ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

ΕΝΩΣΙΣ – ΕΝΟΤΗΤΑ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙΟ – ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

… Για εμάς τους Ορθοδόξους δεν υπάρχει η έννοια της ΕΝΩΣΙΣ, ολοκληρωμένη τουλάχιστον, χωρίς κοινό ποτήριο, διότι έχουμε σαν βάση της Εκκλησίας μας Αυτόν Τον Ίδιο Τον Χριστό. Έτσι λοιπόν η ΕΝΩΣΙΣ εκφράζεται με την κοινή Πίστη και Λειτουργικά με το Κοινό Ποτήριο. Οι Οικουμενιστές όμως έχοντας μία Πανθρησκειακή ΕΝΟΤΗΤΑ και όχι μόνο Χριστιανική, σαν βάση της ιδεολογίας τους έχουν μία αόριστη περί Θεού Πίστη, ώστε να χωρούν όλοι, ενώ ενδοχριστιανικά μόνο, θέτουν βάση Τον Χριστό. Ο Χριστός όμως των Οικουμενιστών εμφανίζει διάφορα χαρακτηριστικά, ώστε πάλι να χωρούν όλοι στην νέα κοινή ιδεολογία και κίνηση. Στους Ορθοδόξους το Κοινό Ποτήριο και η κοινή Πίστη είναι το ενωτικό σημείο αναφοράς, στους Οικουμενιστές αντίστοιχα η κοινή αόριστη περί Θεού αντίληψη και ιδεολογία. Στους Ορθόδοξους η Ένωσις εκφράζεται ως κοινή Πίστη και λειτουργική Συγκοινωνία, ενώ στους Οικουμενιστές εκφράζεται ως κοινή Οικουμενιστική Πίστη αντίληψη και ΕΝΟΤΗΤΑ, λειτουργικά δε ως ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ, άλλωτε στον Χριστό, που εκείνοι πιστεύουν, όπου χωρούν όλοι και άλλωτε στην Πανθρησκεία, στο Θεό πάλι, που εκείνοι πιστεύουν και πάλι χωρούν όλοι. Ως εκ τούτου η ΕΝΩΣΙΣ όπως την αντιλαμβάνονται οι Οικουμενιστές, ήδη υφίσταται για αυτούς και εκφράζεται με την κοινή Πίστη τους και τις Κοινές Συμπροσευχές, καθώς και άλλες κοινές δράσεις. Οι Ορθόδοξοι φοβούνται, μήπως κάποια στιγμή γίνει το κοινό Ποτήριο και λένε, ότι εκεί έβαλαν την κόκκινη γραμμή, αλλά οι Οικουμενιστές δεν έχουν κανένα τέτοιο Άγχος, ήδη η ΕΝΩΣΙΣ τους έχει για αυτούς γίνει. Θέλουν βέβαια να γίνει μεγαλύτερη και βαθύτερη ακόμη και με κοινό Ποτήριο κάποτε, αλλά δεν αγχόνονται, ήδη η Ένωσίς τους έχει γίνει απλώς αργὀτερα θα γἰνει βαθύτερη. Κάτω απο αυτά τα δεδομένα καταλαβαίνουμε όλοι, ότι οι Συμπροσευχές, ιδιαίτερα των κληρικών, δεν είναι απλά Κανονικές παραβάσεις, αλλά άμεση για όσους από αυτούς πιστεύουν στον Οικουμενισμό και έμμεση για όσους συνεργάζονται σε αυτά τα έργα ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΠΤΩΣΗ, επειδή εν τοις έργοις, αποδέχονται την Πίστη και ΕΝΟΤΗΤΑ-ΕΝΩΣΗ των Οικουμενιστών. ……….

…. H ένωση για τους Οικουμενιστές υφίσταται ήδη αλλά και εξελίσσεται! Βάζουν ένα στόχο και μετά συμπεριφέρονται σαν να έχει ήδη επιτευχθεί αυτός ο στόχος και στη συνέχεια αρχίζουν Διαλόγους περί αυτού. Πχ θέλουν να ενσωματώσουν την Ορθοδοξία στον Παπισμό και όπως γίνει αποδεκτό το Πρωτείο του Πάπα να γίνει κάτι ανάλογο, μικρότερο από του Πάπα αλλά πάλι Πρωτείο, για τον κάθε Επίσκοπο (γιατί η εξουσία τους ενδιαφέρει- απόδειξη τούτου, αν βλασφημήσετε τον Χριστό δεν έγινε και τίποτα! Ήδη αυτοί το κάνουν! Αλλά αν αμφισβητήσετε την εξουσία τους, δηλαδή με διακοπή του μνημοσύνου, τότε φυλαχτείτε!) Αυτουπνώνονται λέγοντας ότι ισχύει το Πρωτείο του Πάπα και συζητούν αυτό που νομίζουν ότι είχε τη πρώτη χιλιετία έτσι ώστε σιγά – σιγά ο κόσμος να υιοθετήσει τη πλάνη ότι “υπήρχε Πρωτείο όταν οι χριστιανοί ήταν ενωμένοι”! Όμως ουδέποτε υπήρξε Πρωτείο στην Ορθοδοξία αλλά μόνο Πρεσβεία Τιμής και μάλιστα στον Ορθόδοξο Πάπα και όχι στον Αιρετικό!
Πραγματικά για τους Οικουμενενιστές η συμπροσευχή είναι η απόδειξη της “ενότητας” τους! Ο Αθηναγόρας έλεγε για το Κοινό Ποτήριο ότι “θα υπήρχαν δύο ποτήρια πάνω στην Αγία Τράπεζα, ένα για τους Ορθοδόξους και ένα για τους Παπικούς και ο καθένας θα κοινωνούσε από την δική του σούπα”.(έκφραση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ Αθηναγόρα!)
Όμως το χειρότερο είναι ότι δεν χρειάζεται να γίνει το Κοινό Ποτήριο Ορθοδόξων – Παπικών όπως πολλοί Ορθόδοξοι περιμένουν για να αντιδράσουν τότε! Και δεν χρειάζεται διότι με την βλάσφημη θεολογία του κ Ζηζιούλα με τη Θεία Κοινωνία δεν ενωνόμαστε προσωπικά με τον Θεό αλλά με την κτίση, δηλαδή με τις πέτρες, τα δέντρα, τα ζώα, φυσικά τους ανθρώπους – και άρα και με τους αιρετικούς! Δηλαδή ένωση με βάση Μυστήριο και όχι την Πίστη! Θεοσοφία με Χριστιανική Ορολογία από τον Καθηγητή Δογματικής, Βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών και Επίσκοπο Περγάμου κ Ιωάννη Ζηζιούλα! (Ποιός “ζηλωτής” θα τολμήσει να τον αμφισβητήσει;) Να το προχωρήσουμε λίγο ακόμη; Πολλοί Μουσουλμάνοι σοφοί παρομοιάζουν το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με την απαγγελία ψαλμών από το Κοράνιο! (Περιοδικό Focus Νο 38- Απρίλιος 2003. σελ. 36)
Αυτά για εκείνους πού λένε, ότι θα αντιδράσουν, όταν γίνει το ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙΟ, αλλά όχι πριν.

(θεολογικά σχόλια ανωνύμων)

Παραθέτω βαρυσήμαντο κείμενο τού Σεβασμιωτάτου πρ. Ερζεγοβίνης κ.κ. Αθανασίου, πού εδημοσιεύθη στο http://mkka.blogspot.com τού Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου.

Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

 Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

_____Ἀποστολικός Κανόνας 34: «Οι Επίσκοποι εκάστου έθνους πρέπει να γνωρίζουν τον πρώτο μεταξύ αυτών και να τον θεωρούν ως την κεφαλήν και τίποτε το περιττόν να μη κάνουν άνευ της γνώμης του, αλλά έκαστος ας κάνει μόνον ότι αφορά «τη εκείνου παροικία» (=επισκοπή) και των διαμερισμάτων αυτής. Αλλά ούτε τούτος (ο Πρώτος) να μην κάνει τίποτε άνευ της πάντων γνώμης, (δηλαδή άνευ των υπολοίπων Επισκόπων), διότι έτσι θα υπάρξει ομόνοια και θα δοξαστεί ο Θεός διά του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, Πατήρ και Υιός καί Άγιο Πνεύμα».
_____Να υπενθυμίσουμε πως τούτος ο 34ος Αποστολικός Κανών είναι παρόμοιος με τον 9ον κανόνα της Συνόδου της Αντιοχείας, (340-341 μ.Χ.), ο οποίος αφορά το ίδιον θέμα κάπως αναλυτικότερον από τον πρώτον, ενώ στηρίζεται και επικαλείται αυτόν τον 34ον Αποστολικό Κανόνα, ειδικά με τα λόγια: «Κατά τον αρχαιότερο κρατούντα εκ των Πατέρων ημών κανόνα». Άλλωστε, τούτος ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι ένας από τους θεμελιώδης Κανόνες της Αρχαίας Εκκλησίας, ο οποίος συνδέει την συνοδική ζωή και την συνοδική οργάνωσι της Εκκλησίας με την μίμησιν καί την αντανάκλασιν του υπερνούν ασυγκρίτου Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, διότι η Εκκλησία είναι δημιουργημένη και ζει και εργάζεται κατ’ εικόνα της Θείας Τριάδος ( Εφ. 2, 10-22, Κορινθ. Β΄ 13, 13, Μυσταγωγία Αγίου Μαξίμου).
______Επαναλαμβάνοντες εν περιλήψει το περιεχόμενο του 34ου Αποστολικού Κανόνος, ο Κωνσταντινοπολίτης Κανονολόγος Ιωάννης Ζωναράς υπενθυμίζει πως ο 34ος Κανόνας εντέλλεται εις τους Επισκόπους κανείς να μην ενεργεί ανεξάρτητα εν σχέσει προς «την κοινήν της Εκκλησίας κατάστασιν», δηλαδή σε θέματα δογματικά, οικονομίας, δηλαδή διευθετήσεως γενικών λαθών, χειροτονίας Αρχιερέων καί άλλα παρόμοια, αλλά γύρω από αυτά τα θέματα μαζί με τον Πρώτο να συνδυασκέπτωνται καί να συναποφασίζουν το καλύτερον δι’ όλους… Αλλά καί εις τον Πρώτον Επίσκοπον δεν επιτρέπει (ο Κανών) «τη τιμή καταχρώμενον εις δυναστείαν ταύτην αμείβειν και εναυθεντείν», δηλαδή να μην κάνει κατάχρησιν της τιμής που έχει (πρωτείο τιμής) και μη την μετατρέπη σε δυναστεία (=εξουσία) καί αυθαιρεσία, άνευ της κοινής γνώμης των Συλλειτουργών του, ενεργών κάτι από τα αναφερθέντα ή άλλα παρόμοια. Διότι (ο Κανών) επιθυμεί «ομονοείν τους αρχιερείς» και να είναι συνδεδεμένοι με «τω της αγάπης δεσμώ (Κολ. 3,14)» και να γίνονται «υπόδειγμα προς αγάπην τε και ομόνοιαν» στους κληρικούς τους και στον λαό, ώστε έτσι να δοξασθή ο Θεός κατά την ευαγγελικήν διδασκαλίαν, η οποία λέγει: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών των εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 5, 16). Και θα δοξασθή ο Θεός (ο Πατήρ) διά του Κυρίου, διότι αυτός εφανέρωσεν το Όνομά του εν τοις ανθρώποις και την αγάπην ενομοθέτησεν. Και θα δοξασθή εν Αγίω Πνεύματι, διότι δια μέσου Αυτού οι Απόστολοι έγιναν σοφοί και εδίδαξαν τα έθνη (Σύνταγμα Ράλλη -Ποτλή, 2. 45-46).
______Λοιπόν, και η απλή σύγκρισις τοῦ 34ου Αποστολικού Κανόνος, ιδιαιτέρως κατά την πιστήν ερμηνείαν του Ζωναρά, με το κείμενο του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση, που έγραψε με αφορμή την πρόσφατη Συνεδρίασι της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στο Σάμπεζι της Γενεύης, όπου ήτο παρών καί ο π. Τσέτσης (άλλωστε γνωστός ως «πανταχού παρών» της Γενεύης), δείχνει, για να πούμε απλά, δύο κόσμους ή για να πούμε με τα τελευταία δικά του λόγια, μεταξύ των λόγων του και των του Κανόνος «χάσμα μέγα εστήρικται» (Λουκ. 16, 26).
______Διότι την στιγμή ακριβώς που οι Ορθόδοξοι έτειναν καί κατώρθωσαν νά συμφωνήσουν στην Γενεύη και να λειτουργήση με σωστόν τρόπο ο 34ος Αποστολικός Κανόνας περί της Συνοδικότητος της ζωῆς, οργανώσεως καί λειτουργίας των Ορθοδόξων Εκκλησίων στο επίπεδο των διαβοηθών «Αυτοκεφαλιών» – καίτοι ζήτημα είναι εάν ο Κανόνας ούτος λειτουργεί και μέσα σ’ αυτά τα περιφρουρημένα «κάστρα», διότι και εκεί συχνά συμβαίνει ώστε «τη τιμή καταχρώμενος είς δυναστείαν ταύτην αμείβων και εναυθεντών», ο Πρώτος μεταξύ των ίσων γίνεται όλο και συχνότερα ο «Πρώτος» καί ο «Μοναδικός», και στο φανάρι, και στο Βορρά, και στο Νότο, καί στην Ανατολή καί στην Δύση, όπως παλαιά έκανε καί επί αιώνες κάνει η Παλαιά Ρώμη, και συχνά τόν μιμούνται και η Νέα καί η Τρίτη (Ρώμη), μη εμμένοντας εις αυτό πού υπαγορεύει ο Αποστολικός Κανόνας παραπέμποντάς μας όλους στό Ευαγγέλιο καί την Λειτουργία; – ξαφνικά εμφανίζεται ο π. Τσέτσης ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, με τη δική του «νότα» ή «θρήνο», τό οποίο εκείνος μουσικά ονομάζει «ημιτελή συμφωνία», δηλαδή συγκρίνει αυτό πού συνέβη στη Γενεύη μέ τήν «ημιτελή συμφωνία» του Σούμπερτ. Εμείς όμως οι άμουσοι ή οι ημιμαθείς μουσικοί, ξέρουμε πώς οι ορθόδοξοι μιλάνε καί μαρτυρούν περί της Πεντηκοστής καί του Αγίου Πνεύματος ως «πολυφωνική συμφωνία και συμφωνική πολυφωνία», και αυτό είναι εκείνο πού αρμονικά αντηχεί ο 34ος Αποστολικός Κανόνας στα αυτιά μας, στίς καρδιές μας, στίς διάνοιες καί στίς ψυχές μας, όταν συμφώνως δοξάζομεν τό Πανάγιον Πνεύμα.
_____Όμως ο π. Τσέτσης σαν να μην ακούει τόν Κανόνα αυτόν, καί μας κάνει μάθημα περί «των λεπτών θεολογικών, εκκλησιολογικών καί κανονικών ζητημάτων». Τέτοια και παρόμοια «μαθήματα», χρόνια τώρα, ακούμε από αυτόν καί τούς ομοίους του, καί λόγω αυτής της πολυλογίας τους αυτοί οι ίδιοι δέν ακούν τήν ευαγγελική, τήν πεντηκοστιανή καί τήν αγιοκανονική ΟΜΟΝΟΙΑ της πάντων γνώμης. Εκείνην τήν ομόνοια καί εκείνην τήν γνώμη, διά τήν οποία μιλούσαν καί μαρτυρούσαν ακόμα οι παλαιοί Πατέρες: ο Άγ. Ιγνάτιος Αντιοχείας καί ο Άγ. Ειρηναίος Λυώνος.
______Από τότε που μερικοί τέτοιοι όπως ο π. Τσέτσης σταμάτησαν νά διαβάζουν καί νά κατανοούν τι διαβάζουν, δηλαδή ν’ ακούν τήν λειτουργικο-ευχαριστιακή γλώσσα των Αγίων Ευαγγελίων, και των Αγίων Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως της Εκκλησίας, της Μιάς, Καθολικής, Αποστολικής καί Ορθοδόξου, από Ανατολή έως Δύσι, και από Νότο έως Βορρά, από τότε άρχισαν να υποκινούν τέτοια ζητήματα, όπως αυτός κάνει Ο πρώτος μαρτυρών περί της ισότητος, συμφώνου γνώμης καί ενότητος όλων των στην Οικομένην Επισκόπων, στην Γνώμη του Χριστού, όπως Αυτός είναι στήν ΓΝΩΜΗ του Πατρός, καί ο δεύτερος γράφων περί της συμφωνίας της ΓΝΩΜΗΣ της Εκκλησίας με την Ευχαριστία και περί της Ευχαριστίας, ως βεβαίωσΙ της ΓΝΩΜΗΣ καί Ενότητος της Εκκλησίας καί Εκκλησιών Ορθοδόξων.μέ το μικρό του, αλλά πικρό άρθρο, μέ τό οποίο ουσιαστικά προκαλεῖ ζημία ακριβώς σ΄ αυτό πού θέλει να υπερασπιστή.
______Το ότι έχουμε νά κάνωμε μέ ένα πικρό κείμενο γραμμένο μετά την πανορθόδοξη συμφωνία στό Σάμπεζι, άρθρο πικρό γιά τό Ορθόδοξο Πλήρωμα από τά Ιεροσόλυμα έως τό Ιλλυρικό καί μέχρι τόν Ειρηνικό, είναι φανερό άλλωστε καί από αυτό τό ίδιο το κείμενο. Νά υπενθυμίσωμε πως ο Πατήρ Γεώργιος Τσέτσης γράφει σαν να κουνάει μπροστά μας ένα μπαϊράκι (=σημαία) περί του «ορατού σημείου της ορθοδόξου ενότητος», περί «του εκφραστού της Ορθοδόξου Εκκλησίας ανά τη οικουμένη», «εκφραστού εις το παγκόσμιο – οικουμενικό επίπεδο της αντιλήψεως ‘Πανορθοδοξίας’ κ.λ.π., γιά νά καταλήξη μέ λόγια βλάσφημα γιά τήν Ορθόδοξη Εκκλησία γράφοντας: «Από σκοπιάς εκκλησιολογικής, σε τι διαφέρουμε, τελικά, από Λουθηρανούς, Κονγκρεγκασιοναλιστές καί Μεταρρυθμισμένους, όταν, βάσει εθνο-φυλετικών κριτηρίων καί πολιτικών υπολογισμῶν ….. διασπούμε την Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία και ενεργούμε πλέον ως δεκαπέντε ανεξάρτητες απ΄αλλήλων μονάδες, ως αυτοδιάθετα «καπετανάτα» ;!;
______Τέτοια αυθάδεια πραγματικά δέν περιμέναμε νά ακούσουν οι Ορθόδοξες Αδελφικές Εκκλησίες από τήν Γενεύη από τό Σαμπεζύ καί μάλιστα από ένα μέγα Πρωτοπρεσβύτερο!
______Γράφει ακόμα σε αυτό τό πικρό άρθρο του: «Δέν είναι δύσκολο πίσω από τη δυσχέρεια αυτή (γιά τήν υπογραφή του τόμου Αυτοκεφαλίας) νά δει κανείς μία υποβόσκουσα τάσι ορισμένων Ορθοδόξων Εκκλησίων των βορείων καί ανατολικών διαμερισμάτων της Ευρώπης, να περιορίσουν τό διακόνημα τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ως Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου καί νά αμφισβητήσουν τόν θεσμικό του ρόλο, ως ορατού σημείου της Ορθοδόξου ενότητος …» κ.λ.π.
______Τέτοιες ύποπτες, επικίνδυνα ύποπτες καταγγελίες, ακούμε προσφάτως, αλλά αυτές εκφράζουν περισσότερο την ταραχή καί αβεβαιότητα τέτοιων αλλοιωμένων αντιλήψεων καί ερμηνειών περί της τιμής καί υπολήψεως καί από αιώνων αιτιολογημένα καί κανονικά παραδεκτής θέσεως καί ρόλου της Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Εκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εν Συνάξει των «πάντα ευσχημόνως καί κατά τάξιν» (Α΄ Κορινθ. 14, 40) γινομένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανά την Οικουμένη, από τά πρεσβυγενή έως καί τά νεότερα καί νεώτατα Ορθόδοξα Πατριαρχεία καί Αρχιεπισκοπές, πού αποτελούν δωρεές καί θεσμούς του Ενός και του Αυτού Πνεύματος του Παρακλήτου της Εκκλησίας, της Αγίας καί Ομοουσίου καί Ζωοποιού καί Αδιαιρέτου Τριάδος.
______Δέν επιθυμούμε να σχολιάσουμε άλλο τό έν λόγω καί με τοιούτον λεξιλόγιον γραμμένον κείμενον του Πρωτοπρεσβυτέρου από τη Γενεύη, καθώς καί τήν ταραχή τήν οποίαν κρύβουν τά λόγια του – ταραχή τήν οποία φέρει κάθε φιλαρχία, η οποία δέν δημιουργείται, καί δέν μπορεί νά δημιουργηθή, από μία αληθινή βίωση καί πραγματοποίησι των Ευαγγελικών λογίων του Χριστοῦ, του Πρώτου καί του Θεμελίου καί της Κεφαλής καί του Κέντρου της Εκκλησίας, της Ορατής καί Αοράτου, Επιγείου και Ουρανίου: «Ος εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται ημών δούλος, ώσπερ ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι» (Ματθ. 20, 27-28).
______Ένα είναι τό βέβαιο · πως όλοι οι αληθινά Ορθόδοξοι, αληθινά Εκκλησιαστικοί (Ecclesistici, όπως ονόμαζε τους Ορθοδόξους ο Άγιος Ειρηναίος) επιθυμούμε καί προσευχόμαστε νά γίνη επιτέλους η Μεγάλη Ορθόδοξος Σύνοδος, όπως ήδη καί υπήρξαν Οικουμενικοί Σύνοδοι μετά τήν 7η Οικουμενική Σύνοδο. Αλλά θεωρούμε πως η «κατ’ επιλογήν» (λίγο – πολύ ολοΐδιοι άνθρώποι)· αντιπροσώπευσι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπως γίνεται στη Γενεύη, δέν αποτελεῖ πραγματική έκφρασι καί αντανάκλασι της Καθολικότητος καί Συνοδικότητος της Αποστολικής Εκκλησίας, των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανά την Οικουμένην, ούτε ακόμη έκφρασι της πραγματικής τους χαρισματικο – λειτουργικής και κανονικής ενότητος, εκπεφρασμένης καί αδιαιρέτως μετεχομένης και μεταλαμβανομένης και κοινωνουμένης εν πληρότητι εις «την ενότητα της πίστεως καί την Κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος», όπως προσευχόμαστε εις τήν Θεία Λειτουργία.
______Δόξα καί ευχαριστία εις τον Θεόν, διότι τό έργο Του είναι η ύπαρξις αληθινής και αδιαιρέτου Ενότητος και Κοινωνίας πίστεως, χάριτος και κανονικής τάξεως των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τον Ένα Χριστό Θεάνθρωπο και εις το Ένα Σώμα Του, κι όχι σ΄εκείνη την ενότητα της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, της Ρώμης, της Γενεύης εις τήν οποίαν θά ήθελε όλοι νά αποβλέπουμε ο π. Τσέτης (του οποίου φαίνεται πως τό «μέτρο» της «παγκόσμιας ενότητος» είναι τά Ηνωμένα Έθνη ή η «Ευρωπαϊκή Ένωσις», όπως καί στους συγγραφείς της περιλαλήτου Εγκυκλίου του 1920, τήν οποία ούτε έγραψε, ούτε εξέδωσε ο Πρώτος του Φαναρίου, διότι τότε δέν υπήρχε στό θρόνο ! Τό μέτρον τους, φαίνεται, ήταν ο Liga (=ομοσπονδία) των «Εθνῶν / λαών» καί η εγκύκλιος του 1920 κηρύττει αντί «Liga» (=ομοσπονδία) των «Εκκλησιών» λανθασμένα μεταφράζοντας αυτό μέ μη παραδεκτή διά τήν Ορθόδοξη Εκκλησιαστικό – ευχαριστιακή αντίληψι και έκφρασι «Κοινωνία των Εκκλησιών», εννοώντας ακριβώς της Προτεσταντικές αιρέσεις τις οποίες αναφέρει ο π. Τσέτσης,
______Νά προσθέσουμε, τέλος, αυτό το οποίον είπαμε εδώ καί μερικούς μήνες στόν Σεβασμιώτατο Προεδρεύοντα στίς δύο πρόσφατες Συνάξεις στήν Γενεύη (Ιούνιο – Δεκέμβριο): «Θεωρούμε καί νομίζουμε καί επιθυμούμε, όχι μόνον προσωπικώς, αλλά επαναλαμβάνοντας την αναφορά καί τα συμπεράσματα πολύ μεγαλυτέρων από εμάς Ορθοδόξων: Ιδού ολόκληρη χιλιετία, καθώς καί διά το σχίσμα της Δύσεως, το οποίον όλως παραδόξως στό άρθρο του δέν αναφέρει, αλλά φανερά όμως υπονοεί καί διαβλέπει, αφού έτσι ερμηνεύει τη θέσι του Πρώτου μεταξύ ίσων καί ομοίων στην Ορθοδοξία, δηλαδή ακριβώς τό αντίθετο από τά γράμματα καί το πνεύμα του 34ου Αποστολικού Κανόνος).τό πρώτο έργο της μελλοντικής Μεγάλης Συνόδους της Ορθοδοξίας, υπό τήν Προεδρίαν του Πρώτου Πατριάρχου καί Αρχιερέως της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως καί Συμπροεδρευόντων Ορθοδόξων Αρχιερέων – όπως γινόταν πάντοτε διά μέσου τῶν αιώνων άχρι καί σήμερον – θά πρέπει να είναι: κατάφασι όλων των μέχρι σήμερα Επτά Οικουμενικών Συνόδων καί ταυτοχρόνως ένταξις καί συναρίθμησις είς αυτάς τουλάχιστον δύο κατόπιν γινομένων Συνόδων οι οποίες ήταν πραγματικά Οικουμενικές Σύνοδοι: της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Φωτίου (880 μ.Χ.) καί της Μεγάλης Συνόδου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1341 καί 1351 μ.Χ.).

Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, ἐν έτει 2009 -2010
+ Επ. Αθανάσιος εφησυχάζων Ερζεγοβίνης 

Παραθέτω από τό http://misha.pblogs.gr τήν ομολογία κατά τών Οικουμενιστών από τόν Μητροπολίτην Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ.

Θέλουμε όμως νά ακούσουμε καί άλλους Μητροπολίτας νά πούν τήν αλήθεια στό λαό, ώστε τά λόγια αυτά νά είναι αποκάλυψις του θελήματος του Θεού στίς ημέρες μας.

Επίσης παραθέτω τήν επιστολή τού ιδίου Μητροπολίτου, πού εστάλη το 2007 στόν Λατίνον Επίσκοπον τής Σύρου, η οποία καταδικάζει τήν πλάνη καί αίρεση τού Παπισμού.

Ν.Σ.

Συγκλονιστικός ο μητροπολίτης Πειραιώς π. Σεραφείμ έκανε, εν μέση Εκκλησία, αυτό που έπρεπε να είχαν κάνει εδώ και καιρό όλοι οι επίσκοποι μας:

Στο συνοδικό της Ορθοδοξίας, σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2010, απήγγειλε το υπό των Πατέρων της Εκκλησίας υποβληθέν ανάθεμα κατά των Παπικών, προτεσταντών και των συνοδοιπόρων τους οικουμενιστών.

“Τοις οικουμενισταίς και πάσι τοις αιρετικοίς ΑΝΑΘΕΜΑ!” ήταν τα λόγια που βγήκαν από τα χείλη του ομολογητή ιεράρχη και ακούστηκαν σε όλο τον κόσμο μέσα από το ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας

Ν΄αγιάσει το στόμα σου πάτερ Σεραφείμ, πολυχρόνιον ποιήσαι σε Κύριος ο Θεός!

(http://misha.pblogs.gr)

Εν Πειραιεί τη 25η οκτωβρίου 2007

Προς τον εκλαμπρότατον επίσκοπον κ. Φραγκίσκον Παπαμανώλη, εις Σύρον.

Εκλαμπρότατε.

Έλαβον την ημετέραν επιστολήν, καθ΄ον χρόνον τα Γραφεία της ημετέρας Μητροπόλεως Πειραιώς ήργουν και λυπούμαι διότι καθυστέρησα να απαντήσω εις αυτή. Παρακαλώ όθεν δια την Υμετέραν συγγνώμη.

Επειδή ειλικρινώς αγαπώ Υμάς ως και έκαστον συνάνθρωπόν μου, γράφω τα κατωτέρω μετά πολλής ταπεινώσεως και ενώπιον του Δομήτορος της Εκκλησίας Κυρίου Ιησού, ουχί ίνα αιτιολογήσω τας θέσεις δι’ ας με ψέγετε διότι δεν είναι ιδικές μου, αλλά της Αδιαιρέτου Εκκλησίας του Θεού, άτινας εγώ ο έσχατος πάντων απλώς τα μετέφερον επί του χάρτου, ερωτηθείς σχετικώς επί του δημοσιογραφικού οργάνου των αγρυπνούντων Αδελφών της πανελληνίου Ορθόδοξου Ενώσεως, ους αδικείτε καταφώρως όταν χαρακτηρίζετε αυτούς ως δήθεν «ακραίους», ενώ οι ειρημένοι τηρούν όσα η Μία Αγία, Αδιαίρετος, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία εδογμάτισε και διασαλπίζει επί 20 αιώνας τώρα, αλλά δια να είπω προς Υμάς τα αυτονόητα ότι η Εκκλησία του Χριστού εις ην από Πνεύμα το Άγιον έθεσεν Επισκόπους ποιμένειν (Αυτήν). Ην περί εποιήσατο δια του ιδίου αίματος (Πραξ.20,2 θ), είναι η Αδιαίρετος Εκκλησία των 1000 πρώτων χρόνων. Ήστινος ακατάλυτος ιστορική συνέχεια τυγχάνει η καθ’ ημάς Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και ότι εξ αυτής αποκοπείσα η Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότης δια του γνωστού σχίσματος, απόλεσαι τη χάρη του Ζώντος Θεού και εξέπεσεν από αιρέσεως εις αίρεσιν και από ακοσμίας εις ακοσμίαν, διαστρεβλώσασα το σωτηριώδες μήνυμα του ενσαρκωθέντος Υιού του Θεού και ανατρέπουσα λόγοις και έργοις εν ανατροπήν των κατεστημένων δομών και εξουσιών, του εκπεσόντως κόσμου ην εισέφερε δια της απερινοήτου Αυτού σταυρικής θυσίας και του παναχράντου Αυτού Αίματος ο Υιός και Λόγος του Θεού.

ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΥ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Όθεν ευνόητον τυγχάνει ότι η θεωρία των αδελφών Εκκλησιών και η συνακόλουθος θεωρία των Κλάδων ας Υμείς ενστερνίζεστε δια του κειμένου της υμετέρας επιστολής και η θεωρία του Πετρείου «δόγματος», ην διεκήρυξε προσφάτως η Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότης δια του εγκυκλίου «Dominus Christus» ουδεμίαν σχέσιν κέκτηνται προς την αδιαίρετον Εκκλησίαν των Αποστόλων, των Οικουμενικών Πατέρων και των Αγίων επτά Οικουμενικων Συνόδων.

Συνεπώς ευχερώς αντιλαμβάνεστε ότι επόμενος τοις θεσφάτοις της Αδιαιρέτου Εκκλησίας, εξ’ ης απεκόπη η Υμετέρα εκπεσούσα εις αίρεσιν θρησκευτική κοινότης, δεν δύναμαι να συναινέσω εις την Υμετέρα πλάνη και να μην είπω φιλαδέλφως υμίν ότι Πλανάσθαι θεωρών εαυτόν «Επίσκοπον της εκκλησίας του Θεού». Αυτοπροσδιορίζεσθε ούτως ενώ εν τη αληθεία είσθε πνευματικώς υπεύθυνος των εν σχίσματι και αιρέσει τελούντων πιστών της Υμετέρας κοινότητος.

Η αγάπη άνευ αληθείας στερήται ουσίας, δι’ αυτό και τυγχάνει ειλικρινώς ακατανόητος η υμετέρα θέσις «δεν έπαψα να λέω στους πιστούς μας ότι ποτέ και τίποτα δεν δικαιολογεί την καταπάτηση της αγάπης, ακόμα και η υπεράσπιση της αληθείας» διότι αν ειλικρινώς αγαπώμεν δεν θα καταλείψωμεν τον αγαπώμενον εις την οικτράν του πλάνην, να συμπνίγεται εν αυτή και να πιστεύει ότι ευρίσκεται εν δικαίω.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Επί μίαν ολόκληρον χιλιετίαν είχομεν κοινήν πίστιν κοινόν πολίτευμα, κοινήν Ευχαριστίαν, κοινά Δόγματα, κοινήν Πνευματικότητα και κατά Θεόν άσκησιν, κοινήν Αρχήν τας Οικουμενικάς Συνόδους και την Πενταρχίαν.

Τι συνέβη λοιπόν και τα πάντα ανετράπησαν; Διατί δεν απησχόλησεν Υμάς επί 33 χρόνια, που είσθε Επίσκοπος της θρησκευτικής υμών παραδοχής;

Διατί επί 1000 έτη δεν υφίσταντο αι Υμέτεραι θέσεις περί Πρωτείου διακαιοδοσίας του επισκόπου Παλαιάς Ρώμης, περί αλαθήτου αυτού, περί καθαρτηρίου, περί λυσιποίνων, περί αξιομισθιών, περί Αμολύντου Συλλήψεως, περί, περί…

Διατί εις την Αποστολικήν Σύνοδον των Ιεροσολύμων η Σύνοδος των Αποστόλων και των Πρεσβυτέρων απεφήνατο και ουχί ο καθ΄υμάς «Πρόεδρος του Κολεγίου» των Αποστόλων Θείος Απόστολος Πέτρος (Πραξ.15,22);

Διατί αι Επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι συνήλθον εν τη Ανατολή τη κοινωνία και ενότητι του τότε Ορθοδόξου Επισκόπου της Παλαιάς Ρώμης;

Διατί ο ΚΗ’ κανών της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου της Αδιαιρέτου Εκκλησίας απονέμει τα ίσα πρεσβεία εις το Θρόνον της Παλαιάς Ρώμης και εις τον Θρόνον της Νέας Ρώμης;

Πότε και διατί αυτά ανετράπησαν; Δεν απησχόλησεν Υμάς αν όχι ως κληρικός τουλάχιστον ως σκεπτόμενον άνθρωπον, που προσδοκά την Ογδόην Ημέραν και γνωρίζει ότι εγγύς εστί το τέλος των ανθρωπίνων δι’ εν έκαστον εξ ημών;

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΙ

Τι θα είπητε άραγε εις τον Δομήτορα της Εκκλησίας Κύριον δια τας εκατόμβας των δολοφονηθέντων υπό της Υμετέρας Αιρέσεως («Ιερά Εξέτασις», «Ιεροί Πόλεμοι», «Σταυροφορίαι») εν ονόματι της δήθεν καθαρότητος της πίστεως εφ’ όσον συνευδοκείτε και δεν διαχωρίζετε την Υμέτερον θέσιν εξ όλων αυτών των κακουργιών αλλά και το σπουδαιότερον, των ανατροπών του μηνύματος ελευθερίας, αγάπης, αποδοχής της ετερότητας του επί Σταυρού θυσιασθέντος Υιού του Θεού, ίνα μη αποθάνη ο βλάσφημος άνθρωπος;

Εσχάτως εμακαριοποιήσατε τον καρδινάλιον Αυγουστίνον Στέπινατς του Ζάγκρεμπ της Κροατίας, ηθοκόν αυτουργόν των φασιστικών ορδών των Ουστάσι του Άντε Πάβελιτς, ον το βατικανόν εφυγάδευσε εις λατινικήν Αμερικήν, και του λουτρού αίματος των 800.000 Ορθοδόξων Σέρβων. Δεν είδον να διαμαρτύρεσθε, ούτε να διαχωρίζετε την Υμετέραν θέσιν, καίτοι επί 33 χρόνια γράφετε ότι διακονείτε την «Εκκλησίαν του Χριστού».

Εάν αυτός ο ανάλγητος και ψυχρός δολοφόνος είναι «μακάριος» τότε αυτός ο Θεός που τον αναγνωρίζει ως τοιούτον, είναι εις εμάς παντελώς άχρηστος, δεν μας είναι αναγκαίος, δεν μας αφορά. Να διατί έγραψα μετά λόγου γνώσεως αυτό που επίκρανε Υμάς. Την αλήθειαν δηλαδή ότι «ο Παπισμός ωδήγησε στην αθεϊα». Ωδήγησε εις την Διαμαρτύρησιν πρώτον και εις τον Αθεϊσμόν ύστερον, διότι ελάτρευσεν έναν θεόν ηθικόν αυτουργόν εγκλημάτων, θρησκευτικών πολέμων, εκατομβών αίματος και οδύνης. Να υπομνήσω Υμίν τους 29.000 σφαγιασθέντας Ουγενότους της τραγικής νυκτός του Αγίου Βαρθολομαίου. Να υπομνήσω Υμίν τας εκατόμβας του λεγομένου εκατονταετούς θρησκευτικού πολέμου; Τι να πρωτοείπω υμίν; Ποίος έκαυσεν επί της πυράς την Ιωάνναν της Λωρραίνης; Η Ιερά Εξέτασις, δηλαδή ο Παπικός Θρόνος την έκαυσε ως δαιμονόπληκτη και εν συνεχεία την αγιοποιήσατε. Θα επαναλάβω παραλλάσων ολίγον το ερώτημα του μακαριστού γέροντός μου Αρχιεπισκόπου κυρού Σεραφείμ, είναι ενέργειες αυτές μιας εκκλησίας ταμιούχου της Θείας Αποκαλύψεως;

Οι ειλικρινώς αγαπώντες Υμάς, χρεωστούν να είπουν Υμίν την αλήθειαν της εκκλησίας, άλλως καταλείπουν Υμάς εν τη πλάνη των δοξασιών Υμών, μη κηδόμενοι περί του αιωνίου μέλλοντος Υμών. Διό και ακραδάντως πιστεύω ότι η μετοχή της Εκκλησίας εν ταις Υμετέραις κινήσεσιν εν Ευρώπη και αλλαχού ως και εν τοις λεγομένοις «Θεολογικοίς Διαλόγοις», ζημιοί Υμάς πρωταρχικώς και τους Υμετέρους πιστούς διότι δίδει εις Υμάς την ψευδή γεύσιν της αναγνωρίσεως και καλύψεως της Υμετέρας αστοχίας, και εγκαταλείπει Υμάς εν τη σκοτία των Υμετέρων και(ε)νοδόξων δογμάτων.

ΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΙ

Με αιτιάσθε εν τη Υμετέρα Επιστολή ότι δήθεν οι αποδιδόμενοι δια της επιστολής μου τη Υμετέρα Θρησκευτική Κοινότητι δογματικαί θέσεις, τυγχάνουν δήθεν «εικασίαι», γράφων χαρακτηριστικώς «θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι και αυτά που εσείς γράφετε και παρουσιάζετε ως διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας, η Καθολική Εκκλησία δεν τα διδάσκει, όπως και δεν δίδασκε και δεν διδάσκει όσα, στο πρόσφατο παρελθόν, έγραφαν τα σχολικά βιβλία θρησκευτικών και Ιστορίας με τα οποία δηλητηρίαζαν τις αθώες ψυχές των μαθητών και καλλιεργούσαν μισαλλοδοξία».

Αντί ετέρος απαντήσεως εις τας επιτραπήτω μοι να είπω, μη ακριβείς αναφοράς Υμών, και εν ταυτώ μειωτικάς της ταπεινότητός μου, παραθέτω δύο μόνον παραγράφους εκ των ατελειώτων κακοδοξιών της Υμετέρας Θρησκευτικής Κοινότητος εκ του κυκλοφορηθέντος βιβλίου «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» Βατικανό-Κάκτος έκδοσις 1996. Εν σελίδι 332 παρατίθεται:

Ο τελικός εξαγνισμός ή το Καθαρτήριο. 1030 «Όσοι πεθαίνουν στη χάρη και στη φιλία του Θεού. άλλα χωρίς να έχουν εξαγνισθεί ολότελα, αν και είναι βέβαιοι για την αιώνια σωτηρία τους υποβάλλονται μετά το θάνατό τους σ’ έναν εξαγνισμό, ώστε να κατορθώσουν την απαιτούμενη αγιοσύνη, για να εισέρθουν στη χαρά τού ουρανού» και εν σελίδι 464 αναφέρεται: Χ Τα λυσίποινα 14/1»Η Διδασκαλία και η πράξη για τα λυσίποινα μέσα στην Εκκλησία συνδέονται στενά με τα αποτελέσματα τού Ιερού μυστηρίου της Μετανοίας. Λυσίποινα είναι η άφεση μπροστά στο Θεό της πρόσκαιρης ποινής των αμαρτιών, η ενοχή των οποίων έχει ήδη σβησθεί, μία άφεση, πού ο πιστός, με καλές διαθέσεις και με ορισμένες συγκεκριμένες προϋπόθεσες, κατορθώνει να αποκτήσει με τη δράση Της εκκλησίας, η οποία, ως οικονόμος της λυτρώσεως, διανέμει και εφαρμόζει με την αυθεντία της το θησαυρό των αξιομισθίων τού Χριστού και των Αγίων. Τα λυσίποινα μπορούν να εφαρμοσθούν για τους ζωντανούς ή τους κεκοιμημένους»

Δια των δογματικών αυτών θέσεων εισάγεται ναι ή όχι ο δικανισμός εν τη Εκκλησία;. Εμφανίζεται το σωτηριώδες έργον Τού Κυρίου της Δόξης ως δούναι και λαβείν τού άνθρωπου με τον Δημιουργόν του; Καθυβρίζεται ο ανενδεής και απείραστος παθών και επέκεινα πάσης ενδοκοσμικότητος Κύριος των οικτιρμών ως άτεγκτος και στυγνός δικαστής;

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Αλλοιούται όλον το ήθος, διαστρεβλώνεται η Καινή Διαθήκη το Νέον Σύνταγμα Θεού-Κόσμου-Ανθρώπου και διαστρέφεται η σωτηρία πού εισεκόμισε ο τυθείς Υιός και Λόγος τού Πατρός, εξ αυτών των αθεολογήτων δοξασιών.
Είναι, λοιπόν, εικασίαι αι αναφοραί μου εις τας κακοδοξίας Υμών;

Δύνασθε να είπητε εν αναφορά προς τας εκπτώσεις των ως άνω αιρετικών Υμετέρων τραγικών θέσεων διατί εδικαιώθη ο τελώνης και ο άσωτος και όχι ο φαρισαίος και ο πρεσβύτερος υιός της παραβολής; Και ακόμη, πώς, άνευ ικανοποιήσεως τινός η μεταμελείας εμπράκτου απηλλάγη του νομίμου λιθοβολισμού η συλληφθείσα έπ’ αυτοφώρω μοιχαλίς γυνή; Και πως πρώτος οικιστής του Παραδείσου εγένετο ο ληστής εν τω Σταυρώ; Και το σπουδαιότερον, χωρεί δικανικός απολογισμός έργου εν τω αμπελώνι Του; Λησμονείτε τους ιδικούς Του λόγους “περί αχρείων δούλων;

Η επιστολή μου αύτη δεν αποτελεί διατριβήν ή μελέτην των ατελευτήτων κακοδοξιών της Υμετέρας θρησκευτικής Κοινότητος και κατά τούτο, απλάς επισημάνσεις μόνον κάμνω εν αυτή. Εκ του μεγίστου πλήθους των Υμετέρων πλάνων επιλέγω και μιαν ακόμη, ην έχετε περιβάλει με δογματικήν ισχύν.

Αναφέρομαι εις το νέον Δόγμα περί δήθεν αμόλυντου Συλλήψεως της Θεοτόκου, ο εκήρυξεν ως δόγμα πίστεως ο Πάπας Πίος ο Θ το έτος 1854 και δια να μη αμφισβητήσετε και αύθις την Υμετέραν διδασκαλίαν παραθέτω εκ του μνημονευθέντος Υμετέρου βιβλίου Κατηχήσεως την ανάλογον καταχώρησιν εν σελίδι 163. «491 Στο πέρασμα των αιώνων η εκκλησία συνειδητοποίησε ότι η Μαρία, η Κεχαριτωμένη από τον Θεό, είχε εξαγορασθεί από τη σύλληψή της. Αυτό ομολογεί το δόγμα της Αμόλυντης Συλλήψεως, το οποίο διεκήρυξε ο Πάπας Πίος Θ’ το 1854. Η μακαρία Αειπάρθενος Μαρία από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς Της με την χάρη μιας μοναδικής ευνοίας του παντοδυνάμου Θεού, εν όψει των αξιομισθιών του Ιησού Χριστού σωτήρα τού ανθρωπίνου γένους διατηρήθηκε άθικτη από κάθε Ίχνος της προπατορικής αμαρτίας».

Εάν ήτο αληθής η κακοδοξία αυτή “περί αμολύντου συλλήψεως της Αειπαρθένου Θεοτόκου, δύνασθε να πληροφορήσετε ημάς πώς μετέδωσεν ανθρωπίνην Θνητότητα εις τον ενσαρκωθέντα τέλειον Άνθρωπο εκτός αμαρτίας και τέλειον Θεόν Υιόν Της; Έχετε ποτέ σκεφθή, ότι αν ήτο αληθής η Υμετέρα πλάνη ο θάνατος του Υιού του Θεού θα εγένετο «κατά δόκησιν», εφ όσον η θνητότης δεν θα είχε μετοδοθή εις την ανθρωπίνην φύσιν Αυτού; Αντιλαμβάνεσθε την τραγικότητα των Υμετέρων δοξασιών;

ΤΑ ΠΕΡΙ ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑΣ

Δικαίως αισθάνεστε ποιμαντικήν ευθύνην δια τα παρόν και τα μέλλον. Δεν ανεφέρθητε όμως, έπ’ ουδενί εις τα λάθη του παρελθόντος αναγνωρίζοντες ταύτα ως λάθη. Πλείστα εξ αυτών συνεχίζονται. Μήπως δια της αναγνωρίσεως λαθών του παρελθόντος διασαλεύεται το Παπικόν “αλάθητον”; Δυστυχώς είμεθα καταδικασμένοι, εάν δεν αναγνωρίσωμεν τα λάθη του παρελθόντος, να επαναλάβωμεν ταύτα εις το μέλλον, περί του οποίου ως αναφέρατε έχετε ποιμαντικήν ευθύνην και ευαισθησίαν. Περί των τοιούτων συνίσταται ταπείνωσις, Αγάπη και θείος φωτισμός, ταύτα πάντα ασύμβατα προς το εωσφορικόν αλάθητον δι’ ου ανατρέπεται η Εκκλησιολογία και το Πολίτευμα της Αδιαιρέτου Εκκλησίας.

ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ

Τέλος τυγχάνει όλως απαράδεκτος η παράγραφος της Υμετέρας επιστολής δι’ ής επιχειρείται δι’ ερμηνευτικών ακροβασιών, όπως σπαρή έρις και διχοστασία μετά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρίου κυρίου Χριστοδούλου, ο οποίος είναι εγνωσμένος δια την ευγένειαν, καταλλαγήν και τα αγνά αισθήματα αγάπης Αυτού και χωρεί η Υμετέρα επιστολή «πέραν των πεδίλων», εφ’ όσον επικαλείται το άκαιρον της ημετέρας επιστολής εν σχέσει προς την ασθένειαν του Μακαριωτάτου, όστις παρά τας Υμετέρας ερμηνείας παραμένει ακλόνητος και εδραίος εις τα λόγια τού Πατροκοσμά τού Αιτωλού, Γενάρχου του Νέου Ελληνισμού, τον οποίον συχνάκις επικαλείται και ο οποίος ομιλεί πάντοτε μετά λόγου γνώσεως και σαφηνείας ως και πλείστοι Άγιοι Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας, από τού Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του Ιερομάρτυρος Κυρίλλου Α’ του Λουκάρεως, έως ΚΑΙ των Σέρβων Νεομαρτύρων του Κ’ (20ου) αιώνος, μεμφόμενοι τον εκπεσόντα Παπικόν Θρόνον και τον εξ αιτίας της πλάνης Αιρεσιάρχην Προκαθήμενον Αυτού.

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΝ

Κατακλείω τον λόγον παρακαλών Υμάς ίνα αποστήτε της λατινικής κακοδοξίας και επιστρέψητε εις την Αδιαίρετον Καθολικήν Εκκλησίαν των 1.000 πρώτων χρόνων, την Πίστιν, Θεολογίαν, Άσκησιν, Πνευματικότητα, Πολίτευμα, Αλήθειαν και Παράδοσιν της οποίας ακαινοτομήτους παρατείνει εις τους αιώνας η ιστορική συνέχεια Αυτής Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία. Αποτινάξατε εκ των οφθαλμών Υμών την αχλύν των χιλίων χρόνιων κακοδόξου ζωής και ενσωματωθείτε εις την Μίαν, Αγίαν, Αποστολικήν, Αδιαίρετον Καθολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν Ήστινος «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν», ίνα επανέλθητε εις το Εν και Μοναδικόν Σώμα του Χριστού και εύρητε έλεος και χάριν. Αναμένοντες την Υμετέραν επιστροφήν διατελούμεν ειλικρινώς μετά πολλής αγάπης και ευχών

Ο Μητροπολίτης
Ο Πειραιώς Σεραφείμ

Ο Γέροντας Παΐσιος έγραψε το 1987 εμείς μιλούσαμε και γράφαμε από το 1982-1983 αλλά τότε κάποιοι προσπαθούσαν να μας γελοιοποιήσουν. Σήμερα που όλα εκπληρώνονται τι έχουν να πουν;

Του Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

Τρίκορφο 12/2/2010

Στις 26/11/2008 σε άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στον ηλεκτρονικό τύπο αλλά και στον έντυπο με τίτλο: «Έρχεται Εκκλησιαστικός Καποδίστριας», αναφέραμε ότι έρχονται δεινά για την χώρα μας και δια τον κόσμο όλο και συγκεκριμένα λέγαμε:

«Δεν είναι της φαντασίας μας όλα αυτά που αναφέρουμε. Κάτι γνωρίζουμε…μετά το 2010 και μέσα στα επόμενα το πολύ 4 με 5 χρόνια θα δούμε τέρατα και σημεία». Λίγοι μας πρόσεξαν…

Αλλά εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε ομιλίες μας από το έτος 1982, αλλά και στο βιβλίο που γράψαμε λίγο αργότερα, το 1983, με τον τίτλο «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας» και το οποίον έχει επανεκδοθεί 18 φορές αναφέραμε στις σελίδες 76-77, 147 βλ. εκδ. 1983-2006:

«Οι σκοτεινές δυνάμεις, οι οποίες εργάζονται από χρόνια για την έλευση του Αντιχρίστου (Μεσσία) θα δημιουργήσουν την εποχή εκείνη τις κατάλληλες πολιτικές συνθήκες, ώστε να δημιουργηθεί μία Παγκόσμια Κυβέρνηση με έδρα τα Ιεροσόλυμα και με παγκόσμιο αυτοκράτορα τον Μεσσία, για εμάς τους χριστιανούς τον Αντίχριστο. Η εμφάνισή του θα είναι εντυπωσιακή για να επιτύχει τον θαυμασμό όλων των λαών. Πιστεύουμε ότι οι Πρόδρομοί του θα το επιτύχουν αυτό, φέρνοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα μπροστά σε κάποιο μεγάλο αδιέξοδο του οποίου τη λύση θα δώσει ο Μεσσίας – Αντίχριστος κι έτσι η γη θα «σωθεί» από τη «βέβαιη καταστροφή» της. Αμέσως δε ο Αντίχριστος (Πρόεδρος της Παγκοσμίου Κυβερνήσεως;) θα χριστεί ως σωτήρας του κόσμου ολοκλήρου. Όλα αυτά θα γίνουν για ν’ αποκτήσει τον τίτλο του μεσσία που στα ελληνικά σημαίνει Σωτήρας-Χριστός. Για να μπορέσει δι’ αυτού του τρόπου να μιμηθεί τον Κύριό μας, ο οποίος είχε τον τίτλο του αληθινού Μεσσία…

Οι οπαδοί του Αντιχρίστου (πολιτικό πρόσωπο θα είναι) θα έχουν το χάραγμά του στο δεξί χέρι η στο μέτωπό τους όπως μας λέγει η Αποκάλυψη του Ιωάννη… Βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα (1983) να χρησιμοποιούνται κάρτες που με αυτές μπορείς να μπαίνεις μέσα στα λεωφορεία χωρίς να πληρώνεις…. τώρα αυτήν την κάρτα την αγοράζει όποιος θέλει, αύριο αγαπητέ μου αν δεν έχεις υποχρεωτικά αυτήν την κάρτα δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτή η κάρτα ίσως γενικευθεί και στα άλλα σημεία της ζωής σου, θα θέλεις να αγοράσεις τρόφιμα….., θα θέλεις να πουλήσεις κάτι; την κάρτα σου θα σου ζητούν. Την κάρτα σου με το χάραγμα του Αντιχρίστου. Αν δεν την έχεις θα είσαι καταδικασμένος. Θα έχεις να διαλέξεις τότε, η θα πεθάνεις για την ορθόδοξο πίστη σου η θα πάρεις το χάραγμα του Αντιχρίστου…….. Γιατί τα είπαμε όλα αυτά; Διότι μεθαύριο η ταυτότητά μας, το διαβατήριό μας, το βιβλιάριο καταθέσεων κτλ. θα είναι ένα και το αυτό πράγμα, θα ελέγχονται όλες οι κινήσεις μας…………».

«Ενώ μας προμηθεύουν με πιστωτικές κάρτες, η επιτροπή της ΕΟΚ ξεκίνησε να μας προειδοποιεί να διατηρούμε την κάρτα μας σε καλή κατάσταση. Να προσέχουμε να μην την χάσουμε, να μην μας την κλέψουν. Με άλλα λόγια μας προετοιμάζουν για την ασφάλεια του συστήματος των ηλεκτρονικών πληρωμών με κάρτες…… Αφού λοιπόν οι πιστωτικές κάρτες μπορεί να χαθούν, μπορεί να καταστραφούν, μπορεί να κλαπούν, οπότε χάσαμε και όλα τα χρήματά μας η λύση είναι μία (εκεί θα μας οδηγήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα από σήμερα 2010) να περάσει ο αριθμός πάνω στο χέρι η στο μέτωπό σας για πλήρη ασφάλεια. Εμείς από καιρό προειδοποιούμε… Από καιρό αποκαλύψαμε στους αναγνώστες μας ότι ο τελικός σκοπός τους είναι το χάραγμα που θα χαρακτεί πάνω στα χέρια η στα μέτωπα των ανθρώπων για να συναλλάσσονται. Ελπίζουμε να μην είμαστε μία φωνή βοώντος εν τη ερήμω.» Βλέπε βιβλ. «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία σελ. 179».

Προφητικά όλα τα ανωτέρω λόγια που λέχθηκαν το 1982 και γράφτηκαν στο βιβλίο «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας» το 1983. Σήμερα όμως ζούμε την εκπλήρωση των ανωτέρω λόγων.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι ισχυροί της γης δημιούργησαν την υπάρχουσα οικονομική κρίση για να οδηγήσουν την ανθρωπότητα όπως είπε και ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου «στο χείλος του γκρεμού». Μόνον έτσι θα μπορούσαν άνετα και εξαιτίας της κατασκευασμένης οικονομικής κρίσης να οδηγήσουν όλους τους λαούς, σε μία νέα μορφή του οικονομικού συστήματος. Στο ηλεκτρονικό χρήμα. Το χρήμα φυσικά δεν θα χαθεί. Απλά θα αλλάξει μορφή. Θα γίνει ηλεκτρονικό όπως λέγαμε από το 1982 και θα κινείται το χρήμα από κάρτα σε κάρτα και από μικροτσίπ σε μικροτσίπ. Αυτοί που δημιούργησαν την υπάρχουσα κρίση, για να μας πείσουν τώρα να παραλάβουμε τις κάρτες, θα μας τονίζουν ότι μόνον δι’ αυτού του τρόπου θα μπορέσει να παταχθεί η φοροδιαφυγή και να ανακάμψει η οικονομία. Μόνον εάν το χρήμα μεταβιβάζεται από κάρτα σε κάρτα, μέσω των ταμιακών μηχανών, θα ενημερώνονται ταυτόχρονα η εφορία και οι τράπεζες προς τα που μετακινείται το χρήμα, πόσα πληρώσαμε και σε ποιόν πληρώσαμε, οπότε κανείς δεν θα γλυτώνει της κανονικής φορολογίας του. Δι’ αυτού του τρόπου θα μας τονίσουν, ότι δεν θα πληρώνουν δυσβάστακτους φόρους μόνον οι χαμηλές τάξεις και οι μικρομεσαίες, αλλά δι’ αυτού του τρόπου θα πληρώσουν κανονικούς φόρους όλοι οι επιχειρηματίες, οι γιατροί, οι δικηγόροι και όλοι γενικά οι έχοντες και κατέχοντες.

Με αυτόν τον τρόπο θα επιβάλλουν υποχρεωτικά σε όλους μας το ηλεκτρονικό χρήμα μέσω μικροτσίπ.

Ας δούμε όμως τι λέγουν οι άγιοί μας επί του συγκεκριμένου θέματος.

Ο Άγιος Αρέθας επίσκοπος Καισαρείας και διάδοχος του Μ. Βασιλείου στον επισκοπικό θρόνο στο έργο του «εξήγησις της Ιεράς Αποκαλύψεως PG 106» αναφέρει: «το χάραγμα θα δοθεί σαν ψήφος εντριβή και εγνωσμένη ανθρώποις».

Από την άλλη έχουμε τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο που στον λόγο του «περί εμφάνισης του αντιχρίστου» (Ασκητικά) μας πληροφορεί: «διότι τοιούτον τρόπο χρησιμοποιεί ο τύραννος ώστε όλοι να βαστάζουσιν το σημάδι του πριν έρθει να απατήσει τα σύμπαντα».

Ας δούμε λοιπόν σε συνδυασμό τις πληροφορίες που οι δύο Άγιοι μας δίνουν:

α) «ψήφον εντριβή». Στα χρόνια του Αγίου Αρέθα οι άνθρωποι ψήφιζαν γράφοντας το όνομα του υποψηφίου που προτιμούσαν σε κάποιο πλακίδιο σε μέγεθος τραπουλόχαρτου «ψήφον» (εξ ου και η λέξη ψηφιδωτόν=μικρό πλακίδιο) και μετά το έριχναν στην κάλπη… Η λέξη εντριβής, του εντριβούς σημαίνει κάτι που είναι καθημερινής χρήσης.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το χάραγμα αρχικά θα δοθεί με την μορφή πλακιδίου καθημερινής χρήσης.

β) Από την άλλη ο Άγιος Εφραίμ μας τονίζει ότι οι άνθρωποι θα «βαστάζουσιν» το σημάδι προ της ελεύσεως του ανόμου. Προσέξτε ότι ο άγιος δεν λέγει ότι θα φέρουσι επί του σώματος αλλά ότι θα βαστάζουν το σημάδι του στο χέρι τους και ότι αυτό θα γίνει προτού να εμφανιστεί δημόσια ο Αντίχριστος για να αναλάβει την παγκόσμια εξουσία (απαιτήσει τα σύμπαντα). Μετά την εμφάνισή του θα απαιτήσει όπως αναφέρει και η Αποκάλυψη το χάραγμα να το φέρουν οι άνθρωποι επί του σώματός των, της δεξιάς χειρός και του μετώπου των.

Αυτά λέγουν οι άγιοι. Ας δούμε τώρα πως γίνονται πραγματικότητα στις ημέρες μας.

α) Ήδη η σημερινή Κυβέρνηση δια του στόματος του Υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου μας ανέφερε ότι με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο το οποίον θα βοηθήσει στην ανάκαμψη της οικονομίας μας, δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε από 1/1/2011 με μετρητά πέραν των 1.500 ευρώ. Οποιοσδήποτε και για οποιαδήποτε αγορά η πώληση παραλάβει χρήματα πέραν των 1.500 ευρώ σε μετρητά, θα υπόκειται στις συνέπειες του Νόμου. Θα πρέπει όλοι οι πολίτες πέραν των 1.500 ευρώ να χρησιμοποιούν την ηλεκτρονική κάρτα χρήματος με το μικροτσίπ. Όλες οι πληρωμές η οι αγορές πέραν των 1.500 ευρώ θα γίνονται μέσω ηλεκτρονικού χρήματος. Επίσης αναλήψεις από την Τράπεζα πέραν των 1.500 ευρώ σε μετρητά δεν θα μπορούν να γίνονται. Για μεγαλύτερα ποσά είναι απαραίτητη η ηλεκτρονική κάρτα χρήματος.

Δια του Νόμου αυτού σήμερα μας αναγκάζει η Κυβέρνηση να μεταφερθούμε άνω των 1.500 ευρώ σε μία άλλη μορφή του χρήματος, στο ηλεκτρονικό χρήμα, όπως από το 1982 είχαμε προβλέψει. Σίγουρα την επόμενη χρονιά με νέο Νομοσχέδιο θα καταργήσουν τα 1.500 ευρώ και θα μας πουν ότι οποιαδήποτε πληρωμή η αγορά πάνω από 1 ευρώ θα γίνεται μόνον με ηλεκτρονικό χρήμα.

Τι λέει όμως η Αποκάλυψη στο ΙΓ´ κεφάλαιό της; «και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι η πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου η τον αριθμόν του ονόματος αυτού».

β) Ας μην ξεχνούμε ότι ήδη κυκλοφορούν με μικροτσίπ από το 2009 τα νέα διπλώματα οδήγησης και προσεχώς η νέα ηλεκτρονική κάρτα υγείας.

γ) Επίσης ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου μας ενημέρωσε ότι από το 2011 για να καταργηθεί η γραφειοκρατία οι πολίτες θα αποκτήσουν την ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη.

δ) Ακόμη το 2011 θα κυκλοφορήσουν οι νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες με μικροτσίπ. Ήδη τις παραλαμβάνουν οι αστυνομικοί.

Πόσο προφητικά αποδεικνύονται σήμερα ότι ήταν τα τραγούδια μας «Τσιπάκι» και «Αντι-ντιρεκτίβα», μου ανέφερε σήμερα σε τηλεφωνική συνδιάλεξη χριστιανός από την Θεσσαλονίκη, που κυκλοφορήσαμε το 2000 για την νεολαία μας, η οποία δεν παρακολουθεί κηρύγματα και ομιλίες αλλά ακούει μουσική.

Τελικά θα εφαρμοστεί αυτό που γράψαμε στο βιβλίο μας «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας» από το 1983. Δηλαδή όλα θα γίνουν μία ηλεκτρονική κάρτα. Διότι μεθαύριο η πιστωτική μας κάρτα, η ταυτότητά μας, το διαβατήριό μας και το βιβλιάριο καταθέσεων θα είναι ένα και το αυτό πράγμα, θα ελέγχονται οι κινήσεις μας, τα χρήματά μας, τα ψώνια μας, η ζωή μας.

Ενθυμούμαι ότι εκείνα τα χρόνια, 1982-83 πολλοί αρχιερείς αλλά και ιερείς αντέδρασαν με τα γραφόμενά μας. Μας απεκάλεσαν τότε «κομπλεξικούς», «αντιχριστολόγους», «φανατικούς» και ότι είμαστε «φαντασιόπληκτοι».

Εμείς όμως με ταπείνωση συνεχίσαμε τους πνευματικούς μας αγώνες τότε μαζί με άλλους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς συνεργάτες, κατεβάζαμε χιλιάδες λαού στους δρόμους των Αθηνών, διαμαρτυρόμενοι για τα επερχόμενα δεινά. Αναγκαστήκαμε στους αγώνες μας, αφού η εκκλησιαστική διοίκησή μας σιωπούσε, να καλέσουμε και τους ακολουθούντας το Παλαιόν Ημερολόγιον στα συλλαλητήρια που διοργανώναμε σε διάφορα μέρη της Πατρίδας μας. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι τότε εκκλησιαστικοί ταγοί, μαζί με πλειάδα δημοσιογράφων μας γελοιοποιούσαν…όχι μόνον μας κορόιδευαν αλλά υπήρξε τότε Αρχιερεύς ο οποίος μας κατήγγειλε στην Ιερά Σύνοδο και ζητούσε την τιμωρία μας διότι στον αγώνα κατά των νέων ταυτοτήτων προσκαλέσαμε και ανθρώπους του Παλαιού Ημερολογίου.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας μας, μόλις το 1993, για πρώτη φορά, κάτω από τις πιέσεις των χιλιάδων ανθρώπων που κατεβάζαμε στους δρόμους, αντελήφθη τον υπαρκτό κίνδυνο και εξέδωσε δια Εγκυκλίου της την υπ’ αριθμόν 1481/12-5-1993 Συνοδικήν απόφασίν της, καθώς παρόμοιαν Εγκύκλιον εξέδωσε το έτος 1997 την υπ’ αριθμόν 2626/7-4/1997.

Ας δούμε τι λέγει η Ιερά Σύνοδος δια των δύο αυτών Εγκυκλίων της προς τον λαό:

«… Η Ιερά Σύνοδος, αγωνιώσα, κρούει τον κώδωνα του συναγερμού προς ολόκληρον το έθνος, και μητρικώς επιμένει και καλεί όλους τους Έλληνας, όλα τα γνήσια τέκνας της, να δώσουν ένα μάθημα εις τους επιδόξους νεκροθάπτας της ενότητός μας, αφαιρούντες έτσι κάθε επιχείρημα από εκείνους, οι οποίοι θέλουν να εμφανίσουν την σύγχρονον Ελλάδα ως εν κράτος χωρίς θρησκεία…

… Η Ιερά Σύνοδος έχει επισημάνει και την εφιαλτικήν απειλήν, η οποία υποκρίπτεται εις την ηλεκτρονική ταυτότητα, απειλήν «φακελλώματος» των Ελλήνων, με την δυνατότητα να περιέχονται εις την μαγνητικήν λωρίδα (μικροτσίπ) κάθε ταυτότητας, διάφορα άγνωστα εις τον κάτοχόν της στοιχεία, τα οποία μόνον το ειδικόν ηλεκτρονικό μηχάνημα δύναται να «διαβάση», και ανέμενεν η Εκκλησία ότι το λεπτόν αυτό σημείον θα συναντούσε την ευαισθησίαν των δημοκρατικών κομμάτων, πλην όμως μετά λύπης Της διαπιστώνει ότι καμμία αντίδρασις δεν εσημειώθη και ήδη παραδίδεται ο λαός εις το έλεος των εκάστοτε κρατούντων και κανείς δεν μπορεί να αποκλείση την χρησιμοποίησιν της δυνατότητος αυτής είτε νομίμως είτε και παρανόμως, προς παραβίασιν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών…

… Η Εκκλησία μας ζητεί από όλους σας να συνειδητοποιήσετε την απειλήν και να την ακυρώσετε με την δυναμικήν σας παρέμβασιν. Σας προτρέπει και σας παρακαλεί να μην αδιαφορήσετε…

… Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενημερώνοντας τον λαό της Πατρίδος μας ολοκάθαρα αποφάνθηκε ότι «… η πρόοδος του πολιτισμού στον τομέα των ηλεκτρονικών εφαρμογών συνεδέθη ως μη ώφειλε, με τον αριθμό 666, που χρησιμοποιείται σαν ο κύριος κωδικός αριθμός του Αντιχρίστου και συνεπώς δεν είναι δυνατόν ο χριστιανός να αδιαφορεί για την ηθελημένη και συστηματική εισαγωγή αυτού του αριθμού στην ζωή του και εν προκειμένω στην ζωή του Ελληνικού Έθνους…».

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος ΣΕΡΑΦΕΙΜ έγραψε δια των Εγκυκλίων αυτών ιστορία. Δύο κυρίως ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ τον έκαναν σεβαστό και αγαπητό στο πλήρωμα της Εκκλησίας. Η μία ήταν οι δύο ανωτέρω Εγκύκλιοι κατά των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και του 666 και η δεύτερη η άρνησή του να έλθει ο Πάπας της Ρώμης στην Ελλάδα. Αιωνία του η μνήμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Η Εκκλησία όμως είναι διαχρονική και οι αποφάσεις των Ιερών Συνόδων της ισχύουν παρεκτός και αν υπό άλλης Συνόδου ανακληθούν.

Σήμερα, όπως ανωτέρω αναφέραμε, ο εχθρός δεν είναι προ των πυλών, αλλά γκρέμισε τα τείχη και ήδη νομοθετεί εις βάρος των χριστιανών.

Σήμερα, που υπάρχουν ευλαβείς και ευσεβείς αρχιερείς έχουν χρέος να επικυρώσουν τις ανωτέρω Εγκυκλίους και να καλέσουν τον λαό πάλι σε αντίσταση.

Σήμερα, που στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών ευρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, πνευματικόν ανάστημα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, καλείται μαζί με την σεπτή Ιεραρχία να συνεχίσει τον αγώνα του Γέροντά του Σεραφείμ.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Η αποχριστιανοποίηση του έθνους μας, ήδη συντελείται. Το χάραγμα του Αντιχρίστου, ο οποίος θα προβληθεί όπως προαναφέραμε, ως σωτήρας και μεσσίας της ανθρωπότητος ξεκίνησε, διότι αναλαμβάνοντας ο τύραννος την παγκόσμια διακυβέρνηση και γενόμενος πλανητάρχης θα οδηγήσει δήθεν την ανθρωπότητα στη σωτηρία, αφού όπως μας λέγει και ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος «όλοι τότε θα βαστάζωσιν το σημάδι του πριν έλθει να απαιτήσει ο τύραννος τα σύμπαντα».

Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούσει έστω και τώρα…

Πηγή: http://www.freemonks.gr/index.php?page=news_info〈=1&id=162

………………….

Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ὀφείλει, κατὰ τὴν ἄποψιν μας, νὰ ἀσχοληθῆ καὶ μὲ ἄλλα κρίσιμα ζητήματα. Ὡς εἶναι:

1ον) Ὁ χωρισμὸς Κράτους–Ἐκκλησίας, ὁ ἀπογαλακτισμὸς τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν θρησκευτικῶν  συμβόλων  ἐκ  τῶν  σχολείων, τῶν δικαστηρίων  κ.λπ.

Ὀφείλει ἡ Ἱεραρχία νὰ καταστήση γνωστὴ τὴν θέσιν της εἰς ὁλόκληρον τὸν λαόν, πιστὸν καὶ μή. Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ σιωπᾶ καὶ νὰ κρύβεται. Οὔτε ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ «κρυφογελᾶ», ὅταν μέλος τῆς Ἱεραρχίας συμπεριφέρεται ὡς κλαδάρχης τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ἢ ὡς ἐκπρόσωπος τύπου ἐκκλησιομάχου ὑπουργοῦ καὶ νὰ διακηρύσση ὅτι τάσσεται ὑπὲρ τοῦ διαχωρισμοῦ Κράτους – Ἐκκλησίας καὶ ὑπὲρ τῆς ἀπομακρύνσεως τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπὸ τὰ δημόσια κτίρια. Καὶ νὰ τὰ πράττη, ὅταν ἡ προϊσταμένη του ὑπουργὸς Παιδείας, Διαβίου μαθήσεως καὶ Θρησκευμάτων, ἐντὸς τῆς Μορφωτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς ἐδήλωσεν ὅτι μὲ βάσιν τὸ Σύνταγμα οἱ ρόλοι Κράτους – Ἐκκλησίας εἶναι διακριτοί. Ἐὰν ἡ Ἱεραρχία ἀρνηθῆ νὰ λάβη σαφῆ θέσιν (τὴν οἱανδήποτε θέσιν), τότε ἡ στάσις της θὰ εἶναι ὕποπτος καὶ θά πρέπει νὰ ἀποδοκιμασθῆ ὑπὸ τοῦ ἐντίμου Κλήρου καὶ πιστοῦ λαοῦ. Ἤδη διαμορφώνεται ἡ ἐντύπωσις εἰς τὸν πιστὸν λαὸν ὅτι ἕν σημαντικὸν τμῆμα τῆς Ἱεραρχίας ἔχει ἀποφασίσει νὰ ταυτισθῆ μὲ τοὺς Ἐκκλησιομάχους  καὶ  νὰ  ταχθῆ  ἀνοικτὰ  μὲ  τὸν  χωρισμὸν  Κράτους  – Ἐκκλησίας. Οἱ ἐφιάλται πάντοτε ὑπάρχουν. Ἀκόμη καὶ ὁ Χριστὸς περιεβάλλετο ἀπὸ ἕνα προδότην. Διατὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν τοιοῦτοι καὶ ἐντὸς τῆς σημερινῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας; Ἀλλὰ ἐὰν ὑπάρχουν ἐφιάλται, οὗτοι δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίσουν διὰ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν πιστὸν λαόν. Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἀνήκει εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ πρέπει νὰ κληθῆ εἰς δημοψήφισμα. Καὶ ἡ ἀπόφασίς του νὰ γίνη σεβαστή.

2ον) ……………

3ον) Ἡ Μασωνία. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία εἰς τὸ σύνολόν της ἔχει παραιτηθῆ ἀπὸ τὸν ἀντιαιρετικὸν ἀγῶνα, ἐνῶ αἱ αἱρέσεις ἁλωνίζουν εἰς τὴν χώραν μας καὶ ἐπιδίδονται εἰς προσηλυτισμόν. Ἀπὸ τὸν ἀντιαιρετικὸν ἀγῶνα παρητήθη. Ἔπαυσεν, ὅμως, νὰ ὁμιλῆ καὶ ἐναντίον τῆς Μασωνίας. Οἱ Μασῶνοι ὡμίλουν διὰ τεθνεῶτας καὶ ἐν ἐνεργεία Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ὅτι εἶναι μέλη τῆς Μασωνίας. Γνωρίζομεν ὅτι εἶναι λάσπη, διὰ νὰ προκαλοῦν σύγχυσιν εἰς τὸν πιστὸν λαόν. Προσφάτως ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐζήτησε διὰ προσφυγῆς του εἰς τὸν ὑπουργὸν Οἰκονομικῶν κ. Γ. Παπακωνσταντίνου τὴν διάλυσιν ὅλων τῶν τεκτονικῶν Μεγάρων, τῶν τεκτονικῶν Ἱδρυμάτων καὶ ὅλων τῶν ναῶν – στοῶν τῆς Μασωνίας. Προσφάτως ἔγινε καὶ εἰδικὴ ἡμερίδα ὑπὸ τῆς «Χριστιανικῆς» διὰ τὸ ἴδιον θέμα. Ὁ πιστὸς λαὸς ὡμίλει διὰ τὴν Μασωνίαν  καὶ  τὴν  δρᾶσιν  της. Ὁ  πιστὸς  λαὸς  διαπιστώνει  ὅτι ἱδρύονται διαρκῶς νέαι στοαὶ καὶ νέα τεκτονικὰ τάγματα. Ἡ μόνη, ἡ ὁποία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν Μασωνίαν, εἶναι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διατὶ αὐτὴ ἡ σιωπή; Υἱοθετεῖ τὴν  λάσπην  τῆς Μασωνίας  ἐναντίον  ζώντων  καὶ  τεθνεώτων Ἱεραρχῶν; Ἀποδέχεται ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ὅτι ἡ Μασωνία εἶναι θρησκεία ὑπηρετοῦσα τὸν ἑωσφόρον καὶ τὸν Σιωνισμόν; Ἀποδέχεται παλαιοτέρας θέσεις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ὅτι εἶναι θρησκεία καὶ ὅτι ὑπηρετεῖ ὑπὸπτους σκοπούς; Ἡ Ἱεραρχία ὀφείλει νὰ λάβη θέσιν καὶ νὰ διαφωτίση τὸν πιστὸν λαὸν καὶ τὸν ἔντιμον Κλῆρον. Ἡ ἕως σήμερον σιωπή της προκαλεῖ εἰς τὸν πιστὸν λαὸν ἀπορίας καὶ προβληματισμούς.

4ον) Ἡ ὁμοφυλοφιλία. Τὸ Εὐαγγέλιον καὶ ἡ Ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας τὴν καταδικάζει μετὰ βδελυγμίας. Ἄραγε τὴν καταδικάζει καὶ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία ἢ ὁλόκληρον τὸ Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας; Τὸ ἐρώτημα τίθεται ἐξ αἰτίας ὡρισμένων γεγονότων:

α) Μητροπολῖται εἰς κατ᾽ ἰδίαν συζητήσεις πιστεύουν ὅτι ὁ Μητροπολίτης καὶ ὁ Κληρικὸς ἔχει προσωπικὴν ζωὴν καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶναι σεβαστὰ τὰ προσωπικὰ δεδομένα, ὅταν τοῦτο τὸ ἀπορρίπτη ἡ Ἀρχὴ Προσωπικῶν Δεδομένων.

β) Ἡ στάσις Ἱεραρχῶν ἔναντι τοῦ καθαιρεθέντος Μητροπολίτου Ἀττικῆς κ.λπ..

γ) Ἡ στάσις μελῶν τῆς Ἱεραρχίας ἔναντι τοῦ συμφώνου ἐλευθέρας συμβιώσεως, τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξαν μὲ ἀστεῖα ἐπιχειρήματα, ὅταν τοῦτο ἔσπευσαν νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦν καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ἀλλὰ ἀπέτυχαν ἐξ αἰτίας τῆς δυναμικῆς ἀντιδράσεως τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Δὲν πιστεύει ἡ Ἱεραρχία ὅτι ὀφείλει νὰ ἐκδώση μίαν ὁμόφωνον ἀπόφασιν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ καταδικάζεται ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ οἱ γάμου ὁμοφυλοφίλων; Μία τοιαύτη ἀπόφασις θὰ διαλύσει καὶ νέφη καὶ τείχη – ὄγκου λάσπης, ἀλλὰ καὶ «ψιθύρους», οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ κακοβούλους πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἐξουσιαστάς.

5ον) Ἡ Οὐνία. Ἡ ὁποία ἔχει ἀναβαθμισθῆ καὶ δρὰ ἀνεξελέγκτως.
Ὁ «Ο.Τ.» πρῶτος εἶχεν ἀποκαλύψει τὴν ἀναβάθμισίν της. Δὲν πιστεύουν οἱ Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅτι ὀφείλουν νὰ λάβουν θέσιν; Δὲν ἐνοχλούνται ἀπὸ τὰς μεθοδεύσεις τοῦ παπισμοῦ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἔχουν ἀντιληφθῆ ὅτι ἡ σιωπή των εἶναι προκλητική; Καταδικάζουν ναὶ ἢ ὄχι τὴν Οὐνίαν; Τὴν θεωροῦν ἐπικίνδυνον καὶ δαιμονικὴν ναὶ ἢ ὄχι; Ὀφείλουν νὰ ξεκαθαρίσουν τὴν θέσιν των. Ὁ πιστὸς λαός, ὀφείλουν νὰ γνωρίζουν, ὅτι εἶναι περισσότερον ἐνημερωμένος ἀπὸ αὐτούς. Καὶ ἀντιλαμβάνεται πολλαπλασίως περισσότερα ἀπ᾽ ὅσα, νομίζουν οἱ Ἱεράρχαι μας.

6ον)………………

7ον) Ἰθαγένεια. Ὁλόκληρος ἡ κοινωνία εἶναι ἀνάστατος μὲ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Αἱ δημοσκοπήσεις ἀποστέλλουν μήνυμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ εἶναι ἀντίθετος μὲ τὴν ἐξέλιξιν αὐτήν. Ἱεράρχαι μὲ ἰσχυρὸν Ὀρθόδοξον καὶ ἐθνικὸν φρόνημα διαφωνοῦν μὲ τὰ κυβερνητικὰ σχέδια, ἐνῶ διαβλέπουν κινδύνους Μουσουλμανοποιήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι ἐκ  τῶν μεταναστῶν εἶναι Μουσουλμάνοι. Ἄλλοι Ἱεράρχαι τάσσονται ἀναφανδὸν ὑπὲρ τῆς ἀποδόσεως Ἰθαγενείας, συμφώνως μὲ τοὺς κυβερνητικοὺς σχεδιασμούς. Αἱ ἀντιδράσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι μεγάλαι. Καὶ αὐταὶ «τρομάζουν» καὶ τὸ κυβερνητικὸν στρατόπεδον. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ ἀντίδρασις τοῦ πρώην ὑπουργοῦ καὶ Βουλευτοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Φλωρίδη, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ χωρισθῶμεν εἰς προδότας καὶ πατριώτας. Κόμματα, πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ φορεῖς λαμβάνουν θέσιν. Τὸ αὐτὸ ὀφείλει νὰ πράξη καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας. Διὰ νὰ παύσουν αἱ ἀντιπαραθέσεις Ἱεραρχῶν διὰ τὴν ὑπόθεσιν καὶ νὰ γνωρίζη ὁ λαὸς τὴν θέσιν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας. Εἶναι ἓν θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει πρωτίστως σχέσιν μὲ τὴν μελλοντικὴν ταυτότητα τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἡ Ἱεραρχία ὀφείλει νὰ λάβη θέσιν. Καὶ εἴτε νὰ συμπλεύση μὲ τὴν Κυβέρνησιν,  εἴτε  νὰ  συμπλεύση μὲ τὴν πλειοψηφίαν τοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία τάσσεται ὑπὲρ τοῦ «ἀνάδελφου Ἔθνους» καὶ ἐναντίον τῆς πολυφυλετικῆς καὶ πολυπολιτισμικῆς Ἑλλάδος, εἴτε νὰ ἐξεύρη τὸν «τρίτον δρόμον», μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἰσορροπήση μεταξὺ τῶν Κυβερνητικῶν – κομματικῶν μηχανισμῶν καὶ τοῦ φρονήματος ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ.

8ον)…………

 Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, αρ. φύλλου 1818, 5 Φεβρουαρίου 2010

Του Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου

______Από άγνωστόν μου αποστολέα, που υπογράφει ως π. Νικόλαος, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έλαβα ένα έμμέσως υβριστικό μήνυμα, διά του οποίου ερωτώμαι “που θα ευρίσκωμαι¨ τήν ημέρα κατά την οποίαν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ Βαρθολομαίος θά επισκεφθή την Καλαμάταν.
_____Κατ΄αρχήν ευχαριστώ τον άγνωστόν μου ιερέα για τον καταφρονητικό του λόγο. Του λέγω όμως, ότι οι γενναίοι και οι άγιοι ΔΕΝ ΥΒΡΙΖΟΥΝ, καλυπτόμενοι κάτω από την ανωνυμία!

_____Απαντώ στο ερώτημά του:

1. Δεν θα είμαι στην Καλαμάτα, επειδή δεν έλαβα σχετική Πρόσκληση! Οι 30 Αρχιερείς ή όσοι θα μεταβούν εκεί, έχουν λάβει Πρόσκληση από τον οικείο Μητροπολίτη.
2. Δεν έλαβα Πρόσκληση, όπως υποθέτω, επειδή δεν είμαι εξ εκείνων οι οποίοι έναντι του Οικουμενικού Θρόνου προσφέρουν “γην καί ύδωρ”! Διατηρώ το δικαίωμα να εκφράζω ελευθέρως την γνώμην μου. Πιστεύω, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος είναι μια Αυτοκέφαλος και αυτοδιοικούμενη Εκκλησία. Πιστεύω επίσης, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος μειώνει τό κύρος Του και χάνει από την αίγλη του θεσμού, τον οποίο εκπροσωπεί, με το να ευρίσκεται “ευκαίρως – ακαίρως”, δηλ. κάθε λίγο και λιγάκι, στην Ελλάδα!
3. Πιστεύω, ότι απετέλεσε τραγικό λάθος, όταν ο Παναγιώτατος Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προσφάτως τόλμησε νά επισκεφθή την Συναγωγή των Εβραίων στην Νέα Υόρκη
4. Όπως επίσης το γεγονός επισκεπτόμενος το εργοστάσιο της Coca-Cola στις ΗΠΑ προσέφερε το Κοράνιο ως δώρο στο Γενικό Διευθυντή της Εταιρείας! Η δικαιολογία, ότι ο Γενικός Διευθυντής είναι Μουσουλμάνος ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΘΕΙ! Με την πράξη αυτή ο Παναγιώτατος εξυπηρέτησε τα σχέδια της “παγκοσμιοποιήσεως”. Δεν νοείται εξίσωση της Καινής Διαθήκης και του Κορανίου!
5. Δεν έχει διευκρινισθή ακόμη εάν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος έχει διαπράξει ένα ακόμη τραγικώτερο τραγικό λάθος, εάν δηλ. ωμίλησε για κάποιους “ξεβράκωτους” Έλληνες, εννοώντας τους ηρωϊκούς Αγωνιστές του 1821. Στον Πρόλογο βιβλίου, που κυκλοφορεί προσεχώς από τις Εκδόσεις μας με τίτλο “Πέτρα Σκανδάλου” του Ηλία Μηνιάτη, γράφουμε και τα εξής: “Μεγάλος θόρυβος ηγέρθη, κυρίως μέσα από τόν ηλεκτρονικόν τύπον, εξ αφορμής κάποιων δηλώσεων του Παναγιωτάτου Οἰκουμενικού μας Πατριάρχου περί των Αγωνιστών του 1821, τούς οποίους φέρεται να απεκάλεσε, αν απεκάλεσε, μέ τό επίθετο «ξεβράκωτοι». Εμείς προσωπικά δέν πιστεύουμε, ότι μία Μεγάλη Μορφή της Εκκλησίας, όπως ο κ.κ. Βαρθλομαίος, θά ηδύνατο νά σημειώση ένα τόσον σοβαρόν ολίσθημα γλώσσης. Αλλά καί δέν δυνάμεθα νά απορρίψωμεν ασυζητητί τήν ειδησεογραφίαν. Οι μεγάλης κυκλοφορίας Εφημερίδες των Αθηνών καί τά ηλεκτρονικά Μέσα Ενημερώσεως «έθαψαν» τήν είδησιν. Παρά ταῦτα δύο μικροτέρας κυκλοφορίας εφημερίδες κατέγραψαν τήν είδησιν καί εσχολίασαν τίς δηλώσεις αυτές. Μέχρι σήμερα οι δηλώσεις αυτές δέν έχουν διαψευσθή. Τό ζήτημα μπορεί καί νά στασιάζεται. Παρά ταύτα συζητείται καί αναπαράγεται ευκαίρως-ακαίρως.Ο χρόνος των δηλώσεων τοποθετείται μίαν μόλις εβδομάδα προ της ενθρονίσεώς Του εις τὸν Πατριαρχικὸν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως. Η ενθρόνισις έγινε τὴν 2αν Νοεμβρίου 1991. Πρό ολίγων λοιπόν ημερῶν ο νέος Πατριάρχης, προφανῶς διά νά ευχαριστήση τήν Τουρκίαν, είπε (;) τὰ εξῆς εξωφρενικὰ περὶ των Ελλήνων Αγωνιστῶν του 1821: «Δυστυχώς οι δύο λαοὶ διέκοψαν τὴν υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι, τὸ 1821, καὶ δημιούργησαν τὶς γνωστὲς προστριβές…..». Εάν τά είπεν, όποιος καί αν τά εξεστόμησεν, «ένοχος θανάτου εστί». Τήν είδηση κατέγραψαν οἱ Εφημερίδες «Αυριανή» της 26ης Οκτωβρίου 1991 καί «Ελεύθερη Ώρα» της 30ής Οκτωβρίου 1991.
6. Στον πρόλογο του ιδίου βιβλίου γράφουμε και τα εξής: Η ψυχή μας διακατέχεται απὸ μεγάλην αγωνίαν καθὼς βλέπομεν…
   1. …τὰ διαρκώς επιταχυνόμενα βήματα προσεγγίσεως των Δυτικών εκ μέρους του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
   2. …τὴν ανανέωσιν της θεωρίας περὶ πρωτείου του Πάπα κλπ. εκ μέρους του νέου Πάπα Ῥώμης Βενεδίκτου του 16ου,
   3. …τὴν άγνοιαν, καὶ συγχρόνως τὴν αδιαφορίαν, του χριστεπωνύμου πληρώματος των Ορθοδόξων περὶ τὰ δογματικὰ ζητήματα της αμωμήτου ημών πίστεως,
   4. …τὸ κείμενον της εν Ραβέννη της Ιταλίας συνελθούσης μικτής Επιτροπής Διαλόγου (8-14 Ὀκτωβρίου 2007) μεταξὺ Ορθοδόξων καὶ Ῥωμαιοκαθολικών, τὸ οποίον εν πολλοίς τυγχάνει αμφίσημον καὶ ασαφές,
   5. …την περί παγκοσμιοποιήσεως θεωρίαν καὶ Κίνησιν, ήτις οδηγεί την ανθρωπότητα εις ένα νέον είδος συγκριτισμού δηλ. εις μίαν νέαν θρησκείαν, η οποία θα περιλαμβάνει στοιχεία απὸ όλα τὰ γνωστά μονοθεϊστικά καὶ μή θρησκεύματα,
   6. …την ταύτισιν της Πρωτοθρόνου εν Κωνσταντινουπόλει Ορθοδόξου Εκκλησίας με την πέρα του Ατλαντικοῦ υπερδύναμιν του κόσμου τούτου, όπως πανηγυρικὰ αναφέρεται εις την διακήρυξιν του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου: «Το Πατριαρχείο μας καὶ ἡ Αμερικὴ υπηρετούμε τα ίδια ιδανικά δικαιοσύνης, ελευθερίας, όλες τις μεγάλες ηθικὲς και πνευματικες αξίες που ισχύουν διαχρονικώς, παγκοσμίως…», καθ᾿όν χρόνον είναι γνωστὸν ότι εκ των Η.Π.Α. εκπορεύεται η θεωρία της παγκοσμιοποιήσεως, η κίνησις της Νέας Εποχής, το παράλογον αξίωμα «το δίκαιον του ισχυροτέρου»,
   7. …την αντικειμενικήν αδυναμίαν των Ορθοδόξων Ιεραρχῶν, ήτοι Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών και Επισκόπων, να αντιτάξουν, εάν χρειασθή, ένα σθεναρὸν ΟΧΙ εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην, τὸν σημερινὸν ή τον αυριανόν, εάν καὶ εφ᾿ όσον ούτος θα υπερβή τα όρια του επιτρεπτού ή του ανεκτού κατὰ τὴν επιχειρουμένην προσέγγισιν με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Η θέσις του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχου είναι περιβεβλημένη με τοιαύτην και τοσαύτην ισχύν, ώστε -υπὸ τα σημερινὰ δεδομένα- ουδείς δύναται να εγκαλέση τούτον ή να καταγγείλη τούτον δι αυθαιρεσίαν κλπ., πολλώ δε μάλλον να τον δικάση, εφ᾿ όσον Αυτὸς καὶ μόνον Αυτὸς έχει το προνόμιον να συγκαλή εις Σύνοδον τους Ορθοδόξους, είτε Οικουμενικήν, είτε Πανορθόδοξον τοιαύτην. Κατηγορούμεν τους Ρωμαιοκαθολικούς διά το Πρωτείον και το Αλάθητον του Πάπα, αλλὰ Πρωτείον εξ ίσου ισχυρὸν και Αλάθητον εξ ίσου ακλόνητον διεκδικεί και ο ημέτερος Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως, ο «αυθέντης καὶ Δεσπότης», όπως συνήθως προσφωνείται εις το Φανάρι,
   8. …την ευκαίρως-ακαίρως εκδηλουμένην πρόθεσιν του Φαναρίου και την οσημέραι εντεινομένην προσπάθειαν πρός εξάρτησιν και πλήρη υποταγὴν καὶ υποδούλωσιν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην:
   a. μετὰ την Απόφασιν της σεπτης Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος του Ιουνίου 2004, προεδρεύοντος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου,
   b. μετά τὴν «ειρηνικὴν επίσκεψιν» του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου εις τὸ Φανάριον, όπου ουσιαστικώς υπεσχέθη τυφλὴν καὶ άνευ όρων υπακοὴν εις τον Παναγιώτατον Οικουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον καὶ τὴν ολοκληρωτικὴν παράδοσιν της Εκκλησίας μας. Εκεί ο Παναγιώτατος Πατριάρχης, υποδεχόμενος τον υψηλὸν Επισκέπτην του κ.κ. Ιερώνυμον, προσεφώνησεν τούτον ως «Μητροπολίτην Aθηνών», προφανώς διά να υποδηλώση σαφέστατα το σχήμα της μετὰ ταύτα συνεργασίας των! Καὶ τέλος,
   c. μετὰ τὴν υπ’ αριθμ. Πρωτ. 312/28.03.2008 εκ Φαναρίου αποσταλείσαν απαντητικήν επιστολὴν πρὸς τὸν Αρχιεπίσκοπον Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον, διά της οποίας ο Παναγιώτατος Πατριάρχης υπεραμύνεται σθεναρώς των δικαιωμάτων Του επί των Επαρχιών των λεγομένων «Νέων Χωρών», επικυρώνει τα κεκτημένα, και νουθετεί -ουχὶ ως ισότιμον Αδελφόν, αλλά δίκην μαθητού του Δημοτικού Σχολείου- τον εν Αθήναις Προκαθήμενον της τοπικής και Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος διά τήν χάραξιν νέας πορείας της ἐκκλησιαστικής νηός. «Καταθυμίως ούν, επευχόμεθα και αναμένομεν άρδην μεταβολήν τε καἰ απαγκίστρωσιν εκ πολιτειοκρατικών αντιλήψεων, νομικών αγκυλώσεων καί δυσκαμψιών του παρελθόντος…» κ.ά.
7. Παρά ταύτα διατηρώ ακέραιο το σεβασμό μου τόσο πρό το σεπτό πρόσωπο του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο Οποίος αποτελεί εξέχουσαν φυσιογνωμίαν της Ορθοδοξίας, όσο και πρός τον ίδιο τόν θεσμό.
8. Αν, τέλος, ήθελα να παραβλέψω όλα τα παραπάνω καί να τα λησμονήσω, με κανένα τρόπο δέν θα μπορέσω να διαγράψω από τήν μνήμη μου την μακάβρια εκείνη σκηνή της “αποτάξεως” του μακαριστού Χριστοδούλου, που αποτελεί ασυγχώρητο λάθος της εκκλησιαστικής καριέρας του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
9. Υπήρξα ο ένας και μοναδικός Ιεράρχης, ο οποίος κατά την έκτακτη Συνέλευση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας του Ιουνίου 2004 κατεψήφισε την πρότασιν, ότι η Πράξις του 1928 “ισχύει καθ’ όλας αυτής τας διατάξεις”.
10. Τελικά μεθαύριο 2 Φεβρουαρίου, εορτή της Υπαπαντής, θα λειτουργήσω, εάν ζώ, στον ομώνυμο Ναό της Κοινότητος “Καλαμιάς” της Επαρχίας μου.

_____Αυτά λοιπόν αγαπητέ μου π. Νικόλαε από την Αυστραλίαν, έστω και αν δεν σας έπεισα. Τώρα πιά τα “ουαί” και τα περί “υποκριτών” σας τα επιστρέφω. Δεν μου ανήκουν!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Πηγή: www.mkka.blogspot.com

Στην Κύπρο, συνέχεια της Ραβέννας, επαληθεύθηκε για μία ακόμη φορά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: Πάπας – Πρωτείον – Αλάθητον – Ουνία, πάνε μαζύ.

Παραθέτω κατωτέρω άρθρο ομολογητού πρεσβυτέρου, μέ έμφαση ιδική μου σέ ωρισμένες προτάσεις.

Νικόλαος Σαββόπουλος

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Τῷ δὲ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός· ἱνατί σὺ ἐκδιηγῇ τὰ δικαιώματά μου καὶ ἀναλαμβάνεις τὴν διαθήκην μου διὰ στόματός σου; …Εἰ ἐθεώρεις κλέπτην, συνέτρεχες αὐτῷ, καὶ μετὰ μοιχοῦ τὴν μερίδα σου ἐτίθεις. Τὸ στόμα σου ἐπλεόνασε κακίαν, καὶ ἡ γλῶσσά σου περιέπλεκε δολιότητας· … ταῦτα ἐποίησας, καὶ ἐσίγησα· ὑπέλαβες ἀνομίαν, ὅτι ἔσομαί σοι ὅμοιος· ἐλέγξω σε καὶ παραστήσω κατὰ πρόσωπόν σου τὰς ἁμαρτίας σου.»[1]

Τώρα ποὺ τελείωσε τὸ συνέδριο στὴν Κύπρο, γιὰ τὸ δῆθεν πρωτεῖο τοῦ Ποντίφηκος τῆς Ῥώμης, μπορεῖ κάποιος, στὸν ἀπόηχο, νὰ ἀσκήσει καλόπιστη κριτικὴ γιὰ τὶς ἀντιδράσεις καὶ τὰ σχόλια τῶν συνέδρων, ἐνάντια σὲ ἐκείνους ποὺ διαφώνησαν καὶ διαφωνοῦν ἕως τέλους, μὲ αὐτὲς τὶς ἄτακτες τακτικές τους. Καὶ τοῦτο, διότι ἡ δισχιλιετὴς Ὀρθόδοξος Παράδοσις μᾶς διδάσκει ὅτι τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τοῦ Πάπα, ἀποτελοῦν Κλῆρος καὶ Λαὸς μὲ Κεφαλὴ τὸν Χριστόν[2].

Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα. Τὸ Σῶμα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρὶς τὴν Κεφαλή Του. Τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τρέφεται, ἁγιάζεται, ζεῖ μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ὁ Παντοδύναμος, ὁ Παντογνώστης, ὁ πανταχοῦ Παρὼν καὶ τὰ πάντα Πληρῶν, ὁ στηριγμός μας, ὁ φίλος μας, ὁ ἀδελφός μας. Χωρὶς Χριστὸ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει. Νυμφίος ὁ Χριστός, Νύμφη ἡ καθεμία ψυχή. Ὁ Χριστὸς ἕνωσε τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Νέα Ζωὴ ἐν Χριστῷ. Στὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει θάνατος. Γιὰ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει οὔτε θάνατος, οὔτε διάβολος, οὔτε κόλασις. Ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι μακρὰν τοῦ Χριστοῦ, ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, Ἀποστολικήν, Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν Του, ἡ ὁποία εἶναι ἄκτιστος καὶ αἰώνιος: «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς.»[3]

Ἐν τούτοις οἱ σύνεδροι στὴν Κύπρο προσπάθησαν νὰ ἀπομονώσουν τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, νὰ τοῦ στερήσουν τὴ δυνατότητα σκέψης καὶ καλῆς ἀνησυχίας. Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι, ἀντιπαραδοσιακά, σκέπτονταν νὰ παραδώσουν τὴν Ἄμωμον καὶ Ἄσπιλον Ἐκκλησία σὲ μώμους καὶ σπίλους, δηλαδὴ στοὺς Λατίνους, φοβέριζαν καὶ φοβερίζουν, λοιδοροῦσαν καὶ λοιδοροῦν, ἀπειλοῦσαν καὶ ἀπειλοῦν ὅλους αὐτοὺς τοὺς πιστούς, ποὺ μὲ πόνο καὶ ἀγάπη παραμένουν στὴν Ἱερὰ Παράδοση ἄχρι θανάτου, ἀποβλέποντες στὸν ἁγιασμὸ τοῦ κρυπτοῦ τῆς καρδίας ἀνθρώπου διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἐκτοπίζοντας ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς καρδιᾶς τους τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον (παλιάνθρωπον).

Ἀκόμη καί τώρα, μετά τή λήξη τοῦ συνεδρίου, ψιθυρίζουν, μὲ φθόνο, πὼς θὰ προχωρήσουν στὴν ἀποκοπὴ τῶν μισθῶν τῶν Κληρικῶν αὐτῶν. Ἐπίσης ὅτι θὰ ἐπιβάλουν ἀκοινωνησία στοὺς ἀγωνιζομένους πιστοὺς τῆς Ἐκκλησίας, Κληρικοὺς – Μοναχοὺς – Λαϊκούς, ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζί τους, ἀλλὰ μὲ φόβο Θεοῦ τηροῦν τὴν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν. Τοὺς συστήνουν, ἄκουσον, ἄκουσον, νὰ βγάλουν τὰ ῥάσα, καὶ νὰ δημιουργήσουν τὴ δική τους Ἐκκλησία. Ἰδοὺ ποῦ τοὺς ἔφθασε τὸ δηλητήριον τῆς Παπικῆς Ὀσφύος ἢ Ὀφρύος, ὥστε νὰ σπρώχνουν σὲ σχίσμα τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς καὶ ταυτόχρονα, αὐτοί, νὰ ἐναγκαλίζονται τὸν Ποντίφηκα. Οὔτε οι Ῥωμαῖοι στρατιῶτες δὲν συμπεριφέρθηκαν ἔτσι τὴν ὥρα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Σωτῆρος, διότι ἔρριξαν κλῆρο, ὥστε νὰ μὴν σχισθεῖ ὁ Χιτώνας Του. Ἀκολουθοῦν δυστυχῶς τὸν ὀλισθηρὸ δρόμο τῶν Λατίνων ἀπὸ τὸ σχίσμα ἕως σήμερον μὲ ἀποκορύφωμα τὶς δύο Βατικάνειες Συνόδους.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μὲ τὸ προφητικό του Χάρισμα εἶχε δεῖ καὶ προειδοποιήσει, γιὰ αὐτὸ δίδασκε: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε», «τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου». Τόπο ἐδῶ ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος τόσον τὸν θρησκευτικόν, ὅσον καὶ τὸν πολιτικόν. Ἡ συναλληλία, ἔστω καὶ μετ’ ἐμποδίων, ἰσχύει. Δηλαδὴ μισεῖ, σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὁ Ποντίφηκας καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὴ Ῥωμιοσύνη, τὸ γένος ἡμῶν. Νὰ γιατὶ ὁ Ἅγιος εἶναι τόσο ἀκάθεκτος ἐναντίον τοῦ Πάπα, ὥστε νὰ μᾶς δίνει ἐντολὴ νὰ τὸν καταριώμαστε.

Καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅσον καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ καὶ οἱ μετ’ αὐτὸν Πατέρες μας, οἱ Ἅγιοί μας. Ἰδού, σὺν τοῖς ἄλλοις, τί ἀπεφάσισαν οἱ δύο Βατικάνειες σύνοδοι: «ὁ Πάπας … εἶναι ἀνθρώπινος Θεός … ἡ δὲ ἐξουσία του εἶναι ἀπεριόριστη … (ἡ ὁποία) ἐκτείνεται στὰ Οὐράνια, τὰ γήινα καὶ τὰ καταχθόνια … ὁ Πάπας εἶναι ἀλάθητος, ὅπως ὁ Θεὸς καὶ ἔχει τὴ δύναμη νὰ κάνει κάθετι ποὺ τοῦ εἶναι ἀρεστό … Τοποτηρητὴς τοῦ Θεοῦ … (ἄρα δὲν χρειάζεται ὁ Θεός, γιατὶ ἀντὶ Αὐτοῦ ὑπάρχει ὁ Πάπας). Νὰ ἔχει ἀντιρρήσεις ἔναντι τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν ἐντολῶν ποὺ οἱ Ἀπόστολοι μετέδωσαν. Ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἐξουσία νὰ διορθώνει καθετί, τὸ ὁποῖο θεωρεῖ ἀναγκαῖο μέσα στὴν καινὴ διαθήκη, καθώς ἐπίσης δύναται νὰ μεταβάλλει τὰ ἴδια τὰ μυστήρια ποὺ ἔχουν ὁριστεῖ καὶ θεσπιστεῖ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό· δηλαδὴ καταρρίπτει τὸ κῦρος τῶν Ἀποστόλων, τὴν Καινὴν Διαθήκην ἀλλά καί  τὸ κῦρος τῆς αὐθεντίας τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸν καθιστᾷ ὑποδεέστερό του. Ὁ Πάπας εἶναι πιὸ ψηλὰ ἀπ’ ὅλους τοὺς νόμους (ἑπομένως εἶναι ἄνομος. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀντίχριστος). Ἂν ὁ Πάπας ἀποφασίσει ἐνάντια στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ διορθωθεῖ καὶ νὰ μεταβληθεῖ (πλήρης ὑποσκελισμὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ). Ὁ Πάπας εἶναι τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας καὶ ἀνταύγειά της. Ὁ Πάπας εἶναι τὸ πᾶν ἐπὶ πάντων καὶ πάντα δύναται …».

Ῥίχνοντας μία ματιὰ στὸ κείμενο τῆς Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ στὸ κείμενο τῶν δύο Βατικανείων βλέπουμε κοινὰ χαρακτηριστικὰ Ἀντιχρίστου – Πάπα:

Αὐτοθεοποίηση: Ἀντὶ Χριστοῦ, ἀποδοχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ προσκύνησίς του. Οἰκειοποίηση ἰδιοτήτων τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεότητός Του ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο … τὸ ἴδιο κάνει καὶ ὁ Πάπας. Ἀντικείμενος ὁ Ἀντίχριστος πρὸς τὸν Χριστό, ἀντικείμενος καὶ ὁ Πάπας. Ὑπεραιρόμενος ὁ Ἀντίχριστος, ὑπεραιρόμενος ὁ Πάπας. Ἀδιαφορεῖ γιὰ τήν κρίση τοῦ Θεοῦ ὁ Ἀντίχριστος, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Πάπας. Πρέπει ὁ Θεὸς νὰ διορθώσει τὴν κρίση Του, ἂν εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ Πάπα!

Καὶ ἂν ἐπιμείνουμε, θὰ δοῦμε πλεῖστες ἄλλες ὁμοιότητες τῶν δύο, δηλαδὴ Ἀντιχρίστου – Πάπα.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔζησε πρὶν τὴν Α’ Βατικάνειο σύνοδο, ἡ ὁποία ἐψήφισε τὶς πιὸ μεγάλες πλάνες καὶ αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. «Φρενοκομεῖο».

Πλὴν τῆς ἱστορίας τοῦ μέχρι τότε παπισμοῦ, ποὺ γνώριζε καλὰ ὁ Ἅγιος, τὸ προφητικό του μάτι μὲ πόνο ἀτένισε καὶ τὶς χειρότερες πλάνες. Τελειώνει τὴν Προφητεία του μὲ τὴν ἀπώλεια τοῦ Πάπα, καθὼς καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τελειώνει τὴ δική Του Προφητεία γιὰ τὸν Ἀντίχριστο μὲ τὴν ἀπώλεια τοῦ Ἀντιχρίστου: «ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει … τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ»[4].

Εἶναι χαρακτηριστικὴ μία σχετικὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ Ἐθνομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ποὺ βρίσκεται στὴ Γ΄ Διδαχή του: «Ὁ Θεὸς … ἔφερε τὸν Τοῦρκον … διὰ τὸ ἰδικόν μας καλόν … καὶ διατί ἔφερεν ὁ Θεὸς τὸν Τοῦρκο καὶ δὲν ἔφερε ἄλλο γένος; Διότι … θὰ μᾶς ἔβλαπταν εἰς τὴν πίστην.»

Ὁ λόγος αὐτὸς ποὺ εἶπε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶναι παράλληλος πρὸς τοὺς λόγους ποὺ εἶπε ὁ Μέγας Δοὺξ Λουκᾶς Νοταρᾶς τὶς παραμονὲς τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «Κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν». Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος ὁ Νέος ἀσκητὴς ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ συγγενὴς ἐξ αἵματος τοῦ τελευταίου πρωθυπουργοῦ του Βυζαντίου Λουκᾶ Νοταρᾶ, ἔκρυψε βαθειὰ μέσα στὴν καρδιά του αὐτὰ τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ θείου Του. Ἔτσι, σὲ νεαρὴ ἡλικία ἐγκατέλειψε δόξα, οἰκία, γονεῖς, καὶ ἀνέτρεξε ὡς ἡ διψασμένη ἔλαφος ὅπου γῆς εὑρίσκοντο Ὀρθόδοξοι ἀσκητές, Ὀρθόδοξος αὐθεντικὴ Παράδοσις. Γεύτηκε τὰ νάματα τῆς ἀκτίστου Χάριτος. Βεβαιώθηκε γιατὶ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ ἁλωθεῖ ἡ Πόλις. Ἔκρινε καὶ ἀπεφάσισε νὰ καταστήσει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό Του Ὀρθόδοξη καιομένη λαμπάδα, ἐσαεί, ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἕως ἀπελευθέρωσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δίνοντας τὴν ἐλπίδα στὴν Ὀρθόδοξη Ῥωμιοσύνη ὅτι πάλι μὲ χρόνια καί  καιρούς,  στὸ Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ἐντός  ἀπολύτως Ὀρθοδόξου Λειτουργίας θὰ τελεστεῖ καὶ τὸ Ἱερὸ Μνημόσυνον τῶν συγγενῶν Του Λουκᾶ καὶ Κωνσταντίνου.

Ἡ προσδοκία αὐτὴ δὲν εἶναι οὐτοπία, οὔτε ἁπλῶς μόνον εὐχή, ἀλλὰ πραγματικότης ἀπόλυτη καὶ θεία. Ἀψευδὴς μάρτυρας ὁ αἰώνιος Βασιλεὺς καὶ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ κρατᾷ στὰ χέρια Του τὴν Οἰκουμένη, ὅπως ἐπίσης κρατᾷ τὸ ἀσκητικὸ Ἁγιασμένο Σῶμα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, ἄφθαρτο, θαυματουργὸν καὶ μυροβλύζον, ὡς ἐλπίδα τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Ἱερὸς ὑμνογράφος ἐν πνεύματι Ἁγίῳ συνέθεσε τὸ Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου ὡς ἑξῆς: «Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καί θαυματουργὸν θεοφόρον Νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον …» Ἔπαινος Ἁγίου σημαίνει μίμησις Ἁγίου. Ἐμμονὴ ἄχρι θανάτου στὴν Ὀρθοδοξία Του καὶ τὴν Ὀρθοπραξία Του.

Αὐτὸ τήρησε στὴ ζωή του ἀπαρασάλευτα καὶ ὁ Ἅγιος, ταπεινὸς καὶ πρᾷος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Ἐργάστηκε συστηματικὰ 17 χρόνια, ὥστε νὰ ξεσκεπάσει τὸν τῦφο καὶ τὴν πλάνη τοῦ παπισμοῦ, διότι μὲ τὸ προφητικὸ μάτι του, ὅπως καὶ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, διέκρινε τὸν ἐπερχόμενο θανάσιμο κίνδυνο, ποὺ εἶναι ἐπὶ θύραις γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ γένος τῶν Ῥωμιῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ Πάπα.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Νοταρᾶς, Μητροπολίτης Κορίνθου, συγγενὴς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, παρέδωσε και προέτρεψε τὸν Ἅγιον Νικόδημον τὸν Ἁγιορείτην νὰ γράψει τοὺς Κανόνες στὸ Ἱερὸν Πηδάλιον, φύλακα ἀκοίμητον τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως.

Δὲν θὰ μὲ ἔφθανε ὁ χρόνος, τὸ χαρτὶ καὶ ἡ μελάνη, ἐὰν ἐμνημόνευα ἔστω καὶ ἀκροθιγῶς τοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς διωγμοὺς ὅλων τῶν νηπτικῶν ὀρθοδόξων Πατέρων πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὴν Ἅλωσι τῆς Πόλης ἕως σήμερον, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μόνο μία φροντίδα. Νὰ προφυλάξουν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Παπισμοῦ. «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε», «ἀπ’ αὐτὸν ὁ χαλασμός». Τὸ «καταρᾶσθε» ἔχει ἰσοδύναμη ἔννοια μὲ τὸ «ἀναθεματίζετε», δηλαδὴ μᾶς λέει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ πρὸ αὐτοῦ καὶ μετ’ αὐτὸν Ἅγιοι, τὰ ἑξῆς: μὴ σκέπτεσθε νὰ ἄρετε τὰ ἀναθέματα ἐναντίον τοῦ Πάπα, γιατὶ δὲν θὰ ἀλλάξει, ὥστε νὰ τὸν δεχθεῖτε στὴν Ἐκκλησία ὡς Ὀρθόδοξο, γιατὶ δὲν θέλει, εἶναι ψευδῆ ὅσα σᾶς παρουσιάζει, προσέχετε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ «χαλασμοῦ» σας.

Χρειάζεται λοιπὸν νὰ εἴμαστε σὲ διαρκῆ ἐπαγρύπνηση, διότι αὐτὴ ἡ Προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ μόνον διὰ μετανοίας Κλήρου καὶ Λαοῦ μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ, νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀποτελεσματικῶς.

«Χαλασμὸς» τοῦ τόπου, ξαναλέμε, ἔχει ἀναφορὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὸ γένος τῶν Ῥωμιῶν, ποὺ θὰ προέλθει ἀπὸ τὸν Πάπα. Προσοχὴ λοιπόν. Ἐπιφυλακή, ἐπὶ σκοπόν. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, Κλῆρος καὶ Λαός.

Ἡ Κρήτη μας, τὰ Ἑπτάνησά μας, τὰ Δωδεκάνησσα, ἔχουν πικρὰν ἐμπειρίαν, ὅταν ἦσαν Λατινοκρατούμενα. Ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρα ἔθνη καὶ λαοὶ ὑπέφεραν καὶ ὑποφέρουν ἀπὸ τοὺς Πάπες, π. χ. οἱ Ὀρθόδοξοι Σέρβοι.

Ἐξ ἄλλου ἡ Οὐνία ἀποτελεῖ τὴν ἀψευδῆ ἀπόδειξη γιὰ τὶς δόλιες προθέσεις τῶν Λατίνων.

Τώρα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, χρειάζεται νὰ ἔχουμε Χάριν Χριστοῦ, Ἀγάπη Θεοῦ Πατρός, Φωτισμὸ Ἁγίου Πνεύματος· γένοιτο, Κύριε, ἀμήν.

[1] Ψαλμ.μθ΄, 16· 18 – 19· 21.

[2] «καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας», Κολ.α΄, 18.

[3] Ματθ. ιστ΄, 18.

[4] Β΄ Θεσσ. β΄, 8.

 (Φωτογρ. http://www.rel.gr/photo/displayimage.php?album=118&pos=1)

Πολύ αγάπη δείχνει ο Πατριάρχης Κων/λεως διά τους αιρετικούς της Δύσεως (παπικούς-προτεστάντες). Ακόμη διαμαρτύρεται διά τά ανθρώπινα δικαιώματα πού καταπατούνται στην Τουρκία (Πατριαρχείο – Χάλκη – Ιδρύματα Ελληνικά).

Τά ανθρώπινα δικαιώματα της Ι. Μονής Εσφιγμένου δεν τον απασχολούν; Μόνο η Πανθρησκεία και η αίρεση τού Οικουμενισμού είναι οι ερωμένες του;

Παραθέτω διαφωτιστική επιστολή του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἀδελφοί,

«Δέν πάσχομεν οὔτε ὡς κλέπται, οὔτε ὡς κακοποιοί, οὔτε ὡς ἀλλοτριοεπίσκοποι, ἀλλά διά δικαιοσύνην», ὡς λέγει ὁ ἀπόστολος Πέτρος.

Ὅθεν βροντοφωνοῦμεν καί διασαλπίζομεν στεντορείᾳ τῇ φωνῇ πρός ἅπαντας ὅτι ὁ μοναδικός λόγος διά τόν ὁποῖον διωκόμεθα εἶναι διότι δέν ἐπιθυμοῦμεν νά προδώσωμεν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί νά μολύνωμεν τήν συνείδησιν ἡμῶν ἐπικοινωνοῦντες μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, τούς Οἰκουμενιστάς, τούς παποφίλους, τούς καινοτόμους τοῦ Φαναρίου.

Δέν ἤλθομεν εἰς τό περιβόλι τῆς Παναγίας μας διά νά μνημονεύωμεν τούς ἐχθρούς Αὐτῆς καί τοῦ Υἱοῦ Της, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν οὐχί μόνον μέ παστόρισσες καί παπαδίνες ἄλλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ἀλλά ἀκόμη καί μέ ἀλλοθρήσκους.

Καί ἐνῶ θά ἀναμέναμεν τήν Ἱεράν Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους νά δέχηται τήν συνεργασίαν μας εἰς τόν ἀγῶνα κατά τῆς προδοσίας τῆς Πίστεώς μας, ἀντιθέτως Ἐκεῖνη μᾶς καταδιώκει μέχρις ἐξοντώσεως ἡμῶν καί ἀμνηστεύει προκλητικῶς ἀντικανονικάς καί παρανόμους ἀποφάσεις τοῦ Φαναρίου ἐναντίον ἡμῶν.

Χαρακτηριστικόν παράδειγμα εἶναι τό ἀκόλουθον: Τό ἔτος 1972 ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή διέκοψε τό μνημόσυνον τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Εἰς ἀντίποινα ἡ Ἱερά Κοινότης ἀποπέμπει τόν ἡμέτερον ἀντιπρόσωπον Γ. Χαρίτωνα ἐκ τοῦ σώματός της καί ἔκτοτε δέν δέχεται ἄλλον τινα παρ’ ὅλην τήν ρητήν ἀπαγόρευσιν τοῦ Κ.Χ.Α.Ο. νά ἀποπέμπηται ἀντιπρόσωπος τῆς Μονῆς πέραν τοῦ ἑξαμήνου.

Τό σοβαρώτατον τοῦτο ἔγκλημα τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος ἔρχεται εἰς ἀντιδιαστολήν μέ τό πρακτικόν τῆς Ἐκτάκτου Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως ὑπό στοιχείων ΝΒ΄/13-11-1971, ὅπου τονίζεται ἐπί λέξει «Ἑκάστη Ἱερά Μονή ἔχει τήν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν ὅπως ἐνεργῇ ἐν προκειμένῳ κατά τήν ἑαυτῆς κρίσιν καί συνείδησιν». (Συνεδρία ΞΘ΄./17-11-1970 τακτική). Ἄς σημειωθῇ ὅτι συμφώνως πρός τό Ἄρθρον 1 τοῦ Ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος προκύπτει ὅτι Αὕτη δέν δύναται νά ἀκυρώσῃ τίς ἀποφάσεις Αὐτῆς. (ὅρα: Ἔκτακτος Συνεδρία ΞΔ΄ /23-9-1972 εἰς τήν ἀγόρευσιν τοῦ Ἀντιπροσώπου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου).

Ἐν συνεχείᾳ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καθαιρεῖ ὅλως παρανόμως καί ἀντικανονικῶς τόν μακαριστόν Καθηγούμενον Αὐτῆς Ἀρχιμανδρίτην Ἀθανάσιον καί ἀποσχηματίζει τρεῖς ἐκ τῶν πατέρων Αὐτῆς ἤτοι: τόν π. Κυριακόν, τόν ἀείμνηστον π. Χαρίτωνα καί τόν π. Ἐφραίμ.

Τό ἔτος 1979 ἡ ἀφιχθεῖσα Πατριαρχική Ἐξαρχία ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Μαξίμου Σταυρουπόλεως καί μέ τό σύμψηφον τῆς Τακτικῆς καί Ἐκτάκτου Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως κατεδίκασεν τήν Ἱεράν ἡμῶν Μονήν Ἐσφιγμένου καί ἀπεφάσισεν τήν ὑπερορίαν τοῦ μακαριστοῦ ἡμῶν Γέροντος Εὐθυμίου καί δύο ἑτέρων ἀδελφῶν Αὐτῆς. Ὅμως, διά λόγους ἀποχρῶντας δέν ἐξετελέσθη ἡ ὑπερορία αὕτη.

Οἱ ἀγῶνες οὗτοι ἔχουν στοιχίσει διωγμούς, ἀπειλάς, στέρησιν καί καταπάτησιν δικαιωμάτων, ἁρπαγήν κινητῶν καί ἀκινήτων μοναστηριακῶν περιουσιακῶν στοιχείων, στέρησιν Μετοχιακῶν μισθωμάτων, ἄρνησιν ἀναγνωρίσεως τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου Εὐθυμίου καί τοῦ διαδόχου αὐτοῦ Μεθοδίου (παρ’ ὅλην τήν κατά πάντα νόμιμον καί συμφώνως τοῦ Κ.Χ.Α.Ο. καί τοῦ Ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς, ἐκλογῆς αὐτῶν) κ.ἄ.

Ἐπιπλέον, ἡ Ἱερά Κοινότης δέν ἀναγνωρίζει τούς Προϊσταμένους καί Ἐπιτρόπους τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς, ἐνῶ ὁ κ. Βαρθολομαῖος διά τῆς ὑπ. ἀριθ. Πρωτ. 1166/13-9-1994 ἐπιστολῆς του πρός τήν Ἱεράν Κοινότητα, προτρέπει τούς 19 Ἀντιπροσώπους, νά μήν ἀποδεχθῶσι λῦσιν τινά «ὡς ἐπί παραδείγματι τήν ὑποδοχήν Ἀντιπροσώπων» τῆς ἡμετέρας Μονῆς «ὡς ἐγκαθέδρων εἰς τά βουλευτικά ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Σώματα». Ὡσαύτως ἡ Ἱερά Κοινότης ἀρνεῖται τήν ἐγγραφήν συμπάσης τῆς ἡμετέρας ἐν Χριστῷ Ἀδελφότητος εἰς τά τηρούμενα παρ’ Αὐτῆς Μοναχολόγια, ἐν τῷ Ἱεροκοινοτικῷ Μεγάρῳ.

Τῇ 9ῃ Ἰουλίου τοῦ 2001 ἡ Ἱερά Κοινότης ἀπεφάσισεν τήν κατάργησιν τῶν 50 τιμῆς ἕνεκεν Διαμονητηρίων.

Ἐπί 37 χρόνια πλαστογραφεῖ τήν ὑπογραφήν τοῦ Ἡγουμένου χρησιμοποιῶντας τό «ἀντ’ αὐτοῦ» εἰς διάφορα ἐπίσημα ἔγγραφα καί εἰς τήν θέσιν τοῦ ἡμετέρου Ἀντιπροσώπου κάθηται ἕτερος ὡς «ἐξουσιοδοτημένος» ἀντιπρόσωπος.

Ἡ Ἱερά Κοινότης ἀπέστειλεν εἰς τόν Διοικητήν τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό ὑπ. ἀριθμ. Φ. 2/34/1712/29/9-4/10/2001 μέ ἐντολήν νά διερευνήσῃ περί τοῦ ποῖα πρόσωπα καί βάσει ποίας ἐξουσιοδοτήσεως ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή Ἐσφιγμένου διαχειρίζεται τραπεζικούς λογαριασμούς ἐπ’ ὀνόματί της.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ ἀναπληρωτής Διοικητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους κ. Ἀρίστος Κασμίρογλου, παραβαίνοντας τάς ἁρμοδιότητάς του, ἀπέστειλεν ἔγγραφον εἰς ἁπάσας τάς Τραπέζας τῆς Ἑλλάδος μέ σκοπόν –ἐάν ὑπάρχουν καταθέσεις τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς Ἐσφιγμένου εἰς αὐτάς– νά τάς δεσμεύσῃ.

Ὁ Τελώνης Δάφνης κατόπιν τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας μᾶς ἀνέφερεν ὅτι βάσει προφορικῆς ἐντολῆς τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους κ. Ἀρίστου Κασμίρογλου δέν θά χορηγεῖται εἰς τό ἑξῆς ἀτέλεια καυσίμων διά τήν Ἱεράν ἡμῶν Μονή. Παράλληλα, ἡ Ἱερά Κοινότης ἔδωσεν ἐντολήν εἰς τήν Ἀστυνομίαν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅπως μή ἀναγνωρίζουσα μέν τήν ἀρχήν τῆς Μονῆς καί τήν ἐκπροσώπησιν αὐτῆς, ἀρνεῖται δέ οἱανδήποτε ἔγγραφον ἐξυπηρέτησιν.

Ὁ Πρωτεπιστάτης τῆς Ἰβηριτικῆς Ἐπιστασίας Γέρων Καλλίνικος ἔδωκεν ἀπαγορευτικήν ἐντολήν, ὅπως μή εἰσέρχηται ἤ ἐξέρχηται οἱονδήποτε ὄχημα, πρός τήν Ἱερά ἡμῶν Μονή τοῦ Ἐσφιγμένου.

Ἡ Ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος ἐκ τῶν: ἱερομονάχου Νικοδήμου Λαυριώτου, γέροντος Νικοδήμου Ἁγιοπαυλίτου, ἱερομονάχου Φωτίου Γρηγοριάτου καί τοῦ ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος Ἰωάννου Ἁγιαννανίτου, ἐζήτει ἐπιμόνως νά συμμετάσχῃ ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή τοῦ Ἐσφιγμένου εἰς τά κοινά διοικητικά ζητήματα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νά παραιτηθῇ τοῦ Ὀρθοδόξου ἀγῶνος καί νά ἀκολουθήσῃ τάς ὑπολοίπους 19 Ἱεράς Μονάς, ἀρχομένη ἀπό τήν εἰς τήν προσευχήν καί νά καταλήξῃ εἰς τάς Οἰκουμενιστικάς ἀγκάλας τοῦ κ. Βαρθολομαίου.

Μή δυνηθέντες ἡ Ἱεροκοινοτική Ἐπιτροπή καί ὁ πολιτικός Διοικητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους-Ἄθω νά μεταπείσουν τούς Ἐσφιγμενίτας νά ἐγκαταλείψουν τόν Ὀρθόδοξον ἀγῶνα τους κατά τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐνέτειναν τόν ἄδικον καθ’ ἡμῶν διωγμόν ἅμα τῇ συντάξει τῆς μεροληπτικῆς γνωμοδοτήσεως μετά τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς ὑπό τινων προσώπων…

Τέλος, μέ τήν βοήθειαν τοῦ Οἰκουμενιστοῦ καί Λατινόφρονος Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, διά τῆς ὑπ. ἀριθμ. Πρωτ. 1110/14-12-2002 Πατριαρχικῆς Πράξεως, οἱ Ἐσφιγμενῖται Μοναχοί κηρύσσονται «ὡς σχισματικοί».

Τό κατάπτυστον τοῦτο χαρτίον τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ καί Λατινόφρονος μέχρι «μυελοῦ ὀστέων» Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἀπεστάλη εἰς τήν Ἱεράν Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἡ ὁποία καί ἔχει ἀναλάβῃ τήν εὐθύνην τῆς ἀπελάσεως ἡμῶν ἐξ Ἁγίου Ὄρους.

Ἡ μεγαλυτέρα ὅμως αὐθαιρεσία καί καταστρατήγησιν τοῦ Κ.Χ.Α.Ο. ἔγινε ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καί τῆς Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν Φιλαδελφείας Μελίτωνος, Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου Εἰρηναίου καί Σεβαστείας Δημητρίου ὅταν ἀμφότεραι ὅλως αὐθαιρέτως καί παρανόμως προέβησαν εἰς τήν σύστασιν νέας παρανόμου Ἀδελφότητος ἡ ὁποία θά ἐπιχειρήσῃ τήν ἀντικατάστασιν ἡμῶν. Τό ἀνοσιούργημα διεπράχθη εἰς τό Ἱεροκοινοτικόν Μέγαρον ἐν Καρυαῖς τήν 26-8-2005.

Ἡ Ἱερά Κοινότης, παραβιάζουσα σωρείαν νομικῶν διατάξεων πού σχετίζονται μέ τήν διαδικασίαν τῆς ἐκλογῆς διά τό ἀξίωμα τοῦ Ἡγουμένου εἰς Ἁγιορειτικήν Μονήν, ἐξέλεξεν ὡς τοιοῦτον τόν Γέροντα τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου «Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου» πού ἑδρεύει εἰς Καρυάς Ἁγίου Ὄρους-Ἄθω καί ὑπάγεται εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Σίμωνος Πέτρας Ἱερομόναχον Χρυσόστομον Κατσουλιέρην μετά τῆς Συνοδείας του.

Αἱ παρανομίαι τῆς νέας Ἀδελφότητος τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν:

Ἐνῶ ἐγκαταβιοῦν εἰς κελλίον, ἔχουν δημιουργήσει νέαν ἀδελφότητα τῇ συμπράξει τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος. Ὁ ἡγούμενος στερεῖται ἁγιορειτικῆς κουρᾶς.

Δέν ἔχει συμπληρώσει 10ετίαν κοινοβιασμοῦ εἰς τήν Μονήν. Ὁ Ἡγούμενος ἐκλέγεται ἀπό τούς ἀδελφούς τούς ἔχοντας συμπληρώσει 6ετίαν ἀπό τῆς κουρᾶς των, ἐνῶ ὁ π. Χρυσόστομος ἐτοποθετήθη ἀπό τήν Ἱεράν Κοινότητα (ὅρα: Κ.Χ.Α.Ο. Ἄρθρα 112 καί 114).

Οὔτε ἔλαβον ὑπ’ όψιν τους τά Ἄρθρα 118 καί 119 τοῦ Κ.Χ.Α.Ο. καί τό 10ον Ἄρθρον τοῦ Ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου ὅτι ἡ διαδικασία ἐκλογῆς Ἡγουμένου καί ἡ ἐκλογή Ἐπιτροπῆς προϋποθέτουν νομίμως συγκροτουμένην Γεροντίαν καί ὕπαρξιν Γεροντίας, προϋποθέτει ὕπαρξιν Ἀδελφότητος τῆς ὁποίας τά μέλη ὀφείλουν νά ἔχουν προσέλθει κάθε ἕνα χωριστά καί οὐχί ὁμαδικά. Εἰς τήν περίπτωσιν ὅμως τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν, ἅπασαι αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις κατεστρατηγήθησαν καί σέ μιά νύκτα σύσσωμος ἡ ὁμάδα τῶν κελλιωτῶν Κατσουλιέρηδων ἐβαπτίσθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καί ἐχρίσθη ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Ἀδελφότης Μονῆς Ἐσφιγμένου».

Ἔτσι τώρα αὐτή ἡ ὁμάδα χρησιμοποιεῖ:

1) τόν τίτλον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱστορικῆς καί Παλαιφάτου Πατριαρχικῆς, Βασιλικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου.

2) τό λογότυπο, δηλαδή τό σχεδίασμα Δικεφάλου Ἀετοῦ, τό ὁποῖον ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή τοῦ Ἐσφιγμένου ἀπό αἰώνων χρησιμοποιεῖ.

3) τήν Μεγάλη Σφραγῖδα τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς Ἐσφιγμένου τήν εἰκονίζουσαν τήν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐπιγραφήν γύρωθεν: «Βούλα Τοῦ Ἐσφιγμένου Κατά Τό Ἁγιώνυμον Ὄρος †1797», ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται διαχρονικά ἀπό Πατέρες τῆς Μονῆς μας ἐδῶ καί 210 συναπτά ἔτη καί ἡ κλοπή αὕτη –φυσικά πέραν τῆς ἁμαρτίας– συνιστᾶ ποινικῶς κολάσιμον πρᾶξιν, ἡ ὁποία τιμωρεῖται ἀπό τόν ἰσχύοντα ποινικόν κώδικα.

Ἔτσι ἡ ὁμάδα τῶν Ψευδοεσφιγμενιτῶν φέρεται

νά ἔχῃ δημιουργήσει συνωμοσίαν καί σκευωρίαν εἰς βάρος ἡμῶν τῶν νομίμων Ἐσφιγμενιτῶν (διαπράττοντες τό ἀδίκημα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς), αἱ ὁποῖαι ἐκτός τῶν ἄλλων τιμωροῦνται ἀπό τούς ΙΗ΄ καί ΙΔ΄ Κανόνας τῆς Δ΄ καί τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐπίσης προέκυψεν τό πρωτοφανές γιά τά χρονικά τοῦ Ἁγίου Ὄρους νά ὑπάρχουν τήν στιγμήν αὐτήν εἰς Ἅγιον Ὄρος 20 Ἱεραί Μοναί καί 21 Ἀδελφότητες, καταστρατηγῶντας μέ τάς ἐνεργείας των ταύτας, τόσον ἡ Ἱερά Κοινότης ὅσον καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τόν Κ.Χ.Α.Ο., ὁ ὁποῖος ἀπορρέει ἀπό Αὐτοκρατορικά Χρυσόβουλλα, Τυπικά, Πατριαρχικά Σιγγίλλια, Σουλτανικά Φιρμάνια, ἰσχύοντες Γενικούς Κανονισμούς καί Θεσμούς Καθεστώτων. Εἰς ἅπαντα τά ἀνωτέρω νά προσθέσωμεν ὅτι, συμφώνως μέ τάς διατάξεις τοῦ Κ.Χ.Α.Ο., ἀπαγορεύεται ἡ Ἀδελφότης μιᾶς Ἁγιορειτικῆς Μονῆς νά ἑδρεύῃ ἐκτός τῆς Μονῆς της, πρᾶγμα τό ὁποῖον διαπράττεται ἀπό τήν νέαν παράνομον ψευδοαδελφότητα τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν Κατσουλιέρηδων.

Δράσεις τῆς ὁμάδος τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν:

1) Μᾶς ἥρπασαν δολίως καί μέ τρόπον ληστρικόν τό μεγάλο τρακτέρ τῆς Μονῆς, τό ὁποῖον εἶχεν μεταβῇ εἰς Καρυάς φορτωμένον μέ κουφώματα, διά τό ἡμέτερον Κονάκιον εἰς Καρυάς ἐν μέσῃ ὁδῷ πλησίον τοῦ Κονακίου μας, προπηλακίζοντες καί ἐκδιώκοντες τόν ὁδηγόν τοῦ ὀχήματος.

2) Ὁ π. Γαβριήλ ὁ ψευδοεσφιγμενίτης μέ βαριοπούλα ἔσπασε τήν κεντρικήν εἴσοδον τοῦ Κονακίου εἰς Καρυάς ἐπιχειρῶντας μέ συνοδείαν ἀλλοδαπῶν νά τό καταλάβῃ. Τήν ἀπίστευτον αὕτη σκηνήν βιαιότητος παρηκολούθησαν ὅλοι ἀπό τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως.

3) Ὁ ψευδοηγούμενος Χρυσόστομος Κατσουλιέρης μέ δόλιο τρόπο σφετερίζεται τήν ἀλληλογραφίαν τῆς ἡμετέρας Ἀδελφότητος, διότι ἀπέστειλε ἔγγραφο στά ΕΛ.ΤΑ. στό ὁποῖο ἐμφανίζεται ὡς ὁ ἡγούμενος τῆς νέας ψευδοαδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου καί ἀπαιτεῖ ἅπασα ἡ ἀλληλογραφίαν, δέματα, κ.λπ. νά παραδίδωνται σέ αὐτόν, ἐνῶ γνωρίζει πολύ καλά ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἀλληλογραφία προορίζεται διά τούς Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταβιοῦν μέσα εἰς Αὐτήν ἀπό δεκαετιῶν.

4) Ἐντελῶς αἰφνιδιαστικῶς καί ἀπροειδοποιήτως ὁ ΟΤΕ διέκοψεν παρανόμως ὅλας τάς τηλεφωνικάς συνδέσεις τοῦ κεντρικοῦ κτιρίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἡμῶν Ἐσφιγμένου καθώς καί τῶν Κονακίων Της εἰς Καρυάς, Ἀθήνας, Θεσσαλονίκην, Νέαν Ρόδαν-Χαλκιδικῆς, ὅπως εἰς τό ἡμέτερον ἀγρόκτημα εἰς Ἱερισσόν-Χαλκιδικῆς, κατόπιν αἰτήματος τῶν Κατσουλιέρηδων. Τά ἴδια ἐποίησε καί ἡ ΔΕΗ κατόπιν καί πάλιν μεσολαβήσεως τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν ἔκοψεν παρανόμως ἠλεκτροδότησιν εἰς τό Κονάκι μας εἰς Νέαν Ρόδαν καθώς ἐπίσης καί εἰς τό ἀγρόκτημά μας εἰς Ἱερισσόν.

5) Ἡ ὁμάδα τῶν ψευδοεσφιγμενιτῶν ἔχει ἐκτυπώσει καί χρησιμοποιεῖ παρανόμως δελτία ἀπαλλαγῆς Φ.Π.Α. σφετεριζομένη ἀποκλειστικόν προνόμιον καί δικαίωμα τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς Ἐσφιγμένου.

6) Ἐπίσης, ἔχει σφετεριστεῖ ὅλα τά περιουσιακά στοιχεῖα τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὑπό τήν ἔνοχον συγκάλυψιν τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος.

7) Παρανόμως καί ἐκβιαστικῶς εἰσπράττει ὅλα τά ἐνοίκια πού προέρχονται ἀπό ἐκμίσθωση ἡμετέρων ἀκινήτων εἰς τρίτους ὅπου διατηρεῖ ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονῆς Ἐσφιγμένου εἰς Θεσσαλονίκην καί Ἀθήνας.

8) Προσέτι διεκδικεῖ καί τά Μετοχιακά μισθώματα πού δικαιοῦται ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή Ἐσφιγμένου.

9) Ἡ ὁμάδα τῶν Κατσουλιέρηδων κατόπιν συναινέσεως τοῦ ἀρχηγοῦ της Χρυσοστόμου διεκδικεῖ ἐπιπλέον τά σκάφη καί τά ὀχήματα τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς. Ὅθεν κατόπιν πιέσεων πού ἔχουν ἀσκηθεῖ τόσον εἰς τό Λιμενικόν ὅσον καί εἰς τό Ἀστυνομικόν Σῶμα, ἀπαγορεύεται πλέον ρητῶς ὁ ἀπόπλους καί ἡ μετακίνησις οἱουδήποτε μοναστηριακοῦ ὀχήματος. Τοιουτοτρόπως καθίσταται ἀδύνατος οὐχί μόνον ἡ τροφοδοσίαν εἰς τρόφιμα καί φάρμακα, ἀλλά καί αὐτή ἀκόμη ἡ ἁλιεία καθώς καί ἡ μεταφορά ἀσθενῶν Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων ἐκτός Ἁγίου Ὄρους πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων ἀποθνήσκουν ἀδιάγνωστοι. Δέον νά σημειωθῇ ὅτι τά ἐν λόγῳ μέτρα εὐθύνονται κατά κύριον λόγον διά τόν τραγικόν θάνατον τοῦ ἡμετέρου ἐξαρτηματικοῦ ἀδελφοῦ Μοναχοῦ Τρύφωνος, ὁ ὁποῖος εἰς τήν προσπάθειάν του νά χρησιμοποιήσῃ τό ὄχημά του κατά τάς νυκτερινάς ὥρας, λόγῳ ἀνάγκης, δέν ἤναψε τά φῶτα, ὅπως μή γίνῃ ἀντιληπτός ἀπό τά ἀστυνομικά ὄργανα, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑποπέσῃ εἰς θανατηφόρον τροχαῖον ἀτύχημα.

Εἶναι πρόδηλον ὅτι διά τῶν ἀνωτέρω ἐνεργειῶν, αἱ ὁποῖαι ἐν καιρῷ χειμῶνος καθίστανται πλέον ὀδυνηραί, ἡ ὁμάς τῶν Κατσουλιέρηδων εὐελπιστεῖ ματαίως καί ἀνωφελῶς ὅπως κάμψῃ τό ὁμολογιακόν φρόνημα τῆς Ἀδελφότητός μας καί μᾶς ἀναγκάσῃ νά ἐγκαταλείψωμεν τήν Μονήν τῆς Μετανοίας μας. Πόσον ὅμως ἠπατήθησαν… γνωρίζοντες τό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν, διωχθήσονται», ὑπομένομεν Χάριτι Θεοῦ ἐδῶ καί 37 συναπτά ἔτη ὅλα τά ἀνωτέρω, ἔχοντες ὡς ἀταλάντευτον σύνθημά μας τό ὁμολογιακόν «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η΄ ΘΑΝΑΤΟΣ».

Ἐπισημαίνομεν εἰς τό εὐσεβές πλήρωμα ὅτι ὁ ἀγών ἡμῶν εἶναι ἀνιδιοτελής καί ἁγνός. Δέν ἔχομεν οὐδέν συμφέρον καί δέν ἀμφισβητοῦμεν, ὅπως σκοπίμως διαδίδουν, τόν θεσμόν τοῦ Πατριαρχείου. Ἀμφισβητοῦμεν καί ἀπορρίπτομεν τούς προδότας τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως. Διαφυλάσσομεν τά κειμήλια τῆς Μονῆς ἐπιμελῶς καί φροντίζομεν διά τήν ἄρτιαν συντήρησιν τοῦ ἐν γένει μοναστηριακοῦ κτιριακοῦ συγκροτήματος. Δέν εἴμεθα καταληψίαι καθώς οἱ διῶκται ἀρέσκονται νά συκοφαντῶσι. Κάθε Ἐσφιγμενίτης Μοναχός προσῆλθεν εἰς τό Κοινόβιόν μας μεμονωμένα καί ἐνετάχθη εἰς τήν Ἀδελφότητά μας σύμφωνα μέ τά ἰσχύοντα θέσμια τοῦ Κ.Χ.Α.Ο. καί τοῦ Ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς. Δέν εἴμεθα «σχισματικοί» ἀλλά πιστά τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Παραμένομεν «ἀνοικτοί» στό ἐνδεχόμενον ἀνοικτοῦ διαλόγου μέ τόν κ. Βαρθολομαῖον, προκειμένου νά τεκμηριώσωμεν πατερικά τήν ἐκκλησιολογικήν μας τοποθέτησιν.

Ἐν κατακλεῖδι δηλώνομεν πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ὅτι δέν πρόκειται εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν νά ἀποχωριστῶμεν τήν Ἱεράν ἡμῶν Μονήν Ἐσφιγμένου, τόν τόπον τῆς Μετανοίας μας, ἀναλογιζόμενοι τάς εὐθύνας τάς ὁποίας φέρομεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί βεβαιοῦμεν ὅτι μέ τήν βοήθειαν τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους Κυρίας Θεοτόκου θά πολεμήσομεν τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέχρις ἐσχάτων.

Ἐπί δέ τούτοις,

διατελοῦμεν μετά τιμῆς καί εὐχῶν.

Εὐχέτης πρός Κύριον

Ο ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

Ἀρχιμανδρίτης Μεθόδιος

καί

οἱ σύν ἐμοί ἐν Χῷ Ἀδελφοί

(Από: http://esfigmenou.blogspot.com/2009/12/blog–post.html)

  Η οντολογία του Παπισμού

Τού Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιεροθέου

1. ………………..

2. Αποστολική διαδοχή και Παπισμός
Επειδή εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν μυστήρια, γι’ αυτό και οι Κληρικοί των Παπικών και αυτός ο Πάπας, για μας τους Ορθοδόξους, δεν έχουν ιερωσύνη, δηλαδή έχει διακοπή σε αυτούς η Αποστολική Διαδοχή.

Αυτό, βέβαια, μπορεί να ακούγεται λίγο παράξενα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, βάσει της Ορθοδόξου Θεολογίας.

Η αποστολική διαδοχή δεν είναι απλώς μια σειρά χειροτονιών, αλλά συγχρόνως και μετοχή στην αποκαλυπτική αλήθεια. Όταν μια Εκκλησία αποκόπτεται από τον κορμό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, λόγω δογματικών διαφορών, αυτό σημαίνει ότι υπολείπεται και στο μυστήριο της ιερωσύνης. Δηλαδή, όταν χάνεται η αποκαλυπτική αλήθεια και υιοθετούνται αιρετικές απόψεις, αυτό έχει συνέπειες και στην αποστολική διαδοχή. Διότι οι άγιοι Απόστολοι μετέδιδαν το χάρισμα της ιερωσύνης, αλλά ταυτόχρονα παρέδιδαν, δια της αναγεννήσεως, και όλη την αποκαλυπτική παράδοση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε την διδασκαλία του αγίου Ειρηναίου Επισκόπου Λυώνος, στην οποία φαίνεται καθαρά ότι η Εκκλησία συνδέεται στενώτατα με την Ορθοδοξία και την θεία Ευχαριστία, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όταν χάνεται η Ορθόδοξη πίστη, τότε δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία ούτε και θεία Ευχαριστία. Οπότε ο Κληρικός που χάνει την ορθόδοξη πίστη αποκόπτεται από την Εκκλησία καί, βεβαίως, τότε δεν υφίσταται και η αποστολική παράδοση και αποστολική διαδοχή. Το ότι ο άγιος Ειρηναίος συνδέει την αποστολική διαδοχή όχι μόνον με την χειροτονία, αλλά και με την διατήρηση της αληθούς πίστεως, φαίνεται από ένα χωρίο: “Δια τούτο τοις εν τη Εκκλησία πρεσβυτέροις υπακούειν δεί, τοις την διαδοχήν έχουσιν από των αποστόλων, καθώς επεδείξαμεν, τοις σύν τη επισκοπική διαδοχή το χάρισμα της αληθείας ασφαλές, κατά την ευδοκίαν του Πατρός ειληφόσι”.

Επειδή, λοιπόν, δεν υπάρχει ιερωσύνη στους Παπικούς, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν μυστήρια, και όσα τελούνται δεν είναι αγιαστικά μυστήρια. Εάν όμως, όπως ισχυρίζονται μερικοί, ο Πάπας έχει ιερωσύνη, τότε το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι έγκυρο και ο άρτος ο ευρισκόμενος στην Αγία Τράπεζα είναι ο Χριστός, οπότε περιπίπτουν σε δύο σφάλματα, ή να κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων, παραβαίνοντας πληθώρα ιερών Κανόνων ή να αποστρέφωνται τον Ίδιο τον Χριστό, ευρισκόμενον κατ’ αυτούς πάνω στην Αγία Τράπεζα.

Γενικά, πρέπει να πούμε ότι το Βατικανό δεν είναι Εκκλησία, αλλά ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, ευρισκόμενο εκτός της Εκκλησίας, και ο Πάπας, καθώς και όλοι οι “Κληρικοί” του Βατικανού δεν είναι διάδοχοι των Αποστόλων, δεν έχουν αποστολική παράδοση και διαδοχή.

Επομένως, πρέπει να υπογραμμισθή ότι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είμαστε και Ρωμαίοι – Ρωμηοί, δηλαδή απόγονοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και Καθολικοί, δηλαδή Ορθόδοξοι, διότι ο όρος Καθολικός δηλώνει το καθ’ όλου, το ορθόδοξο. Οι Παπικοί είναι Φραγκολατίνοι, μετά την κατάληψη του θρόνου της Ρώμης από τους Φράγκους, καθώς επίσης και αιρετικοί.

Σε καιρό συγχύσεως, όπως η εποχή μας, πρέπει να είμαστε ομολογητές της Πίστεως, μάρτυρες της αληθείας και ποιμένες που θα ποιμαίνουμε τον λαό του Θεού με κριτήρια και προϋποθέσεις εκκλησιολογικές, οι οποίες οδηγούν στην σωτηρία.

Περιοδικό «Εκκλησιαστική Παρέμβαση», τεύχος 62, Μάρτιος 2001

Στή παρουσίαση τού ανωτέρω, παραθέτω διαφωτιστική απάντηση στό θέμα “ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ” ως ουσιώδη συνάφεια καί αποτέλεσμα τής οντολογίας τού παπισμού.

Ν.Σ.

Αγαπητέ συντάκτη του άρθρου, Οικουμενισμός και Ημερολόγιο, του περιοδικού Χριστιανική Σπίθα τεύχους μηνός Δεκεμβρίου 2009, θα επιθυμούσα με το παρόν σχόλιο να διατυπώσω κάποιες σκέψεις αδελφικές, οι οποίες ελπίζω να φανούν χρήσιμες και εποικοδομητικές για όλους μας. Προσωπικά ανήκω στην απέναντι θεωρητικά όχθη, δηλαδή σε αυτούς που ακολουθούν το Πάτριο Ημερολόγιο, αλλά δεν σταματώ να σας παρακολουθώ σε όσα γράφετε και στις ανησυχίες που διατυπώνετε, καθώς σας γνώρισα στα νεανικά μου χρόνια από κοντά, έστω και αν δεν θυμάστε σεις εμένα προσωπικά και διαπίστωσα την καλή σας πρόθεση και την αγνότητα της ψυχής σας. Πολλά από όσα γράφετε στο άρθρο τα βρίσκω ορθά, όπως για παράδειγμα, ότι πολλοί του Παλαιού Ημερολογίου υπερέβαλαν κηρύσσοντας άκυρα τα μυστήρια του Νέου Ημερολογίου, αλλά μην ξεχνάτε ότι πρώτη απεκάλεσε σχισματικούς και εκτός Εκκλησίας τους Παλαιοημερολογίτες η επίσημη Εκκλησία το έτος 1926,αν θυμάμε καλά την ημερομηνία. Ανεξαρτήτως βέβαια του ποιός έσφαλλε σε αυτό το σημείο πρώτος, καλά θα ήταν οι αγωνιστές Ορθόδοξοι να μην ακολουθούσαν το ίδιο σφάλμα, έως ότου ολοκληρωθεί η δογματική πτώση των Νεοημερολογιτών, είτε με την επισημοποίηση των ψευδοενώσεων, είτε έστω με την πλήρη παραδοχή του Γρηγοριανού Ημερολογίου την αποδοχή δηλαδή και του Νέου Πασχαλίου. Στις περιπτώσεις αυτές δεν θα υπήρχε καμμία αμφιβολία για τις κανονικές και σωτηριολογικές συνέπειες. Το αναμφισβήτητο γεγονός της διαίρεσης των Χριστιανών, λόγω της εισαγωγής του Νέου Ημερολογίου δημιούργησε εκ των πραγμάτων Σχίσμα μεταξύ των Χριστιανών, αλλά ουδείς ορθά σκεπτόμενος μπορεί να συμπεράνει τον πνευματικό θάνατο της άλλης Μερίδας, ανεξαρτήτως αριθμού μελών, λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα, παλαιότερα και νεώτερα, καθώς η μικροτέρα αριθμητικά μερίδα συνέστησε ουσιατικά επαινετό Σχίσμα μη έχουσα εισέτι δικαίωμα καταδίκης της άλλης Μερίδος, η δε μεγαλυτέρα αριθμητικά Μερίδα ακολουθούσα μία πορεία σταδιακής πτώσεως και αποστασίας απώλεσε κάθε κανονικό δικαίωμα να τιμωρήσει την μικροτέρα Μερίδα για Εκκλησιαστική απείθεια. Για τους παραπάνω λόγους πλανώνται όσοι κηρύσσουν την απώλεια της Χάριτος από τους Νεοημερολογίτες, αλλά στο αυτό Κρίμα και την αυτή βλασφημεία ευρίσκονται και όσοι εκ των Νεοημερολογιτών λέγουν τά ίδια για τους Παλαιοημερολογίτες. Προσέξατε παρακαλώ ,διότι μία τέτοια άποψη διατυπωνετε και σείς στό άρθρο σας. ΄Αλλο πεπλανημένος Παλαιοημερολογίτης σε μία θεολογική του άποψη και άλλο χωρίς Χάρι Παλαιοημερολογίτης επειδή έχει αυτή την άποψη. Οπως γνωρίζετε σε όλη την διάρκεια του Αντιοικουμενιστικού αγώνα υπήρχαν και υπάρχουν αγωνιστές του Παλαιού Ημερολογίου με ορθές θεολογικές θέσεις, έστω και αν η φωνή τους ακούγεται λιγότερο, γιατί έχουμε δυστυχώς μάθει να ακούμε τίς δυνατότερες και φανατικότερες φωνές. Οι δεύτερες δυστυχώς δεν οικοδομούν αντιθέτως γκρεμίζουν ψυχές και βλάπτουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Επειδή καταλαβαίνω από τα γραφόμενά σας, ότι πονάτε για την Εκκλησία μας σας παρακαλώ να βρήτε αυτή την μερίδα των ορθά σκεπτόμενων Παλαιοημερολογιτών, δεν είναι άλλωστε κρυφή αυτή η μερίδα, να συζητήσετε μαζί τους, να δημιουργήσετε την αληθινή βάσι αντίστασης στα σχέδια του Οικουμενισμού και το πρόπλασμα της μελλοντικής Ορθόδοξης μαρτυρίας. Η συνάντηση αυτή θα αποκαλύψει ότι εμείς και εσείς είμαστε περισσότερο αδέλφια από ότι εσείς με τους Οικουμενιστές και τους συνοδοιπόρους τους και εμείς με τους ακραία σκεπτόμενους εκ των Παλαιοημερολογιτών. Εμάς οι πάντες μας παραθεωρούν και μοναδική μας παράκληση είναι ο Κύριός μας, η Παναγία μας και οι Αγιοι, η πρωτοβουλία, τα μέσα και το καθήκον ανήκει περισσότερο σε εσάς.

Μετά τιμής
Πολυμενόπουλος Διονύσιος
Πάτρα

Τά «Πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων» είναι ό, τι αυθεντικότερο έχει νά μάς προσφέρει η Ορθόδοξος τού Χριστού Εκκλησία, είναι η ομοφωνία τών Αγίων Πατέρων, η συμφωνία τής Οικουμένης, η λάμψις καί η «Απόδειξις» τής Αληθείας, η αλάθητος Εκκλησιαστική καί καθολική Συνείδησις, είναι ό, τι «έδοξε τώ Αγίω Πνεύματι» καί τοίς Αγίοις.

Η ΟΓΔΟΗ (Η’) ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Εις τήν 8^ην Οικουμενικήν Σύνοδον τού 879, καταδικάζονται οι μή δεχόμενοι τήν 7^η Οικουμενική Σύνοδο. Ο Μέγας Πατριάρχης Φώτιος εις τά πρακτικά τής 8^ης καί στήν Εγκύκλιο Επιστολή του πρός τούς τής Ανατολής αρχιερατικούς Θρόνους, το Filioque το αποκαλεί «βλάσφημον ρήμα». Γνώστης όμως τής καταστάσεως πού επικρατεί εις τήν Ρώμην γράφει ότι φήμην έχομεν ότι υπάρχουν τινες πού δέν δέχονται τήν Ζ’ Οικουμενικήν Σύνοδον. Το ίδιο καί μέ τό θέμα τού Filioque.
Αντί νά καταδικάσουν απλώς αυτούς πού προσέθεσαν εις τό Σύμβολον τής Πίστεως, καταδικάζουν οποιοδήποτε τολμήσει νά αφαιρέσει ή νά προσθέσει. Είναι πρώτη φορά στήν Ιστορία πού γίνεται Οικουμενική Σύνοδος καί καταδικάζονται αιρετικοί χωρίς νά ονομάζονται. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα σε μερικούς υπάρχει η άποψη ότι δέν κατεδικάσθη η παπική «εκκλησία» καί μάλιστα Συνοδικά.

Ο λόγος πού δέν καταδικάστηκαν τότε οι Φράγκοι ονομαστικά, είναι γιά νά μή εξαφανιστεί η Ρωμηοσύνη στή Δύση. Διότι οι Φράγκοι είχαν υποδούλους τούς Ρωμαίους.

Φαντασθήτε τώρα εμείς εάν καταδικάζαμε τούς Τούρκους στή Σύνοδο, τι θα γινόταν. Θα μάς είχαν σφάξει. Ο σκοπός λοιπόν αυτής τής στάσεως ήτο γιά νά μή σφαχθούν οι Ρωμαίοι στή Δύση (ο πάπας τής Ρώμης καί η Ιεραρχία τής Ιταλίας, πού εκεί είχαν Φραγκοκρατία). Η όλη περιοχή τής Ρώμης καί τό λεγόμενο παπικό κράτος έφραγκοκρατείτο. Γι’ αυτό καί ο Ιωάννης ο Η’, γράφει πρός τόν πατριάρχη Φώτιο: «Εδώ εις τήν Ρώμη δέν έχουμε προσθήκη στό Σύμβολο τής Πίστεως»· όπου  όμως υπήρχαν Φράγκοι ηγεμόνες εις τήν Ιταλία υπήρχε το Filioque. Γι’ αυτό το λόγο έχει πολύ μεγάλη σημασία τό γεγονός, ότι ήταν ανάγκη νά αποφύγουν τήν καταδίκη τών Φράγκων γιά νά μή τούς προκαλέσουν. Ο σκοπός τών Φράγκων γιά τό Filioque ήταν καθαρά πολιτικός. Γι’ αυτό καί προσέθεσαν το Filioque στό Σύμβολο της Πίστεως καί μετά ενημέρωσαν τόν πάπα τής Ρώμης καί προσπάθησαν νά τού επιβάλλουν τήν αποδοχή τού Filioque. Πρώτα εθέσπισαν τό Filioque καί μετά ενημερώνουν τόν πάπα. Πρώτα καταδικάζουν τήν Ζ’ Οικουμ. Σύνοδο καί μάλιστα παρουσία (3) Λεγάτων τού πάπα Ανδριανού. Ο Ανδριανός είναι ο πρωταθλητής τής Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, καί ενώπιον τών εκπροσώπων του καταδικάζουν τήν Ζ’ Οικουμ. Σύνοδον οι Φράγκοι.

Ο πάπας Ανδριανός έχει αφορίσει γενικά τούς μή αποδεχομένους τήν Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, αλλ’ όχι ονομαστικά τούς Φράγκους.

Η Αγία εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη (Ογδόη) Οικουμενική Σύνοδος, δεχθείσα τό Σύμβολον τής Πίστεως άνευ τής προσθήκης τού φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τούς ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τώ αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το Ιερόν Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν καί όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος καί πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Ει τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμίσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον καί όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τώ παραδεδομένω ημίν παρά τής Αγίας καί Οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, Ανάθεμα έστω!» Ιδού λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη Οικουμενικού χαρακτήρος, καταδίκη τού αιρετικού καί βλασφήμου φιλιόκβε.

Όταν ο πάπας Σέργιος ο Δ’ εχρησιμοποίησε τό Σύμβολον τής Πίστεως μετά τής προσθήκης τού φιλιόκβε (1009), ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος… μετ’ απόφασιν Συνόδου, διέγραψε τό όνομα τού μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ τών διπτύχων τής Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία Εκδ. α’, σελ. 344).

Τά ονόματα τών προκαθημένων Εκκλησιών δέν διαγράφονται βεβαίως διά «τοπικά έθιμα» αλλά δι’ αιρέσεις!

Τάς Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε καί η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος τού 1054, οπότε εγένετο καί το οριστικόν Σχίσμα αποκαλέσασα ειδικώς τό «φιλιόκβε» όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα».

Αυτά πρός διαφώτιση όσων υποστηρίζουν ότι ο παπισμός δέν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επειδή αι Σύνοδοι τού 867, τού 879, τού 1009, τού 1054, τού 1341, τού 1347, τού 1351, τού 1440, τού 1441, τού 1443, τού 1450, τού 1484, τού 1722, τού 1727, τού 1838, τού 1848, τού 1895 μάς καθοδηγούν όπως καί οι Άγιοι Πατέρες καί οι σοφοί Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, άς ακολουθήσουμε τόν Άγιον Φώτιον, τόν ιερόν Θεοφύλακτον, τόν άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τόν Θεσσαλονίκης, τόν άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τόν Ευγένιον Βούλγαρην, τόν Νικηφόρον Θεοτόκην, τόν άγιον Νικόδημον, τόν άγιον Νεκτάριον καί λοιπούς, πολλώ μάλλον, τάς σεπτάς καί θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους.

Πηγές:

1)     Πρακτικά τών Αγίων καί Οικουμενικών Συνόδων

2)     π. Ιωάννου Ρωμανίδου, Παραδόσεις Δογατικής Θεολογίας

Η εορτή τών Χριστουγέννων πού θά εορτασθή εις τά Πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Ρωσίας, Σερβίας, τό Άγιον Όρος κ.λπ. καθώς καί εις τήν Ελλάδα (τήν 7ην Ιανουαρίου, 25 Δεκεμβρίου μέ τό Πατροπαράδοτο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο), εύχομαι νά οδηγήσει τήν Πατρίδα μας καί τήν Οικουμένην εις πνευματικόν φωτισμόν καί ανακαίνιση.