Το ένα σημείο είναι ο θαυμασμός των μαθητών «ότι ελάλει μετά γυναικός» ο Διδάσκαλός τους. Διότι η γυναίκα την εποχή εκείνη ήτο περιφρονημένη. Ηταν το «κουρέλι» που όλοι σκούπιζαν τις λάσπες των υποδημάτων τους. Αν ήταν Αθηναία, την είχαν στον γυναικωνίτη. Αν ήταν Σπαρτιάτισσα δεν είχε δικαιώματα. Αν ήταν στις Ινδίες, στην Ανατολή, και πέθαινε πρώτα ο άνδρας της, αυτή έπρεπε να πυρποληθεί πάνω στο πτώμα του ανδρός της και να τον ακολουθήσει στον τάφο.

Ούτε ο Πλάτωνας, ούτε ο Πυθαγόρας θα ήθελαν την γυναίκα για μαθήτρια. Όμως ο Χριστός, στέκεται υψηλότερα από αυτά τα διαχωριστικά κατεστημένα και τα καταργεί. Και να, συνομιλεί με μία γυναίκα, και μάλιστα Σαμαρείτιδα.

Το δεύτερο σημείο ότι η γυναίκα αυτή ήταν μια αμαρτωλή γυναίκα. Ήταν μια περιφρονημένη από τούς ανθρώπους, από τούς συμπολίτες της, που γνώριζαν τον βίο της. Αλλά ο Χριστός ποτέ δεν πετροβόλησε τον αμαρτωλό. Γι’ αυτό και μια από τις κατηγορίες των εχθρών του ήταν ότι ήταν φίλος των αμαρτωλών. Και ήταν αληθινή αυτή η κατηγορία. Διότι ο Χριστός δεν ήλθε για τούς δικαίους, αλλά ήλθε «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός». Έτσι, βεβαίως, ο Χριστός ήταν και είναι ο φίλος πάντων ημών των αμαρτωλών. Γι’ αυτό στάθηκε δίπλα στον τελώνη. Γι’ αυτό στάθηκε δίπλα στον ληστή, δίπλα στην πόρνη. Δίπλα σ’ εκείνη την μοιχαλίδα γυναίκα και είπε σ εκείνους που ήταν έτοιμοι να την πετροβολήσουν· «ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτήν».

Και σήμερα στέκεται εδώ ο μεγάλος ψαράς, έξω από την πόλη της Σαμάρειας, δίπλα στο φρέαρ του Ιακώβ και ρίχνει τα δίχτυα του να σώσει μια ψυχή, μια αθάνατη ψυχή. Εμείς ενθουσιαζόμεθα, όταν έχουμε πολυπληθή ακροατήρια. Ο Χριστός όμως για μία ψυχή κάθισε και έκανε ολόκληρο κήρυγμα. Στάθηκε δίπλα της, της μίλησε, την φώτισε, της άνοιξε την καρδιά, την ελευθέρωσε. Και αυτή η αμαρτωλή γυναίκα πέρασε από το σκοτάδι στο φως, από την αμαρτία στην αγιότητα και έγινε ιεραπόστολος, ευαγγελίστρια και Αγία της Εκκλησίας μας.

Κι ήταν γυναίκα, αμαρτωλή, μοιχαλίδα και Σαμαρείτιδα! Γι αυτό δεν πρέπει να περιφρονούμε κανένα. Σε όλους να σκορπούμε το ενδιαφέρον και την αγάπη μας, αυτήν την αγάπη που έδειξε ο Χριστός στους αμαρτωλούς ανθρώπους μας, αυτήν την αγάπη να δείχνουμε και εμείς στους συναμαρτωλούς συνανθρώπους μας. Μην κρατάτε στα χέρια λιθάρια και μην πετροβολάτε τον αμαρτωλό. Θέλει την αγάπη μας, την στοργή μας, την προστασία μας, την συμπαράστασή μας, την ενίσχυσή μας· τότε και εμείς θα ευλογηθούμε και η χάρις του Θεού θα καλύψει ένα πλήθος αμαρτιών μας, όταν δείχνουμε αγάπη στον αμαρτωλό, βοηθώντας τον να ξυπνήσει και να σταθεί όρθιος.

Και το τρίτο σημείο είναι ότι εμείς οφείλουμε να λατρεύουμε τον αληθινό Θεό όχι τυπικά, τηρώντας κάποιους εξωτερικούς τύπους, αλλά με την ουσία. Όχι μόνον να ανάβουμε ένα κεράκι και να πηγαίνουμε στην Εκκλησία, τηρώντας την «παράδοση». Ο Χριστός θέλει η καρδιά μας να πιστεύει και να λατρεύει αληθινά τον Θεό. Κερί να είναι η ζωή μας. Λαμπάδα να είναι η καρδιά μας, που να λιώνει κάθε μέρα μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Όχι χριστιανοί της δεκάρας, αλλά των εικοσιτεσσάρων καρατίων. Στην Αντιόχεια πρωτονομάζονται χριστιανοί οι μαθητές του Χριστού. Και το πήραν το όνομα αυτό ειρωνικά, χλευαστικά. Όμως το πήραν οι χριστιανοί το όνομα αυτό και το τίμησαν και από τις λάσπες το ανέβασαν ψηλά στα ουράνια. Και «χριστιανός» σήμαινε «ο Χριστός πάνω στην γη». Όσοι από μας μπορούμε, οφείλουμε να σταθούμε σ΄ αυτήν την γραμμή, ώστε όταν βλέπουν ένα χριστιανό να λένε οι άνθρωποι που βρίσκονται σε άγνοια, «είδα τον Χριστό να περπατάει, να ομιλεί, να είναι κοντά μου». Έτσι πρέπει να είμαστε όλοι οι χριστιανοί· σε μικρογραφία μία εικόνα του Χριστού.

Και φθάσαμε στο σημείο που επιθυμώ να υπογραμμίσω. Είναι το πρόσωπο της γυναίκας που γνωρίζει τον Χριστό, είναι η γυναίκα μέσα στην Εκκλησία.

Και σήμερα οι ιεροί μας ναοί κατακλύζονται από τις ευσεβείς γυναίκες, που με πόθο και λαχτάρα αναζητούν και επιδιώκουν ευκαιρίες λατρευτικής ζωής. Η θρησκευτικότητα είναι στην φύση της γυναίκας. Η ιστορία της Εκκλησίας ανέδειξε πολλές προσωπικότητες «ανδρείας γυναικός», με την βιβλική σημασία του όρου. Γυναίκες ευσεβείς που αγάπησαν τον Θεό, πρώτα και πάνω απ’ όλα. Γυναίκες που πέρασαν από τον πλανήτη μας σαν φωτεινά μετέωρα, σε διάφορες εποχές και τόπους και κάτω από αντίξοες συνθήκες δοκιμάσθηκε η πίστη των και δεν λύγισε. Γυναίκες που νίκησαν το ασθενές της φύσεως και απεδείχθησαν στην κυριολεξία «ανδρείες». Ο Θεός προίκισε την γυναίκα με πολλά χαρίσματα, και στόλισε ιδιαιτέρως τον ψυχικό της κόσμο, ώστε να αγωνίζεται και να νικά. Ω, αν ξέρατε σεις οι ευσεβείς γυναίκες την δύναμή σας!

Στα χέρια σας κρατάτε όπλα ισχυρά. Χρησιμοποιήστε τα! Η αγ. Φωτεινή έγινε απόστολος του Χριστού. Και στην πολύκλαυστή μας Σμύρνη είχαμε αφιερωμένο τον Μητροπολιτικό Ναό στην αγ. Φωτεινή την Σαμαρείτιδα. Έναν περικαλλή ναό που καταστράφηκε με την καταστροφή της πόλεως.

Και σήμερα οι καιροί είναι χαλεποί. Και έχουμε ανάγκη πολλών δακρύων. Εσείς ιδιαιτέρως οι γυναίκες μείνατε όρθιες στα κάστρα σας, στην προσευχή, γονατιστές ενώπιον του Εσταυρωμένου. Και δεηθείτε με την ευαίσθητη την ευσεβή καρδιά σας, να μας δώσει ο Θεός φώτιση και κουράγιο, δύναμη και αγιότητα βίου. Και να φωτίσει ο Θεός τούς πολιτικούς μας άνδρες να είναι ενωμένοι στα εθνικά μας θέματα. Γιατί ο Ελληνισμός συρρικνούται και αφανίζεται, όπως αφανίστηκε και η Σμύρνη το 1922 που είχε 340.000 Έλληνες, όταν η Αθήνα τότε είχε 300.000.

Είθε, αδελφοί μου, η αγ. Φωτεινή, με τις πρεσβείες και των αδελφών γυναικών, να δέεται και να παρακαλεί και για μας και για την πατρίδα μας, για το έθνος μας, για να έχουμε ζήλον πίστεως, ζήλον αρετής, ζήλον αγιότητος, ζήλον αγάπης, ζήλον ουράνιον· για να έχουμε και την ευλογία του Θεού ως λαός, ως έθνος, ως Εκκλησία.

Από “ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ” – Μάιος 2003

Πλούσια η σημερινή περικοπή που διέσωσε ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο ευαγγέλιό του. Πλούσια σε αλήθειες, νοήματα και διδάγματα, καθοριστικά των σχέσεων μας με τον Θεό, αλλά και τους ανθρώπους. Καθορίζει στην συνομιλία Του ο Κύριος με την Σαμαρείτιδα, ότι ο Θεός είναι πνεύμα και συνεπώς η λατρεία που αρμόζει σ’ Αυτόν, πρέπει να είναι πνευματική. Αντιμετωπίζει με τον ορισμό αυτό την επικρατούσα ειδωλατρική και υλιστική αντίληψη της εποχής. Διακηρύττει επίσης, αλλά και έμπρακτα αποδεικνύει, και εδώ είναι η δεύτερη φορά στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, ότι Αυτός είναι «ο Μεσσίας … ο λεγόμενος Χριστός». Κάθεται στην άκρη της πηγής που βρίσκεται έξω από την πόλη Συχάρ της Σαμάρειας, ενώ είναι Ιουδαίος, παρά το γεγονός ότι «ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις», και ζητεί να πιει νερό. «Ήλθον οι μαθηταί αυτού και εθαύμασαν ότι μετά γυναικός ελάλει». Δε διστάζει ακόμη να συνομιλήσει δημοσίως με μια γυναίκα και να φανερώσει μάλιστα κεφαλαιώδεις αλήθειες και δόγματα της θρησκείας μας.

Ο Θεός είναι πνεύμα και γι’ αυτό η λατρεία και προσκύνηση των πιστών Του μπορεί να γίνεται οπουδήποτε αλλά πρέπει να είναι πνευματική, εσωτερική και να είναι ανάλογη της γνώσεώς μας γι’ Αυτόν. Η αληθινή γνώση της πνευματικής ουσίας του Τριαδικού Θεού καθορίζει την μορφή και τα μέσα με τα οποία εκδηλώνουμε την λατρεία μας. Ως άνθρωποι διαθέτουμε υλικό σώμα αλλά και την ψυχή, που ενεφύσησε ο Θεός κατά την δημιουργία των πρώτων ανθρώπων και μας συνδέει με Αυτόν. Ως άνθρωποι εκτός από την προσευχή, χρησιμοποιούμε υλικά μέσα για την εκδήλωση της αγάπης μας προς τον Θεό. Φυσικά, σε προσωπικό επίπεδο, εφόσον αγαπούμε τον Θεό, θα πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες Του, τις εντολές Του. Η κοινή όμως αγάπη και λατρεία όλων των πιστών προς τον Θεό, μας ενώνει μεταξύ μας, και αποτελούμε όλοι την κοινωνία των πιστών. Πρακτική λοιπόν συνέπεια της ανάγκης επικοινωνίας των πιστών μεταξύ τους, και με τον Θεό, είναι και οι τόποι λατρείας, οι ναοί όπου οι πιστοί προσερχόμενοι, συμπροσεύχονται αποδίδοντας την πνευματική τους λατρεία προς τον Κύριο, και ενώνονται πνευματικά συμμετέχοντας και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Αυτό όμως δεν αποκλείει και δεν εμποδίζει την οπουδήποτε και οποτεδήποτε προσευχή μας και επίκληση του Θεού και της βοηθείας Του. Και αυτό απαντά και τους Ιουδαίους που θεωρούσαν ότι αρμόδιος τόπος προσευχής ήταν ο ναός των Ιεροσολύμων ή στους Σαμαρείτες που προσεύχονταν στο όρος Γαριζείν στη Σαμάρεια, γιατί «ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις». Έτσι ακόμη και για την προσκύνηση του Θεού, δεν ήθελαν να συσχετίζονται, να έρχονται σε οποιαδήποτε επαφή οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες.

Παρατηρούμε λοιπόν, στην σημερινή περικοπή, δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Κύριος παραδίδει μια νέα, ριζοσπαστική για την εποχή και τον τόπο όπου ακούγεται, αρχή, μια αλήθεια, ανατρεπτική της επικρατούσας πρακτικής. Κατάργηση της διάκρισης που αφορούσε στις σχέσεις μεταξύ λαών και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Θα το καθορίσει ο πρώτος μετά τον Ένα, τον Χριστό, ο Απόστολος Παύλος. «ουκ ένι Ιουδαίοςουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ». Ενώπιον του Θεού δεν υπάρχει διάκριση, ούτε ανάμεσα σε έθνη, ούτε σε κοινωνικές τάξεις, ούτε μεταξύ ανδρός και γυναικός. Ήταν, για την εποχή που διακηρύττονταν αυτές οι αρχές, μια πραγματική επανάσταση. Ωστόσο χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες για να πλησιάσουμε κάπως την χριστιανική αυτή διακήρυξη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, και μάλιστα από κράτη που δηλώνουν ότι είναι χριστιανικά, αλλά και άτομα που είναι χριστιανοί, ή και πολιτικοί σχηματισμοί που θεωρητικά και προσχηματικά διακηρύττουν παρόμοιες αρχές, παραβλέπεται ουσιαστικά αυτή η θεμελιώδης χριστιανική διδασκαλία και διατηρούνται διακρίσεις και διαχωρισμοί. Είναι λυπηρό, γιατί και εμείς, ενώ δεχόμαστε την αλήθεια της θρησκείας μας, κάνουμε ουσιαστικές διακρίσεις στην συμπεριφορά μας, θεωρούμε κάποιους υποδεέστερους, ανάξιους της εκτίμησής μας. Η έλλειψη ειλικρινούς ενδιαφέροντος και η υποκριτική αγάπη, διαχωρίζουν και απομακρύνουν. Οι διακρίσεις αυτές ενοχλούν. Ενοχλούν και επηρεάζουν πολύ αυτούς που τις υφίστανται. Τους ενοχλούν, γι’ αυτό και αντιδρούν με διάφορους τρόπους. Ενοχλούν τους ποικιλόχρωμους, αλλόθρησκους οικονομικούς μετανάστες ή ακόμη και τους τουρκοκύπριους που μοιράζονται μαζί μας αυτή τη γη ή και διαμένουν στη βόρεια Κύπρο. Ενοχλούν κάποιους ξένους, που για διάφορους λόγους έχουν εγκατασταθεί στον τόπο μας. Πώς απαντούμε σ’ αυτό; Δεν αρκεί μια απλή ανοχή που ίσως δείχνουμε. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αγάπη. Λησμονούμε ότι όλοι αυτοί, όπως και εμείς, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, έστω και αν έχουν μια άλλη, τη δική τους πίστη και θρησκεία. Γι’ αυτό και ο Κύριος, για να υποδείξει ότι δεν πρέπει να υπάρχει διαφορά μεταξύ λαών και υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας, κάθισε στην άκρη της πηγής που ανήκε στους Σαμαρείτες και ζήτησε νερό από μια γυναίκα και μάλιστα Σαμαρείτιδα.

«Δος μοι πιείν». Δώσε μου να πιω, είπε στη Σαμαρείτιδα ο Κύριος. Ασφαλώς και σαν τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ύστερα από την κοπιαστική πορεία, εδίψασε. Αλλά αυτή ήταν και η ευκαιρία για να διδάξει την Σαμαρείτιδα και εμάς για το «ύδωρ, το ζων». Για το πνευματικό νερό, που καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεί και ζωοποιεί τις ψυχές των ανθρώπων, που το αναζητούν και που πλουσιοπάροχα παρέχει ο Κύριος. Σε αντίθεση με το κοινό νερό, που και χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ζήσουμε, αλλά διψούμε και ξαναδιψούμε, «το ύδωρ, το ζων», η αλήθεια του ευαγγελίου, μάς ικανοποιεί απόλυτα και διαχρονικά. Είναι εφόδιο ζωής που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού, είναι ο λόγος του Θεού. Και για να επανέλθουμε από το σημείο που ξεκινήσαμε τη σημερινή ανάλυση. Η σχέση με το Θείο πρέπει να είναι πνευματική. Η επικοινωνία μας με τον Θεό, συνεχής και παντού. Η αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων ανθρώπων, έμπρακτη και χωρίς διακρίσεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα επιτευχθεί αυτό που σε άλλη περίπτωση ζητεί ο Κύριος: «και γενήσεται μία ποίμνη εις ποιμήν». Τότε θα έχουμε και την ευλογία του Θεού στην καθημερινή μας ζωή και στα έργα μας.

 Δ.Γ.Σ – Ιερά Μητρόπολη Πάφου

Μια πενταετία συνεχούς δράσης

του Παραρτήματος Νομού Λέσβου

της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

Στις 5 /11/ 2005 οι θεολόγοι του Νομού Λέσβου, εξέλεξαν τη Διοικούσα Επιτροπή της τοπικής Ένωσης των θεολόγων (που αποτελεί το τοπικό Παράρτημα της Πανελληνίου Ενώσεως θεολόγων), με σκοπό την ενεργοποίηση όλων των θεολόγων και στόχο την προαγωγή των σκοπών του Συλλόγου.

Η Νέα Διοικούσα Επιτροπή του Παραρτήματος Νομού Λέσβου ήταν η εξής: Πρόεδρος: Τσαγκάρης Παναγιώτης, Γραμματέας: Καλαμάτας Αθανάσιος, Ταμίας: Δουμούζης Ευστράτιος.

Η Διοικούσα Επιτροπή και τα μέλη της Ενώσεώς συναντήθηκαν στις 26/11/2005, στο Χριστιανικό Κέντρο Νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, με τον οικείο Επίσκοπό και τον Διευθυντή Δ/θμιας Εκπ/σης Νομού Λέσβου με σκοπό την αγαπητική προσέγγιση και τη συνεργασία μεταξύ της Ενώσεώς, της τοπικής Εκκλησίας και της Διεύθυνσης Δ/θμιας Εκπ/σης Νομού Λέσβου.

***

Στις 11/2/2006 στο Χριστιανικό Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεως Μυτιλήνης παρουσία των αρχών του τόπου μας πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημόσια και κατά γενική ομολογία όμορφη εκδήλωση της κοπής της αγιοβασιλόπιτας της Ενώσεως και της τέλεσης της ακολουθίας του Αγιασμού για το νέο έτος, η οποία είχε αφιερωθεί στη μεγάλη μορφή του Μακεδονικού Αγώνα του Λέσβιου Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη.

Ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Πρόεδρος της Ένωσης κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης. Με σαφήνεια και λεπτομέρειες σκιαγράφησε την προσωπικότητα του Γερμανού  Καραβαγγέλη, ενώ παράλληλα προβλήθηκαν slights που απεικόνιζαν τη μεγάλη αυτή μορφή από τα νεανικά του χρόνια. Επίσης έγινε προβολή επισκόπων και ανδρών επιφανών του Μακεδονικού Αγώνα.

Κατά την εβδομάδα της Ιεραποστολής διανεμήθηκε δωρεάν στους Συναδέλφους ένα DVD-ROM αφιερωμένο στην ορθόδοξη ιεραποστολική προσπάθεια που γίνεται στην Αφρικανική ήπειρο, από την Ορθόδοξη Ιεραποστολική Αδελφότητα «ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ», για  να προβληθεί στους μαθητές των σχολείων τους,  με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση τους στο θέμα της ορθόδοξης ιεραποστολής.

Η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου επίσης, διακίνησε επιτραπέζια ημερολόγια της Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Αδελφότητας «ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ» και ενίσχυσε οικονομικά το ιεραποστολικό έργο της προειρημένης Αδελφότητας.

***

Στις 1/4/2006 η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου, οργάνωσε την πρώτη της Επιστημονική, Εκπαιδευτική, Ψυχο-παιδαγωγική Ημερίδα, με θέμα: «Θεο–Λογικη διαχείριση Της Σχολικής Τάξης».

Στην Ημερίδα μίλησαν οι:  π. Μελέτιος Ζαχαρόπουλος Εκπαιδευτικός θεολόγος, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, με θέμα «Ο θεολόγος ως πνευματικός πατέρας του σχολείου», Κυριάκος Βλασσόπουλος,  Εκπαιδευτικός θεολόγος, με θέμα «Ο θεολόγος μπροστά στη νέα τάξη…», Λεωνίδας Κωλέττης Εκπαιδευτικός θεολόγος και  Τάσος Πανόπουλος,  Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, με θέμα  «Ψυχο – Λογικά προβλήματα στην τάξη. Βιωματική προσέγγιση». Χορηγήθηκε βεβαίωση συμμετοχής στην ημερίδα.

***

Η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου στην προσπάθειά της να κομίσει ένα ρωμαλέο θεολογικό και ιστορικό λόγο στη βάση του ελληνορθόδοξο, σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου, η οποία είχε αναλάβει και τη διοργάνωση, στις 21/5/2006 στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης οργάνωσε μεγάλη Εκδήλωση Μνήμης Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως (29η Μαΐου 1453).  Προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν ο πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός, Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής  του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα ομιλίας  «Η 29η Μαΐου και η κρίση της Ηγεσίας»  και ο Κώστας Ζουράρις, Συγγραφέας – Πολιτειολόγος εκδότης των εφημερίδων «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» και «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ», με θέμα ομιλίας «Το δούναι σοι την πόλιν ουκ εμόν εστιν… Η Ιλιαδορωμέικη αντίληψη περί πολιτικής».

Ακόμη, η  Διοικούσα Επιτροπή παρέδωσε στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά την επίσκεψή του στην Μυτιλήνη τον Αύγουστο του 2006 κείμενο συμπαράστασης στις δυσκολίες και στα δίκαια του Οικουμενικού θρόνου.

Επίσης, προχώρησε σε παρεμβάσεις στους αρμόδιους φορείς προσπαθώντας  να καθιερωθεί  ως αργία η ημέρα της εορτής του Αγίου Θεόδωρου του Βυζάντιου πολιούχου της Μυτιλήνης καθώς και η ημέρα  της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Απευθύνθηκε σε όλους τους  κρατικούς φορείς για να πετύχει την οικονομική στήριξη των προσπαθειών της Ένωσης.

Συναντήθηκε και συζήτησε με τους Σχολικούς Σύμβουλους των Θεολόγων(Ιούνιο και Σεπτέμβριο), θέματα που απασχολούν τους θεολόγους.

***

Στις 16/9/2006 η Ένωση θεολόγων Νομού Λέσβου πραγματοποίησε επετειακή εκδήλωση Μνήμης της αλησμόνητης Μικρασίας, στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, σε συνεργασία με το Δήμο Μυτιλήνης ο οποίος είχε αναλάβει και τη διοργάνωση, με σκοπό την τόνωση της ιστορικής και εθνικής μνήμης και της εξαγωγής μηνυμάτων χρήσιμων για την προσωπική και εθνική πορεία του σύγχρονου νεοέλληνα.

Ομιλητές ήταν ο κ. Σαράντος Καργάκος, Καθηγητής – Συγγραφέας με θέμα ομιλίας «Η Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού – Η νέα άνθηση στον Μητροπολιτικό Ελληνικό χώρο» και ο κ. Μανώλης Μελινός, Θεολόγος – Συγγραφέας – Διευθυντής Βιβλιοθήκης Ιεράς Συνόδου Εκκλησίας της Ελλάδος, με θέμα ομιλίας  «Οι Κρυπτοχριστιανοί της Μικρός Ασίας».

Παράλληλα με την εκδήλωση, στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου,  λειτούργησε Έκθεση Βιβλίου με θέμα: «Προσεγγίζοντας τα πάθη του Μικρασιατικού Ελληνισμού» της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μυτιλήνης.

***

Στις 10/10/2006 πραγματοποιήσαμε, υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Δ/θμιας Εκπ/σης Ν. Λέσβου, την 2η  Επιστημονική, Εκπαιδευτική, Ψυχο-παιδαγωγική Ημερίδα,  με θέμα:  «Παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση των Θεολόγων καθηγητών». Εισηγητές ήταν ο κ. Γιαβρίμης Παναγιώτης Σχολικός Σύμβουλος Α/βάθμιας Εκπ/σης Ν. Λέσβου και ο κ. Καλδέλλης Ιωάννης Συνταξιούχος Λυκειάρχης, καθηγητής Θεολόγος. Χορηγήθηκε βεβαίωση συμμετοχής στην ημερίδα.

***

Τον Ιανουάριο του 2007 η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου συμμετείχε στον εορτασμό των σχολείων του Νομού Λέσβου, της μνήμης των Τριών Ιεραρχών. Την Τρίτη 30/01/2007, στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, τον πανηγυρικό λόγο της εορτής των Τριών Ιεραρχών εκφώνησε ο Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Γοντικάκης, ο οποίος έχει προσκληθεί επί τούτο από την Ένωσή μας.

Επίσης, το απόγευμα της προηγούμενης της εορτής ημέρας, δηλαδή στις 29 Ιανουαρίου, ημέρα Δευτέρα και ώρα 6:00 μμ και στο Πνευματικό Ενοριακό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Συμεών Μυτιλήνης, τα μέλη της Ένωσή μας έκοψαν τη Βασιλόπιτά τους και είχαν τη χαρά να συζητήσουν θέματα που τους απασχολούν με τον π. Βασίλειο Γοντικάκη.

***

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, 25/02/2007,  η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου πραγματοποίησε στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, μεγάλη, ανοιχτή εκδήλωση με θέμα: «ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ» – Ιεραποστολική δραστηριότητα στην Αφρικανική Ήπειρο. Στην εκδήλωση κεντρικός ομιλητής ήταν ο π. Ελπίδιος Βαγιανάκης, ιδρυτής της Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Αδελφότητας «ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ». Παράλληλα προβλήθηκε σχετικό ντοκιμαντέρ.

***

Στις 10/11/2007 πραγματοποιήσαμε, υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Δ/θμιας Εκπ/σης Ν. Λέσβου, την 3η  Επιστημονική, Εκπαιδευτική, Ψυχο- παιδαγωγική Ημερίδα,  με θέμα:  «Εκπαιδευτικές &  Θεολογικές αναζητήσεις». Εισηγητές ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτη Αχελώου κ. Ευθύμιος Στύλιος με θέμα: Εκκλησία και Σύγχρονη  Νεολαία, ο Σύμβουλος Θεολόγων Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος με θέμα: Κουβεντιάζοντας  με τους νέους για το Θεό και ο Διδάκτωρ θεολογίας και Διευθυντής του 16ου  Γυμνασίου Αθηνών κ. Ιωάννης Αγγελόπουλος με θέμα: Το μάθημα των Θρησκευτικών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Παράλληλα διενεργήθηκαν οι αρχαιρεσίες της Ένωσης Θεολόγων Νομού Λέσβου από τις οποίες προέκυψε η νέα Διοικούσα Επιτροπή του Παραρτήματος μας η οποία αποτελούνταν από τους: Παναγιώτη Τσαγκάρη Πρόεδρο, Ιωάννη Χαχάλη Γραμματέα και Ευστράτιο Δουμούζη Ταμία.

***

Η  Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου το Δεκέμβριο του 2007, συμμετείχε στις Μεγάλες Εκδηλώσεις Μνήμης για τα 1600 χρόνια από την κοίµηση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόµου (407-2007) συνδιοργανώνοντας τες μαζί με την Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνη, τη Νομαρχία Λέσβου, και το Δήμο Μυτιλήνης.

Στα πλαίσια αυτά και μετά από πρόσκληση της Ιεράς Μητρόπολης Μυτιλήνης, την Παρασκευή 14/12/2007 και ώρα 3:00μμ αφίχθη στο αεροδρόμιο «Οδυσσέας Ελύτης» του νησιού μα, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους Αρχιμ. Εφραίμ και η Συνοδεία του, κομίζοντας την Τιμία και Χαριτόβρυτη Κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, προς ευλογία και αγιασμό του Χριστεπωνύμου πληρώματος της τοπικής μας Εκκλησίας.

Στη συνέχεια έλαβε χώρα η  Υποδοχή της Ιεράς και Σεβασμίας Κάρας του Ιερού Χρυσοστόμου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αθανασίου Μυτιλήνης υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μυτιλήνης κ.κ. Ιακώβου, του Ιερού Κλήρου της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, των Αρχόντων του τόπου μας και του ευσεβούς Λαού και ακολούθησε Εσπερινός και Παράκλησης.

Η Αγία και θαυματουργούσα Κάρα του Ιερού Χρυσορρήμονος παρέμεινε προς προσκύνηση στο Μητροπολιτικό Ναό από τις 14 έως τις 17 Δεκεμβρίου.

Επίσης, την Κυριακή το απόγευμα 16/12/2007 και ώρα 6:00μμ στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης πραγματοποιήθηκε μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση με ομιλητή τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους Αρχιμ. Εφραίμ και θέμα «Αγιορείτικα Μηνύματα».

***

Στις 30/01/2008 η Ένωση μας μοίρασε σε όλους τους μαθητές των Γυμνασίων και Λυκείων του Νομού Λέσβου(Λέσβος-Λήμνος-Άγιος Ευστράτιος) φυλλάδιο με ευχές και σκέψεις επί της εορτής των Τριών Ιεραρχών.

***

Η Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνη και η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου την Κυριακή 29/06/2008, εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου & ώρα 7:00 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, πραγματοποίησαν μεγάλη, ανοιχτή εκδήλωση με θέμα: «Η σύγχρονη οικογένεια και το φρόνημα των Αποστόλων». Σ΄ αυτή την πολύ επιτυχημένη εκδήλωση μέσα σ΄ ένα  γεμάτο από πλήθος κόσμου Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, κεντρικός ομιλητής ήταν ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού της Κύπρου κ. Αθανάσιος.

***

Με επιτυχία το Σάββατο 13/12/2008 διεξήχθη η 4η Επιμορφωτική Ημερίδα Θεολόγων, που συνδιοργάνωσε η Ένωση Θεολόγων Λέσβου με τον κ. Ανδρέα Αργυρόπουλο, Σχολικό Σύμβουλο Θεολόγων Περιφέρειας Β. Αιγαίου, με θέμα: «Το μάθημα των Θρησκευτικών. Διαπιστώσεις – Προοπτικές». Οι Εισηγητές κ. Γεώργιος Στάθης, Μόνιμος Πάρεδρος Θεολογίας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Περιφέρειας Β. Αιγαίου, με τις εισηγήσεις τους επεσήμαναν τις θετικές αλλαγές που έχουν γίνει στο μάθημα των Θρησκευτικών κατά την τελευταία εικοσαετία.                      

***

Η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου διοργάνωσε το Σάββατο 17/01/2009 & ώρα 7:00 μ.μ. στο Χριστιανικό Κέντρο Νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης ανοιχτή εκδήλωση με θέμα: «Όλα είναι θέμα Παιδείας – Το μάθημα των Θρησκευτικών» και ομιλητές: τον κ. Ιωάννη Κογκούλη, Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και καθηγητή Παιδαγωγικών στο Τμήμα Θεολογίας, ο οποίος μίλησε με θέμα: «Το μάθημα των Θρησκευτικών: Σημείον αντιλεγόμενον» και τον κ. Κωνσταντίνο Χολέβα, Πολιτικό Επιστήμονα – Συγγραφέα και αρχισυντάκτη του περιοδικού «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» (επισήμου δελτίου της Εκκλησίας της Ελλάδος), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: « Μύθοι και Αλήθειες για το μάθημα των Θρησκευτικών».

***

Την Κυριακή 15/02/2009,  και ώρα 7:00 μ.μ. στο Χριστιανικό Κέντρο Νεότητας της Ι. Μ. Μυτιλήνης, η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου πραγματοποίησε την κοπή της βασιλόπιτας του Συλλόγου, όπου και τιμήθηκαν οι Συνταξιούχοι καθηγητές Θεολόγοι για την πολύτιμη και πολυετή προσφορά τους στην θεολογική παιδεία του τόπου μας.

***

Την Τρίτη 17/02/2009 & ώρα 6:00 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης πραγματοποιήθηκε μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης και η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου με ομιλητή το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο και  με θέμα: «Η κοινωνία της κατανάλωσης». Στην αρχή της εκδήλωσης που τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Μυτιλήνης, έψαλλε εκκλησιαστικούς ύμνους ο μουσικολογιώτατος π. Παναγιώτης Ιωακείμ.

***

Τρεις εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Λέσβο τον περασμένο Μάιο, όλες σε συνεργασία με την Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου και με ομιλητή τον π. Βασίλειο Θερμό, επίκουρο καθηγητή της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, ψυχίατρο παιδιών και εφήβων.

Η πρώτη από το Σύλλογο Γονέων – Κηδεμόνων και τη Σχολική Επιτροπή του 5ου Γυμνασίου Μυτιλήνης την Παρασκευή 22/05/2009 και ώρα 7:00 μμ στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του  5ου Γυμνασίου Μυτιλήνης με θέμα: «Η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών μας».

Η δεύτερη από το Σχολικό Σύμβουλο Θεολόγων Β. Αιγαίου κ. Ανδρέα Αργυρόπουλο για τους Θεολόγους του νησιού, το Σάββατο 23/05/2009 στο Π.Ε.Κ. Μυτιλήνης και ώρα 9:00 πμ. με θέμα: «Η Θεολογία σε διάλογο».

Και η τρίτη από την Ιερά Μητρόπολη Μηθύμνης, το Δήμο Καλλονής και το ΚΕΣΥΠ Καλλονής, το Σάββατο 23/05/2009 και ώρα 7:00 μμ, στο Δημοτικό Θέατρο Καλλονής,  με θέμα: «Η ψυχική επαφή γονέων και παιδιών».

Και οι τρεις εκδηλώσεις σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.

***

Το Σάββατο 31/10/2009 και ώρα 09:00 η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου στην αίθουσα Φιλολόγων της Δ/νσης Δ.Ε Λέσβου(κτίριο πρώην Παιδαγωγικής Ακαδημίας), πραγματοποίησε με πολύ μεγάλη επιτυχία, υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Δ/θμιας Εκπ/σης Ν. Λέσβου, την 5η  Επιστημονική, Εκπαιδευτική, Ψυχο-παιδαγωγική Ημερίδα,  με θέμα: «Το μάθημα των Θρησκευτικών σήμερα – προοπτικές». Συμμετέχουν οι: Κωνσταντίνος Κορναράκης, Επίκουρος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: «Η εφηβική κρίση και ο ρόλος του μαθήματος των Θρησκευτικών» και Ηλίας Φραγκόπουλος, Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, Θεολόγος – Φιλόλογος, με θέμα: «Τα προβλήματα του μαθήματος των Θρησκευτικών».

***

Παράλληλα διενεργήθηκαν οι αρχαιρεσίες της Ένωσης Θεολόγων Νομού Λέσβου από τις οποίες προέκυψε η νέα Διοικούσα Επιτροπή του Παραρτήματος μας η οποία θα αποτελείται από τους: Παναγιώτη Τσαγκάρη Πρόεδρο, Ιωάννη Χαχάλη Γραμματέα και Ευστράτιο Δουμούζη Ταμία.

***

Τέλος τη Δευτέρα 30/11/2009 και ώρα 7:00 μμ στο θέατρο ΦΟΜ η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου, με τη στήριξη του Πολιτιστικού Κέντρου Μυτιλήνης ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος», παρουσίασαν στο κοινό της Μυτιλήνης και στις 8/12/2009 αντίστοιχα στο κοινό της Καλλονής, την κινηματογραφική ταινία «ΝΗΣΙ», μια ταινία σταθμό για την ορθοδοξία, μία ταινία – μήνυμα πνευματικότητας από τη σημερινή Ρωσία, στην οποία με μοναδικό τρόπο ο Ρώσος σκηνοθέτης Παύλος Λουνγκίν μας δίνει την εικόνα ενός πραγματικά δια Χριστόν Σαλού.

Παράλληλα η Ένωση Θεολόγων Νομού Λέσβου προέβη σε σειρά ενεργειών για το θέμα των Εγκυκλίων του ΥΠΕΠΘ σχετικά με τις απαλλαγές των μαθητών στο μάθημα των Θρησκευτικών και τέλος κυκλοφόρησε ένα τετραμηνιαίο έντυπο πληροφόρησης και θεολογικού διαλόγου με τον τίτλο «ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ».

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3402&Itemid=1

Μεσοπεντηκοστή

Σε λίγους πιστούς είναι γνωστή η εορτή, με την οποία θα ασχοληθούμε τώρα. Εκτός από τους ιερείς και μερικούς άλλους χριστιανούς, που έχουν ένα στενότερο σύνδεσμο με την Εκκλησία μας, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξί της.

Λίγοι είναι εκείνοι που εκκλησιάζονται κατ αυτή και περισσότεροι δεν υποπτεύονται καν ότι την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Και όμως κάποτε η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξη την Έκθεσι της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να ιδή το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 στον ναό του αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολι, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωϊ της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτιο για να μεταβή στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο παρεκάθητο και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εις πολλούς και αγαθούς χρόνους ο Θεός αγάγει την βασιλείαν υμών» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτιο.

Αλλά και στα σημερινά μας λειτουργικά βιβλία, στο Πεντηκοστάριο, βλέπει κανείς τα ίχνη της παλαιάς της λαμπρότητος. Παρουσιάζεται σαν μία μεγάλη δεσποτική εορτή, με τα εκλεκτά της τροπάρια και τους διπλούς της κανόνες, έργα των μεγάλων υμνογράφων, του Θεοφάνους και του Ανδρέου Κρήτης, με τα αναγνώσματά της και την επίδρασί της στις προ και μετά από αυτήν Κυριακές και με την παράτασι του εορτασμού της επί οκτώ ημέρες κατά τον τύπο των μεγάλων εορτών του εκκλησιαστικού έτους.

Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής εορτής; Όχι πάντως κανένα γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας. Το θέμα της είναι καθαρά εορτολογικό και θεωρητικό. Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτασίμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή. Ωραία το τοποθετεί το πρώτο τροπάριο του εσπερινού της εορτής:

«Πάρεστιν η μεσότης ημερών,

των εκ σωτηρίου αρχομένων εγέρσεως

Πεντηκοστή δε τη θεία σφραγιζομένων,

και λάμπει τας λαμπρότητας

αμφοτέρωθεν έχουσα

και ενούσα τας δύο

και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα

της δεσποτικής αναλήψεως σεμνύνεται».

Χωρίς δηλαδή να έχη δικό της θέμα η ημέρα αυτή συνδυάζει τα θέματα, του Πάσχα αφ ενός και της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος αφ ετέρου, και «προφαίνει» την δόξαν της αναλήψεως του Κυρίου, που θα εορτασθή μετά από 15 ημέρες. Ακριβώς δε αυτό το μέσον των δύο μεγάλων εορτών έφερνε στο νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσσίας». Μεσσίας στα ελληνικά μεταφράζεται Χριστός. Αλλά ηχητικά θυμίζει το μέσον. Έτσι και στα τροπάρια και στο συναξάριο της ημέρας η παρετυμολογία αυτή γίνεται αφορμή να παρουσιασθή ο Χριστός σαν Μεσσίας – μεσίτης Θεού και ανθρώπων, «μεσίτης και διαλλάκτης ημών και του αιωνίου αυτού Πατρός». «Δια ταύτην την αιτίαν την παρούσαν εορτήν εορτάζοντες και Μεσοπεντηκοστήν ονομάζοντες τον Μεσσίαν τε ανυμνούμεν Χριστόν», σημειώνει ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος στο συναξάριο. Σ αυτό βοήθησε και η ευαγγελική περικοπή, που εξελέγη για την ημέρα αυτή (Ιω. 7, 14-30). Μεσούσης της εορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό, αλλά και ζωηρά αντιδικία μεταξύ αυτού και του λαού και των διδασκάλων. Είναι Μεσσίας ο Ιησούς η δεν είναι; Είναι η διδασκαλία του Ιησού εκ Θεού η δεν είναι; Νέο λοιπόν θέμα προστίθεται: ο Χριστός είναι διδάσκαλος. Αυτός που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας, γιατί είναι η Σοφία του Θεού η κατασκευάσασα τον κόσμον. Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στον ναό, στο μέσον των διδασκάλων του Ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού. Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία. Εκλέγομε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια, το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού του πλ. δ’ ήχου:

Μεσούσης της εορτής

διδάσκοντός σου, Σωτήρ,

έλεγον οι Ιουδαίοι•

Πως ούτος οίδε γράμματα, μη μεμαθηκώς;

αγνοούντες ότι συ ει η Σοφία

η κατασκευάσασα τον κόσμον.

Δόξα σοι».

Λίγες σειρές πιο κάτω στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου, αμέσως μετά την περικοπή που περιλαμβάνει τον διάλογο του Κυρίου με τους Ιουδαίους «Της εορτής μεσούσης», έρχεται ένας παρόμοιος διάλογος, που έλαβε χώραν μεταξύ Χριστού και των Ιουδαίων «τη εσχάτη ημέρα τη μεγάλη της εορτής», δηλαδή κατά την Πεντηκοστή. Αυτός αρχίζει με μία μεγαλήγορο φράσι του Κυρίου.«Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω.ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος» (Ιω. 7, 37-38). Και σχολιάζει ο Ευαγγελιστής.«Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος, ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν» (Ιω. 7, 39). Δεν έχει σημασία ότι οι λόγοι αυτοί του Κυρίου δεν ελέχθησαν κατά την Μεσοπεντηκοστή, αλλά λίγες ημέρες αργότερα. Ποιητική αδεία μπήκαν στο στόμα του Κυρίου στην ομιλία Του κατά την Μεσοπεντηκοστή. Ταίριαζαν εξ άλλου τόσο πολύ με το θέμα της εορτής. Δεν μπορούσε να βρεθή πιο παραστατική εικόνα για να δειχθή ο χαρακτήρ του διδακτικού έργου του Χριστού. Στο διψασμένο ανθρώπινο γένος η διδασκαλία του Κυρίου ήλθε σαν ύδωρ ζων, σαν ποταμός χάριτος που εδρόσισε το πρόσωπο της γης. Ο Χριστός είναι η πηγή της χάριτος, του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από βασανιστική δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές.«Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος» (Ιω. 7, 38). «Και γενήσεται αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», είπε στην Σαμαρείτιδα (Ιω. 4, 14). Που μετέτρεψε την έρημο του κόσμου σε θεοφύτευτο παράδεισο αειθαλών δένδρων φυτευμένων παρά τας διεξόδους των υδάτων του αγίου Πνεύματος. Το γόνιμο αυτό θέμα έδωσε νέες αφορμές στην εκκλησιαστική ποίησι και στόλισε την εορτή της Μεσοπεντηκοστής με εξαιρέτους ύμνους. Διαλέγομε τρεις, τους πιο χαρακτηριστικούς: Το κάθισμα του πλ. δ’ ήχου προς το «Την Σοφίαν και Λόγον», που ψάλλεται μετά την γ’ ωδή του κανόνος στην ακολουθία του όρθρου:

«Της σοφίας το ύδωρ και της ζωής

αναβρύζων τω κόσμω, πάντας, Σωτήρ,

καλείς του αρύσασθαι

σωτηρίας τα νάματα•

τον γαρ θείον νόμον σου

δεχόμενος άνθρωπος,

εν αυτώ σβεννύει

της πλάνης τους άνθρακας.

Όθεν εις αιώνας

ου διψήσει, ου λήξει

του κόρου σου δέσποτα, βασιλεύ επουράνιε.

Δια τούτο δοξάζομεν

το κράτος σου, Χριστέ ο Θεός,

των πταισμάτων άφεσιν αιτούμενοι

καταπέμψαι πλουσίως

τοις δούλοις σου».

Το απολυτίκιο και το κοντάκιο της εορτής, το πρώτο του πλ. δ’ και το δεύτερο του δ’ ήχου:

«Μεσούσης της εορτής

διψώσάν μου την ψυχήν

ευσεβείας πότισον νάματα•

ότι πάσι, Σωτήρ εβόησας•

Ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω.

Η πηγή της ζωής, Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι».

«Της εορτής της νομικής μεσαζούσης

ο των απάντων ποιητής και δεσπότης

προς τους παρόντας έλεγες, Χριστέ ο Θεός•

Δεύτε και αρύσασθαι ύδωρ αθανασίας.

Όθεν σοι προσπίπτομεν και πιστώς εκβοώμεν•

Τους οικτιρμούς σου δώρησαι ημίν,

συ γαρ υπάρχεις πηγή της ζωής ημών».

Και τέλος το απαράμιλλο εξαποστειλάριο της εορτής:

«Ο τον κρατήρα έχων

των ακενώτων δωρεών,

δος μοι αρύσασθαι ύδωρ

εις άφεσιν αμαρτιών•

ότι συνέχομαι δίψη,

εύσπλαγχνε μόνε οικτίρμον».

Αυτή με λίγα λόγια είναι η εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Η έλλειψις ιστορικού υποβάθρου της στέρησε τον απαραίτητο εκείνο λαϊκό χαρακτήρα, που θα την έκανε προσφιλή στον πολύ κόσμο. Και το εντελώς θεωρητικό της θέμα δεν βοήθησε τους χριστιανούς, που δεν είχαν τις απαραίτητες θεολογικές προϋποθέσεις, να ξεπεράσουν την επιφάνεια και να εισδύσουν στην πανηγυριζόμενη δόξα του διδασκάλου Χριστού, της Σοφίας και Λόγου του Θεού, της πηγής του ακενώτου ύδατος. Συνέβη με αυτή κάτι ανάλογο με εκείνο που συνέβη με τους περιφήμους ναούς της του Θεού Σοφίας, που αντί να τιμώνται στο όνομα του Χριστού ως Σοφίας του Θεού, προς τιμήν του οποίου ανηγέρθησαν, κατήντησαν, για τους ιδίους λόγους, να πανηγυρίζουν στην εορτή της Πεντηκοστής η του αγίου Πνεύματος η της αγίας Τριάδος η των Εισοδίων η της Κοιμήσεως της Θεοτόκου η και αυτής της μάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

Πηγή:agiooros.net 

Ὅλη αὐτὴ τὴ περίοδο ποὺ διανύουμε τώρα, ἐπεκτεινομένη σὲ πενήντα μέρες, ἑορτάζουμε τὴν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μὲ αὐτὴ τὴν παράταση τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἀπέναντι στὶς ἄλλες ἑορτές.

Πραγματικὰ ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀναστήθηκαν ἀπὸ ἄλλους καί, ἀφοῦ πέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στὴ γῆ. Ὁ δὲ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δὲν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπὸ τὸ θάνατο, γιατί δὲν ἐπέστρεψε πάλι στὴ γῆ, ἀλλὰ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, καθιστώντας τὸ φύραμά μας ποὺ εἶχε λάβει ὁμόθρονο μὲ τὸ Πατέρα ὡς ὁμόθεο.

Εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἔγινε ἀρχὴ τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως ὅλων καὶ πρωτότοκος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Καὶ ὅπως ὅλοι ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, πεθαίνουν στὸν Ἀδάμ, ἔτσι στὸ Χριστὸ θὰ ζωοποιηθοῦν ὅλοι, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, ἀλλὰ ὁ καθένας στὴ τάξη του. Ὅταν καταργήσει κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ δύναμη καὶ θέσει ὅλους τους ἐχθρούς του κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, τελευταῖος ἐχθρὸς ποὺ θὰ καταργηθεῖ εἶναι ὁ θάνατος, κατὰ τὴ κοινὴ ἀνάσταση.

Ὁ Κύριος κηρύττοντας τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος, δεικνύει στοὺς μαθητὲς ὅτι ἡ ἐκλογὴ τῶν ἀξίων τῆς πίστεως δὲν θὰ γίνει μόνο ἀνάμεσα στοὺς Ἰουδαίους, ἀλλὰ καὶ ἀνάμεσα στοὺς Ἐθνικούς, στὴ σημερινὴ περικοπὴ τοῦ εὐαγγελίου.

Ἔρχεται ὁ Κύριος σὲ μία πόλη τῆς Σαμάρειας ποὺ λέγεται Σιχάρ. (Σαμάρεια ὀνομάσθηκε ἡ πόλη ποὺ ἔκτισε τὸ 880 π.Χ. ὁ βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ, Ἀμβρί, ἔπειτα τὸ ὄρος Σομὸρ ποὺ ἦταν ἡ ἀκρόπολή της καὶ τέλος ὅλο τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ καταλύθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους τὸ 721 π.Χ. καὶ ὁ ἡγεμόνας τους ἐγκατέστησε ἐκεῖ ἐθνικοὺς ἀπὸ πολλὰ μέρη).

Ἐκεῖ ἦταν ἡ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ, τὸ πηγάδι ποὺ ἐκεῖνος εἶχε ἀνοίξει. Κουρασμένος ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία κάθισε μόνος του δίπλα ἀπὸ τὸ πηγάδι καὶ κάτω ἀφελῶς, γιατί οἱ μαθητές του πῆγαν νὰ ἀγοράσουν τροφές. Ἔρχεται ἐκεῖ μιὰ γυναίκα ἀπὸ τὴ Σαμάρεια νὰ πάρει νερὸ καὶ ὁ Κύριος διψώντας ὡς ἄνθρωπος, τῆς ζήτησε νερό.

Αὐτὴ ἀντιλήφτηκε ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του ὅτι ἦταν Ἰουδαῖος καὶ θαύμασε πῶς ἕνας Ἰουδαῖος ζητᾶ νερὸ ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ Σαμαρείτιδα. Ἂν γνώριζες, τῆς εἶπε, τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ ζητᾶ νὰ πιεῖ νερό, ἐσὺ θὰ τοῦ ζητοῦσες καὶ θὰ σοῦ ἔδινε ζωντανὸ νερό. Ὁ Κύριος ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἂν γνώριζε θὰ γινόταν μέτοχος πραγματικὰ ζωντανοῦ νεροῦ, ὅπως ἔπραξε καὶ ἀπόλαυσε ἀργότερα ὅταν τὸ ἔμαθε, ἐνῶ τὸ συνέδριο τῶν Ἰουδαίων ποὺ ἔμαθαν σαφῶς, ἔπειτα ἐσταύρωσαν τὸν Κύριο τῆς δόξης. Δωρεὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι, ἐπειδὴ θεωρεῖ ἀγαπητοὺς ὅλους ἀκόμα καὶ τοὺς μισητοὺς ἀπὸ τοῦ Ἰουδαίους ἐθνικοὺς καὶ προσφέρει τὸν ἑαυτό του καὶ καθιστᾶ τοὺς πιστοὺς σκεύη δεκτικά της Θεότητός του.

Ἡ Σαμαρείτιδα δὲν κατάλαβε τὸ μεγαλεῖο τοῦ ζωντανοῦ νεροῦ, ἀπορεῖ ποὺ θὰ βρεῖ νερὸ χωρὶς κουβὰ σὲ ἕνα βαθὺ πηγάδι. Ἔπειτα ἐπιχειρεῖ νὰ τὸν συγκρίνει μὲ τὸν Ἰακώβ, ποὺ τὸν ἀποκαλεῖ πατέρα, ἐξυμνώντας τὸ γένος ἀπὸ τὸν τόπο καὶ ἐξαίρει τὸ νερὸ μὲ τὴ σκέψη ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ καλύτερο. Ὅταν ὅμως ἄκουσε ὅτι τὸ «νερό ποὺ θὰ σοῦ δώσω» θὰ γίνει πηγὴ ποὺ τρέχει πρὸς αἰώνια ζωή, ἄφησε λόγο ψυχῆς ποὺ ποθεῖ καὶ ὁδηγεῖται πρὸς τὴ πίστη καὶ ζήτησε νὰ τὸ λάβει γιὰ νὰ μὴ ξαναδιψάσει. Ὁ Κύριος θέλοντας νὰ ἀποκαλύπτεται λίγο – λίγο, τῆς λέγει νὰ φωνάξει τὸν ἄνδρα της, γνωρίζοντάς της πόσους ἄνδρες εἶχε καὶ αὐτὸν ποὺ ἔχει τώρα δὲν εἶναι δικός της. Ἐκείνη ὅμως δὲν στενοχωρεῖται ἀπὸ τὸν ἔλεγχο, ἀλλὰ ἀμέσως καταλαβαίνει ὅτι ὁ Κύριος εἶναι προφήτης καὶ τοῦ ζητᾶ ἐξηγήσεις σὲ ψηλὰ ζητήματα.

Βλέπετε πόση εἶναι ἡ μακροθυμία καὶ ἡ φιλομάθεια αὐτῆς τῆς γυναίκας; Πόση συλλογὴ καὶ γνώση εἶχε στὴ διάνοιά της, πόση γνώση τῆς θεόπνευστης Γραφῆς; Καὶ ἀμέσως τὸν ρωτᾶ ποῦ πρέπει νὰ λατρεύεται σωστὰ ὁ Θεός, ἐδῶ σ’ αὐτὸ τὸν τόπο ἢ στὰ Ἱεροσόλυμα; Καὶ τότε παίρνει τὴν ἀπάντηση, ὅτι ἔρχεται ἡ ὥρα, ὁπότε οὔτε στὸ ὄρος αὐτὸ οὔτε στὰ Ἱεροσόλυμα θὰ προσκυνᾶτε τὸν Πατέρα. Τῆς γνωρίζει μάλιστα ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, δὲν εἶπε θὰ εἶναι, στὸ μέλλον, γιατί ἦταν αὐτὸς ὁ ἴδιος. Ἔρχεται ὤρα καὶ εἶναι τώρα ποὺ οἱ ἀληθινοὶ προσκυνητὲς θὰ προσκυνοῦν τὸ Πατέρα κατὰ Πνεῦμα καὶ ἀλήθεια.

Γιατί ὁ ὕψιστος καὶ προσκυνητὸς Πατέρας, εἶναι Πατέρας αὐτοαληθείας, δηλαδὴ τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ ἔχει Πνεῦμα ἀληθείας, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν προσκυνοῦν, τὸ πράττουν ἔτσι διότι ἐνεργοῦνται δι’ αὐτῶν. Ὁ Κύριος ἀπομακρύνει κάθε σωματικὴ ἔννοια τόπο καὶ προσκύνηση, λέγοντας: «Πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν προσκυνοῦν πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν κατὰ Πνεῦμα καὶ ἀλήθεια». Ὡς πνεῦμα ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς εἶναι ἀσώματος, τὸ δὲ ἀσώματο δὲν εὑρίσκεται σὲ τόπο οὔτε περιγράφεται μὲ τοπικὰ ὅρια. Ὡς ἀσώματος ὁ Θεὸς δὲν εἶναι πουθενά, ὡς Θεὸς δὲ εἶναι παντοῦ, ὡς συνέχων καὶ περιέχων τὸ πᾶν.

Παντοῦ εἶναι ὁ Θεὸς ὄχι μόνο ἐδῶ στὴ γῆ ἀλλὰ καὶ ὑπεράνω τῆς γῆς, Πατὴρ ἀσώματος καὶ κατὰ τὸν χρόνο καὶ σὲ τόπο ἀόριστος. Βέβαια καὶ ἡ ψυχὴ καὶ ὁ ἄγγελος εἶναι ἀσώματα, δὲν εἶναι ὅμως σὲ τόπο, ἀλλὰ δὲν εἶναι καὶ παντοῦ, γιατί δὲν συνέχουν τὸ σύμπαν ἀλλὰ αὐτὰ ἔχουν ἀνάγκη τοῦ συνέχοντος.

Ἡ Σαμαρείτιδα καθὼς ἄκουσε ἀπὸ τὸ Χριστὸ αὐτὰ τὰ ἐξαίσια καὶ θεοπρεπὴ λόγια, ἀναπτερωμένη, μνημονεύει τὸν προσδοκώμενο καὶ ποθούμενο Μεσσία, τὸν λεγόμενο Χριστὸ ποὺ ὅταν ἔρθει θὰ μᾶς τὰ διδάξει ὅλα. Βλέπετε πῶς ἦταν ἐτοιμότατη γιὰ τὴν πίστη; Ἀπὸ ποῦ θὰ γνώριζε τοῦτο, ἂν δὲν εἶχε μελετήσει τὰ προφητικὰ βιβλία μὲ πολλὴ σύνεση; Ἔτσι προλαβαίνει περὶ τοῦ Χριστοῦ ὅτι θὰ διδάξει ὅλη τὴν ἀλήθεια. Μόλις τὴν εἶδε ὁ Κύριος τόσο θερμή, τῆς λέγει ἀπροκάλυπτα: Ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός, ποὺ σοῦ μιλῶ. Ἐκείνη γίνεται ἀμέσως ἐκλεκτὴ εὐαγγελίστρια καὶ ἀφήνοντας τὴ ὑδρία καὶ τὸ σπίτι της τρέχει καὶ παρασύρει ὅλους τους Σαμαρεῖτες πρὸς τὸ Χριστὸ καὶ ἀργότερα μὲ τὸν ὑπόλοιπο φωτοειδὴ βίο της (ὡς Ἁγία Φωτεινή) σφραγίζει μὲ τὸ μαρτύριο τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν Κύριο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.

Τὸ φαιδρὸν τῆς Ἀναστάσεως κήρυγμα, ἐκ τοῦ Ἀγγέλου μαθοῦσαι, αἱ τοῦ Κυρίου Μαθήτριαι, καὶ τὴν προγονικὴν ἀπόφασιν ἀπορρίψασαι, τοῖς Ἀποστόλοις καυχώμεναι ἔλεγον· Ἐσκύλευται ὀ θάνατος, ἠγέρθη Χριστὸς ὁ Θεός, δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς.

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ ὕδωρ ὡς ἤντλησας, τῆς αἰωνίου ζωῆς, εὑροῦσα καθήμενον, παρὰ τὸ φρέαρ σεμνή, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, λόγοις σου θεηγόροις, καὶ ἐν ἄθλοις ἀνδρείοις, ᾔσχυνας τὴν ἀπάτην, Ἰσαπόστολε Μάρτυς· διὸ σὲ Ἀθληφόρε Φωτεινή, ὕμνοις γεραίρομεν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Πίστιν Χριστοῦ.

Πίστειν ἐλθοῦσα ἐν τῷ φρεάτι, ἡ Σαμαρεῖτις ἐθεάσατο, τὸ τῆς σοφίας ὕδωρ σε, ᾧ ποτισθεῖσα δαψιλῶς, βασιλείαν τὴν ἄνωθεν ἐκληρώσατο αἰωνίως ἡ ἀοίδιμος.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις Ἰσαπόστολε Φωτεινή, ἡ ἐκ Σαμαρείας, ἀνατείλασα ὡς ἀστήρ· χαῖροις ἡ τοῖς ῥείθροις, τοῦ νάματος τοῦ θείου, καὶ ἄθλοις μαρτυρίου, κόσμον εὐφράνασα.

Πηγή:agiosnikolaoskallitheas.gr/

O ΑΝΑΔΟΧΟΣ KAI OI YΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ

Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε και ζοῦμε, ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, το Σῶμα δηλ. τοῦ Χριστοῦ, εἶναι Ἐκκλησία τῶν Μυστηρίων. Τό πρῶτο ἀπό τά μυστήρια, τό εἰσαγωγικό μυστήριο, πού μᾶς εἰσάγει καί μᾶς κάνει ὀργανικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Στήν Π.Δ. ἔχουμε τύπους τοῦ πραγματικοῦ Βαπτίσματος, μέ τελευταῖο τό βάπτισμα μετανοίας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος κλείνει τήν Π.Δ. καί ἀνοίγει τήν Κ. Διαθήκη. «Ἰωάννης ἐβάπτισεν βάπτισμα μετανοίας τῷ λαῷ λέγων εἰς τόν ἐρχόμενον μετ’ αὐτόν ἵνα πιστεύσωσιν, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τόν Ἰησοῦν» (Πράξ. 19,4). Ὁ Ἰωάννης βάπτισε βάπτισμα μετανοίας καί ἔλεγε στό λαό νά πιστεύουν σ’ Ἐκεῖνον πού ἔρχεται μετά ἀπό αὐτόν, δηλ. στόν Ἰησοῦ Χριστό.

Ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός μέ τό παράδειγμά Του ἁγίασε τό Βάπτισμα, ὅταν βαπτίστηκε ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή στόν Ἰορδάνη ποταμό. Τέλος, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, μετά τήν ἀνάστασή Του, δίνει στους Ἀποστόλους τήν τελευταία Του ἐντολή: «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. 20, 18-19). Πηγαίνετε καί κάνετε ὅλο τον κόσμο μαθητές μου, βαπτίζοντες αὐτούς στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτή τη θεία ἐντολή τοῦ βαπτίσματος, ἡ Ἐκκλησία μας τήν τηρεῖ ἐξ ἀρχῆς καί φυσικά θα συνεχίσει νά τήν ζεῖ καί νά τήν ἐφαρμόζει μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων. Τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος εἶναι ἀναγκαῖο καί ὑποχρεωτικό γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, γι’ αὐτό καί δέν ἀμφισβητεῖται ἀπό κανέναν πιστό Χριστιανό, πού γνωρίζει ἔστω καί στοιχειωδῶς κάποια πράγματα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς.

***

Ἐκεῖνο ὅμως γιά τό ὁποῖο χρειάζεται νά μιλήσουμε καί τό ὁποῖο ἔχει ἄμεση σχέση μέ τό ἴδιο τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, εἶναι τό θέμα «ἀνάδοχος». Τί εἶναι ὁ ἀνάδοχος; καί ποιές εἶναι οἱ ὑποχρεώσεις του;

Εἶναι ἀνάγκη νά ἐξετάσουμε τίς πτυχές τοῦ θέματος αὐτοῦ, διότι, δυστυχῶς, ἀρκετοί εἶναι οἱ Χριστιανοί πού ἀναλαμβάνουν τήν εὐθύνη τοῦ νά γίνουν ἀνάδοχοι (νονοί), χωρίς νά γνωρίζουν τίς σοβαρές ὑποχρεώσεις καί εὐθύνες πού συνεπάγεται ἡ πράξη τους αὐτή, νομίζοντας ὅτι τό νά βαπτίσει κανείς ἕνα παιδί ἤ ἕναν μεγάλο ἄνθρωπο, αὐτό δέν εἶναι παρά μιά κοινωνική ἐκδήλωση, πού σκοπό ἔχει νά συνδέσει περισσότερο φιλικά τίς οἰκογένειες καί τούς ἀνθρώπους. Πιστεύουν δηλ. ὅτι τό μυστήριo τοῦ βαπτίσματος καί τό νά γίνει κανείς νονός, εἶναι ἁπλά μιά κοινωνική ἐκδήλωση.

Ἄς δοῦμε λοιπόν: α) Τί εἶναι ὁ ἀνάδοχος (ὁ νονός ἤ ἡ νονά)

Ἀνάδοχος εἶναι τό πρόσωπο, ἄνδρας ἤ γυναίκα, πού στέκεται ἐγγυητής στήν Ἐκκλησία γιά τήν πίστη τοῦ βαπτιζομένου καί ἀναλαμβάνει τή φροντίδα μετά τό βάπτισμα νά τον στερεώνει στήν Χριστιανική πίστη. Ὁ θεσμός λοιπόν τοῦ ἀναδόχου ξεκινᾶ ἀπό μία βασική ἐκκλησιαστική προϋπόθεση. Ὅτι ὁ ὑποψήφιος πρέπει νά εἶναι ἐχέγγυος, γνωστός, νά ἔχει δώσει καλή μαρτυρία πρός τά ἔξω, νά ἔχει δηλ. δώσει δείγματα ἀκεραιότητας καί εἰλικρινῶν διαθέσεων γιά τήν Χριστιανική πίστη καί ζωή, πού θά λάβει μέ τό βάπτισμα. Σήμερα πού λόγῳ τῆς μετακίνησης τῶν πληθυσμῶν καί γενικῶς τῆς παγκοσμιοποίησης τά δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει καί ὥριμοι πλέον ἄνθρωποι ἐντάσσονται καθημερινῶς στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, θά πρέπει καί πάλι ὅσοι ἀναλαμβάνουν τό ρόλο καί τό διακόνημα τοῦ ἀναδόχου, νά μελετήσουν σοβαρά τίς προϋποθέσεις καί, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια, τίς εὐθῦνες τοῦ ρόλου αὐτοῦ, καί κατόπιν, συνειδητά πλέον, νά ἀποδέχονται τήν εὐθύνη τοῦ ἀναδόχου.

Ἄς δοῦμε τώρα: β) Ποιές εἶναι αὐτές οἱ ὑποχρεώσεις τοῦ ἀναδόχου;

Μετά τήν ἐπικράτηση τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, οἱ ἀνάδοχοι ἀνεδέχοντο ν’ ἀναπληρώσουν τήν φυσική ἔλλειψη τῆς πίστεως καί τῆς μετανοίας στά νήπια, φροντίζοντας μαζί μέ τούς γονεῖς τοῦ νηπίου γιά τήν κατά Χριστόν μόρφωση καί ἀνατροφή του.

Πράγματι· στήν ἀρχαία Ἐκκλησία πού ὑπῆρχε γνήσιος ζῆλος, τότε καί μόνο, μετά δηλ. τήν Ὁμολογία Πίστεως, ὁ ἀρχιερέας τόν σφράγιζε μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί ἔδινε τήν ἔγκριση, ὥστε οἱ ἱερεῖς νά τόν καταγράψουν ὡς ἀνάδοχο στά δελτία τῆς Ἐκκλησίας, μαζί μέ τόν ὑποψήφιο γιά τήν βάπτιση ἀνάδεκτό του. Ὁποία τιμή ἀλλά καί εὐθύνη γιά τόν ἀνάδοχο.

***

Ἄς ἀκούσουμε τόν ἱερό Χρυσόστομο νά μᾶς περιγράφει τήν προσωπικότητα τοῦ αὐθεντικοῦ ἀναδόχου:

Θέλετε νά ἀπευθύνουμε τώρα τό λόγο στούς ἀναδόχους σας, γιά νά μάθουν καί ἐκεῖνοι ποιῶν ἀμοιβῶν ἀξιώνονται, ἐάν δείξουν γιά ἐσᾶς πολύ φροντίδα καί ἀντιθέτως ποιά τιμωρία τούς ἀναμένει ἄν ἀμελήσουν; Γιά νά τό ἐννοήσεις σκέψου, ἀγαπητέ, ἐκείνους πού γίνονται ἐγγυητές καί ἀνάδοχοι προσώπων πού δανείζονται χρήματα, ὅτι περισσότερο ἀπό τόν ὑπεύθυνο καί δανειζόμενο ἐκεῖνοι ὑφίστανται τήν ἀγωνία καί τόν φόβο. Ἄν δηλ. αὐτός πού δανείστηκε, φανεῖ συνεπής, μέ τήν συνέπειά του κατέστησε ἐλαφρό τό φορτίο, πού ἀνέλαβε ὁ ἐγγυητής. Ἄν άντιθέτως φανεῖ ἀγνώμονας καί ἀσυνεπής, τότε τοῦ ἑτοίμασε τέλεια τήν καταστροφή. Γι’ αὐτό καί ἕνας σοφός συμβουλεύει τά ἑξῆς: «Ἐάν ἐγγυηθῆς, ἑτοιμάσου νά πληρώσης» (Σοφ. Σειράχ η΄, 13). Ἐάν λοιπόν ὅσοι ἀναδέχονται ἄλλους γιά χρήματα εἶναι ἀπολύτως ὑπεύθυνοι γιά ὁλόκληρο τό ποσό, περισσότερο εἶναι ὑπεύθυνοι ἐκεῖνοι πού ἀναδέχονται ἄλλους καί ἐγγυῶνται γιά πνευματικά θέματα καί γιά τήν ἀρετή. Ναί· πολύ ἐνδιαφέρον πρέπει νά ἐπιδεικνύουν γι’ αὐτούς πού ἀναλαμβάνουν, προτρέποντάς τους, συμβουλεύοντάς τους, διορθώνοντας τά σφάλματά τους καί δείχνοντάς τους πατρική ἀγάπη.

Ἄς μή νομίζουν αὐτοί, ὅτι τό νά εἶναι ἀνάδοχοι εἶναι τυπικό καί τυχαῖο πρᾶγμα, ἀλλά ἄς μάθουν καλά, ὅτι καί αὐτοί γίνονται συμμέτοχοι τῆς πνευματικῆς ὠφέλειας τῶν ἀναδεκτῶν, ἐαν μέ τίς συμβουλές τους τούς χειραγωγήσουν στήν ὁδό τῆς ἀρετῆς, καί ἄς γνωρίζουν πάλι ὅτι ἄν δείξουν ἀμέλεια καί ἀδιαφορία, θά ἐπιφέρουν στόν ἑαυτό τους μεγάλη καταδίκη. Γι’ αὐτόν τόν λόγο καί ἐπικρατεῖ ἡ συνήθεια καί πατέρες ἤ μητέρες πνευματικούς νά τούς ὀνομάζουν αὐτούς τούς ἀναδόχους, γιά νά μάθουν πόση ἐπιμέλεια πρέπει νά δείχνουν γιά νά μορφώνουν πνευματικά ὅσους ἀναλαμβάνουν.

Διότι, ἐάν ἐκείνους πού δέν ἔχουν καμμία ἰδιαίτερη σχέση μέ ἐμᾶς, πρέπει νά τούς κινήσουμε τόν κύριο ζῆλο τῆς ἀρετῆς, πολύ περισσότερεο ὀφείλουμε νά ἐπιτελέσουμε τό καθῆκον ἀπέναντι σ’ ἐκεῖνον, τόν ὁπιοῖο ἀναδεχόμαστε ὡς πνευματικό μας τέκνο. Γιά τόν λόγον λοιπόν αύτόν, μάθετε καί οἱ ἀνάδοχοι ὅτι δέν σᾶς ἀπειλεῖ μικρός κίνδυνος, ἐάν δείξετε στό καθῆκον αὐτό ἀμέλεια (Ἰ. Χρυσοστόμου, Β΄Κατήχησις).

Καί τίθεται τώρα τό ἐρώτημα: Οἱ ἀνάδοχοι σήμερα γνωρίζουν τήν ἀποστολή τους; Ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅτι τό καθῆκον τους δέν ἐξαντλεῖται στό νά ἀγοράζουν ἐνδύματα καί δῶρα στά παιδιά πού ἀναλαμβάνουν, ἀλλά τό κύριο καί βασικό καθῆκον τους εἶναι νά διδάξουν τήν ὀρθή πίστη στά πνευματικά τους τέκνα; Γνωρίζουν πρῶτα οἱ ἴδιοι τήν Ὀρθόδοξη πίστη, καί ζοῦν σωστά οἱ ἴδιοι τήν Χριστιανική ζωή γιά νά μπορέσουν στήν συνέχεια νά τήν μεταδώσουν στίς ψυχές πού ἔχουν ἀναλάβει;

Ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅτι ἄν κάποιος ζεῖ μέσα σέ βαριά ἠθικά παραπτώματα, ἄν δέν μετανοήσει καί δέν ἀλλάξει τρόπο ζωῆς δέν μπορεῖ νά γίνει ἀνάδοχος; Κατανοήσαμε ὅτι ὅσοι συζοῦν παράνομα ἤ ἔχουν τελέσει τόν λεγόμενο πολιτικό γάμο, ἔχουν ἀποκόψει τόν ἑαυτό τους ἀπό τό σῶμα τῆς Εκκλησίας καί ἄρα δέν μποροῦν καί δέν ἔχουν τό δικαίωμα νά ἐγγυηθοῦν γιά τήν ψυχή τοῦ ἄλλου; Πραγματικά πῶς εἶναι δυνατόν νά κατηχήσει μιά ψυχή καί νά τήν ὁδηγήσει στήν ἀλήθεια ἕνας πού ἔχει ξεφύγει ἀπό τήν ὁδό τῆς ἀληθείας;

Εἶναι συγκλονιστικό ἀλλά καί σωτήριο νά συνειδητοποιήσει ὁ ἀνάδοχος ὅτι θά δώσει λόγο στόν Θεό γιά τήν ψυχή ἤ τίς ψυχές πού ἔχει ἀναλάβει. Καί ἐπειδή ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, εἶναι δηλ. τόσο σοβαρή ἡ ὑπόθεση τό νά γίνει κανείς ἀνάδοχος, γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν ν’ ἀναλάβουν τόν ρόλο αὐτό οἱ μή Χριστιανοί. Δέν μποροῦν νά γίνουν ἀνάδοχοι οἱ ἄθεοι καί ἄπιστοι, οἱ ἀλλόθρησκοι, οἱ αἱρετικοί, οἱ σχισματικοί, οἱ ἀφορισμένοι, ὅσοι ἀνήκουν σέ ἀποκρυφιστικά τάγματα καί ὀργανώσεις καί γενικῶς ὅσοι ἔχουν ἔκλυτο βίο καί ἔχουν καταδικαστεῖ γιά ἠθικά παραπτώματα. Ἀκόμα δέν μποροῦν νά ἀναλάβουν τό ρόλο τοῦ ἀναδόχου ὅσοι δέν ἔχουν συνείδηση τῶν πράξεών τους καί γενικῶς οἱ ἀκαταλόγιστοι, ὅπως τά μικρά παιδιά, ὅσοι πάσχουν διανοητικῶς κ.λπ. Ἐπίσης δέν μποροῦν νά γίνουν ἀνάδοχοι οἱ γονεῖς τοῦ τέκνου, οἱ κληρικοί ὅλων τῶν βαθμῶν καί οἱ μοναχοί. Μόνο σέ εἰδικές καί ἔκτακτες περιπτώσεις μπορεῖ νά γίνει ἐξαίρεσις ὡς πρός τούς μοναχούς, κατόπιν ὅμως ἀδείας τοῦ Ἐπισκόπου καί γενικῶς τῆς προϊσταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς.

***

Εἴπαμε στήν ἀρχή ὅτι τό θέμα μας δέν εἶναι αὐτό καθ’ ἑαυτό τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, ἀλλά ὁ ἀνάδοχος. Στό σημεῖο ὅμως αὐτό καί σέ συνδυασμό μέ τόν ἀνάδοχο εἶναι ἀνάγκη νά ποῦμε κάποια πράγματα γιά τό βάπτισμα τῶν παιδιῶν. Καί τοῦτο, διότι μέσα στά τόσα πολλά καί παράδοξα τῆς ἐποχῆς μας, βλέπουμε καί τοῦτο· νά ὑπάρχουν γονεῖς πού ἀποκτοῦν ἕνα ἤ καί περισσότερα παιδιά, καί νά ἀρνοῦνται νά τά βαπτίσουν. Τά ἀφήνουν νά μεγαλώσουν ἀβάπτιστα μέ τή δικαιολογία, νά μεγαλώσουν καί ἄν μόνα τους τό ζητήσουν, τότε τά βαφτίζουμε. Ἔτσι ὑπάρχουν σήμερα παιδιά οἰκογενειῶν, κυρίως σέ μεγάλες πόλεις, πού πηγαίνουν στό σχολεῖο, καί ὅμως δέν ἔχουν δεχθεῖ τήν χάρη τοῦ ἁγίου μυστηρίου. Προχωροῦν μάλιστα οἱ γονεῖς καί δίνουν ὄνομα στό παιδί τους ἤ στά παιδιά τους, χωρίς ὅμως αὐτά νά περάσουν ἀπό τά ἁγιασμένα ὕδατα τῆς κολυμβήθρας.

Β έβαια στό «ἐπιχείρημα» τῶν γονέων ὅτι τ’ ἀφήνουν νά μεγαλώσουν καί ἐάν μόνα τους τό ζητήσουν, τότε θά τά βαφτίσουν, θά μποροῦσε κανείς νά ἀπαντήσει ὅτι ἄν θέλουν νά εἶναι συνεπεῖς μέ τή θεωρία τους, τότε δέν θά πρέπει οὔτε στόν ἰατρό, οὔτε στόν παιδικό σταθμό, οὔτε στό νηπιαγωγεῖο, οὔτε στό σχολεῖο νά τά πᾶνε, ἄν δέν μεγαλώσουν καί δέν τό ζητήσουν μόνα τους καί γενικῶς τίποτε νά μήν προσφέρουν στά τέκνα τους ἄν τά ἴδια δέν συνειδητοποιήσουν ἀπολύτως κάτι καί δέν τό ζητήσουν μόνα τους… Ἀλήθεια, τί συμβαίνει μέ αὐτούς τούς γονεῖς; Εἶναι βέβαιο ὅτι στήν καρδιά τους ἔχει περάσει ἡ ἀπιστία. Δέν πιστεύουν στό μυστήριο καί τή μεγάλη του ὠφελιμότητα. Καί δέν εἶναι μόνο ὅσοι καλύπτουν τή σχέση τους μέ τόν πολιτικό γάμο, πού συνήθως ἐνεργοῦν μέ πράξεις πού εἶναι ἀντίθετες μέ τήν Χριστιανική ζωή, εἶναι, δυστυχῶς, καί κανονικά στεφανωμένοι σύζυγοι, πού ὅμως ἐπηρεασμένοι ἀπό ἀθεϊστικές ἰδεολογίες καί ἀπό ἕνα νέο τρόπο ζωῆς πού προβάλλεται κατά κόρον στά Μ.Μ.Ε., καταλήγουν στήν ἀπόφασή τους αὐτή μέ ἀποτέλεσμα νά ζημιώνονται τά ἴδια τους τά παιδιά καί φυσικά ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια…

Δέν ἀποκλείεται ὅμως ἡ στάση αὐτή σέ ὁρισμένες περιπτώσεις νά στηρίζεται καί σέ ἄγνοια, γι’ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἐπισημανθοῦν κάποιες ἀλήθειες πού διαφωτίζουν ὅσους ἀγνοοῦν τά πράγματα καί διαθέτουν ἁγνή καί εἰλικρινή διάθεση. Ὅπως τονίσαμε, ἐξ άρχῆς ὑπῆρχε, ἀλλά κυρίως ἀπό τόν δ΄αἰ. εἶχε ἐπικρατήσει σέ ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία ὁ νηπιοβαπτισμός, δηλ. οἱ γονεῖς νά βαπτίζουν τά τέκνα τους ὅταν αὐτά βρίσκονται στήν νηπιακή ἡλικία. Βεβαίως τά νήπια δέν εἶναι σέ θέση νά ἐννοήσουν τί τούς προσφέρεται μέ τό ἅγιο βάπτισμα, ὥστε συνειδητά νά μετέχουν στό ἅγιο μυστήριο. Ὅμως εἶναι τό ἴδιο βέβαιο ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει ἀντίσταση καί ἄρνηση. Φυσικά τό νήπιο δέν προβάλλει καμμία ἄρνηση στή χάρη τοῦ μυστηρίου, καί ἑπομένως ἡ χάρις ἐνεργεῖ καί φέρνει τά θαυμαστά ἀποτελέσματα πού προσφέρει τό Βάπτισμα.

Αὐτός πού ἐνδιέτριψε περισσότερο στό θέμα τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ εἶναι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ ὁποῖος ρωτάει τούς γονεῖς: «Νήπιον ἔστι σοι;» Σοῦ ἔδωσε ὁ Θεός παιδάκι; Βάπτισέ το. «Μή λαβέτω καιρόν ἡ κακία». Πρόσεξε· μή τό ἀφήνεις ἀβάπτιστο. «Ἐκ βρέφους ἁγιασθήτω ἐξ ὀνύχων καθιερωθήτω τῷ Πνεύματι». Ἀπό τή βρεφική του ἡλικία ἄς ἁγιασθεῖ· ἀπό πολύ μικρό ἄς καθιερωθεῖ μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στρεφόμενος δ’ πρός ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κρατοῦσαν ἀκόμα τά εἰδωλολατρικά ἔθιμα, προσθέτει: «οὐδέ δεῖ σοι περιαμμάτων καί ἐπασμάτων, οἷς ὁ πονηρός συνεισέρχεται, κλέπτων εἰς ἑαυτόν ἀπό τοῦ Θεοῦ τό σέβας, ἐν τοῖς κουφοτέροις. Δός αὐτῷ τήν Τριάδα, τό μέγα καί καλόν φυλακτήριον». Δηλ. δέ σοῦ χρειάζονται τραγούδια καί ἐπωδές καί φυλαχτά (ἐννοεῖ ὁ ἅγιος, ὅσα ἀπό εἰδωλολατρικές συνήθειες εἶχαν εἰσβάλει σέ χριστιανικές οἰκογένειες), διότι μαζί μέ αὐτά μπαίνει ὁ πονηρός. Αὐτός ὁ πονηρός, κλέβει ἀπό τόν Θεό καί κάνει δικό του τό σεβασμό πού ἀνήκει στόν Κύριο. Αὐτά γίνονται ἀπό τούς ὀλιγόμυαλους καί κούφιους. Δῶσε στό παιδί σου τήν Τριάδα, πού εἶναι τό μεγάλο καί καλό φυλακτήριο.

Αὐτά τά τόσο σοφά λόγια κηρύττει σέ ὅλους τούς Χριστιανούς γονεῖς ὁ μεγάλος αὐτός Θεολόγος ἅγιος Γρηγόριος. Ἄλλωστε στό ἔργο αὐτό τοῦ συνδέσμου τοῦ παιδιοῦ μέ τόν Θεό, ἔχουν ὁριστεῖ μαζί μέ τούς γονεῖς καί οἱ ἀνάδοχοι. Νά βοηθήσουν δηλ. τόν βαπτιζόμενο νά ἐξελιχθεῖ σ’ ἕναν καλό καί συνειδητοποιημένο Χριστιανό. Ἐδῶ ἀκριβῶς στηρίζεται καί ὁ νηπιοβαπτισμός, στήν πίστη δηλ. τῶν γονέων καί τοῦ ἀναδόχου. Εἶναι λοιπόν ἀνάγκη νά βαπτίζονται τά νήπια τῶν γονέων πού δέν ἔχουν ἀπορρίψει συνειδητά τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη. Εἶναι ἀνάγκη, διότι μεγάλα καί θαυμαστά εἶναι τά ἀποτελέσματα τοῦ ἁγίου βαπτίσματος σ’ αὐτόν πού λαμβάνει τή χάρη του μυστηρίου εἴτε συνειδητά, ὅταν εἶναι μεγάλος, εἴτε ἀσυνείδητα, ὅταν βρίσκεται στή νηπιακή του ἡλικία.

Ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη δογματική μας διδασκαλία, στό ἅγιο βάπτισμα συντελεῖται ἀναγέννησις, βαθειά καί ριζική ἀλλοίωσις καί μεταβολή τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς μας. Ἀναγέννησις, πραγματική παλιγγενεσία, τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας χαρακτήρισε ὡς «γέννησιν ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος». Ἐάν αὐτή δέν συντελεσθεῖ κατά τό ἅγιο βάπτισμα, δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Αὐτή ἀκριβῶς τήν ἀλήθεια ἐκφράζει καί ὁ ἱερός Κύριλλος Ἱεροσολύμων στήν τρίτη μυσταγωγική του κατήχηση, πού μέ πολύ πόνο διακηρύττει, ἐκφράζοντας τή φωνή τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι «εἴ τις μή λάβῃ βάπτισμα, σωτηρίαν οὐκ ἔχει». Ὅποιος δηλ. δέν λάβει τό ἅγιο βάπτισμα, δέν μπορεῖ νἀ σωθεῖ. Καί προσθέτει: Μπορεῖ κανένας νά εἶναι ἐκ φύσεως ἀγαθός, καλόγνωμος στίς ἐκδηλώσεις του καί τά καθημερινά του ἔργα. Ὅμως ἐάν δέν λάβει τή σφραγίδα τοῦ ὕδατος, δηλ. δέν βαπτισθεῖ, «οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

***

Ἀλλά νά προσθέσουμε καί τοῦτο. Πόσα νήπια κινδυνεύουν ἀρκετές φορές εἴτε ἀπό ἀσθένειες εἴτε ἀπό ἀτυχήματα, νά φύγουν ἀπό τή ζωή ἀβάπτιστα; Πόσοι κίνδυνοι παραμονεύουν καθημερινῶς μικρούς καί μεγάλους; Τόσο ὑλικοί ὅσο καί πνευματικοί. Καί πόσο προσπαθεῖ ὁ διάβολος νά προσβάλει καί νά ρίξει τόν ἄνθρωπο στήν ἁμαρτία καί μάλιστα σέ θανάσιμα ἁμαρτήματα… Ὅλα αὐτά λοιπόν θά πρέπει μαζί μέ τούς γονεῖς νά τά γνωρίζει καί ὁ ἀνάδοχος καί νά προσπαθεῖ, ἀφοῦ πρῶτα ὁ ἴδιος ζεῖ τή ζωή τῆς πίστεως, νά μεταλαμπαδεύσει αὐτή τή ζωή τῆς χάριτος στό πνευματικό του τέκνο. Ναί· καί θά τοῦ κάνει τά δῶρα του καί θά ἐνδιαφερθεῖ γιά τήν πρόοδό του στά μαθήματα καί γενικῶς στή ζωή καί θά βοηθήσει καί ὑλικῶς ἄν χρειασθεῖ καί ἄν ὑπάρχει ἐκ μέρους τοῦ ἀναδόχου καί οίκονομική δυνατότητα, ἀλλά κυρίως δέν θά πρέπει νά λησμονεῖ ποτέ μά ποτέ ὅτι ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ὁ ἀνάδοχος εἶναι ὑπεύθυνος καί τελικῶς θά τοῦ ζητηθεῖ καί λόγος.

Νά δώσει ὁ Ἅγιος Θεός ὅσοι ἔχουν τήν εὐλογία νά εἶναι ἀνάδοχοι καί ὅσοι θά γίνουν ἀνάδοχοι νά συνειδητοποιήσουν τό μέγεθος τοῦ ἔργου τους, ὄχι βέβαια γιά νά ἀποθαρρυνθοῦν, ἀλλά γιά νά ξεκινήσουν καί νά ὁλοκληρώσουν σωστά τό μεγάλο αὐτό ἔργο τοῦ στηριγμοῦ καί τῆς χριστιανικῆς κατηχήσεως τῶν ψυχῶν πού τούς ἐμπιστεύονται οἱ γονεῖς καί ἡ Ἐκκλησία μας. 

Πηγή:http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/04/blog-post_23.html

Το ερώτημα αυτό είναι λίαν σημαντικό και κομβικό, αφορά δε στην ύπαρξη και στην αυτοσυνειδησία της ίδιας της Εκκλησίας, αλλά και στη θέση όλων μας,  των Χριστιανών στους κόλπους Της, δεδομένου ότι όλη η ζωή και η δραστηριότητα της Εκκλησίας στο διάβα των αιώνων ανελίσσεται πέριξ του θαυμαστού αυτού γεγονότος, όπως επίσης και ότι η αυθεντικότητα της πίστης του λαού προσδιορίζεται από την ομολογία της, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι η αποδοχή της Αναστάσεως του Θεανθρώπου είναι το Α και το Ω της πνευματικής ζωής και της θρησκευτικότητας των Χριστιανών.

Είναι συνήθης η τοποθέτηση πολλών συνανθρώπων μας σήμερα οι οποίοι προσδιορίζουν τη θρησκευτικότητά τους με ένα πρωτότυπο τρόπο: «Πιστεύω μεν, αλλά δε συμμερίζομαι αυτά που λέει η Εκκλησία, πιστεύω με ένα τρόπο δικό μου, δεν περιορίζω τον εαυτό μου σε νόμους και κανόνες και αγνοώ ή και αδιαφορώ για την πνευματική και μυστηριακή ζωή. Είμαι Χριστιανός, αλλά δεν πιστεύω στην Ανάσταση γιατί δεν μπορεί να την αντέξει η λογική μου». Με πολλή αγάπη σε όλους αυτούς τους φίλους και αδελφούς θα επισημάνω ότι έχουν μια πολύ συγκεχυμένη αντίληψη και θεώρηση της πίστεως και της θρησκευτικότητας, δεν έχουν προσπαθήσει καν να προσαρμόσουν τη ζωή τους στις αρχές αυτού που λένε ότι πιστεύουν, αντιθέτως, είναι σαφές ότι πιστεύουν σε έναν Θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της προσωπικής τους αδυναμίας. Από συζητήσεις με τέτοιους ανθρώπους έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι έχουν δημιουργήσει τη δική τους Θρησκεία, μια Θρησκεία που ικανοποιεί τις προσωπικές τους προϋποθέσεις, χωρίς αρχές και κανόνες, παρά με συνήθειες προτεινόμενες είτε από το έθιμο, είτε από τη παράδοση, είτε από τη κουλτούρα του τόπου μας. Αύτη η τοποθέτηση οδηγεί τα βήματά τους στην Εκκλησία το βράδυ της Αναστάσεως, χωρίς να ξέρουν τί γιορτάζουμε, τους οδηγεί στην Εκκλησία σε γάμους, βαπτίσεις και κηδείες χωρίς να ξέρουν τί γίνεται σ’ αυτές τις τελετές κι έχει διαμορφώσει μέσα τους μια εντελώς παραμορφωμένη αντίληψη περί της Χριστιανικής ζωής η οποία ανελίσσεται και διαμορφώνεται γύρω από το κομβικό ερώτημα «πιστεύεις στην Ανάσταση;»

Πιστεύεις ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού που ήλθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς εξαγοράζοντας, με το αίμα Του, τη σωτηρία, θριαμβεύοντας επί του θανάτου με το δικό Του θάνατο και την   Ανάστασή Του ;

Πιστεύεις ότι η Ανάσταση του Χριστού σηματοδοτεί και βεβαιώνει την ήττα του θανάτου και των δυνάμεων της φθοράς που συγκρατούν τον άνθρωπο δέσμιο των παθών και των αδυναμιών του, αδύναμο να εκτιμήσει τις δωρεές του Θεού και να κατανοήσει τον αληθινό του προορισμό;

Πιστεύεις ότι η ανάσταση του Χριστού δεν είναι η ετήσια ανάμνηση ενός γεγονότος αλλά η αληθινή, εμπειρική, βιωματική συνάντηση με τη Ζωή, το Φως, με τη Χαρά που είναι ο Αναστημένος Χριστός της Εκκλησίας;

Πιστεύεις ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι το κλειδί της ερμηνείας της παγκόσμιας ιστορίας, το κριτήριο της κατανοήσεως της ζωής και του κόσμου; «Η Ανάσταση δίνει νόημα σε όλη την ύπαρξη του ανθρώπου, προσδιορίζοντας την έννοια της υπάρξεως. Ενώ η ιστορία οδεύει ευθύγραμμα προς το τέλος, ο άνθρωπος στο φως της Αναστάσεως αποδεικνύεται χωρίς τέλος. Διότι στο μεταίχμιο της ιστορίας και μεταϊστορίας βρίσκεται ο νικητής του θανάτου και της φθοράς, ο Θεάνθρωπος Χριστός, που αφθαρτίζει τον άνθρωπο και θανατώνει κάθε θάνατο του ανθρώπου».

Πιστεύεις στην Ανάσταση του Χριστού έστω κι αν αυτή προσκρούει στις δυνάμεις της πεπερασμένης και περιορισμένης ανθρώπινης λογικής σου, η οποία δε μπορεί να εξηγήσει παρά μόνον εκείνα που βλέπει, αγγίζει και αισθητά νιώθει; Ανήκεις σ’ εκείνους που ο ίδιος ο Χριστός μακάρισε με το περίφημο «Μακάριοι οι μη ειδότες και πιστεύσαντες»;

Πιστεύεις ότι αυτό το μοναδικό γεγονός που συνέβη εν χρόνω πριν από δύο χιλιάδες και τέσσερα χρόνια είναι το πολυτιμότερο μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας για τον σύγχρονο κόσμο, για τον κουρασμένο διαβάτη αυτής της εποχής που ψάχνει να βρει την αλήθεια, πονά κάτω από το βάρος των λαθών και των εγκλημάτων του, αναζητά την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την αγάπη και την καταλλαγή, που μόνο η βεβαιότητα της Αναστάσεως του Χριστού και η συνειδητή βίωσή της μπορεί να εγγυηθεί, δίνοντας λύση στα προβλήματα, διέξοδο στ’ αδιέξοδα, απαντήσεις στα ερωτηματικά;

Αν πιστεύεις, ανακάλυψες το μυστικό της ζωής, βρήκες το κλειδί της ευτυχίας, έβαλες τις βάσεις για την πολυπόθητη αθανασία σου και σίγουρα είσαι Χριστιανός της ουσίας και όχι των τύπων, έστω κι αν πολλές φορές δεν τα πας και τόσο καλά με τους τύπους. Αν δεν πιστεύεις, να ξέρεις ότι χάνεις πολλά, στερείς από τον εαυτό σου την απόλαυση της όντως ζωής που δεν εξαντλείται μόνον εδώ. Μάθε ότι δεν έχεις γνωρίσει ακόμα τον εαυτό σου, αλλά και ότι ο Χριστός είναι έτοιμος να κενώσει και πάλι τον εαυτό Του για σένα, αρκεί να Του το ζητήσεις. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

(Αρχιμ. Επιφάνιου Σ. Οικονόμου, «Ορθόδοξες θέσεις-σύγχρονες προσεγγίσεις», εκδ. Ίνδικτος, 2006)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Χαλκοκονδύλη 37. 10432 ΑΘΗΝΑ

Τηλ. 2105224180-FAX. 2105224420

Iστοχώρος: www.petheol.gr

e-mail: panenthe@otenet.gr & : enosis@petheol.gr

Την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010 η Συνοδική Επιτροπή για την Νεότητα και την Παιδεία με πρόεδρο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο, κάλεσε την Πανελλήνιο Ένωση Θεολόγων για να την ενημερώσει για τις απόψεις της σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών. Εκ μέρους της ΠΕΘ παρέστησαν ο Αντιπρόεδρος κ. Ηλίας Φραγκόπουλος και ο Γεν. Γραμματέας κ . Ηλίας Μπάκος, οι οποίοι παρέδωσαν στη Συντακτική Επιτροπή το παρακάτω Υπόμνημα με τις θέσεις της ΠΕΘ, τις οποίες κατά τη συζήτηση ανέπτυξαν ιδιαίτερα.

_____________________________

Αθήνα 10-3-2010

Προς την Συνοδική Eπιτροπή για την Παιδεία και τη Nεότητα

Σεβασμιώτατοι

και αγαπητοί αδελφοί,

Mετά από σχετική πρόσκλησή σας, η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων (ΠEΘ) υποβάλλει σήμερα τις παρακάτω σκέψεις και απόψεις της γιά τό χαρακτήρα τού μαθήματος τών Θρησκευτικών πού διδάσκεται στά σχολεία μας.

Πιστεύουμε, κατ’ αρχήν, ότι η σημαντικότερη ανοιχτή ακόμα οδός για την προσπάθεια παροχής στα παιδιά μας θρησκευτικής εκπαίδευσης είναι το σχολείο, που βεβαίως λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους της Πολιτείας (Σύνταγμα καί N. 1566/85) και μέσα σ’ αυτό, το βασικό όργανο είναι το Mάθημα των Θρησκευτικών (MτΘ).

Έχει όμως προκύψει το πρόβλημα από κάποιους θεολόγους και μή. Nα μεταβληθεί ο χαρακτήρας του MτΘ και να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια για να μεταδίδει στα παιδιά μας την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, την αντίστοιχη ηθική συμπεριφορά και τη ζωή τη σύμφωνη με τα διδάγματα του Xριστού και της Εκκλησίας μας. Nα γίνει δηλαδή το MτΘ μια θρησκειολογική προσέγγιση όλων των θρησκευμάτων, σαν εκδήλωση της ιστορικής πορείας των ανθρώπων (όχι πια σαν αποκάλυψη του ίδιου του Θεού-Λόγου), σαν φαινόμενο πολιτιστικό και μόνο.

Εμείς, από την ΠEΘ, εμμένουμε στην άποψη ότι το MτΘ θα πρέπει,να εξακολουθήσει να έχει σκοπό τη μετάδοση της πίστης των πατέρων τους στα παιδιά της σχολικής ηλικίας και την καλλιέργεια της θρησκευτικής τους συνείδησης (κατά τό N.1566). Φυσικά και δεν αποκλείεται και η συμπληρωματική (προς ολοκλήρωση της ΘE) αποδοχή άλλων χαρακτηριστικών, όπως του γνωστικού (θα ήταν παραλογισμός η άρνησή του), του πολιτιστικού, του θρησκειολογικού κ.ά.

Θεωρούμε ότι η άποψή μας αυτή στηρίζεται:

α) Στις διατάξεις του Ελληνικού Συντάγματος και του νόμου 1566/1985.

β) Σε αποφάσεις και διακηρύξεις Eυρωπαϊκών Δικαστηρίων και άλλων οργανισμών για τα δικαιώματα των γονέων επί της αγωγής και διδασκαλίας των παιδιών τους.

γ) Στο γεγονός ότι παρά την ύπαρξη μαθητών που ανήκουν σε άλλα δόγματα ή άλλες θρησκευτικές κοινότητες (κυρίως μεταναστών), δεν είναι λογικό να εγκαταλείψουμε το στόχο της διαμόρφωσης του «Έλληνος ανθρώπου» και την καλλιέργεια της δικής του παιδείας και ταυτότητας. (άλλωστε «έλληνές εισιν οι τής ημετέρας παιδείας μετέχοντες»).

δ) Tο ποσοστό των Ετεροδόξων ή Ετεροθρήσκων είναι πολύ μικρό σε σχέση με το σύνολο των Ελλήνων μαθητών των σχολείων μας, από τους οποίους και δεν είναι λογικό να στερήσουμε την ανάπτυξη της δικής τους πολιτιστικής ( καί θρησκευτικής εν προκειμένω) ταυτότητας χάριν των ολίγων.

ε) Eίναι αποδεκτή βεβαίως η οργάνωση διδασκαλίας της δικής τους θρησκευτικής αντίληψης και σ’ αυτούς που δεν είναι ορθόδοξοι, χωρίς κανέναν ρατσιστικό αποκλεισμό. (όπως γίνεται στη Γερμανία)

καί στ) Τα Γερμανικά δικαστήρια έχουν δεχθεί ότι «η αρνητική θρησκευτική ελευθερία» δεν είναι δυνατόν να κατισχύει «της θετικής θρησκευτικής ελευθερίας» υπό την έννοια ότι η αρνητική θρησκευτική ελευθερία της μειοψηφίας προστατεύεται μεν όχι όμως εις βάρος της θετικής θρησκευτικής ελευθερίας της πλειοψηφίας.

Για περισσότερα, και πολύ σημαντικά επίσης, στοιχεία, που αφορούν στην αντιμετώπιση της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης μας, έναντι των άλλων θρησκειών καί δογμάτων επιφυλλασσόμαστε να εκταθούμε όταν κληθούμε πρός τούτο σε άλλη περίσταση.

       Mέ βαθύ σεβασμό

   καί εξαιρετική εκτίμηση

   Γιά τήν ΠEΘ

                 Ο Πρόεδρος                    Ο Γενικός Γραμματέας

καί α.α. Ο Αντιπρόεδρος                                         

   Ηλίας Φραγκόπουλος                 Ηλίας Μπάκος 

Πολλά και διαχρονικά τα μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου. Μηνύματα ελπίδας, υπομονής και συγκατάβασης. Μηνύματα δυνατότητας εξόδου της πάσχουσας ανθρωπότητας, τόσο από τη σωματική, όσο και ιδιαίτερα από την πνευματική ασθένεια. Και η έξοδος αυτή δε γίνεται ούτε τυχαία, ούτε με μόνο τις δυνάμεις του ανθρώπου. Ο Ιησούς επιβεβαιώνει αυτό που είπε στους μαθητές του λίγο πριν την Ανάληψή του στους ουρανούς, ότι: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Κι εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα ως τη συντέλεια του κόσμου.

Έτσι μετά τη νίκη κατά του θανάτου, που μας παρουσίασε η Εκκλησία μέσα από τα Ευαγγέλια των τριών προηγούμενων Κυριακών, έρχεται σήμερα να μας παρουσιάσει και τη νίκη κατά της φθοράς του σώματος και της ψυχής. Η Ανάσταση του Ιησού δεν οδήγησε μόνο το θάνατο στη φθορά, αλλά πρόσφερε στον άνθρωπο τη δυνατότητα απαλλαγής από τη φθορά της ασθένειας και της αμαρτίας. Αρκεί ο άνθρωπος να επικαλεσθεί αυτή τη χάρη που του προσφέρει ο Θεός.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα αυτής της θεραπείας από οποιοδήποτε νόσημα, όπως είχαν και οι άνθρωποι της κολυμβήθρας της Βηθεσδά. Όμως, με μια διαφορά. Εκεί εθεραπεύετο μόνο ο πρώτος, ενώ τώρα μπορεί να θεραπευθεί ο καθένας που θα μπει στην κολυμβήθρα της Εκκλησίας και θα αναζητήσει, θα επικαλεσθεί με πίστη τη δωρεά του Θεού και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η κολυμβήθρα εκείνη ήταν προτύπωση της κολυμβήθρας του Αγίου Βαπτίσματος, αλλά και της κολυμβήθρας του βαπτίσματος της μετάνοιας, μέσα από την οποία διοχετεύεται η Χάρη του Θεού. Και αυτή η Χάρη του Θεού, μετά την Ανάσταση του Ιησού, προσφέρεται σαν επιβράβευση στον κάθε άνθρωπο που με πίστη την επικαλείται.

Το σημερινό Ευαγγέλιο αποτυπώνει την τραγικότητα στην οποία έχει περιέλθει τόσο ο άνθρωπος σαν άτομο, όσο και ευρύτερα η ανθρώπινη κοινωνία. Οι άνθρωποι πάσχουν από ποικίλες ασθένειες σωματικές. Πάσχουν όμως και ως προς την ψυχή, ένεκα της αμαρτίας. Και αυτή η ασθένεια της ψυχής αναπόφευκτα επιδρά ποικιλότροπα πάνω στο σώμα, όπως επέδρασε και στον παράλυτο του σημερινού Ευαγγελίου. Οι λόγοι του Ιησού προς αυτόν «Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται», το επιβεβαιώνουν απόλυτα.

Η διατάραξη της ισορροπίας σώματος και ψυχής δημιουργεί αφάνταστο πόνο στον άνθρωπο και έχει σαν αφετηρία τη διαταραχή – διακοπή των σχέσεων του ανθρώπου με το Θεό και με κατάληξη τη διακοπή των σχέσεων με το συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος τότε γίνεται ιδιαίτερα εγωιστής με αποτέλεσμα να αδιαφορεί για τη δυστυχία, ή ακόμα και για την τραγωδία του συνανθρώπου του. Προσπερνά αδιάφορα το συνάνθρωπο και τα προβλήματά του, ενώ κάποτε τον αντιμετωπίζει με τρόπο ειρωνικό, ακόμα και κυνικό!

Επιβεβαίωση των πιο πάνω αποτελούν οι λόγοι του παραλύτου: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω». Κύριε, δεν έχω κανένα. Στ’ αλήθεια ακούγεται απίστευτο. Κι όμως είναι αληθινό και συνάμα τραγικό. Γιατί βρίσκεται στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας του, την Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στο πιο πολυσύχναστο σημείο της πόλης του, το Ναό, το κέντρο της θρησκευτικής ζωής που του υπενθυμίζει σαν βασικό καθήκον το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Κι όμως, εκεί προσπερνιέται αδιάφορα από το πλήθος των ανθρώπων που οδηγούνται στο χώρο της λατρείας. Συστήνουν στους άλλους σεβασμό και εφαρμογή των εντολών του Θεού, ενώ την ίδια στιγμή, στην πράξη, παραβιάζουν το νόμο του Θεού που συνιστά έλεος, ευσπλαχνία και αγάπη.

«Άνθρωπον ουκ έχω». Αν σταθούμε με περισσότερη προσοχή στα λόγια του παραλύτου, τότε θα διακρίνουμε την έκταση της τραγωδίας του. Παρά το ότι είναι παράλυτος για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια, εν τούτοις δε μιλά για σωματικό πόνο. Μιλά μόνο για τον ψυχικό πόνο που βιώνει ένεκα της εγκατάλειψης των ανθρώπων.

Δυστυχώς, τούτη την αφόρητη μοναξιά δεν τη βίωσε μόνο ο παράλυτος. Τη βιώνει καθημερινά ο άνθρωπος και στις μέρες μας και μάλιστα σε μια εποχή που οι στέγες των σπιτιών βρίσκονται πιο κοντά παρά ποτέ, ενώ παράλληλα ο άνθρωπος μιλά για πολιτισμό. Μήπως είναι δείγμα πολιτισμού η παραβίαση του δικαιώματος της ζωής, της τιμής, ή της περιουσίας; Μήπως είναι δείγμα πολιτισμού η εγκατάλειψη των γονιών από τα παιδιά και των παιδιών από τους γονείς; Μήπως είναι πολιτισμός η ποικιλότροπη εκμετάλλευση μικρών και μεγάλων με αφορμή την οικονομική κρίση;

Σίγουρα όχι. Κάτι τέτοιο είναι κακοποίηση του πολιτισμού. Γιατί, η ψυχή του πολιτισμού είναι πολιτισμός της ψυχής. Και αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι μίσος, κακία και όχι αγάπη. Αυτά είναι τα αρνητικά αποτελέσματα της μοναξιάς. Ο άνθρωπος που έχει υποχρεωθεί να εγκλωβιστεί στη μοναξιά δε θα διαφέρει από ένα θηρίο που έχει απομονωθεί στο κλουβί. Όταν σπάσει το κλουβί και βγει έξω, τότε αρχίζει να σπάζει ό,τι βρει μπροστά του, όπως κάνουν σήμερα και οι νέοι μας.

Ζητούμε μάταια από αυτούς σεβασμό. Ποιοι; Εμείς που έχουμε χάσει τον αυτοσεβασμό. Εμείς που τους έχουμε καταδικάσει στην ανεργία, ή στην υποαπασχόληση και την περιορισμένη αμοιβή! Εμείς που τους δίνουμε, ίσως, αγαθά, αλλά που τους στερούμε την αγάπη. Τους δίνουμε, ίσως, τα πάντα και την ίδια στιγμή τους στερούμε το πιο βασικό, που είναι το καλό πρότυπο. Κανένας δε γεννιέται κακός. Κάποιοι γίνονται κακοί έχοντας σαν πρότυπά τους εμάς. Άρα η διόρθωση θα πρέπει να ξεκινήσει από τον εαυτό μας. Και αυτό θα το επιτύχουμε εάν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε κοινωνία ανθρώπων και όχι αγέλη ζώων!

«Άνθρωπον ουκ έχω». Λόγια που εκφράζουν το μέγεθος της τραγωδίας και μάλιστα μιας τραγωδίας κοινωνικής. Αυτή δεν είναι κραυγή αγωνίας του παραλύτου. Είναι η δικαιολογημένη κραυγή μοναξιάς κάθε εποχής και άρα και της δικής μας εποχής. Γιατί, αν μοναξιά είναι η αίσθηση της απουσίας των άλλων ανθρώπων, δυστυχώς, πολλές φορές μοναξιά είναι και η αίσθηση της παρουσίας πολλών, αλλά αδιάφορων ανθρώπων. Σε όποια φάση μοναξιάς κι αν βρισκόμαστε ας μην ξεχνούμε ότι υπάρχει ο Θεός, ο οποίος με την παρουσία και την αγάπη Του σπάζει αυτή τη μοναξιά. Ας αναζητήσουμε καταφύγιο κοντά του. Τέλος, όσοι έχουμε ζήσει κατάσταση αφόρητης μοναξιάς ας φροντίσουμε να μη ζήσουν άλλοι συνάνθρωποί μας παρόμοια μοναξιά. Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης- Ιερά Μητρόπολη Πάφου

«Άνθρωπον ουκ έχω…» μας αναφέρει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή.Το πρόβλημα που βασανίζει τον «παραλυτικό» της Βηθεσδά δεν είναι τόσο η αναπηρία, όσο η μοναξιά.

Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια συντροφιά με την αρρώστια έχει εξοικειωθεί, σχεδόν συμφιλιωθεί μαζί της, ενώ με την μοναξιά όλα αυτά τα χρόνια δεν κατόρθωσε να συμφιλιωθεί διότι δεν έπαψε ποτέ να τον πληγώνει και παρόλο που ζούσε μέσα σε τόσο κόσμο γύρο του εν τούτοις ήταν πάντα μόνος.

Γι’ αυτό όταν μέσα από το ανώνυμο πλήθος, που κινείται και θορυβεί γύρω του, κάποιος Άγνωστος τον πλησιάζει για πρώτη φορά, στέκεται πάνω από το κρεβάτι του με συμπόνια, τον κοιτάζει με βλέμμα γεμάτο στοργή και των ρωτά «θέλεις να γίνεις υγιής;», ο παραλυτικός τον κοιτάζει και του εκφράζει το παράπονο του, λέγοντας: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν…».

Δεν μιλά στον άγνωστο για την ασθένεια που τον βασανίζει τόσα χρόνια, αλλά, τού μιλά για την μοναξιά του. Δεν του λέγει ότι δεν μπορώ να σηκωθώ ή ότι πονώ αλλά «δεν έχω άνθρωπο».

Ήλπιζε στον συνάνθρωπο, ίσως περίμενε την βοήθεια από συγγενείς ή από φίλους όμως δεν βρέθηκε κανείς.

Η μοναξιά είναι και ο δικός μας καημός στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Η μοναξιά τού ανθρώπου στις μέρες μας γίνεται ανυπόφορη. Έχει την αίσθηση κανείς, πως βυθίζεται ολομόναχος σε μια απύθμενη ανθρωποθάλασσα.

Χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν γύρω μας, όμως δεν είναι παρά απρόσωπες μονάδες μιας ποσότητας. Είναι άνθρωποι χωρίς φυσιογνωμία, χωρίς χαμόγελο, παραμιλούν, σε σπρώχνουν, σε προσπερνούν αλλά και αυτοί που ζουν στην ίδια πολυκατοικία νοιώθουν τόσο ξένοι μεταξύ τους, ώστε να συμβαίνει συχνά, στον πρώτο όροφο να πενθούν και στο πέμπτο να διασκεδάζουν.

Ζούμε, αλήθεια, τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο και όμως δεν έχουμε καμιά ψυχική επικοινωνία.Τα αίτια της μοναξιάς μας, αδελφοί μου, είναι ο εγωκεντρισμός, που υψώνει σινικά τείχη και αποξενώνει τον άνθρωπο διότι έχει ως μέτρο για όλα τον εαυτό του, τα βλέπει όλα από το πρίσμα του δικού του συμφέροντος.

Άλλη αιτία του αποκλεισμού και της μοναξιάς είναι η υπερβολική ανάπτυξη της τεχνολογίας. Μπορεί η πρόοδος της τεχνολογίας να μίκρυνε τον κόσμο, αλλά τον αποξένωσε, μπορεί να κατάργησε τα γεωγραφικά σύνορα και να έκανε τον κόσμο μια γειτονιά, αλλά απομονώθηκε.

Ο άνθρωπος πλασμένος ελεύθερος, κλείστηκε μέσα σε τέσσερις τοίχους, μπροστά από έναν υπολογιστή ή μπροστά από την τηλεόραση, να χάνεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα, χάνοντας την ανθρώπινη ζεστή συντροφιά.Κατάντησε μια «μηχανή» να μας συνοδεύει παντού, να έχει γίνει ο στενότερος σύντροφός μας ένα ψυχρό αντικείμενο αντικατέστησε την συντροφιά, την ζεστασιά, την ανθρωπιά, την ψυχή του ανθρώπου.

Βέβαια δεν δαιμονοποιώ την τεχνολογία ίσα ίσα είναι χρήσιμη όταν αυτή χρησιμοποιείτε μέσα σε λογικά πλαίσια διότι η κατάχρηση βλάπτει, και πρόσφατα διάβασα ότι κάποια κοπέλα στο εξωτερικό παντρεύτηκε τον ιδανικό άνδρα που ήταν ένα εικονικό ρομπότ, κάποιος άλλος παντρεύτηκε το μαξιλάρι του, άλλη παντρεύτηκε τον πύργο του Άιφελ.

Αγαπητοί μου αδελφοί, ύστερα από όλες αυτές τις διαπιστώσεις γεννιέται φυσικά το ερώτημα, πως θα σπάσει ο σύγχρονος άνθρωπος τον κλοιό της μοναξιάς που τον πνίγει;

Η απάντηση είναι απλή. Εκείνο που χρειάζεται είναι να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε μέσα μας το χαμένο άνθρωπο και να προσφέρουμε ανθρωπιά στους άλλους.

Πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη του εγωκεντρισμού που μάς κρατούν κλεισμένους μέσα στον εαυτό μας, να πλησιάσουμε το συνάνθρωπο και να ζήσουμε τη χριστιανική αγάπη σε όλο το πλάτος και το βάθος της.

Ανοίγοντας τον εαυτό μας στους άλλους προσφέρουμε και ταυτόχρονα βρίσκουμε συντροφιά. Σ΄ αυτό το άνοιγμά μας προς τους άλλους μας βοηθά Εκείνος που συντρόφεψε, και μάλιστα τόσο αποτελεσματικά, τη μοναξιά του «παραλυτικού».Σαν μέλη της Εκκλησίας έχουμε μια μοναδική δυνατότητα, να ζήσουμε συντροφιά με το Θεό σε μια θεανθρώπινη «κοινωνία».

Η «κοινωνία» με εκκλησιαστική έννοια σημαίνει επικοινωνία, φιλία, συναδέλφωση, ενότητα, αγάπη, συμπόνια, αλληλεγγύη, το «εγώ» γίνεται «εμείς» και ο άνθρωπος δεν είναι πια μόνος.

Η υλοποίηση αυτής της «κοινωνίας» είναι παραμελημένη στις ημέρες μας, όμως την βρίσκουμε μέσα στην ευχαριστιακή σύναξη της Κυριακής, και την βιώνουμε με την συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Μόνο όταν όλοι καταλάβουμε και ζήσουμε την πραγματικότητα της Εκκλησίας, θα μάθουμε να διακρίνουμε πίσω από τις μηχανές τον άνθρωπο.

Τότε οι σχέσεις μας, θα γίνουν πιο ανθρώπινες από το ανώνυμο πλήθος που κυκλοφορεί γύρω μας θα πάψει να είναι κάποιος ξένος αλλά θα γίνει ο αδελφός. Αμήν!!!

Από:http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/2010/04/blog-post_23.html

Ο Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος,  ο Τροπαιοφόρος, είναι πολύ δημοφιλής Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στην περιοχή της Αρμενίας. Γονείς του ήσαν ο Γερόντιος από την Καππαδοκία και η Πολυχρονία από την Παλαιστίνη. Ο Άγιος έζησε στα τέλη του 3ου αιώνος μ.Χ. και αρχές του 4ου αιώνα, επί της εποχής του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Σύμφωνα με την παράδοση, σε μικρή ηλικία, μετοίκησε μαζί με την μητέρα του στην Λύδδα, εξαιτίας της κοίμησης του πατέρα του. Κατόπιν ο Άγιος Γεώργιος, κατατάχθηκε στο στρατό, όπου, διακρίθηκε για τις ικανότητες και τη γενναιότητά του, γι’αυτό και κέρδισε την εκτίμηση του Διοκλητιανού, ο οποίος και τον έχρισε Δούκα, με τον τίτλο του Κόμητος, στο τάγμα τον Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς.

Όταν όμως ο Διοκλητιανός θέλησε να επιβάλει, ακόμη και διά της βίας, την ειδωλολατρεία και τη λατρεία του αυτοκράτορα ως Θεού, ο Άγιος Γεώργιος αντέδρασε ρωτώντας: «γιατί πρέπει να χυθεί αθώον αίμα και να επιβληθεί η λατρεία του Αυτοκράτορα;» Και αφού είπε αυτά τα λόγια ομολόγησε την πίστη του στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, ξενίζοντας, έτσι, όλους τους παρευρισκομένους, οι οποίοι και επιχείρησαν να τον μεταπείσουν. Ο Άγιος Γεώργιος, όμως, παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του Χριστού, γι’αυτό και οδηγήθηκε στο μαρτύριο, το οποίο υπέμεινε με τη βοήθεια της Χάρης του Θεού.

Ο Διοκλητιανός, λοιπόν, διέτεξε να τον ρίξουν μέσα στη φυλακή και να τον βασανίσουν. Έτσι τοποθέτησαν τα πόδια του μέσα σε ένα ξύλο και, επιπλεόν, επάνω στο στήθος του εναπόθεσαν μία μεγάλη πέτρα μέχρι την επομένη μέρα, κατά την οποία ο Διοκλητιανός προέβηκε σε ανάκριση του Γεώργιου. Ο Διοκλητιανός στην αρχή προσπάθησε να δελεάσει τον Γεώργιο. Επειδή, όμως, δεν μπόρεσε να παρασύρει στον όλεθρο τον Γεώργιο, διέταξε όπως ο Άγιος δεθεί σε ένα μεγάλο τροχό, που ήταν γεματός με αιχμηρά σίδερα, ώστε όταν γύριζε ξέσχιζε το άγιο σώμα του Γεωργίου. Τότε, με θεία επέμβαση, λύθηκε ο Γεώργιος και τα τραύματά του θεραπεύτηκαν.

Μόλις είδαν το σημείο αυτό, ο Πρωτολεών, ο Ανατόλιος, ο Πρωτολέων, ο Βίκτωρ, ο Ακίνδυνος, ο Ζωτικός, ο Ζήνωνας, ο Χριστοφόρος, ο Σεβιριανός, ο Θεωνάς, ο Καισάριος και ο Αντώνιος και άλλοι πολλοί, ωμολόγησαν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό. Το γεγονός αυτόν εξόργισε ακόμη περισσότερο το Διοκλητιανό, ο οποίος και διέταξε να τους θανατώσουν. 

Ακολούθως, διέταξε να γεμίσουν ένα λάκκο με νερό και ασβέστη για να ρίξουν μέσα τον Γεώργιο, για τρεις ημέρες και νύκτες, ώστε να διαλυθεί το σώμα του. Όταν παρήλθε το τριήμερο και βρήκαν τον Άγιο Γεώργιο όρθιο μέσα στον ασβέστη να προσεύχεται,  ο λαός άρχισε να φωνάζει ότι «ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος».

Ο Διοκλητιανός, εκλαμβάνοντας αυτό το σημείο της Χάρης του Θεού ως μαγικό κόλπο διέταξε να φορέσουν στον Γεώργιο πυρακτωμένα παπούτσια, που είχαν  σιδερένια καρφιά και να τον εξαναγκάσουν να περπατήσει. Επειδή, όμως, η Χάρη συνέχιζε να καλύπτει το σώμα του Αγίου, ο Διοκλητιανός κάλεσε κάποιο μάγο, που τον έλεγαν Αθανάσιο, για να υποτάξει τον Γεώργιο.  Ο μάγος έφερε δύο αγγεία τα οποία περιείχαν δηλητήριο. Με τη δύναμη του ονόματος του Ιησού Χριστού ο Γεώργιος ήπιε και τα δύο δηλητήρια χωρίς να πάθει το παραμικρό. Το γεγονός αφόπλισε τον μάγο, ο οποίος και ωμολόγησε πίστη στον Θεού του Γεωργίου. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε όπως σκοτώσουν και τον Αθανάσιον.

Ο Διοκλητιανός τόσο εξοργίστηκε που και ακόμη για την ίδια τη γυναίκα του Αλεξάνδρα εξέδωσε διαταγή όπως την φυλακίσουν και την επομένην να την αποκεφαλίσουν, αφού και αυτή, όπως και οι προηγούμενοι, ωμολόγησε πίστη στον Ιησού Χριστό. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή, κοιμήθηκε προτού οι δήμιοι την αποκεφαλίσουν.

Έπειτα, και ενώ ο άγιος Γεώργιος κοιμόταν, είδε στο όνειρό του τον Ιησού Χριστό, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι θα λάβει το στέφανον του μαρτυρίου και θα αξιωθεί της δόξας του Θεού. Όταν στη συνέχεια τον έσυραν ενώπιον του Διοκλητιανού, αυτός του πρότεινε να θυσιάσει στο είδωλο του Απόλλωνα, αλλά αντ΄αυτού ο Γεώργιος όταν σεισήλθε στο ναό με το σημείο του Σταυρού έριξε το είδωλον κάτω.  Τότε ο διώκτης Αυτοκράτορας διέταξε όπως αποκεφαλίσουν τον Γεώργιο. Ήταν τότε Παρασκευή της Διακαινησίμου, 23 Απριλίου του 303.

Το τίμιό του σώμα, μαζί με αυτό της αγίας του μητέρας, η οποία μαρτύρησε την ίδια, μάλλον, ημέρα με αυτόν, παρέλεβε ο Πασικράτης, ένας πιστός συνεργάτης του Γεωργίου, ο οποίος και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως μαρτυρούν πηγές, τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας, τα μετέφεραν στη Δύση οι Σταυροφόροι.

ΑπολυτίκιονΩς των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθώναι τας ψυχάς ημών.

Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ

 «ΝΕΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΑΣΙΣ» ΔΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ;

Του κ. Ηλία Δ. Μπάκου, Δρος Φιλολόγου – Θεολόγου

Μέ ἀφορμή τίς ἐγκυκλίους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, διά Βίου μάθησης και Θρησκευμάτων περί ἀπαλλαγῆς τῶν ἑτεροδόξων ἤ ἀλλοθρήσκων μαθητῶν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τό 2008, ἀνεφύη, κατά παράδοξον τρόπον ἀπό κάποιους κύκλους, καί θέμα ἀλλαγῆς τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Τό θέμα πρωτοεμφανίστηκε σέ Ὑπόμνημα τῶν θεολόγων τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, πρός τόν τότε Ὑπ. Ἐθνικῆς Παιδείας κ. Εὐριπίδη Στυλιανίδη (Σεπτέμβριος τοῦ 2008).

Το ὑπόμνημα τῶν τριῶν θεολόγων ἐντελῶς ἄτυπον: δέν ὑπεβλήθη στο Συμβούλιο τοῦ Π.Ι., οὔτε διεβιβάσθη μέ ἀριθμό πρωτοκόλλου τοῦ Π.Ι καί ἀσφαλῶς δέν ἐστάλη ἱεραρχικῶς. Δέν γνωρίζουμε τήν ἀντίδραση τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τόσον πρός τό περιεχόμενο τοῦ Ὑπομνήματος, ὅσον καί ὡς πρός τήν καθ᾽ ὑπέρβαση τῆς ἱεραρχίας καί τῆς ὑπηρεσιακῆς τάξεως ἀποστολή αὐτοῦ. Ὡς πρός τό περιεχόμενό του ἐπισημαίνουμε περιληπτικῶς τά ἑξῆς: Ζητεῖται ἀνάκληση τῆς ὑπουργικῆς Ἐγκυκλίου περί ἀπαλλαγῆς τῶν μαθητῶν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, β) προτείνεται, ὅμως, ἀλλαγή τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος, ἀποκοπή αὐτοῦ ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί γιά τήν ὑλοποίηση τῶν προτάσεών τους προτείνουν: «νέαν νομιμοποιητικήν βάσιν»! Δηλαδή τροποποίηση τοῦ Συντάγματος καί κατάργηση τῆς Νομοθεσίας, πού προβλέπει την διάπλαση ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως τῶν μαθητῶν (ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, Νόμος 1566/ 85 καί 590/77, ὥστε τό μάθημα να γίνει γνωστικό, θρησκειολογικό κλπ.. Τό μήνυμα τοῦ ὑπομνήματος αὐτοῦ ἀπηχοῦν καί θεολόγοι τῆς περιοχῆς τῶν Πατρῶν, 14 τόν ἀριθμό, σέ σχετικό Κείμενό τους, μέ το ὁποῖο καί αὐτοί ζητοῦν «νέα νομιμοποιητική βάση».

Ἡ ἐνορχήστρωση κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν γίνεται τραγική σέ κείμενο, ὑπογραφόμενο ἀπό 44 θεολόγους, ἀπευθυνόμενο στον Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο. Οἱ παραπάνω συνάδελφοι διαμαρτύρονται προς τόν Μακαριώτατο καί τήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι σε Ἡμερίδα πού ἔγινε τήν 22 Νοεμβρίου στό Διορθόδοξο Κέντρο τῆς Ἱ. Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης, με πρωτοβουλία τῆς ΠΕΘ καί τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν και Θεσσαλονίκης καί ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου και τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰσηγήθηκε τόν διορισμό θεολόγων στή Δημοτική ἐκπαίδευση καί τήν διεύρυνση και στήριξη τοῦ Μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στήν Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση και στήν Ἐπαγγελματική καί Τεχνολογική Ἐκπαίδευση!

Οἱ συνάδελφοι αὐτοί χαρακτηρίζουν τήν πρωτοβουλία τῆς ΠΕΘ «συντεχνιακή» καί ἀρνοῦνται την αὔξηση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τοῦ μαθήματος, τόν διορισμό τῶν θεολόγων στή Δημοτική ἐκπαίδευση, τήν ἀξιοποίηση τῶν ἀδιορίστων θεολόγων ἀπό τήν Ἐκκλησία, καθώς καί τόν Ὀρθόδοξο χριστιανικό χαρακτήρα τοῦ μαθήματος. Ἀπορίας ἄξιον εἶναι καί τό γεγονός ὅτι ἐνῶ τό ἔγγραφο τῶν 44 συναδέλφων θεολόγων εἶχε παραλήπτη τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο, τό Γραφεῖο τοῦ Μακαριωτάτου κοινοποίησε τό ἐν λόγῳ ἔγγραφο στο Ὑπ. Παιδείας.

Ἄλλη ὁμάδα μή θεολόγων, ἐπιστημόνων διαφόρων εἰδικοτήτων μέ πρωτοβουλία τοῦ κ. Νικήτα Ἀλιπράντη ὀργάνωσε ὁμιλία στην Ἀθήνα καί στή Θεσσαλονίκη ἐρήμην τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, ἡ ὁποία ἀσχολήθηκε μέ τό χαρακτήρα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν και πρότεινε τό μάθημα νά χαρακτηρίζεται ἀρχικῶς ὡς «χριστιανικός πολιτισμός», καί ἀργότερα: «Μάθημα Χριστιανικῆς Κληρονομιᾶς». Στό ἴδιο, σχεδόν ἀκριβῶς πνεῦμα τῶν 44 περί «συντεχνίας» τῶν Θεολόγων κινεῖται καί ἡ Ὁμάδα Ἀλιπράντη, οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν τόν ἀποκλεισμό τῶν Θεολόγων στήν Ὁμάδα τους ὡς ἑξῆς: «Ὁ λόγος αὐτῆς τῆς ἐξαίρεσης ἔγκειται στό ὅτι ἡ συμμετοχή τῶν Θεολόγων θά μποροῦσε ἐνδεχομένως νά θεωρηθεῖ ὅτι ὀφείλεται σέ λόγους προάσπισης ἐπαγγελματικῶν συμφερόντων» (Βλ. Σύναξη, τεῦχος 111 (2009) 85 ὑποσημ. 1). Τήν προσωνυμία « Μάθημα Χριστιανικῆς Κληρονομιᾶς» στηρίζει στήν ἑξῆς ἐπιχειρηματολογία: «Ἄς σημειωθεῖ ὅτι τό ἐπιστημονικό περιοδικό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κληρονομία {ἐκδίδεται στή Θεσσαλονίκη}, ὅπως καί ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἑστιάζει τήν προσοχήν της στην «γλωσσική μας κληρονομιά» ( Βλ. Σύναξη 111 (2009) 92, ὑποσημ. 17). Δέν σχολιάζουμε τά ἐπιχειρήματα αὐτά. Ὀφείλουν, ὅμως, νά τά σχολιάσουν οἱ ὑπογράφοντες τό Ὑπόμνημα Ἀλιπράντη καί ἄς ἐξετάσουν ἐάν ὅλα αὐτά συνάδουν με τήν ἐπιστημονική καί πνευματική ἰδιότητά τους.

Συνεπίκουρος αὐτῶν ἔρχεται, ἤ καλύτερα στήν ἴδια γραμμή κινεῖται καί ἡ λεγόμενη θεολογική Ἀκαδημία Βόλου, ἡ ὁποία καταλήγει διά γραφίδος τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἰγνατίου, ὅπως παρουσιάζεται στην εἰσήγησή του σέ Ἡμερίδα τοῦ Περιοδικοῦ Σύναξη: «ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά εἶναι μάθημα γιά ὅλους», δηλ. θρησκειολογικό, τό ὁποῖο θά παρακολουθοῦν ἑτερόδοξοι καί ἀλλόδοξοι μαθητές.

Τέλος ἡ Ὑπουργός Παιδείας,διά Βίου Μάθησης καί Θρησκευμάτων εὑρισκόμενη στήν Κύπρο πρό μηνός δήλωσε ὅτι «το Μάθημα τῶν θρησκευτικῶν μπορεῖ να γίνει προαιρετικό» (Καθημερινή 7- 2-2010 Λευκωσίας). Ἐνῶ βάσει τοῦ Συντάγματος καί τῆς κείμενης Νομοθεσίας τό μάθημα εἶναι ὑποχρεωτικό καί χριστιανικό ὀρθόδοξο, γιά νά διαπλάθει ὀρθόδοξο χριστιανική συνείδηση.

Τό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά ὅλα αὐτά καί γιά τά ἐθνικά θέματα σιωπᾶ. Εὐτυχῶς γιά τά ἐθνικά μίλησε ὁ Μίκης Θεοδωράκης καί γιά τά ἐθνικά καί θρησκευτικά ὁ πρ. Ὑπουργός Παιδείας καί ἀκαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος. Γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ποιός θά μιλήσει καί ἀπό ποιό βῆμα;

Τούτων οὕτως ἐχόντων ἀδυνατοῦμε νά κατανοήσουμε τίς παραπάνω πρωτοβουλίες γιά «νέα νομιμοποιητική βάση» καί γιά ἀλλαγή τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος, δηλ. νά γίνει θρησκειολογικό, γνωστικό, κλπ. καί νά μή παραμείνει ὡς ἔχει μέ ὅλα τά γνωρίσματα ἑνός Ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος.Ὁ χαρακτήρας καί ἡ ὑποχρεωτικότητα ἀλλά καί οἱ ἐλάχιστες ὧρες διδασκαλίας (δύο τήν ἑβδομάδα) εἶναι καθορισμένα ἀπό τό Σύνταγμα ἄρθρα 3 καί 16 καί 2) ἀπό το Νόμο 1566/85, 3) ἀπό τό Νόμο 590/ 77, 4) ἀπό τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας 3356/ 1995 καί 2076/1998, τό ὁποῖον δέχεται κατηγορηματικά «ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νά διδάσκεται σύμφωνα μέ τό ὀρθόδοξο χριστιανικό δόγμα καί οἱ μαθηταί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι ἤ ἄθεοι δικαιοῦνται να ἀπέχουν ἀζημίως τῆς παρακολουθήσεως τοῦ Μαθήματος αὐτοῦ ὥστε νά διαφυλάσσεται ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς τους ἐλευθερίας». Ἀλλά καί ἡ εὐρωπαϊκή Σύμβαση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ) στό ἄρθρο 2 τοῦ πρώτου προσθέτου Πρωτοκόλλου ἀναφέρει ὅτι κάθε εὐρωπαϊκό κράτος ὀφείλει νά παρέχει ἐκπαίδευση εἰς τους μαθητάς σύμφωνη μέ τίς θρησκευτικές πεποιθήσεις τῶν γονέων. Ἀλλά καί «τά Γερμανικά δικαστήρια ἔχουν δεχθεῖ ὅτι ἡ ἀρνητική Θρησκευτική ἐλευθερία δέν εἶναι δυνατόν νά κατισχύσει τῆς θετικῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὑπό την ἔννοιαν ὅτι ἡ ἀρνητική θρησκευτική ἐλευθερία τῆς μειοψηφίας προστατεύεται μέν ὄχι ὅμως εἰς βάρος τῆς θετικῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῆς πλειοψηφίας» (Ἀν. Μαρίνου,Δρ.Ν.,Ἀντιπροέδρου τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπκρατείας ἐπ.τ., Ἑστία 29-1-2010).Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν χαρακτῆρα τοῦ Μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί τά σχολικά βιβλία ἐκφράζεται στό ὑπ ἀριθμ. πρωτ. 5080/27-11-06 Ὑπόμνημά της πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Γιά τό ἴδιο θέμα ἡ ΠΕΘ διατύπωσε τίς θέσεις της σέ ὑπόμνημά της ἐπίσης πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας (ἀριθμΠρωτ. 210/10-7-07). Ἀπό τούς προαναφερθέντες κύκλους -θεολόγων καί μή- μᾶς προέκυψε ὁ « Πανελλήνιος Σύνδεσμος Θεολογων “Ο ΚΑΙΡΟΣ”». Τά πρόσωπα καί ἡ διακήρυξή τους εἶναι γνωστά. Συνάδελφοι, «Στῶμεν καλῶς μετά φόβου Θεοῦ». Ἐλπίζουμε, ἐπειδή κάποιοι ἀπό τούς πρωτεργάτες τῶν ἀνωτέρω πρωτοβουλιῶν τελευταίως ἔγιναν καί συνεργάτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος και τῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν, ὅτι θα ἀναθεωρήσουν τίς θέσεις τῶν ὑπομνημάτων τους καί τίς ἄλλες συναφεῖς δραστηριότητές τους πρός τό συμφέρον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Παιδείας καί τῶν φορέων της. Ἐπίσης ἐλπίζουμε καί ἀγωνιζόμαστε πρός την κατεύθυνση νά ἀλλάξουν τά σχολικά βιβλία, τά ὁποῖα ἐγράφησαν σύμφωνα μέ τά Ἀναλυτικά προγράμματα (ΦΕΚ 303, τ.Β/ 13-3-2003) καί τό Νόμο 2929/2001 καί νά συνταχθοῦν νέα Ἀναλυτικά Προγράμματα καί νά ἐκπονηθοῦν σχολικά βιβλία μέ παιδαγωγικό χαρακτήρα, ἑλληνική συνείδηση καί μέ ὀρθόδοξο χριστιανικό περιεχόμενο στήν πληρότητά του. Ἀπό τά ὅσα ἐκθέσαμε παραπάνω καθίσταται φανερόν ὅτι ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὀφείλει νά στηριχθεῖ στό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους και τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης προκειμένου νά προστατεύσει ἀφ᾽ ἑνός μέν τόν χαρακτῆρα καί τήν ὑποχρεωτικότητα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί ἀφ᾽ ἑτέρου τις σχέσεις της μέ τήν Πολιτεία. Εὐχόμαστε ἡ Συνοδική ἐπιτροπή Παιδείας, τῆς ὁποίας προεδρεύει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος μέ ἐμπεριστατωμένο ὑπόμνημά της πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας νά ἀναιρέσει με παιδαγωγική, θεολογική καί ἐκκλησιολογική τεκμηρίωση τά Ὑπομνήματα: 1) Γιαγκάζογλου κ.ἄ. 2) Ἀλιπράντη καί 3) τῶν 44 θεολόγων, και 4) νά ζητήσει νέα Ἀναλυτικά προγράμματα καί σχολικά βιβλία σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμ. 5080/27-11-2006 ὑπομνήματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός τότότε Ὑπ. Ἐθν. Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Ἴσως τότε νά μή ἔχουμε βιβλία Θρησκευτικῶν, ὅπως για παράδειγμα τά Θρησκευτικά τῆς ΣΤ/ Δημοτικοῦ, μέ τό ἔμβλημα τῆς παγκοσμιοποιήσεως στό ἐξώφυλλο (Ὁ Χριστός στό μέσον τῶν ἱδρυτῶν διαφόρων θρησκειῶν καί ὁ Δίας να κεραυνοβολεῖ στό κεφάλι τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ) ἐπίτευγμα και αὐτό κάποιων θεολόγων, πού προαναφέραμε. Τό θέμα, ὅμως, εἶναι τόσο σοβαρό, πού θά πρέπει νά παραπεμφθεῖ στήν Ιεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Στή φαρέτρα μας, ἐκτός ἀπό την Ὀρθόδοξο πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔχουμε τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, τούς Νόμους τοῦ Κράτους καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης προκειμένου νά ὑπερασπίσουμε τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί την Ἑλληνορθόδοξη παιδεία μας μέ θεανθρωποκεντρική θεώρηση.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23/4/2010

από http://thriskeftika.blogspot.com/2010/04/blog–post_7409.html

Εις τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον

(23 Απριλίου)

του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών

+ Νικοδήμου Βαλληνδρά

από το βιβλίο του «Εόρτια Μηνύματα», Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας

Εάν βασιλείς και ηγεμόνες εκληρονόμησαν παρά των γονέων των τους θρόνους και τους τίτλους, εάν πλούσιοι και μεγιστάνες κληροδοτούσιν εις τα τέκνα των αγαθά και προνόμια διάφορα, ο εορταζόμενος σήμερον μεγαλομάρτυς του Χριστού Γεώργιος ευρέθη κληρονόμος βαρείας παρακαταθήκης του πατρός του. Ήτο υιός μάρτυρος. Και εκληρονόμησε παρά του πατρός του το μαρτύριον ως παράδοσιν και παράδειγμα. Ποίαν σημασίαν έχει η βαρύτατη αυτή κληρονομιά, θα αναπτύξει δια βραχέων σήμερον ο λόγος.

1. Πάντοτε αι οικογενειακοί αρχαί και παραδόσεις ασκούσι την επίδρασιν αυτών εις τα τέκνα. Παραδείγματα δε αρετών διαφόρων, παρακολουθηθέντα συνεχώς και εκ του πλησίον εις τον κύκλον του αμέσου ημών περιβάλλοντος, δημιουργούν ισχυράν εντύπωσιν και αποτυπώνουν πολλάκις την σφραγίδα των εις τα πρόσωπα τα ευρισκόμενα εις στενωτέραν οπωσδήποτε επαφήν.

Δια τον άγιον Γεώργιον υπήρξε ευτύχημα ότι, από της απόψεως αυτής, έζησε τα πρώτα του χρόνια μέσα εις ατμόσφαιραν χριστιανικής πίστεως και αρετής. Και του εκληροδότησαν οι ευσεβείς γονείς του ως πολύτιμον κεφάλαιον την χριστιανικήν πίστιν και ευσέβειαν. Ο μαρτυρικός δε θάνατος του πατρός του, ενω από πολύ μικρόν τον κατέστησεν ορφανόν, εξ άλλου όμως συνετέλεσεν, ώστε η πιστή και ενάρετος πατρική φυσιογνωμία, περιβεβλημένη ήδη και τον φωτοστέφανον του μαρτυρίου, ν’ αποτελέση δια τον νεαρώτατον τότε Γεώργιον φωτεινόν μετέωρον, την τροχιάν του οποίου ευχαρίστως θα επεθύμει να αξιωθη και αυτός να ακολουθήση, διαγραφών λαμπράν και ένδοξον την πορείαν του βίου του.

Όταν κατόπιν, επάνω εις την ακμήν της ηλικίας του και εις την θριαμβευτικήν του στρατιωτικήν σταδιοδρομίαν, ένα διάταγμα του αυτοκράτορας Διοκλητιανού επέβαλεν εξορίαν, θάνατον, και τα φοβερώτερα βασανιστήρια εις τους χριστιανούς, ο Γεώργιος ησθάνθη εντός αυτού έντονον την κλήσιν και τον ενθουσιασμόν προς το μαρτύριον. Ο υιός του μάρτυρος πατρός ησθάνετο τους παλμούς της καρδίας του να συντονίζονται προς Ουρανίας συμφωνίας γνωρίμου φωνής — της φωνής του πατρός του — εις τον παιάνα τον νέον: «ίτε παίδες μαρτύρων… «αυτή εστίν η αίώνιος ζωή…» και «αυτή, εστίν η νίκη, η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» εις «τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλεν Ιησούν Χριστόν». Και επηκολούθησεν η θαρραλέα και εκουσία ομολογία του Γεωργίου, ότι είναι «πιστός άχρι θανάτου» εις τον Σωτήρα Χριστόν, δια να διαδεχθούν την ομολογίαν αυτήν μαρτύρια φοβερά και ανεκδιήγητα και θάνατος ηρωικός και μαρτυρικόν στέφος άφθαρτον και αμάραντον.

2. Και εκείνος μεν απεδείχθη τοιουτοτρόπως αντάξιος συνεχιστής του πατρικού προηγουμένου. Εσκέφθημεν όμως, αγαπητοί, ότι και ημείς οι σημερινοί εορτασταί της μνήμης του δεν είμεθα ξένοι προς τους αθλοφόρους μάρτυρας; Εσκέφθημεν ότι και ημείς «είμαστε απόγονοι μαρτύρων»; Πράγματι, εκείνοι προηγήθησαν εις τους υπέρ πίστεως αγώνας και εις αυτό το μαρτύριον, και μας άφησαν ως κληρονομίαν την πίστιν εις τον Σωτήρα Χριστόν, υπέρ του ονόματος του Όποιου αυτοί ηγωνίσθησαν και εθυσιάσθησαν. Εάν όλη η κατά της χριστιανικής πίστεως εκστρατεία — και Ιουδαίων και Ρωμαίων και αιρετικών και όλων των μέχρι των τελευταίων χρόνων αρνητών και πολεμίων — δεν κατώρθωσε να κλονίση τα θεμέλια και το οικοδόμημα της πίστεως ημών, τούτο οφείλεται μεν πρωτίστως εις το ότι της πίστεως ταύτης η αλήθεια και το κήρυγμα είναι «εξ ουρανού και ουχί εξ ανθρώπων», οφείλεται όμως και από ανθρωπινής πλευράς εις το αίμα των μαρτύρων. «Μέσα απ’ τους τάφους των ανθίζει η πίστη αυτή πού μας φλογίζει», έγραψεν ευσεβής ποιητικός κάλαμος. (Γ. Βερίτης).

Εάν δε ως Έλληνες καυχώμεθα, ότι η ιστορία των πατέρων και των προγόνων μας αποτελεί λαμπράν δι’ ημάς κληρονομίαν και παράδοσιν, ας μη λησμονώμεν ότι και ως χριστιανοί, ορθόδοξοι μάλιστα, έχομεν «τοσούτον περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων», έχομεν πάνθεον μέγα μαρτύρων και ηρώων της πίστεως, το όποιον κατά το πλείστον είναι ελληνικόν, αλλά και οπωσδήποτε, εξ επόψεως συγγενείας πίστεως, είμεθα «συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού».

Οφείλομεν λοιπόν να φανώμεν και ημείς αντάξιοι της μαρτυρικής παραδόσεως των πατέρων μας. Εάν δε εκείνοι με τόσον ηρωϊσμόν ηγωνίσθησαν «μέχρις αίματος», δεν είναι και ιδικόν μας χρέος να συνεχίσωμεν, ανοδυνότερον πάντως ημείς, την ηρωϊκήν των παράδοσιν «ούπω μέχρις αίματος…προς την αμαρτίαν ανταγωνιζόμενοι» (Έβρ. ιβ’ 4) και μη αυτομολούντες προς αυτήν;

Ας μας εμπνέη το παράδειγμα των. Ας μας φρονηματίζη η παράδοσις των μαρτύρων. Ας μας ενισχύη δε και η Χάρις του Αναστάντος Σωτήρος εις την προσπάθειαν της ηθικής τελειώσεως ημών, δια να γίνωμεν και ημείς τροπαιοφόροι κατά της αμαρτίας και να συμβασιλεύσωμεν και συνδοξασθώμεν μετά του Τροπαιοφόρου αγίου Γεωργίου, «διαπαντός ευλογούντες τον Κύριον και υμνούντες την ανάστασιν αυτού» εις τους αιώνας.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3364&Itemid=1

Εκκλησία η κιβωτός της Σωτηρίας

Η Ορθόδοξη Θεολογία θεωρεί το μυστήριο της Εκκλησίας, στην οποία περιέχονται και όλα τ΄ άλλα μυστήρια, κυρίως ως το μυστήριο της κοινωνίας Θεού και ανθρώπου το οποίο πραγματοποιείται στο Πρόσωπο του Χριστού.

Η Εκκλησία σώζει τον άνθρωπο διότι μόνο μέσα σε αυτήν μπορούμε ν΄ απαλλαγούμε πραγματικά από την αμαρτία, να ενωθούμε με το τριαδικό Θεό και μεταξύ μας και να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Πρώτο μυστήριο κοινωνίας με το Χριστό είναι το Άγιο Βάπτισμα τ΄ οποίο μας εισάγει μέσα στο χώρο της Εκκλησίας αφού μας απαλλάξει από την ζωή της αμαρτίας και της φθοράς.

Οι Πατέρες παρομοιάζουν την κολυμβήθρα σαν την κοινή κοιλιά από την οποία αναγεννιούνται πνευματικά όλοι οι Χριστιανοί.

Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης μας απαλλάσσει από τις αμαρτίες που κάνουμε στην διάρκεια της ζωής μας και οι οποίες μας βγάζουν έξω από την κοινωνία της Εκκλησίας γιατί παύουμε να έχουμε το ίδιο φρόνημα και την ίδια ζωή με τα υπόλοιπα μέλη της.

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας αποτελεί την πηγή που ανανεώνει συνεχώς την κοινωνία μας τόσο με το Χριστό όσο και με τους αδελφούς μας. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε μεγαλύτερη κοινωνία με το Θεό από αυτή που μας δίνεται με την Θεία Μετάληψη.

Η πίστη της Εκκλησίας δεν είναι άλλη από αυτή που δίδαξε ο Χριστός, οι Απόστολοι, οι Άγιοι Πατέρες και οι διάδοχοι τους που είναι οι Επίσκοποι και οι Ιερείς και η οποία διαφυλάσσεται ακέραια μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η Εκκλησία είναι το σώμα των πιστών με κεφαλή της τον Χριστό.

Αυτό το σώμα καθοδηγείται από την κεφαλή του που είναι ο Χριστός και που καθορίζει την ορθή σχέση των πιστών, τόσο με το πρόσωπο Του όσο και μεταξύ τους.

Στις κοινές λατρευτικές συνάξεις, τα μυστήρια και τις ακολουθίες που γίνονται στο Ναό, όλα τα μέλη της Εκκλησίας ενώνονται για να δοξολογήσουν με μια φωνή και μια καρδιά τον Θεό και να αγαπηθούν μεταξύ τους.

Την αγάπη αυτή τα μέλη της Εκκλησιαστικής κοινότητας πρέπει να την κάνουν φανερή και στις σχέσεις τους εκτός του Ιερού Ναού, με την κατανόηση, την συγχώρεση και την αλληλοβοήθεια προς τους αδελφούς.

Όταν μαζευόμαστε όλοι εμείς που κατοικούμε στην ίδια ενορία, την ίδια περιοχή, στον Ναό, και συμμετέχουμε στην Ευχαριστιακή σύναξη, προσφέρουμε στο Θεό την κοινή ζωή μας η οποία είναι ίσως δηλητηριασμένη από μικροκακίες και αστοχήματα, για να την αγιάσει και να την μεταμορφώσει, πάντα βέβαια σε σχέση με την δική μας προσπάθεια και τον δικό μας αγώνα.

Για παράδειγμα, στην Κυριακάτικη Λειτουργία ο γείτονας θα συναντήσει τον γείτονα με τον οποίο ίσως ψυχράθηκε ή φιλονίκησε για να συγχωρεθούν και να ενωθούν στο Κοινό Ποτήριο.

Η Αγία μας Εκκλησία, η Κιβωτός της σωτηρίας περικλείει και αγιάζει όλες τις σχέσεις μας με τον Θεό και τους αδελφούς μας.

Μέσα στην Εκκλησία παίρνουμε την Χάρη του Θεού και μας δίνεται η δυνατότητα, ενισχύοντας ο ένας τον άλλο, να πορευθούμε προς την Βασιλεία των Ουρανών, που είναι ο κοινός και τελικός στόχος και σκοπός μας.

Πηγή:http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html

Ο άγιος Γεώργιος είναι αγαπητός όχι μονάχα στην πατρίδα μας, αλλά και σ΄ άλλες χριστιανικές χώρες. Εκατομμύρια άντρες έχουν το όνομά του βασιλιάδες, πρίγκιπες, στρατηγοί, επιστήμονες, πλούσιοι, φτωχοί, εργάτες, γεωργοί έχουν το όνομα Γεώργιος και γιορτάζουν την ονομαστική τους γιορτή. Και γυναίκες ακόμη έχουν το όνομα Γεωργία. Δεν υπάρχει στην Ελλάδα σπίτι να μην έχει κάποιο πρόσωπο συγγενικό με το όνομα του αγίου Γεωργίου. Άλλα γιατί τόση τιμή στον άγιο Γεώργιο;

* * *

Ο άγιος Γεώργιος ήταν ένας απ’ τους πιο μεγάλους ήρωες του Χριστιανισμού. Γεννήθηκε και μαρτύρησε στα  χρόνια ενός φοβερού διωγμού, πού ξεσήκωσε εναντίον του Χριστιανισμού ένας απαίσιος και αιμοβόρος αυτοκράτορας, ο Διοκλητιανός. Ιδιαίτερη πατρίδα του Γεωργίου ήταν η Καππαδοκία, μια επαρχία της Μικράς Ασίας που  γέννησε τόσους αγίους και μάρτυρες. Ό πατέρας του, όταν ακόμη ο Γεώργιος ήταν μικρό παιδί, συνελήφθηκε, ομολόγησε το Χριστό και μαρτύρησε. Ο Γεώργιος ήτανε παιδί μάρτυρος. Η χήρα μητέρα του, ευσεβής γυναίκα, έπαιρνε το μικρό Γεώργιο και -πήγαινε συχνά στον τάφο του μάρτυρα πατέρα του, κι’ εκεί επάνω, γονατισμένοι και οι δυο, προσευχόντουσαν στο Θεό. Ο Γεώργιος απ’ τη μικρή του ηλικία φλεγόταν απ’ τον άγιο πόθο ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να γίνει κι’ αυτός ένας μάρτυρας του Χριστού. Όταν μεγάλωσε, υπηρέτησε στο στρατό. Ήταν ένας λαμπρός στρατιώτης, υπάκουος, ανδρείος, ατρόμητος στις μάχες. Αγαπούσε την πατρίδα, καταδίωκε τους βαρβάρους, που έκαναν επιδρομές κι’ έκαιγαν τα σπίτια κι’ έσφαζαν παιδιά και γυναίκες, υπερασπιστής των αδυνάτων ήταν ο άγιος Γεώργιος. Χάρις στην ανδρεία του γρήγορα ανέβηκε ψηλά και έφθασε στα ανώτερα αξιώματα του στρατού, έγινε στρατηγός.

* * *

Αλλά όταν κηρύχτηκε ο διωγμός εναντίον των χριστιανών και υποχρεώθηκαν όλοι οι αξιωματικοί να δηλώσουν ότι δεν είναι χριστιανοί και ότι πιστεύουν στα είδωλα, τότε ο Γεώργιος δεν δίστασε καθόλου να κάμει αυτό που έπρεπε, δεν αρνήθηκε το Χριστό, όπως άλλοι, άλλα δήλωσε πως είναι χριστιανός και πως καμία δύναμις στον κόσμο δεν θα μπόρεση ν’ αλλάξει την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, όταν άκουσε αυτή τη δήλωση, λυπήθηκε πολύ, γιατί ο πιο γενναίος στρατηγός του ήταν χριστιανός. Στην αρχή προσπάθησε με καλό τρόπο να τον μεταπείση’ του υποσχέθηκε μεγαλύτερες ακόμη τιμές και αξιώματα. Αλλά ο Γεώργιος απέρριψε όλες τις προτάσεις και έμεινε σταθερός και ακλόνητος. Τότε άρχισε το μαρτύριο του’ ένα μαρτύριο από τα πιο φρικτά. Στην αρχή τον έριξαν σε σκοτεινή φυλακή. Τον έβαλαν μετά στον τροχό, που ήταν ένα βασανιστικό όργανο’ με τα μυτερά του καρφιά ο τροχός έκανε τις σάρκες να σκίζονται, να τρέχει το αίμα κι’ ο άνθρωπος να πεθαίνει. Αλλά ο Χριστός με τη χάρη του βοηθούσε το μάρτυρα και νικούσε όλους τους πόνους. Κι΄ όχι μόνο τούτο, αλλά έκαμε και θαύματα1 ανέστησε απ’ τον τάφο νεκρό’ εξόντωσε ένα μεγάλο δράκοντα που έτρωγε ανθρώπους, πήγε στο ναό των ειδώλων και με την προσευχή που έκαμε γκρέμισε όλα τα είδωλα κι’ έκαμε τους δαίμονες να φωνάζουν και να λένε, πως ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Θεός του Γεωργίου. Απίστευτα φαίνονται αυτά σε πολλούς ανθρώπους, αλλά ο Χριστός το δήλωσε, πως όποιος πιστεύει σ΄ αυτόν θα κάμει θαύματα, θα πατάει πάνω στους σκορπιούς και τα φίδια και θα νίκα όλη τη δύναμη του εχθρού (Λουκ. 10, 19).

* * *

Ο, τι έκαμε ο άγιος Γεώργιος δεν το έκαμε με τη δική του δύναμη’ το έκαμε με τη δύναμη του Χριστού, που νίκησε την αμαρτία και το θάνατο και αναστήθηκε εκ νεκρών και δίνει δύναμη σε κάθε πιστό να νικάει κι’ αυτός τους εχθρούς του. Έτσι κάθε άγιος είναι και μια νέα απόδειξη, πως ο Χριστός είναι αληθινός Θεός. Ο βίος, τα μαρτύρια και τα θαύματα των α¬γίων δεν μπορούν να έχουν άλλη εξήγηση, παρά μονά-χα πως ο Χριστός αναστήθηκε και ζει και βασιλεύει, και πως εκείνος είναι που δίνει τη δύναμη και τη χάρη του ώστε οι αδύνατοι και αμαρτωλοί άνθρωποι να γίνονται ήρωες και μάρτυρες.

Χιλιάδες άνθρωποι, πού παρακολουθούσαν το μαρτύριο και τα θαύματα του αγίου, πίστεψαν και βαπτίσθηκαν στο όνομα του Χριστού.

Χριστιανοί μου! Δεν φτάνει να γιορτάζουμε τη γιορτή του αγίου Γεωργίου, πρέπει να μιμηθούμε κι’ εμείς τον άγιο στις αρετές πού είχε και ιδιαιτέρως στην ανδρεία που έδειξε σ’ όλη του τη ζωή. Σκότωσε ο άγιος το δράκοντα, όπως φαίνεται στην εικόνα του, έχουμε κι’ εμείς το δράκοντα μας’ είναι τα πάθη και οι κακίες μας. Ποιος είναι απαλλαγμένος από αυτά; Εμπρός, ας πολεμήσουμε τους εσωτερικούς αυτούς δράκοντες! Όποιος πολεμά, αυτός και νίκα, με τη βοήθεια του Χρίστου, τα πάθη του, αυτός γίνεται ένας άξιος μιμητής του αγίου Γεωργίου. Αυτός ο χριστιανός είναι απόδειξη, πως ο Χριστός που αναστήθηκε, και στις μέρες μας ζει, νικά και θριαμβεύει.

Χριστός ανέστη, αδελφοί!

Τω σταυρωθέντι και αναστάντι Χριστώ τιμή και δόξα εις αιώναςαιώνων.

Λίγα λόγια για τη γιορτή του Αγίου Γεωργίουτου πρώην Μητροπολίτου Φλωρίνης κ.κ Αυγουστίνου Καντιώτη από το βιβλίο «Μυρίπνοα άνθη»

 Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1001&Itemid=29

Το νοσοκομείο του Θεού

Δεν είμαστε μόνοι

Δίπλα στην προβατική πύλη του τείχους της Ιερουσαλήμ βρισκόταν η Βηθεσδά, η κολυμβήθρα του ελέους. Είχε γύρω της πέντε στοές πλημμυρισμένες από λογής – λογής αρρώστους, ένα νοσοκομείο του Θεού ήταν. Διότι όλοι αυτοί, τυφλοί, ανάπηροι, παράλυτοι, περίμεναν με αγωνία κι ελπίδα να κατέβει κάθε τόσο ο άγγελος, ο απεσταλμένος του Θεού, να ταράξει τα νερά της δεξαμενής. Και τότε! Ω τότε! Όποιος προλάβαινε να πέσει μέσα στα νερά την ώρα εκείνη γινόταν αμέσως καλά, από οποιαδήποτε αρρώστια κι αν έπασχε. Απ’ όλους αυτούς τους βασανισμένους αρρώστους όμως ένας άνθρωπος ξεχώριζε. Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια παράλυτος. Κι ήταν μόνος, κατάμονος. Δεν είχε κανένα να τον βοηθήσει. Μα σήμερα κάτι άλλαξε στη ζωή του. Δεν είναι μόνος. Τον πλησίασε ο Χριστός, ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να θεραπεύσει τον πληγωμένο άνθρωπο. Ο Κύριος λοιπόν μόλις αντίκρισε τον παράλυτο, του είπε: «Θέλεις να γίνεις καλά»; Κι εκείνος με πόνο του απάντησε: «Κύριε, δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει να πέσω πρώτος μέσα στα νερά όταν τα κινήσει ο άγγελος. Πάντοτε κάποιος άλλος προλαβαίνει να πέσει πρώτος».

Πόσο δραματική ήταν αλήθεια η ζωή αυτού του ανθρώπου! Πώς ζούσε τόσα χρόνια; Πού έβρισκε φαγητό; Ποιος τον διακονούσε στις καθημερινές του ανάγκες; Μπορούμε να τον φαντασθούμε στα τριανταοκτώ αυτά χρόνια της δοκιμασίας του; Μπορούμε να κατανοήσουμε το δράμα του εκεί στην κολυμβήθρα; Μόνος, έρημος κι αβοήθητος ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. Κι από τον τρόπο που αποκρίνεται στον Κύριο φαίνεται ότι ο παράλυτος αυτός υποφέρει, μα δεν γογγύζει. Βλέπει την περιφρόνηση και δεν βλασφημεί ούτε τον Θεό ούτε την ώρα που γεννήθηκε. Δεν κατηγορεί κανένα. Δεν μιλάει με οργή. Αντίθετα περιμένει. Περιμένει την κάθοδο του αγγέλου, την επίσκεψη της θείας χάριτος.

Πόσοι άνθρωποι αλήθεια και σήμερα, σε διαφορετικές βέβαια συνθήκες υποφέρουν όπως ο παράλυτος του Ευαγγελίου. Μόνοι κι εγκαταλελειμμένοι, σ’ ένα απόμακρο χωριό, σ’ ένα Γηροκομείο ξεχασμένων ψυχών, σ’ ένα παρατημένο διαμέρισμα, σ’ ένα σπίτι χωρίς αγάπη. Όλοι αυτοί ακούγοντας σήμερα το ιερό αυτό Ευαγγέλιο, θα πρέπει να διδαχθούν από δυο μεγάλες αλήθειες. Πρώτον ότι μέσα στη μοναξιά μας, αντί να κλαίμε για την κατάστασή μας, έχουμε χρέος να καλλιεργούμαστε στην αρετή, να συνειδητοποιούμε τη μηδαμινότητά μας, να εξαγιαζόμαστε. Και δεύτερον να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Δίπλα μας είναι αοράτως ο Χριστός. Μπορεί βέβαια να μην επεμβαίνει ακόμη στο δράμα μας. Αλλά ξέρει τον πόνο μας και τη μοναξιά μας. Ας Τον παρακαλούμε λοιπόν να σταθεί σύντροφος στο πρόβλημά μας και στη δυστυχία μας και να μας στείλει ανθρώπους του να μας συμπαρασταθούν και να γλυκάνουν τη μοναξιά μας και τη δυστυχία μας. Δεν είμαστε μόνοι. Δίπλα μας είναι ο Θεάνθρωπος έτοιμος να μας βοηθήσει.

Ευγνωμοσύνη

Ο Κύριος εκεί στη δεξαμενή της Βηθεσδά, αφού άκουσε τα πονεμένα λόγια του παραλύτου, του είπε: «Σήκω επάνω. Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». Πώς έγιναν όλα τόσο ξαφνικά! Πώς αυτός που δεν μπορούσε να περπατήσει τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια σηκώθηκε υγιέστατος; Πώς σήκωσε το κρεβάτι του και περπάτησε και διάβαινε ολόρθος τους δρόμους της Ιερουσαλήμ;

Κάποιοι που τον είδαν, αυτόν τον πασίγνωστο παράλυτο, να περπατά, αντί να χαρούν για το πρωτοφανές θαύμα που έβλεπαν, παραλογίσθηκαν. Κι άρχισαν να τον κατηγορούν, διότι δεν ήταν επιτρεπτό σύμφωνα με το νόμο ημέρα Σάββατο να σηκώνει το κρεβάτι του. Αυτός όμως με θάρρος τους απαντά: «Εκείνος που με θεράπευσε, εκείνος μού ‘πε να σηκώσω και το κρεβάτι μου». «Και ποιος είναι αυτός;», τον ρωτούν. Ο πρώην παράλυτος όμως δεν ήξερε ποιο ήταν το όνομα του Κυρίου, ο Οποίος μετά το θαύμα είχε απομακρυνθεί διακριτικά. Κάποια ημέρα όμως ο Κύριος Ιησούς τον συναντά στο ιερό και του λέει: «Κοίταξε, έγινες καλά. Πρόσεξε όμως να μην αμαρτάνεις στο εξής, για να μην πάθεις χειρότερο κακό». Κι εκείνος γεμάτος ευγνωμοσύνη και χαρά, ψάχνει και βρίσκει ξανά τους Ιουδαίους που τον είχαν ρωτήσει, για να τους αποκαλύψει με ενθουσιασμό τον ευεργέτη του:  Ο Ιησούς είναι αυτός που με έκανε υγιή, τους είπε χαρούμενος.

Αυτή η πηγαία ομολογία του ανθρώπου εκείνου που εκδήλωνε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη του πρέπει να μας διδάξει πολύ. Διότι κι εμείς δεχόμαστε καθημερινά τις μεγάλες και θαυμαστές ευεργεσίες του Θεού που μυστικά ή φανερά ενεργεί στη ζωή μας από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι σήμερα. Μπροστά στις αναρίθμητες ευεργεσίες λοιπόν που δεχόμαστε τόσα χρόνια, να μάθουμε να λέμε καθημερινά μέσα από την καρδιά μας το «δόξα σοι ο Θεός». Χωρίς να γκρινιάζουμε γι’ αυτά που μας λείπουν και χωρίς να ερμηνεύουμε τα γεγονότα της ζωής μας ως αποτέλεσμα συγκυριών ή ως συνέπειες των προσωπικών μας προσπαθειών. Αλλά να έχουμε μέσα μας κυρίαρχο το αίσθημα της ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο για όλες τις δωρεές που δεχόμαστε. Να Τον ευχαριστούμε με όλη μας τη δύναμη για όλα όσα γνωρίζουμε και όσα δεν γνωρίζουμε, για τις αφανείς και φανερές ευεργεσίες που έχει κάνει σε μας. Και να ομολογούμε στους γύρω μας ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο ευεργέτης της ζωής μας, ο «ιατρός των ψυχών και των σωμάτων» μας, ο Πατέρας μας και ο κυβερνήτης της ζωής μας.

Πηγή:http://www.xfd.gr/%

“Εκ των λόγων σον δικαίωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση” (Ματθ. 12:37),

Ό άββάς Ποιμήν είπε: Αν ο άνθρωπος θυμηθεί το ρητό πού είναι γραμμένο (στο Ευαγγέλιο), “εκ των λόγων σον δικαίωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση” (Ματθ. 12:37), θα προτιμήσει μάλλον τη σιωπή. Ό ίδιος (άββάς) είπε: Ένας αδελφός ρώτησε τον άββά Παμβώ, αν είναι καλό να επαινούμε τον πλησίον. Και του είπε: Καλύτερα είναι να σωπαίνουμε”.

 Ό άββάς Σισώης είπε: – Έχω τριάντα χρόνια τώρα, πού δεν παρακαλώ το Θεό για αμαρτία, δηλαδή για οποιαδήποτε άλλη, παρά για τούτο μόνο προσεύχομαι: “Κύριε Ιησού”, λέω, “φύλαξε με από τη γλώσσα μου”. Και όμως, μέχρι σήμερα, καθημερινά πέφτω και αμαρτάνω με τη γλώσσα. Του αγίου Έφραίμ. Εκείνος πού λέει πολλά λόγια, (όταν βρίσκεται) ανάμεσα σε αδελφούς, θα προκαλέσει πολλές φιλονικίες και πολλή αντιπάθεια εναντίον του.

“Αν όμως δύσκολα ανοίγει τα χείλη του, θα γίνει αγαπητός. Αδελφέ, όταν ο αθλητής αγωνίζεται, κρατάει σφιχτό το στόμα του. Σφίγγε κι εσύ το στόμα σου, (συγκρατώντας το) από τα περιττά (λόγια), και θα έχεις (ψυχική) ανάπαυση. Όποιος λέει πολλά λόγια, γίνεται αντιπαθητικός. “Όποιος όμως προσέχει το στόμα του, γίνεται αγαπητός. Όποιος φυλάει το στόμα του, φυλάει Και την ψυχή του. Απεναντίας, ο αυθάδης αυτοκαταστρέφεται ή (πάντως) “εγγίζει συντριβή”, όπως είναι κάπου γραμμένο (Παροιμ. 10:14). Ό κήπος πού δεν έχει φράχτη, ποδοπατιέται Και ερημώνεται. Κι αυτός πού δεν φράζει το στόμα του, χάνει τους (πνευματικούς) καρπούς του.

Μικρός Ευεργετινός

Όταν η αστυνομία ξεκινούσε έρευνα σε ένα δημοτικό σχολείο της Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών έπειτα από αναφορά της διεύθυνσης για εισβολή στο πληροφοριακό σύστημα, ουδείς φανταζόταν ότι τα ίχνη θα οδηγούσαν σε έναν 9χρονο μαθητή.

Η διεύθυνση του σχολείου απευθύνθηκε στις τοπικές διωκτικές αρχές όταν διαπίστωσε ότι οι καθηγητές δε μπορούσαν να συνδεθούν σύστημα Blackboard χρησιμοποιώντας τους κωδικούς τους.

Η έρευνα οδήγησε στο σπίτι ενός 9χρονου μαθητή και οι υποψίες έπεσαν στη μητέρα του. Όταν, όμως, οι αστυνομικοί ανέκριναν τη μητέρα, κατάλαβαν ότι η ίδια είχε πλήρη άγνοια. Έτσι, μίλησαν με τον άτακτο πιτσιρικά και διαπίστωσαν εμβρόντητοι ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος της αναστάτωσης.

Ο μικρός βρέθηκε κάποια στιγμή σε υπολογιστή που ανήκει σε έναν καθηγητή και κατάφερε να αποσπάσει τον κωδικό εισόδου στο σύστημα. Στη συνέχεια, φαίνεται ότι χρησιμοποίησε αυτό τον κωδικό από το σπίτι του και συνδέθηκε με δικαιώματα διαχειριστή. Έτσι, προχώρησε σε αλλαγή των κωδικών που χρησιμοποιούν οι καθηγητές, τροποποίησε τις εργασίες που είχαν ανατεθεί και μπήκε στα μητρώα των συμμαθητών του.

Η εταιρεία Blackboard που αναπτύσσει το σχετικό σύστημα δήλωσε ότι το πρόγραμμά της είναι απολύτως ασφαλές. Όπως τόνισαν εκπρόσωποί της, ο μαθητής συνδέθηκε με υπαρκτά διαπιστευτήρια και δεν παρέκαμψε τις δικλείδες ασφαλείας.

Δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες κατά του 9χρονου ή της οικογένειάς του από την αστυνομία, ενώ παραμένει άγνωστο αν η διεύθυνση του σχολείο προχώρησε σε τιμωρία.

Πηγή: Pc Magazine & tech.pathfinder.gr

Οικογένειες που βιώνουν την κόλαση της εξάρτησης των παιδιών τους

Μητέρες χρηστών σκληρών ναρκωτικών περιγράφουν την καθημερινή κόλαση των παιδιών τους, αλλά και ολόκληρης της οικογένειας, που υποφέρει την ανεξέλεγκτη βία τους ως συνέπεια της χρήσης, αλλά και τον κοινωνικό στιγματισμό.

Ρήξη στον οικογενειακό ιστό για τις πέντε περίπου χιλιάδες οικογένειες χρηστών σκληρών ναρκωτικών στην Κύπρο, προκαλεί η χρήση κυρίως ηρωίνης, λόγω της βίας, ψυχολογικής αλλά συχνά και σωματικής, που οι χρήστες ασκούν σε βάρος στενών συγγενών τους -ιδιαίτερα των μητέρων τους- αλλά και λόγω της κοινωνικής απομόνωσης που βιώνουν. Σε αποκαλυπτική συνέντευξη στην εβδομαδιαία εφημερίδα «CITY», δύο μητέρες χρηστών ηρωίνης περιγράφουν την καθημερινή κόλαση από τον αργό θάνατο των παιδιών τους.

Δεμένοι στο ζυγό των ουσιών

Οι ζωές τους διασταυρώθηκαν στο Σύνδεσμο Συγγενών και Φίλων Εξαρτημένων Ατόμων, στον αγώνα τους να σώσουν τη ζωή των τριαντάχρονων γιων τους και στον κοινό Γολγοθά της βίας, που υποφέρουν από αυτούς ως συνέπεια της χρήσης ναρκωτικών – ξυλοδαρμών, κακοποίησης, βανδαλισμών, αφόρητης ψυχολογικής πίεσης και κοινωνικής απομόνωσης. Η κοινή συνέντευξή τους με αφορμή την πρόσφατη πρόκληση θανατηφόρων δυστυχημάτων από χρήστες ναρκωτικών, ενώ βρίσκονταν υπό την επήρεια ηρωίνης, αποκαλύπτει ότι η χρήση και εξάρτηση από σκληρά ναρκωτικά δεν καταστρέφει μόνο τους νεαρούς χρήστες, αλλά επηρεάζει καταστροφικά και τους γονείς, τα αδέλφια και όλη την οικογένειά τους. Και όπως το θέτει στην εφημερίδα μας ο γνωστός εμπειρογνώμονας σε θέματα εξαρτήσεων, ψυχίατρος δρ Βερεσιές, «το εξαρτημένο άτομο δένει όλη την οικογένεια πάνω στο ζυγό των ναρκωτικών και την κουβαλεί μαζί του. Και όποιος αντέξει!».

Τα θανατηφόρα των χρηστών

Στις 8 Μαρτίου, 23χρονος χρήστης, που οδηγούσε προφανώς υπό την επήρεια ναρκωτικών στον αυτοκινητόδρομο Λάρνακας-Λευκωσίας, υπέπεσε σε σταθμευμένο όχημα, ενώ αυτό βρισκόταν στη διαδικασία ρυμούλκησης λόγω βλάβης, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί, τόσο ο ίδιος όσο και ο οδηγός του ρυμουλκού, Ρολάνδος Πάλμας, από τα Λειβάδια Λάρνακας, 35 χρονών, πατέρας τεσσάρων ανήλικων παιδιών,

Την επόμενη ημέρα, σε ξεχωριστό περιστατικό, χρόνιος χρήστης ηρωίνης 31 ετών, οδηγώντας το αυτοκίνητό του υπό την επήρεια ναρκωτικών, «θέρισε» τρεις υπαλλήλους της Υδατοπρομήθειας, ενώ εργάζονταν στην άκρη του δρόμου Λακατάμιας-Δευτεράς κοντά στη Στράκκα. Ο ένας από τους τρεις, ο 54χρονος Κούλης Μιχαήλ, πατέρας ενός γιου (του 27χρονου συναδέλφου Γιώργου Μιχαήλ) και μιας 24χρονης κόρης, ξεψύχησε λίγες ώρες αργότερα, ενώ οι άλλοι δύο νοσηλεύονται με σοβαρά τραύματα στο νοσοκομείο. Ο οδηγός δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τη σοβαρότητα του περιστατικού, δεν ήξερε πού βρισκόταν, ούτε πώς προκάλεσε το δυστύχημα. Η μητέρα έκανε την ίδια μέρα μέσω των ΜΜΕ δήλωση ότι ο γιος της χρειαζόταν βοήθεια ειδικών, αναγνωρίζοντας ότι αιτία της ανεξέλεγκτης οδικής συμπεριφοράς του γιου της ήταν η χρήση ναρκωτικών (ο γιος της βρίσκεται τώρα για θεραπεία στο κυβερνητικό κλειστό πρόγραμμα αποτοξίνωσης «Άνωση» στο παλιό νοσοκομείο της Λεμεσού).

Οδυνηρά γεγονότα

Στην πραγματικότητα αυτά τα θανατηφόρα αυτοκινητιστικά ατυχήματα υπήρξαν μεμονωμένα επεισόδια στη ζωή των εξαρτημένων χρηστών από τα αμέτρητα οδυνηρά γεγονότα που συνθέτουν την καθημερινότητα των ιδίων και των οικογενειών τους στην απελπισμένη αναζήτηση της επόμενης δόσης τους. Συζητήσαμε το πρόβλημα με την Ελένη Γ., μητέρα χρόνιου χρήστη ηρωίνης από τη Λεμεσό, που τώρα βρίσκεται στο κλειστό κρατικό πρόγραμμα «Άνωση» στη Λεμεσό και με τη Μαρία Α., από το Στρόβολο, επίσης μητέρα ηρωινομανούς, που τώρα κάνει θεραπεία στην Αγία Σκέπη.

Οι γονείς το μαθαίνουν τελευταίοι…

Μαρία Α: Αμέτρητες φορές με χτύπησε ο γιος μου, αλλά το κάνει πάνω στη χρήση, δεν τον κατηγορώ. Μετά που συνέρχεται, έρχεται και με αγκαλιάζει, με φιλά και μου ζητά συγγνώμη. Ξέρω ότι δεν έχει κανέναν άλλο από τότε που πέθανε ο άντρας μου. Η κόρη μου παντρεύτηκε, έφυγε, έχει τη δική της οικογένεια. Είμαστε οι δυο μας και πρέπει ο ένας να βοηθήσει τον άλλο. Έμαθα εντελώς τυχαία ότι ήταν χρήστης στα 17 του χρόνια, μόλις τέλειωσε το Λύκειο και θα πήγαινε στρατιώτης. (Οι γονείς το μαθαίνουν πάντα τελευταίοι…). Είχε ξεκινήσει καπνίζοντας τσιγάρο, μετά χασίς και μετά μια μέρα πήγα να καθαρίσω το δωμάτιό του και κατά λάθος μετακίνησα ένα μαρμαράκι κάτω από το χαλί, ακούστηκε κούφιο, το σήκωσα και βρήκα σύριγγες της ηρωίνης. Από τότε άρχισαν τα βάσανά μας, που τα περάσαμε μόνοι μας, γιατί δεν έχουμε κλειστά κρατικά κέντρα απεξάρτησης, δεν μπορεί να μας βοηθήσει η Αστυνομία -κι εμάς και τα παιδιά μας- δεν μας βοηθά το κράτος.

Ελένη Γ: Ο κάθε γονιός κάνει σπασμωδικές κινήσεις, χωρίς να παίρνει βοήθεια από πουθενά. Υπάρχουν τώρα κάποια κρατικά προγράμματα αποτοξίνωσης, όμως το πρόβλημα είναι ότι θέλουν τη συγκατάθεση του χρήστη. Όμως ο χρήστης δεν θέλει. Καλά την έχει να είναι αραγμένος στον καναπέ, να τρώει, να πίνει στο σπίτι του…

Φιλοξενία χωρίς αντίκρισμα

Μαρία Α: …Και βέβαια να παίρνει τη δόση του παρέα με τους φίλους του…

Οι φίλοι του γιου μου είναι όλοι χρήστες, γιατί οι παλιοί φίλοι και συμμαθητές του τον εγκατέλειψαν. Υπήρξε περίοδος που φιλοξενούσα για πολλές ημέρες 3-4 χρήστες από την περιοχή, φίλους του, που οι δικοί τους τούς έβγαλαν έξω γιατί απελπίστηκαν μαζί τους. Πίστευα ότι θα μπορούσα έτσι να τους βοηθήσω, να τους προστατεύσω από τα χειρότερα. Έλεγα, παρά να βγουν έξω «φτιαγμένοι» και να παν να σκοτωθούν, καλύτερα να μένουν μέσα. Τους έπλενα τα ρούχα, τους τάιζα, τους πότιζα… Έφτασα στο σημείο να τους δίνω να φορούν τις γυναικείες πιτζάμες μου, μέχρι να στεγνώσουν τα ρούχα τους. Μετά που κατάλαβα ότι δεν είχαν θέληση να βοηθήσουν τον εαυτό τους, τους είπα να μην ξανάρθουν στο σπίτι… Γι’ αυτό ζητούμε άμεσα, να δημιουργήσει το κράτος κλειστά κέντρα απεξάρτησης.

Ελένη Γ: Υπάρχουν παιδιά 19-20 χρονών που τώρα ξεκίνησαν τη χρήση και πρέπει να βοηθηθούν πριν φτάσουν στην άθλια κατάσταση που είναι οι δικοί μας. Για να καταλάβετε, ο γιος μου είναι τριάντα χρονών και το σώμα του είναι 50-60 χρονών.

Μαρία Α: Αν δεις το Μιχάλη στα καλά του, είναι ένας λεβέντης μέχρι εκεί πάνω. Τώρα είναι σαν ένας καμπούρης γέρος, που τρέμει και δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του… Εγώ φαίνομαι πιο νέα από αυτόν, περπατώ πιο ίσια από αυτόν που είμαι σχεδόν 60.

Μια βάρκα χωρίς κουπιά στη θάλασσα…

ΔΡ ΚΥΡΙΑΚΟΣ Βερεσιές, Επιστημονικός Διευθυντής ΚΕΝΘΕΑ: Παλιά υπήρχαν τα βόδια και ο ζυγός από πάνω. Ο χρήστης, λοιπόν, δένει όλη την οικογένεια πάνω στο ζυγό και τους κουβαλεί μαζί του. Είχα περίπτωση κοπέλας που ο πατέρας της πέθανε στα χέρια της, λέγοντάς της ότι δεν αντέχει να τη βλέπει σε αυτήν την κατάσταση. ‘Εκανε χρήση ηρωίνης, και για να εξασφαλίσει τη δόση της πουλιόταν, εγκατέλειψε το σπίτι της, έκανε θεραπείες, συναναστρεφόταν με άτομα που δεν ενέκρινε ο πατέρας της…

Πόσα στοιχίζει η χρήση ηρωίνης;

Δεν φτάνουν το χρήστη 500 ευρώ την ημέρα. Η κοπέλα αυτή κάνει χρήση 3-4 γραμμάρια καπνιστή ηρωίνη, που πωλείται περίπου 170 ευρώ το γραμμάριο.

Γιατί φτάνουν σε αυτήν την κατάσταση;

Ένα άτομο που μπαίνει στην εξάρτηση, σιγά-σιγά αποκτά έναν δεύτερο εαυτό. Ας πούμε ότι ο μισός εαυτός μετατρέπεται σε εξαρτητικό και αγωνίζεται ενάντια στον καλό εαυτό. Και πάντα νικά ο εξαρτητικός εαυτός. Οι χρήστες ηρωίνης και κοκαΐνης θεωρούν όλους όσοι βρίσκονται στον περίγυρό τους και προσπαθούν να τους βοηθήσουν -γονείς, συγγενείς, φίλους, γιατρούς, θεραπευτές, νοσηλευτές- όχι ως ανθρώπους, αλλά ως αντικείμενα που τα χρησιμοποιούν χειριστικά μέχρι να βρουν την επόμενη δόση. Για τους χρήστες είμαστε αντικείμενα όπως είναι η σύριγγα, που θα χρησιμοποιήσουν και θα πετάξουν… Και εδώ είναι η όλη τραγωδία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν φταίνε. Αλλάζει τόσο πολύ ο τρόπος της σκέψης τους, η προσωπικότητά τους, που η μόνη έγνοια τους είναι πώς να βρουν την επόμενη δόση τους. Χρησιμοποιούν ψέματα ανήκουστα και τα παρουσιάζουν με εκπληκτική πειστικότητα για να εξασφαλίσουν λεφτά.

Λίγα δόθηκαν στην πρόληψη

Τι κάνει το κράτος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα;

Η πολιτική όλων αυτών των είκοσι χρόνων έχει στραφεί αποκλειστικά στην καταστολή και πολύ λίγα δόθηκαν στην πρόληψη. Η καταστολή συνίσταται στο ότι η πώληση και διάθεση ενός προϊόντος καθορίζεται από το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Η ζήτηση είναι πάνω, κανένας δεν ασχολείται να τη μειώσει, ασχολούμαστε μόνο να μειώσουμε την προσφορά. Με το να μειώνουμε την προσφορά, ανεβαίνουν οι τιμές. Και όταν ανέβουν οι τιμές, αρχίζουν τα προβλήματα της εγκληματικότητας, της αναζήτησης χρημάτων κ.λπ. Αλλά έπρεπε να κάνουμε μακροχρόνια προγράμματα που να έχουν συνέχεια για ν’ αποδώσουν. Όλα όσα κάναμε μέχρι τώρα είναι ωραίες φωτοβολίδες, αλλά χωρίς συνέχεια στον τομέα της πρόληψης. Η πρόληψη απαιτεί μακροχρόνια επένδυση. Αυτήν τη στιγμή δίνουμε στην καταστολή 90 και στην πρόληψη 10. Δεν μπορείς να το βλέπεις μονόπλευρα. Έχουμε αυτήν τη στιγμή κατά τις δικές μας εκτιμήσεις, ημερήσιο τζίρο που κυμαίνεται μεταξύ 1-2 εκατομμυρίων ευρώ την ημέρα στη χρήση παράνομων ουσιών-ναρκωτικών. Και έρχεται το κράτος με 300 χιλιάδες ευρώ για τα προγράμματα της πρόληψης… Το κράτος δεν βοηθά τους χρήστες και τις οικογένειές τους. Δεν διαθέτει κλειστό πρόγραμμα και δεν υπάρχει, παγκύπρια, ούτε ένας εξειδικευμένος κοινωνικός λειτουργός που να μπορεί να βοηθήσει μιαν οικογένεια να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα. Έστειλαν τώρα έναν κοινωνικό λειτουργό σε κάθε επαρχία που εξειδικεύτηκε σε θέματα βίας. Για τα ναρκωτικά δεν υπάρχει κανένας. Οι οικογένειες τώρα είναι μια βάρκα μέσα στη θάλασσα χωρίς κουπιά κι όπου σε πάρει. Αν έχεις τύχη θα επιβιώσεις, αν όχι πεθαίνεις.

Χρειάζεται πλουραλισμός θεραπευτικών προτάσεων

Τι μπορεί να σώσει τη ζωή των ηρωινομανών που κινδυνεύουν άμεσα;

Κάποιοι ελπίζουν ότι θα θεραπευτούν καταφεύγοντας στα μοναστήρια, αλλά δεν δουλεύουν με τον εαυτό τους. Το μοναστήρι δεν κάνει θεραπεία, είναι απλώς ένα απομονωτήριο. Υπάρχει ο νόμος του 1992, που προβλέπει θεραπεία αντί φυλακή για τους χρήστες, αλλά δεν τηρήθηκε τίποτε από τότε μέχρι σήμερα. Στη νέα εθνική στρατηγική δεν υπάρχει καμιά πρόνοια για εφαρμογή αυτού του νόμου, δεν υπάρχει προγραμματισμός. Αυτό που χρειάζεται είναι πλουραλισμός θεραπευτικών προτάσεων. Κάποιοι χρήστες χρειάζονται να μπουν σε κλειστό πρόγραμμα και το κράτος είναι υποχρεωμένο να τους το εξασφαλίσει. Αλλά αυτήν τη στιγμή δεν έχει ούτε μια θέση. Κάποιοι άλλοι χρειάζονται ανοικτό ημερήσιο πρόγραμμα, ή απογευματινό για να δουλεύουν το πρωί. Άλλοι χρειάζονται το βουνό και άλλοι τη θάλασσα. Πρέπει να δοθούν κίνητρα να δημιουργηθούν τέτοια προγράμματα από το κράτος. Ο μη κυβερνητικός τομέας δεν τυγχάνει καμιάς βοήθειας. Να μην ξεχνούμε ότι οι οικογένειες των χρηστών δεν μπορούν να σηκωθούν να φωνάξουν γιατί υπάρχει το θέμα της ντροπής και του στίγματος.

Ο καρκινοπαθής βγαίνει στη δημοσιότητα, στην τηλεόραση και δεν ντρέπεται, λέει το όνομά του. Όμως οι γονείς των χρηστών δεν βγαίνουν, δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και εδώ χρειάζεται το κράτος. Εμείς ως ΚΕΝΘΕΑ επιμένουμε για δημιουργία θέσεως Επιτρόπου για τα Ναρκωτικά, αξίωμα του κράτους, πολιτικό πρόσωπο, δίπλα στον Πρόεδρο, που να λαμβάνει αποφάσεις άμεσα. Έχουμε στην Κύπρο αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον 5 χιλιάδες εξαρτημένους. (Η διεθνής εμπειρία λέει ότι το 10% των υφιστάμενων χρηστών στην κοινωνία ζητούν βοήθεια κάθε χρόνο. Πέρσι ζήτησαν βοήθεια περίπου 800 άτομα. Άρα, λοιπόν, έχουμε περίπου 8 χιλιάδες). Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μια διαφοροποίηση λόγω των ξένων που ζουν στην Κύπρο. Τουλάχιστον το ένα τέταρτο ή πέμπτο που ζητούν βοήθεια τώρα, είναι ξένοι που είναι και αυτοί εντελώς αβοήθητοι. Ζουν μαζί μας, την ηρωίνη την αγοράζουν από εμάς, κάνουν χρήση με τους δικούς μας χρήστες, διαδίδουν τις μολυσματικές ασθένειες που πιθανόν φέρουν μαζί τους….

 «Σημερινή»28/03/2010 -ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

«Το Αργόσχολο μυαλό είναι το εργαστήριο του διαβόλου», λέει μια παλιά αγγλική παροιμία, ενώ ο Πυθαγόρας: «Μητέρα όλων όσων παθαίνουμε είναι η απαιδευσία». Οι νευροβιολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια βάλθηκαν να αποδείξουν την αλήθεια των παλιών ρητών με επιστημονικούς όρους, δηλαδή το ότι η μάθηση προάγει την υγεία του εγκεφάλου και γι’ αυτό η πνευματική εγρήγορση μπορεί να περιορίσει τις επιπτώσεις της γήρανσης στην μνήμη και τον εγκέφαλο. Οι επιστήμονες μελέτησαν τη λειτουργία της μνήμης και ανακάλυψαν ότι η καθημερινή μάθηση θέτει σε κίνηση τους νευρώνες που βοηθούν να διατηρούνται τα κύτταρα του εγκεφάλου στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Όταν γερνάμε, γερνάει και ο εγκέφαλος μας ή ακόμα χειρότερα μπορεί να νοσήσουμε από Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον ή άλλες μορφές άνοιας. Για κάποιους το γήρας του εγκεφάλου σημαίνει απλά το να ξεχνάς ευκολότερα, ενώ για κάποιους άλλους εξελίσσεται σε σοβαρή ασθένεια.

Οι επιστήμονες, τα τελευταία χρόνια, έχουν καταφέρει να μάθουν αρκετά πράγματα για την διαδικασία και τους παράγοντες που οδηγούν στη γήρανση του εγκεφάλου. Όπως φαίνεται, ο τρόπος που ζούμε και οι δραστηριότητες που διαλέγουμε να κάνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, μπορεί να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην κατάσταση του εγκεφάλου μας και το γήρας του.

Τα ευρήματα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια επιβεβαιώνουν την κρίσιμη σχέση μεταξύ της μάθησης και της γήρανσης του εγκεφάλου και ανοίγουν δρόμους για την εκμετάλλευση αυτής της σχέσης μέσω πιθανών μελλοντικών θεραπειών.

Ποτέ δεν είσαι υπερβολικά μεγάλος για να μάθεις κάτι καινούριο. Το να κρατάει κανείς το μυαλό του νεανικό και ανοιχτό στη μάθηση κάθε μέρα μπορεί να έχει και άλλα οφέλη, όπως τη μείωση του στρες και των αρνητικών συνεπειών του, που είναι κυρίως η κατάθλιψη και η συνακόλουθη «κακή υγεία». Ο λαός, πολύ σοφά, λέει«Αν δεν το δουλεύεις το χάνεις». Έτσι, αν λαδώνεις τη μηχανή του νου σου με πνευματική εργασία, προκλήσεις και μάθηση, είναι λιγότερο πιθανόν να «το χάσεις».

Τί μπορείτε να κάνετε; Νιώθετε ήδη το βάρος της ηλικίας και αναρωτιέστε τί έχετε πια να μάθετε; Ανακαλύψτε νέα ενδιαφέροντα, ταξιδέψτε αν μπορείτε, παρακολουθήστε μαθήματα ή σεμινάρια ή προσφέρετε εθελοντική εργασία σε αυτούς που το χρειάζονται. Επισκεφθείτε μουσεία, πηγαίνετε στο θέατρο, σε συναυλίες, γεμίστε τη ζωή σας με δραστηριότητες με τις οποίες δεν είχατε ποτέ πριν ασχοληθεί.

(Bionews, τευχ. 81 Απρίλιος 2010)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/19/αν–δεν–το–δουλεύεις–το–χάνεις/#more-38565

Πολλοί ψάχνουν νά βροῦν τό σωστό δρόμο, ὁ ὁποῖος θά τούς φέρει στόν Χριστό, συχνά ὅμως πελαγοδρομοῦν σέ κατασκευασμένα ἀπό ἀνθρώπους θρησκευτικά μονοπάτια, τά ὁποῖα καταπονοῦν καί δέν ὁδηγοῦν πουθενά. Ὁ Χριστός εἶπε “ἦλθον διά νά ἔχωσι ζωήν και περισσόν (δηλ. ζωή ἐν ἀφθονίᾳ)” (Ἰωάν. ι΄ 10). Αὐτή τήν ἄφθονη ζωή δέν μποροῦμε νά τήν ἀποκτήσουμε ἔξω ἀπό μιά σωστή σχέσι μέ τόν Χριστό, γιατί μόνον “ὅστις ἔχει τόν Υἱόν ἔχει τήν ζωήν” (Α΄ Ἰωάν. ε΄ 12). Μέσα ἀπό τήν Καινή Διαθήκη βγαίνει ὅτι τρία βήματα θά μᾶς φέρουν στόν Χριστό, τά ἑξῆς: Ἄρνησις τῆς ἁμαρτίας. Πίστις στόν Χριστό. Ὑπακοή στόν Χριστό.

Παραδοχή τῆς ἁμαρτωλότητός μας

Σέ κανένα δέν ἀρέσει αὐτό. Συχνά ὑποστηρίζουμε, ὅτι εἴμαστε καλοί καί ὅπως θέλει ὁ Θεός. Ὅμως, ποιός θά δεχόταν σέ μία φιλική ἤ οἰκογενειακή συγκέντρωσι, νά παιχτῆ στήν μικρή ὀθόνη τό σήριαλ τῆς ζωῆς μας. Ὅμως, ἄς σκεφθοῦμε, ὅτι ἄν ὁ Χριστός ταπεινώθηκε τόσο, ὥστε νά κατεβῆ στήν γῆ καί νά γίνη Σωτῆρας μας, ἐμεῖς δέν πρέπει νά ταπεινωθοῦμε τόσο, ὥστε νά ἀναγνωρίσουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας; Εἴμαστε ἁμαρτωλοί μέ τίς πράξεις μας. “Πάντες ἥμαρτον καί ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ”. “Δέν ὑπάρχει δίκαιος οὐδέ εἷς”. Εἴμαστε ἁμαρτωλοί ἀπό τήν φύσι μας. “ Ἐκ φύσεως” βεβαιώνει ὁ Παῦλος, “εἴμαστε τέκνα ὀργῆς”. Κι ὁ Κύριός μας σαφῶς ἐξήγησε, ὅτι “ἔσωθεν ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων ἐξέρχονται οἱ διαλογισμοί οἱ κακοί, μοιχεῖαι…βλέμμα πονηρόν…ὑπερηφάνεια κ.λπ.”.

Εἴμαστε ἁμαρτωλοί μέ τήν ζωή μας. Ἡ ἀπιστία, εἶναι ἡ χειρότερη στάσις καί διαγωγή τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στόν Θεό. “Ὅστις πιστεύει εἰς Αὐτόν (δηλ. τόν Χριστό) δέν κρίνεται, ὅστις ὅμως δέν πιστεύει εἶναι ἤδη κεκριμένος, διότι δέν ἐπίστευσεν εἰς τό ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ”. Ἡ σωστή ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος ΑΜΑΡΤΙΑ εἶναι. Πρῶτον ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἁμαρτωλότητός μας. Τό ἑπόμενο εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ ἐξομολόγησις. Νά γυρίσουμε μιά νέα σελίδα στή ζωή μας. Νά προσπαθήσουμε νά βελτιωθοῦμε κατά τό ἅγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Πίστις εἰς τόν Χριστόν

Νά πιστέψουμε, ὅτι ὁ Χριστός πέθανε γιά μᾶς. Τό ἀγγελικό μήνυμα, τό ὁποῖο ἀκούσθηκε μέ τήν γέννησι τοῦ Χριστοῦ ἦταν: “Σήμερον ἐγεννήθη εἰς σᾶς ἐν πόλει Δαυΐδ Σωτήρ, ὅστις εἶναι Χριστός Κύριος”. Ἦλθε νά γίνη Σωτῆρας τῶν ἁμαρτωλῶν. Ὁ Ἴδιος εἶπε, “ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἦλθε νά ζητήση καί νά σώση τό ἀπολωλός”. Ὁ κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων Πέτρος στήν πρώτη του ἐπιστολή μέ πολλή σαφήνεια ὁμιλεῖ γιά τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ: Ὁ Χριστός “τάς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐβάστασε ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπί τοῦ ξύλου” καί “ὁ Χριστός ἔπαθε διά τάς ἁμαρτίας, ὁ δίκαιος ὑπέρ τῶν ἀδίκων, διά νά φέρη ἡμᾶς πρός τόν Θεό”. Δηλαδή πέθανε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί στή θέσι μας.

Ὁ ἀπολυτρωτικός θάνατος τοῦ Χριστοῦ στό Σταυρό, εἶναι ΤΟ ΘΕΜΑ ὁλοκλήρου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. “Πάντες ἡμεῖς ἐπλανήθημεν ὡς πρόβατα, ἐστράφημεν ἕκαστος εἰς τήν ὁδόν αὐτοῦ. Καί ὁ Κύριος ἔθεσεν ἐπ’ αὐτόν τήν ἀνομίαν πάντων ἡμῶν”. Τό “τετέλεσται” Του στόν Γολγοθᾶ, Τόν κατέστησε δικαιωματικά τόν “ἕναν (Μοναδικό) μεσίτη Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἡ καρδιά τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι: “Χριστός ἐπέθανεν διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν κατά τάς Γραφάς ”. Αὐτό πρέπει νά πιστέψουμε, μέσα ἀπό ὅλη τήν καρδιά μας μέ ὅλη τήν δύναμι τοῦ εἶναι μας. Ἔστω κι ἄν ἡ προσευχή μας εἶναι: “Πιστεύω Κύριε, βοήθει μοι τῇ ἀπιστίᾳ μου”. Ὁ Θεός θά μᾶς δεχθεῖ.

Ὑπακοή στόν Χριστό

 Ἀφοῦ δεχθεῖ κάποιος, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός καί μετανοήσει. Ἀφοῦ πιστέψει στό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, τί ἄλλο χρειάζεται; Χρειάζεται νά κάμη τό βῆμα, νά ἔλθη στόν Χριστό. Τό πῶς γίνεται αὐτό μᾶς τό περιγράφει ὁ ἀγαπημένος μαθητής Του στήν Ἀποκάλυψι γ΄ 20. “Ἰδού ἵσταμαι ἐπί τήν θύραν καί κρούω. Ἐάν τῆς φωνῆς μου τις ἀκούση καί ἀνοίξη τήν θύρα, θά εἰσέλθω πρός αὐτόν καί θά δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καί αὐτός μετ’ Ἐμοῦ”. Στό διάσημο πίνακα τοῦ Χόλμαν Χάντ, πού τόν ἐμπνεύσθηκε ἀπό αὐτήν τήν εἰκόνα τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ Χριστός στέκεται καί κτυπᾶ. Δέν ξεκλειδώνει τήν πόρτα. Δέν βιάζει τόν ἁμαρτωλό, νά τόν δεχθῆ. Περιμένη ἐλεύθερα ὁ ἁμαρτωλός νά Τοῦ ἀνοίξη καί νά ὑποταχθῆ στό “Νόμο τῆς πίστεως”. Γι αὐτό καί αὐτή τήν ἀπόφασι τήν παίρνει μόνος του ὁ ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος μόνο προειδοποίησε: “Ὅστις θέλει νά ἔλθη ὀπίσω μου, ἄς ἀπαρνηθῆ τόν ἑαυτό του καί ἄς σηκώση τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἄς μέ ἀκολουθῆ”. Ἀναγνώρισις τῆς ἁμαρτωλότητος χωρίς μετάνοια εἶναι ἔργο ἡμιτελές. Μετάνοια χωρίς ὑποταγή στή ζωή τῆς πίστεως εἶναι ἔργο χωρίς συνέχεια.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὁμολογοῦσε : “Ζῶ ἐν τῇ πίστει τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅστις ΜΕ ἠγάπησε καί παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ΕΜΟΥ”. Ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε. Ἔκαμε ἔργο θαυμαστό γιά μᾶς καί τώρα μᾶς προσκαλεῖ: “Ἔλθετε πρός Μέ πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι καί ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω”.

Πηγή:http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/04/blog-post_19.html

Έρευνα η οποία διενεργήθηκε από τον οργανισμό Cyberethics, που είναι και ο επίσημος φορέας στην Κύπρο για την ασφάλεια στο διαδίκτυο κατέδειξε, δυστυχώς, ότι οι Κύπριοι δεν διστάζουν να δημοσιοποιήσουν προσωπικά τους δεδομένα και να εκτεθούν έτσι στους διάφορους κινδύνους που μπορεί να κρύβονται πίσω από τους «φίλους» που κάνουν στους διάφορους χώρους κοινωνικής συναναστροφής. Η έρευνα αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι Κύπριοι έφηβοι στο facebook και ποια προσωπικά τους στοιχεία δημοσιοποιούν.

Όπως διαπιστώθηκε, από τους 73 Κύπριους έφηβους χρήστες που «τέθηκαν υπό παρακολούθηση», όλοι είχαν καταχωρημένο το πραγματικό πλήρες όνομα τους.

?97% αποκάλυπτε το φύλο του ?97% είχε δημοσιεύσει προσωπικές φωτογραφίες ?51% αποκάλυπτε την πόλη διαμονής ?88% δημοσιοποιούσε την ημερομηνία γεννήσεως (67% περιλάμβανε πλήρη ημερομηνία γεννήσεως με ημέρα, μήνα και χρονολογία και 21% καταχώρησε ημέρα και μήνα γεννήσεως). ?49%, δημοσιοποιούσε πλήρη ηλεκτρονική διεύθυνση.

?3% δημοσιοποιούσε κινητό τηλέφωνο και πλήρη διεύθυνση διαμονής. ?26%, ανέφερε τι έκανε τη συγκεκριμένη στιγμή.

?79% είχε εγκαταστήσει στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή από 4-100 «αντικείμενα» που έλαβε μέσω facebook, ?71% από τους συμμετέχοντες ήταν συνδεδεμένοι με ένα μέχρι τρία διαφορετικά δίκτυα ?73% συμμετείχε σε 1 μέχρι 140 «ομάδες» Τα στοιχεία αυτά, όπως εξήγησε στον «Φ» η υπεύθυνη της γραμμής καταγγελιών του Cyberethics, Έλενα Αριστοδήμου, «αποτελούν προσωπικά στοιχεία, προσωπικά δεδομένα των συμμετεχόντων στην έρευνα η ηλικία των οποίων ήταν 15-48 ετών. Η συντριπτική πλειοψηφία ωστόσο, αφορούσε παιδιά/έφηβους μεταξύ 16-17 ετών. Τα 73 άτομα δεν γνώριζαν ότι βρίσκονταν «υπό παρακολούθηση» και έτσι τα δεδομένα καταγράφονταν την στιγμή που διαδραματίζονταν στο διαδίκτυο, αποκαλύπτοντας έτσι την πραγματική συμπεριφορά των Κυπρίων νέων».

Αυτά, τα δεδομένα, είπε η κ. Αριστοδήμου, «κρίνονται και στα συμπεράσματα της έρευνας ως ιδιαίτερα ανησυχητικά για αυτό και η συγκεκριμένη έρευνα θα συνεχιστεί με την ανάλυση περισσότερων πεδίων ώστε να εξαχθούν ακόμα πιο πολλά και ασφαλή συμπεράσματα». Με τα προσωπικά δεδομένα όμως που δημοσιοποιούνται, «οι Κύπριοι νέοι μπορούν να εντοπιστούν και να εκτεθούν σε άγνωστους πολύ εύκολα.

Η δε συμπεριφορά τους αποδεικνύει ότι όχι μόνο αγνοούν τη σημαντικότητα των προσωπικών στοιχείων που δημοσιοποιούν, αλλά και τους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται με αυτή τους την πράξη».

Τα αποτελέσματα βεβαίως της κακής χρήσης του διαδικτύου οδηγούν πολύ συχνά σε φαινόμενα όπως είναι η παιδοφιλία, καθώς το παιδί/έφηβος, συνάπτει σχέσεις και έτσι αποτελεί εύκολο στόχο για τους επιτήδειους. Από την άλλη, οι διάφοροι επιτήδειοι μπορούν εύκολα να εκμεταλλευθούν τα προσωπικά δεδομένα των παιδιών, να «εισβάλουν» στη ζωή τους και να τους επιβάλουν, αφού πρώτα κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, τη δημόσια έκθεση τους. Όσον αφορά την παιδική πορνογραφία, ανά το παγκόσμιο καταγράφονται καθημερινά δεκάδες περιπτώσεις ενηλίκων που προσκαλούν παιδιά σε πορνογραφία, τα καλούν δηλαδή, είτε να εκτεθούν σε ηλεκτρονική κάμερα είτε να φωτογραφηθούν σε άσεμνες πόζες. Δυστυχώς, ούτε και αυτό το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο για την Κύπρο. Τα στοιχεία μάλιστα που η Αστυνομία Κύπρου κατέχει αποδεικνύουν ότι τον τελευταίο χρόνο έχει ήδη παρουσιαστεί αύξηση των περιστατικών, αφού τα προηγούμενα δύο χρόνια, 2008-2009 είχαν καταγραφεί συνολικά 8 υποθέσεις πρόσκλησης ανηλίκου στην πορνογραφία, ενώ από τους πρώτους τρεις κιόλας μήνες του 2010 έχουν καταγραφεί τέσσερις τέτοιες περιπτώσεις (τέταρτη είναι η πρόσφατη υπόθεση που είδε το φως της δημοσιότητας η οποία περιλαμβάνει και μια σειρά άλλων σοβαρότατων αδικημάτων).

Η τηλεφωνική γραμμή άμεσης βοήθειας δεν πολυχρησιμοποιείται

Τo Cyberethicsλειτουργεί τη δική του τηλεφωνική γραμμή άμεσης βοήθειας, καθώς και ανοικτό διάλογο με τους πολίτες στην ηλεκτρονική του διεύθυνση.

Όπως ανέφερε η κ. Αριστοδήμου, “η τηλεφωνική γραμμή που λειτούργησε επίσημα το 2008, δεν φαίνεται να χρησιμοποιείται και πολύ από τους πολίτες, καθώς ζητήματα που έχουν να κάνουν με ενοχλητική ηλεκτρονική αλληλογραφία (πόσον μάλλον με ακατάλληλο περιεχόμενο και παρενόχληση μέσω του διαδικτύου) είναι πολύ λεπτά και ο καθένας προτιμά να διατηρεί την ανωνυμία του”. Για αυτό, “οι κλήσεις που δεχθήκαμε και αφορούσαν πολίτες που ζητούσαν βοήθεια δεν ξεπερνούν συνολικά τις 100 στα σχεδόν δύο χρόνια της λειτουργίας της γραμμής άμεσης βοήθειας”. Αντιθέτως, το ηλεκτρονικό ταχυδρομίο του Φορέα, δέχεται καθημερινά ηλεκτρονικά μηνύματα από πολίτες από την Κύπρο, αλλά και το εξωτερικό. Κάθε μήνα, όπως είπε η κ. Αριστοδήμου, καταγράφονται γύρω στα 30 ηλεκτρονικά μηνύματα ανθρώπων οι οποίοι έλαβαν ακατάλληλο ηλεκτρονικό υλικό. “Στις περιπτώσεις που η αναφορά γίνεται από Κύπριους, διερευνάται το περιεχόμενο που έχει σταλεί και χαρακτηρίζεται ακατάλληλο από τους πολίτες. Σε περιπτώσεις που αφορούν άλλες χώρες, τότε ενημερώνεται και διερευνά ο αντίστοιχος Φορέας της χώρας εκείνης”.

Αυξητική τάση παρουσιάζουν οι αριθμοί

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑπου αφορούν την παιδική πορνογραφία καταγράφει καθημερινά το Τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του Αρχηγείου Αστυνομίας. Οι υποθέσεις που εντοπίζονται από την Αστυνομία, είπε μιλώντας στον «Φ» ο υπεύθυνος του Τμήματος Μάρκος Νικολεττής (στη φωτογραφία δίπλα) αφορούν και περιπτώσεις για τις οποίες ενημερώνονται άλλες χώρες.

2008

?Συνολικά καταγράφηκαν 77 περιπτώσεις παιδικής πορνογραφίας?Οι 26 αφορούσαν άλλες χώρες?Οι 2 αφορούσαν τα κατεχόμενα?Οι 49 αφορούσαν την Κύπρο?Σε 8 περιπτώσεις ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον ατόμων στην Κύπρο?Καταγράφηκαν επίσης 4 υποθέσεις πρόσκλησης παιδιού σε πορνογραφία.

2009

?Συνολικά καταγράφηκαν 51 περιπτώσεις παιδικής πορνογραφίας?Οι 33 αφορούσαν άλλες χώρες?Οι 18 αφορούσαν την Κύπρο?Σε 7 περιπτώσεις ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον ατόμων στην Κύπρο?Καταγράφηκαν επίσης 4 υποθέσεις πρόσκλησης παιδιού σε πορνογραφία.

2010 – (Ιανουάριος-Μάρτιος)

?Συνολικά καταγράφηκαν 8 περιπτώσεις παιδικής πορνογραφίας? Οι 7 αφορούσαν άλλες χώρες?Μια αφορούσε την Κύπρο?Καταγράφηκαν επίσης 3 υποθέσεις πρόσκλησης παιδιού σε πορνογραφία.

“Φιλελεύθερος”18 Απριλίου 2010– Της Μαριλένας Παναγή