ἡ θρησκεία καί ἔφτασε στήν ὡριμότητα(!!!), νά ἐπιδιώκει τόν ἀποκλεισμό τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τό γήπεδο τῆς δραστηριότητάς της.
Θά σᾶς ἐνδιέφερε-πιστεύω-νά πληροφορηθεῖτε, ποιά εἶναι τά καινούργια ἀνοίγματα αὐτῆς τῆς χώρας, πού τήν ἐλευθέρωσαν ἀπό τή μειωτική πρόδεση στό πνεῦμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἀπό τόν ἐγκλεισμό στήν ὑπανάπτυξη καί στή βαρβαρότητα. Σᾶς μεταφέρω τό σχετικό ἀπόσπασμα, γιά νά διαφωτιστεῖτε. «Τό στερεότυπο θέλει τίς χῶρες τῆς Λατινικῆς ᾿Αμερικῆς-τίς ὁποῖες συνήθως ἀντιμετωπίζουμε ὡς ἑνιαῖο καί ἀδιαίρετο σύνολο-νά εἶναι βαθιά συντηρητικές καί “ὀπισθοδρομικές” συγκριτικά μέ τήν Εὐρώπη καί τή Βόρεια ᾿Αμερική. Συχνά, ὅμως, ἔρχονται κάποιες εἰδήσεις νά ἀνατρέψουν αὐτή τήν ἐσφαλμένη ἀντίληψη. ῎Ετσι, μετά τά πρόσφατα νέα γιά τή νομιμοποίηση τῆς μαριχουάνας στήν ᾿Αργεντινή, τῆς κατοχῆς μικροποσότητας ὅλων τῶν ναρκωτικῶν στό Μεξικό καί τήν ἄδεια νά υἱοθετοῦν παιδιά τά ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια στήν Οὐραγουάη, τήν ἔκπληξη κάνει ἡ Κόστα Ρίκα. Πρίν ἀπό λίγο καιρό ὑποβλήθηκε στή Βουλή πρόταση γιά ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, πού θά πετύχει τό διαχωρισμό μεταξύ ᾿Εκκλησίας καί κράτους…».
Ὅπως μπορεῖτε νά διαγνώσετε, ὁ «φωτισμένος» δημοσιογραφικός κάλαμος τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσιογραφικοῦ ὁμίλου, θεωρεῖ ἀποδέσμευση ἀπό τή «συντήρηση» καί τήν «ὀπισθοδρόμηση» τή σύγχρονη πρακτική, πού υἱοθετεῖ δίχως κανένα δισταγμό, τή μαριχουάνα καί τίς λοιπές ναρκωτικές οὐσίες καί κατακυρώνει, ὡς δεῖγμα προοδευτικότητας, τήν ἀπάρνηση τῆς ἱερότητας καί τῆς ἀποκλειστικότητας τοῦ δεσμοῦ τοῦ γάμου καί τήν παροχή τῆς ἄδειας στά ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια νά υἱοθετοῦν παιδιά καί νά τά καθοδηγοῦν στή δική τους φιλοσοφία καί πρακτική τῆς ἀνώμαλης ἔγγαμης συμβίωσης.
Ἆραγε, αὐτά τά ἀνοίγματα-καί ὅσα ἄλλα παρόμοια-δέν ἔχουν καμμιά εὐθύνη γιά τήν ἐπιδημική ἐξάπλωση τῆς διαφθορᾶς; ῞Οταν καταξιώνουμε(!!!) τά ναρκωτικά καί τίς ὁμοφυλοφιλικές, στρεβλωτικές οἰκογένειες, ὡς μέσα ὑπέρβασης τοῦ «συντηρητισμοῦ» τῶν παλιότερων γενεῶν καί ὅταν τό διαχωρισμό καί τήν ἀποστασιοποίηση ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τά χαιρετίζουμε ὡς βηματισμούς προόδου καί ἀπελευθέρωσης, τί ἀπομένει, ὡς ποιότητα ἤθους; Καί ποιές εἶναι οἱ παράμετροι τῆς πολιτιστικῆς μας «πληρότητας», πού θά ἐμποδίσουν τό «ναρκομανή» ἤ τόν ἀσύμβατο γονιό ἤ καί τόν ὁποιονδήοτε ἄλλο περιφρονητή τοῦ ἀδιαμφισβήτητου Εὐαγγελικοῦ ἤθους, νά διολισθήσουν στή διαφθορά καί νά γεμίσουν τήν κάρτα τοῦ πολιτισμοῦ μας μέ τήν «ἐκμετάλλευση», μέ τό «μίσος», μέ τήν «καταλήστευση», μέ τούς «ἐμπρησμούς τῆς ξένης περιουσίας», μέ «τούς φόνους» καί μέ ὅ,τι ἄλλο σοφίζεται ὁ διαφθαρμένος νοῦς καί ἀδυνατεῖ νά ἀπομονώσει καί νά ἀκυρώσει ἡ κατεστημένη ἐξουσία;
Θά τολμήσω νά ἀποκαλέσω τόν κοντυλοφόρο, πού λάνσαρε αὐτό τό δημοσίευμα, τήν ἀρχισυνταξία τῆς ἐφημερίδας, πού τό προώθησε, τούς ἀναγνῶστες, πού τό ἐπικρότησαν καί ὅλους ἐκείνους, πού τό χάρηκαν, σάν ἀναγνώριση καί ἐπικρότηση τῶν δικῶν τους προτιμήσεων καί συμπεριφορῶν, ὡς καλλιεργητές τῆς διαφθορᾶς καί ὡς ἀνατροπεῖς τοῦ ἤθους, πού καταξιώνει τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα.

Πηγή: http://www.el-pliroforisi.gr/

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιεροθέου

Παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος που κατετέθη στα Πρακτικά της Συνόδου.

Το θέμα της συμμετοχής της Εκκλησίας μας στον διάλογο μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και «Ρωμαιοκαθολικής», αλλά κυρίως του τρόπου με τον οποίον συμμετέχει είναι μεγάλο, όμως εδώ θα αρκεσθώ να παρουσιάσω συνοπτικά μερικές απόψεις.
1. Ο διάλογος είναι αναγκαίος να γίνεται, αλλά με τις αναγκαίες θεολογικές, εκκλησιολογικές και κανονικές προϋποθέσεις. Δηλαδή, η Εκκλησία δεν πρέπει εν ονόματι του διαλόγου να αρνείται την θεολογία της, την εκκλησιολογία της και το κανονικό της δίκαιο.
2. Καίτοι υπάρχουν εκκρεμή θέματα, όπως το θέμα της Ουνίας, καθώς επίσης και άλλα βασικά θεολογικά θέματα, όπως η διδασκαλία του actus purus, που σαφέστατα επηρεάζει την όλη θεολογία (filioque) και εκκλησιολογία του Παπισμού, εν τούτοις μπορεί να συζητηθή το θέμα της σχέσεως μεταξύ πρωτείου και συνοδικότητος, δεδομένου ότι ήταν ένα βασικό θέμα που απησχόλησε την πρώτη χιλιετία. Θεωρώ ότι η σταδιακή απόσχιση της Παλαιάς Ρώμης από τα Πατριαρχεία της Ανατολής, άρχισε από το πρωτείο του Πάπα στην Εκκλησία, και αργότερα από τους Φράγκους επεβλήθη στην θεολογία της Παλαιάς Ρώμης το filioque. Δηλαδή, ο Πάπας ποτέ δεν μπόρεσε να συμβιβασθή με τα ίσα πρεσβεία τιμής που απεδόθησαν από την Δ Οικουμενική Σύνοδο στον Επίσκοπο της Νέας Ρώμης.
3. Καίτοι ο διάλογος για την σχέση μεταξύ συνοδικότητος και πρωτείου είναι σημαντικός και μέσα από το πρίσμα αυτό θεωρείται ότι θα προχωρήσουν και σε άλλα ζητήματα, εν τούτοις υφίστανται μερικά προβλήματα, τα οποία πρέπει να επισημανθούν.
Πρώτον. Ο τρόπος με τον οποίο συμμετέχει η Εκκλησία μας στον διάλογο δεν είναι ο κατάλληλος. Γίνεται με άκρα μυστικότητα. Τα κείμενα που υπογράφονται από τις έως τώρα συναντήσεις (Μόναχο, Μπάρι, Νέο Βάλαμο, Ραβέννα) και από τους εκπροσώπους της Εκκλησίας μας είναι προβληματικός. Ποτέ δεν έγινε συζήτηση στην Ιεραρχία, για το ποιά πρέπει να είναι η στάση των εκπροσώπων μας στις συναντήσεις αυτές και ποτέ τα κείμενα δεν συζητήθηκαν στην Ιεραρχία μετά την υπογραφή τους. Οπότε, δεν λειτουργεί το Συνοδικό πολίτευμα στο σημείο αυτό. Οι Ιεράρχες που είμαστε εκφραστές και θεματοφύλακες της πίστεως παραμένουμε στο περιθώριο, στο «σκοτάδι».
Δεύτερον. Οι δηλώσεις που γίνονται από Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς εκπροσώπους δείχνουν την προβληματικότητα, γιατί φανερώνουν ότι υπάρχει μια προσπάθεια να επέλθη η «ένωση των Εκκλησιών» όχι με ξεκάθαρο τρόπο. Υπάρχουν αυτές οι δηλώσεις, οι οποίες αν χρειασθή μπορεί να μνημονευθούν.
Τρίτον. Στην Α χιλιετία αντιμετωπίσθηκε από πλευράς Ορθοδόξου Εκκλησίας το θέμα των πρεσβείων του Πάπα της Ρώμης. Αυτό έγινε στην Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου (879-880 μ.Χ.), η οποία από πολλούς Ορθοδόξους θεωρείται ως Η Οικουμενική Σύνοδος. Στην Σύνοδο αυτή παρουσιάσθηκαν τα δύο είδη εκκλησιολογίας, ήτοι της Παπικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης Φώτιος ανεγνώριζε τα πρεσβεία τιμής στον Πάπα, αλλά μέσα σε ορθόδοξα εκκλησιολογικά πλαίσια, ότι ο Πάπας έχει μόνον τα πρεσβεία τιμής μέσα στην Εκκλησία και δεν μπορεί να τεθή υπεράνω της Εκκλησίας. Επομένως, στην συζήτηση που γίνεται για το πρωτείο του Πάπα πρέπει να ληφθή σοβαρά υπ’ όψη η απόφαση της Συνόδου αυτής.
Βέβαια, στην Σύνοδο αυτή μαζί με το πρωτείο συζητήθηκε και το filioque, οπότε όταν συζητούμε σήμερα το θέμα του πρωτείου, πρέπει να το δούμε μέσα από τα πρεσβεία τιμής, όπως και την αίρεση του filioque.
Τέταρτον. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία το σύστημα της διοικήσεώς της είναι Συνοδικό, στην «Ρωμαιοκαθολική» το σύστημα της διοικήσεως είναι «παποκεντρικό». Αυτό φαίνεται σαφέστατα στις αποφάσεις της Β Βατικανείου Συνόδου και σε άλλα συνοδικά κείμενα, στα οποία υποστηρίζεται ότι ο Πάπας είναι «αρχηγός του συλλόγου των Επισκόπων», είναι «η πέτρα της Εκκλησίας», είναι «η αιώνια και ορατή αρχή και θεμέλιο της ενότητας, που συνδέει τόσο τους επισκόπους μεταξύ τους, ως και το πλήθος των πιστών», είναι «αντιπρόσωπος του Χριστού και ως Ποιμένας όλης της Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπερτάτη και παγκόσμια εξουσία μέσα στην Εκκλησία, την οποία μπορεί πάντοτε ελεύθερα να ασκεί». Επίσης πρέπει να υπογραμμισθή η εκκλησιολογία του Παπισμού ότι «δεν μπορεί να υπάρξη Οικουμενική Σύνοδος αν δεν επικυρωθεί, η τουλάχιστον αν δεν γίνει δεκτή από το διάδοχο του Πέτρου».
Επομένως, η παποκεντρική αυτή αντίληψη και η υπεροχή του Πάπα και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους αίρει την συνοδικότητα και συνιστά μιαν άλλη εκκλησιολογία. Η άποψη των παπικών ότι οι Εκκλησίες, δηλαδή οι Ορθόδοξες που δεν δέχονται ως αρχηγό τους τον Πάπα είναι ελλιπείς, δηλαδή έχουν ελλείψεις, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Πέμπτον. Στο σχέδιο του κειμένου που πρόκειται να συζητηθή στην Κύπρο τον Οκτώβριο, καίτοι υπάρχουν πολλά σημαντικά σημεία που δείχνουν το πως λειτουργούσε το πρωτείο του Πάπα στην πρώτη χιλιετία, εν τούτοις δεν θίγεται καθόλου η σχέση μεταξύ του πρωτείου του πάπα και των Οικουμενικών Συνόδων. Ένα κείμενο που δεν έχει καθαρότητα σκέψεως δεν μπορεί να επικρατήση και να βοηθήση για την επανένταξη των αποσχισθέντων στην Καθολική Εκκλησία.
Έκτον. Είναι γεγονός ότι το βασικό πρόβλημα του Πάπα είναι ότι δεν αποδέχθηκε ουσιαστικά ποτέ τον 28ο Κανόνα της Δ Οικουμενικής Συνόδου που έδιδε ίσα πρεσβεία τιμής στην Εκκλησία της Νέας Ρώμης και το δικαίωμα να χειροτονή Επισκόπους στις βαρβαρικές χώρες. Αυτό αποδεικνύεται και από το ότι σε καμμία Οικουμενική Σύνοδο δεν παρέστη ο Πάπας, παρά μόνον αντιπρόσωποί του.
Έβδομον. Όταν μελετήση κανείς προσεκτικά τα κείμενα των προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών διαπιστώνει ότι ναι μεν συμφωνούν για την συνέχιση του διαλόγου, αλλά θέτουν σαφείς προϋποθέσεις, όπως για παράδειγμα να καταδικασθή απεριφράστως η Ουνία και δια του πρωτείου να προχωρήση ο διάλογος και σε άλλα ουσιαστικά θεολογικά ζητήματα.
Όγδοον. Από την συνάντηση της Ραβέννας αποχώρησε το Πατριαρχείο Μόσχας με αφορμή την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Εσθονίας και επομένως δεν υπέγραψε το κείμενο, όπως δεν το υπέγραψε και το Πατριαρχείο Γεωργίας. Πρέπει να αναζητηθούν οι αποφάσεις των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών πάνω στο κείμενο της Ραβέννας.
Ύστερα απ’ όλα αυτά, προτείνω να δίδεται κατεύθυνση στους εκπροσώπους μας, μετά από συζήτηση και απόφαση στην Ιεραρχία, για το τι θα υποστηρίξουν κατά τον διάλογο και μετά την υπογραφή των κειμένων να γίνεται συζήτηση στην Ιεραρχία. Συγχρόνως να δηλωθή σαφέστατα ότι, εάν οι εκπρόσωποί μας υπογράψουν ένα κείμενο που είναι έξω από τις κατευθυντήριες γραμμές που θα τους δοθούν από την Εκκλησία, τότε αυτό το κείμενο δεν δεσμεύει την Εκκλησία μας.

Του Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου

ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕΝ!

_______Ο Αγιώτατος Πάπας Ρώμης κ. Βενέδικτος, Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον παρελθόντα Μάρτιο επισκέφθηκε την Αγία Γη της Ιερουσαλήμ και συναντήθηκε με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη των Ιεροσολύμων Μακαριώτατο κ. Θεόφιλο.
_______Στις περιπτώσεις αυτές ανταλλάσσονται προσφωνήσεις και γίνονται επίσημες Δηλώσεις. Καθώς λοιπόν αναγνώσαμε στην σχετική ειδησεογραφία, ο Πάπας φέρεται νά είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009).
_______Οφείλουμε να τεχνολογήσουμε τα λόγια αυτά. Μας ενοχλεί η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» και μάλιστα όταν αυτό γίνεται σε συσχετισμό ή και σε αντιπαράθεση με την «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Εάν με τον τρόπο αυτό ο Πάπας είχεν ως στόχο του να τονίσει την μοναδικότητα της Εκκλησίας της Ρώμης και να την αντιπαραβάλει με την πολλαπλότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτό για μας είναι απαράδεκτο. Είναι γνωστό, ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι πιστεύουν και διδάσκουν ότι η Ρωμαικαθολική είναι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, όλοι δε οι άλλοι χριστιανοί έχουν αποκοπεί από το Σώμα της και οφείλουν να επανέλθουν στη Ρώμη! Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος! Εμείς οι Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε με κανένα τρόπο!

______Ώστε λοιπόν κάθε φορά που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προβάλλει είτε το Πρωτείο, είτε το Αλάθητο του Πάπα, είτε τη θεωρία των Κλάδων μας πληγώνει αφάνταστα.

________Η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» είναι θεολογικά απαράδεκτη. Μία είναι η Εκκλησία, η Ορθόδοξος Εκκλησία, διακρίνεται δε σε επί μέρους εθνικές ενότητες, τις ονομαζόμενες τοπικές Εκκλησίες! Δεν υπάρχουν λοιπόν πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την οποία ενσαρκώνει και εκφράζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία όμως εξ αφορμής της διαιρέσεως των Εθνών επιμερίζεται σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Έτσι λοιπόν μόλις ελευθερώθηκε η Αλβανία μέ Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανασυστάθηκε η τοπική Εκκλησία της Αλβανίας, συμφωνα πάντοτε με τον ιερό Κανόνα, “είωθε τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθαι”.

______Συνεπώς όλες οι τοπικές Εκκλησίες των Ορθοδόξων διατηρούν τήν εσωτερική τους ενότητα καί ευρίσκονται σε αρμονική “κοινωνία πίστεως” με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και με τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον “Πρώτο της Ορθοδοξίας” αλλά ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ (primus inter pares), τον Προκαθήμενο των απανταχού Ορθοδόξων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει βεβαίως το προβάδισμα έναντι όλων των άλλων Πατριαρχών καί Ἀρχιεπισκόπων, των Προέδρων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, έχει δε επίσης και ωρισμένα προνόμια, τα οποία έχουν κατωχυρωθή με Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. Έχει λάβει καί διαθέτει ένα Τιμητικό Πρωτείο Τιμής, αλλά δεν παύει να είναι ισότιμος με τον Επίσκοπο της πιο μικρής εκκλησιαστικής Επαρχίας, όπως π.χ. είναι η Μητρόπολις των Κυθήρων. Με άλλα λόγια κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία ο Οικουμενικός Πατριάρχης καί ο Μητροπολίτης Κυθήρων είναι ίσοι και ισότιμοι ως πρός τό εκκλησιαστικό τους αξίωμα, εν τούτοις όμως ο Οικουμενικός Πατριάρχης όμως έχει ένα προβάδισμα σεβασμού καί τιμής. Τούτο φαίνεται καθαρά στο Συνοδικό Σύστημα τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο είναι απόλυτα Δημοκρατικό! Σε μιά Οικουμενική Σύνοδο τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο καί ο Μητροπολίτης Κυθήρων διαθέτουν μία ψήφο! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! Ὀλοι γενικώς, Επίσκοποι, Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, ὀλοι είναι ίσοι μεταξύ τους και ισότιμοι! Κάθε κάθε Αρχιερεύς είναι η ορατη ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Κάθε Επίσκοπος ευρίσκεται “εις τύπον καί τόπον Χριστού!” Πάσα παρέκκλιση από τόν κανόνα αυτό αποτελεί αίρεση!
________Έπειτα από τα ολίγα αυτα γίνεται τώρα κατανοητό γιατί δεν υπάρχουν επί μέρους θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ τῶν Ορθοδόξων καί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά ένας και μοναδικός θεολογικός Διάλογος, στον οποίο συμμετέχουν δι’ εκπροσώπων τους όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ας ελπίζουμε, ότι η συγκεκριμένη διατύπωση του Πάπα δεν υπονοούσε κάτι κατά παρέκκλιση των παραπάνω. Ο καιρός θα το δείξει. Η σωστή διατύπωση θα ήταν: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία».
_______Ας συνεχίσουμε τώρα την εκκλησιολογία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εκεί ΜΟΝΟΝ ο Πάπας Ρώμης ευρίσκεται εις τύπον καί τόπον Χριστού! Αντιθέτως κάθε Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Αρχιεπίσκοπος ή Καρδινάλιος είναι εκπρόσωπος του Πάπα, ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, πρός τον Οποίον και λογοδοτεί! Γι αυτό ακριβώς και ομιλούμε για το ΠΡΩΤΕΙΟ του Πάπα, για το ΑΛΑΘΗΤΟ του Πάπα κλπ. Στό απόλυτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ Πολίτευμα της Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας, αντιπαραβάλλεται τό ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ Πολίτευμα της Δυτικής Εκκλησίας.
________Έπειτα από τα ανωτέρω, αν λοιπόν η διατύπωση του Πάπα “Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και Ορθόδοξες Εκκλησίες” ήταν απόρροια του παπικού Πρωτείου, εμείς διαφωνούμε και την στιγματίζουμε. Ο Θεολογικός Διάλογος μεταξύ των Ορθοδόξων καί των Ρωμαιοκαθολικών είναι διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

_______Θεωρήσαμε αναγκαίο να αναφερθούμε στα παραπάνω, επειδή δεχθήκαμε πρόσφατα δύο σημαντικά ερεθίσματα. Το πρώτον ήταν η σύγκληση της μικτής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων στήν Κύππρο, η οποία σφραγίσθηκε με έκτροπα και βίαιες εκδηλώσεις, τα οποία πολύ έθλιψαν την ψυχή μας. Το δεύτερον είναι η ανοικτή Πρόσκληση του Πάπα Ρώμης πρός τους Αγγλικανούς Επισκόπους, Πρεσβυτέρους και πιστούς να επιστρέψουν στούς κόλπους της Ρώμης, η οποία θα τους δεχθεί κι ας είναι έγγαμοι κλπ. αρκεί να αναγνωρίσουν το ΑΛΑΘΗΤΟ και το ΠΡΩΤΕΙΟ του Πάπα! Αν αληθεύει η πληροφορία αυτή, η οποία κυκλοφόρησε καί μέσα από το Διαδίκτυο και μέσα από τις στήλες των Εφημερίδων, τότε ο Θεολογικός Διάλογος έχει φθάσει στο τέλος του και μάλιστα έχει αποτύχει παραγωδώς. Διότι όσο κι αν συσκέπτωνται και όσο κι αν συνδιαλέγωνται θεολογικά οι Εκπρόσωποι των Ορθοδόξων με τους Εκπροσώπους των Ρωμαιοκαθολικών, εφ΄όσον ο Πάπας “γυμνή τη κεφαλή” ευκαίρως-ακαίρως διακηρύττει “urbi et orbi”, δηλ. στην πόλη και στον κόσμο, τα περί του Πρωτείου του και του Αλαθήτου του ο διεξαγόμενος Θεολογικός Διάλογος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ! Έχει υπονομευθή εκ των ένδον! Αν σ΄όλα αυτά προσθέσουμε και την μη καταδίκη της Ουνίας, τότε πρέπει να ανασταλή αμέσως πάσα περαιτέρω συνομιλία, έως ότου ο Πάπας ξεκαθαρίσει τη θέση του! Η ευθύνη των περαιτέρω χειρισμών βαρύνει τους ώμους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, διά τον Οποίον πρέπει τώρα να προσευχώμεθα ακόμη πιο θερμά.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
N. York, ΚΥΡΙΑΚΗ 1 Νοεμβρίου 2009

Πηγή: http://mkka.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Διακοπή μνημοσύνου του πατριάρχου  

Ιδιαιτέρως σεβόταν τον Οικουμενικό θρόνο. Αναγνώριζε την πανορθόδοξη αποστολή του και κατανοούσε την δύσκολη θέση που βρίσκεται. Προσευχόταν πολύ και τον υπερασπίστηκε δημόσια σε πολλές περιπτώσεις.  Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος. Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι’ αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να κατηχούνται καλά πριν βαπτισθούν.  Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας.  Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του».  Για τους Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) είπε: «Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν τους αγίους Πατέρες, αλλ’ ότι οι άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν. Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους παρεξηγήσανε».Χαρακτήρισε ως βλασφημία κατά των αγίων Πατέρων την προτεινόμενη κάθαρση των Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του αιρετικού για τον Διόσκορο και Σεβήρο. Είπε: «Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και ήταν σύγχρονοι δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν, και ερχόμαστε εμείς μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα της αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των αιρετικών;». Χωρίς να επιδιώκη να φαίνεται ομολογητής, με τον τρόπο του, αντιδρούσε, μιλούσε και έγραφε σε εκκλησιαστικά πρόσωπα. «Η Εκκλησία», έλεγε, «δεν είναι καράβι του κάθε επισκόπου να κάνει ό,τι θέλει». Οι αντιδράσεις του αυτές συνωδεύονταν από πολλή προσευχή και αγάπη για την Εκκλησία, αλλά και για τους παρεκτρεπομένους, και προϋπέθεταν απάθεια, διάκριση και άνωθεν φωτισμό. († Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ.690-691)
Από: http://www.impantokratoros.gr/33DC5EAF.el.aspx

Ο μεγάλος πόνος του και η ξεκάθαρη αντίθεσίς του διά τις κατά καιρούς – και με διαφόρους προφάσεις- διενεργούμενες συμπροσευχές ορθοδόξων μετά αιρετικών και πολύ περισσότερον μετά ετεροθρήσκων· ακόμη και ειδωλολατρών! Παρά την προσπάθειά του να αυτοσυγκρατήται και να μην εκδηλώνεται δημοσίως –διότι την στάσιν του, όπως έλεγε, «θά την εκμεταλλευόντουσαν μερικοί για ιδιοτελείς εμπαθείς σκοπούς και θα γινόταν μεγαλύτερο κακό»- σε μερικές περιπτώσεις «πού ξεπερνούσαν κάθε όριο» άφηνε να εκραγή η ιερά του αγανάκτησις. Δεν δίσταζε τά συνέδρια αυτά με τις συμπροσευχές τους (λ.χ. για την ειρήνη του κόσμου) να τά αποκαλέση «κουρελούδες του διαβόλου, από τις οποίες κανένα καλό δεν είναι δυνατόν να βγή». Ενθυμούμεθα μίαν τέτοιαν «έκρηξίν» του παρουσία συγκεντρωμένων πατέρων, πρίν την έναρξιν αγρυπνίας σε γειτονικό του κελλί, εξ αφορμής της πρώτης «Ασσίζης» το 1986. (Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, του Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου, σελ. 124 (5^η έκδοση).

Έλεγε ο παππούλης: «Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος θα είστε αμετακίνητοι και αυστηροί. Εκεί δε χωράνε παζάρια». (Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, του Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου, σελ. 175).

Άλλη φορά: «Οι οικουμενιστές της Δύσεως και οι παπικοί θέλουν να καταργήσουν το άβατον του Αγίου Όρους, θέλουν να κάνουν κέντρα διασκεδάσεως στις παραθαλάσσιες ακτές του, για να διαταράσσουν την ησυχία και τη γαλήνη των μοναχών. Στην κορυφή του Άθω θέλουν να τοποθετήσουν ραντάρ». (Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, του Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου, σελ. 266).

Οικουμενισμός – Συγκρητισμός Σχέδια διαβόλων
Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία. Γι’ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήση εδώ στην γη. Οι Ιεχωβάδες και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι». Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων». Πέντε «εγώ» θα έχη!… (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β’- Πνευματική αφύπνιση, Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θες/νίκης 1999,σ.176)
Από: http://www.impantokratoros.gr/33DC5EAF.el.aspx

Από www.orthodoxostypos.gr 16-10-2009

………..

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ – μὲ ὅλο τὸ σεβασμό μας στὸν Πατριάρχη τοῦ Γένους – νὰ ρωτήσουμε καὶ δημοσίως, διότι σὲ κατ’ ἰδὶαν ἐπιστολὲς δὲ δίδονται ἀπαντήσεις ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους τοῦ Θρόνου:

α) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» κατήργησε τὴν ἐγκύκλιο τῆς περὶ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα Συνόδου τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου, μὲ τὴν ὁποία καταδικάζονταν ἀπερίφραστα οἱ συμπροσευχὲς ὡς «ἀντικείμεναι πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνας καὶ ἀμβλύνουσαι τὴν ὁμολογιακὴν εὐθιξίαν τῶν Ὀρθοδόξων»; Εἶναι σύμφωνη μὲ αὐτὴ τὴν ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου ἡ σημερινὴ συμπεριφορὰ τινῶν στὸ θέμα τῶν συμπροσευχῶν;

β) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἐπέτρεψε στὸν Πάπα ὄχι ἁπλῶς νὰ παρίσταται, ἀλλὰ ἐνδεδυμένος μὲ τὰ ἄμφιά του νὰ λαμβάνει σχεδὸν ἐνεργὸ μέρος σὲ Πατριαρχικὴ Θ. Λειτουργία;

γ) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ὑποχρέωσε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ δώ-σει καὶ νὰ λάβει λειτουργικὸ ἀσπασμὸ μὲ τὸν Πάπα κατὰ τὴ Θ. Εὐχαριστία τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τὸ 2006;

δ) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἔδωσε ἄδεια στὸν Πάπα νὰ προσευχηθεῖ ἐκ μέρους τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος μὲ τὸ «Πάτερ ἡμῶν» στὴν ἐπισημότερη (ἄς ἐπιτραπεῖ) Θ. Λειτουργία στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ;

ε) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» παραχώρησε στὸν Πάπα τὸ βῆμα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ γιὰ νὰ κηρύξει «γυμνὴ τῇ κεφαλῇ» τὸ παπικὸ πρωτεῖο; Ἀπὸ τὸ βῆμα τῶν Ἁγίων Ἀλεξάνδρου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Φωτίου, Φιλοθέου νὰ διακηρύσσεται ἡ πλάνη! Δὲν εἶναι βεβήλωση αὐτὸ;

στ) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἀποφάσισε νὰ ὑμνηθεῖ ὁ ἐμμένων ἐν τῇ αἱρέσει Πάπας ὡς «σεπτὸς Ποιμένας καὶ Πρόεδρος» καὶ μάλιστα ἐντὸς τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ καὶ παρουσία τοῦ Πατριάρχου;

ζ) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἐπέτρεψε νὰ ὑμνηθεῖ ἀπὸ τὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ ὡς «Ἐκκλησία σεπτή, Καθέδρα τοῦ Πέτρου» καὶ μάλιστα ἐντὸς τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ καὶ παρουσία τοῦ Πατριάρχου;

η) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» κατήργησε τοὺς 16 Ἱεροὺς Κανόνες (Ἁγ. Πατέρων, Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων), ἀπεφάνθη ὅτι ἐπιτρέπονται στὸ ἑξῆς οἱ συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικοὺς καὶ δὲν συνιστοῦν πλέον κανονικὸ παράπτωμα;

θ) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἐνέκρινε τὴ σύνταξη κανονισμοῦ γιὰ τὴν «ὁμολογιακή» ἢ «διομολογιακή» κοινὴ προσευχὴ στὶς συναντήσεις τοῦ ΠΣΕ;

ι) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἐπικρότησε τὸ προκλητικὸ κείμενο τῆς Θ΄ ΓΣ τοῦ ΠΣΕ στὸ Porto Alegre (2006), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «κάθε ἐκκλησία (ἀπὸ τὶς 340 προτεσταντικὲς ὁμάδες τοῦ ΠΣΕ) εἶναι Ἐκκλησία καθολική, ἀλλὰ ὄχι στὴν ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία

ἐκπληρώνει τὴν καθολικότητά της, ὅταν εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες ἐκκλησίες»! Ἐπίσης στὸ ἴδιο κείμενο ἀναγνωρίστηκε ἐκκλησιαστικὴ ὑπόσταση σὲ ὅλες τὶς προτεσταντικὲς αἱρετικὲς «ἐκκλησίες» τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ ἔγινε ἀποδεκτὸ ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν καὶ τῶν πλανῶν τους εἶναι «διαφορετικοὶ τρόποι διατύπωσης τῆς ἴδιας Πίστης» καὶ «ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»! Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει Πανορθόδοξη ἔγκριση γιὰ τὶς

βλασφημίες αὐτὲς…;

ια) Ποιὰ «Πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἐξουσιοδότησε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ προσφέρει Ἅγιο Ποτήριο στὸν Οὐνίτη Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν;

Δὲν ἔχει καταδικαστεῖ ἡ Οὐνία ἀπερίφραστα σὲ «συνοδικάς ἀποφάσεις πασῶν ἀνεξαιρέτως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, …ὡς εἶναι ἡ ὁμόφωνος ἀπόφασις τῆς Γ΄ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)»;

Γιατί περιφρονοῦνται ἔτσι ὠμὰ οἱ ὁμόφωνες Πανορθόδοξες Ἀποφάσεις, πού ρητὰ καταδικάζουν τὴν Οὐνία; Γιατί αὐτὴ ἡ ἐπιλεκτικὴ χρήση τῶν «Πανορθοδόξων ἀποφάσεων»;

………………….

Δέν εἴμαστε ἐναντίον τοῦ Διαλόγου! Δὲ νοεῖται Ὀρθόδοξος, ποὺ νὰ ἀρνεῖται τὸ διάλογο. Διότι πρῶτος ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας διαλέγεται μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἀλλά, ἄς προσέξουμε, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας ποὺ ταυτόχρονα ἀρνήθηκε τὸ διάλογο. Ἀρνήθηκε νὰ διαλεχθεῖ παρ’ ὅτι προκλήθηκε. Ἀρνήθηκε νὰ κάνει διάλογο μὲ τὸν Πιλάτο, τοὺς Ἀρχιερεῖς τοῦ Μ. Συνεδρίου καὶ τὸν βασιλέα Ἡρώδη!

Συμφωνοῦμε λοιπὸν μὲ τὸ διάλογο, ὅπως ὁ Κύριός μας!

Ἀντιτιθέμεθα ὅμως στὸ διάλογο, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας. Ὅταν δὲν πληροῦνται κάποιες σαφῶς καθορισμένες ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση προϋποθέσεις. Ἀντιτιθέμεθα λοιπὸν στὸ διάλογο, στὸ «ἀνούσιο παίγνιο», κατὰ τὴν καταγγελία τοῦ ἐπὶ 20ετία συμπροέδρου, Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ, ὅπως αὐτὸς διεξάγεται σήμερα. Ἀναφέρω τρία μόνο σημεῖα:

1. Συστηματικὴ περιφρόνηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως μὲ τὶς ὁλοένα αὐξανόμενες καὶ ἐντεινόμενες συμπροσευχὲς! Ξεπεράσαμε τὶς ἁπλὲς συμπροσευχὲς καὶ πηγαίνουμε ὁλοταχῶς σὲ συλλείτουργα – γιὰ τὴν ὥρα ἀτελῆ … Καὶ τὸ χειρότερο: προσπαθοῦμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴν ἀνομία μας ὡς νόμο τοῦ Θεοῦ (βλ. γνωμοδότηση Φειδᾶ γιὰ τὶς συμπροσευχές)!

2. Κάποιοι «ἐπαγγελματίες» (σύμφωνα μὲ τὸν καθηγητὴ Βέλτση) τοῦ διαλόγου ἀποφασίζουν ἐρήμην τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ (λαϊκῶν καὶ κληρικῶν), ἀκόμα ἐρήμην καὶ αὐτῶν τῶν Συνόδων τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

…………

3. Σὲ Πανορθόδοξες ἀποφάσεις καταδικάζεται ἐπανειλημμένως ἡ Οὐνία. Καὶ ὅμως στὸ διάλογο συμμετέχουν καὶ …Οὐνίτες ! Ποῦ ὑπάρχει λοιπὸν σεβασμὸς στὶς Πανορθόδοξες ἀποφάσεις στὸ διάλογο, ὅπως διεξάγεται σήμερα;

Ποιός, ἑπομένως, περιφρονεῖ τὶς Πανορθόδοξες ἀποφάσεις; Οἱ ἀσκοῦντες κριτικὴ μὲ θεολογικὸ λόγο, ἢ οἱ συμπράττοντες σὲ «ἀνούσιο παίγνιο»;

…….

π. Α.Κ.Γ.

Πάτρα 6.10.09

(Ορθοδοξία – Παπισμός)