kantonopou’s blog

«Tο πολύ το κυρ’ ελέησον το βαριέται κι’ ο Θεός»; (του Ιωάννη Δήμου)

από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Αυτό  είναι μία λαϊκή  φράση που κατά τόπους λέγεται και διαφορετικά,  πάντα  όμως  με το ίδιο  νόημα. Εδώ βέβαια  δε  θα  εξετάσουμε  αυτή  τη  φράση  λαογραφικά  αλλά,  αν  και    κατά   πόσο αυτή στέκει θεολογικά.  Επειδή όμως συνοδεύεται από ερωτηματικό και μάλιστα διπλό,  θα  ήταν εύκολο να απαντήσει   κανείς   με  ένα  όχι,  και  μάλιστα  να   είναι   και  αυτό  διπλό όπως είναι και το ερωτηματικό.  Όμως  ας   μη   μείνουμε  τόσο   στο   ερωτηματικό   και ας    εξετάσουμε   θεολογικά   τα  δύο μέρη  αυτής  της  φράσης, γιατί  έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.  Έτσι  και η  απάντηση  στο ερώτημα  θα γίνει  περισσότερο  κατανοητή.  

Το  δεύτερο  μέρος, δηλαδή το «το βαριέται κι’ ο Θεός», είναι ανθρωπομορφισμός και  μάλιστα άστοχος  για το Θεό, γιατί δεν επιτρέπεται  ούτε  μπορεί  ένας  άνθρωπος  να  ερευνά  με  τα  δικά  του  μέτρα  το  πώς αισθάνεται  ο  Θεός.  Αυτό  γίνεται μόνο από το Άγιο Πνεύμα το  Οποίο  «πάντα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.»  (Α’ Κορ. β’, 10 ).  Έτσι εδώ  θα  αναφερθούμε πρωτίστως  στο  πρώτο μέρος, δηλαδή στο  «το πολύ το  Κύριε  ελέησον». Όσο  δε για  το δεύτερο μέρος, δηλαδή  για  το  «το βαριέται  κι’ ο Θεός», και αυτό το μέρος, ως συνέχεια του πρώτου, δε θα μείνει ασχολίαστο, άμεσα ή  έμμεσα.

Ας  παραθέσουμε  λοιπόν  τα  παρακάτω σχετικά  με το θέμα αριθμημένα.  

α)  Το  Κύριε  ελέησον,  άσχετα   αν   αυτό   είναι  πολύ  ή  λίγο, είναι μία σύντομη   αίτηση προς το Θεό για να χορηγήσει το έλεός Του.  Ανήκει δηλαδή  η  φράση αυτή,  ως προσευχή, στο είδος της προσευχής που ονομάζεται αίτηση και όχι στα είδη της προσευχής  που ονομάζονται ευχαριστία και δοξολογία.

β) Όταν λοιπόν κανείς λέει συνέχεια Κύριε ελέησον, πότε θα δοξάσει  το  Θεό,  και  πότε  θα  τον  ευχαριστήσει  για  το  ότι    τον έχει ελεήσει; Μήπως αγνοεί ότι  είναι  «οικτίρμων  και  ελεήμων  ο  Κύριος,  μακρόθυμος  και  πολυέλεος·»  (Ψ.102,8); Μήπως λέει μηχανικά το Κύριε, ελέησον, και  δεν  πιστεύει  ότι  ο  Θεός  «πλούσιος  ων  εν  ελέει,» (Εφ. β’, 4 ), όχι  μόνο  τον  έχει  ελεήσει  αλλά  τον  ελεεί  συνέχεια; Δεν  πρέπει  λοιπόν και αυτός  να  κάνει  ότι  έκανε  και  ο  ένας  από  τους  δέκα λεπρούς που θεράπευσε ο  Κύριος; Τι έκανε αυτός ο λεπρός που πριν από λίγο φώναζε μαζί με τους άλλους εννέα «Ιησού  επιστάτα,  ελέησον  ημάς» (Λουκ. ιζ’, 13 );  Απλούστατα   έκανε  το  αυτονόητο,  δηλαδή  μετέτρεψε  την  αίτηση  σε  δοξολογία    και  ευχαριστία,  αφού  «ιδών ότι ιάθη, υπέστρεψε μετά  φωνής μεγάλης  δοξάζων  τον  Θεόν, και έπεσεν επί  πρόσωπον παρά τους  πόδας  αυτού  ευχαριστών   αυτώ· » (Λουκ. Ιζ’, 15-16 ).  Η    προσευχή  του  αυτή  ήταν  ευάρεστη  ενώπιον   του   Κυρίου όπως  φαίνεται  από  τα λόγια Του, «αποκριθείς  δε  ο Ιησούς είπεν· ουχί οι δέκα  εκαθαρίσθησαν; οι  δε  εννέα  πού;  ουχ  ευρέθησαν   υποστρέψαντες  δούναι δόξαν τω Θεώ ει μη ο αλλογενής  ούτος;» (Λουκ. Ιζ’,  17-18 ). Με  τα λόγια   αυτά ο Κύριος  προφανώς δηλώνει ότι  ήθελε   να   δώσουν   δόξα  στο   Θεό  οι λεπροί για το  ότι τους ελέησε,  και  όχι  να  συνεχίσουν  να  του λένε  « Ιησού  επιστάτα,  ελέησον ημάς» (Λουκ. ιζ’, 13 ).  

γ) Αλλά εκτός από την αίτηση, τη δοξολογία, και την ευχαριστία προς το Θεό,  υπάρχει και η ευλογία. Έτσι,  όταν ένας λέει συνέχεια   Κύριε  ελέησον, πότε θα ευλογήσει  και θα αινέσει το Θεό σύμφωνα  με την υπόσχεσή του, «Ευλογήσω  τον Κύριον εν παντί καιρώ, διά παντός η αίνεσις αυτού εν τώ στόματί μου.» (Ψ.33,2 );  Δεν φαίνεται σαν να απορρίπτει τα παραπάνω λόγια, όταν, «εν παντί καιρώ», αυτός αντί να ευλογεί τον Κύριο, λέει  «το πολύ το Κύρ’ ελέησον»; Όταν ένας λέει συνέχεια Κύριε ελέησον, πότε θα πει στην ψυχή του, «ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον και, πάντα τα εντός μου, το όνομα το άγιον αυτού·  ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον και μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού·  τον ευιλατεύοντα πάσας τας ανομίας σου, τον ιώμενον πάσας τας νόσους σου·» (Ψ.102, 1-3 ); Αλλά και αν πει  στην ψυχή του να ευλογεί τον Κύριο, αυτός θα συνεχίσει να λέει, το  Κύριε, ελέησον;  Κύριε, ελέησον, γίνονται  αυτά τα πράγματα; Τέλος, πότε θα λάβει σοβαρά υπ’ όψη του τα λόγια του λειτουργού «Ο ευλογών τους ευλογούντας σε, Κύριε,…. »; Δεν είναι ωραίο πράγμα να ανήκει  και  αυτός  στους  παραπάνω «ευλογούντας » τον Κύριο ; Δεν πρέπει να ευλογεί και αυτός το Θεό  λέγοντας  π.χ. ευλογημένος ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου  Ιησού  Χριστού  ή  ευλογημένος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώτνος; 

δ) Αλλά εκτός από τα λόγια υπάρχει και η σιωπή.  Έτσι,  όταν ένας λέει συνέχεια  Κύριε ελέησον, πότε  και  πώς θα ακούσει τη φωνή του Θεού μέσα του, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «Διό, καθώς λέγει το Πνεύμα το άγιον· σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε,  μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών …..» (Εβρ. γ’,7- 8 );  Τώρα ζητάει να τον ακούσει ο Θεός και καλά κάνει, πότε  όμως  και  πώς θα ακούσει και  αυτός  το Θεό και θα του πει «λάλει,  Κύριε, ότι  ακούει ο δούλος σου»  ( Βασ  Α’ β’, 9  );  Πότε και  πώς  θα  ακούσει  μέσα  του  τη  φωνή  του Αγίου Πνεύματος  « αββά ο πατήρ », σύμφωνα  πάλι  με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «Ότι  δε εστε υιοί,  εξαπέστειλεν  ο  Θεός  το   Πνεύμα του υιού αυτού εις ταις καρδίας ημών, κράζον· αββά ο πατήρ.» (Γαλ.δ’, 6 ); 

ε)  Αλλά, επειδή  υπάρχει και η άγνοια, ας αναφερθούμε με λίγα λόγια και  σ’ αυτή. Το ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν  ακριβώς  πώς  πρέπει  να προσεύχονται   το αναγνωρίζουν και το ομολογούν όλοι,  εκτός  βέβαια από εκείνον που νομίζει ότι αυτός  το γνωρίζει. Πάντως  οι  Απόστολοι  δεν  το  γνώριζαν   όπως   φαίνεται   από το  εξής  περιστατικό, «Και  εγένετο    εν  τώ είναι αυτόν εν τόπω τινί προσευχόμενον, ως επαύσατο, είπέ τις των μαθητών αυτού προς αυτόν· Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι, καθώς και Ιωάννης εδίδαξε τους μαθητάς αυτού. είπε δε αυτοίς· Όταν προσεύχησθε, λέγετε, Πάτερ ημών ο εν τοίς ουρανοίς·…..»  ( Λουκ. ια’,1-2 ). Έτσι δίδαξε ο Κύριος την προσευχή των προσευχών, δηλαδή το   «Πάτερ ημών». Αλλά το  ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν  ακριβώς  πώς  πρέπει  να προσεύχονται, το ομολογεί και ο Απόστολος  Παύλος,  συμπεριλαμβάνοντας   μάλιστα  και τον εαυτό του, όπως φαίνεται από τα εξής λόγια του,  «Ωσαύτως δε και  το  Πνεύμα  συναντιλαμβάνεται  ταίς  ασθενείαις   ημών· το γάρ   τι   προσευξώμεθα  καθ’ ό δεί ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα  υπερεντυγχάνει  υπέρ ημών στεναγμοίς  αλαλήτοις·» (Ρωμ. η’, 26  ).

στ) ‘Αντε  τώρα  να  διαψεύσει  κανείς  τον  Απόστολο  Παύλο και να  πει  ότι  αυτός  γνωρίζει πώς  πρέπει  να προσεύχεται, δηλαδή να  λέει  συνέχει,  Κύριε,  ελέησον. Αλλά ας μείνουμε και σ’ αυτή την περίπτωση, για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα, δηλαδή, αν «το πολύ το Κύρ’ελέησον το βαριέται  κι’ ο Θεός». Όπως αναφέρθηκε  στην  αρχή,  η  φράση  «το βαριέται  κι’ ο Θεός» είναι  άστοχη,  γιατί  το  να  βαριέται  κανείς κάτι σημαίνει ότι δέχεται ένα βάρος, δηλαδή  ένα  πειρασμό  πράγμα  που δε συμβαίνει  στο  Θεό, «ο γάρ Θεός απείραστός εστι κακών, πειράζει  δε  αυτός ουδένα.»  (Ιακ. α’, 13 ). Άρα αυτός που λέει «Το πολύ το Κύρ’ελέησον το βαριέται  κι’ ο Θεός», άλλο θέλει να πει. Ίσως να εννοεί ότι δεν το χρειάζεται ο Θεός αφού  ο Ίδιος ο Κύριος είπε,     «οίδε γαρ  ο πατήρ υμών ων χρείαν έχετε προ του υμάς αιτήσαι αυτόν.» ( Ματ. στ’, 8) ή ίσως  να εννοεί  ότι ο προσευχόμενος προκειμένου  να  προσευχηθεί   πρέπει  να  εξετάζει  «τι  το  θέλημα  του  Θεού το αγαθόν και ευάρεστον  και  τέλειον.»  ( Ρωμ. ιβ’,  2 ).

ζ) Ύστερα από τα παραπάνω  μπορεί να ρωτήσει κανείς, αν  ο Θεός  ακούει και δέχεται  «το πολύ το Κύρ’ ελέησον ». Και βέβαια το ακούει  και το δέχεται.  Εδώ άκουγε έναν που έλεγε     «μη μ’ ελέεις» και δε θα ακούσει το Κύριε, ελέησον; Αφού ο Ίδιος  ο  Κύριος είπε, «καγώ υμίν λέγω, αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν· πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιχθήσεται.» (Λουκ ια’, 9-10  ), δε θα ελεήσει αυτόν που ζητάει συνέχεια το έλεός Του; Το ζήτημα είναι πότε θα καταλάβει ο ίδιος, δηλαδή αυτός που λέει  «το πολύ το Κύρ’ ελέησον», ότι ο Θεός τον ελέησε, και  πότε  και  αν  θα  κάνει  ότι  έκανε  και  ο ένας από τους δέκα λεπρούς ο οποίος «ιδών ότι ιάθη, υπέστρεψε μετά  φωνής μεγάλης  δοξάζων  τον  Θεόν, και έπεσεν επί  πρόσωπον παρά τους  πόδας  αυτού  ευχαριστών   αυτώ·» (Λουκ. Ιζ’, 15-16 ). Βέβαια ποτέ  δεν είναι αργά, αλλά ας μη χάνει πολύτιμο χρόνο, γιατί η ευχαριστία, η δόξα, η τιμή, η προσκύνηση και η ευλογία  προς το Θεό είναι μεν πάνω από το προσωπικό του συμφέρον, αλλά είναι ταυτόχρονα  και για το δικό του προσωπικό  συμφέρον  για το οποίο τόσο πολύ φροντίζει λέγοντας συνέχεια «το πολύ το Κύρ’ ελέησον». Ας κλείσουμε όμως το θέμα με την απάντηση στο διπλό  ερωτηματικό του τίτλου. Όχι, όχι, δεν το βαριέται  ο Θεός.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3436&Itemid=1

Απάντηση στο «καλά να πάθετε»

των τοκογλύφων

του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Η απάντηση στα λόγια «καλά να πάθετε» των τοκογλύφων και των διωκτών ,γενικά, προς τα θύματά τους ,  δίδεται στο Ευαγγέλιο και στο Βιβλίο του Ιώβ, στην Παλαιά Διαθήκη. Στο Βιβλίο του Ιώβ θα βρεις την απάντηση στους διαλόγους ανάμεσα στους τρείς φίλους του Ιώβ που ήρθαν δήθεν να τον ενισχύσουν, ενώ ο σκοπός τους ήταν να κάμψουν τη θέληση του Ιώβ, για να  δεχθεί το δίκαιο των διωκτών , σύμφωνα με το οποίο τα θύματα και οι αποδιοπομπαίοι τράγοι δεν είναι θύματα των διωκτών, αλλά είναι θύματα από δικό τους φταίξιμο και όχι γιατί έγιναν θύματα της απληστίας και της αδικίας των  τοκογλύφων και των διωκτών.

Στο Ευαγγέλιο η απάντηση στην υποκρισία των διωκτών βρίσκεται στα λόγια αυτά του Κυρίου προς τους Φαρισαίους «έτσι θα πέσει επάνω σας η ευθύνη για όλο το δίκαιο αίμα που χύνεται στη γη, από το αίμα του δικαίου Άβελ, ως το αίμα του Ζαχαρία, γιου του Βαραχία, που τον σκοτώσατε ανάμεσα στο ιερό και στο θυσιαστήριο. Σας βεβαιώνω πως όλα αυτά θα πέσουν επάνω στη γενεά αυτή» (Εννοεί γενικά τους διώκτες ανεξαρτήτως φυλής και γένους) (Ματθ.ΚΓ΄,35-36).

Ο Ιησούς δέχτηκε τον ατιμωτικό θάνατο του σταυρού για να καταργήσει το «δίκαιο» των διωκτών, που καταδιώκουν τα θύματά τους δήθεν γιατί έγιναν θύματα από δικό τους φταίξιμο. Τα θύματα όλου του κόσμου, σύμφωνα με το «δίκαιο» των διωκτών πρέπει να αιτιώνται τον εαυτό τους και όχι τους διώκτες τους, που με τις αδικίες τους τα μετατρέπουν σε θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους. «Τον εαυτό τους ας αιτιώνται και όχι εμάς» λένε.

Αν για όλα τα θύματα του κόσμου από τον Άβελ μέχρι την Ελλάδα σήμερα φταίνε τα ίδια τα θύματα και όχι οι διώκτες τους (και οι τοκογλύφοι στην περίπτωση της Ελλάδος) για τον Κύριο Ιησού Χριστό τίνος είναι το φταίξιμο και τον σταύρωσαν;

Οι διώκτες απαντούν: «Ο Χριστός σταυρώθηκε για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. Γιατί οι άνθρωποι έβλαψαν τη θεία δικαιοσύνη και ο Θεός απαιτεί ικανοποίηση». Αυτός είναι ο ισχυρισμός των διωκτών αλλά και ολοκλήρου του Δυτικού Κόσμου, σύμφωνα με την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού,    γι’  αυτό υπάρχει χάσμα μέγα ανάμεσα στο Δυτικό Κόσμο  και στην Ορθοδοξία.

Ο Ιησούς καταγγέλλει αυτήν την  «θεία δικαιοσύνη» ως υποκρισία, διότι δεν τον σταύρωσε η θεία δικαιοσύνη αλλά η αδικία και η απληστία των ανθρώπων. Μετά τον Ιησού ακούγεται παντού η κραυγή των θυμάτων προς τους διώκτες τους «στον Ιησού ποιος έφταιγε και τον σταυρώσατε;» Στον Ιησού η βία και η αδικία ηττάται. Κανείς διώκτης δεν μπορεί να επικαλεστεί το φταίξιμο των θυμάτων χωρίς να γίνει γελοίος υποκριτής και κανείς δεν μπορεί να κρύψει τη βία του και το έγκλημά του κάτω από την «αγαθοεργία» και τις «καλές πράξεις του».

Ο Ιησούς αντί να ανταποδώσει τη βία προτίμησε να την υποστεί για να καταγγείλει τη βία των διωκτών και να την αποκαλύψει για πάντα. Τη βία των διωκτών καταγγέλλει καθένας που επικαλείται το όνομα του Ιησού,  που ήρθε ως αμνός ανάμεσα σε λύκους,  γι΄ αυτό στις μέρες μας το Όνομα του Κυρίου Ιησού αποσιωπάται από τους πάντες , που κατέχουν οποιαδήποτε εξουσία ακόμα κι από Κληρικούς.

Στον Ιησού η νίκη των διωκτών μετατρέπεται σε ήττα. Ο Ιησούς καταργεί το μηχανισμό των διωκτών  που μετατρέπει τους άλλους σε θύματα. «Βάλε την μάχαιραν εις την θήκην», είπε στον Πέτρο, που έκοψε το αυτί του δούλου, «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις».

Παράβαλε, ευγενικέ αναγνώστη, τα λόγια των τριών «φίλων» του Ιώβ με τα λόγια των τριών «φίλων» του ΔΝΤ και θα δεις ότι γι’  αυτούς που δεν ακολουθούν  τον Κύριον Ιησού ,  από καταβολής κόσμου η οδός που ακολουθούν  είναι η ίδια, η οδός των διωκτών. Οι  διώκτες δεν απαιτούν  απλώς να γονατίσουν τα θύματά τους σωματικά, απαιτούν αυτό να γίνει με τη συγκατάθεση των θυμάτων, όπως γινόταν με όλες τις ανθρωποθυσίες. Δεν θέλουν μόνο να κλέψουν τους πόρους της ζωής τους, αλλά να τους αρπάξουν και την ψυχή και να τους υποδουλώσουν ψυχικά και πνευματικά. Απαιτούν τη συνεργασία των θυμάτων. Τα αθώα θύματα αποκαλύπτουν ότι οι διώκτες τους είναι επικίνδυνοι για όλους.

Φαντάζεσαι τι θα γινόταν για παράδειγμα, αν αποκαλυπτόταν  στους Γερμανούς ότι η κ. Μέρκελ είναι επικίνδυνη και γι΄ αυτούς τους ίδιους; Αυτό σημαίνει ότι τα αθώα θύματα, που δεν συνευδοκούν με τους θύτες τους, όπως τώρα συνευδοκεί η ελληνική κυβέρνηση με το ΔΝΤ, αποκαλύπτουν την αδικία και την επικινδυνότητα των διωκτών για όλο τον κόσμο. Πρέπει να πούμε στον κόσμο ότι οι άνθρωποι αυτοί, η γενεά αυτή των τοκογλύφων είναι άρρωστη, σε όποια φυλή και γένος κι αν ανήκει. Όχι να γυρίζουμε όλο τον κόσμο και να λέμε πως οι Έλληνες είμαστε ψεύτες, κλέφτες, τεμπέληδες και για ό,τι παθαίνουμε φταίμε οι ίδιοι και όχι οι τοκογλύφοι και όχι αυτοί που όπως λέει η Αγία Γραφή καταδυναστεύουν τους λαούς της γης.  

 Η θυσία του αθώου που δεν δέχεται να αναγνωρίσει το «δίκαιο» των διωκτών του είναι η χριστιανική μετατροπή της ήττας σε νίκη. Οι διώκτες υπήρξαν άδικοι με όλα τα αθώα θύματα από καταβολής κόσμου. Σε τι έφταιξε ο Άβελ, που τον σκότωσε ο Κάϊν ή σε τι έφταιξε ο Ιώβ ή σε τι έφταιξαν οι άγιοι μάρτυρες και ο τελευταίος μάρτυρας του Χριστού, ο Ρώσος στρατιώτης που του έκοψαν το κεφάλι στην Τσετσενία γιατί δεν αρνήθηκε την πίστη του, και πούλησαν το πτώμα του στη μητέρα του;

Τη βία των διωκτών καταγγέλλουν πάντες οι επικαλούμενοι το όνομα του Ιησού που υπέστη τη βία , για να  την καταγγείλει για πάντα ως άδικη και να την καταργήσει με την πίστη τουλάχιστον γι’  αυτούς που Τον ακολουθούν.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει για τους αγίους μάρτυρες και για τα κατορθώματα της πίστης στην Επιστολή του προς Κορινθίους: « Με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν δύναμη πυρός, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχθηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα, γυναίκες ξαναπήραν τους ανθρώπους τους εξ αναστάσεως, κι άλλοι βασανίστηκαν ως το θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απολύτρωσή τους, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν να αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή.

Άλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, έζησαν στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις, κακουχίες – ο κόσμος δεν ήταν άξιος για τέτοιους ανθρώπους – πλανήθηκαν σε ερημίες και βουνά, σε σπηλιές και σε οπές της γης».

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3444&Itemid=1

«Εν τούτω νίκα»

του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Διαβάζοντας τη διήγηση του ευαγγελιστή Λουκά για την επιστροφή των εβδομήκοντα μαθητών του Ιησού αναρωτιέται κανείς τί σημαίνουν άραγε τα λόγια του Κυρίου «Εθεώρουν τον σατανάν  ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα» (Λουκ.10,18).  Παραθέτουμε ολόκληρη τη σχετική περικοπή στην οποία περιέχονται τα λόγια αυτά για να κατανοήσουμε το κατά δύναμη το νόημά τους και να τα θέσουμε υπό την κρίσιν αυτών που γνωρίζουν τα σχετικά κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας. Ποια είναι η ερμηνεία της Εκκλησίας στα αινιγματικά αυτά λόγια ; «Όταν γύρισαν πίσω οι εβδομήντα μαθητές έλεγαν γεμάτοι χαρά: «Κύριε, στο όνομά σου ακόμη και τα δαιμόνια μας υπακούουν» Κι ο Ιησούς τους είπε: «Έχω δει το σατανά να πέφτει απ΄ τον ουρανό σαν αστραπή. Σας δίνω την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και να κυριαρχείτε πάνω σ΄ όλη τη δύναμη του εχθρού και τίποτε να μην σας βλάψει. Πλην να μη χαίρεστε που και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε σας. Να χαίρεστε που τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό».  «Εν αυτή τη ώρα ηγαλλιάσατο τω πνεύματι ο Ιησούς και είπεν: εξομολογούμαι σοι πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις».

Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά; Ο  σατανάς, ο πλανών την οικουμένην, ο  άρχων του σκότους  πέφτει απ΄ τον ουρανό στη γη σαν αστραπή. Σημαίνουν  ότι η δράση του σατανά στο πνευματικό πεδίο είναι πλέον ορατή  από όλους τους ανθρώπους στη γη, όπως είναι ορατό από όλους  το φως της αστραπής;  Ότι  όσοι  ακολουθούν το σατανά γνωρίζουν  ότι ψεύδεται και το κάνουν  δελεασμένοι από την πρόσκαιρη δόξα  του; Σημαίνουν  ότι η  ματαιότητα του κόσμου ήταν  κρυμμένη  από καταβολής κόσμου για να μην μπορούν να τη δουν οι σοφοί και οι συνετοί του κόσμου τούτου ενώ έχει αποκαλυφθεί στα νήπια; Ήδη στην εποχή μας βλέπουμε το κακό να δρα απροκάλυπτα. 

Ένας γνωστός μου διευθυντής των φυλακών μου είπε κάποτε ότι οι κρατούμενοι άλλαξαν. Παλιά δεν τολμούσαν να σε κοιτάξουν στα μάτια κι έρχονταν στο γραφείο με σκυμμένο το κεφάλι. Όταν αδικούσε κάποιος ντρεπόταν τον κόσμο. Με τι πρόσωπο θα αντικρύσω τον κόσμο; Έτσι σκέφτονταν όσοι διέπρατταν αδικήματα και μετανοούσαν. Τώρα οι κρατούμενοι  αγνοούν ότι με την άδικη συμπεριφορά τους έχουν αδικήσει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό τους , δεν νιώθουν την ανάγκη να μετανοήσουν και προσέχουν μόνο τα δικαιώματα που οπωσδήποτε έχουν ως άνθρωποι στη φυλακή.

Οι φυλακισμένοι δεν φέρονται διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό είναι το πνεύμα της σύγχρονης εποχής. Ο κόσμος αγνοεί τον εσωτερικό άνθρωπο, την πνευματική του οντότητα και είναι στραμμένος εξ ολοκλήρου προς τα αισθητά.

Οι μαθητές του Ιησού είπαν στον Κύριο ότι στο Όνομά Του και οι δαίμονες υπακούουν. Ο Ιησούς τους είπε, «μη χαίρεστε που και τα δαιμόνια υπακούουν να χαίρεστε που τα ονόματά σας είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής. Αυτό σημαίνει ότι από τώρα μπορούμε να γνωρίζουμε αν τα ονόματά μας είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής, όπως γνωρίζουμε, αν ακολουθούμε το Σατανά και την πρόσκαιρη δόξα του.

Αυτό σημαίνουν τα λόγια «είδα τον Σατανά να πέφτει απ΄ τον ουρανό στη γη σαν αστραπή». Ότι ο Σατανάς δρα απροκάλυπτα έτσι που οι ακολουθούντες αυτόν να μην έχουν καμιά δικαιολογία ότι δεν ξέρουν τι κάνουν και δεύτερον ότι οι ακολουθούντες τον Κύριο Ιησού  προγεύονται από αυτή εδώ τη ζωή τη χαρά του παραδείσου.

Τα λόγια αυτά έχουν επίσης το νόημα της νίκης δια του Σταυρού. Η  δαιμονική λάμψη της αστραπής υπηρετεί το σχέδιο του Θεού. Δείχνει όχι μόνο την πρόσκαιρη σαν αστραπή δόξα της οδού της απωλείας, αλλά και την στενή και τεθλιμμένη οδό, που οδηγεί αυτόν που την ακολουθεί στην αιώνια ζωή.  «Εν τούτω νίκα»! 

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3443&Itemid=1

Είναι δεδομένο, ότι κάθε είδος Μουσικής, ερεθίζει την ψυχή και συγκινεί, όλες τις τάξεις των ανθρώπων, είτε αυτοί είναι μορφωμένοι, είτε αμόρφωτοι. Οι Άγγελοι στις ολοήμερες Δοξολογίες τους προς τον Τριαδικό Θεό και Δημιουργό τους, ψάλλουν με ασχόλαστη κατάνυξη. Εμείς οι άνθρωποι, πάντα θέλαμε και έχουμε σκοπό και πόθο στη ζωή μας, εφ’ όσον δεν μπορούμε να γίνουμε κι εμείς Άγγελοι, τουλάχιστον να μοιάσουμε κάπως σ’ Αυτούς.Αυτό όμως, είναι εντελώς αδύνατο, γιατί αποτελούμαστε από φθαρτή σάρκα και μας λείπει η άϋλη φύση των Αγγέλων. Έτσι, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να υμνούμε τον Δημιουργό μας, με τα μέσα που μας παρέχει Εκείνος. Γι’ αυτό, καθημερινά ψάλλουμε με την ανθρώπινη φωνή μας, αυτό που ακούσαμε από τους Αγγέλους, κατά την Γέννηση του Θεανθρώπου ( δηλαδή, το « Δόξα εν υψίστοις…» ), το « Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαββαώθ…», αλλά και μιμούμενοι την άναρθρη φωνή των Αγγέλων, το « Τεριρέμ ».

Γεννάται όμως το ερώτημα : « Πού το βρήκαμε αυτό » ;Πολλοί το θεωρούν, σαν επίδειξη μουσικής δεξιότητας και ικανότητας. Άλλοι το θεωρούν σαν το « Κλάμα » του μικρού Ιησού. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι δίνουν διαφορετικές εξηγήσεις, οι οποίες όμως, στηρίζονται σε ακροβατικούς ευσεβείς συλλογισμούς. Τι είναι όμως αυτό το τεριρέμ και τι σημένει μέσα στην Ορθόδοξη Υμνογραφία της Εκκλησίας μας ;

Το γράμμα τ, σύμφωνα με τους κανόνες της Αριθμητικής, σημαίνει τρείς εκατοντάδες. Καθώς μέσα σ’ αυτό το μοναχικό γράμμα – στοιχείο τ, περικλείονται τρείς αριθμοί ( δηλαδή, η μία εκατοντάδα, οι δύο εκατοντάδες και οι τρείς εκατοντάδες ), κατά τον ίδιο τρόπο μέσα στην Αγία Τριάδα, περικλείονται τρία πρόσωπα σε μία υπόσταση. Η Θεότητα. Τρία πρόσωπα ( δηλαδή, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα ), αποτελούν μία φύση.Αποτελούν τη μία Θεότητα, που διακρίνεται σε τρία πρόσωπα – υποστάσεις, όπως συμβαίνει με το τ, το οποίον είναι ένα γράμμα, αλλά περιέχει τρείς εκατοντάδες, οι οποίες υπάρχουν και χωριστά η κάθε μία, αλλά και οι τρείς μαζί, είναι ενωμένες σε έναν αριθμό. Και οι τρείς αυτοί αριθμοί, είναι κατά πάντα τέλειοι, γιατί ο κάθε ένας ξεχωριστά, περιέχει δέκα δεκάδες. Αυτό σε αντιστοιχία, σημαίνει την τελειότητα των τριών προσώπων της Θεότητας.Τέλειος ο Θεός – Πατέρας, τέλειος ο Θεός – Υιός, τέλειος Θεός και το Άγιον Πνεύμα.

Το άλλο γράμμα – στοιχείο του « Τεριρέμ » το ρ, σημαίνει το Θεό και Πατέρα, σαν Ρίζα και Πηγή της Θεότητας, δηλαδή, Γεννήτορα του Υιού και Εκπορευτή του Αγίου Πνεύματος.

 Τα άλλα δύο γράμματα – στοιχεία, το ε και το ι, σημαίνουν την Ένωση των τριών προσώπων της Μακαρίας Τριάδας. Δηλαδή, την Ένωση του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, με τον Θεό και Πατέρα. Γιατί όπως το ρ, όταν ενώνεται με το ε και το ι, τότε δημιουργεί το μουσικό μέλος, έτσι και τα Θεία Πρόσωπα, οταν ενώνονται σε μία Θεότητα, τότε διακυβερνούν ολόκληρη την Κτίση. Αυτό φανερώνει και το Άγιο Πνεύμα. Δηλαδή, « τελειοί » την Κτίση.

Το πράγμα που σημαίνει το « Τεριρέμ », είναι η ένσαρκη Οικονομία. Για να κατανοήσουμε το πώς, πρέπει να σκεφτούμε ότι το τ και το ρ, δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ώστε να ενωθούν και να μας δώσουν ένα αρμονικό μέλος. Αυτό συμβαίνει, γιατί το ένα ( δηλαδή το τ ), είναι άφωνο και το άλλο ( δηλαδή το ρ ), είναι αμετάβλητο και δεν « καταγυρίζουν ». Είναι δύο αντίθετα πράγματα. Το πρώτο ακίνητο, το δεύτερο αμετάβλητο και « αμετάλλακτο ». Όπου στέκουν μόνα τους, δεν μπορεί να γίνει και να ακολουθήσει μουσικό μέλος. Όταν όμως τεθεί ανάμεσά τους το ε ή το ι, ( δηλαδή ένα φωνήεν, τότε δημιουργείται μέλος και ενώνονται. Τούτο σημαίνει, ότι το τ ( δηλαδή η ανθρωπότητα ), ήταν άφωνη και ακίνητη ή ανήμπορη εάν θέλετε. Δεν είχε τη δύναμη να κινηθεί μόνη της προς το καλό, ούτε δόξαζε τον Θεό, αλλά το κυριότερο, ούτε μπορούσε να απευθυνθεί αποτελεσματικά προς τον Θεό.

Ο Θεός πάλι ( δηλαδή το ρ ), είναι αμετάβλητος. Η φύση του Θεού, ήταν αδύνατον να « μεταλλαγεί » ή να τροποποιηθεί, ώστε να γίνει άνθρωπος. Δεν μπορούσε να ταιριάξει. Ο Θεός, αποκλείονταν να αλλάξει φύση, να γίνει άνθρωπος, αλλά και ο άνθρωπος, ήταν αδύνατον να αλλάξει φύση και να γίνει Θεός. Κάτι τέτοιο θα ήταν άτοπο. Γιατί αν ένα από τα δύο πραγματοποιούνταν, τότε θα είχαμε δύο ανθρώπους ή δύο Θεούς διαφορετικούς. Οπότε κι αυτό θα ήταν άτοπο.

Τι έγινε όμως τελικά ;

Ήλθε το ε και το ι ( δηλαδή οι δύο φύσεις του Μεσσία – Χριστού ), και μπήκε ανάμεσα στα δύο άκρα. « Εμεσίτευσε – όπως λέμε – των δύο άκρων ».Το ε και το ι, στην Αριθμητική, είναι οι μεσαίοι αριθμοί στη δεκάδα. Ήλθε λοιπόν το ε και το ι, και ενώθηκαν με το τ και το ρ. Δηλαδή, ο Μεσσίας Χριστός, ένωσε την ανθρωπότητα με την Θεότητα. « Ήνωσε τα το πρίν διεστώτα ». Με την ένωση αυτή του τ με το ρ, δημιουργήθηκε ένα λίαν γλυκύτατο Μέλος. Τα δύο γράμματα, παραμένουν αυτόνομα, αλλά και συνδέονται. Αυτό ακριβώς, συμβαίνει και στην ένσαρκη οικονομία, Ο Θεός, είναι πάλι Θεός, και ο άνθρωπος, είναι πάλι άνθρωπος.

Είναι όμως, ενωμένα και τα δύο. Θεός και άνθρωπος, σε μία υπόσταση – πρόσωπο του Υιού και Λόγου, όπως και τα δύο σύμφωνα με τα δύο φωνήεντα. Για τον λόγο αυτόν, επί πλέον η Εκκλησία, ψάλλει το « Τεριρέμ » και μ’ αυτό σημαδεύει την υπερφυσική και υποστατική ένωση της Θεότη-τας με την ανθρωπότητα, στο πρόσωπο του Χριστού.

Ο « Τερερισμός », αποδεικνύει ακόμα, ότι είναι μια ζωντανή κιθάρα, που σημαίνει τη Θεία Ανάσταση. Δηλαδή, πώς ο Υιός του Θεού, ενίκησε τον θάνατο και δεν μπορεί πιά, να μας κυριεύσει όπως πρίν. Είναι γνωστή η ρήση : « Ουκέτι έτι το κράτος του θανάτου ισχύει ».Πριν από την ένσαρκη οικονομία, η Συναγωγή των Ιουδαίων, έψαλλε ύμνους στο Θεό, με άψυχα όργανα όπως σάλπιγγες, τύμπανα, φόρμιγγες και κιθάρες, βασιζόμενη στον Μεγάλο Ψαλμωδό, Βασιλέα και Προφήτη Δαβίδ.Ο Ψαλμικός στίχος « Αινείτε Αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, εν ψαλτηρίω και κιθάρα », φανερώνει τα προλεγόμενα, ότι η ανθρωπότητα δηλαδή, ήταν σαν άψυχη κιθάρα και χρειάζονταν άλλον να την κινήσει. Τώρα όμως, αφού έχει τον Αναστάντα Χριστό, « την όντως ζωήν », δεν χρειάζεται πλέον άψυχα όργανα, αλλά σαν ζώσα και με ζωντανή φωνή, « Τερερίζει » εκείνο το μέλος, που οι παλαιοί « Τερέριζαν » με τις κιθάρες και τα τύμπανά τους. Και αυτό το « Τερέρισμα », είναι καλύτερο από το « Τερέρισμα » των αψύχων, όπως και η ζωή, είναι καλύτερη από τον θάνατο.

Πηγή:http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/05/blog-post_06.html

Του δικαίου Ιώβ

(6 Μαΐου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Η αμοιβή της υπομονής

Χίλια εννεακόσια είκοσι πέντε χρόνια προ Χριστού, αγαπητοί μου αδελφοί, πέντε δηλαδή γενεές μετά τον Αβραάμ, ζούσε στη χώρα της Αυσίτιδος, κοντά στην Ιουδαία και Αραβία, ένας απόγονος του Ησαύ, ο πολύ γνωστός και δίκαιος Ιώβ. Ήταν, καθώς ο ίδιος ο Θεός αποφαίνεται μέσα στο προφητικό και ποιητικό συνάμα βιβλίο του Ιώβ, ήταν άνθρωπος «δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος, απεχόμενος από παντός πονηρού πράγματος».

Διό και τον υπερύψωσεν ο Θεός, του έδωσε και δύναμι οικονομική και δόξα. Απέκτησεν επτά χιλιάδες πρόβατα, τρεις χιλιάδες καμήλες, πεντακόσια ζευγάρια βοδιών, πεντακόσιους όνους γαλακτοφόρους, δέκα παιδιά και πολύ υπηρετικό προσωπικό.

Με την περιουσία του είχε γίνει ο κοινός ευεργέτης. Εδημιούργησε μεγάλα και θαυμαστά έργα στη χώρα του. Εψώμιζε τους πεινασμένους, επότιζε τους διψασμένους, με αγάπη συμπεριφερόταν προς τους δούλους, απέφευγε τους γελωτοποιούς, τα γλέντια και τις διασκεδάσεις, και όταν τα παιδιά του παρασυρόμενα από το νεανικό τους ενθουσιασμό έστηναν γλέντι μεταξύ τους, εκείνος επρόσφερε θυσία στο Θεό, για τον καθαρισμό τους ώστε να εξιλέωση το Θεό, πού θλίβεται όταν βλέπη τα παιδιά Του να εγκαταλείπουν τη λατρεία του και να επιδίδωνται στη λατρεία του διαβόλου, με τα τραγούδια τους χορούς, τα πιοτά, και τους ηθικούς ξεπεσμούς.

Για όλα αυτά η δόξα του Ιώβ ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο κόσμος όλος τον είχε σαν βασιληά, τον τιμούσε με βασιλικές τιμές.

Άλλα «φθόνω του διαβόλου» ο Θεός επέτρεψε και τα έχασεν όλα ο Ιώβ. Ένας ένας έφθαναν οι υπηρέτες του και του ανηγγειλλαν ότι κλέφτες άρπασαν τα ζώα του και φωτιά πού έπεσε από τον ουρανό κατέκαψε τους δούλους του. Ο τελευταίος αγγελιαφόρος του επρόσφερεν όμως τη μεγαλύτερη λύπη, γιατί του ανήγγειλε το θάνατο και των δέκα παιδιών του, κάτω από τα ερείπια του σπιτιού μέσα στο όποιο γλεντούσαν. Άνεμος σφοδρός έπνευσε και κατέπεσε κατά της οικίας και την έρριξε και κατέχωσε τα παιδιά του δικαίου Ιώβ.

Ω αδελφοί μου, θα επερίμενε κανείς, ο Ιώβ να στραφή κατά του θεού, αφού είδεν ότι όχι μόνον οι κακοί άνθρωποι, οι κλέφτες, άλλα και τα στοιχεία της φύσεως πού τα κυβερνά ο Θεός, όπως είναι, η φωτιά και ο αέρας, τον εχτύπησαν κατά πρόσωπο.

Και όμως η αντίδρασί του υπήρξε μοναδική σε ύψος και περιεχόμενο. Ήταν άνθρωπος «θεοσεβής». Επάνω από όλα και από τα παιδιά του ακόμα είχε την πίστι στο Θεό. Γι΄ αυτό δεν ξεστόμισε κανένα βλάσφημο λόγο, αλλά τούτους τους ανεπανάληπτους, τους υψηλούς, τους διδακτικώτοαους λόγους. «Γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου, γυμνός και απελεύσομαι… Ο Κύριος έδωκεν ο Κύριος αφείλετε… Ώς τω Κυρίω έδοξεν ούτω και εγένετο. Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον».

Και επιπροσθέτως επέτρεψεν ο Θεός και εγέμισε το σώμα του Ιώβ από λέπρα σε σημείο που να καταδικασθή σε απομόνωσι, να κάθεται έξω από την πόλι επάνω σε ένα σωρό κοπριάς και να τον αποστρέφωνται οι γείτονες, οι φίλοι και οι γνωστοί. Για κάθε έναν αύτη η εγκατάλειψι θα ήταν η πιο φοβερή και αβάσταχτη. Και το χειρότερο. Η γυναίκα του μη υποφέρονας την καταφρόνησι των   ανθρώπων    τον   προέτρεπε να βλασφημήση,  «άλλ’ είπον ρήμα κατά του Θεού και τελεύτα». Και ο δίκαιος Ιώβ μέσα από τον πόνο των ελκών την αποστόμωσε. «Ει τα καλά παρά Θεού εδεξάμεθα» τα κακά ούχ’ υποίσομεν»; Μόνο τα καλά θα δεχώμαστε από το Θεό, τα κακά πού εκείνος επιτρέπει δεν πρέπει και αυτά να τα υπομένωμε; Και ακόμη περισσότερο δοκιμάστηκε ο Ιώβ από την επίσκεψι τριών φίλων του βασιλέων, οι όποιοι ούτε λίγο ούτε πολύ, στάθηκαν μακρυά για να μην κολλήσουν και του είπαν ότι για να υποφέρη τόσο πολύ θα πη ότι δεν είναι δίκαιος, όπως φαίνεται, αλλά κακός και άνομος και ασεβής και άπιστος! Ω της κακίας των ανθρώπων! Πόσοι και πόσοι στις πληγές των άλλων αντί να στάξουν λάδι ρίχνουν αλάτι! Μόνο το πάθος της χαιρεκακίας τους διακρίνει.

Άλλ’ ο Θεός δίδει την απάντησι. Στέλνει τον προφήτη του Ελιούς και υποστηρίζει ότι ο Θεός δοκιμάζει τον άνθρωπο του, αλλά δεν τον εγκαταλείπει, γιατί η αγαθή του πρόνοια παντού προφθαίνει.

Και τελευταία ο Θεός παρουσιάζεται «δια λαίλαπος και νεφών», και πληροφορεί τον Ιώβ για τη σοφία του και την πρόνοια του η οποία φαίνεται μέσα σ’ όλα τα έργα της δημιουργίας και τον βεβαιώνει ότι επέτρεψε τους πειρασμούς  του για να αποδειχθή πράγματι δίκαιος. «Οίει δε άλλως με κεχρηματικέναι ίνα αναφανής δίκαιος»; Οι κακοί φίλοι έλαβαν την επίπληξι του Θεού και ο Ιώβ σαν αμοιβή επαναπόκτησε όλα όσα είχε χάσει και ακόμη περισσότερα αγαθά! Απόκτησε δε πάλι δέκα θεοφκισμένα παιδιά.

Αδελφοί μου ο Ιώβ είναι τύπος του Αναστάντος Χριστού μας. Όπως ο Χριστός μας από πλούσιος Θεός έγινε πτωχός άνθρωπος και έπαθε και «λοιδώρουμένος ουκ αντελοιδώρει, πάσχων ουκ ηπέλει» και εσταυρώθη «και τη τρίτη ήμερα ανέστη», έτσι και ο Ιώβ από πλούσιος έγινε πτωχός και ταπεινός και καταφρονημένος αλλά ο Θεός ο όποιος «από κοπριάς ανιστά πένητα», για την υπομονή του και τη θεοσέβεια του τον ανέστησε και τον αποκατέστησε με όλα τα υστέρα αγαθά του.

Δεν είναι πράγματι ανεξερεύτητα τα θελήματα του Θεού και ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι του; Άλλα και του Ιώβ η υπομονή δεν είναι θαυμαστή και ηρωική; Αδελφοί μου μέσα στις θλίψεις μας και τους πειρασμούς μας καλούμεθα να επιδείξωμε Ιώβεια την υπομονή μας εάν θέλωμε να εξέλθωμε από αυτές άβλαβοι και καλλίτεροι.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3462&Itemid=1

Από τη γέννηση του νοσοκομείου στο Βυζάντιο ως τη γέννηση της Ντόλλυ

Η γέννηση του Νοσοκομείου στο Βυζάντιο

Οι Πατέρες της εκκλησίας μας μετά τη διατύπωση των θέσεων της ορθοδοξίας για τη φαρμακευτική αγωγή, αναζήτησαν τρόπους για να γίνει και έμπρακτη η στάση αυτή της εκκλησίας, χτίζοντας ξενώνες για την ανακούφιση των φτωχών ασθενών οι οποίοι σε αντίθεση με τους όποιους Ρωμαϊκούς ξενώνες, είχαν συστηματική και πλήρη ιατροφαρμακευτική υποστήριξη. Οι ξενώνες αυτοί διοικούνταν από τους επισκόπους ή από τους ηγούμενους των μοναστηριών. Η αρχή έγινε από το Μέγα Βασίλειο, που ίδρυσε τα πτωχεία (16) . Η συνεχής δημόσια προφορική και γραπτή εκθείαση της ιατρικής στα κείμενα του Βασιλείου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, είχε σαν αποτέλεσμα το συστηματικό κτίσιμο νοσοκομείων στο όνομα της Χριστιανικής αγάπης και φιλευσπλαχνίας.

Η θεολογική θέση των πατέρων περί του θεμιτού της παρατήρησης και της εξάσκησης των ιατρών, όχι μόνο επανανέσυρε τα κείμενα του Ιπποκράτη και του Γαληνού, αλλά ανέδειξε και σημαντικούς ιατρούς όπως ο Παύλος ο Αιγινήτης. Ένα από τα επιτεύγματα της βυζαντινής ιατρικής είναι η πρόοδος στις χειρουργικές επεμβάσεις, με αποκορύφωμα τη λιθοτομία (17). Το Βυζάντιο υπερηφανεύεται ότι επί των ημερών του πραγματοποιήθηκε στα νοσοκομεία του η πρώτη στον κόσμο αναίμακτη εγχείρηση αφαίρεσης πέτρας, με τη χρήση καθετήρα για την παροχέτευση της κύστεως, κάτι που στη Δύση έγινε εφικτό μόλις κατά τον ΙΘ΄ αιώνα.

Η χρήση φαρμάκων στα νοσοκομεία διευρύνθηκε και μάλιστα με τρόπο που να μην εμποδίζει τη διάχυση της γνώσης, όπως αποδεικνύει η πληθώρα καταλόγων φαρμάκων και φαρμακευτικών φυτών που μας είναι σήμερα διαθέσιμοι από την εποχή εκείνη. Στα βυζαντινά νοσοκομεία, αρχίζει η εγκατάσταση νοσοκομειακών φαρμακοποιών πολύ πιο νωρίς απ ότι στη δύση, στην οποία τα δυο επαγγέλματα δεν είχαν διαχωριστεί μέχρι το 1271. Το πιο χαρακτηριστικό βυζαντινό έργο από τη σκοπιά του φαρμακοποιού, είναι ο κατάλογος επιτρεπομένων φαρμάκων, ο οποίος περιγράφει και τον επιτρεπόμενο τρόπος παρασκευής τους ( στις μέρες μας ονομάζεται φαρμακοποιία.) Προς τα τέλη του ΙΓ αιώνα ο Νικόλαος Μυρεψός είχε συντάξει τη φαρμακοποιία του με τον τίτλο Δυναμερόν που περιείχε περισσότερα από 2600 φάρμακα. Το Δυναμερόν του Νικολάου Μυρεψού αποτέλεσε τη βάση για τις Ευρωπαϊκές φαρμακοποιίες μέχρι τον 17ο αιώνα (10,18).

Μια άλλη πρωτιά των Βυζαντινών νοσοκομείων είναι ότι απέδειξαν έμπρακτα την αξία του δικαιώματος της γυναίκας για ισοτιμία ως προς την ιατρική αντιμετώπιση. Ο ξενών του Λιβός δεχόταν αποκλειστικά γυναίκες ως ασθενείς σύμφωνα με το τυπικόν του (16).

Τέλος, στα βυζαντινά νοσοκομεία παρεχόταν συνεχιζόμενη ιατρική εκπαίδευση, κάτι πρωτοφανές για τα μεσαιωνικά δεδομένα. Το γεγονός της συντήρησης αυτής της Ελληνογενούς στην πλειοψηφία Ιατρικής γνώσης συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό και στη διάσωση μεγάλου μέρους της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και της Ελληνικής γλώσσας. Και το γεγονός ότι όλα αυτά γινόταν κάτω από τη διοίκηση και ενεργό χρηματοδότηση της Ορθόδοξης εκκλησίας, αποτελεί μια άμεση απόδειξη της εγκεφαλικότητας της.

Αντίθετα, στη δύση που όπως είδαμε η Ιατρική δεν ήταν αποδεκτή στην προχριστιανική εποχή, επικράτησε σχεδόν απόλυτο σκότος. Η χρήση φαρμάκων θεωρούντο δεισιδαιμονία και οι χρήστες τους μάγοι και μάγισσες (23).Η όποια φαρμακευτική γνώση περιορίστηκε σε κάποια μοναστήρια και ποτέ δεν διαχύθηκε σε μαζικό επίπεδο. Την ίδια στιγμή που οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είχαν καλά συνειδητοποιήσει τόσο την πίστη τους όσο και την ταυτόχρονη ανάγκη για χρήση φαρμάκων, οι χριστιανοί της Δύσης έπρεπε να περιμένουν την έλευση του Παράκελσου για να υποψιαστούν ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τις νόσους με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής (19). Ακόμη και οι οίκοι φιλευσπλαχνίας τους ποτέ δεν εξελίχθηκαν σε νοσοκομεία όπως στο Βυζάντιο. Αλλά και τα καλύτερα νοσοκομεία τους ποτέ δεν έφτασαν την οργάνωση του Ξενώνα του Παντοκράτωρος στην Κωνσταντινούπολη που έφτασε να διαθέτει 5 φαρμακοποιούς (16). Όταν ο Βασιλιάς της Σικελίας Φρειδερίκος ο Β χώρισε με νομοθετικό διάταγμα το επάγγελμα του Ιατρού από το επάγγελμα του Φαρμακοποιού, δεν έκανε καμία νύξη για τα νοσοκομεία, γεγονός που πιστοποιεί την έλλειψη ή τη νηπιακή τους κατάσταση γύρω στο 1271. Στην δυτική βιβλιογραφία δεν παρατηρείται επίσκοπος με σημαντικές γνώσεις ή με άποψη επί του φαρμάκου. Στην βυζαντινή βιβλιογραφία ακόμα και ο Πατριάρχης Φώτιος ήξερε και χρησιμοποιούσε συνταγές φαρμάκων.

Το φάρμακο από το βυζάντιο ως την Ντόλλυ

Η Τουρκοκρατία διέλυσε την πλειοψηφία αν όχι όλα τα βυζαντινά νοσοκομεία (16,20). Ακολούθησαν οι σκοτεινοί για την Ελλάδα αιώνες. Στη δύση, το πνεύμα της αναγέννησης ωθούσε με μαθηματική ακρίβεια στην ενσωμάτωση της αλχημείας από τη φαρμακευτική και την ταυτόχρονη γέννηση της χημείας από τα εργαστήρια των φαρμακείων. Ταυτόχρονα όμως στη Δύση, άρχισαν να εμφανίζονται οι συνέπειες των μεθόδων της Ιεράς εξέτασης και της δογματικής προσήλωσης της εκκλησίας που έπασχε τόσο σε θεολογικό επίπεδο ως προς τη στάση της απέναντι στο φάρμακο, όσο και στην καθημερινή της πρακτική: Η ανακάλυψη των μικροβίων καθώς και η ανακάλυψη των δεινοσαύρων κλόνισε την πεποίθηση των δυτικών επιστημόνων ως προς την αξιοπιστία της Γένεσης στην Βίβλο (25), ακριβώς διότι ο τρόπος προσέγγισης της Βίβλου από αυτούς είναι καθαρά ορθολογιστικός και όχι εννοιολογικός.. Η ανακάλυψη φαρμάκων που έσωζαν τους αποικιοκράτες στο νέο κόσμο, κλόνισαν την πεποίθηση ότι οι ασθένειες αποτελούν υποχρεωτικά τιμωρία του Θεού. Η ανακάλυψη των εμβολίων, έθεσε τέρμα στις «αμαρτωλές» και «μη αμαρτωλές» οικογένειες. Η γένεση και ενίσχυση της επιστημονικής φαρμακολογίας συνετέλεσε στην ελάττωση των δακτυλοδεικτούμενων προσώπων. Η ανακάλυψη των νόμων της γενετικής και μάλιστα από έναν μοναχό, τον Mendel, θεμελίωσαν ακόμα περισσότερο τις σχέσεις αιτίου –αιτιατού (22).Για τους λόγους αυτούς, πολύ συχνά οι επιστήμονες της δύσης προσπαθούν να κάνουν άκαιρες συγκρίσεις του λογικού με το υπέρλογο. Έτσι, αμήχανα η δυτική εκκλησία υποδέχτηκε με έντονα αρνητικά συναισθήματα τη βιοτεχνολογία που πρεσβεύει η έλευση της Ντόλλυ, ενώ στάθηκε συγκριτικά ασυγκίνητη στη ρίψη των ατομικών βομβών σε μη-χριστιανούς.

Συμπεράσματα

Η ορθοδοξία αποτελεί το τμήμα εκείνο της χριστιανοσύνης που ξεκάθαρα στήριξε την ύπαρξη του φαρμάκου, και την συσχέτισε με το μεγαλείο της Θεϊκής Σοφίας. Είναι εκείνη που ξεκάθαρα στήριξε την Ιατρική, αναδεικνύοντας την ως πεμπτουσία της φιλευσπλαχνίας. Και μόνο για τις καθαρές αυτές θεολογικές θέσεις που κηρύττει από την εποχή των Πατέρων της, η ορθοδοξία δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από τον κόσμο του φαρμάκου. Εξάλλου, η ορθοδοξία, συνετέλεσε όσο καμία άλλη θρησκεία στην εξέλιξη του φαρμάκου, διότι η ορθοδοξία δημιούργησε τον πιο φυσικό χώρο παρατήρησης της κλινικής του δράσης: Στο νοσοκομείο, που είναι δικό της δημιούργημα, διενεργούνται σήμερα όλες οι διεθνείς ελεγχόμενες κλινικές μελέτες των φαρμάκων.

Ακόμα και σήμερα όμως, η ορθοδοξία δεν έχει τελειώσει τον ιστορικό της ρόλο ως προς η βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στο φάρμακο: Στην μεταμοντέρνα κοινωνία της παγκοσμιοποίησης, η ανάμιξη της ανατολικής με τη δυτική φιλοσοφία έφερε σαν αποτέλεσμα το να επιθυμούν μεν οι άνθρωποι την υγεία τους, αλλά να θέλουν περισσότερο να αισθάνονται ότι έχουν αξία. Έτσι, θυσιάζουν συχνά την υγεία τους για να αισθανθούν ότι αξίζουν. Για την ορθοδοξία όμως, το αίσθημα αξίας δεν κατακτάται ως επίτευγμα, αλλά λαμβάνεται ως Θείο δώρο (28).

Η συμπαράσταση της ορθοδοξίας στην έλευση νέων φαρμάκων μέσω της στήριξης για την εξεύρεση ισχυρής θεολογικής πλατφόρμας για την επίλυση των προβλημάτων της βιοηθικής στα βιοτεχνολογικά φάρμακα, καθώς και η κατανόηση της σε νοσήματα τα οποία στην δυτική κοινωνία -και κατά συνέπεια στα δυτικά δόγματα του χριστιανισμού- αποτελούν θέματα taboo (όπως για παράδειγμα η παθολογική σεξουαλική δυσλειτουργία και η παθολογική γυναικεία ακράτεια ούρων) αποτελεί μέγιστη απόδειξη της συνέχισης της δυναμικής συνέργειας της επιστήμης με την ορθοδοξία στην Ελλάδα, όπως θεμελιώθηκε από τους Πατέρες της εκκλησίας μας.

Και τέλος, θα πρέπει να συνεχιστεί η ολιστική προσέγγιση της ορθοδοξίας στα θέματα της ασθένειας, που βλέπει την φαρμακευτική αγωγή για το σώμα να συνδυάζεται με την πνευματική ανάταση. Γιατί ακόμα και οι δυτικού τύπου κλινικές μελέτες, έχουν πλέον αποδείξει ότι αυτός ο συνδυασμός πνευματικής και σωματικής υποστήριξης συμβάλλει αποφασιστικά στη μεγαλύτερη συμμόρφωση του ασθενή στις οδηγίες του Ιατρού και του Φαρμακοποιού[24]. Συμμόρφωση, που η Φαρμακευτική και η Ιατρική την χρειάζονται αυτή την εποχή περισσότερο από ποτέ σε μερικά νοσήματα που δεν έχουν ακόμα νικηθεί, όπως ο καρκίνος (27).

Για να μπορέσει η ορθοδοξία να συνδράμει αποφασιστικά θα πρέπει να χρησιμοποιήσει κατά την άποψη του συγγραφέα την ξεκάθαρη πρακτική που εφάρμοσε στα βυζαντινά νοσοκομεία που δημιούργησε: Το διαχωρισμό μεταξύ της νόσου και της ασθένειας (26). Νόσος είναι ένα σύνολο παθολογικών διαταραχών που διαπιστώνονται εργαστηριακά και πιστοποιούνται κλινικά από τον ιατρό. Ασθένεια είναι ο τρόπος που βιώνει ο άνθρωπος τη νόσο του. Η αντιμετώπιση της νόσου είναι έργο αποκλειστικά της φαρμακευτικής επιστήμης και όχι της θρησκείας. Στην αντιμετώπιση της ασθένειας όμως η Ορθοδοξία μπορεί να παίξει μέγιστο ρόλο με την έννοια της ίασης ως σωματικής και πνευματικής ολοκληρίας της υγείας (28). Όταν η Φαρμακευτική χαρίσει στην Ιατρική το τελικό χτύπημα στα νοσήματα αυτά με όπλο τη νέα τεχνολογία, η ορθοδοξία πρέπει να είναι εκεί: Περιχαρής, για την καθαρή θεολογική στάση αλλά και την έμπρακτη στήριξη που κρατάει απέναντι στο φάρμακο, εδώ και 1300 περίπου χρόνια.

Σημειώσεις

16. Timothy Miller: Η γέννηση του Νοσοκομείου στο Βυζάντιο. Ελληνική επιμέλεια κ. Κελέρμενος, αρωγή Ιερ. Μητρ. Λειβαδιάς. Εκδ. βήτα Medical Arts

17. Χ. Μάρτης: Η Ιατρική από τον Ιπποκράτη στο DNA. Εκδ. Λιβάνη, 2002

18. Ε. Φωκάς. Ιστορία της Φαρμακευτικής. Εκδ. Αρ.Παν. Θες/νίκης 1983

19. Παράκελσος: De causis morborum invisibilium.Εκδ. Κυβέλη 2005

20. πατήρ Γεώργιος Δ. Μεταλληνός: Τουρκοκρατία. Εκδ. ακρίτας, 1993

21. Καινή Διαθήκη. Επιμέλεια Π. Τρεμπέλα

22. Richard Dawkins: Το εγωιστικό γονίδιο. Εκδ. Κάτοπτρο, 1976

23. Mary Baker Eddy: science and health with key to the scriptures. Editor trustees under the will of M. B. Eddy, 1903

24. Μανώλης Μιτάκης: Το επείγον στο φαρμακείο. Εκδ. Φαρμακευτικός κόσμος, 2005

25. Lynn Margoulis: Ο συμβιωτικός πλανήτης. Μια νέα θεωρία για την εξέλιξη. Εκδ.Κάτοπτρο 1999

26. Sarah Nettleton: Κοινωνιολογία της υγείας και της ασθένειας. Εκδ. τυπωθήτω, 1995

27. Μανώλης Μιτάκης: Φαντασία και λογική στον κόσμο του φαρμάκου: Η ιστορία της cis-platine. Περ. Ρυσμός, 2/ 2002

28. πατήρ Φιλόθεος Φάρος. Η Ίαση ως υγείας ολοκληρία. Εκδ. Αρμός, 2003

Πηγή:http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/mitakis_farmako3.html

α. Το νόημα των Μυστηρίων

Ή ανθρώπινη φύση μετά το προπατορικό αμάρτημα «εξαγριώθηκε» καί έγινε «ακανθώδης» όπως τα άγρια δέντρα. Για την «ημέρωση» της βλάστησε ή «ράβδος (= βλαστός) έκ της ρίζης Ίεσσαί καί ανθός έκ της ρίζης» (Ήσ. ια’, 1), ό Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός καί έγινε «βλαστός» αισθητός, για να εξημερώσει με αισθητό τρόπο τους αισθητούς ανθρώπους.

Αυτό το εξημερωτικό καί αναγεννητικό έργο επιτυγχάνεται με τον τρόπο πού όρισε καί παρέδωσε ό Χριστό; στους Αγίους Αποστόλους καί συνεχίζεται να επιτυγχάνεται καί να τελείται με τα Αγια Μυστήρια, με την ιδιαίτερη για τον καθένα Ιεροτελεστία,

Έφ’ όσον στη γη πού ζούμε, με το πεπερασμένο μυαλό πού έχουμε, δεν μπορούμε να ερευνήσουμε όλη την Αλήθεια καί τα Μυστήρια της πίστεως μας, δεχόμαστε την αποκάλυψη τους, (όχι παραπλανητικά καί παράλογα, αλλά υ πέρλογα) καί εξαγιαζόμαστε υπερφυσικά μέσα από φυσικά υλικά στοιχεία καί άκτιστες θειες ενέργειες πού απορρέουν από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

β. Ή έννοια καί ή αναγκαιότητα των Μυστηρίων

Τα θεια Μυστήρια είναι θεοσύστατες τελετές της Εκκλησίας πού μεταδίδουν στα μέλη της με αισθητά σημεία, την αόρατη καθαρτική καί αγιαστική Θεία Χάρη,

Όλα τα Μυστήρια μεταδίδουν τη μία Θεία Χάρη, το καθένα με ειδική τελετή καί είναι αναγκαία για τη σωτηρία μας όχι όμως όλα. Υποχρεωτικά είναι τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος, της Θείας Ευχαριστίας καί της Μετανοίας – Έξομολογήσεως. Προαιρετικά είναι, της Ίερωσύνης, του Γάμου καί του Εύχελαίου.

Οί θεοσύστατες αυτές τελετές ονομάστηκαν μυστήρια για δύο λόγους. Πρώτον διότι, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, «έτερα ορώμεν καί έτερα πιστεύομεν» δηλ. ή Θεία Χάρη πού μεταδίδουν είναι πραγματική, αλλά αόρατη. Δεύτερον, διότι δεν επιτρεπόταν να τα παρακολουθούν οί άπιστοι ή οί ειδωλολάτρες, αλλά μόνον οί πιστοί. Δε δίδονται τα αγία Μυστήρια της πίστεως σε ανθρώπους πού ζουν βίο ασεβή ή μπορεί να τα καταπατήσουν (Ματθ. ζ’, 6). Καί φυσικά τα ανωτέρω είναι τελείως διάφορα από τα αρχαία ειδωλολατρικά μυστήρια ή από τα «μυστήρια» πού υπάρχουν σε σύγχρονες θρησκείες ή αιρέσεις.

γ. Πότε είναι έγκυρα τα Μυστήρια

Για να είναι έγκυρο καί «κανονικό» ένα Μυστήριο, σύμφωνα με την Αποστολική παράδοση, είναι αναγκαία, τα έξης στοιχεία:

(1) Ό «κανονικά» χειροτονημένος τελετουργός (Ιερέας ή Επίσκοπος).

(2) Τα αισθητά σημεία, δηλ. ή ύλη του Μυστηρίου, πού ποικίλλει ανάλογα με το Μυστήριο.

(3) Ή ειδική Ιερολογία, δηλ. τα ειδικά για το καθένα λόγια.

Το πρώτο από τα επτά Μυστήρια, το Μυστήριο των Μυστηρίων πού αποτελεί καί το κέντρο της όλης Λατρείας , είναι το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, ή Θεία Λειτουργία. Το Μυστήριο αυτό, στο όποιο τελείται θυσία εξιλαστήρια καί ευχαριστήρια καί μας προσφέρεται τροφή «ζωής αιωνίου», το Σώμα καί το Αίμα του Κυρίου, αναλύθηκε προηγουμένως καί γι’ αυτό θα αναφερθούμε στα υπόλοιπα Μυστήρια.

Από:http://www.patirxristos.gr

Τι είναι η Ορθοδοξία;

του μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

από την εφημερίδα «Μακεδονία», 21/2/2010

Δεν θ’ αντιγράψω ορισμούς από βιβλία. Θα μιλήσω μέσα από την καρδιά μου. Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια. Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια. Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος. Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει: “Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό…”.

Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς……

Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.

Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται. Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.

Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο “Ημερολόγιο της ευτυχίας” του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός “σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες”. Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.

Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό. Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση. Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.

Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή. Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί. Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τ’ αληθινά, τ’ ατόφια, τα ταπεινά.

Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν’ αγαπάμε. Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν’ αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.

Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν’ αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

πηγή: http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=51497

http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3447&Itemid=1

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ

Το ερώτημα για τη σχέση πίστεως και γνώσεως είναι πολύ παλιό. Από τα πρώτα κιόλας βήματά της η Εκκλησία το αντιμετώπισε σ’ αυτή ή σ’ εκείνη τη μορφή του. Και ήταν πολύ φυσικό να αναρωτιούνται οι άνθρωποι ποιά σχέση είχε η αποκάλυψη του Θεού, που αποκτούσαν με την πίστη, με τη γνώση τους για τον κόσμο και τον άνθρωπο που είχαν πριν προσχωρήσουν στο λαό του Θεού. Ήταν και η πίστη κατά κάποιο τρόπο μια νέα γνώση για το Θεό και τον άνθρωπο. Ποιά σχέση είχε με όσα γνώριζαν μέχρι τότε; Τί το καινούριο έδινε στον πιστό και μέχρι ποιά σημείο υποκαθιστούσε, αχρήστευε ή συμπλήρωνε την ανθρώπινη γνώση; Η αποκάλυψη απαιτούσε περαιτέρω πρόοδο των ανθρωπίνων προσπαθειών για γνώση ή μήπως συνδεόταν με μια παραίτηση από κάθε παραπέρα ενασχόληση με την έρευνα;

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά δεν ήταν μονοσήμαντη ούτε πάντα ή ίδια. Η ζωή της Εκκλησίας παρουσιάζει στο σημείο αυτό όλες τις δυνατές απαντήσεις, ανάλογες με τις πολιτιστικές προϋποθέσεις και το βαθμό αφομοιώσεως του Ευαγγελίου από τους νέους πιστούς. Προσωπικές εμπειρίες, πολιτιστικό κλίμα και παιδεία έπαιξαν το ρόλο τους στη διαμόρφωση μιας απαντήσεως και στην πρακτική της στην καθημερινή ζωή των πιοτών.

Έτσι στη Κόρινθο, λίγο μετά την ίδρυση της Εκκλησίας, ο Απ. Παύλος αντιμετωπίζει στην Α’ επιστολή του προς την τοπική εκκλησία μια ομάδα χριστιανών που έδειχνε ολοφάνερη προτίμηση προς τη γνώση. Γι’ αυτούς η πίστη ήταν μια προβαθμίδα, που έπρεπε να ξεπεράσει ο άνθρωπος, για να φτάσει τελικά στη γνώση των μυστηρίων της πνευματικής ζωής­ και να γίνει έτσι τέλειος, πνευματικός. Την άποψη αυτή εκπροσωπούσαν και πρακτικά οι «γνωστικοί» της Κορίνθου, θεωρώντας τον εαυτό τους σπουδαίο και ξεχωριστό και υποτιμώντας τους άλλους, αυτούς που περιορίζονταν στην πίστη για να πετύχουν τη σωτηρία. Ο Απ. Παύλος φυσικά δεν μπορούσε να δεχτεί κάτι τέτοιο, γιατί και θεωρητικά ήταν εσφαλμένο και πρακτικά δημιουργούσε απαράδεκτους διαχωρισμούς στους κόλπους της κοινότητας, θυμίζει κατ’ επανάληψη στους Κορινθίους, πως «η γνώσις φυσιοί, η αγάπη οικοδομεί». Είναι χαρακτηριστικό, πως δεν αντιπαραθέτει στο φούσκωμα, στην αλαζονεία των «γνωστικών» την πίστη, αλλά τήν καθημερινή έκφραση της, την αγάπη, θέλει έτσι να δείξει πως δεν πρόκειται για  ένα θεωρητικό πρόβλημα, αλλά για μια επικίνδυνη πρακτική που μεταβάλλει την ίδια τη καρδιά του χριστιανισμού.

Οι απόψεις του Παύλου όμως δεν εμπόδισαν τον Β΄ και Γ΄ αιώνα πλήθος ανθρώπων να βαδίσει τον ίδιο σφαλερό δρόμο, με μεγαλύτερη μάλιστα επιμονή και φυσικά μεγαλύτερο ξεστράτισμα από την ευαγγελική οδό. Η αίρεση των γνωστικών πήρε το όνομά της από την εκτίμηση προς τη γνώση σαν οδό σωτηρίας, συνδυασμένη βέβαια με μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση του χριστιανικού Ευαγγελίου. Η αποδοχή της γνώσεως ως της μόνης βαθμίδας πνευματικής τελειότητας, γρήγορα δημιούργησε κάστες μέσα στους κόλπους των γνωστικών. Έτσι άλλαξε ουσιαστικά ο χαρακτήρας του χριστιανισμού και οι γνωστικοί βρέθηκαν αυτόματα έξω από την Εκκλησία, αφού πηγή της διδασκαλίας τους είχαν τα δικά τους ανθρώπινα κατασκευάσματα και όχι την αποκάλυψη του Θεού εν Χριστώ. Η γνώση είχε καταπιεί τελείως την πίστη…

Τον ίδιο σφαλερό δρόμο ακολούθησαν και οι αιρετικοί της αρχαίας Εκκλησίας, ο Άρειος, ο Μακεδόνιος και οι υπόλοιποι. Δέχτηκαν βέβαια την αποκάλυψη του Θεού ως βάση της πίστεως, θέλησαν όμως να ερμηνεύσουν τη Γραφή με τα κριτήρια της φιλοσοφικής γνώσεως, όπως τα καταλάβαιναν αυτοί, αδιαφορώντας για την πίστη της Εκκλησίας όπως είχε διαμορφωθεί στο πέρασμα των αιώνων μέσα στην Παράδοσή της.

Και έτσι έκαμαν την υποκειμενική γνώση τους κριτήριο για την αλήθεια της πίστεως. Έβαλαν στη θέση του Ευαγγελίου τον ορθό λόγο μιας φιλοσοφικής σχολής, με αποτέλεσμα να φύγουν από την ορθή οδό.

Φυσικά δεν έλειψαν και οι διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Άνθρωποι άγευστοι από φιλοσοφική παιδεία, με το ζήλο του νεοφώτιστου έσπευσαν να υποστηρίξουν μια ριζική λύση. Αρνήθηκαν κάθε σχέση ανάμεσα στην αποκάλυψη που εκφράζεται με την πίστη και στη γνώση που παρέχει στον άνθρωπο η εμπειρία και η λογική του. Απέρριψαν βιαστικά κάθε σχέση της πίστεως με τη φιλοσοφία, που άλλωστε ελάχιστα γνώριζαν. Έφτασαν έτσι σε σχήματα, που αν επικρατούσαν θα απομόνωναν τον χριστιανισμό από την ίδια τη ζωή. Γιατί πίστη ξεκομμένη από τις πνευματικές αναζητήσεις του ανθρώπου, δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στις ανθρώπινες καρδιές και προπαντός απήχηση στους ηγέτες, σ’ αυτούς που στέκονται σαν παράδειγμα για τον κοινό άνθρωπο.

Η Εκκλησία όμως δεν παρασύρθηκε στο αδιέξοδο της φανατικής αρνήσεως, όπως δεν είχε αποδεχτεί ούτε τη μεταβολή της γνώσεως σε κριτήριο της ορθότητας της πίστεως. Και δεν απομακρύνθηκε από τη σωστή οδό, γιατί οι Πατέρες ήταν άγιοι και φωτισμένοι άνθρωποι, με μεγάλη παιδεία και γνήσιο ορθόδοξο αισθητήριο. Σπουδασμένοι στα καλύτερα σχολεία της εποχής, κάτοχοι της φιλοσοφίας όσο και της αγίας Γραφής, με γνώμονα την οικοδομή της Εκκλησίας στις ενέργειές τους, με κριτήριο την αποκάλυψη του Θεού στα μεγάλα θέματα και με στόχο την εξάπλωση του Ευαγγελίου, χρησιμοποίησαν τη γνώση για να περιχαρακώσουν την πίστη από τους αιρετικούς και την πίστη για να δώσουν σωστό προσανατολισμό στην ανθρώπινη γνώση. Ο άγιος Αθανάσιος, ο Γρηγόριος ο θεολόγος, ο Μ. Βασίλειος, ο Γρηγόριος Νύσσης, ήταν όλοι τους βαθειά μορφωμένοι άνθρωποι, κάτοχοι όχι μόνο της θεϊκής, αλλά και της ανθρώπινης σοφίας .Γι’ αυτό βρήκαν τη χρυσή τομή στο πρόβλημα: χρησιμοποίησαν τη γνώση για να υπερασπιστούν τη σωστή πίστη, για να τη συστηματοποιήσουν, για να την κάνουν προσιτή στον πνευματικό κόσμο της εποχής τους. Κι από την άλλη, με τη βαθειά πίστη τους μπόρεσαν να εντάξουν τη γνώση στην υπηρεσία της αγάπης, δείχνοντας έτσι το δρόμο σ’ όλους τους μεταγενέστερους χριστιανούς.

Δεν ακολουθήθηκε όμως πάντα η γραμμή των Πατέρων στην πορεία της Εκκλησίας. Στη Δύση κυρίως, που οι επιδρομές των βαρβάρων και η ιστορική πορεία στη συνέχεια διέκοψαν την ομαλή συνέχιση της πνευματικής προόδου, η καλλιέργεια των γραμμάτων ατόνησε και ο κόσμος πέρασε σε μια ταύτιση του παρελθόντος με το χριστιανικό θεολογικό σύστημα. Έτσι, όταν με την αναγέννηση πέρασε η Δύση σε μια νέα άνοδο της φιλοσοφίας και της επιστήμης, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν παρακολούθησαν την πρόοδο για πολλά χρόνια. Ξεκομμένοι οι ίδιοι από τα νέα πνευματικά ρεύματα και άμοιροι της νέας παιδείας, δεν μπόρεσαν να αφομοιώσουν τη νέα γνώση. Κι άρχισαν να την πολεμούν, στηριζόμενοι βασικά σε μια γνώση κληρονομημένη από το παρελθόν, που στα μάτια τους όμως είχε ταυτιστεί με την παράδοση της Εκκλησίας. Έτσι αυτόματα υποχρέωσαν τους άμοιρους θεολογικής παιδείας σοφούς της εποχής να πάρουν εχθρική στάση απέναντι στην Εκκλησία, αφού την έβλεπαν σαν τροχοπέδη της γνώσεως του άνθρωπου. Σ’ αυτή την άτυχη ιστορική αντίθεση βρίσκεται η ρίζα του κακού, που αν δεν σταματήσει, μπορεί να οδηγήσει στο μαράζωμα του δυτικού πολιτισμού, αφού του κόβει τις μεταφυσικές του ρίζες, το ίδιο το θεμέλιο της πνευματικής υποστάσεώς του.

Παρότι στην Ανατολή ποτέ η Εκκλησία δεν έφτασε σε τέτοιες ακρότητες, η ιστορική εξέλιξη του δικού μας χώρου, η τάση να μεταφέρονται άκριτα στο τόπο μας όλα όσα συμβαίνουν στη Δύση και η τελική σύνδεση των ακραίων θέσεων με κοινωνικοπολιτικές θεωρίες δημιούργησαν και σ’ εμάς ένα πρόβλημα ανύπαρκτο για όποιον γνωρίζει τη παράδοσή μας. Έτσι εξακολουθούν και σήμερα να εμφανίζονται άνθρωποι που υποστηρίζουν πως η πίστη είναι ασυμβίβαστη με τη γνώση, πως η γνώση θα καταστήσει τελικά άχρηστη την πίστη και άλλα ηχηρά παρόμοια. Πρόκειται για τον απόηχο μιας υπεραισιόδοξης εκδοχής ενός επιστημονισμού, που δεν υποστηρίζεται πια πουθενά σ’ αύτη την αφελή, απλοϊκή του μορφή. Γιατί σήμερα ξέρουμε όλο και περισσότερο τα όρια της δυνατότητάς μας για γνώση. Και πάνω απ’ όλα γνωρίζουμε πως τα μεγάλα ερωτήματα για τη ζωή δεν είναι δεμένα με την απάντησή μας στα επιμέρους επιστημονικά ερωτήματα. Ακόμη αρχίζουν να αναγνωρίζουν οι επιστήμονες τη θετική συμβολή της πίστεως στην εξήγηση του κόσμου, αφού η χριστιανική πίστη, πρώτη αυτή, έβγαλε μέσα από τον άνθρωπο όλες τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες που ήταν ανασχετικός παράγοντας για την έρευνα του κόσμου, Και πάνω από όλα: η γνώση μπορεί να φτάσει μέχρις ένα σημείο, Από κει και πέρα αρχίζει μια νέα δουλειά, η δημιουργία μιας συνολικής εικόνας για τον κόσμο, τον άνθρωπο και την πορεία του. Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν είναι πια γνώση, αλλά έκφραση πίστεως ή απιστίας. Η επένδυση μιας κοσμοθεωρίας με ψευτοεπιστημονικά επιχειρήματα δεν μπορεί να ξεγελάσει πια κανένα σήμερα. Γιατί είναι διαφανής ο ψευτοθρησκευτικός χαρακτήρας της, όσο και αν επικαλείται μεγάλα ονόματα. Η άρνηση της χριστιανικής πίστεως στο όνομα κάποιας γνώσεως είναι μια χονδροειδής άπατη, που δεν ξεγελά πια. Θα ήταν πιό έντιμο να αρνηθεί κανείς την πίστη στο όνομα της νέας πίστεώς του. Έτσι τουλάχιστο δεν θα κινδύνευε να χαρακτηριστεί ως ανειλικρινής…

Το σημείο όμως που φαίνεται πως η γνώση έχει τα όριά της και που αφήνει μόνη τη πίστη να συντροφεύσει τον άνθρωπο, είναι η αξιολόγηση των πράξεών του και η λήψη αποφάσεων που καθορίζουν τη σχέση του με τους συνανθρώπους. Εδώ φαίνεται πως η πορεία από τη γνώση στη πρακτική αξιολόγησή της και στην εφαρμογή της δεν εξαρτάται από μια άλλη γνώση, αλλά από μια βασική πίστη που έχει ο άνθρωπος διαμορφώσει από πριν και ανεξάρτητα από τη γνώση του. Η χρησιμοποίηση των αποκαλύψεων για πολεμικούς σκοπούς λ.χ. όπως και η ίδια η απόφαση για τον πόλεμο, αποτελούν ενέργειες της ηθικής βουλήσεως του ανθρώπου που ανάγονται σε έσχατη ανάλυση στη πίστη του για την αξία της ανθρώπινης ζωής και το σκοπό του ανθρώπου πάνω στη γη. Το ίδιο και στις διαπροσωπικές σχέσεις, η αντιμετώπιση του άλλου ως αδελφού ή ως εχθρού, ως μέσου για την ικανοποίηση του Εγώ μας ή ως αδελφού «δι’ ον Χριστός απέθανε», απηχεί τη βασική, πρωταρχική πίστη του ανθρώπου, που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από κανενός είδους γνώση. Όπου μπαίνει στη μέση η ηθική απόφαση μετά από αξιολόγηση των πραγμάτων – κι αυτό συμβαίνει σ’ όλες τις μεγάλες στιγμές, ατομικές ή συλλογικές -αποφασίζει η πίστη του ανθρώπου, ενώ η γνώση του παρέχει μόνο τα μέσα για την υλοποίηση των αποφάσεών του.

Το συμπέρασμα μας είναι πολύ απλό και ξεκάθαρο: η γνώση δίνει στον άνθρωπο τα μέσα για τον εξανθρωπισμό της ζωής του, τις δυνατότητες να βρεθεί πιο κοντά στο συνάνθρωπο. Την απόφαση όμως για τη σωστή χρησιμοποίηση της γνώσεως την παίρνει κανείς με βάση τη πίστη του, τη βασική θεώρηση και αξιολόγηση της δικής του ζωής και της ζωής των άλλων. Η πίστη δεν υποκαθιστά τη γνώση στην εξήγηση του κόσμου, ούτε θέλει κάτι παρόμοιο. Δίνει όμως η πίστη πάντα το θεμέλιο για μια πραγματικά ανθρώπινη ζωή και συνύπαρξη των ανθρώπων στο κόσμο. Και στο σημείο αυτό είναι αναντικατάστατη, όπως είναι οι ρίζες του δέντρου…

 (Βασ.Π.Στογιάννου, «Η Εκκλησία στην ιστορία και στο παρόν»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Γιαννακόπουλος Ἰωήλ (Ἀρχιμανδρίτης).

Oἱ Φαρισαῖοι ἐφθόνησαν τό ἒργον τοῦ Προδρόμου (Ματθ. 3,7). Τώρα φθονοῦν καί τό ἒργον τοῦ Ἰησοῦ. Τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ ὃτι «ὡς οὖν ἒγνω ὁ Κύριος», ὃταν ἒμαθεν ὁ Κύριος «ὃτι ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι, ὃτι ὁ Ἰησοῦς πλείονας μαθητάς ποιεῖ καί βαπτίζει ἢ Ἰωάννης» ὃτε ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὃτι ὁ Χριστός προσελκύει περισσοτέρους μαθητάς ἀπό τόν Ἰωάννην τόν Πρόδρομον καί βαπτίζει (καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτός οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλά οἱ μαθηταί αὐτοῦ) (ἂν καί ὁ ἲδιος ὁ Ἰησοῦς δέν ἐβάπτιζεν ἀλλά οἱ μαθηταί Του) «ἀφῆκε τήν Ἰουδαίαν καί ἀπῆλθεν πάλιν εἰς τήν Γαλιλαίαν». Ὁ Κύριος δηλαδή πληροφορηθείς τόν φθόνον τῶν Φαρισαίων διά τό βάπτισμα τῶν μαθητῶν του μεταβαίνει ἐκ τῆς μεσημβρινῆς Ἰουδαίας ἐκ τῆς τοποθεσίας τῆς Αἰνών καί Σαλείμ εἰς Γαλιλαίαν. «Ἒδει δέ διέρχεσθαι Αὐτόν διά τῆς Σαμαρείας». 

Ὁ Κύριος ἒπρεπε νά μεταβῇ εἰς τήν Γαλιλαίαν μέσω Σαμάρειας, διότι ἐν τῇ Σαμαρεία ἦτο ἐλαχίστη ἡ ἐπίδρασις τῶν Φαρισαίων, μετά τῶν ὁποίων ἀπέφευγε τάς συγκρούσεις, ἳνα δυνηθῇ νά τελειώσῃ τό ἒργον Του. Ἀναχωρήσας λοιπόν ὁ Κύριος ἐκ τῆς Αἰνών μετά πορείαν μιᾶς καί ἡμισείας ἡμέρας «ἒρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ» φθάνει δηλαδή πλησίον της πόλεως Συχάρ Σαμαρείας κειμένης εἰς τούς πρόποδας τοῦ ὂρους Γαριζείν. Ἡ δέ Συχάρ εὑρίσκετο «πλησίον τοῦ χωρίου» πλησίον τοῦ τόπου, «ὃ ἒδωκεν Ἰακώβ Ἰωσήφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ∙ ἦν δε ἐκεῖ πηγή τοῦ Ἰακώβ». Ἡ περιοχή αὓτη εἶχε δοθῆ εἰς τόν Ἰωσήφ ὑπό τοῦ πατρός τοῦ Ἰακώβ. Διά τοῦτο τό φρέαρ, τό ὁποῖον ἦτο ἐκεῖ, ὠνομάζετο φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. 

Φθάσας ἐκεῖ ὁ Κύριος «κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὓτως ἐπί τῇ πηγῇ» κατάκοπος ὁ Κύριος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας δέν ζητεῖ κάθισμα ἢ προσκεφάλαιον. Κάθεται ἀφελῶς πλησίον τῆς πηγῆς. Κάθεται, ὂχι μόνον διότι ἦτο ἐξηντλημένος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας, ἀλλά διά νά δώσῃ τήν σωτηρίαν εἰς μίαν ἁμαρτωλόν ψυχήν καί εἰς ὁλόκληρον λαόν τῶν Σαμαρειτῶν. Κουρασμένος σωματικῶς ζητεῖ τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν, «ὣρα ἦν ὡσεί ἓκτη». Ἦτο περίπου μεσημέρι. «Ἒρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὓδωρ». Μία νέα γυναῖκα ἒρχεται διά νά πάρῃ νερό. Ἡ γυναῖκα αὐτή κατήγετο ἐκ τῆς Συχέμ διαφόρου τῆς Συχάρ ἀνηκούσης εἰς τήν ἐπαρχίαν Σαμαρείας. 

Ὃταν λοιπόν ἦλθεν ἡ Σαμαρεῖτις, ὁ Ἰησοῦς ἐπιθυμῶν νά σώσῃ τήν ἁμαρτωλήν της ψυχήν ἀποκαλύπτει ὂχι ἀμέσως ἀλλά βαθμηδόν καί μεθοδικῶς, ὃτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἰδού δέ πῶς ἒγινεν ἡ ἀποκάλυψις αὓτη.

«Οἱ μαθηταί Του ἀπεληλύθεισαν εἰς τήν πόλιν ἳνα τροφάς ἀγοράσωσι». Οἱ 5-6 μαθηταί τοῦ Κυρίου εἶχον μεταβῆ – πλήν τοῦ Ἰωάννου πιθανώτατα τοῦ συγγραφέως τῆς διηγήσεως ταύτης παραμείναντος πλησίον του εἰς τήν πόλιν Συχάρ — ἳνα ἀγοράσωσι τρόφιμα. Ὁ Κύριος λαμβάνει ἀφορμήν ἀπό τήν δίψαν του καί τό ὓδωρ, τό ὁποῖον πρόκειται νά ἀντλήσῃ ἀπό τό πηγάδι ἡ Σαμαρεῖτις, ἀρχίζει δηλαδή ἐκ παρόντος τινός ἀναγκαιοτάτου και συγκεκριμένου στοιχείου διά τήν ζωήν μας ἐκ τοῦ ὓδατος, τήν διδασκαλίαν του. Και λέγει εἰς τήν Σαμαρείτιδα. «Δός μοι πιεῖν». Δός μου νά πίω. Ἡ γυναῖκα ὃμως ἀναγνωρίσασα τήν Ἰουδαϊκήν Του καταγωγήν ἐκ τῆς ἐνδυμασίας Του και τῆς ἰδιαιτέρας προφορᾶς Του, ἐρωτᾷ αὐτόν πῶς τολμᾷ νά ζητήσῃ ἀπό αὐτήν ὓδωρ, ἀφοῦ εἶναι Σαμαρεῖτις «πῶς σύ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὒσης γυναικός Σαμαρείτιδος» ἀφοῦ εἶναι γνωστόν, συνεχίζει ἡ γυνή, ὃτι οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ Σαμαρεῖται δέν εὑρίσκονται εἰς φιλικάς σχέσεις∙ «οὐ γάρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις». Εἶναι γνωστόν, ὃτι οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ Σαμαρεῖται εὑρίσκοντο εἰς διάστασιν λόγῳ τῆς ἐπιμιξείας τῶν Σαμαρειτῶν μετ’ ἂλλων εἰδωλολατρῶν. Ἐπί τῆς ἐποχῆς ὃμως τοῦ Κ. Η. Ι. Χ. ἡ διάστασις αὓτη δέν ἦτο τόσον ὀξεῖα, διότι οἱ μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ μετέβησαν εἰς τήν πόλιν, διά νά ἀγοράσουν τροφάς εἲτε ἐκ τῶν Σαμαρειτῶν εἲτε ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐγκατεστημένων ἐν τῆ πόλει ταύτη. 

Ὁ Κύριος ἐδῶ σοφώτατα παρακάμπτει τό ἂγονον πεδίον συζητήσεως, εἰς τό ὁποῖον ἒτεινεν ἡ ἐρώτησις τῆς Σαμαρείτιδος λέγων πρός αὐτήν. «Εἲ ᾒδεις τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ, καί τίς ἐστίν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σύ ἂν ᾒτησας αὐτόν καί ἒδωκεν ἂν σοι ὓδωρ ζῶν». Ἐάν ἐγνώριζες ποίαν μεγάλην χάριν (δωρεάν) σοῦ ἒκαμεν ὁ Θεός καί ποιός εἶμαι ἐγώ, ὣστε νά σοῦ ζητῶ νερό, σύ θά ἐζήτεις ἀπό Ἐμέ καί Ἐγώ θά σοῦ ἒδιδον «ὓδωρ ζῶν». Ἐνταῦθα «ὓδωρ ζῶν» κατά λέξιν ἐννοεῖται το πηγαῖον τό τρεχούμενον ὓδωρ ἐν ἀντιθέσει πρός τό στάσιμον τῶν στερνῶν. Τό πρῶτον τό τρεχούμενον σπανιώτατον ἐν τῇ Παλαιστίνῃ ἦτο καί πολυτιμώτερον. Ὁ Κύριος ὃμως ἒδιδε μεταφορικήν ἒννοιαν εἰς τήν φράσιν «ὓδωρ ζῶν», τήν ὁποίαν θά ἲδω-μεν κατωτέρω καί τήν ὁποίαν δεν ἐννόησεν ἡ Σαμαρεῖτις. Αὓτη ὡς καί ὁ Νικόδημος παραμένουσιν ἐπί τοῦ αἰσθητοῦ πεδίου. Ἡ Σαμαρεῖτις ἐννοεῖ ὓδωρ ζῶν τό πηγαῖον ὓδωρ τοῦ ὁποίου τάς ἰδιότητας νομίζει, ὃτι ἒχει τό ὓδωρ τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακώβ, διά τοῦτο ἐρωτᾷ τόν Ἰησοῦν «Κύριε οὒτε ἂντλημα ἒχεις καί τό φρέαρ ἐστί βαθύ∙ πόθεν οὖν ἒχεις τό ὓδωρ τό ζῶν; Πῶς θά μπορέσῃς νά δώσῃς τοιοῦτον ὓδωρ, ἀφοῦ τό φρέαρ εἶναι βαθύ καί στερεῖσαι μέσου; Παρ’ ὃλην ὃμως τήν ἐκ πατριωτικοῦ ἐγωισμοῦ ἀπόδοσιν ὑπ’ αὐτῆς εἰς τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ ἰδιοτήτων τοῦ ρέοντος ὓδατος, μένει κάποιο κενόν εἰς τήν ψυχήν της, ὃτι ὁ Ἰησοῦς διά τῆς φράσεως «ὓδωρ ζῶν» ἐννοεῖ κάτι τι, τοῦ ὁποίου ἐστερεῖτο τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Διά τοῦτο συνεχίζουσα ὑποβάλλει ἐρώτησιν καί λέγει πρός τόν Ἰησοῦν. «Μή σύ εἶ μείζων τοῦ πατρός ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἒδωκεν ἡμῖν τό φρέαρ, καί αὐτός ἐξ αὐτοῦ ἒπιε, καί οἱ υἱοί αὐτοῦ καί τά θρέμματα αὐτοῦ; » Μήπως εἶσαι μεγαλύτερος Σύ τοῦ Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἒπιεν ἀπό τό ὓδωρ τοῦτο αὐτός, οἱ υἱοί του καί τά πρόβατά του, ἀφοῦ δύνασαι νά δώσῃς νερό, τό ὁποῖον αὐτός δέν ἒδωκεν; Αἱ δύο αὐταί ἐρωτήσεις τῆς Σαμαρείτιδος εἰσάγονται διά τοῦ «Κύριε» καί οὓτω ἡ πρώτη ἀδιαφορία τῆς γυναικός καί τό ἐθνικόν της μῖσος ὑποχωροῦν ἐμπρός εἰς τό συναίσθημα τοῦ σεβασμοῦ της πρός τόν Κύριον.

Ὁ Κύριος ἀντιληφθείς τόν σεβασμόν τῆς γυναικός πρός Ἑαυτόν ἀρχίζει νά ἀφαιρῇ τό ἀλληγορικόν περικάλυμμα τοῦ λόγου Του δεικνύων τάς ἰδιότητας τοῦ ὓδατος τοῦ ζώντος ἐν συγκρίσει πρός τάς ἰδιότητας τοῦ ὓδατος τοῦ Ἰακώβ, ὣστε ἡ ὑπεροχή Αὐτοῦ ἒναντι τοῦ Ἰακώβ νά ἒλθῃ ὡς λογικόν ἐπακολούθημα. Λέγει λοιπόν εἰς αὐτήν ὁ Κύριος. «Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὓδατος τούτου διψήσει πάλιν∙ ὃς δ’ ἃν πίῃ ἐκ τοῦ ὓδατος, οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα∙ ἀλλά τό ὓδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὓδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον». Ὃστις πίει ἐκ τοῦ ὓδατος τούτου τοῦ φρέατος θά διψήσῃ, πάλιν. Μάρτυς τῶν λόγων Μου εἶσαι σύ μέ τήν ὑδρίαν σου. Ὃποιος ὃμως πίει ἐκ τοῦ ὓδατος, τό ὁποῖον θά τοῦ δώσω ἐγώ, δέν θα ξαναδιψήσῃ ποτέ. Ὂχι μόνον τοῦτο. Ἀλλά τό ὓδωρ τό ὁποῖον θά πίῃ ἐξ ἐμοῦ, θά γίνῃ πηγή, ἣτις θά τείνῃ εἰς ζωήν αἰώνιον, εἰς τούς οὐρανούς, ὃθεν ἐξεπήγασεν, ὃπως καί τά νερά ὃλων τῶν πηγῶν τείνουν νά ἀνέλθουν, κατά τόν νόμον τῶν συγκοινωνούντων δοχείων, εἰς τό ὓψος, ὃθεν αἱ πηγαί των. Ὣστε ἐκ τῆς ἐννοίας τῆς ἀναβλυζούσης καί ἀστειρεύτου ἐξωτερικῆς πηγῆς ἐρχόμεθα εἰς τήν ἐσωτερικήν πηγήν ἁλλομένην τήν ἀναβλύζουσαν εἰς ζωήν αἰώνιον διά τῆς χάριτος. 

Ἡ Σαμαρεῖτις μένουσα ἀκόμη ἐπί τοῦ φυσικοῦ πεδίου – τί φυσικότης διηγήσεως! – ὡς καί ὁ Νικόδημος ζητεῖ νερό ἀπό τόν Ἰησοῦν, αὐτό τό ὁποῖον περιέχει τάς ἰδιότητας αὐτάς διά νά μή ἒρχεται καί ἀντλῇ καί «λέγει πρός Αὐτόν ἡ γυνή∙ Κύριε δός μοι τοῦτο τό ὓδωρ ἳνα μή διψῶ μηδέ ἒρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν». Κύριε δός μου τό ὓδωρ αὐτό τό ζῶν τό τρεχούμενον διά νά μή ἒρχομαι ἐδῶ νά παίρνω ἀπό τό ὓδωρ τοῦτο. Ὁ Κύριος τώρα προκειμένου να δώσῃ εἰς αὐτήν τό ζητηθέν ὓδωρ ἢτοι προκειμένου νά ἀποκαλυφθῇ εἰς αὐτήν ὡς Μεσσίας, διά ἐρωτήσεως Του παρακινεῖ αὐτήν εἰς συναίσθησιν καί μετάνοιαν τῆς ἁμαρτωλῆς της ζωῆς, ἳνα καταστῇ ἀξία τῆς τοιαύτης δωρεᾶς. «Ὓπαγε φώνησον τόν ἂνδρα σου και ἐλθέ ἐνθάδε». Λέγει δηλαδή εἰς αὐτήν νά φωνάξῃ τόν ἂνδρα της καί νά ὑπάγῃ μετ’ αὐτοῦ ἐκεῖ. Ἐκείνη ἀπήντησεν «οὐκ ἒχω ἂνδρα» δέν ἒχω ἂνδρα. Ὁ Κύριος ὃμως γνωρίζων τήν ζωήν της ὡς Θεός λέγει εἰς αὐτήν «καλῶς εἲπας, ὃτι ἂνδρα οὐκ ἒχω∙ πέντε γαρ ἂνδρας ἒσχες∙ και νῦν ὃν ἒχεις, οὐκ ἐστι σου ἀνήρ∙ τοῦτο ἀληθές εἲρηκας». Ὃτι πέντε ─ἂνδρας ἒσχες καί (ἀποθανόντων αὐτῶν ἢ διαζευχθέντων) ἐκεῖνον τόν ὁποῖον ἒχεις τώρα, δέν εἶναι ἂνδρας ἰδικός σου, ὁμιλεῖς ὀρθῶς. Καλά εἶπες, λέγει ο Κύριος.

Ὁ Κύριος προηγουμένως ἀπηυθύνετο εἰς τόν νοῦν της. Διά τῆς ἀπαντήσεως ὃμως ταύτης δίδων τό τελειωτικόν κτύπημα ἀπευθύνεται εἰς τήν συνείδησίν της. Ἡ Σαμαρεῖτις πιστεύουσα, ὃτι ὁ ἀποκαλύψας τήν συνείδησίν της δέν εἶναι εἷς τυχαῖος ἁπλοῦς «Κύριος», ὃπως τόν ὠνόμαζε μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς, ἀλλά προφήτης λέγει∙ «Κύριε θεωρῶ, ὃτι προφήτης εἶ σύ» καί ἐρωτᾷ Αὐτόν περί ζητήματος θρησκευτικοῦ τοῦ χωρίζοντος τούς Ἰουδαίους καί Σαμαρείτας. Ἡ δέ ἐρώτησίς της προερχομένη ἐκ σοβαρότητος και οὐχί διά νά ἀποφύγῃ τήν δυσάρεστον συζήτησιν διά τήν ἂσεμνον ζωήν της, ὡς ἐνόμισάν τινες, εἶναι ἡ ἑξῆς. «Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὂρει τοῦτο) (τῷ Γαριζείν καί δεικνύει) «προσεκύνησαν καί ὑμεῖς» (οἱ Ἰουδαῖοι) λέγετε ὃτι ἐν Ἱερουσαλήμ ἐστίν ὁ τόπος, ὃπου δεῖ προσκυνεῖν». Λέγετε ὃτι ἐν Ἱερουσαλήμ πρέπει νά λατρεύωμεν τόν Θεόν. Σεῖς ποίαν γνώμην ἒχετε ἐπ’ αὐτοῦ; ἐρωτᾷ ἡ Σαμαρεῖτις. Ὁ Κύριος ἐδῶ δέν παρακάμπτει τήν συζήτησιν, ὃπως ἒκαμεν ἀνωτέρω δίς, ἀλλά ἀπαντᾷ εἰς τήν Σαμαρείτιδα λέγων. «ΙΙίστευσον μοι γύναι, ὃτι ἒρχεται ὣρα, ὃτε οὒτε (μόνον) ἐν τῷ ὂρει τούτω οὒτε ἐν Ἱερουσαλήμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί». 

Ὁ Κύριος δηλαδή λέγει εἰς τήν Σαμαρείτιδα: Ἡ προσκύνησις, ἢτοι ἡ θυσία – ὂχι ἡ προσευχή, διότι ἡ προσευχή ἐγένετο καί τότε ὂχι μόνον ἐν Ἱερουσαλήμ ἀλλά καί ἐν ταῖς Συναγωγαῖς – θά γίνεται πανταχοῦ καταργουμένων τῶν φραγμῶν τῆς γλώσσης, τῆς ἐθνικότητος κ.λ.π. κατά τήν προφητείαν τοῦ Μαλαχίου (1,11). Ὁ Κύριος δηλαδή ἦλθεν, ὂχι ἳνα καταργήσῃ ἀλλά νά συμπληρώσῃ τόν Νόμον διά τῆς θυσίας του. «Ὑμεῖς προσκυνεῖτε, ὃ οὐκ οἲδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν, ὃ οἲδαμεν, ὃτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν». Οἱ Ἰουδαῖοι εὑρίσκονται ἐν τάξει ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ συγκρινόμενοι πρός τούς Σαμαρείτας, διότι προσέφερον θυσίας ἐν τῷ τόπω, τῷ Ναῷ τῶν Ἱεροσολύμων καί κατά τρόπον ὁρισθέντα ύπό τοῦ Θεοῦ ἐνῷ οἱ Σαμαρεῖται οὐχί. «Ἀλλ’ ἒρχεται ὣρα και νῦν ἐστί, ὃτε οἱ ἀληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τῷ Πατρί ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία και θυσία, ἂν καί ἀνωτέρα τῆς Σαμαρειτικῆς, ἐν τούτοις εἶναι παροδικαί σκιαί συμ-πληρούμεναι ὑπό τοῦ σώματος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. 

Διά τοῦ «ἒρχεται ἡ ὣρα» δηλοῖ ὃτι τό ἒργον Αὐτοῦ δέν ἐτελείωσε. Διά τοῦ «και νῦν ἐστί» ὃτι τό ἒργο του ἢρχισε συμπηχθείσης τῆς ὁμάδος τῶν μαθητῶν, τοῦ πυρήνος τούτου τῶν ἀληθινῶν προσκυνητῶν. Ἡ θυσία αὓτη θά προσφέρεται ὑπό τῶν χριστιανῶν τῶν ἀληθινῶν προσκυνητῶν «ἐν Πνεύματι» ἢτοι ἐσωτερικῶς ἂρα παντοῦ καί ὂχι μόνον ἐν Ἱερουσαλήμ ἢ Γαριζίν, «ἐν ἀληθείᾳ» ἢτοι ὂχι διά τύπων καί θυσιῶν νομικῶν ἀλλά διά τῆς πραγματικῆς θυσίας τοῦ Ἀμνοῦ. 

Ὁ Κύριος θέτων τήν σφραγίδα τῶν ἀνωτέρω λέγει: «καί γάρ ὁ Πατήρ τοιούτους ζητεῖ τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν». Τοιούτους προσκυνητάς ζητεῖ καί ὁ Πατήρ ἡμῶν ὁ Θεός. «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Πνεῦμα εἶναι ὁ ἲδιος ὁ Θεός καί διά τοῦτο θέλει ὃπως οἱ προσκυνηταί του λατρεύουν Αὐτόν ὂχι μόνον ἐξωτερικῶς ἀλλά καί ἐσωτερικῶς, ἀλλά καί ἀληθῶς μέ θρησκείαν ἀληθῆ. Διά τούτων τῶν λέξεων δέν καταργεῖται ἡ ἐξωτερική λατρεία λαμβανομένης ὑπ’ ὂψιν τῆς συστάσεως ἐκ σώματος καί ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τῆς κοινωνικότητος αὐτοῦ καί ἑπομένως ἒχοντος ἀνάγκην τῆς ἐξωτερικῆς καί ὁμαδικῆς ἐκδηλώσεως τοῦ ψυχικοῦ του κόσμου. Ἡ σωτηρία ἡ ὑποσχεθεῖσα θά ἒλθῃ ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὡς καταγομένου τοῦ Ἰησοῦ κατά σάρκα ἐκ τῶν Ἰουδαίων.

Ἡ Σαμαρεῖτις ἀκούσασα τούς λόγους τούτους τοῦ Κυρίου καί μή δυνηθεῖσα νά ἐννοήσῃ πολλά πράγματα ἐξ αὐτῶν εἶπεν εἰς τόν Κύριον, ὃτι καί ἂλλα σχετικά θά μᾶς διδάξῃ, ὃταν ἒλθῃ ὁ Μεσσίας. «Οἷδα ὃτι Μεσσίας ἒρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός». Γνωρίζω ὃτι θά ἒλθῃ ὁ Μεσσίας ὁ λεγόμενος ἑλληνιστί Χριστός, «ὃταν ἒλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα». Ὃταν ἒλθῃ Αὐτός, θά μᾶς τά εἲπῃ ὃλα αὐτά τά πράγματα. Ὁ Κύριος τότε ἀπήντησεν εἰς αὐτήν∙ «Ἐγώ εἰμί ὁ λαλῶν σοι». Ὁ Κύριος φανερώνεται πρώτην φοράν ὡς Μεσσίας εἰς τήν Σαμαρείτιδα και ὂχι εἰς τούς Ἰουδαίους, διότι οἱ ’Ιουδαῖοι ἒχοντες ψευδεῖς Μεσσιακάς ἰδέας θά ἀνεσείοντο μέ τό ἂκουσμα τοῦ Μεσσίου καί θά ἠμπόδιζον τό ἒργον Του. Τοιοῦτος ὃμως κίνδυνος ἐν τῇ Σαμαρείᾳ δέν ὑπῆρχεν.

Οἱ μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ οἱ ὁποῖοι εἶχον μεταβῇ εἰς τήν πόλιν διά νά ἀγοράσωσι τροφάς, «ἐπί τούτῳ ἦλθον» ἐπέστρεψαν δηλαδή τήν στιγμήν, καθ’ ἣν ὁ Κύριος ἀπεκαλύπτετο ὡς Μεσσίας εἰς τήν Σαμαρείτιδα καί «ἐθαύμασαν, ὃτι μετά γυναικός ἐλάλει» ἠπόρησαν, διότι ὁ Κύριος ὡμίλει μετά γυναικός, ἀφοῦ κατά τήν Ραββινικήν ἐντολήν οὒτε ἁπλοῦς χαιρετισμός ἐπετρέπετο εἰς τάς γυναῖκας δημοσίᾳ. Ἐκτός αὐτοῦ, φαίνεται, ὃτι ὁ Κύριος πρώτην φοράν θά συνεζήτησε μετά γυναικός ἀπό τῆς ἐνάρξεως τοῦ δημοσίου βίου Του. «Οὐδείς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς». Δέν ἐτόλμησαν ὃμως νά ἐκφράσωσι τήν ἀπορίαν των πρός Αὐτόν. 

Ἡ Σαμαρεῖτις ἐπηρεασμένη ἀπό τήν συζήτησιν, ὃταν ἒφυγε διά τήν πόλιν της, «ἀφῆκεν τήν ὑδρίαν αὐτῆς» λησμονεῖ τήν ὑδρίαν της πλησίον τῆς πηγῆς. Ἐλθοῦσα δέ εἰς τήν πόλιν Συχέμ «λέγει τοῖς ἀνθρώποις», ἒλεγεν εἰς τούς ἀνθρώπους, τούς ὁποίους συνήντα. «Δεῦτε ἲδετε ἂνθρωπον, ὂς εἶπέ μοι πάντα, ὃσα ἐποίησα∙ μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;» Ἐλᾶτε νά ἲδετε ἂνθρωπον, ὃστις εἶπεν εἰς ἐμέ πάντα, ὃσα ἐποίησα μήπως αὐτός εἶναι ὁ Χριστός; Δεν εἶπεν ἐλᾶτε νά ἲδητε τόν Μεσσίαν, ἀλλά ἂνθρωπον, ὃς εἶπέ μοι πάντα. Αὐτό πού εἶπεν, ὃτι «εἶπεν αὐτῇ πάντα», ἠδύνατο νά τό βεβαίωσῃ καί νά φανῇ ἀξιόπιστος. Διά τό δεύτερον ὃμως, ὃτι εἶναι ὁ Χριστός δέν θά ἦτο ἀξιόπιστος. Διά τοῦτο συνεχίζουσα μετά προνοητικότητος θαυμαστῆς – καί οὐχί ἀμφιβάλλουσα – λέγει∙ «μήτι οὗτος ἐστιν ὁ Χριστός;» Μήπως Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός;

Οἱ συγχωριανοί της «ἐξήρχοντο ἐκ τῆς πόλεως καί ἢρχοντο πρός τόν Ἰησοῦν. Ἐν τῷ μεταξύ οἱ μαθηταί ἠρώτων» παρεκάλουν «Αὐτόν λέγοντες∙ Ραββί φάγε». Ἒλεγον εἰς τόν Ἰησοῦν νά φάγῃ ἐκ τῶν τροφῶν, τάς ὁποίας ἠγόρασαν. Ὁ Ἰησοῦς ὃμως ἒχων ὑπ’ ὂψιν Του τήν πνευματικήν τροφήν, τήν ἐπιστροφήν πολλῶν ψυχῶν, ἒλεγεν εἰς τούς μαθητάς Του, ὃτι «ἐγώ βρῶσιν ἒχω φαγεῖν» ἐγώ πρόκειται νά φάγω φαγητόν, «ἣν ὑμεῖς οὐκ οἲδατε», τό ὁποῖον σεῖς δέν γνωρίζετε. Οἱ μαθηταί μή νοήσαντες τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου «ἒλεγον πρός ἀλλήλους», διηρωτῶντο «μή τίς ἢνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν», μήπως ἒφερεν ἂλλος τις εἰς Αὐτόν φαγητόν καί ἒφαγεν; Ὁ Ἰησοῦς ἐξηγῶν τό εἶδος τοῦ φαγητοῦ, περί τοῦ ὁποίου ὡμίλει, «λέγει αὐτοῖς∙ ἐμόν βρῶμα ἐστίν, ἳνα ποιῶ τό θέλημα του πέμψαντός με και τελειώσω αὐτοῦ τό ἒργον». Τό ἰδικόν Μου φαγητόν ἡ ἐπιθυμία Μου εἶναι νά φέρω εἰς πέρας, νά τελειώσω τό ἒργον τοῦ πατρός Μου.

Συνεχίζων ὁ Κύριος τόν λόγον Του και θέλων νά δείξῃ εἰς τούς μαθητάς Του τούς πλουσίους και συντόμους καρπούς τοῦ ἒργου Του καί τήν μεγάλην ἀνταμοιβήν τῶν συνεργατῶν Του τῶν μαθητῶν, λέγει πρός αὐτούς. «Οὐχ ὑμεῖς λέγετε, ὃτι ἒτι τετράμηνον ἐστί καί ὁ θερισμός ἒρχεται; ». Διά νά γίνῃ δηλαδή ὁ θερισμός χρειάζεται νά διέλθουν ἀπό σήμερα 4 μῆνες ἃρα τότε ἦτο μέσα Ἰανουαρίου – ἢτοι πρέπει νά παρεμβληθῇ ἓνα χρονικόν διάστημα ἀρκετά σεβαστόν. Διά νά θερίσετε ὃμως πνευματικούς καρπούς, ἐπιστροφήν ψυχῶν, δέν χρειάζεσθε παρά νά σηκώσητε τά μάτια σας καί νά ἲδητε τήν ὡριμότητα τοῦ πνευματικοῦ χωραφιοῦ: «ἐπάρατε τούς ὀφθαλμούς ὑμῶν καί θεάσασθε τάς χώρας, ὃτι λευκαί εἰσί πρός θερισμόν». Οἱ στάχυες ὃταν ὡριμάσουν ἀσπρίζουν καί τά χωράφια φαίνονται λευκά. 

Συνεχίζων ἀκόμη ὁ Κύριος καί ἐπεξηγῶν λέγει, ὃτι ὁ προκείμενος θερισμός διαφέρει τοῦ ἂλλου τοῦ ὑλικοῦ 1) διότι «ὁ θερίζων μισθόν λαμβάνει καί συνάγει καρπόν εἰς ζωήν αἰώνιον». Ὁ θερίζων δηλ. ὑλικῶς συναθροίζει καρπούς εἰς ἀποθήκας προσκαίρους, ὁ δέ θερίζων πνευματικῶς εἰς αἰωνίους ἀποθήκας 2) κατά τόν ὑλικόν θερισμόν εἶναι δυνατόν νά σπείρῃ ἓνας μέ δάκρυα καί ἀγωνίας, διότι δέν γνωρίζει ποία θά εἶναι ἡ ἀνταμοιβή τῶν κόπων του. Ἐδῶ ὃμως «ὁ σπείρων και ὁ θερίζων ὁμοῦ χαίρει» ἀμείβονται καί χαίρονται ὁμοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἒσπειραν καί οἱ ἂλλοι οἱ ὁποῖοι ἐθέρισαν τά σπαρτά ἂλλων. Διά νά μή καυχηθοῦν ὃμως ἐκ τῶν ἐπιτυχιῶν τοῦ κηρύγματος οἱ μαθηταί, λέγει εἰς αυτούς, ὃτι θερίζουν αὐτοί, ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἂλλοι – Ἰωάννης, Ἰησοῦς, Προφῆται – ἒσπειρον. «Ἐν γάρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστίν ὁ ἀληθινός, ὃτι ἂλλος ἐστίν ὁ σπείρων, καί ἂλλος ὁ θερίζων». Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ὁ λόγος εἶναι ἀληθής: Ἂλλος ἒσπειρε καί ἂλλος ἐθέρισε. «Ἐγώ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν, ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε»∙ Ἐγώ σᾶς ἀποστέλλω νά θερίσητε ἐκεῖνο διά τό ὁποῖον δέν ἐκοπιάσατε νά σπείρητε – «ἂλλοι κεκοπιάκασι, καί ὑμεῖς εἰς τόν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε»∙ ἂλλοι πρό ὑμῶν Χριστός, Προφῆται ἒσπειραν καί σεῖς θά θερίσητε.

Εἰς τόν λόγον αὐτόν ἦλθον καί οἱ ὑπό τῆς Σαμαρείτιδος εἰδοποιηθέντες καί ἢκουσαν τόν λόγον τοῦ Κυρίου. Οὗτοι «ἠρώτησαν αὐτόν μεῖναι πάρ’ αὐτοῖς» παρεκάλεσαν Αὐτόν νά μείνῃ πλησίον των. «Καί ἒμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας» εἰς τό μέρος ἐκεῖνο ἒμεινεν ὁ Κύριος δύο ἡμέρας. «Ἐκ δέ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοί ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν τῶν Σαμαρειτῶν διαλόγον τῆς γυναικός μαρτυρούσης, ὃτι εἶπέ μοι πάντα ὃσα ἐποίησα». Ἐκ τῶν Σαμαρειτῶν πολλοί πίστευσαν δια ἐκεῖνα, πού τούς εἶπεν ἡ Σαμαρεῖτις, ὃτι τῆς εἶπε ὃλα ὃσα ἒκαμε. «Πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διά τόν λόγον αὐτοῦ. Τῇ τε γυναικί ἒλεγον, ὃτι οὐκέτι διά τήν σήν λαλιάν πιστεύομεν∙ αὐτοί γάρ ἀκηκόαμεν καί οἲδαμεν, ὃτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου». Πολλοί ὃμως περισσότεροι ἐπίστευσαν ἀπό τόν λόγον τοῦ Ἰησοῦ καί εἰς τήν γυναῖκα ἒλεγον, ὃτι δέν πιστεύομεν τώρα, ὃπως πρίν πού μᾶς εἶπες, ὃτι σοῦ ἀπεκάλυψε τήν συνείδησίν σου ἀλλά διά τόν λόγον Του, τό κήρυγμα σου. Αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ἑπομένως καί ἡμῶν καί ὂχι μόνον τῶν Ἰουδαίων. Οἱ Σαμαρεῖται πιστεύουν ἂνευ θαυμάτων, μόνον διά τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου. Οἱ Ἰουδαῖοι ζητοῦν θαύματα ! Ὁποία διαφορά !

Ἐκ τῆς διηγήσεως ταύτης ἒχομεν δύο θέματα 1) τόν Ἰησοῦν ὡς διδάσκαλον και 2) τήν Σαμαρείτιδα ὡς μαθήτριαν. Πῶς δηλαδή ἒκαμε τό μαθημά Του ὁ Χριστός καί ποῖα μαθήματα ἒλαβε αὓτη ἐκ τοῦ Χριστοῦ.

Θέμα α) Ὁ Κύριος ὡς διδάσκαλος

Γίνονται συνέδρια παιδαγωγικά, γράφονται βιβλία παιδαγωγικά κατάλληλα καί πολύγλωσσα. Δίδονται ὁδηγίαι πρός μαθητευομένους σοφαί καί πολλαί. Ποῖος ὑποπτεύεται ὃτι ἡ διήγησις τῆς Σαμαρείτιδος θά ἒχῃ παιδαγωγικόν μάθημα σπουδαῖον δια διδάσκοντας; Ἂς ἲδωμεν.

Ὁ Ἰ η σο ῦ ς εἶναι ὁ μεγαλύτερος διδάσκαλος τῶν αἰώνων. Πῶς κάμνει τό μάθημα Του εἰς τήν Σαμαρείτιδα; Ἰδού. Αἲθουσα διδασκαλίας δέν εἶναι ὁ κλειστός χῶρος ἀλλά τό ὓπαιθρον ! Ὡς ἓδρα τῆς διδασκαλίας ἡ ἁπλότης τοῦ καθίσματος ἐμφαινομένη διά τοῦ «ὁ δέ Ἰησοῦς ἐκαθέζετο οὓτως ἐπί τῇ πηγῇ» ἐκάθησεν ὡς ἒτυχεν, ἁπλῶς. Τά ζῶα, τα παιδιά και οι ἁπλοῖ ἂνθρωποι ἐξ ἐνστίκτου ἑλκύονται ὑπό τῶν ἀγαπώντων αὐτούς. Ἡ ἁπλή γυναῖκα τοῦ χωρίου εἱλκύσθη ὑπό τοῦ ἀγαπῶντος Ἰησοῦ τούς ἁπλούς ἀνθρώπους. Ὡς μορφή διδασκαλίας χρησιμοποιεῖται ὁ διάλογος καί ὂχι ὁ μονόλογος, τό μάθημα καί ὂχι τό κήρυγμα ἢ κάλλιον εἰπεῖν κήρυγμα ὑπό μορφήν μαθήματος, ὃπως οἱ διάλογοι τοῦ Πλάτωνος. «Ἡ δέ μέθοδος; Ἀρχίζει ἀπό τό νερό καί τήν δίψαν. Τό νερό τό ὁποῖον εἶχεν ἡ μαθητευόμενη, τήν δίψαν, την ὁποίαν ᾐσθάνετο ὁ ἲδιος. Ὑπάρχει ὑλικώτερον καί αἰσθητότερον καί ἑπομένως περισσότερον συγκεκριμένον πρᾶγμα ἀπό τό νερό καί τήν δίψαν; Ὂχι. Θαυμασία λοιπόν ἀρχή διδασκαλίας !

Θέλων λοιπόν ὁ Κύριος νά διδάξῃ πρᾶγμα ἀφῃρημένον, ὃτι Αὐτός δηλαδή εἶναι ὁ Μεσσίας, ἀρχίζει ἀπό τό συγκεκριμένον. Ἐκ τοῦ γνωστοῦ λοιπόν προχωρεῖ εἰς τό ἂγνωστον, ἐκ τοῦ συγκεκριμένου εἰς τό ἀφηρημένον, ἐκ τῆς γῆς εἰς τόν Οὐρανόν. Ὑπάρχει ψυχολογικώτερος τρόπος διδασκαλίας; Ὂχι. Ἀλλά καί ἡ πορεία τοῦ μαθήματος εἶναι βαθμιαία. Πρῶτον εἰς τήν λέξιν ὓδωρ θέτει τήν λέξιν ζῶν, κατά λέξιν μέν, ἳνα νοήσῃ τά ἐκ τῶν ἀρτεσιανῶν φρεάτων ἢ πηδάκων ἀναπηδῶντα, ἁλλόμενα εἰς ὓψος ὓδατα, κατά βάθος δέ, διά τοῦ «εἰς ζωήν αἰώνιον» ἳνα ὑπανοίξῃ εἰς αὐτήν ὁρίζοντας εὐρύτερους. Κάθε νέος λόγος τοῦ Κυρίου πρός τήν Σαμαρείτιδα εἶναι προσθήκη νέας ὂψεως τοῦ αὐτοῦ θέματος, νέα ἀνάπτυξις τοῦ προηγουμένου. Δέν ἐπαναλαμβάνει τά αὐτά παρά μόνον ὃταν παραθέτῃ νέον τι. Ὑπάρχει παιδαγωγικώτερος τρόπος τούτου; Ὂχι! Ὃταν ἡ Σαμαρεῖτις περιαυτολογοῦσα ἐθνικῶς λέγει τήν καταγωγήν τοῦ φρέατος καί πρόκειται νά ἐξέλθῃ τοῦ θέματος, ὁ Κύριος δέν φεύγει τῆς κυρίας γραμμῆς, γίνεται δεσπότης τῶν ἀδεσπότων ἰδεῶν, τῶν παρασίτων εἰς τήν συνομιλίαν ταύτην καί εἰδικεύεται εἰς τήν ἒννοιαν τῆς δωρεᾶς. Ἀφοῦ διηγέρθη τό ἐνδιαφέρον τῆς γυναικός καί ἀντί αὓτη νά δώσῃ, ζητεῖ νά λάβῃ ὓδωρ, ὁ Κύριος κτυπᾶ τήν καρδίαν, τόν βίον της. Τῆς ξεσκεπάζει τόν ἑαυτόν της εἰς τά μάτια της. Μετά ταῦτα ζητεῖ ἡ ἰδία νά διαφωτισθῇ, «Κύριε» λέγουσα. Πόση εὐγένεια ἐν ἀντιθέσει προς τό προηγούμενον «πῶς σύ Ἰουδαῖος ὢν ζητεῖς ὓδωρ παρ’ ἐμοῦ;» ! Ὃταν ἡ Σαμαρεῖτις εἶπεν, ὃτι ἀναμένει τόν Μεσσίαν, τότε ὁ Κύριος ἀπαντᾷ. Ἐγώ εἶμαι. Προσφέρεται εἰς αὐτήν, ὃταν ἡ ψυχή της ἐξέφρασε τήν λαχτάραν τοῦ Μεσσίου. Ἀφῆκε τήν ὑδρίαν της λησμονήσασα αὐτήν εἰς τήν πηγήν καί σάν νά πῆραν τά φορέματα της φωτιά, τρέχει εἰς τήν πόλιν. Τό μάθημα ἐτελείωσεν: Ἒμαθεν, ὃτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μεσσίας ! Ἑπομένως βούλησις, καρδία και νοῦς ἐθίγησαν σοφώτατα, παιδαγωγικώτατα !

Ἡ μ ε ῖ ς; Εἲμεθα διδάσκαλοι καί διδασκόμενοι. Εἲμεθα καθηγηταί ἢ καθηγήτριαι, κατηχηταί ἢ κατηχήτριαι, διδάσκαλοι ἢ διδασκάλισσαι, γονεῖς ἢτοι διδάσκαλοι κατ’ οἶκον. Πῶς πρέπει νά κάμωμεν τό μάθημά μας; Ὃπως καί ὁ Κύριος ! Ἢτοι: Ἁπλοῦς πρέπει νά εἶναι ὁ τρόπος μας, ἀγάπη νά ἒχῃ ἡ καρδία μας, ἳνα δυνηθῶμεν νά ἑλκύσωμεν τά παιδιά. Ὁ Κύριος μένει ἀκίνητος καί διδάσκει κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας. Ὁ διδάσκαλος πρέπει νά ἀποφεύγῃ τάς πολλάς κινήσεις ἐν τῇ αἰθούσῃ διδασκαλίας σύρτα -φέρτα, τάς ὁποίας τινές διδάσκαλοι κάμνουσιν ὡς λέοντες ὠρυόμενοι. Πάντοτε ὁ διδάσκαλος πρέπει νά ἀρχίζῃ ἀπό συγκεκριμένα πράγματα καί νά κάμνῃ τό μάθημά του εἲτε διδάσκαλος εἶναι ἐν σχολείῳ εἲτε κατηχητής ἐν τῷ ναῷ εἲτε μήτηρ κατ’ οἶκον. Τό μάθημα του ὃσον τό δυνατόν θά εἶναι συνομιλία, συζήτησις, μάθημα ὂχι κήρυγμα. Ὃσα ὀλιγώτερα λέγει ὁ διδάσκαλος, τόσον καλύτερος διδάσκαλος εἶναι.

Κατά τήν διεξαγωγήν τοῦ μαθήματος εἰς τό μυαλό τοῦ διδασκάλου καί. εἰς τήν γλῶσσαν τῶν διδασκομένων θά ἒρχωνται σκέψεις παρεκλίνουσαι τῆς κυρίας γραμμῆς. Ὁ διδάσκαλος πρέπει νά γίνεται δεσπότης τῶν ἀδέσποτων αὐτῶν ἰδεῶν ἐντάσσων εἰς τήν ὁμιλίαν μόνον τάς καταλλήλους σκέψεις. Θά φροντίζῃ ν’ ἀπευθύνεται ὂχι μόνον εἰς τόν νοῦν, ἀλλά καί εἰς τήν καρδίαν. Ὂχι μόνον εἰς τήν καρδίαν ἀλλά καί εἰς τόν νοῦν. Ὂχι μόνον νά δίδῃ γνώσεις ἀλλά καί νά βάνῃ γνώση, ὃπως κοινῶς λέγομεν. Σκοπός δέ πρέπει νά εἶναι γενικῶς μέν ἡ Ἀλήθεια, εἰδικῶς δέ ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ μόνη Ἀλήθεια. Οὐδένα πρέπει νά ἀποκλείωμεν τῆς διδασκαλίας τῆς Ἀληθείας, ἀφοῦ ὁ Χριστός δέν ἀπέκλεισε τήν Σαμαρείτιδα, πού ἦτο Σαμαρεῖτις, γυνή κακῆς διαγωγῆς.

Θ έ μ α: β) Αὐτογνωσία – Ζῆλος – Σύνεσις

Α’ Ἡ Σαμαρεῖτις – Αὓτη εἶχε τρία πράγματα: Αὐτογνωσίαν, ζῆλον, σύνεσιν.

Αὐτογνωσία. Ἡ Σαμαρεῖτις πρίν γνωρίσῃ τόν Χριστόν ἡγνόει τόν ἑαυτό της, διότι «ἂνδρα οὐκ ἒχω» ἀπαντᾷ εἰς τόν Κύριον. Ὃταν ὃμως ὁ Κύριος ἀποκαλύπτῃ τήν ρυπαρό-τητα τοῦ βίου της δια τοῦ «πέντε γάρ ἂνδρας ἒσχες καί νῦν ὃν ἒχεις οὐκ ἒστι σου ἀνήρ», τότε ἒρχεται εἰς ἐπίγνωσιν τοῦ ἑαυτοῦ της καί τοῦ Ἰησοῡ∙ ἐπιγιγνώσκει τό κατώτερον ἑαυτῆς καί τό ὑπέρτερον τοῦ ὁμιλοῦντος πρός αὐτήν. Ὣστε ἡ Σαμαρεῖτις αἰσθανθεῖσα τήν ρυπαρότητα τοῦ βίου της ἐζήτησε νά μάθῃ κατόπιν περί τοῦ Μεσσίου, τοῦ Χριστοῦ. Καί Τόν ἒμαθεν ! Ἰδού ὁ κόμβος τοῦ ζητήματος τῆς Θείας γνώσεως: Ἡ αἲσθησις τῆς ρυπαρότητός μας και ἰδίᾳ τῆς σαρκικῆς. Ἰδού ὁ τρόπος τῆς γνώσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ δέ τρόπος τῆς δημοσιεύσεως; Διά ζήλου καί συνέσεως.

Ζῆλος. Γνωρίσασα ἡ Σαμαρεῖτις τόν Χριστόν δέν ἒμεινεν ἁπλοῦς θεατής τοῦ Μεγαλείου τοῦ Κυρίου, δεικνύει μεγάλον ζῆλον διά τό κήρυγμα καί εἰς ἂλλους. Σημεῖα δεικνύοντα τον ζῆλον εἶναι α’) λησμονεῖ τήν ὑδρίαν της εἰς τήν πηγήν και τρέχει εἰς τήν πόλιν, β’) προσκαλεῖ τούς συγχωριανούς της νά ὑπάγουν νά ἲδουν ἂνθρωπον, ὃς εἶπεν αὐτῆ πάντα, γ’) τό ἀποτέλεσμα τοῦ ζήλου της ὑπῆρξε φανερόν καί μέγα, διότι πλῆθος ἀνθρώπων Σαμαρειτῶν ἐξῆλθον καί μετέβησαν πρός τόν Ἰησοῦν καί «πολλοί τῶν Σαμαρειτῶν ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν διά τόν λόγον τῆς γυναικός μαρτυρούσης, δτι «εἶπε μοι πάντα ὃσα ἐποίησα» καί δ’) ὁ ζῆλος τῆς Σαμαρείτιδος ἐξαίρεται, ἂν σκεφθῇ τις, ὃτι ὁ χρόνος τῆς διδασκαλίας της ὑπῆρξεν ἐλάχιστος το πολύ, 10’—20′ λεπτά τῆς ὣρας. Καί ὃμως ὁποῖον ἡφαίστειον! Σ ύ ν ε σ ι ς. Θά ἐπερίμενε τις ἀπό μία γυναῖκα ἐπάνω εἰς τήν ἒξαψιν τῆς χαρᾶς της νά παραπαίῃ, νά παραληρῇ. Καί ὃμως ! δεικνύει μεγάλην σύνεσιν, διότι ἀποφεύγει δύο ἀκρότητας, ὃταν ὁμολογῇ, ὃτι συνήντησεν ἂνθρωπον, ὃς εἶπεν αὐτῇ πάντα, ὃσα ἐποίησε: α’) Δέν λέγει τι τῆς εἶπεν ὁ Κύριος συγκεκριμένως ἢτοι ὃτι «εἶχε πέντε ἂνδρας και ὃν ἒχει οὐκ ἐστι ἀνήρ αὐτῇ», β’) Δέν εἶπεν ἐλᾶτε νά ἲδητε τόν Χριστόν άλλά «μή τί αὐτός ἐστίν ὁ Χριστός; » Ζήτημα κοσμιότητος καί εὐπρεπείας καί γυναικείας ἀδημοσύνης της ἀπηγόρευσαν νά ὁμιλήσῃ συγκεκριμένως ἐπί τῆς ἀποκαλύψεως ἑαυτῆς ὑπό τοῦ Κυρίου. Ὁμολογεῖ τήν ἀποκάλυψιν ἑαυτῆς ὑπό τοῦ Κυρίου καί ὂχι τόν Χριστόν, διότι διά τό πρῶτον ἦτο βεβαιότατη, διά τό δεύτερον ἀφῆκε τούς ἂλλους νά πεισθοῦν. Ὣστε ὁ Χριστός ἐθέρμανε τήν καρδίαν διά ζήλου, ἐφώτισε τήν διάνοιαν διά τῆς συνέσεως. Ποῖον μεγαλεῖον !

Β’ «Ἡμεῖς; Πρέπει νά ἒχωμεν τά αὐτά. Αὐτογνωσίαν. Ὁ καλλίτερος τρόπος τοῦ νά γνωρίσωμεν τόν Χριστόν καί ἡ ἀπόδειξις, ὃτι ἐγνωρίσαμεν Αὐτόν, εἶναι ἡ συναίσθησις τῆς ρυπαρότητος τῆς ψυχικῆς, ἰδίᾳ δέ τῆς σαρκικῆς. Νέοι, οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν τήν σαρκικήν ρυπαρότητα μέ τό ὃτι τοῦτο εἶναι «φυσιολογική ἀνάγκη» δεικνύουν, ὃτι δέν ἐγνώρισαν τόν Χριστόν. Νέαι αἱ ὁποῖαι καλύπτουν τό ρυπαρόν τῶν σχέσεων τῶν δι-καιολογούμεναι, ὃτι πρόκειται περί ἀγνῶν αἰσθημάτων, αἰθερίων συναισθημάτων καί πλατωνικῶν φιλιῶν, δεικνύουν, ὃτι εἶναι μακράν τοῦ Χριστοῦ. Εὐτυχής εἶναι ὁ νέος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐμπνεόμενος ὑπό τοῦ Κυρίου θά αἰσθανθῇ τήν κακοσμίαν τῆς σαρκικῆς ρυπαρότητος, εὐτυχής εἶναι ἡ νέα, ἐάν ἐμπνεομένη καί αὓτη ὑπό τοῦ Κυρίου αἰσθανθῇ τήν δυσωδίαν τῶν ἀναθυμιάσεων τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας. Παράδειγμα σπουδαιότατον ἒχομεν τόν Ἃγιον Αὐγουστῖνον. Οὗτος ὃταν ἐφωτίσθη ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἢνοιξε τήν Ἁγίαν Γραφήν τό πρῶτον τό ὁποῖον ἐδιάβασε μέ μάτια φωτισμένα, εἶναι τό «μή κώμαις και μέθαις, μή κοίταις καί ἀσελγίαις» Ρωμ. 13,13. Ἒθεσεν ἐκεῖ τόν δάκτυλον του και εἶπεν ἀπό ἐδῶ θά ἀρχίσω, θά διορθώσω τόν ἀνήθικόν μου βίον. Κατόπιν ἀποσύρεται εἰς τό βάθος τοῦ κήπου καί ἀναλύεται ἐπί 4 ὣρας εἰς δάκρυα χαρᾶς καί λύπης, χαρᾶς μέν, διότι εὑρῆκε τό φῶς, λύπης δέ διότι ἒζησε μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης κυλιόμενος εἰς τόν βοῦρκον τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας. Καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διά τοῦτο τονίζει ἰδιαιτέρως τό σαρκικόν ἁμάρτημα διαστέλλων αὐτό τῶν λοιπῶν λέγων, «πᾶσα ἁμαρτία ἐκτός τοῦ σώματος ἐστί, ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἲδιον σῶμα ἁμαρτάνει». Ἡ ὑποχρέωσίς μας δέν εἶναι μόνον νά γνωρίσωμεν ἡμεῖς τόν Χριστόν, ἀλλά νά τόν γνωρίσωμεν καί εἰς τούς ἂλλους, οἱ ὁποῖοι τόν ἀγνοοῦν ὁ δέ τρόπος; ὁ ζῆλος καί ἡ σύνεσις.

Ὁ Ζῆλος. Ἓκαστος εἰς τό περιβάλλον του, εἰς τόν κύκλον του, ὡς ἡ Σαμαρεῖτις εἰς τούς συγχωριανούς της, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν τόν Χριστόν. Θά συναντήσωμεν σκώμματα καί ἀντιρρήσεις ἒκ τινων διά τήν ζωήν τήν Χριστιανικήν μας. Θά μᾶς κατηγορήσωσι διά διαφόρων κατηγοριῶν καί σκωμμάτων. Θά μᾶς εἲπωσιν ὑποκριτάς, ἀναχρονιστικούς, κουτούς, ἒχοντες ὡς βάσεις διαφόρους ἐλλείψεις μας σωματικάς, πνευματικάς, ψυχικάς, γενικῶς ἀνθρωπίνας ἐλλείψεις. Θά καταντήσωμεν νά μᾶς θεωροῦν βρωμερούς, διότι εἲμεθα πιτσιλισμένοι ἀπό μερικές λάσπες τῆς ζωῆς, ἂνθρωποι κυλιόμενοι εἰς τόν βοῦρκον τῆς ἀνηθικότητος ! Θά μᾶς εἲπουν κουτούς, ἂνθρωποι οἱ ὁποῖοι δέν γνωρίζουν νά μοιράσουν δύο γαϊδουριῶν ἂχυρο! Ὁ ζῆλος ὃμως εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θά ὑπερπήδησῃ τά ἐμπόδια αὐτά. Τις ἡμᾶς χωρίσῃ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλίψις, στενοχώρια, διωγμός; φωνάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Σ ύ ν ε σ ι ς. Περισσοτέραν ἀνάγκην ἒχομεν τῆς συνέσεως. Δέν θά γίνωμεν ὃλοι κήρυκες καί Θεολόγοι εὐαγγελιζόμενοι τόν Χριστόν. Θά φροντίσωμεν νά τούς ὁδηγήσωμεν σ’ ἓνα καλογραμμένο θρησκευτικόν βιβλίον, κήρυγμα, Πνευματικόν, δηλαδή εἰς τόν Χριστόν ὡς ἒκαμε καί ἡ Σαμαρεῖτις εἰς τούς πατριώτας της. Ὁ ζῆλος χωρίς τήν σύνεσιν ὁδηγεῖ εἰς τόν φανατισμόν. Μερικοί νεοφώτιστοι θέλοντες νά γίνουν ἀμέσως ἂμεσοι διδάσκαλοι τῶν πλανωμένων περιέπεσαν εἰς πολλάς πλάνας, ἀποτέλεσμα τῆς διδασκαλίας τῶν ὁποίων εἶναι, ὃτι κατεστράφησαν καί κατέστρεψαν. Ἡ σύστασις ἑνός βιβλίου ἀναλόγου τῆς μορφώσεως, τῆς ἀνάγκης τοῦ πλανωμένου εἶναι κήρυγμα πρώτης τάξεως. Ἡ σύστασις ἑνός κηρύγματος εἰς τούς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντος σου εἶναι ὁ καλλίτερος τρόπος ἐμμέσου κηρύγματος. Ἡ σύστασις πρός ἐξομολόγησιν καί ἡ ὑπόδειξις καταλλήλου Πνευματικοῦ δέν εἶναι καθόλου ἂτυχα μέσα πρός διάδοσιν τοῦ Χριστοῦ∙ οὓτω ἀποφεύγει τις πλάνας διδασκαλικάς, ἐγωϊσμόν, φανατισμόν κ.λ.π.

Ἰδού ἡ Σαμαρεῖτις, ἰδού καί ἡ πρέπουσα διαγωγή μας. Ἐπίγνωσις, Ζῆλος καί Σύνεσις.

Από:http://www.agiazoni.gr/article.php?id=46890070937412085677&PHPSESSID=ff11cd73ee445b4ea3f0c4da43aa4375

Ανακομιδή  Λειψάνων Μ. Αθανασίου

 (2 Μαΐου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Αθανάσιε που κομίζη;

«Αθανάσιε που κομίζη; μη πάλιν και νεκρόν εξόριστον εκπέμπουσι σε;»

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, αναμιμνησκόμαστε την ανακομιδή των αγίων και ιερών Λειψάνων του εν αγίοις πατρός ημών Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του μεγάλου.

Το βίο του τον πολυκύμαντο και πολυτάραχο με τις 5 εξορίες και τις τόσες και τόσες απόπειρες για δολοφονία και εκτοπισμό του μεγάλου τούτου Ιεράρχη εγνωρίσαμε στις δεκαοκτώ Ιανουαρίου όταν και επιτελέσαμε την αγία και ιερή μνήμη του.

Η άνακομιδή των Λειψάνων του αγίου Αθανασίου είναι μία άλλη αφορμή για μας τους χριστιανούς προς εορτασμό και πανηγυρισμό, γιατί είναι παλαιά παράδοσι και πράξι της Εκκλησίας να τιμώνται και να μετακομίζωνται τα πάντιμα των αγίων Λείψανα.

Ο Άγιος και μέγας αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχε συγκεντρώσει μέσα στον από τον ίδιο άνοικοδομηθέντα Ναό των αγίων Αποστόλων τα ιερά Λείψανα όλων των αγίων Αποστόλων και άλλων πολλών, στο δε στέμμα του είχε θέσει σαν τιμιότερο από τους πολύτιμους λίθους το καρφί από την αγία χείρα του επί του Σταυρού παθόντος Κυρίου πού του έφερεν η μητέρα του αγία Ελένη υστέρα από τις επιτυχείς ανασκαφές στο λόφο του Γολγοθά.

Επίσης ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο μικρός με βασιλικές τιμές και μεγάλη πομπή υποδέχτηκε το πάντιμο λείψανο του μεγάλου πατέρα της Εκκλησίας αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου πού απέθανε μαρτυρικά στην εξορία και κατά τον ιερό Συναξαριστή «επί βασιλικού οχήματος η σορός επιτεθείσα προς τον περιώνυμον φέρεται των Αποστόλων Ναόν».

Και όχι μόνον οι ευσεβείς αυτοκράτορες και οι ορθόδοξοι Αρχιερείς, αλλά και ο Λαός του θεού τιμούσαν τα ιερά των αγίων λείψανα και εφρόντιζαν να τα αποκτήσουν, να τα φυλάξουν, ή να τα μεταφέρουν σε επίσημη και προσιτή θέσι προς τιμή και πρσσκύνησι. Έτσι «χριστιανοί τίνες άνδρες, τα τίμια και άγια λείψανα του αγίου Ιγνατίου του θεοφόρου από Ρώμης εις   Αντιόχειαν   ενεγκόντες   δώρον   ποθούμενον τοις αδελφοίς δωρούνται» κατά τον ιερό πάλι Συναξαριστη. Από τη Ρώμη δηλαδή όπου εμαρτύρησεν ο άγιος περισυνέλεξαν τα υπολείμματα των  καταφαγωμένων από τα λιοντάρια οστέων του αγίου Ιγνατίου του θεοφόρου και τα μετακόμισαν   στην Αντιόχεια,   τη μεγάλη,   όπου εποίμαινεν ο άγιος το Λαό του Θεού οσιακά και αποστολικά, ο θεοφόρος πατέρας και Διδάσκαλος.

Τα ίδια έπραξαν και οι χριστιανοί της Σμύρνης για τα πάνσεπτα λείψανα του αγίου Ιερομάρτυρος Πολυκάρπου Επισκόπου Σμύρνης, «ανελόμενοι τα τιμιότερα λίθων πολυτελών και δοκιμότερα υπέρ χρυσίον οστά αυτού απέθεντο όπου και ακόλουθον ην». Και η αγία μας Εκκλησία λοιπόν πολύ σωστά και σοφά έχει θεσπίσει, «ετησίας μνήμας και τελετάς», για τη μετακομιδή των λειψάνων των αγίων Νικηφόρου Πατριάρχου Κωσταντινουπόλεως στις 13 Μαρτίου, του αγίου Αθανασίου του Μεγάλου στις 2 Μαΐου, του αγίου Μεγαλομάρτυρας Θεοδώρου του Στρατηλάτου στις 8 Ιουνίου, των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου στις 28 Ιουνίου, του αγίου πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου στις 2 Αύγουστου και πολλών άλλων αγίων.

Αυτή την αγία και ιερή συνήθεια και παράδοσι ακολουθούμε και εμείς σήμερα και πανηγυρίζομε αναμιμνησκόμενοι την ανακομιδή των λειψάνων του ήρωος της Ορθοδοξίας αγίου Αθανασίου του Μεγάλου.

Τα αγία λείψανα, αδελφοί μου αγαπητοί, είναι κατάφορτα από τη θεία χάρι γιατί κατά τη διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, «οι άγιοι και ζώντες πεπληρωμένοι ήσαν πνεύματος αγίου και τελευτησάντων αυτών η χάρις του Παναγίου Πνεύματος ανεκφοιτήτως ένεστι και τοις σώμασιν αυτών και ταις ψυχαίς και τοις τάφοις και τοις χαρακτήρσι».

Τα αγία λείψανα ευωδιάζουν και εκπέμπουν ευωδιά άρρητη, άλλοτε προς όλους τους προσκυνητές τους και άλλοτε σε μόνους τους μετά πίστεως προσκυνούντας τα. Τα αγία λείψανα είναι οι φύλακες των ψυχών και των σωμάτων των κατεχόντων αυτά η και υποδεχόμενων μετά πίστεως και τιμώντων αυτά. Είναι οι φυγαδευτές των δαιμόνων και οι γιατροί των παθών και των νόσων. «Νόσους και πάθη εξιώνται ποικίλα εκάστοτε» και «οσημέραι» θαυματουργούν.

Φρίττουν οι δαίμονες όταν αισθανθούν την παρουσία των αγίων Λειψάνων, γιατί τα αγία λείψανα, κατά τον άγιον Ιουστίνο το φιλόσοφο και μάρτυρα, «φυλακτικά εισί της των δαιμόνων επιβουλής και Ιαματικά νοσημάτων των κατά την ιατρικήν τέχνην ανιάτων». Δηλαδή τα ιερά λείψανα μας προφυλάσσουν από την επήρεια και την επιβουλή των πονηρών πνευμάτων και μας θεραπεύουν από τα νοσήματα τα όποια αδυνατεί ή ιατρική επιστήμη να θεραπεύση.

Ας δοξάσωμε λοιπόν τον άγιο θεό, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί έχει κατάσπαρτη τη γη από τα τιμιότερα λίθων πολυτελών ιερά των αγίων λείψανα και έχει θέσει στη διάθεσί μας τόσους και τόσους ατίμητους θησαυρούς.

Ας τον ευχαριστήσωμε γιατί στην επαρχία μας και μάλιστα στη Μονή Λειμώνος έχει χαρίσει πολλών αγίων, ακόμη και μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, λείψανα και μας παρέχει την ευκαιρία του αγιασμού μας και της λυτρώσεώς μας από ψυχικά και σωματικά πάθη.

Ας τον παρακαλέσουμε δε τον άγιο θεό, και τον πιστό του θεράποντα άγιο και Μέγαν Αθανάσιο να ανοίξουν τις καρδιές μας και να φυτέψουν μέσα σ’ αυτές τον ένθεο ζήλο και την ιερή φλόγα της πίστεως και της αγάπης προς τα ιερά της πίστεως λείψανα και προς όλα τα σωστικά της Εκκλησίας μας Δόγματα και να μας αξιώσουν και των ουρανίων αγαθών της απολαύσεως. Αμήν.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3434&Itemid=1

Ἡ πηγή τοῦ Ἰακώβ, προτυπώνει τήν πηγή τῆς ζωῆς. Γιά αἰῶνες οἱ ἄνθρωποι δροσίζονται ἀπό τό νερό τῆς πηγῆς τοῦ Ἰακώβ πού βρίσκεται κοντά στή πόλη Σιχάρ τῆς Σαμαρείας, οἱ κάτοικοι τῆς ὁποίας φαίνεται νά εἶναι εὐγνώμονες πρός τόν Ἰακώβ, γί’ αὐτό καί δέν ξέχασαν τό ὄνομά του.

Ἐδῶ θέλει τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο νά βρίσκεται σήμερα ὁ Χριστός, ἡ αὐθεντική πηγή τῆς ζωῆς. Ἐκτός ἐθνικῶν συνόρων καί μάλιστα σέ ἐχθρικό ἔδαφος. Πρῶτον γιατί ὁ Θεός δέν περιορίζεται σέ σύνορα καί δεύτερον γιατί δέν κλείνεται σέ ἔθνη καί λαούς. Βρίσκεται πάνω καί ἔξω ἄπ΄ὅλα αὐτά.

Αὐτά γιά ἐκείνους πού θεωροῦν τό Ἑβραϊκό ἔθνος ἐκλεκτόν του Θεοῦ ἤ τούς Ἕλληνες ὡς τήν ἐλίτ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν χωρίζει τά ἔθνη καί τούς λαούς. Ἑνώνει καί ἑνοποιεῖ κάτω ἀπό τή στοργή καί τήν ἀγάπη Τοῦ «πάντα τά ἔθνη», γιά τοῦτο καί ὁ Χριστός παραγγέλλει στούς μαθητές Του: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη». Ἀλλά τό σημαντικό γιά μᾶς δέν εἶναι αὐτό μόνον ἀλλά τό ὅτι ὁ Χριστός ἐνδιαφέρεται μέ δική Του πρωτοβουλία μέ μία γυναίκα καί μάλιστα μέ μία γυναίκα ὕποπτης ἠθικῆς ὑπόστασης. Ζεῖ προφανῶς καί ἐμφανῶς στό χῶρο τοῦ κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας, γιά τοῦτο καί στή πόλη της δέν εἶναι καί τόσο εὐυπόληπτη.

Ὁ Χριστός βρίσκει μία γυναίκα στόν δρόμο καί τήν κάνει μέ τή δική Του θέληση Ἅγια.

Τό σημειώνουμε αὐτό γιά αὐτούς πού ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ γυναίκα δέν ἔχει τήν πρέπουσα θέση στήν Ἐκκλησία μας. Ὁ Χριστός βγάζει τή γυναίκα ἀπό τόν κρυψώνα τοῦ γυναικωνίτη, ἀπό τήν ἀφάνεια καί τήν ἀνυποληψία καί τήν καθιστά ἄμεσα, κάθ΄ὑπέρβαση τῆς καθεστημένης τάξεως, ἰσότιμη συνομιλητή Του καί τῆς δίνει τήν εὐκαιρία ἐπίσης νά προχωρήσει στήν ὁλοκλήρωση τῆς προσωπικότητάς της στήν κατά Χριστοῦ ζωή καί πολιτεία.

Τά ἐρωτήματα, πού βρίσκεται καί πού λατρεύεται ὁ Θεός εἶναι δικά της. Ζεῖ στήν ἁμαρτία τῆς ἀλλά ἔχει καί κάποτε προσδοκίες λύτρωσης. Ζεῖ τό ἠθικό σκοτάδι της, ἀλλά ἀτενίζει ψηλά στόν οὐρανό κάποιες θεῖες ἀκτίνες φωτός. Οἱ προβληματισμοί τῆς αὐτό ἀποκαλύπτουν.

Ἡ ἀπάντηση σαφής, καθαρή καί κρυστάλλινη ὅπως διατυπώνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό.

Ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα, ἄρα βρίσκεται παντοῦ καί στό ναό (ἑβραϊσμός) καί στό βουνό (Σαμαρεῖτες) καί στούς μεγαλοπρεπεῖς ναούς τῶν πόλεων καί στά ἐρημοκλήσια τῶν βουνῶν, καί στόν ἄνδρα καί τή γυναίκα, καί στόν ξένο καί τόν δικό μας καί τούς γηγενεῖς καί τούς ἐπισκέπτες μας κάθε λογής (τουρίστες , οἰκονομικούς μετανάστες κ.λ.π.)

Ὅσον ἀφορᾶ πώς λατρεύεται ὁ Θεός, ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής. Μέ τήν καρδιά καί τή συνείδηση, ἐν πνεύματι καί ἀληθεία. Ὄχι μέ ὑποκριτικές, θεατρικές πράξεις καί παραστάσεις. Μέ τό Θεό ὀφείλουμε νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς καί τίμιοι.

Μέ τό Θεό δέν παίζουμε «ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται».

Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ, πού ἀγγίζει τήν καρδιά τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ λατρεία πού προάγει τήν ἐπικοινωνία, τήν συμφιλίωση, τήν ἑνότητα, τήν καταλλαγή ὅλων τῶν ἀνθρώπων κάθε τάξεως καί καταστάσεως.

Αὐτά εἶναι στοιχεῖα πού παράγουν πολιτισμό, ἀνάπτυξη, πρόοδο μέ τήν ὀρθόδοξη σημασία τῶν ὄρων. Εἶναι στοιχεῖα πού προάγουν τήν κοινωνία ποιοτικά, γιατί φέρνουν τόν ἄνθρωπο πιό κοντά στό Θεό, τόν ἁγιασμό καί τή χάρη, στοιχεῖα σέ δεύτερο καί ὑπέρτατο βαθμό ὁλοκλήρωσης τῆς προσωπικότητας στό θεανθρώπινο μοντέλο ζωῆς καί κοινωνίας.

Ἔχουμε τήν πηγή τῆς ζωῆς.

Τήν ἀγάπη ὁ Χριστός ἔχει βρεῖ τήν πηγή τῆς ζωῆς.

Ἀνήκει σέ μας νά βροῦμε τήν ἀγάπη.

Καί μαζί της τήν πηγή τῆς ζωῆς

Τόν Ἀναστάντα Κύριο.

Αὐτό εἶναι ἡ προσδοκία μας.

Αὐτός εἶναι ὁ ἀγώνας μας.

Αὐτό εἶναι ἡ εὐχή μας.

Ἡ Ἁγία Φωτεινή δάσκαλος καί ὁδηγός μας.

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης – Ιερά Μητρόπολη Κυδωνείας και Αποκορώνου

Ιερεμίου Προφήτου

(1 Μαΐου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

***

Ο λιθολευστούμενος Προφήτης

Σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί θα έπρεπε να πενθούμε, όπως πενθούμε την αγία και μεγάλη Παρασκευή για τα πάθη του Κυρίου μας, όπως πενθούμε στις 29 Αυγούστου για την άδικη απότομη της τίμιας κεφαλής του Προδρόμου και Βαπτιστού, και όχι να πανηγυρίζωμε κοσμικά και να επιδιδόμαστε σε τραγούδια, γελοία και χαρές με τα ειδωλολατρικά έθιμα της πρωτομαγιάς.

Ερωτώ, ποιός από εμάς πάει σήμερα την πρωτομαγιά στην εκκλησία, για να τίμηση το μεγάλο Προφήτη, τον αδικοσκοτωμένο από τους συμπατριώτες του θεόσταλτο άνδρα ο όποιος υπήρξε από τους μεγαλύτερους παιδαγωγούς του δυσήνιου και σκληροτράχηλου Ισραήλ;

Οι πάντες σχεδόν τρέχουν στα χωράφια και στις εξοχές για να τραγουδήσουν το «ο Μάϊος μας έφθασε» και όχι τουλάχιστον με την αθωότητα των μικρών παιδιών, αλλά με την πονηρία και την ακράτητη ηδυπάθεια να απολαύσουν τρελές χαρές και αμαρτωλές σχέσεις.

Ο Ιερεμίας, αγαπητοί μου αδελφοί συνελήφθη στην  κοιλιά της μάνας του «κατ’ ευδοκίαν του    Θεού» ήταν   ηγιασμένος «εκ κοιλίας μητρός αυτού» και προεκλελεγμένος να βαστάση το όνομα Του παρά το άωρο της ηλικίας του ενώπιον «αρχών και εξουσιών υιών τε Ισραήλ». Αξίζει να ακούσωμε πώς ο Θεός ανέθεσε το προφητικό έργο στο θεόκλητο Προφήτη: «και εγένετο λόγος Κυρίου προς με’ προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τεθεικά σε και είπα’ ω δέσποτα Κύριε ιδού ουκ επίσταμαί λαλείν, οτι νεώτερος εγώ ειμί και είπε Κύριος προς με μη λέγε οτι νεώτερος εγώ ειμί, οτι προς πάντας, ους εάν εξαποστείλω σε πορεύση   και   κατά  πάντα όσα εάν   εντείλωμαί σοι, λαλήσεις, μη φοβηθής από προσώπου αυτών, οτι μετά σου εγώ ειμί του εξαιρείσθαί σε, λέγει Κύριος και εξέτεινε Κύριος την χείρα αυτού προς με και ήψατο του στόματος μου, και είπε Κύριος προς με ιδού δέδωκα τους λόγους μου εις το στόμα σου, ιδού καθέστακά σε σήμερον επί έθνη και επί βασιλείας εκρίζουν και κατασκάπτειν και απολύειν και ανοικοδομείν και καταφυτεύειν».

Όπως στην Καινή Διαθήκη έχομε τον απόστολο των Εθνών Μέγα Παύλο, έτσι και στην Παλαιά έχομε τον Προφήτη των Εθνών τον πανένδοξο Ιερεμία, ο όποιος «επί έθνη και επί βασιλείας» εκράτησε το όνομα του Θεού και μετά θάρρους και παρρησίας ήλεγξε την κακόνοια, την απιστία και την έκκλισι των ηθών.

Χαρακτηριστικό είναι το παράπονο του Κυρίου πού αναφέρει ο Προφήτης «Διέλθετε εις νήσους χειτιείμ και ίδετε, και εις κηδάρ αποστείλατε ναι νοήσατε σφόδρα και ίδετε ει γέγονε τοιαύτα, ει αλλάξωνται έθνη θεούς αυτών και ούτοι ουκ εισί Θεοί ο δε λαός μου ηλλάξατο την δόξαν αυτού, εξ ης ουκ ωφεληθήσονται’ εξέστη ο ουρανός επί τούτω και έφριξεν επί πλείον σφόδρα, λέγει Κύριος, οτι δύο και πονηρά εποίησεν ο λαός μου, εμέ εγκατέλειπαν πηγήν ύδατος ζωής, και ώρυξαν εαυτοίς λάκκους συντετριμμένους, οι ου δυνήσονται ύδωρ συνέχειν».

Κοφτερός και καυτός ακούγεται πάντοτε ο λόγος του Ιερεμία, «τάδε λέγει Κύριος ο Θεός Ισραήλ διορθώσατε τας οδούς υμών και τα επιτηδεύματα υμών, και κατοικιώ υμάς εν τω τόπω τούτω μη πεποίθατε εφ’ εαυτοίς επί λόγοις ψευδέσι».

Και επειδή βέβαια, «άλλος εστίν ο σπείρων και άλλος ο θερίζων» τα αποτελέσματα του προφητικού κηρύγματος του Ιερεμίου ο θεριστής Θεός γνωρίζει μόνο πόσο πλούσια υπήρξαν, γι’  αυτό και τον έθεσεν «εις φως εθνών».

Αι τύχαι του Ισραηλητικού λάου τον έφεραν αιχμάλωτο και στην Αίγυπτο και εκεί διέλαμψεν η αγιότης και το θαυματουργικό του χάρισμα προς σύνεσι και ετοιμασία «εις Χριστόν» των Αιγυπτίων.

Με την προσευχή του εψόφησαν όλες οι ασπίδες, δηλητηριώδη φίδια πού εβασάνιζαν τους Αιγυπτίους. Γι’ αυτό και «οι Αιγύπτιοι εδόξασαν αυτόν, ευεργετηθέντες παρ’ αυτού» και με την αγάπη και το σεβασμό πού του έτρεφαν οι Αιγύπτιοι βρήκε την ευκαιρία ο προφήτης να προειπή την καθαίρεσι των ειδώλων τα όποια εκείνοι ελάτρευαν «δια Σωτήρος παιδιού, εκ παρθένου γεννωμένου εν φάτνη». Έμεινε δε πατροπαράδοτο το έθιμο να τιμούν την Παρθένο και το βρέφος μέχρι της πληρώσεως του Μυστηρίου «εν τω προσώπω» του τεχθέντος Βασιλέως Χριστού υπό της αειπαρθένου Μαρίας.

Ο ίδιος ο Προφήτης έκρυψε στη γη τις πλάκες του Νόμου και είπε στο λαό τα ακόλουθα προφητικά και αξιοπρόσεκτα δια τη συντέλεια των αιώνων «Απεδήμησε Κύριος εν Σινά εις τον ουρανόν και πάλιν ελεύσεται νομοθετήσαι εν Σινά εν δυνάμει» και σημείον υμίν εσταί της παρουσίας αυτού, όταν ξύλον πάντα τα έθνη προσκυνήσωσι». Έλεγε δήλον οτι για το Σταυρό του Χριστού μας. Έλεγεν ακόμα οτι «εν τη αναστάσει, πρώτον η κιβωτός αναστήσεται και εξελεύσεται, και τεθήσεται εν όρει Σινά και πάντες οι Άγιοι προς αυτήν συναχθήσονται, εκδεχόμενοι τον Κύριον.

Και μετά από την πολυκύμαντη και πολυώδυνη προφητική ζωή του ο Ιερεμίας «εν Τάφναις της Αιγύπτου, λίθοις βληθείς υπό του λάου, αποθνήσκει, και τίθεται εν τόπω της οικήσεως Φαραώ».

Οι ομόφυλοι του τον ελιθοβόλησαν και οι αλλοεθνείς Αιγύπτιοι τον ετίμησαν, αυτή είναι η τραγική ειρωνεία των πραγμάτων του κόσμου τούτου.

Πότε τέλος πάντων θα μάθουν οι άνθρωποι να τιμούν τους ευεργέτες τους, και να αναγνωρίζουν αξία σε εκείνο που την έχει άνωθεν και εκ Θεού παραλάβει και όχι να του την αρνούνται επειδή είναι πατριώτες τους και συγγενείς τους και η ζηλοφθονία δεν τους αφήνει;

Άμποτε αγαπητοί, να τιμούμε τους αγίους και τους άξιους και να συναγωνιζώμαστε ποιος πιο πιστά θα τους μιμηθή. Αμήν.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3427&Itemid=1

 ]

π. Κυριακοῦ Τσουροῦ, Γραμματέως τῆς Σ.Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αἱρέσεων

Κάποτε οἱ ἀστρολόγοι ἦσαν οἱ ἀστρονόμοι. Σήμερα μέ τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀστροφυσικῆς, οἱ ἀστρολόγοι θά ἔπρεπε νά ἔχουν μπῆ «στόν πάγκο τοῦ κατεργάρη». Κι ὅμως, κάθε ἄλλο, εἶναι στήν πρώτη γραμμή. Δέν ὑπάρχει ἐφημερίδα, περιοδικό, κανάλι, σταθμός, πού νά μήν ἔχει τόν ἀστρολόγο του, ὁ ὁποῖος καθημερινά κάνει τίς «ἐπιστημονικές» προβλέψεις του. Τά ἄστρα ἔχουν μπῆ γιά τά καλά στή ζωή μας. Κατά καιρούς δημοσιεύονται πληροφορίες, ὅτι ἄνθρωποι τῆς δημόσιας ζωῆς, πού κατευθύνουν τίς τύχες τῶν ἀνθρώπων, συμβουλεύονται ἀστρολόγους. Στίς συνομιλίες ἀλληλογνωριμίας ἀπό τά πρῶτα καί τά πιό «σοβαρά» ἐρωτήματα εἶναι τό «τί ζώδιο εἶσαι»;

Δέν ὑπάρχει χρονιά πού νά μή κληθοῦν στά κανάλια, τίς παραμονές τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ἀστρολόγοι γιά νά «προβλέψουν» τά μελλούμενα μέσα στό νέο χρόνο. Πρᾶγμα πού παράγινε τίς παραμονές τοῦ 2000. Αὐτή τή φορά πραγματική τρέλλα κατέλαβε ἀστρολόγους καί ἀφελεῖς. Ὑστερία καί πανικός κυριάρχησαν ὁλόκληρο τό 1999, μέ φόντο τό περίφημο Millenium.

Οἱ προβλέψεις, ἀκόμη καί γιά τήν συντέλεια τοῦ κόσμου, ἔκαναν πολλούς νά ἀτενίζουν τήν πρωτοχρονιά τοῦ 2000 μέ ἀγωνία, μέ φόβο γιατί, τάχα, κάτι τό συγκλονιστικό θά συνέβαινε. Μερικοί, κάτω ἀπό τίς «σίγουρες προβλέψεις» τῶν ψευδοπροφητῶν, ἑτοιμάστηκαν νά θυσιαστοῦν προκειμένου ν’ ἀνταμώσουν τόν Χριστό ἐνωρίτερα. Δυστυχῶς μερικούς ἀπ’ αὐτούς δέν τούς πρόλαβαν, ἔπεσαν θύματα τῆς ἀφελείας τους. Ἔφυγαν καί δέν εἶδαν τήν ἀπάτη πού μερικοί ἐπιτήδειοι, τόσο ἔντεχνα, τούς εἶχαν στήσει, διηγούμενοι “βεβήλους καί γραώδεις μύθους» (Α΄ Τιμ. δ΄ 7).

Καί τό πιό περίεργο εἶναι ὅτι ἡ ἐξάπλωση τῆς ἀστρολογίας συμβαίνει σέ μιά ἐποχή, πού ἔχει ἀποδειχθῆ τό ἀσυμβίβαστο τῆς ἐπι-στημονικῆς γνώσεως καί ἰδιαίτερα τῆς ἀστροφυσικῆς, μέ τήν ἀστρολογία. Παραπαίει, δηλαδή, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μεταξύ ὀρθολογισμοῦ καί ἀποκρυφισμοῦ, ἐπιστήμης καί μαγείας. Καί ὅμως οἱ ἐπιστημονικοφανεῖς ἰσχυρισμοί τῶν ἀστρολόγων καταρρίπτονται καθημερινά, τόσον ἀπό ἐπιστήμονες εἰδικούς, ὅσον καί ἀπό τήν πραγματικότητα, ἡ ὁποία διαψεύδει ἐκείνους πού θέλησαν μέ «σιγουριά» νά προβλέψουν τό μέλλον μέσα ἀπό τά ἄστρα. «Ἡ ἀστρολογία δέν εἶναι ἐπιστήμη, ἀλλά ἀπάτη. Οἱ ἀστρολόγοι δέν εἶναι ἐπιστήμονες, ἀλλά τσαρλατάνοι πού χρησιμοποιοῦν τήν ἀφέλεια κάποιων γιά νά χρηματίζονται», λέει ὁ καθηγητής τῆς ἀστροφυσικῆς Διον. Σιμόπουλος (ἐφημ. Αὐγή 3.8.97).

Οἱ ἀστρολόγοι, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἐπιμένουν νά μιλοῦν γιά «ἐπιστήμη» καί «ἐπιστημονική κατάρτιση», γιά «διπλώματα» ξένων καί ἑλληνικῶν «σχολῶν διεθνοῦς φήμης». Τά περιοδικά εἶναι γεμᾶτα μέ δημοσιεύσεις ὅπως: «Ψυχοερευνητής – Μέντιουμ – ἀστρολόγος κ. …..», «ἐπίτιμος διδάκτωρ Κέντρου Ψυχικῶν Ἐρευνῶν», πού ὑπόσχονται τήν «λύση» κάθε οἰκογενειακοῦ, οἰκονομικοῦ, αἰσθηματικοῦ, ἐπαγγελματικοῦ προβλήματος καί μάλιστα «ἀπό μακρά ἀπόσταση».

Πράγματι, πρόκειται περί ἀνησυχητικοῦ κοινωνικοῦ φαινομένου εὐρείας κλίμακας, πού προκαλεῖ μεγάλους προβληματισμούς, ἄν ληφθῆ μάλιστα ὑπ’ ὄψη ὅτι ἡ ἀστρολογία «εἶναι μιά ἰδεολογία τῆς ἐξάρτησης, πού προετοιμάζει ἔμμεσα τά πνεύματα τῶν ἀνθρώπων γιά τήν ἀποδοχή ὁλοκληρωτικῶν πιστεύω» (Τεοντόρ Ἀντόρνο). Καί τοῦτο διότι τό ἄτομο στήν ἀστρολογία ὑποτάσσεται τυφλά σ’ἕνα πολύπλοκο καί δεσμευτικό σύστημα ἐπιταγῶν καί νόμων πού καθορίζουν τήν ζωή του, τίς πράξεις του, τίς ἀποφάσεις του. Ἀποφάσεις πού μπορεῖ νά ἀφοροῦν στήν παιδεία (ἄν εἶναι ἐκπαιδευτικός), στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων (ἄν εἶναι γιατρός), στά ἐθνικά θέματα (ἄν εἶναι πολιτικός) κ.ο.κ.

Τά ἄβουλα ἄστρα, τά ἀνύπαρκτα ζώδια, πού ἄλλοτε εἶναι δώδεκα καί ἄλλοτε δεκατρία (μέ τόν Ὀφιοῦχο), γίνονται οἱ συντελεστές τῆς κοινωνικῆς καί τῆς προσωπικῆς ζωῆς μας. Τό ἄτομο, ἀντί νά ἀναλάβη τίς εὐθῦνες του, ἀντί νά ἀναπτύξη τίς δυνατότητές του, ἐγκαταλείπεται ἄβουλα στό «πεπρωμένο» του. Αὐτό πού τοῦ καθόρισαν,λέει, τά ἄστρα τήν στιγμή τῆς γεννήσεώς του. Ἔτσι γίνεται ἐπικίνδυνο γιά τόν ἑαυτό του καί γιά τό κοινωνικό σύνολο. Εἶναι πεπεισμένο ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε ἄλλο ἀπ’ αὐτό πού εἶναι καθορισμένο, ἀπ’ αὐτό «πού λένε τά ἄστρα». Εἶναι «φυσικός νόμος». Τί φρίκη!! Ὁ καυχώμενος γιά τήν ἐλευθερία του σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι δοῦλος καί δέσμιος τῶν προλήψεών του καί ζῆ σέ μιά κατάσταση σχιζοφρένειας.

Παρατηρεῖ ὁ ἀστρονόμος τοῦ Ἀστεροσκοπείου Ἀθηνῶν κ. Νικ. Ματσόπουλος: «Ἔχω τήν αἴσθηση πώς οἱ ἄνθρωποι πού προστρέχουν στούς ἀστρολόγους, ἔχουν ἀδυναμία νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη τῶν πράξεών τους ἤ τήν παχυλή ἀμάθεια, πού κατακλύζει τήν σημερινή κοινωνία» (Πειραϊκή Ἐκκλησία Ἰαν. 1999, σελ.43). Καί ὁ π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος συμπληρώνει: «Ἡ ἐξάρτηση εἶναι ἀπόλυτη. Ὁ ἄνθρωπος πού θά πέσει θῦμα τῆς ἀστρολογίας χάνει κάθε ἴχνος προσωπικότητας· δέν παίρνει ποτέ ἀποφάσεις μέ βάση τήν προσωπική του ἐκτίμηση, δέν συμμετέχει στή λήψη ἀποφάσεων πού ἀφοροῦν τή ζωή του ἤ καί τήν εὐθύνη πού συνεπάγεται ἡ ὑπεύθυνη θέση πού τυχόν κατέχει μέσα στήν κοινωνία. Ἀναμένει τή “σωτηρία” ἀπό τήν “ἀνάγνωση” τῶν συνδυασμῶν τῶν ἄστρων καί τῶν “ζωδιακῶν σχέσεων”, ἀκόμη κι ἄν πρόκειται γιά λεπτομέρειες τῆς καθημερινῆς ζωῆς» (Ὁ ἀποκρυφισμός στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τεῦχ.Α΄ σελ.23).

Καί δέν εἶναι μόνον αὐτά. Περιουσίες ὁλόκληρες ἐξανεμίζονται, γιατί οἱ ἐνδιαφερόμενοι πληρώνουν ὅσα-ὅσα γιά νά ἔχουν στό χέρι τό «γραφτό» τους καί νά μήν…ἀνησυχοῦν. Ἔτσι ἀνάλογα μέ τήν ζήτηση αὐξάνεται καί ἡ προσφορά. Συνωστισμός ἀναρίθμητων μελλοντολόγων, δεκάδων χιλιάδων μέντιουμ, ἀστρολόγων, καφετζούδων, χαρτορικτρῶν, μάντεων καί πάσης φύσεως «ἐρευνητῶν». Ἀνυπολόγιστα ποσά διακινοῦνται καί μάλιστα ἀφορολόγητα. Οἰκογένειες καί περιουσίες καταστρέφονται καθημερινά.

Γιά νά δώσουμε ὅμως πιό συγκεκριμένο χαρακτῆρα σ’ αὐτό τό ἄρθρο μας ἄς πάρωμε ἀπό τόν Τύπο, ἐπιλεκτικά, μερικά μόνον χτυπητά, «σπαρταριστά» θά ἔλεγα, παραδείγματα πού ἀποδεικνύουν καθαρά πώς οἱ ἀστρολόγοι, ἐκεῖνο τουλάχιστον πού δέν μποροῦν νά προβλέψουν εἶναι ἡ διάψευση πού συνήθως ἀκολουθεῖ τίς «προβλέψεις» τους:

Ἄς μή πᾶμε πολύ παλιά. Ἄς πᾶμε μόνο μερικά χρόνια πρίν σέ «προβλέψεις σίγουρες» τῶν ἀστρολόγων. Σύμφωνα λοιπόν μέ τίς προβλέψεις αὐτές, τό 1984, θά ἔπρεπε νά ἔχουν πεθάνει ὁ Χαφέζ Ἀλ Ἄσσαντ τῆς Συρίας καί ὁ Γιασέρ Ἀραφάτ (ὑγεία νά ἔχουν οἱ ἄνθρωποι) (δημοσίευμα τῆς 10.2.84).

Ἤδη ἀπό τό 1986 (20 Νοεμβρίου) ἡ κ. Τζούλη Πιτσούλη, πού ἀρέσκεται νά προβάλη νεοεποχίτικα καί ἀποκρυφιστικά θέματα, σέ ἄρθρο της στό περιοδικό ΕΝΑ ἀναφέρεται στίς «προφητεῖες» τοῦ περίφημου Νοστράδαμου (16ος αἰώνας). Σύμφωνα μ’ αὐτές μέσα στά 13 τελευταῖα χρόνια τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἔπρεπε νά ἔχει γίνη ὁ 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος, «οἱ Ἄραβες καταλαμβάνουν τήν Χίο, τήν Μυτιλήνη καί τήν Ρόδο. Κατακτοῦν τή Θράκη, τήν Μακεδονία καί σταματοῦν στήν Ἄρτα». «Οἱ Σοβιετικοί εἰσβάλλουν στή Δ. Γερμανία καί στήν Ἰταλία». «Σύρραξη Ἑλλάδας – Τουρκίας καί ἦττα τῆς Τουρκίας». «Ἐπαναφορά τῆς Γαλλίας στή μοναρχία» καί «ἀπόβαση τῶν Ἀμερικανῶν στήν Πορτογαλλία» κ.ἄ. πολλά. Ὁ καθένας ἄς δώσει μόνος του τήν ἀπάντηση.

Τό 1996 θά ἔπρεπε, κατά τήν ὁραματίστρια (μέντιουμ) κ. Μ.Π., νά ἐνταχθῆ ἡ Κύπρος στήν Κοινότητα, νά ἀνακαλυφθῆ τό φάρμακο γιά τήν καταπολέμηση τοῦ AIDS, νά ἀποχωρήση «βίαια ἤ ὄχι» ὁ Μπόρις Γιέλτσιν (ἐφημ. Λοιπόν, 4.1.96).

Κατά τό μέντιουμ τῆς Ἑταιρίας Ψυχικῶν Ἐρευνῶν Ε.Α., τό 1996 ἔπρεπε ὁ «Κωνστ.Μητσοτάκης νά ἀποχωρήση ἀπό τή Ν. Δημοκρατία καί νά ἱδρύση δικό του κόμμα μέ ἀρχηγό τήν Ντόρα Μπακογιάννη», καί ὁ «ἀρχηγός τῆς Πολιτικῆς Ἄνοιξης νά ἑνώσει τίς δυνάμεις του μέ ἐκεῖνες τῆς Ν. Δημοκρατίας» (ἐφημ. Λοιπόν 4.1.96). Καί βρισκόμαστε στό 2000.

Τό 1999, κατά τόν ἀστρολόγο Π.Π., εἶχε προβλεφθεῖ ὅτι «κάποιο χωριό τῆς Ἀχαΐας θά πάθη καθίζηση, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές σέ ἔμψυχο καί ἄψυχο ὑλικό», ἐνῶ «ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης θά συναντηθῆ μέ τόν Πάπα, προκειμένου νά ἑνωθοῦν οἱ δύο ἐκκλησίες, γεγονός πού θά προκαλέση τήν ἀντίδραση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας» (ἐφημ. Βραδυνή, 25-27.12.98).

Ἐξ ἄλλου, γιά τήν περίφημη γιά τίς «προβλέψεις» της κ. Λ., γιά τό 1999 εἶχαν προβλεφθῆ «ἡ εἴσοδος τῆς κ. Λιάνη στήν πολιτική ζωή τῆς χώρας» (τόν Μάρτιο), «μιά ἀπόπειρα δολοφονίας κατά ὑψηλοῦ προσώπου» (τόν Ἰούνιο), «δημοψήφισμα γιά τήν ΟΝΕ» (τόν Νοέμβριο). Ἐπίσης θάνατος τῆς Λίζ Τέϊλορ καί γάμος Καρόλου καί Καμίλλας (μέσα στό ἴδιο ἔτος).

Τέλος, ἡ μελλοντολόγος Π.Δ. εἶχε προβλέψει ὅτι μέσα στό 1999 «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος (ἐννοεῖ Ἀθηνῶν) μέ προγραμματισμό καί ὄχι μέ ἀφέλεια, θά λάβει τή θέση Μακαρίου καί θά ἐπέμβει στήν πολιτική» (ἐφημ. Βραδυνή, 25-27.12.98).

Δυστυχῶς, γιά ὅλους αὐτούς τούς «προφῆτες» τό 1999 πέρασε καί μέ τό «παλιό» καί μέ τό «νέο» ἡμερολόγιο.

Μή ξεχνᾶμε ὅμως καί τό τί ἔγινε μέ τήν 4η Ἰουλίου, πού θά γινόταν τό τέλος τοῦ κόσμου, κατά τήν ὀργάνωση HUE, καί τήν 11η Αὐγούστου, πού κατά τούς Ραελικούς τοῦ Βοριλόν θά συνέβαιναν τά γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως (περιοδικό Bulles, 62) καί παρά λίγο τήν γλιτώσαμε. Ἀλλά καί τούς Ἀνησυχοῦντες Χριστιανούς, πού διάλεξαν τήν Ἀττική γιά νά συναντήσουν τόν Χριστό, κ.ο.κ. Δέν παρέλειψαν βεβαίως οἱ δημοσιογράφοι, «σεκοντάροντας» τούς ἀστρολόγους, νά μᾶς ὑπενθυμίσουν τίς «προφητεῖες» τοῦ Νοστράδαμου. Τόν 7ο μῆνα τοῦ 1999, εἶχε λέει προφητεύσει, ὅτι θά ἐρχόταν “ἀπό τόν οὐρανό ἕνας Βασιληᾶς τοῦ Τρόμου”, πού κατά τόν ἑρμηνευτή τοῦ Νοστράδαμου κ. Ροϊλόν αὐτό ἐσήμαινε τήν ἔναρξη τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, ἀφοῦ «ὁ Βασιληᾶς τοῦ Τρόμου» πού «ἔρχεται ἀπό τόν Οὐρανό» σημαίνει ἕναν πυρηνικό πύραυλο πού πέφτει στήν Ἀμερική!!

Τό ἴδιο περίπου εἶχε προβλέψει καί ὁ Τσέϊν Τάο ἀπό τήν Ταϊβάν. Καί παλαιότερα στίς ἀρχές τοῦ αἰώνας μας ὁ «κοιμώμενος προφήτης», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν, Ἔντγκαρ Κέϊσι, προφήτευσε «τήν καταστροφή ἑνός μεγάλου τμήματος τῆς γῆς τό 1998, τό ξέσπασμα τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου τό 1999 καί τό τέλος τοῦ πολιτισμοῦ τό 2000».

Σ’ αὐτό τό τελευταῖο συμφωνοῦσε μέ τόν Μίλλερ τῶν Ἀνησυχούντων Χριστιανῶν, μέ τό Τάγμα τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἥλιου καί ἐν μέρει μέ τόν Ντέϊβιντ Κορές, ὁ ὁποῖος θά ἐπέστρεφε στή γῆ στίς 6.8.1999 «γιά νά ἀναστήση τούς νεκρούς καί νά κρίνη τίς ψυχές καί νά οἰκοδομήσει ἕνα ἐπίγειο βασίλειο στήν Ἱερουσαλήμ».

Ὅλα αὐτά τά ἐπικίνδυνα φαινόμενα, τῶν ἐπίδοξων «προφητῶν» καί μελλοντολότων, πού πολλαπλασιάστηκαν ἐν ὄψει τοῦ 2000, ὡδήγησαν τίς Ἀρχές πολλῶν χωρῶν νά λάβουν δραστικά μέτρα τόν περασμένο χρόνο, στίς ΗΠΑ δέ συστήθηκε τό Ἀμερικανικό Ἰνστιτοῦτο «Παρατηρητήριο τῆς Χιλιετίας» γιά τήν παρακολούθηση αὐτοῦ τοῦ φαινομένου.

Καί τώρα, πού βρισκόμαστε γιά τά καλά μέσα στό 2000, τί θά ποῦν ὅλοι αὐτοί οἱ πάσης φύσεως «προορατικοί», προφῆτες, μελλοντολόγοι καί «ἐπιστημονικοί ἀστρολόγοι»; Πῶς ἆραγε ξεγελάστηκαν τόσο πολύ στίς «ἐπιστημονικές» τους προβλέψεις; Στούς λογαριασμούς τῶν χρόνων τά ἔμπλεξαν ἤ τά ἄστρα τούς ξεγέλασαν; Τά «ζώδια» (ἤ ἀλλιῶς «ζωΐδια», μικρά ζῶα), τά ἀνύπαρκτα στήν πραγματικότητα καί ἀνίκανα κατά τούς ἐπιστήμονες ἀστρονόμους νά ἐπιδράσουν στή ζωή μας καί πολύ περισσότερο στίς ἀποφάσεις μας, φταῖνε ἤ οἱ ἐπιτήδειοι πού τά χρησιμοποιοῦν γιά τούς ἀφελεῖς;

Καί τοῦτοι οἱ τελευταῖοι, οἱ ἀφελεῖς ὀπαδοί καί χρηματοδότες ὅλων

 αὐτῶν τῶν ἐπιτήδειων, ἆραγε ἔβαλαν μυαλό ἤ θά συνεχίσουν ἀδιόρθωτοι νά πληρώνουν τήν ἀφέλειά τους, πιστεύοντας σέ πονηρούς ἀνθρώπους, πού χρησιμοποιοῦν συχνά ἀκόμη καί εἰκόνες, σταυρούς, κομποσχοίνια καί διάφορα «ἁγιάσματα», γιά νά παγιδεύουν ὅσους μπλέκουν τήν πίστη μέ τήν δεισιδαιμονία και τήν εἰδωλολατρία;

Πάντως, ἕνα συμπέρασμα βγαίνει σίγουρο: πώς δέν μποροῦν νά προβλέψουν οἱ ἀστρολόγοι τήν διάψευσή τους, τήν ἀποτυχία τους καί τό ἐπαγγελματικό ρεζίλεμά τους. Ἐκτός ἐάν τίς συμπτώσεις καί τά ὀφθαλμοφανῆ συμπεράσματα, πού κάθε κοινός νοῦς μπορεῖ νά τά προβλέψη, τά θεωροῦν οἱ ἀστρολόγοι γιά «ἐπιτυχίες» τους.

Αὐτά εἶναι μόνον γιά ἀφελεῖς καί δέν ἔχουν ἀσφαλῶς καμμία σχέση μέ τήν ἰδιότητα τοῦ γνήσιου καί σωστοῦ Χριστιανοῦ.

Πηγή:http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/bibliothiki_epimenoun.html

Ο Ξένος

του Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη

Ομότιμου καθηγητή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

από το περιοδικό «Ανάπλασις»,

αρ. τεύχους 446, Μάρτιος-Απρίλιος 2010

Η κτίση συμπάσχει με το Πάθος του Κτίστου της. Ο ήλιος κρύβει τις ακτίνες του. Η γη σείεται και το καταπέτασμα του ναού σχίζεται στα δύο «από άνωθεν έως κάτω» (Ματθ. 27, 51). Ο Σωτήρας θανατώνεται. Και ο από Αριμαθαίας Ιωσήφ, κρυφός μαθητής του Χριστού, παρουσιάζεται στον Πιλάτο, για να ζητήσει το νεκρό σώμα του Διδασκάλου:

«Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα, εβόα’ δός μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον».

Ο κρυφός μαθητής του Χριστού αποκαλύπτει το κρυφό όνομα του Διδασκάλου του, το όνομα πού τον συνόδευσε σ’ ολόκληρη τη ζωή του, από τη βρεφική ηλικία ως το σταυρικό θάνατο του: Ξένος.

Όταν – γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, η Μητέρα του τον σπαργάνωσε και τον τοποθέτησε σ’ ένα παχνί, – γιατί δεν βρέθηκε τόπος στο πανδοχείο (βλ. Λουκ. 2,7)· ήταν ξένος.

Ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου ήρθε και έζησε μέσα στον κόσμο ως ανέστιος άνθρωπος, ως «εκ βρέφους ξένος», ως ο κατ’ εξοχήν ξένος.

Ο ποιητής του κόσμου και δημιουργός των ανθρώπων «εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβαν» (Ίω. 1, 11). Επισκέφθηκε τους δικούς του, και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν. Τον αντιμετώπισαν ως ξένο, τον φθόνησαν, τον μίσησαν, τον εξευτέλισαν και τον θανάτωσαν.

Είναι πικρό να ξενιτεύεσαι και να ζεις κάπου ως ξένος. Και είναι ακόμα πιο πικρό να ζεις στον τόπο σου ως ξένος και ανέστιος. Να σε φθονούν και να σε μισούν θανάσιμα οι συμπατριώτες σου, οι δικοί σου, τα ίδια τα παιδιά σου.

Αυτού του είδους την ξενιτεία – γνώρισε ο Θεός πού ήρθε και έζησε ως άνθρωπος μέσα στον κόσμο. Αυτή η ξενιτεία σφράγισε ολόκληρη την επίγεια ζωή του Χριστού. Την ξενιτεία πού απομάκρυνε από κοντά του ακόμα και τους πιο στενούς μαθητάς του. Την απαράκλητη ξενιτεία.

Και τώρα, μετά τη σταύρωση και τη θανάτωση του, έρχεται ο Ιωσήφ, «ο από Αριμαθαίας ευσχήμων βουλευτής» (Μάρκ. 15, 43), και ζητεί από τον Πιλάτο να λάβει το νεκρό σώμα αυτού του ξένου: «Δός μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν που κλίναι».

«Αι αλωπεκές φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη», είχε πει ο Ξένος αυτός σε κάποιον από τους γραμματείς πού ζήτησε να τον ακολουθήσει (Ματθ. 8, 19-20- Λουκ. 9, 57-58).

Τελικά δόθηκε από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους σ’ αυτόν τον Ξένο τόπος, για να γείρει το κεφάλι του· του δόθηκε ο σταυρός. Και αυτός «κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα» (Ίω. 19, 30).

Αυτόν τον Ξένο, πού γνωρίζει να ξενίζει «τους πτωχούς και τους ξένους», έλαβε ο Ιωσήφ από τον Πιλάτο, για να τον φιλοξενήσει στον τάφο του. Έλαβε και τοποθέτησε «εν τω καινώ αυτού μνημείω» (Ματθ. 27, 60) «τον παρέχοντα πάσι ζωήν αιώνιον και το μέγα έλεος».

«Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού» (Ίω. 1, 12).

Ο Ιωσήφ, πού έλαβε και φιλοξένησε στον τάφο του το σώμα του Χριστού, αλλά και όλοι, όσοι τον δέχονται και πιστεύουν στο όνομα του, παίρνουν την εξουσία να γίνουν παιδιά του Θεού, θεοί κατά χάριν. Αποκτούν «ζωήν αιώνιον και το μέγα έλεος».

«Εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γήν αποθάνη, αυτός μόνος μένει· εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει» (Ίω. 12, 24).

Ο σίτος πού έπεσε στη γη και πέθανε, «ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς» προσφέρθηκε «υπέρ της του κόσμου ζωής» (Ίω. 6, 35-41) και έφερε πολύν καρπόν. Καρποφόρησε ένα πλήθος ανθρώπων, πού αποξενώθηκαν από τον κόσμο και έζησαν μέσα στον κόσμο ως φώτα του κόσμου.

Πολλοί θανατώνουν τον κόσμο, για να ζήσουν οι ίδιοι. Ο Χριστός παραδόθηκε εκούσια στον θάνατο, για να ζήσει ο κόσμος.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3421&Itemid=1

“Ζούμε εδώ και καιρό μία κατάρρευση των αξιών της ζωής. Πρόκειται για μία σοβαρή κρίση, όχι τόσο οικονομική, κοινωνική ή πολιτισμική αλλά κύρια πνευματική” τόνισε ο λόγιος αθωνίτης μοναχός και αρθρογράφος της “Μακεδονίας” πατήρ Μωυσής στην προχθεσινή του ομιλία στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ.

Του Στέλιου Κούκου

Η επίκαιρη ομιλία του αγιορείτη μοναχού, ποιητή και συγγραφέα με θέμα “Διέξοδοι στη σύγχρονη πνευματική κρίση” πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της ετήσιας εκδήλωσης του “Ομίλου Φίλων του Αγίου Όρους ‘Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης’” που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη εδώ και 25 χρόνια.  Όπως ανέφερε ο πρόεδρος του Ομίλου Στέφανος Γωγάκος, “ο θεμελιώδης σκοπός της ιδρύσεως και λειτουργίας του συνίσταται στη διακονία των Αγιορειτών Πατέρων, κυρίως εκείνων που διαβιούν εκτός των Ιερών Μονών και Ιερών Σκητών, δηλαδή σε κελιά, σε καλύβες και σε ησυχαστήρια”.

Με πνεύμα αγάπης

Ο γέρων του κελιού  Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος των Καρυών του Αγίου Όρους στην αρχή της ομιλίας του τόνισε πως “στις ημέρες μας το ερώτημα για το ποιος είναι ο κύριος σκοπός της ζωής ακούγεται αδιάφορα, σ’ ένα κόσμο που δεν ενδιαφέρεται για την ουσία, την αλήθεια και την αξία των πραγμάτων. Δυστυχώς πολύ κόσμος δεν γνωρίζει γιατί ζει ακριβώς”. Με πνεύμα αγάπης και με σχεδόν τρεμάμενη φωνή ο πατήρ Μωυσής τόνισε πως “ό,τι επί αιώνες κατακτήθηκε υβρίζεται, χλευάζεται, ποδοπατείται. Καμία συγκίνηση, κανένα αίσθημα, κανένας σεβασμός, για ό,τι το ιερό. Σύντομη και βάναυση αποϊεροποίηση των πάντων εδώ και τώρα. Δεν ήλθα απόψε για να σας κάνω τον δάσκαλο, τον κατηχητή, τον ιεροκήρυκα, τον επιτιμητή και τον εισαγγελέα.  Ήλθα για να καταθέσω ταπεινά τον πόνο μου, την αγάπη μου, τον ειλικρινή λογισμό μου”. Ο λόγος του πατρός Μωυσή στη Θεσσαλονίκη ήταν μια ευκαιρία για να μεταφέρει σε όλους “λίγη αγιορείτικη ειρήνη σ’ ένα κόσμο αρκετά ταραγμένο και συγχυσμένο”

“Η κρίση μας κρίνει

Κλείνοντας την ομιλία του ο λόγιος αγιορείτης μοναχός τόνισε πως “η κρίση είναι προς συνετισμό. Να θυμηθούμε όσα σοβαρά έχουμε λησμονήσει. Να αναχθούμε από την ύλη στο πνεύμα. Να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται. Η κρίση είναι προς αφύπνιση. Η κρίση είναι προς αυτοκριτική… Η κρίση είναι για να ταπεινωθούμε πιο πολύ κι εμείς οι Αγιορείτες αλλά και όλοι. Η κρίση μας κρίνει. Η κρίση μας κατακρίνει. Η κρίση προκρίνει τη γνησιότητα, την πρόσληψη του απαραίτητου και την απόρριψη του περιττού”.

«Μακεδονία»28-04-2010

† Αρχ. Χριστόδουλος Φάσσος

Αυτή η ευαγγελική περικοπή, αδελφοί μου, που διαβάσαμε, η συνομιλία του Κυρίου μας με τη Σαμαρείτιδα, είναι μία από τις ωραιότερες αλλά και διδακτικότερες σελίδες της ευαγγελικής διηγήσεως. Ο Κύριός μας αποκαλύπτει στη συνομιλία Του με τη γυναίκα αυτή αλήθειες δογματικές, θεολογικές και λατρευτικές, τις οποίες για πρώτη φορά ακούμε και διαβάζουμε μέσα στο Ευαγγέλιο.Όταν διάβαζα προ ολίγων ημερών για να προετοιμαστώ για τη Θ. Λειτουργία, στάθηκα σε μία φράση, η οποία με προβλημάτισε. Η φράση αυτή είναι στο τέλος της συνομιλίας του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα. Όπως θυμάστε, ο Κύριος ήρθε κουρασμένος και κάθισε στο πηγάδι.

 Οι μαθητές έφυγαν για να αγοράσουν τρόφιμα. Ο Ιωάννης φαίνεται ότι έμεινε μαζί Του΄ γι’ αυτό και περιγράφει τόσο λεπτομερώς αυτή την υπέροχη συζήτηση μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος. Και αφού ο Κύριος απεκάλυψε αυτές τις αλήθειες, που σας είπα, και έφερε τη γυναίκα αυτή σε συναίσθηση της καταστάσεώς της, δημιουργήθηκε εκεί με τη Χάρη του Θεού μία μεταβολή στον εσωτερικό της κόσμο, ώστε να καταλάβει την αμαρτωλή κατάστασή της και συγχρόνως να ανάψει μέσα στην καρδιά της ένας ζήλος για να μεταφέρει αυτό το μήνυμα: “Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν” (Ιω. Α’, 42). Διότι της απεκάλυψε ο Κύριος ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας, πράγμα που δεν το είχε αποκαλύψει σε κανέναν. Και μόλις ήρθαν οι μαθητές, φέροντες τα τρόφιμα, αυτή έφυγε για να πάει να αναγγείλει το μήνυμα.Στο σημείο αυτό ο Ευαγγελιστής έχει αυτή την πρόταση, που σας είπα ότι με προβλημάτισε. Λεει: “Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή και απήλθεν εις την πόλιν, και λέγει, τοις ανθρώποις” (Ιω. Δ’, 28).

Όταν διαβάζει κανείς τα προηγούμενα, που είναι υψηλού θεολογικού περιεχομένου μηνύματα, και μετά έρχεται στη φράση: “Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή…”, ότι άφησε η γυναίκα τη στάμνα της εκεί πέρα και έφυγε, νομίζει ότι είναι αυτός ο στίχος μία ασήμαντη και ίσως περιττή λεπτομέρεια, την οποίαν αναγράφει ο Ευαγγελιστής. Αλλά σκέφτηκα΄ υπάρχουν ασήμαντα και περιττά, λέξεις και φράσεις ασήμαντες και περιττές στην ευαγγελική διήγηση; Υπάρχουν; Οι μαθητές είχαν μία εμπειρία τριών χρόνων που συνανεστράφησαν τον Κύριο κι έπρεπε να γράψουν λίγες σελίδες ευαγγελικές, με την πλούσια αυτή εμπειρία που είχαν.

Έπρεπε να επιλέξουν τα πλέον σημαντικά. Μεταξύ, λοιπόν, των πλέον σημαντικών να βάζουν αυτή τη φράση, που εγώ τη θεωρώ ότι είναι ασήμαντη και κάπως περιττή; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, συγκεκριμένα, ο οποίος γράφει το περιστατικό, λεει: “έστι δε και άλλα πολλά” (Ιω. ΚΑ’, 24) από όσα έκαμε και δίδαξε ο Κύριος, τα οποία δεν είναι γραμμένα στο ευαγγέλιο΄ και αν γραφόντουσαν, ούτε ο κόσμος δεν θα χώραγε τα γραφόμενα βιβλία. Όταν λοιπόν υπάρχει τέτοια στενότητα χώρου, σκέπτομαι, θα κατανάλωνε έναν στίχο για να γράψει μία περιττή φράση, μία ασήμαντη φράση; Δεν φαντάζομαι. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η φράση αυτή, ότι άφησε η γυναίκα την υδρία της και πήγε μέσα στην πόλη να φέρει το μήνυμα, δεν είναι ασήμαντη. Είναι πολύ σημαντική και από τη φράση αυτή αποκαλύπτονται πτυχές της ψυχολογίας, μυστικές πτυχές της ψυχολογίας της γυναίκας, με τις οποίες ολοκληρώνεται η προσωπικότητά της. Επί πλέον με αυτή τη φράση, ότι η γυναίκα άφησε τη στάμνα της, δίνει και σε μας κάποια μηνύματα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.Ας την αναλύσουμε λοιπόν.

Τί εξήγηση να δώσουμε; Γιατί άφησε τη στάμνα της; Θα μπορούσε να πει κανείς σαν πρώτη εξήγηση ότι την ξέχασε. Την ξέχασε, για να πάει να φέρει το μήνυμα. Αλλά κάθε μέρα, ή μέρα παρά μέρα, ερχότανε να πάρει νερό για τη λάτρα του σπιτιού και να πιει η πολυμελής οικογένεια, την οποίαν είχε. Τώρα λοιπόν γι’ αυτό το λόγο ήρθε. Είναι δυνατόν να έφυγε με άδεια χέρια; Να μην πάρει τη στάμνα γεμάτη νερό για τη χρεία; Αλλά, αδελφοί μου, η σημερινή μέρα δεν είναι σαν τις άλλες. Σήμερα δεν είναι σαν τις άλλες μέρες που έπαιρνε νερό και πήγαινε στο σπίτι της. Σήμερα συνέβη γεγονός, το οποίον είναι συγκλονιστικό γι’ αυτή. Η συνάντησή της με τον Κύριο και η συνομιλία της μαζί Του έφερε μία μεταβολή και αναστάτωση και ανατροπή, θα έλεγα, σε ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο και στα όσα ως τώρα κυριαρχούσαν μέσα της. Αυτή η μεταβολή δεν είναι δική μου κρίση, αλλά καταφαίνεται από τα λόγια τα οποία πήγε και είπε, μόλις συνάντησε τους συμπατριώτες της.

Λεει: “Δεύτε ίδετε άνθρωπον (ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο) ος είπέ μοι πάντα όσα εποίησα” (Ιω. Δ’, 29). Αυτές οι λέξεις “είπέ μοι πάντα όσα εποίησα…” δείχνουν έναν εσωτερικό κόσμο, ο οποίος έχει αναστατωθεί, ο οποίος έχει ανακαινισθεί. Ελάτε να δείτε κάποιον που μου φανέρωσε ό,τι έχω κάμει στη ζωή μου΄ “μήτι ούτός εστιν ο Χριστός;” (Ιω. Δ’, 29). Αυτή έχει βεβαιωθεί ότι είναι ο Χριστός, διότι της το ομολόγησε ο Κύριος και το βεβαίωσε΄ αλλά το λεει έτσι για να κινήσει το ενδιαφέρον. Τα λόγια αυτά δείχνουν ότι σήμερα έγινε κάτι κοσμογονικό μέσα στην καρδιά της. Λεει ο ι. Χρυσόστομος: “Ούτως υπό των ειρημένων ανήφθη, ώστε και την υδρίαν αφείναι και την χρείαν δι’ ην παρεγένετο” . Από όσα της είπε ο Χριστός άναψε τέτοια φωτιά μέσα της, ώστε και τη στάμνα και τη δίψα να ξεχάσει. Το σκοπό για τον οποίο ήρθε, να ξεδιψάσει αυτή και η οικογένειά της, τον ξεχνάει. Από τί; Από τη φωτιά που άναψε μέσα της.Εν πάση περιπτώσει είναι δυνατόν να την ξέχασε τη στάμνα, αλλά είναι και δυνατόν να την άφησε εσκεμμένα εκεί. Γιατί να την άφησε εσκεμμένα; Διότι από αυτή την ημέρα και μετά, από αυτή τη συνομιλία, όπως είπα, ένας καινούργιος κόσμος έχει ανοιχθεί μπροστά της και με καινούργια μέτρα μετράει τώρα τα πράγματα της ζωής. Λεει ένας ερμηνευτής: “Διατίθεται η γυνή προς το ύδωρ ως ο Ιησούς μετ’ ολίγον εις τον άρτον” .

Ο Κύριός μας, όταν πήγαν οι μαθητές και του έφεραν το ψωμί, τους είπε: Εγώ έφαγα. Την ξέχασε τη σωματική Του πείνα με όσα είχε ειπωμένα με τη Σαμαρείτιδα. Όπως ο Κύριος ξέχασε την πείνα, έτσι ξέχασε κι αυτή τη δίψα. Έτσι ξέχασε τώρα και το σταμνί. Γιατί; Γιατί είναι δευτερευούσης σημασίας πράγματα. Διότι άλλα πράγματα τώρα πήραν την πρώτη θέση μέσα στη ζωή της και την πολιτεία της.Αλλά ακόμα, αδελφοί μου, αυτή η στάμνα η εγκαταλελειμμένη είναι γι’ αυτή τη γυναίκα μία ανάμνηση, αν θέλετε, αντιπροσώπευση της ζωής που έκανε ως τώρα. Δεν τη θέλει πια αυτή τη ζωή. Την εγκαταλείπει αυτή τη ζωή. Καινούργια ζωή αρχίζει και ως εκ τούτου μπορεί να εγκαταλείψει και τη στάμνα, διότι της θυμίζει την απογοήτευση που δοκίμασε ζώντας χωρίς το Χριστό. Δεν το έβλεπε πρώτα αυτό, τώρα το βλέπει. Γιατί τώρα γνώρισε το Χριστό. Τώρα άκουσε τη διδασκαλία Του. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της τα πνευματικά και έτσι, ας πούμε, η στάμνα, σαν ένας αντιπρόσωπος εκείνης της παλιάς ζωής, της είναι πλέον περιττή. Λεει ένας ερμηνευτής: “Ούτως άρα ταχέως προετίμησε το ύδωρ του Χριστού της του Ιακώβ πηγής”. Ξεχνάει τη δίψα. Προτιμάει το νερό που έδωσε ο Χριστός. Το ύδωρ το ζων, που όποιος πιει απ’ αυτό, καθώς της είπε, δεν ξαναδιψάει. Προτιμάει αυτό το νερό παρά το νερό απ’ το πηγάδι του Ιακώβ. Και λεει ο Ι. Χρυσόστομος μία παρατήρηση, την οποίαν σας παρακαλώ να την προσέξουμε, διότι από κει βγαίνει το δίδαγμά μας. “Ήλθεν υδρεύσασθαι (ήλθε για να πάρει νερό) και επειδή της αληθινής πηγής επέτυχε (και επειδή τώρα βρήκε την αληθινή πηγή με το ζωντανό νερό), κατεφρόνησε της αισθητής (κατεφρόνησε την πηγή την υλική) διδάσκουσα ημάς…

(τί μας διδάσκει;) εν τη των πνευματικών ακροάσει πάντων υπεροράν” .

Όταν έχουμε μπροστά μας τον καινούργιο πνευματικό κόσμο και ασχολούμεθα με αυτόν και τον μελετάμε, τον κόσμο που μας φανερώνει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό Του, όλα πρέπει να τα περιφρονούμε. “Πάντων υπεροράν των βιοτικών και μηδένα λόγον αυτών ποιείσθαι” και δεν κάνουμε κουβέντα πλέον γι’ αυτά τα πράγματα. Όλα όσα συζητούσε ως τώρα δεν την ενδιαφέρουν πλέον. Άλλες κουβέντες κάνει τώρα, που τις εμπνέει ο Χριστός και η διδασκαλία Του. Αυτό είναι το μήνυμα για μας.Να κάνουμε ένα ερώτημα: Συμβαίνει αυτό με μας; Μήπως εξακολουθούμε να αντλούμε από δύο πηγάδια; Εμείς -όταν λεω εμείς το συγκεκριμενοποιώ- είμαστε μέλη μίας χριστιανικής ομάδας, που εδώ και πενήντα χρόνια ιδρύθηκε στην Πάτρα και ακούσαμε τόσα πολλά πράγματα από πατέρες πνευματικούς και διδασκάλους θεολόγους. Τί έγιναν αυτά τα πράγματα; Μας ανοίξανε πηγάδι τότε, το πηγάδι του Χριστού, οι πνευματικοί και διδάσκαλοί μας. Αντλούμε από αυτό το πηγάδι ή έχουμε ακόμα το μαγγανοπήγαδο του κόσμου και αντλούμε από αυτό και από το Χριστό και τα ανακατεύουμε; Και ασφαλώς δεν πετάξαμε αυτή τη στάμνα. Να κοιτάξουμε πλάι στο πηγάδι της ζωής μας εγώ, εσύ, ο καθένας.

Υπάρχει κάποια εγκαταλελειμμένη στάμνα; Αφήκαμε κάποια πράγματα; Να το πούμε, αδελφοί μου, καθαρά, αφήκαμε κάποια πράγματα από την παλιά ζωή μας; Τη ζωή των αδυναμιών, της αμαρτίας, των παθών μας; Λεει ο μακαριστός Τρεμπέλας σχολιάζοντας αυτήν την περικοπή για την οποία μιλάμε: “Όσοι εγνώρισαν τον Χριστόν αποδεικνύουν τούτο δι’ αγίας περιφρονήσεως προς τα μάταια αγαθά του κόσμου”. Να προβληματιστούμε μ’ αυτή τη φράση.Υπάρχει και άλλος ένας λόγος, αδελφοί μου, που μπορεί γι’ αυτό να άφησε τη στάμνα. Αυτή ξεκινάει να τρέξει να φέρει ένα μήνυμα. Μήνυμα ιεραποστολής και σωτηρίας. Η στάμνα είναι βαριά. Η στάμνα είναι ένα βάρος. Αυτή θέλει να ‘ναι εύζωνας. Δεν θέλει να ‘χει βάρη επάνω της. Γιατί το έργο της ιεραποστολής του Χριστού δεν επιδέχεται βάρη. Και την αφήνει τη στάμνα για να γίνει γνήσια ιεραπόστολος. Και έγινε γνήσια ιεραπόστολος. Μας το λεει το ευαγγέλιο. Ήλθαν οι Σαμαρείτες και παρακαλούσαν τον Κύριο να μείνει. Αλλά μας το λεει και η εκκλησιαστική μας ιστορία με το βίο της και με το μαρτύριό της. Λοιπόν, η στάμνα ήταν βάρος γι’ αυτήν. Η ιεραποστολή θέλει εύζωνους στρατιώτες.Τώρα προσέξτε κάτι.

Ο κάθε πιστός, από την ώρα που συνειδητοποιεί την πίστη του και τη διδασκαλία του Χριστού μας, είναι ιεραπόστολος και πρέπει να φέρνει αυτό το μήνυμα κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο στους συνανθρώπους του. Για να είναι ιεραπόστολος και να φέρνει αυτό το μήνυμα, δεν πρέπει να ‘χει βάρη επάνω του. Πόσες βαριές στάμνες, υδρίες, κουβαλάμε εμείς, ρωτήστε τον εαυτόν σας. Γεμάτες με εγωισμό, δειλία, ασυνέπεια, ακόμα και με νόμιμες απαιτήσεις της ζωής… Τις κουβαλάμε και αυτό είναι εμπόδιο στην ιεραποστολή μας και στο έργο μας το ιεραποστολικό. Λεει ο ι. Χρυσόστομος: “Όταν γαρ πυρωθή ψυχή τω πυρί τω θείω, προς ουδέν των εν τη γη λοιπόν ορά..” . Άμα ανάψει η φωτιά του Χριστού μέσ’ την καρδιά, δεν βλέπει ο άνθρωπος τα γήινα πράγματα. “Ενός εστι μόνου, της κατεχούσης αυτήν φλογός” .

Η ψυχή ένα πράγμα νιώθει και αισθάνεται, τη φλόγα που την καιει.Αδελφοί μου, αυτοί οι πατέρες και αδελφοί μας, για τους οποίους τελούμε σήμερα για τρίτη χρονιά μνημόσυνο – τη μία χρονιά πήγαμε επάνω στον Ομπλό, την άλλη στον Άγιο Κωνσταντίνο, εφέτος εδώ – αποτελούν για μας ιεραποστολικά πρότυπα. Έχει πάρα πολλή σημασία το ότι ήρθαμε εδώ εφέτος. Δεν θα επεκταθώ σ’ αυτό το θέμα. Θα δοθεί ευκαιρία όσοι θέλετε να πείτε και δικές σας σκέψεις επάνω, όταν θα ανέβουμε στο χώρο της Κατασκήνωσης. Αλλά εδώ που είμαστε, είμαστε κάτω από τη σκιά μίας βασιλικής δρυός. Και η βασιλική δρυς, αυτό το δένδρο το πλατύκλαδο και σκιερό, υπήρξε ο π. Γερβάσιος. Υπήρξε ο πρώτος κατηχητής. Πριν έλθουν οι δικοί μας μεταγενέστεροι κατηχητές, ο π. Γερβάσιος ήταν κατηχητής εδώ και εβδομήντα και πλέον χρόνια στην πόλη αυτή.

Και ήταν ιεραπόστολος, όπως η Σαμαρείτισσα. Και όσοι μετά κάτω από τη σκιά του και δροσίστηκαν και διδάχτηκαν, κληρικοί και λαϊκοί, τους θυμάστε και θα ακούσετε τα ονόματά τους στο μνημόσυνο που θα κάνουμε, όλοι αυτοί κάτω από τη σκιά του ετράφησαν και αναπαύθηκαν και αναζωογονήθηκαν. Όλοι αυτοί, με επικεφαλής τον π. Γερβάσιο, υπήρξαν ιεραπόστολοι χωρίς να κουβαλάνε πάνω τους στάμνες και βάρη. Θυμηθείτε τους έναν-έναν. Πόσο ανιδιοτελείς, πόσο αφιλοχρήματοι και πόσο άνθρωποι θυσίας υπήρξαν! Αληθινοί ιεραπόστολοι που μέσ’ την καρδιά τους έκαιγε, όπως λεει ο Χρυσόστομος, αυτή η φλόγα, η οποία, άπαξ και άναψε, τους έκανε όλα τα άλλα να τα βλέπουν σαν δευτερεύοντα. Λοιπόν, αν θέλουμε να τους κάνουμε μνημόσυνο, να μην περιοριζόμαστε στα κόλλυβα και στα κεριά, αλλά να είμαστε μιμητές όλοι της ζωής τους και του ιεραποστολικού τους έργου. Αυτά μας δίδαξε σήμερα η Σαμαρείτιδα.

Αυτά μας διδάσκει ο δίσκος με τα κόλλυβα. Αυτά μας διδάσκει η θρησκευτική ιστορία αυτής της πόλεως. Έχει μία ένδοξη ιστορία, θρησκευτική και εκκλησιαστική, αυτή η πόλη. Και μέσα σ’ αυτή την ιστορία είμαστε γεννημένοι. Μέσα σ’ αυτή την ιστορία είμαστε ποτισμένοι. Μέσα σ’ αυτή την ιστορία είμαστε βαπτισμένοι.Λοιπόν, γεννημένοι, βαπτισμένοι και ποτισμένοι μ’ αυτή την ιστορία και μ’ αυτά τα ιδανικά που και η Σαμαρείτιδα και οι πατέρες μας και οι λαϊκοί διδάσκαλοί μας μας δίδαξαν, μ’ αυτά να πορευόμαστε. Και αυτά να τα λέμε και στα παιδιά μας. Να τα διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Και πιστεύω πως η ευχή όλων αυτών, οι προσευχές τους, που είναι μέσα στην αγκαλιά του Θεού και απολαμβάνουν τα αγαθά του παραδείσου, θα ευλογήσουν το έργο το δικό μας/

 Δε θέλω να επεκταθώ. Εμείς μπήκαμε σ’ ένα χωράφι που το έσπειραν αυτοί. Το είπε σήμερα το ευαγγέλιο. Άλλοι σπέρνουν και άλλοι θερίζουν. Άλλοι κοπίασαν και άλλοι μπήκανε και αναπαύονται στους κόπους αυτών. Εμείς είμαστε μέσα σ’ αυτούς. Ας προσπαθούμε τουλάχιστον να φανούμε αντάξιοι των κόπων που έκαμαν για μας. Αμήν.

Από το βιβλίο του † Αρχ. Χριστοδούλου Φάσσου, “Η ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ“, Εκδόσεις “ΤΑΩΣ”

http://ekdoseistaos.blogspot.com/2008/12/blog-post_3214.html

πηγή:http://anastasiosk.blogspot.com/2009/05/blog-post_16.html

 MIΛA ΓIA TO XPIΣTO

«Απήλθεν εις την πόλιν, και λέγει τοις ανθρώποις· Δεύτε ίδετε άνθρωπον ος είπέ μοι πάντα όσα εποίησα» (Iωάν. 4,28-29)

KΑTΩ στους Αγίους Tόπους, αγαπητοί μου, όχι μακρια από τον Iορδάνη ποταμό, ήταν μία πόλι που ονομαζόταν Σιχάρ. Kατοικούνταν από Σαμαρείτες.

OI ΣAMAPEITEΣ

Mα τι είναι αυτοί οι Σαμαρείτες;

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε λιανά, για να το καταλάβετε.

Aν κάποιος από τα χωριά μας πάει στην Αυστραλία ή στη Γερμανία ή στο Σικάγο και μείνει δέκα – είκοσι χρόνια εκεί, και μετά γυρίσει εδώ, θα είναι αγνώριστος. Θα έχει ξεχάσει και τη γλώσσα και τα έθιμα· Θα είναι μισός άμερικάνος και μισός Mακεδόνας, μισός Αυστραλέζος ή Γερμανός και μισός Eλληνας.

Γι’ αυτό είναι κακό πράγμα να φεύγουν τα παιδια της Eλλάδος από τη Mακεδονία και να πηγαίνουν στα ξένα. Γιατί όταν γυρίσουν μπορεί να φέρουν ένα τσουβάλι δολλάρια, μάρκα ή ρούβλια, αλλά θα είναι αγνώριστα.

Όπως λοιπόν είναι αυτα τα παιδια που φεύγουν από την πατρίδα τους και τα περισσότερα γυρίζουν αγνώριστα, έτσι ήτανε και οι Σαμαρείτες. Eίχανε φύγει από την Iουδαία και πήγαν πολύ μακρια από την πατρίδα τους, ανακατεύτηκαν με άλλο κόσμο, κ’ έπειτα από εκατό χρόνια που γύρισαν ήτανε αγνώριστοι. Θυμούνταν ότι είναι Iουδαίοι, αλλά άλλη γλώσσα μιλούσαν, άλλη θρησκεία είχαν και αλλά έθιμα. Kράτησαν μερικα ιουδαϊκα έθιμα, αλλά ήταν ανακατεμένα με την ειδωλολατρία, όπως η σκουρια με το σίδερο.

Eίχαν και πολλές προλήψεις. Nα σας πω μία. H αληθινή θρησκεία λέει· Όπου να πας, κ’ επάνω στον Όλυμπο και στο Bίτσι και στο Kαϊμακτσαλάν, κ’ επάνω στ’ αστέρια ν’ ανεβείς και μέσα στα βάθη της θάλασσας να κατεβείς, παντού είναι ο Θεός. «εν παντί τόπω της δεσποτείας αυτού ευλόγει, η ψυχή μου,τον Kύριο» (Ψαλμ. 103). O Θεός είναι πανταχού παρών.

Oι Σαμαρείται τι έλεγαν; Ά, όχι· ο Θεός δεν είναι πανταχού παρών, αλλά είναι μόνο στο βουνό το δικό μας. Eίχαν κοντά τους ένα ψηλό βουνό, το Γαριζίν, και εκεί μόνο λατρεύανε το Θεό. Ήταν κι αυτό μια μεγάλη πλάνη. Kαι άλλες πλάνες είχαν. Γι’ αυτό τους μισούσαν οι Iουδαίοι. Tους θεωρούσαν νόθα παιδιά. Oύτε στα σπίτια τους πήγαιναν, ούτε τα κορίτσια τους παίρνανε, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πίνανε απ’ αυτούς, ούτε καλημέρα ή καλησπέρα δεν τους λέγανε. Δεν περνούσαν ούτε από τα χωράφια τους. Kαι αν τύχαινε να περάσει κανείς, τίναζε τα παπούτσια του.

O XPIΣTOΣ ΣTH ΣAMAPEIA

O Xριστός όμως, νάτος, μπήκε στη Σαμάρεια. Oι κάτοικοι αυτής της πόλεως δεν είχανε ακούσει τίποτε για το Xριστό. Δεν ξέρανε τίποτε για το Xριστό. Ποιός τους έφερε κοντά Tου; Oύτε παπάς, ούτε δεσπότης, ούτε ιεροκήρυκας, αλλά μια γυναίκα.

Mήπως αυτή η γυναίκα ήτανε καμμιά δασκάλα, καμμιά καθηγήτρια, καμμιά μορφωμένη που ήξερε πολλά γράμματα; Oχι. Hτανε μια αγράμματη και μάλιστα αμαρτωλή γυναίκα. Πολύ αμαρτωλή. Ήτανε ένα κάρβουνο του διαβόλου, και ο Xριστός το έκανε διαμάντι. Tί μεγάλα θαύματα κάνει ο Xριστός! Kαι σήμερα σ’ όλες τις εκκλησίες αυτή τη γυναίκα την αγράμματη και αμαρτωλή τιμούμε όλοι, παπάδες και δεσποτάδες. Αυτή, μόλις εγνώρισε το Xριστό, έτρεξε και είπε·

―Eλάτε, συγχωριανοί μου, να δείτε κάποιον, που μου είπε όλα τα μυστικά της καρδιάς μου. Mήπως είναι αυτός ο Xριστός;

Έτρεξε όλο το χωριό στο Xριστό, και δεν χόρταινε ν’ ακούει τα λόγια του. Έπεσαν στα πόδια του παρακαλώντας να μείνει κοντά τους. Kαι έμεινε ο Xριστός εκει δυό μέρες. Kαι πίστεψε όλο σχεδόν το χωριό τους.

Αυτα λέει σήμερα με απλά και σύντομα λόγια το Eυαγγέλιο.

ΑΠΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΓΙΝΕ ΦΩΣ

Kαί η Σαμαρείτισσα τι έγινε;

Από την ημέρα που πίστεψε στο Xριστό αλλαξε ζωή. Aπό Σαμαρείτισσα έγινε Φωτεινή. Aπό σκοτάδι έγινε φως, από σκοτεινή έγινε φωτεινή. Kαι τι έκανε; T’ άφησε όλα, πήρε ένα ραβδί και περπατούσε σε βουνά και ρεματιές κηρύττοντας το Xριστό, με φλόγα. Όταν έλεγε το όνομα του Xριστού έκλαιγε. Mετα την σταυρική θυσία του Xριστού πήγε σε πολλα μέρη. Kατέληξε στη Σμύρνη. Kαι εκει κήρυξε το Xριστό, και βαπτισθήκανε πολλοί και έγιναν Xριστιανοί. Γι’ αυτό οι Σμυρνιώτες κτίσανε πρός τιμήν της την πιό όμορφη εκκλησία που υπήρχε στη Mικρα Aσία. O ναός της Aγίας Φωτεινής ήταν ο πρώτος μετά την Aγία Σοφία της Kωνσταντινουπόλεως. Σήμερα δεν υπάρχει. Tο 1922, την έβαλαν φωτια οι Tουρκαλάδες και την έκαψαν.

ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

Ποιός λοιπόν έφερε τόσο κόσμο στο Xριστό; Mια γυναίκα, η αγία Φωτεινή.

Γι’ αυτό ό,τι έκανε η αγία Φωτεινή, να κάνουμε κ’ εμείς.

Mπά, θα μου πείτε, ν ᾽αφήσουμε τα σπίτια μας, τα χωράφια μας και τις δουλειές μας, να πάρουμε ένα ραβδί και να τρέχουμε για να κηρύττουμε το Xριστό; Mα τρελάθηκες, θα μου πείτε, δεσπότη. Έχουμε γυναίκα και παιδιά.

Δεν σου λέω να πάρεις ένα ραβδί και να πας να κηρύξεις τον Xριστό κάτω στο Nείλο ποταμό και στις Iνδίες. Eδώ, στο χωριό σου και στην πόλι σου, να τον κηρύξεις. Mε ποιό τρόπο; σε ρωτώ, και εδώ μπροστά στον Xριστό να μου πεις· Από το πρωί που σηκώνεσαι μέχρι το βράδι η γλώσσα σου δεν σταματά. Kουβεντιάζεις με τη γυναίκα σου, με τα παιδιά σου. Kουβεντιάζεις στο καφενείο, στην πλατεία, παντού. Kουβεντιάζεις με τους πατριώτες σου. Aν μετρήσω τις λέξεις που λές από το πρωί ως το βράδι, είναι 1000 λέξεις. Aν ψάξω μέσα στις 1000 αυτές λέξεις, θα βρω το διαμάντι; Γιατί οι λέξεις που λένε οι άνθρωποι είναι χαλίκια και άμμος. Διαμάντι είναι ο Xριστός. Eίπες μια λέξι για το Xριστό; Mπά!

Όταν βάπτισα αυτούς τους γύφτους, ρωτώ έναν έξυπνο γύφτο απ’ αυτούς·

―Πόσα χρόνια μένεις εδώ στη Φλώρινα; Δε μου λες, άκουσες ποτέ κανέναν να μιλάει για τον Xριστό;

―Nαί, μου λέει· όταν τον βλαστημάνε.

Σε αυτή την κατάντια φτάσαμε· να ακούετε το όνομα του Xριστού και της Παναγίας μόνο όταν βλαστημάνε.

Kάθεσαι το μεσημέρι να φας. K έχεις τη μπουκιά στο στόμα, και τον Xριστό βλαστημάς.

H λέξι Xριστός δεν βγαίνει από τα χείλη σου. Kουβεντιάζεις για όλα· για τα γίδια, για τα χωράφια, για τα λεφτά, για τις καταθέσεις, για τις παντριές και τα διαζύγια.

Για όλα μιλάνε οι άνθρωποι, για τον Xριστό δεν μιλάνε.

Tο να μη μιλάς για τον Xριστό, που σου δίνει το φως, τον αέρα, το ψωμί, είναι αχαριστία και αμαρτία.

Όπως η αγία Φωτεινή μιλούσε για τον Xριστό, έτσι κ εσύ να μιλάς για τον Xριστό.

ΜΙΛΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Nα μιλάς μέσα στο σπίτι. Eίσαι πατέρας; Φώναξε τη γυναίκα σου όταν βραδιάσει, φώναξε και τα παιδιά σου, και μίλα τους για τον Xριστό. Πάρε και διάβασε το Eυαγγέλιο. θα πεθάνεις μια μέρα, και όλα θα τα ξεχάσουν τα παιδιά, και τα λεφτά και τα πλούτη. Eνα δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Ότι τους μιλούσες για το Xριστό. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη μάνα, τον πατέρα και τη γιαγιά, που τους μιλούσαν για το Xριστό.

Δάκρυα μου έρχονται στα μάτια όταν θυμάμαι το πατρικό μου σπίτι. Φτωχοί είμαστε, αλλά μας μιλούσαν για το Xριστό.

Στη Pωσία άθεοι ήταν. Kαμπάνα δεν χτυπούσε, κήρυγμα δεν επιτρεπόταν, το κατηχητικό απαγορευόταν. Παιδάκι να πλησιάσει παπάς δεν μπορούσε. Στα σχολεία δεν μιλούσαν για το Xριστό. Πως κρατήθηκε η Eκκλησία; Ποιός δίδασκε τα παιδια για το Xριστό; Oι Pωσίδες μανάδες και οι γιαγιάδες! Mακάρι να πιστεύαμε εμείς εδώ όπως εκείνες. Tη νύχτα, τα μεσάνυχτα, πέρνανε τα παιδιά, τα γονάτιζαν μπροστά στην εικόνα του Xριστού και τους κάνανε μάθημα.

Στο άθεο εκείνο καθεστός έβλεπες στρατιώτες και αξιωματικούς και δικαστάς που πιστεύανε στο Xριστό. Kαι απορούσαν οι άπιστοι, ποιός τους δίδαξε τη θρησκεία!

Δεν έσβησε η πίστι στη Pωσία. Kαι θριάμβευσε. Γιατί υπήρχαν οι Σαμαρείτισσες.

Πάρτε λοιπόν κι εσείς τα παιδιά σας και μιλήστε τους για το Xριστό.

Θα γεράσεις μια μέρα και θα πεθάνεις. Αλλά όταν σε θυμάται το παιδάκι, θα λέει·  Άχ, καλή μου μάνα, που μου σταύρωνες τα χεράκια και με μάθαινες την προσευχή, ευλογημένη να σαι!

Eγώ δεν σας λέω να πάτε στην Αφρική και να κηρύξετε το Xριστό, αλλά μέσα στο σπίτι σας.

Η ΛΕΞΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ

Σου έδωσε τη γλώσσα ο Θεός για να μιλάς για το Xριστό. Kαι η μαϊμού έχει γλώσσα, αλλά δεν μπορεί να μιλήσει. Kαί τον παπαγάλο μπορείς να τον μάθεις δυό – τρεις λέξεις, αλλά δεν τις καταλαβαίνει. Aπ’ όλα τα ζωντανά μόνο ο άνθρωπος μιλάει. Kαι είναι μεγάλο προνόμιο αυτό.

Σου έδωσε τη γλώσσα ο Θεός, όχι για να βρίζεις, να καταριέσαι και να στέλνεις το παιδί σου στο διάβολο· Όχι για να βλαστημάς και να κοτσομπολεύεις, όχι για να συκοφαντείς και να αισχρολογείς. Oχι για να κάθεσαι με τις ώρες στα καφενεία και στις τηλεοράσεις και να συζητάς τα αίσχη που βλέπεις. Γιατί τότε δεν είσαι άνθρωπος, αλλά κτήνος.

Σου έδωσε τη γλώσσα ο Θεός, για να πεις μόλις σηκωθείς το πρωΐ· Eυχαριστώ, Θεέ μου, που μου έδωσες το φως. Kι όταν έρθει το μεσημέρι να πεις· Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου έδωσες το ψωμί. Kαι όταν βραδιάσει να πεις· Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που με φύλαξες όλη την ημέρα.

Δες τα πουλάκια, που κελαϊδάνε και λένε· Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ.

Σήκω την Kυριακή να πας στην εκκλησία και να υμνήσεις το Θεό.

Nα μιλάς για το Xριστό και μόνο για το Xριστό. Mε τη ζωή σου και το παράδειγμά σου. Tότε θα είσαι Xριστιανός. Aλλιώς, δεν θα είσαι Xριστιανός, αλλά θα είσαι χειρότερος από τους Σαμαρείτες και χειρότερος από τους Tούρκους, χειρότερος απ’ όλους.

Eίθε ο Θεός τα λίγα αυτά, που είπαμε με απλά λόγια, να μας φωτίσει να τα κατανοήσουμε, και μιμούμενοι κ’ εμείς τη Σαμαρείτισσα να είμεθα πιστα και αφωσιωμένα τέκνα της αγίας μας Eκκλησίας. Aμήν.

† O Φλωρίνης, Πρεσπών & Eορδαίας Α υγουστίνος

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=4744

Τον είδα αιφνίδια μέσα στον τεράστιο θάλαμο με τα 65-70 κρεβάτια, μέσα στο πανδαιμόνιο που κάνουν 70 άνθρωποι όταν μαζεύονται και στριμώχνονται σε ένα μικρό χώρο. το φως πολύ. Έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα με τα σιδερένια κάγκελα.

Ήταν πρωί, περίπου 9η ώρα, όταν άνοιξε η βαριά πόρτα, εξωτερική, και ανεβήκαμε η νέα ομάδα των 10 φοιτητών στο τμήμα αποτοξίνωσης στο Δαφνί.

Πρόσωπα, πρόσωπα εκινούντο αέναα μέσα στο φαρδύ διάδρομο που άφηναν τα κρεβάτια τους. Άνθρωποι από όλα τα μέρη της πατρίδας και από πιο μακριά ακόμη. Με τις χαρακτηριστικές προφορές, Λαρισινών ή Κρητικών και των νησιωτών, κοντοί, ψηλοί, μελαχρινοί, άσπροι, αδύνατοι, παχείς, πάσχοντες, όλος ο κόσμος αναγκασμένος να συμβιώνει.

Και μέσα σε αυτήν την άμπωτη και την πλημμυρίδα των ανθρώπων, ένας ψηλός ξανθωπός με μαύρα ρούχα και περιλαίμιο λευκό με λίγο υποτυπώδες γένι ξανθό, άρχοντας ατάραχος, γαλήνιος μέσα σε αυτή την ταραχή. Κατάλαβα ότι επρόκειτο για ιερέα. Ευτυχώς είπα μέσα μου, ένας καθολικός ιερέας στο τμήμα αποτοξίνωσης. Ευτυχώς που δεν είναι ορθόδοξος. Να ξεφτιλιζόμαστε στους γιατρούς και στους συμφοιτητές μας!!! Ευτυχώς.

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Βάλαμε τις ιατρικές μας μπλούζες και με τον υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στο κρεβάτι του πρώτου ασθενούς. Τον φώναξε ο υπεύθυνος από την παρέα του, ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από την Λάρισα, ομιλητικός αλλά μαγκάκος. Δεν θυμάμαι τίποτα από το πρώτο αυτό μάθημα, ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής ούτε τι φάρμακα έπαιρνε, απλώς στη ρύμη των λόγων του είπε: Έχουμε τον παπά να μας βοηθά και περνάμε καλά! Και ενώ έπρεπε να φύγουμε σε τρεις μήνες, χάρις σε αυτόν, θα φύγω σε 1,5 μήνα. Τότε με τάραξε ο λογισμός μου. Ένας καθολικός παπάς με κουστουμάκι τον βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον ένας καθολικός παπάς!!!!

Στην πρώτη μας συνάντηση ουδέν έπραξα παρόλο τον κοινωνικό μου χαρακτήρα. Έφυγα όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος της παρουσίας. Στη δεύτερη επίσκεψη, την επόμενη εβδομάδα, πάλι τα ίδια, άλλος ασθενής και νέα αποκάλυψη: ευτυχώς που έχουμε τον παπά και μας βοηθά ειδικά τα βράδια που μένουμε με τους εαυτούς μας, μας παρηγορεί, μας εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς ορθόδοξος!!!

Ένα κρύο ρεύμα με διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δεν μπορούσε να δεχθεί ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης και βρισκόταν πίσω από τα σίδερα με άλλους παράνομους, μέθυσους και ναρκομανείς.

Ούτε καν σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα που είχα για άσπιλη εκκλησία και οφειλόταν στην νεότητά μου, ξεθώριασε απότομα.

Τον πλησίασα, στεκόταν όρθιος και συνομιλούσε με έναν άλλο ασθενή, που έτρεμαν τα χέρια του. Συνομιλούσε απλά για το τίποτα. Ο άλλος τον άκουγε, του έλεγε τα προβλήματα του, του μιλούσε γρήγορα. Ο παπάς άκουγε με μια απέραντη στοργή κοιτάζοντάς τον. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια, θάλασσα, ηλικία 55 χρόνων περίπου, χέρια άσπρα, δάχτυλα μακριά, τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι αρχοντικό. Του απάντησε σιγά σε μια προφορά με αγγλική ηχώ! Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος ξένος! Μόλις τελείωσε με τον άρρωστο, στράφηκε σε μένα και με ρώτησε: «χάου αρ γιού;» Έμαθα ότι ήταν Έλληνας που γεννήθηκε στο εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει για την πέρα από τον ατλαντικό Αμερική. Τον έστειλαν όμως οι γονείς του στους παππούδες του στην Κατερίνη. Έτσι είχε μάθει καλά Ελληνικά και είχε ένα σύνδεσμο με την παράδοση της χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα, σαν να γνωριζόμαστε από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου. Τι θέλετε από μένα με ρώτησε. Θέλω να μάθω γιατί βρίσκεστε σε αυτό εδώ το χώρο και θεραπεύεστε, τέλος πάντων να σας γνωρίσω. Ελάτε στο δωμάτιο μου.

Ναι, μέσα σε αυτό το χάλι υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, στενό δωματιάκι, με ένα κρεβάτι, παράθυρο βορινό, τοίχοι πανύψηλοι, 4 μέτρα ύψος, ένα γραφείο, είκοσι εικόνες ρώσικες, καντήλι , κομποσκοίνι, θυμιατήρι, πετραχήλι, φάρμακα πάνω στο γραφείο και βιβλία. Ήταν ένα μικρό καλογερικό κελί μέσα στην ταραχή 70 τροφίμων του ψυχιατρείου. Εκεί άρχισε η αποκάλυψη της χάρης του Θεού. Το όνομα Νικόλαος, ορθόδοξος ιερέας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, καθηγητής του Χάρβαρντ, στην έδρα των Παλαμικών σπουδών και ποιμαντικής ψυχολογίας! Χάρβαρντ, στο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Αμερικής και τώρα τρόφιμος της ψυχιατρικής πτέρυγας του Δαφνιού στο τμήμα αποτοξινώσεως? Η διαφορά είναι ιλιγγιώδης. Πάτερ; Πως φτάσατε εδώ;

Ήμασταν μια παρέα φίλοι που τελειώσαμε τη σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστόνη. Παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά και γίναμε ιερείς. Ο καλύτερος όλων μας πριν περίπου δέκα χρόνια πέθανε αιφνίδια. Τον κηδεύσαμε και γυρίσαμε στα σπίτια μας. Τότε με κατέλαβε ένα πνεύμα λύπης και από τότε άρχισα να πίνω. Τέλος πάντων σε λίγο καιρό ήμουν εξαρτημένος από το ποτό, εάν δεν έπινα έτρεμα. Δεν μπορούσα να διευθετήσω τα θέματά μου. Στην αρχή το έκρυβα από την γυναίκα μου και τα παιδιά μου, δεν μεθούσα αλλά έπινα, ήμουν με ένα ποτήρι στο χέρι. Πειράχτηκε το ήπαρ μου.

Κι όμως, όλο το θέμα ήταν μια πρόκληση για την ιατρική μου γνώση. Τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβάδιζε με την νηφαλιότητα του ανδρός, με την αρχοντιά του και την έλλειψη νευρικότητας. Είχε έρθει η ώρα να φύγουμε. Του ζήτησα να του φέρω κάτι για παρηγοριά του μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Ένα βιβλίο του Ρωμανίδη μου λέει. Τον είχα δάσκαλο τον Ρωμανίδη. Στην νέα συνάντησή μας την επόμενη εβδομάδα, κρατούσα στο χέρι μου το βιβλίο του Ρωμανίδη «Ρωμαίοι ή Ρωμιοί Πατέρες της Εκκλησίας». Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά να συναντήσω τον Νικόλαό μου, τον άρρωστο μου. Τον βρήκα στο δωμάτιο του καθισμένο σε μια μικρή πολυθρόνα και στο χέρι του ένα μικρό κομποσκοίνι. Του έδωσα το βιβλίο στα χέρια του. Είχε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο, το γύρισε με αγάπη, διάβασε τα κεφάλαια. Χάρηκε σαν μικρό παιδί. Είμαι εδώ πάνω από τρεις μήνες, βγαίνω σπάνια. Δεν έχω που να πάω, δεν μου έχουν φέρει ένα δώρο, πόσο χαίρομαι για αυτό που μου έφερες. Αυτός ο άνθρωπος έφερε αέρα ορθοδοξίας, γκρέμισε τον σχολαστικισμό της γερμανικής ιδεολογίας, έδειξε τον πλούτο μας!!! Ό,τι μας έλεγε ο γέρο Ιωσήφ αυτός το έβαλε στα πανεπιστήμια.

Ποιος γέρο Ιωσήφ;

Ο ησυχαστής, ο παππούς ο σπηλαιώτης. Τον γνώρισα το 1960, όταν πήγαινα στο Άγιο Όρος, στη Νέα Σκήτη. Με δεχόταν στο κελί του. Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι ώρες και ώρες, φωτοβόλος, γλυκύς και αυστηρός. Προσοχή έλεγε στο νου, πρώτα προσβολή, μετά συζήτηση με τον λογισμό, και μετά συγκατάθεση!!! Συγκατάθεση, θάνατος, αρχή αμαρτίας, η αμαρτία δόντι ιοβόλο του θανάτου. Προσοχή όχι συζήτηση με τον λογισμό, νίψη.

Αυτά που ο γέροντας τα παρέδωσε εμπειρικά, ο Ρωμανίδης τα κατέγραψε, τα στήριξε αγιοπατερικά και τα εξαπέστειλε στα πέρατα της γης, ώστε να έχουμε και εμείς χαρά εκεί στην Αμερική. Όταν έγινα ιερέας, με τον πρώτο μου μισθό έστειλα ένα δώρο στον γέροντα Ιωσήφ. Του έστειλα ράσα καλογερικά, όχι κάτι ακριβό. Τα είχα τυλίξει και σε ένα γκρι χαρτί, έγραψα την διεύθυνση και τα έστειλα. Μετά από πέντε χρόνια τον επισκέφθηκα στο κελί του. Όπως καθόταν είδα πίσω του στο πρεβάζι το δώρο μου ανέγγιχτο. Αμέσως σκούρυνε το πρόσωπο μου και του λέω: «Γέροντα σου έστειλα ένα δώρο με τα πρώτα μου χρήματα και εσύ ούτε που το άγγιξες!!!!». Μου λέγει, π. Νικόλαε, παιδί μου, δεν μου λείπει τίποτα, έχω τον Χριστό.

Δεν μου λείπει τίποτα. Το δώρο σου το είδα. Έσκισα μια άκρη και το είδα. Το άφησα εδώ χρόνια, να μου λέει ο λογισμός, άνοιξε το και εγώ να τον ξεχνώ αλλά να σε θυμάμαι. Θα μπορούσα να το είχα δωρίσει σε τόσους που έρχονται εδώ αλλά το άφησα για τον παπά Νικόλα. Έλα να βάλουμε τον πλάγιο του δευτέρου ήχο να παρηγορηθείς. Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι για τον κόσμο. Όλες τις ακολουθίες τις έκανε με το κομποσκοίνι, εκτός της Θείας Λειτουργίας.

Πάτερ, απορώ πώς εσείς που γνωρίσατε έναν τόσο άγιο άνθρωπο πέσατε σε αυτό το πάθος της οινοποσίας. Η προσευχή δεν σας προστάτεψε, δεν σας βοήθησε να γλιτώσετε από τον πειρασμό αυτόν;

Ευάγγελε, μη ξεχνάς το αρκεί σοι η χάρις μου του Παύλου.

Ξέρετε, με σκανδάλισε στην αρχή τουλάχιστον το θέμα σας.

Σε σκανδάλισε ή σε φόβισε για το ευόλισθον της φύσης μας;

Είσαι αυτάρκης στην νομιζομένη σου καθαρότητα και φοβάσαι μήπως την χαλάσεις, μήπως κάνεις κάποιο λάθος και χάσεις την καλή γνώμη για τον εαυτό σου και για τους άλλους.

Σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Αδελφέ μου και φίλε μου, η νεότητα είναι κακός σύμβουλος, όπως και σε μένα κάποτε. Η πείρα του βίου και η συναντίληψη της χάριτος με έπεισε ότι όποιος και αν είμαι, ό,τι και αν κάνω, είμαι δεμένος με τον Χριστό και φωνάζω ελέησον με ο Θεός, ελέησον με Κύριε, ως οίδας και ως θέλεις ελέησον με. Και λέω μέσα μου όλοι σώζονται, εγώ κολάζομαι. Ελπίζω στον Χριστό και στην Παναγία. Ελπίζω στο έλεος του Θεού που χαρίζει τον παράδεισο σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου.

Και πάλι ο αδυσώπητος χρόνος τελείωνε. Πάτερ, θέλετε να σας φέρω κάτι στην επόμενη συνάντηση μας;

Ναι, θέλω. Επειδή έχω τέσσερα παιδάκια στην πατρίδα και τα έχω επιθυμήσει, φέρε μου σε παρακαλώ ένα μικρό παιδάκι και φώναξε με να βγω στο παράθυρο από τα κάγκελα να το δω, να δω τα ματάκια του να παρηγορηθώ.Βρήκα το μικρό μου βαπτισμένο Σωτήριο, τον πήρα αγκαλιά, πέρασα την πόρτα και σταθήκαμε κάτω από τα σίδερα. Π. Νικόλαε, π. Νικόλαε, ήρθαμε. Πρόβαλε η φιγούρα του πίσω από τα σίδερα, άπλωσε τα χέρια του από ψηλά, μας κοίταξε, μας χαμογελούσε, μιλάγαμε από εκεί, χάρηκε, θυμήθηκε τα δικά του, απλώθηκε η νοσταλγία. Δεν ήταν πίκρα, ήταν νοσταλγία για τον παράδεισό μας. Μας ευλόγησε και αποχωρήσαμε. Ποιος είναι πλούσιος Λωξάνδρα μου? Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος τζόγια μου ….

Πάτερ, η Αμερική φημίζεται για τα αποτοξινωτικά της κέντρα. Πώς ήρθατε σε αυτές τις άθλιες συνθήκες. Ευάγγελε, πριν πολλούς μήνες προκηρύχθηκε μια θέση στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, Παλαμικών σπουδών. Ήρθα λοιπόν και εγώ αφού πήρα άδεια από το πανεπιστήμιό μου στο Χάρβαρντ να βάλω τα χαρτιά μου για αυτήν την έδρα. Οι μήνες περνούσαν, δεν γινόταν τίποτα, καθηγητικές ίντριγκες, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, τίποτα. Την έδρα μου στο Χάρβαρντ την είχε πριν από μένα ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι. Αυτός είναι μεγάλος θεολόγος και πραγματικός φιλέλληνας και είναι ο γέροντας μου. Από έκπληξη σε έκπληξη. Γέροντάς σας αυτός ο μέγας; Ναι. Και είναι πραγματικά μεγάλος, πνευματικός θεολόγος και σημειοφόρος άνθρωπος θυσίας. Σπουδαγμένος και στην ποιμαντική ψυχιατρική και στην ψυχολογική αντιμετώπιση των εθισμένων χρηστών σε ουσίες και ποτό. Αλλά όλα αυτά τα ασκούσε με απέραντη αγάπη και υπομονή. Για να κατανοήσεις το μέγεθος του ανδρός, θα σου πω μια ιστορία στην οποία ήμουν μάρτυρας, της θαυμαστής θεραπείας ενός εφήβου. Μια οικογένεια έφερε το παιδί της, 18 ετών, που έπασχε από ηβηφρενία. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, αθεράπευτη σχεδόν. Τον παρακάλεσαν να τον δεχθεί να τον αναλάβει. Πράγματι, τον πήρε σε ένα σπίτι στην εξοχή, όπου είχε πολλά στρέμματα με σημύδες, ένα μεγάλο αγρόκτημα. Μπήκαν μέσα οι δυο τους, το αγρίμι και ο πατήρ Γεώργιος και έκλεισαν την βαριά πόρτα. Μετά από τρεις μέρες παρέδωσε το παιδί υγιές και σώφρον στους γονείς. Το παιδί αυτό σπούδασε και είναι υγιής έκτοτε και μάλιστα τώρα είναι Επίσκοπος της Εκκλησίας μας. Όταν ρώτησα, πατέρα Γεώργιε, πώς έγινε αυτό, μου είπε ότι πήρε το παιδί και του είπε: «παιδί μου, εγώ θα καθίσω σε αυτή την σημύδα, όλος ο χώρος είναι δικός σου, κάνε ό,τι θέλεις και όταν θέλεις έλα να μιλάμε». Τρεις μέρες και τρεις νύχτες έκανε ό,τι ήθελε. Κατέστρεψε το ψυγείο, τη βιβλιοθήκη μου, τα λουλούδια, και όποτε ήθελε με πλησίαζε και μιλάγαμε. Εγώ καθόμουν στης σημύδας τον κορμό και περίμενα χωρίς να ταράζομαι για ό,τι γινόταν. Τρεις μέρες εκεί δεν σηκώθηκα, δεν έφαγα, δεν ήπια νερό. Την τρίτη μέρα ήρθε το παιδί γαλήνιο, μου φίλησε το χέρι, με σήκωσε, με βοήθησε να περπατήσω γιατί ήμουν σαν πεθαμένος, ανοίξαμε την πόρτα και τον παρέδωσα στους γονείς του. Ιματισμένο και σωφρονούντα.

Πάτερ Γεώργιε, τρεις μέρες πώς κάνατε τις στοιχειώδεις ανάγκες σας; Τα έκανα πάνω μου, δεν μετακινήθηκα καθόλου. Ήθελα να δώσω μια θυσία για αυτόν στον Θεό, την υπομονή μου, την κατάργηση των συμβατικών καθημερινών πρακτικών. Δεν είναι τίποτα. Ο Θεός μου χάρισε υγιή τον άνθρωπο και δι’ αυτού μου χάρισε τη γεύση της Βασιλείας του. Τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτός, αληθής θεολόγος, άνθρωπος της λειτουργίας αλλά και πέρα από αυτήν. Πάντα έλεγε : δίδου ημίν εκτυπώτερον, σου μετασχείν, εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας σου.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ

Από τις συζητήσεις που είχαμε καταθέτω εδώ μερικά.

«Πρόσεχε ιερεύ τον εαυτό σου. Μην ξεχάσεις να βλέπεις τον Θεό. Ορκίστηκες να έχεις το νου σου στη Σωτηρία τόσο τη δική σου όσο και των άλλων. Κάθε καιρός είναι κατάλληλος για να δώσεις το βάπτισμα και τη Θεία Κοινωνία, γιατί κάθε καιρός είναι κατάλληλος για τον θάνατο. Να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος μπορεί να πει όχι στον Θεό, ο Θεός όμως δεν μπορεί να πει όχι στον άνθρωπο. Αυτού του Θεού είμαστε ιερείς, που επιτρέπει στο πλάσμα του να πει όχι, να μην γίνει το θέλημά σου, δηλαδή να γεννήσει την κόλαση. Στους ανθρώπους μπορείς να πεις ότι ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη, εκεί μας αναμένει. Όσο πιο βαθύς είναι ο Άδης σου, τόσο πιο βαθιά είναι ο Χριστός. Η οδύνη είναι το ψωμί που ο Θεός μοιράζεται με τον άνθρωπο και που έχει υποχρέωση ο δούλος του ο παπάς να μοιραστεί και αυτός με τον σύνδουλό του. Στον Σταυρό ο Θεός, ενάντια σε ότι είχαμε ποτέ φανταστεί για τον Θεό, τάχθηκε με το μέρος του ανθρώπου.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος, δηλώνει την αγάπη του, ζητά την αγάπη μας και μας απαλλάσσει από κάθε οφειλή. Ο αγώνας μας είναι η προσοχή στην πνευματική πηγή του κακού, το οποίο δεν προέρχεται από την φύση αλλά συντελείται μέσα στο πνεύμα. Αυτός που είδε την αμαρτία του είναι πιο μεγάλος από αυτούς που γνώρισαν αγγέλους. Τότε από την άβυσσο των αμαρτιών μου επικαλούμαι την άβυσσο της Χάριτός Του. Πρόοδος στον αγιασμό σου, παπά μου, φαίνεται όταν η καρδιά σου ήσυχη διαστέλλεται και ανθίζει σε κοσμική ευσπλαχνία. Έτσι, δεν μπορεί να κρίνει κανέναν, σηκώνει το κακό όλου του κόσμου, περνά τη Γεσθημανή και καλύπτει τα πάντα με τον μανδύα της αγάπης. Η αγάπη είναι ο Θεός που ρίχνει το βέλος τον Μονογενή του Υιό, αφού έβρεξε την ακίδα του βέλους με το ζωοποιό πνεύμα. Η ακίδα είναι η πίστη που όχι μόνο εισάγει το βέλος αλλά και τον τοξότη μαζί της.

Ευάγγελέ μου, αν ποτέ γίνεις ιερέας, να θυμάσαι ότι αυτό που σκανδαλίζει τους απίστους δεν είναι οι Άγιοι αλλά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν είναι όλοι Άγιοι. Η κατάσταση του κόσμου μοιάζει με αυτήν την προ του Μεγάλου Κωνσταντίνου και χειρότερη. Και τούτο γιατί τότε οι άνθρωποι ήσαν ειδωλολάτρες, ενώ τώρα είναι άθεοι. Έτσι, αντί η Εκκλησία να κρίνει τον κόσμο, η Εκκλησία κρίνεται από τον κόσμο, γιατί ο κόσμος μπορεί να την κατηγορήσει ότι μέσα σε τόσους αιώνες έχασε την ικανότητα της μαγιάς και ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και μάλιστα πιστά. Η Εκκλησία από αρραβωνιαστικιά έγινε ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ κοινωνία. Το Ευαγγέλιο εξεγείρει, ανατρέπει όχι τη δομή του κόσμου αλλά τη δομή του ανθρώπινου πνεύματος. Ο Χριστός εντός.

Απόχτησε την εσωτερική ειρήνη και πλήθος ανθρώπων θα βρει την ειρήνη δίπλα σου. Παπά μου, το να πλησιάσεις τον σύγχρονο άνθρωπο είναι τέχνη. Το ουσιώδες είναι να μεταφερθείς στη θέση του, να σβήσεις τον εαυτό σου και να αφήσεις τον Χριστό να μιλήσει. Όλη σου η Θεολογία που σε έμαθε σωριάζεται σαν θρύψαλα μπροστά σε έναν εγκληματία, ένα νεκρό, μια μοναξιά. Όμως η ζωντανή ζεστασιά της παλάμης σου μπορεί να κάνει ανθρώπους σβησμένους, λερωμένους και άσχημους να ακτινοβολούν ξαφνικά ακτίνες Φωτός και να ανασύρεις στην επιφάνεια αυτό που κοιμάται. Την κοινωνία.

Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Κοινωνία, είναι μυστήριο εν πορεία. Για αυτό στεκόμαστε όρθιοι. Και αν ακόμη γίνουμε απόβλητοι από την κοινωνική ζωή, πρέπει να ωριμάσουμε σαν μια γενιά ομολογητών…»

Πάτερ Νικόλαε, είδα ότι είσαι άνθρωπος του Θεού. Σε παρακαλώ, πες μου ποια είναι η μυστική σου εργασία, τί μου κρύβεις;

«Ευάγγελέ μου, ήρθε η ώρα νομίζω να μάθεις όλα τα κατ’ εμέ, σαν μια παρακαταθήκη Διδασκάλου προς μαθητή. Δεν είμαι άρρωστος, τουλάχιστον δεν πάσχω από αλκοολισμό!!! Μεταξύ των σπουδών μου είναι και η ψυχολογία του χρήστη. Αφού ήρθα στην Αθήνα και κατέθεσα τα χαρτιά μου και ο καιρός περνούσε με το σήμερα αύριο, μίλησα με τον διευθυντή της κλινικής, που είναι φίλος μου από την Αμερική. Του είπα για προγράμματα στην Αμερική όπου ο γιατρός ζει μαζί με τους αρρώστους για όλο τον χρόνο του προγράμματος της αποθεραπείας τους με εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι κι εγώ παρακολουθώ αυτό το πρόγραμμα. Σημασία έχει ότι κυρίως αυτοί που έφυγαν αυτό το διάστημα, δεν υποτροπίασαν».

Μα τι μου λέτε, πουλήσατε τον εαυτό σας σαν δούλο εδώ μέσα, δεν βλέπετε ούτε καν τα παιδιά σας, υποφέρετε την τρέλα του καθενός?

Ναι, αλλά έχω το δωματιάκι μου, την προσευχή μου, την πίστη μου, έχω τον καθρέφτη μου, όλους τους αδελφούς τους έγκλειστους. Εκείνο που μου ξέσκιζε τα σπλάχνα ήταν ότι δεν μπορούσα να λειτουργώ. Τώρα τελευταία παίρνω κι εγώ, όπως όλοι, μια άδεια και πηγαίνω εδώ σε ένα μοναστηράκι να λειτουργώ και επανέρχομαι.Μα δεν τρελαθήκατε εδώ μέσα, φυλακισμένος αναίτια τόσους μήνες;

Πιέστηκα, ήταν εμπειρία τάφου, αλλά όμως γνώρισα όλους τους φίλους του Χριστού τους ελάχιστους. Αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου, τους συμπαραστάθηκα, τους άκουσα, τους έδωσα λίγο νερό, λίγη πίστη και κυρίως επλατύνθηκα κι εγώ. Μα και πάλι δούλος αχρείος είμαι. Αναλογίζομαι την ώρα της εξόδου μου και ελπίζω στο έλεος της εκκλησίας Του και στο δικό Του. Πάτερ Νικόλαε, είστε τόσο νέος, ούτε 53.

Ήταν Τετάρτη της πρώτης των νηστειών που κάναμε αυτή την κουβέντα της καρδιάς, που μου χάρισε την καρδιά του.

«Την Παρασκευή θα πάρω άδεια, θα πάω στο μοναστηράκι που σας είπα για τους Χαιρετισμούς, και για Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ελάτε κι εσείς να σας δούμε. Πάρτε με ένα τηλέφωνο το Σάββατο να σας δούμε την ώρα της Λειτουργίας την Κυριακή.» Πράγματι, το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων τηλεφώνησα.

«Ευλογείτε Πάτερ.» «Ο Κύριος.» «Σας παρακαλώ θέλω να μιλήσω στον πατέρα Νικόλαο.» «Δεν γίνεται,» μου είπε. «Πότε να ξαναπάρω για τον π. Νικόλαο, πότε;» «Μόλις προ ολίγου τελείωσε τη Θεία Λειτουργία, κατέλυσε και πέθανε μπροστά στην Αγία Τράπεζα την ώρα που ασπαζόταν για να βγει. Μπήκε ο εκκλησάρης και τον βρήκε γονατιστό αλλά χωρίς πνοή. Έχει έρθει η αστυνομία, θα τον πάνε για νεκροτομή, θα τον στείλουν Αμερική.»

«Δεν ξέρω τι λέτε πάτερ, εγώ προχθές μίλησα, τέλος πάντων ήμαστε μαζί! Ήταν μια χαρά. Δεν μπορεί, δεν μπορεί να είναι αυτός!» «Όχι αυτός είναι. Έτσι το ήθελε ο Θεός.»

Έτσι τελείωσε ο Νικόλαος ο άρχων, ο εργάτης των εντολών του Χριστού ο κρυφός, ο φίλος μου ο ολιγοήμερος, ο γνήσιος ποιμένας που άφησε τα 99 για το ένα, που πουλήθηκε δούλος σαν αυτό τον Επίσκοπο του γεροντικού, ο Ιερέας του εικοστού αιώνος του απατεώνος, που τα μάτια του δεν απατήθηκαν αλλά είδε καθαρά την εικόνα του κόσμου, χωρίς φαντασία.

Ας έχουμε την ευχή του!!!

Η/Υ επιμέλεια, Δημήτρης Δημουλάς.

«Ορθόδοξη Πορεία»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Μητροπολίτης Κίτρους Κατερίνης και Πλαταμώνος και ο περιφερειακός Διευθυντής Κεντρικής Μακεδονίας σε συνεργασία με την Σχολική Σύμβουλο Θεολόγων και την Ένωση Θεολόγων Νομού Πιερίας, σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε την επιστημονική ημερίδα Θεολόγων καθηγητών Γυμνασίων και Λυκείων του Νομού Πιερίας με θέμα:

«To θρησκευτικό μάθημα στη σχολική και κοινωνική ζωή»

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στην Κατερίνη

την Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Ο Μητροπολίτης

† Ο Κίτρους Αγαθόνικος

Ο Πρόεδρος Ένωσης Θεολόγων Ν. Πιερίας

Στέργιος Μπούγιας

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

7:00-9:30 π.μ. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ιερός Ναός Αγίου Φωτίου

9:30-10:00 π.μ. ΠΡΩΪΝΟ

10:00-10:30 π.μ. ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΦΑΚΕΛΩΝ

Αίθουσα εκδηλώσεων Πνευματικού Κέντρου Ιεράς

Μητροπόλεως «Άγιος Φώτιος»

Ζαλόγγου 20 – 16ης Οκτωβρίου

10:30-11:00 π.μ. ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Πρόεδρος η κ. Γρηγοριάδου Σοφία Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων

Κήρυξη της έναρξης των εργασιών της ημερίδας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Αγαθόνικο

11:00- 11:30 π.μ. Α΄ ΕΙΣΗΓΗΣΗ

π. Αθανάσιος Γκίκας, Καθηγητής Α.Π.Θ.

«Το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών έμπνευση για την λειτουργική ζωή των μαθητών»

11:30-12:00 μ.μ. Β΄ ΕΙΣΗΓΗΣΗ

κ. Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Α.Π.Θ.

«Η κοινωνική διάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών»

12:00-12:30 μ.μ. Γ΄ ΕΙΣΗΓΗΣΗ

κ. Τσάγκας Ιωάννης, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

«Η συμβολή του μαθήματος των Θρησκευτικών στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των εφήβων μαθητών» 

12:30-12:45 μ.μ. Διάλειμμα

12:45-14:00 μ.μ. Συζήτηση επί των εισηγήσεων

Συντονιστής ο κ. Στέργιος Μπούγιας Πρόεδρος Ένωσης Θεολόγων νομού Πιερίας

14:00 μ.μ. Παραλαβή βεβαιώσεων συμμετοχής

14:30 μ.μ. Γεύμα στην αίθουσα Ιεράς Μητροπόλεως στο Σβορώνο

Λήξη της ημερίδας

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πρόεδρος: Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους

Κατερίνης και Πλαταμώνος κ.κ. Αγαθόνικος.

Αντιπρόεδρος: Ο Περιφερειακός Διευθυντής Π.Ε. και Δ.Ε

Κεντρικής Μακεδονίας κ. Θεόδωρος Καρτσιώτης.

Μέλη: 1. Η Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων Ν. Πιερίας,

κ. Σοφία Γρηγοριάδου.

2. Ο Διευθυντής Β/θμιας Εκπαίδευσης Κατερίνης,

κ. Ιωάννης Τσιμερίκας.

3. Ο Προϊστάμενος Γραφείου Β/θμιας Εκπαίδευσης,

Ν. Πιερίας κ. Ελευθέριος Καραπούλιος.

4. Ο Πρόεδρος της Ένωσης Θεολόγων Ν. Πιερίας,

κ. Στέργιος Μπούγιας, Θεολόγος,

Καθηγητής 1ου Γ.Ε.Λ. Κατερίνης.

5. Η κ. Ολυμπία Γκρεμούλα, Θεολόγος,

Καθηγήτρια 1ου Γ.Ε.Λ. Κατερίνης.

6. Ο κ. Αθανάσιος Ζάχος, Θεολόγος,

Καθηγητής 6ου Γυμνασίου Κατερίνης.

7. Ο κ. Ιωάννης Μπεϊνάς, Θεολόγος

Καθηγητής 5ου Γ.Ε.Λ. Κατερίνης.

8. Ο κ. Αβραάμ Σαλασίδης, Πληροφοριακός,

Καθηγητής 7ου Γυμνασίου Κατερίνης.

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/04/blog–post_818.html\