kantonopou’s blog

Βόρεια Μακεδονία

όπως Βόρειο Βιετνάμ;

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που μάς πληροφορούν ότι ο μεσολαβητής κ. Μάθιου Νίμιτς προτείνει το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» για τα Σκόπια. Φυσικά ο άνθρωπος τη δουλειά του κάνει. Το θέμα είναι εμείς να υποστηρίξουμε σθεναρά τα εθνικά μας συμφέροντα και να μην πέσουμε στην παγίδα. Η ονομασία αυτή δικαιώνει πλήρως την ακραία εθνικιστική πολιτική των Σκοπίων και νομιμοποιεί το ανιστόρητο κατασκεύασμα του κομμουνιστικού καθεστώτος του Τίτο.

 Όταν οι ξένοι θα ακούν ότι υπάρχει κράτος «Βόρεια Μακεδονία» θα φέρνουν στο νου τους το Βόρειο Βιετνάμ, το οποίο ονομάσθηκε έτσι με στόχο την ένωσή του με το Νότιο Βιετνάμ, κάτι που επετεύχθη μετά από την αιματηρή απόσυρση των Αμερικανών το 1975. Θα θυμούνται επίσης τη Βόρειο Κορέα, η οποία επίσης επεχείρησε να ενωθεί με τη Νότιο Κορέα, αλλά δεν το πέτυχε λόγω ενόπλου παρεμβάσεως των ΗΠΑ, της Ελλάδος και άλλων χωρών. Με λίγα λόγια θα δίδεται διεθνώς η εντύπωση ότι λόγος υπάρξεως της Βόρειας Μακεδονίας είναι να ενωθεί κάποτε με τη Νότιο Μακεδονία, δηλαδή με τα βόρεια εδάφη της χώρας μας! Αυτό άλλωστε διεκδικεί και η προπαγάνδα των ψευδομακεδόνων από την εποχή του Τίτο μέχρι τον σημερινό Γκρούεφσκι!

 Αν δεχθούμε με την υπογραφή μας το όνομα Βόρεια Μακεδονία θα έχουμε αποδεχθεί ότι κάθε τι μακεδονικό στο παρελθόν και στο μέλλον ανήκει στους βόρειους γείτονές μας και όχι στην Ελλάδα. Σε λίγα χρόνια θα εκπέσει το πρώτο συνθετικό και θα μείνει μόνο το όνομα Μακεδονία. Όπως το κράτος της Υπεριορδανίας κατέληξε να λέγεται απλώς Ιορδανία. Οι  σκοπιανοί υπήκοοι ποτέ δεν θα αποκληθούν Βορειομακεδόνες. Θα αποκαλούνται διεθνώς «Μακεδόνες» και μάλιστα με τη δική μας υπογραφή. Κανείς δεν μιλά για Μεγαλοβρετανούς ή για Μεγαλοβρετανικό πολιτισμό. Όλοι μιλούν για Βρετανούς και Βρετανικό πολιτισμό. Αν δεχθούμε τη Βόρεια Μακεδονία σε λίγα χρόνια θα απαγορευθεί στη χώρα μας να έχει Περιφέρεια Μακεδονίας, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας κ.λπ. διότι το όνομα θα μονοπωλείται από το κράτος των Σκοπίων.

Ούτε Βόρεια Μακεδονία, λοιπόν, ούτε άλλη σύνθετη ονομασία. Ας επανέλθουμε στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3334&Itemid=

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Η μεταπασχάλια περίοδος στο Άγιον Όρος αρχίζει με μια μεγάλη λιτανεία. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη λιτανεία του Αγίου Όρους. Βαστά περισσότερο από πέντε ώρες.

Μετά τη Θεία Λειτουργία, τη Δευτέρα του Πάσχα, στον ιερό ναό του Πρωτάτου, όπου ανάβουν όλοι οι πολυέλαιοι, κτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες και βρίσκεται πλήθος κόσμου, μοναχών και λαϊκών, αρχίζει η λιτανεία της ιεράς εικόνας της Παναγίας του Άξιον Εστί. Ενώπιον της θαυματουργής αυτής εικόνος πρωτοψάλθηκε ο γνωστός, ωραίος και αρχαγγελικός ύμνος του 980 μ.Χ. Από τότε η εικόνα αυτή βρίσκεται και προσκυνείται στη θέση αυτή.

Μετά τη Θεία Λειτουργία λοιπόν και την τέλεση της παρακκλήσεως, αρχίζει η λιτανεία με το αυστηρό τυπικό της και την προδιαγεγραμμένη πορεία. Μπροστά πηγαίνει ένας παπάς που ραντίζει με αγιασμό και αγιάζει τη φύση. Ακολουθεί το χειροσήμαντρο, το ξύλινο τάλαντο, που κτυπά συνεχώς, εκτός από την ώρα των στάσεων. Στη συνέχεια ένας νέος βαστά την ελληνική σημαία και άλλοι τα εξαπτέρυγα και τον σταυρό. Ιερείς και διάκονοι φορούν τα εξωτερικά άμφια, καθώς και ο επίσκοπος. Οι διάκονοι θυμιάζουν την εικόνα. Οι ιερείς ψέλνουν τον αναστάσιμο κανόνα και τον κανόνα της Παναγίας. Ο επίσκοπος βαστά μικρό ευαγγέλιο και τον σταυρό ευλογίας. Ένας μεταφέρει το “σκαμνί” της Παναγίας, την ξύλινη θέση δηλαδή που ακουμπούν κατά τις στάσεις την εικόνα και άλλος την “ουρανία”, το σκιάδιο, το από πολύτιμο ύφασμα σκέπασμα της Παναγίας. Την εικόνα βαστούν ευλαβικά ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί ανά δύο. “Μαλώνουν” ποιος θα την πρωτοβαστάξει από ευλάβεια και σεβασμό χάρη ευλογίας.

Είναι συγκινητικό και θαυμαστό το φαινόμενο ένα υπερχιλιόχρονο εικόνισμα να λιτανεύεται στους δρόμους των Καρυών, να εισέρχεται σε οικήματα, να διαβαίνει κήπους, αγρούς, πλαγιές, καλντερίμια, δάση. Το αργυροεπίχρυσο “πουκάμισο” της εικόνος να λάμπει μέσα στον ήλιο και να ραίνεται κατά τις υποδοχές από ανθόνερο και μοσχοθυμιάματα. Ο έμπειρος τυπικάρης κανονίζει επακριβώς τα της πορείας, πού θα εισέλθει η εικόνα, πού θα σταθμεύσει, τι ευαγγέλιο θα ειπωθεί και τι ευχές και τι αιτήσεις θα εκφωνηθούν. Στα κονάκια – αντιπροσωπεία, τα κελιά και τα προσκυνητάρια υπάρχουν και άφθονα κεράσματα εορταστικά για όλους.

Την επόμενη μέρα, Τρίτη της Διακαινησίμου, γίνεται άλλη λιτανεία. Της θαυματουργής εικόνας, της λεγόμενης “Φοβεράς Προστασίας” της γειτονικής μονής Κουτλουμουσίου. Κατά κάποιο τρόπο ανταποδίδει την επίσκεψη του Άξιον Εστί, που έγινε χθες. Ύστερα από λιτανευτική πορεία, φτάνει στον ναό του Πρωτάτου. Την ίδια ημέρα γίνεται άλλη λιτανεία στη μονή Ιβήρων, της θαυματουργής “Πορταΐτισσας”. Όλη την εβδομάδα γίνονται παρόμοιες λιτανείες σε όλες τις μονές και σκήτες του Αγίου Όρους.

Η Παναγία, το πιο τιμημένο πρόσωπο στο Άγιο Όρος, λιτανεύεται και αγιάζει, πρόσωπα και πράγματα, τους προσκυνητές, τους μόνιμους οικιστές, τη φύση και τη κτίση. Όλα ανθούν, όλα ευωδιάζουν, χαίρονται, ευφραίνονται, σκιρτούν και αγάλλονται. Πρόκειται για την ωραιότερη αγιορειτική περίοδο.

Μακεδονία – 18/04/2010

«Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον» (Μάρκ. ΙΕ’, 43). Μας κάνει εντύπωση, αδελφοί μου, από το σημερινό Ευαγγέλιο η παραπάνω φράση που καταγράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος. Τόλμησε, λέγει, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, παρου σιάστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του νεκρού πλέον Κυρίου μας, για να το αποκαθηλώσει από το σταυρό μαζί με το Νικόδημο, το δεύτερο Μυροφόρο άνδρα (βλ. Ιω. ΙΘ’, 39). Ηθελαν να το πλύνουν, να το καθαρίσουν, να το «μυρίσουν», όπως λέει το Ευαγγέλιο, και κατόπιν να το περιτυλίξουν με σεντόνι καθαρό και με τα οθόνια, όπως συνήθιζαν οι Εβραίοι. Βοηθοί τους ήταν οι Μυροφόρες γυναίκες: η Παναγία μας βέβαια κατ’ αρχήν, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Σαλώμη, η μητέρα των μαθητών του Κυρίου μας, η Μάρθα και η Μαρία, οι αδελφές του Λαζά ρου, και άλλες γυναίκες, οι οποίες υπήρξαν πιστές μαθήτριες του Κυρίου μας.

Είπα πριν ότι ετόλμησε ο Ιωσήφ. Να σκεφτεί κανείς την ατμόσφαιρα η οποία είχε δημιουργηθεί και τον παροξυσμό των πνευμάτων που υπήρχε εκείνη την ημέρα από το πρωί ως το απόγευμα, που ο Κύριός μας παρέδωσε το πνεύμα Του. Μία ατμόσφαιρα οξύτητος και εχθρότητος γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου μας, όπως το θυμάστε από τα ευαγγέλια. Ήταν πράγματι τόλμη να πάει ο Ιωσήφ να ζητήσει το σώμα του Κυρίου, να το αποκαθηλώσει από το Σταυρό και να του προσφέρει τα νόμιμα και μαζί με το Νικόδημο – και γι’ αυτό ήταν τολμηρή η πράξη – να το ενταφιάσουν με τη βοήθεια των γυναικών και αυτών η πράξη ήταν τολμηρή.

Γιατί τα υπογραμμίζω αυτά; Διότι όλα αυτά, αγαπη τοί μου αδελφοί, φανερώνουν και αποκαλύπτουν το βαθύτερο περιεχόμενο της ψυχής και των Μυροφόρων ανδρών και των Μυροφόρων γυναικών. Ποιό ήταν αυτό το βαθύτερο περιεχόμενο έναντι του προσώπου του Κυρίου μας; Ηταν μία – δεν έχω λόγια να τη χαρακτηρίσω – μία λατρεία προς το πρόσωπό Του. Η λέξη αγάπη δεν φτάνει να την προσδιορίσει. Ούτε ακόμα και η λέξη αφοσίωση. Ενιωθαν μία αγάπη βαθιά, πολύ βαθιά, ουσιαστική, και μία αφοσίωση προς το διδάσκαλό τους, ώστε αισθάνθηκαν την ανάγκη, ενώ ήταν νεκρός πλέον, να Του προσφέρουν όλα αυτά και με κίνδυνο ακόμα της ζωής τους. Διότι οι γυναίκες που πήγαν το πρωί της Κυριακής κινδύνευαν από τους στρατιώτες, οι οποίοι εφύλασσαν τον τάφο. Κι όμως το έκαναν. Γιατί, όπως σας είπα, φανερώνει μία αγνή, καθαρή, βαθιά αγάπη και αφοσίωση. Λέω αγνή, γιατί ήταν και ανιδιοτελής. Αν αυτά τα έκαναν, όταν ζούσε ο Κύριός μας, θα είχε κάποια ιδιοτέλεια αυτή η πράξη. Θα περίμεναν να ανταποκριθεί και ο Ιησούς μας κάπως, αφού ήταν ζωντανός, και να δείξει και Αυτός κάποια αντίστοιχα συναισθήματα γι’ αυτές και γι’ αυτούς. Ομως τα έκαμαν όλα αυτά τώρα, που είναι νεκρός ο διδάσκαλος και δεν αναμένουν τίποτα απ’ Αυτόν, για να φανεί, το τονίζω, όλη η αγνότητα και η καθαρότητα και η θέρμη αυτής της αγάπης και της αφοσιώσεως που τρέφουν προς τον Κύριο. Αυτό το πράγμα είναι ένα δίδαγμα, αδελφοί μου, και είναι μία πρό κληση για μας τους πιστούς.

Ο πιστός πρέπει να νιώθει αγάπη και αφοσίωση αλη θινή προς τον Κύριό μας, τον παθόντα, ταφέντα και αναστάντα Ιησού.

 Πηγή:http://anaplastiki.blogspot.com/2010/04/o.html

Κατά ἕνα παλαιό λειτουργικό ἔθιμο τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ἑπομένη τῶν μεγάλων ἑορτῶν τελεῖται ἡ «Σύναξις», πανηγυρική δηλαδή συνάθροισις τῶν πιστῶν, πρός τιμήν τῶν ἱερῶν προσώπων, πού διεδραμάτισαν ἕνα σπουδαῖο ρόλο στό ἑορτασθέν γεγονός. Ἔτσι τήν ἑπομένη τῶν Χριστουγέννων ἑορτάζομε τήν Σύναξι τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν μετά τά Χριστούγεννα Κυριακή τήν μνήμη Δαυίδ τοῦ βασιλέως, Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος καί Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. Τήν ἑπομένη τῶν Θεοφανείων τήν Σύναξι τοῦ Προδρόμου. Τήν ἑπομένη τῆς Ὑπαπαντῆς τήν Σύναξι τοῦ δικαίου Συμεών τοῦ θεοδόχου καί τῆς προφήτιδος Ἄννης. Τήν ἑπομένη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τήν Σύναξι τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ κλπ. Στό ἴδιο προφανῶς αἴτιο ὀφείλεται καί ὁ ἑορτασμός τήν δευτέρα Κυριακή μετά τοῦ Πάσχα δύο ὁμάδων προσώπων πού ὑπηρέτησαν στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀφ᾽ ἑνός δηλαδή τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας καί τοῦ Νικοδήμου, πού ἔθαψαν τό σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, πού ἦλθαν νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό σῶμα καί πρῶτες ἄκουσαν τό εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως καί πρῶτες εἶδαν τόν ἀναστάντα Κύριο. Σύμφωνα λοιπόν πρός τά ἀνωτέρω ἡ σύναξις πρός τιμήν τῶν ἱερῶν αὐτῶν προσώπων θά ἔπρεπε νά ἑορτάζεται τήν ἑπομένη τοῦ Πάσχα, τήν Δευτέρα δηλαδή τῆς Διακαινησίμου. Ἀλλ᾽ ὅλη ἐκείνη ἡ ἑβδομάς, ἀπό τήν Δευτέρα μέχρι τό Σάββατο, κατείχετο ἀπό τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως. «Ἐλογίζετο» ὡς μία πασχάλιος ἡμέρα. Ἡ μετά τό Πάσχα πάλι Κυριακή λόγῳ τοῦ γεγονότος πού συνέβη κατ᾽ αὐτήν, τῆς ἐμφανίσεως δηλαδή τοῦ ἀναστάντος στόν Θωμᾶ καί στούς μαθητάς, ἦταν ἤδη κατειλημμένη ἀπό τόν ἑορτασμό τοῦ περιστατικοῦ αὐτοῦ. Ὁ ἑορτασμός του διήρκεσε ὅλη τήν ἐπακολουθοῦσα ἑβδομάδα καί ἡ πρώτη μετά τό Πάσχα ἐλευθέρα ἡμέρα γιά τήν τοποθέτησι τῆς «Συνάξεως» ἔμενε ἡ δευτέρα μετά τό Πάσχα Κυριακή.

Ἔτσι κατά τόν Ι’ αἰῶνα βρίσκομε στό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀναγράφεται στήν Κυριακή αὐτή ἡ «μνήμη τῶν δικαίων Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας καί Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καί τῶν λοιπῶν μαθητριῶν τοῦ Κυρίου», γιά νά προστεθῇ ἀργότερα σ᾽ αὐτούς καί ἡ μνήμη τοῦ «νυκτερινοῦ μαθητοῦ» τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Νικοδήμου. Ἀπολυτίκιο τῆς ἡμέρας, ἐκτός ἀπό τό γνωστό «Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ…», ἦταν καί τό παλαιό τροπάριο «Τῶν μαθητῶν σου ὁ χορός…», πού σήμερα, κάπως παρηλλαγμένο, ἀπαντᾷ σάν δεύτερο κάθισμα τοῦ ὄρθρου τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων μετά τήν γ’ ᾠδή τοῦ κανόνος καί στήν Παρακλητική σάν δεύτερο καί πάλι κάθισμα μετά τήν δευτέρα στιχολογία στόν ὄρθρο τῆς Κυριακῆς τοῦ β’ ἤχου. Ἀκριβῶς δέ τό τροπάριο αὐτό, πού ἔχει εἰδικά γραφῆ καθώς φαίνεται γιά τήν παροῦσα ἑορτή, μᾶς δίδει καί τό θέμα τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων καί τήν συνάρτησί του πρός τό θέμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου:

«Τῶν μαθητῶν σου ὁ χορός σύν μυροφόροις γυναιξί

ἀγάλλονται συμφώνως, κοινήν γάρ ἑορτήν αὐτοῖς ἑορτάζομεν

εἰς δόξαν καί τιμήν τῆς σῆς ἀναστάσεως καί δι᾽ αὐτῶν δεόμεθα,

φιλάνθρωπε Κύριε,τῷ λαῷ σου παράσχου τό μέγα ἔλεος».

Ἡ κοινή ἑορτή τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰωσήφ καί τοῦ Νικοδήμου, καί τῶν Μυροφόρων γυναικῶν ἑορτάζεται πρός δόξαν καί τιμήν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι δηλαδή μία ἀνακίνησις, μία ἀνανέωσις τοῦ ἀναστασίμου πανηγυρισμοῦ μέ νέο κέντρο, τά πρόσωπα πού ἄμεσα συνεδέθησαν μέ αὐτόν.Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος κατεῖχαν ὑψηλά ἀξιώματα στήν Ἰουδαϊκή κοινωνία. Ἦσαν μέλη τοῦ Μεγάλου Συνεδρίου, τῆς Βουλῆς. Ὁ πρῶτος, ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, πόλεως τῶν Ἰουδαίων (Λουκ. 23, 51), «ἄνθρωπος πλούσιος» (Ματθ. 27, 57), «εὐσχήμων βουλευτής» (Μάρκ. 15, 43), «μαθητής κεκρυμμένος διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰω. 19, 38. Ματθ. 27, 57), πού «προσεδέχετο τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 23, 51. Μάρκ. 15, 43) καί δέν συγκατετίθετο μέ τά λοιπά μέλη τοῦ Συνεδρίου στήν κατά τοῦ Χριστοῦ βουλήν καί πρᾶξι των (Λουκ. 23, 51), κατά τίς πληροφορίες τῶν Εὐαγγελίων, ἀναλαμβάνει τόν τολμηρό ρόλο νά ζητήσῃ γιά ταφή τό σῶμα τοῦ ἐκτελεσθέντος ὡς ἐπαναστάτου κατά τῆς Ρωμαϊκῆς ἀρχῆς βασιλέως τῶν Ἰουδαίων. Προσέρχεται στόν Πιλάτο καί ζητεῖ τό σῶμα. Λαμβάνει τήν ἄδεια τῆς ταφῆς, τοῦ ἀποδίδει πρόχειρες νεκρικές τιμές καί τό θάπτει στό κενό μνημεῖο, πού εἶχε ἑτοιμάσει γιά τόν ἑαυτό του. Στό ἔργο του αὐτό βοηθεῖται καί ἀπό ἕναν ἄλλον ἄρχοντα τῶν Ἰουδαίων, τόν Νικόδημο, φαρισαῖο (Ἰω. 3, 1), μέλος καί αὐτόν τοῦ Συνεδρίου, πού παλαιότερα εἶχε ἔλθει μία νύκτα νά συναντήσῃ τόν Χριστό καί νά ἀκούσῃ τήν διδασκαλία Του (Ἰω. 3, 1 ἑξ.) καί εἶχε ἐπιχειρήσει νά τόν ὑπερασπίσῃ ἀργότερα στό Συνέδριο (Ἰω. 7, 50). Αὐτός φέρνει καί μία μεγάλη ποσότητα ἀρωμάτων «μίγμα σμύρνης καί ἀλόης ὡσεί λίτρας ἑκατόν» γιά νά ἐνταφιάσουν τόν Χριστό κατά τά Ἰουδαϊκά ἔθιμα (Ἰω. 19, 39-40).

Τά δύο λοιπόν αὐτά σοβαρά καί εὐϋπόληπτα πρόσωπα προσάγονται ἀπό τήν Ἐκκλησία σάν δύο ἀψευδεῖς μάρτυρες τοῦ θανάτου καί τῆς ταφῆς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί Τόν εἶδαν νεκρό, ζήτησαν τό σῶμα ἀπό τήν Ρωμαϊκή ἀρχή, τό κατέβασαν ἀπό τόν Σταυρό, τό ἄλειψαν μέ τά ἀρώματα καί τό τύλιξαν στά σάβανα, τό μετέφεραν καί τό ἔθαψαν καί προσεκύλησαν «λίθον μέγαν» στή θύρα τοῦ μνημείου. Εἶναι σάν μία ἔμμεσος ἀπάντησις σ᾽ ἐκείνους πού τυχόν θά ἀμφέβαλλαν γιά τόν πραγματικό θάνατο τοῦ Σταυρωθέντος. «Ἐπί στόματος δύο μαρτύρων καί ἐπί στόματος τριῶν μαρτύρων στήσεται πᾶν ρῆμα», ἔλεγε ὁ Μωσαϊκός νόμος (Δευτ. 19, 15). Καί ἐδῶ μάρτυρες τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μόνο οἱ στρατιῶται τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, ὁ ἑκατόνταρχος, ὁ Πιλᾶτος, οἱ παριστάμενες γυναῖκες. Ἀλλά καί δύο ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων. Δύο κοινῶς ἀνεγνωρισμένα καί τιμώμενα πρόσωπα.

    Οἱ ἐκκλησιαστικοί ποιηταί ἔβαλαν στό στόμα τῶν δύο αὐτῶν ἀνδρῶν θαυμασίους ἐπικηδείους θρήνους. Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι καί ἐκεῖνος πού πλέκεται στό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ πλ. α’ ἤχου.

Εἶναι ἕνας ἀπό τούς ὡραιοτέρους ὕμνους καί ψάλλεται καί κατά τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου, τήν Μεγάλη Παρασκευή, καί κατά τήν ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων:

«Σέ τόν ἀναβαλλόμενον τό φῶς ὥσπερ ἱμάτιον,

καθελών Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου σύν Νικοδήμῳ

καί θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον

θρῆνον ἀναλαβών,ὀδυρόμενος ἔλεγεν·

Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ!ὅν πρό μικροῦ ὁ ἥλιος

ἐν σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος ζόφον περιεβάλλετο

καί ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο καί διερρύγνυτο ναοῦ τό καταπέτασμα·

ἀλλ᾽ ἰδού νῦν βλέπω σε δι᾽ ἐμέ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον.

Πῶς σέ κηδεύσω, Θεέ μου; ἤ πῶς σινδόσιν εἰλήσω;

ποίαις χερσί δέ προσψαύσω τό σόν ἀκήρατον σῶμα;

ἤ ποία ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, οἰκτίρμον;

Μεγαλύνω τά πάθη σου, ὑμνολογῶ καί τήν ταφήν σου

σύν τῇ ἀναστάσει κραυγάζων· Κύριε, δόξα σοι».

Ἄν ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος εἶναι οἱ μάρτυρες τοῦ θανάτου καί τῆς ταφῆς, αἱ μυροφόροι γυναῖκες εἶναι οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτές πού ἐπεθύμησαν νά συμπληρώσουν τίς ἐλλείψεις τῆς ἐσπευσμένης ταφῆς, ἀλλ᾽ ἀντί νά ἀλείψουν μέ μῦρα τό νεκρό σῶμα, ἀντί νά κλαύσουν γιά τόν νεκρό, ἔγιναν οἱ πρῶτοι θεαταί τοῦ κενοῦ τάφου καί πρῶτες αὐτές ἄκουσαν ἀπό τό στόμα τοῦ λευκοφόρου ἀγγέλου τό χαρούμενο καί παράδοξο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτές ἔγιναν ἀπό Μυροφόροι εὐαγγελίστριαι κι᾽ ἔφεραν τό εὐαγγέλιο τῆς ἐγέρσεως στούς μαθητάς καί στόν κόσμο. Αὐτήν δέ ἀκριβῶς τήν μετάβασι τῶν Μυροφόρων στό μνῆμα καί τό ἀγγελικό μήνυμα, τό ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως, ποιητικά ἐπεξεργάζεται τό δοξαστικό τῶν αἴνων τοῦ β’ ἤχου. Εἶναι ποίημα τοῦ βασιλέως Λέοντος τοῦ Σοφοῦ καί ἐμπνέεται ἀπό τήν σχετική ἀναστάσιμο περικοπή τοῦ Κατά Μάρκον Εὐαγγελίου (Μάρκ. 16, 1-8), τό Β’ ἑωθινό Εὐαγγέλιο τῶν Κυριακῶν:

«Μετά μύρων προσελθούσαις ταῖς περί τήν Μαριάμ γυναιξί

καί διαπορουμέναις πῶς ἔσται αὐταῖς τυχεῖν τοῦ ἐφετοῦ

ὡράθη ὁ λίθος μετῃρμένος καί θεῖος νεανίας

καταστέλλων τόν θόρυβον αὐτῶν τῆς ψυχῆς·

Ἠγέρθη γάρ, φησιν, Ἰησοῦς ὁ Κύριος·

διό κηρύξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ μαθηταῖς

εἰς τήν Γαλιλαίαν δραμεῖν καί ὄψεσθαι αὐτόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν,

ὡς ζωοδότην καί Κύριον».

Καί πάλι λοιπόν τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων θά δοξολογηθῇ ὁ νικητής τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἅδου. Ὁ νεκρός – τό βεβαιώνουν ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος, πού ἔγινε ζῶν – τό βεβαιώνουν αἱ Μυροφόροι. «Ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος» πού κατέβη στό βασίλειο τοῦ Ἅδου καί ἐνέκρωσε τόν Ἅδη μέ τό ἀνέσπερο φῶς Του, μέ τήν ἀστραπή τῆς Θεότητός Του. Αὐτός πού ἀνέστησε τούς πεθαμένους ἀπό τά σκοτεινά μνήματα. Ὁ ζωοδότης, πού μέ τήν ἀνάστασί Του σύναψε σέ ἀτελεύτητο δοξολογία τίς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν καί τούς λαούς τῆς γῆς. Αὐτός πού ἀπέθανε καί κατέβη στόν Ἅδη, γιά νά μᾶς ἀνεβάσῃ μέ τήν ἔγερσί Του στούς οὐρανούς.Αὐτό ἀκριβῶς ψάλλει ὁ ὑμνῳδός τοῦ ἀναστασίμου ἀπολυτικίου τοῦ β’ ἤχου, πού θά ἀκουσθῇ τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων στούς ναούς μας:

«Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, τότε τόν Ἅδην ἐνέκρωσας

τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος·  ὅτε δέ καί τούς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας,

πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι».

Πηγή: http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/04/blog-post_5589.html

Ακούγοντας τη διήγηση για τη σταύρωση και το θάνατο του Χριστού, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, με εντυπωσιάζει συνεχώς μια λεπτομέρεια της ιστορίας: η μέχρι τέλους αφοσίωση μιας χούφτας ανθρώπων, κυρίως γυναικών, για τις οποίες το ευαγγέλιο δεν λέει σχεδόν τίποτε άλλο. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως οι μαθητές του Χριστού, όλοι τους, έφυγαν και τον άφησαν μόνο. Ο Πέτρος Τον αρνήθηκε τρεις φορές. Ο Ιούδας Τον πρόδωσε. Τα πλήθη ακολουθούσαν το Χριστό ενώ κήρυττε, και όλοι περίμεναν να πάρουν κάτι απ’ Αυτόν: προσδοκούσαν βοήθεια, θαύματα και θεραπείες, περίμεναν την απελευθέρωσή τους από τη μισητή Ρωμαϊκή κατοχή, περίμεναν απ’ Αυτόν να ασχοληθεί με τις επίγειες μέριμνές τους. […]

Δεν είναι δε το οδυνηρότερο μέρος αυτών των τελευταίων ημερών η προδοσία των στενών φίλων και μαθητών, στους οποίους ο Χριστός είχε αληθινά και ολοκληρωτικά δοθεί; Στον κήπο της Γεσθημανή, ακόμη και οι τρεις στενότεροι μαθητές Του δεν άντεξαν, αλλά αποκοιμήθηκαν ενώ ο Χριστός βρισκόταν στην τελική αγωνία, με τον ιδρώτα Του «ωσεί θρόμβοι αίματος» και προετοιμαζόταν για ένα φοβερό θάνατο. Γνωρίζουμε πως ακόμη κι ο Πέτρος, που τόσο ηχηρά είχε υποσχεθεί να πεθάνει για το Χριστό, κλονίστηκε την τελευταία στιγμή και Τον αρνήθηκε, Τον απέρριψε και Τον πρόδωσε. Και «τότε», γράφει ο ευαγγελιστής, «οι μαθηταί πάντες αφέντες αυτόν έφυγον» (Ματθ. 26, 56).

Όχι όμως όλοι, όπως αποδείχθηκε. Ο Σταυρός έφερε την ώρα της απλής ανθρώπινης αφοσίωσης και αγάπης. Αυτοί που την ώρα της «επιτυχίας» φαίνονταν τόσο απόμακροι, που δεν τους βρίσκουμε σχεδόν ποτέ στις σελίδες των ευαγγελίων, στους οποίους ο Χριστός ποτέ δεν προανήγγειλε την ανάστασή Του, και για τους οποίους τα πάντα τέλειωσαν και χάθηκαν τη νύχτα του Σταυρού, αυτοί ήταν, παρέμειναν στο Σταυρό με ακλόνητη ανθρώπινη αγάπη. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει, «ειστήκεισαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού και η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή» (Ιωάν. 19, 25). Αργότερα, μετά το θάνατο του Ιησού, Οψίας δε γενομένης ήλθεν άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, τούνομα Ιωσήφ, ος και αυτός εμαθήτευσε τω Ιησού, ούτος προσελθών τω Πιλάτω ηττήσατο το σώμα του Ιησού, τότε ο Πιλάτος εκέλευσεν αποδοθήναι το σώμα, και λαβών το σώμα ο Ιωσήφ ενετύλιξεν αυτό σινδόνι καθαρά, και έθηκεν αυτό εν τω καινώ αυτού μνημείω ο ελατόμησεν εν τη πέτρα, και προσκυλίσας λίθον μέγαν τη θύρα του μνημείου απήλθεν. (Ματθ. 27, 57- 60).

Μια μέρα αργότερα, μετά το Σάββατο, την αυγή της τρίτης ημέρας, οι ίδιες γυναίκες ήρθαν στον τάφο, όπου σύμφωνα με το έθιμο της εποχής θα άλειβαν το νεκρό με μύρα. Ακριβώς σ’ αυτές ο αναστημένος Χριστός εμφανίστηκε για πρώτη φορά. Ήταν οι πρώτες που άκουσαν απ’ αυτόν το «Χαίρετε», το οποίο πλέον έγινε για πάντα η ουσία της Χριστιανικής δύναμης. Ο Χριστός δεν είχε αποκαλύψει σ’ αυτές τις γυναίκες τα μυστήρια του μέλλοντος όπως τα είχε αποκαλύψει στους δώδεκα αποστόλους. Δε γνώριζαν ούτε το νόημα του θανάτου Του, ούτε το μυστήριο της προσεγγίζουσας νίκης Του με την ανάσταση. Γι’ αυτές ο θάνατος του δασκάλου και φίλου τους ήταν ένας απλός θάνατος, ένα τέλος, ακόμη χειρότερα, ήταν ένας τρομακτικός και επαίσχυντος θάνατος, ένα τρομερό και παράλογο τέλος. Στάθηκαν στο Σταυρό μόνο επειδή αγαπούσαν το Χριστό, και λόγω αυτής της αγάπης υπέφεραν μαζί Του. Δεν άφησαν το φτωχό, βασανισμένο σώμα Του, αλλά έκαναν όλα όσα η αγάπη κάνει πάντοτε κατά τον τελικό χωρισμό. […]

Αυτό είναι το νόημα της Κυριακής των Μυροφόρων. Μας υπενθυμίζει πως η αγάπη και η αφοσίωση λίγων ατόμων έλαμψε φωτεινά στο μέσο του απελπιστικού σκοταδιού. Μάς καλεί να εξασφαλίσουμε πως σ’ αυτόν τον κόσμο η αγάπη και η αφοσίωση δε θα εξαφανισθούν, ούτε θα πεθάνουν. Κρίνει την έλλειψη θάρρους, το φόβο μας, τον ατέλειωτο και δουλοπρεπή ορθολογισμό μας. Οι μυστηριώδεις Ιωσήφ και Νικόδημος, και αυτές οι γυναίκες που πάνε στον τάφο την αυγή, καταλαμβάνουν τόσο λίγο χώρο στα ευαγγέλια. Ακριβώς εδώ όμως είναι που αποφασίζεται η αιώνια μοίρα του καθενός μας.

Νομίζω πως σήμερα έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να ξαναβρούμε αυτή την αγάπη και τη βασική ανθρώπινη αφοσίωση. Επειδή έχουμε εισέλθει σε μια εποχή όπου ακόμη κι αυτά δυσφημούνται από επιβλαβείς ιδέες σχετικά με το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή, που επικρατούν τώρα σ’ αυτόν τον κόσμο. Για αιώνες ο κόσμος διέθετε ακόμη εκείνη την αδύνατη, αλλά τρεμάμενη και φεγγοβόλα φλόγα της αφοσίωσης, της αγάπης και της συμπόνιας που ήταν σιωπηλά παρούσα στα βάσανα του Ανθρώπου που είχε απορριφθεί από όλους. Πρέπει δε να πιαστούμε, σαν από τελευταία κλωστή, από το καθετί που στον κόσμο μας διαθέτει ακόμη αυτό το ζεστό φως της απλής, γήινης, ανθρώπινης αγάπης. Η αγάπη δεν εξετάζει θεωρίες και ιδεολογίες, αλλά μιλά στην καρδιά και στην ψυχή. Η ανθρώπινη ιστορία πέρασε με βοή, βασίλεια υψώθηκαν και έπεσαν, πολιτισμοί φτιάχθηκαν και αιματηροί πόλεμοι έγιναν, αλλά αυτό που έμεινε αμετάβλητο πάνω στη γη και σ’ αυτή την ταραγμένη και τραγική ιστορία είναι η φωτεινή εικόνα της γυναίκας. Μια εικόνα φροντίδας, αυτοπροσφοράς, αγάπης και συμπόνιας. Δίχως αυτή την παρουσία, χωρίς αυτό το φως, ο κόσμος μας, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες και τα κατορθώματά του, θα ήταν ένας κόσμος τρόμου. Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα, συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες, αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά, και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής, παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο, αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ’ ένα γυμνό τραπέζι, τόσο χαρούμενα όσο και σ’ ένα παλάτι, τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής ανήκει σ’ αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει. «Και υστερήσαντος οίνου…» (Ιωάν. 2, 3), αλλά όσο είναι αυτή εδώ, – η μητέρα, η σύζυγος, η νύφη – υπάρχει αρκετό κρασί, αρκετή αγάπη, αρκετό φως για τον καθένα…

Από το βιβλίο του Αλέξανδρου Σμέμαν, «Εορτολόγιο- Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος» ,Εκδ. Ακρίτας.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, πού να μην έχει βρεθεί μπροστά σε δύσκολη θέση και σε δύσκολες στιγμές. Πελώρια υψώνονται μπροστά μας τα προβλήματα, οι δοκιμασίες και οι αντιθέσεις της ζωής. Είπαν ότι ή ζωή είναι ένα δράμα Είναι όντως δράμα πολύ μεγάλο. Είναι μία θάλασσα πολυκύμαντος, τις πιο πολλές φορές φουρτουνιασμένη και τις λιγότερες ήρεμη και γαληνιώσα.Πλήθος οι ανάγκες, πού μας περιζώνουν στην πορεία της ζωής. Πλήθος τα προβλήματα, αλλά μεγαλύτερα και αλλά μικρότερα, πού ορθώνονται απειλητικά ενώπιον μας ανά πάσαν στιγμήν. Πλήθος οι πειρασμοί, πού καλούμεθα να ξεπεράσουμε. Πλήθος οι παγίδες, πού πρέπει προσεκτικά να αποφύγουμε.Ατελείωτος ο κατάλογος των δυσκολιών της ζωής. Παρεξηγήσεις στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας. Καχυποψίες, πού κάποτε αντιλαμβανόμεθα και μας πληγώνουν. Αποτυχίες σε κάποιες προσπάθειες μας τραυματίζουν ψυχικά Δύσκολες καταστάσεις, πού δυσκολευόμεθα να τις αντιμετωπίσουμε, θλίψεις και δοκιμασίες αναπόφευκτες, πού πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Άδικη συμπεριφορά εναντίον μας γνωστών μας ανθρώπων, πού μας πληγώνει τον εσωτερικό κόσμο. Περιφρονήσεις από ανθρώπους, πού δεν το περιμέναμε. Παραγκωνισμοί από συμφεροντολόγους φίλους. Συκοφαντίες από κακεντρεχείς αντιζήλους. Διωγμοί από αδίστακτους ισχυρούς. Ραδιουργίες από διεστραμμένους συνανθρώπους. Κατηγορίες από ασύστολους ψευδολόγους. Άγνωμοσύνες από αχάριστους ευεργετηθέντες. Κατάλογος μακρύς και ατελείωτος αντίξοων περιστάσεων της ζωής.

Τον ένα ταλαιπωρεί η φτώχεια και ή στέρηση των αναγκαίων προς συντήρησιν της οικογενείας του. Τον άλλο, τον καταθλίβει η ανεργία και ή αδυναμία εξευρέσεως πόρων ζωής. Κάποιον τρίτον του αυλακώνει την ψυχή ο πόνος της αρρώστειας. Πιο πέρα κάτι γονείς αντιμετωπίζουν τον πόνο της εγκαταλείψεως των από τα παιδιά των. Ένας άλλος κλαίει για την θέση πού έχασε εξαιτίας της κακότητος ενός προϊσταμένου. Άλλος βασανίζεται από τις τύψεις της συνειδήσεως του για απροσεξίες του και άστοχες ενέργειες του. Πόνος, προβλήματα, δοκιμασίες. Τραύματα καθημερινά ψυχικά, πού αφαιρούν την χαρά και ταλαιπωρούν τον ψυχικό μας βίο. Στενοχώριες αναπόφευκτες από δυσάρεστα περιστατικά Ό κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

 Εδώ μία μητέρα θλίβεται για το χαμό και το θάνατο του νέου παιδιού της και είναι απαρηγόρητη. Πιο πέρα μία άλλη μητέρα έχει τον καημό, πού δεν μπορεί να αποκαταστήσει την άγαμη θυγατέρα της. Και πιο κάτω κάποιοι γονείς θρηνούν τον αποτυχημένο γάμο των παιδιών του. Κάποιοι άλλοι είναι απαρηγόρητοι, πού το παιδί των έγινε θύμα των ναρκωτικών και το βλέπουν να φθίνει και να οδηγείται σιγά-σιγά στον θάνατο. Κάποια σύζυγος κλαίει την εγκατάλειψη της από τον παρεκτραπέντα σύζυγο της. Και μια μητέρα είναι δυστυχής πού δεν μπορεί να ζήσει και να συντηρήσει τα ορφανά παιδιά της. Πιο κάτω κάποιοι νέοι έχουν πέσει σε μελαγχολία, γιατί απέτυχαν στις εξετάσεις τους και βλέπουν αδιέξοδο στην μελλοντική τους πορεία. Δυσθυμία, κακοκεφιές, ψυχικές διαταραχές, πόνος ψυχικός αφόρητος, στενοχώρια και λύπη αυλακώνουν τόσο συχνά την ανθρώπινη ψυχή στην πορεία της ζωής. Κοιλάδα κλαύθμωνος ο επίγειος βίος. Τόπος δακρύων και δοκιμασιών. Είμεθα εξόριστα πριγκηπόπουλα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Πολλοί άνθρωποι χάνουν το θάρρος τους μπροστά στις δυσκολίες της ζωής. Και όλοι ανεξαιρέτως έχουμε δοκιμάσει την στενοχώρια και τον πόνο. Πολύ εύκολα συναντά κανείς θλιμμένα πρόσωπα και βλέπει ανθρώπους να υποφέρουν από ψυχικό και σωματικό πόνο, να στενοχωριούνται, να πάσχουν, να παραπονούνται, να αδημονούν, να κάμπτονται και να κυριεύονται από μελαγχολία κάποτε και από πλήρη απογοήτευση.

ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται συνήθως να βρουν λύση σε πολλά από τα προβλήματα της ζωής. Γονατίζουν μπροστά στις δυσκολίες. Κυριεύονται από άγχος και αδημονία Νιώθουν δυστυχείς. Τους γίνεται βαρετή η ζωή. Βλέπουν μπροστά των μόνο σκοτάδι. Και όχι λίγοι μπροστά στις δυσκολίες και στα προβλήματα, απελπισμένοι και απογοητευμένοι, παίρνουν το δρόμο της αυτοκτονίας και καταστρέφουν δια παντός.Όχι, αυτό δεν είναι λύση στα προβλήματα της ζωής. Είναι όντως γεμάτη από θλίψεις και δοκιμασίες, από δυσκολίες και περιπέτειες, από πειρασμούς και αντιθέσεις η ζωή μας εδώ στη γη. Όμως δεν είμεθα μόνοι. Δεν είμεθα χωρίς προστασία. Ή απελπισία και η απογοήτευση δεν είναι λύση. Ή απαισιοδοξία και η μελαγχολία δεν είναι καταστάσεις επιτρεπτές. Όλα τα προβλήματα της ζωής μπορούν να αντιμετωπιστούν. Όλα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό. Δυστυχώς το αγρίεμα της ανθρώπινης ζωής είναι το τίμημα της ανθρώπινης αποστασίας. Είναι το προϊόν σφαλμάτων στην ανθρώπινη πορεία Είναι το αποτέλεσμα πολλές φορές απρόσεκτου βίου και απρόσεκτης τακτικής. Πληρώνουμε δυστυχώς κάποτε ακριβά τις απροσεξίες της ζωής μας και τις λανθασμένες επιλογές μας.

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;

 Είναι μέγα το πρόβλημα των δοκιμασιών της ζωής. Και πιο δύσκολη ή απάντηση στο ερώτημα γιατί ο πόνος στην ζωή μας. Έχουν λεχθεί πολλά πάνω στο θέμα αυτό. Ρίπτει κάποιο φως στο πρόβλημα του πόνου ο λόγος του Θεού. Ή πλήρης όμως και τελεία απάντησης στο ερώτημα δεν μας είναι τελείως γνωστή. Πάντως ένα είναι γεγονός, ότι ο Θεός δεν μας έπλασε για τον πόνο αλλά για την χαρά Αγρίεψε ή ζωή με την παράβαση των πρωτοπλάστων. Αγρίεψε και ολόκληρη η φύση με την αποστασία από τον Θεό. Ή αμαρτία μας έβγαλε από τον Παράδεισο και έκαμε τη γη κοιλάδα κλαύθμωνος και στάδιον δοκιμασίας. Τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τις δημιουργήσαμε και τις δημιουργούμε μόνοι μας, κάνοντας κακή χρήση της ελευθέρας θελήσεως μας. Ό Θεός «απείραστος εστίν κακών, πειράζει δε αυτός ουδένα».Οι άνθρωποι θερίζουμε ο, τι σπείραμε. Υφιστάμεθα τις συνέπειες της ανθρώπινης αποστασίας. Και στην καθημερινή πορεία μας πολλές φορές εμείς οι ίδιοι διαμορφώνουμε τις συνθήκες της ζωής μας.

ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΣΤΕΚΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Όμως, όπως ανωτέρω τονίσαμε, δεν είμεθα μόνοι μέσα στην πορεία της ζωής. Όσο κι αν αγνοούμε τον Θεό, ο Θεός είναι πάνω από τα κεφάλια μας. Όσο κι αν περιφρονούμε την πατρική του αγάπη, εκείνος παραμένει πατέρας έτοιμος να σπογγίσει το δάκρυ μας και να ανακουφίσει τον πόνο μας. Μας φωνάζει με πατρική φωνή «ου μη σε άνω ούδ’ ου μη σ’ εγκαταλείπω». Δεν πρόκειται να σε αφήσω μόνο και απροστάτευτο. «Μετά σου ειμί εν θλίψει». «Έπικαλέσαί με εν ώρα θλίψεως και εξελούμαι σε και δοξάσεις με». Μην απογοητεύεσαι μπροστά στα προβλήματα της ζωής. Ζήτησε την δική μου βοήθεια, λέγει ο Θεός, και εγώ θα σε βγάλω από τη δυσκολία. «Εν τω κοσμώ θλίψιν έξετε» είπε ο ενανθρωπήσας Λυτρωτής μας και προσέθεσε: «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκησα τον κόσμον». Μην κάμπτεσθε, μην απογοητεύεσθε μην καταβάλλεσθε από την στενοχώρια, μην χάνετε το θάρρος σας. Εγώ είμαι μαζί σας. Εγώ ενίκησα το κακό και εγώ θα θεραπεύσω τα ψυχικά σας τραύματα.

ΦΑΡΜΑΚΟ:  Η ΠΙΣΤΙΣ

Φάρμακο προς αντιμετώπισιν των δυσκολιών της ζωής είναι η πίστη στον Κύριο. Είναι ή πίστη στην πανάγαθη πρόνοια Του. Όποιος πιστεύει ζωντανά δεν εγκαταλείπεται ποτέ από τον θεό. Μπορεί να κλαίει κάποτε και να πονά μπροστά στα προβλήματα της ζωής, όμως δεν απογοητεύεται ούτε απελπίζεται, στηρίζεται στο θεό και νικά τις δυσκολίες της ζωής.Ή πίστις στο θεό είναι πηγή δυνάμεως, είναι πηγή υπομονής, είναι πηγή ψυχικού ηρωισμού. Ό Θεός είναι κοντά μας. «Μη κλαίε» είπε ο Κύριος προς την οδυρομένη για το χαμό του παιδιού της χήρα της Ναΐν. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή, ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη, ζήσεται».«Μη κλαίε» λέγει σε κάθε πενθούντα για τον θάνατο προσφιλούς του προσώπου. Υπάρχει και πέραν του τάφου ζωή πολύ καλύτερη και ωραιότερη από την παρούσα επίγεια Ό θάνατος είναι ύπνος του σώματος, ο άνθρωπος δεν εξαφανίζεται ζει και μετά θάνατον συνειδητή προσωπική ζωή με πλήρη ταυτότητα του εγώ και της προσωπικότητας. Ό θάνατος είναι απλώς ή γέφυρα δια της οποίας διαπερώμεν στην χώρα της αιωνίου μακαριότητας. Είναι κι αυτός το τίμημα της αμαρτίας των πρωτοπλάστων, όμως δεν είναι αθεράπευτο κακό. Ό Χριστός τον νίκησε με την ανάσταση Του, «θανάτω θάνατον πατήσας». Οι κεκοιμημένοι ζουν συνειδητή ζωή κοντά στον Θεό. Μη κλαίε λοιπόν μητέρα, πού έχασες το παιδί σου, ούτε εσύ αδελφέ, πού πέθανε ο αδελφός σου, ούτε εσύ καλή σύζυγος για τον θάνατο του συζύγου σου. Έχεις το δικαίωμα να πονάς, αλλά όχι να απελπίζεσαι. Ή ζωή εδώ στη γη είναι τελείως πρόσκαιρη• κατοικία μας είναι ο ουρανός κι όχι η γη.

 Φάρμακον προς αντιμετώπισιν του πόνου και των δυσκολιών είναι η πίστις προς τον Θεόν. Δίπλα μας πάντα στέκει ο Θεός. Μας βεβαιώνει ο ίδιος: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας». Εγώ είμαι, λέγει ο κύριος, πάντα δίπλα σας. Θαρσείτε, μη φοβείσθε. Ό, τι κι αν αντιμετωπίζετε, όποιο πρόβλημα κι αν έχετε, οποίος κι αν είναι ο πόνος σας, όσο μεγάλη κι αν είναι ή στενοχώρια σας, Θαρσείτε, μη φοβείσθε. Εγώ είμαι κοντά σας είμαι ο δυνατός και ο Νικητής, «νενίκηκα τον κόσμον». Όταν στηρίζεστε σε με είστε δυνατοί. Δυστυχία είναι να χάσετε εμέ. Εγώ ειμί το Α και το Ω της ζωής σας. Στηριχθείτε σε με, εμπιστευτείτε τον εαυτό σας στην δική μου αγαθή πρόνοια και θα βρείτε ανακούφιση. Θα νιώσετε αμέσως παρηγορίαν. Θα ξεπεράσετε τον πόνο σας. Θα έλθει ηρεμία στην ψυχή σας. Θα νικήσετε στον αγώνα της ζωής.

ΑΝΥΨΩΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡ1ΣΤΟ

Φάρμακον της ζωής είναι η πίστη στον Κύριον. Πορεία στο πολυκύμαντο αυτό πέλαγος της ζωής χωρίς πλοηγόν και προστάτην τον Ίησούν είναι πορεία μες στο σκοτάδι χωρίς φως. Είναι πορεία στην φουρτουρνιασμένη θάλασσα χωρίς πυξίδα και πηδάλιον. Είναι πορεία εν μέσω κινδύνων χωρίς κραταιά προστασία. Ό Ιησούς είναι το φάρμακον της ζωής και πρέπει πάντα προς τον Ίησού να ενατενίζομεν για να υπερνικώμεν τις θλίψεις και τις δοκιμασίες της ζωής.Ό Πέτρος βάδιζε πάνω στη φουρτουνιασμένη θάλασσα κοιτάζοντας προς τον Κύριο και δεν βούλιαζε. Όταν όμως πήρε τα μάτια του από τον Ιησού και πρόσεξε τα κύματα, άρχισε να καταποντίζεται. Και ο Ιησούς τον πιάνει από το χέρι, τον ανιστά, και τον βάζει μέσα στο πλοίο. Και του λέγει: «ολιγόπιστε, εις τι εδίστασας;» Όταν κοιτάζουμε προς τον Ιησού δεν βουλιάζουμε. Όταν παίρνουμε τα μάτια μας από τον Κύριο, αρχίζουμε να καταποντιζόμαστε. Πίστη προς τον Ίησούν, ενατένιση προς τον Ίησούν, εμπιστοσύνη προς τον Ίησούν, προσευχή προς τον Ίησούν.«Εν τω Θεώ ποιήσωμεν δύναμιν». Ή εξασφάλιση της παρουσίας του Χρίστου στη ζωή μας είναι το μεγάλο μυστικό της δυνάμεως μας. Όταν ο Ιησούς είναι παρών στην καρδιά μας, τότε όσες θύελλες και αν έρθουν, όσες καταιγίδες κι αν μας χτυπήσουν, στεκόμαστε όρθιοι, δεν λυγίζουμε, δεν καταβαλλόμεθα. Πορευόμεθα με νίκη και επιτυχία

Όταν ο Ιησούς είναι απών από την ψυχή μας τότε καταβαλλόμεθα εύκολα. Τότε δειλιούμε μπροστά στις δυσκολίες της ζωής. Τότε γονατίζουμε ψυχικά. Τότε κυριευόμεθα από μελαγχολία, από θλίψη και απογοήτευση.Όταν ο Κύριος είναι παρών και έχουμε αίσθηση της παρουσίας του, νιώθουμε δυνατοί. Ό πόνος γίνεται πολύ μικρός. Ή θλίψη μεταβάλλεται σε χαρά Το σκηνικό της ζωής αλλάσσει. Οι δοκιμασίες υποχωρούν. Ή ηρεμία κυριεύει την ψυχή. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» έλεγε ο πολύπαθος απόστολος Παύλος. Και παρ’ όλον ότι υπέστη φοβερές δοκιμασίες, κλείστηκε σε φυλακές, ερραπίσθηκε ανελέητα, διώχτηκε από τυράννους και ισχυρούς, πείνασε και ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα, μπορούσε να λέγει με όλη την ειλικρίνεια της συνειδήσεως του «χαίρω εν τοις παθήμασι». Είχε τον Χριστό στην καρδιά του ο Παύλος, πού του έδιδε δύναμη και τον γιγάντωνε μπροστά στις δοκιμασίες της ζωής. Και με την δύναμη του Χρίστου αντιμετώπισε και το μαρτύριο του αίματος του.

ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ

Όλοι οι άγιοι της πίστεως μας πέρασαν από πολλές θλίψεις και δοκιμασίες, όμως έχοντες τον Χριστό στην καρδιά νίκησαν στον αγώνα της ζωής. Δεν ολιγοψύχησαν μπροστά στα πελώρια προβλήματα πού ορθώνονταν κάθε ήμερα μπροστά τους. Δεν έχασαν το θάρρος τους. Πίστευαν ότι «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς τη μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς». Εδώ ολα περνούν. Στον ουρανό μας περιμένει η δόξα και η χαρά της μακαριότητας. Οι δοκιμασίες και ο πόνος και οι θλίψεις της παρούσης ζωής είναι τίποτα μπροστά στην χαρά της αιωνιότητας. Αυτή η σκέψις ενεψύχωνε τις μυριάδες των μαρτύρων της πίστεως μας πού αψήφισαν θηρία και μαχαίρια και δήμιους και έδωσαν το αίμα τους για την αγάπη του Χρίστου και ανεδείχθησαν μεγάλοι αθλητές.Ή πίστις στον Ιησού και η ελπίδα της αιωνιότητας γιγάντωνε και γιγαντώνει κάθε ευσεβή ψυχή και κάθε πιστόν ορθόδοξον χριστιανόν. Αυτή ή πίστη πρέπει να γιγαντώνει και σε αγαπητέ αναγνώστα, για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τις δύσκολες περιστάσεις της ζωής σου.

Είναι μεγάλο μυστικό να μπορούμε να έχουμε συνοδοιπόρο στη ζωή μας τον Ίησούν. Τότε το φορτίο μας γίνεται ελαφρύ. Τότε η ψυχή μας παρηγορείται. Τότε τα τραύματα μας και οι πληγές μας επουλώνονται. Τότε είμεθα ήρωες μπροστά στα προβλήματα της ζωής. Τότε μπορούμε να ξεπερνάμε τον πόνο μας και νικάμε τις δυσκολίες του βίου μας. Με τον Κύριο συνοδοιπόρο στην πορεία της ζωής… Μεγάλο μυστικό, μεγάλο όπλο και μεγάλο εφόδιο. Επιτυγχάνεται αυτή η συμπόρευσις της ζωής μας με τον Ίησούν, όταν τον έχουμε στην καρδιά μας, όταν τον αγαπάμε ειλικρινά, όταν τον εμπιστευόμεθα, και όταν ξεχύνουμε την ψυχή μας σε θερμή προσευχή προς τη αγάπη του.

Ό Κύριος είναι ο φίλος μας. Ό μοναδικός φίλος πού δεν μας εγκαταλείπει στις δυσκολίες της ζωής. «Ύμείς φίλοι μου εστέ, όταν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν». Ό Κύριος είναι ο νυμφίος της ψυχής μας, πού ήλθε και έγινε άνθρωπος και ανέβηκε στον σταυρό, για να μας ενώσει μαζί Του, και να μας οδηγήσει στον ουράνιο νυμφώνα Του, στην ουράνια βασιλεία Του. Ό Κύριος είναι το μοναδικό στήριγμα μας. Μας βεβαίωσε ο ίδιος λέγοντας μας ότι χωρίς την δική Του βοήθεια δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν…»Ό Κύριος είναι ή δύναμη μας. «Εν τω Θεώ ποιήσωμεν δύναμιν». Χωρίς τη δική Του δύναμη είμεθα αδύναμοι και ασθενείς. Με την δική Του βοήθεια είμεθα για όλα ικανοί.

ΖΗΤΗΣΕ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Φίλε αναγνώστα, μην μένεις μόνος στην πορεία της ζωής. Μην στηρίζεσαι εγωιστικά μόνον στον εαυτό σου. Ζήτησε την βοήθεια του Κυρίου. Σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής σου μην απελπίζεσαι και μην χάνεις το θάρρος σου. Κλείσου στο δωμάτιο σου σε μια ήσυχη στιγμή, άνοιξε την καρδιά σου στον Θεό, ειπέ τον πόνο σου με παιδική απλότητα, επικαλέσου την βοήθεια Του. Προσευχήσου με πίστη και θα λάβεις αμέσως την απάντηση. Είναι χιλιοδοκιμασμένη μέθοδος. Χιλιοδοκιμασμένη μέθοδος από πολλούς θλιμμένους οδοιπόρους της ζωής, πού στην προσευχή βρήκαν την παρηγοριά τους και διέξοδο από το αδιέξοδο τους.Μπορεί ποτέ να ψευσθεί ο θεός; Μας βεβαίωσε ο ίδιος: «Πάντα όσα εν τη προσευχή αιτείτε πιστεύοντες λήψεσθε». Πιστεύεις αδελφέ; Προσευχήσου με πίστη και θα λάβεις αμέσως την απάντηση, θα νιώσεις αμέσως ένα θαυματουργικό χέρι να παίρνει το βάρος, πού πιέζει τα στήθη σου, να ελαφρώνει τον πόνο σου, να παρηγορεί την πονεμένη καρδιά σου.

     Πηγή παρηγοριάς της ψυχής, στήριγμα και προστασία κραταιά είναι ή προσευχή, πού γίνεται με πίστη θερμή «Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού άλλον γαρ εκτός Σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν Κύριε των δυνάμεων ελέησον ημάς».Σε δύσκολες στιγμές, πού μπροστά μας φαίνεται μόνο σκοτάδι, γονατίζουμε και αφήνουμε την ψυχή μας να ξεχυθεί σε θερμή προσευχή προς το θεό και αμέσως ανοίγει ένα παράθυρο φωτός μπροστά μας. Δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και Πολυέλεος.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΣΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ ΣΤΟ ΘΕΟ

 Για τις δύσκολες στιγμές της ζωής, η Εκκλησία μας κάνει μια σωστική προτροπή: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Ας αφήσουμε τους εαυτούς μας, τους δικούς μας, τα προβλήματα μας και όλη τη ζωή μας με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού. Μπορούμε σε παρόμοιες περιστάσεις να απαντούμε σ’ αυτή την προτροπή της Εκκλησίας με απόλυτη συνείδηση «Σοι κύριε;» Ναι, Κύριε, σε σένα εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, τους δικούς μου, την οικογένεια μου, τα προβλήματα μου, τους πόνους μου, ολόκληρη την ζωή μου. Σε σένα Κύριε εμπιστεύομαι ολόκληρον τον εαυτόν μου. Εάν το κάνουμε αυτό θα έχουμε άμεσα τα αποτελέσματα, θα νιώσουμε αμέσως ανακούφιση και παρηγοριά. Εμπιστοσύνη στον Θεό. Και εναπόθεσις ολοκλήρου του εαυτού μας και των προβλημάτων μας στα χέρια του Θεοί. Αυτός είναι ο μεγάλος πατέρας, εμείς είμεθα τα αδύναμα παιδιά Του. Αυτός είναι ο κραταιός και Δυνατός, εμείς είμαστε οι ανίσχυροι και αδύνατοι. Αυτός είναι ο Μεγάλος μας Προστάτης. Μην φοβούμεθα, δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ αβοήθητους στον αγώνα τη ζωής.

ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟ ΖΩΗΣ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πρέπει να μάθουμε να υποτασσόμαστε στην βουλή του Θεού. Όταν η αγαθότης Του επιτρέπει δοκιμασίες και προβλήματα, τα επιτρέπει πάντοτε για το καλό μας. Και όταν οι δοκιμασίες και τα προβλήματα είναι καρποί της δικής μας απροσεξίας και της δικής μας εσφαλμένης επιλογής, πάλι εκείνος ο Πανάγαθος Θεός δεν μας εγκαταλείπει, αρκεί εμείς να ζητήσουμε με ταπείνωση και παιδική απλότητα και πίστη την βοήθεια Του.Γεννηθήτω το θέλημα του Κυρίου. «Ούχ ως εγώ θέλω άλλ’ ως συ». Κύριε αν θέλεις να έχω χαρά, έσο ευλογημένος. Κι αν θέλεις ο πόνος και οι θλίψεις να πιέζουν την ζωή μου, και πάλιν έσο ευλογημένος. Εάν θέλεις να με περιλούει το φως, έσο ευλογημένος. Αν θέλεις χωρίς προβλήματα και δοκιμασίες να κυλάει η ζωή μου έσο ευλογημένος. Δεν θέλω Κύριε τον πόνο. Δεν αντέχω Κύριε στην δοκιμασία Δεν μου αρέσει η θλίψη. Τρομάζω στα προβλήματα. Αλλά εάν συ τα επιτρέπεις, γεννηθήτω το θέλημα Σου, δός μου όμως την δύναμιν σε παρακαλώ να αντέξω. Και όπλισε με, με υπομονή να τα αντιμετωπίσω.Είναι φάρμακον της ζωής η υποταγή στην βουλή του Θεού με ταπείνωση, έστω κι αν δεν μας αρέσει.

     «Πάσαν χαράν ηνήσασθε αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γνωρίζοντες ότι το δοκίμιον ημών της πίστεως κατεργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή έργον τέλειον εχέτω, ίνα ητε και υμείς τέλειοι, και ολόκληροι και εν μηδενί λειπόμενοι». Δύσκολος αυτός ο λόγος του αποστόλου Ιακώβου. Δεν μας αρέσει ο πόνος. Δεν μας αρέσουν οι πειρασμοί. Δεν μας αρέσουν οι θλίψεις και οι δοκιμασίες. Να χαιρώμεθα στις δυσκολίες της ζωής, πού μας συνιστά ο άγιος Ιάκωβος, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι ίσως από τα κατορθώματα των τελείων, των αγίων ανθρώπων, των προηγμένων στην αρετή, όμως είτε το θέλουμε, είτε όχι, οι δοκιμασίες είναι αναπόφευκτες. Ή υπομονή είναι το φάρμακον. Και η υπομονή είναι καρπός της πίστεως προς τον Κύριο. Χωρίς πίστη προς τον Κύριο δεν μπορεί να υπάρξει υπομονή και χωρίς θερμή προσευχή δεν μπορεί να έρθει παρηγοριά στην ψυχή.

Ωστόσο πρέπει στις δύσκολες στιγμές να επιστρατεύουμε όσο μπορούμε και τις δικές μας μικρές δυνάμεις. Και να τις ενώνουμε με την βοήθεια, πού μας δίνει ο θεός. Χρειάζεται να είμεθα και φιλόσοφοι της ζωής. Εδώ είμεθα «πάροικοι εν γη αλλότρια». Προσωρινοί είμεθα στον κόσμο αυτό. Όλα θα περάσουν. Θα περάσει και ή ζωή μας. Θα τελειώσουν κάποτε και τα βάσανα και οι πίκρες και οι πόνοι. Ή αιωνιότης είναι η παρηγοριά μας. Εκεί στον ουρανό δεν θα υπάρχει πλέον κλαυθμός. Εκεί θα εξαλείψει ο Θεός πάν δάκρυον από των οφθαλμών μας. Δεν θα υπάρχει πλέον ούτε θάνατος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος. Θα είναι η απέραντος μακαριστής στην αγκάλη του Θεού. Ας υπομένουμε τις δοκιμασίες της παρούσης ζωής με εγκαρτέρηση, με υπομονή, χωρίς να χάνουμε το θάρρος μας, ας κάνουμε πάν το ανθρωπίνως δυνατόν, για να ξεπερνούμε τα προβλήματα και να νικάμε τις δυσκολίες. Ας επιστρατεύσουμε κάθε σωστή σκέψη, πού μας βοηθάει στην αντιμετώπιση του προβλήματος μας και ας επικαλούμεθα με πίστη πάντοτε την βοήθεια του Θεού. «Δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα». «Ει υπομένομεν και συμβασιλεύσομεν». «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών». Στάδιον δοκιμασίας η ζωή. Παλαίστρα ο βίος μας επί της γης, δρόμος μετ’ εμποδίων η πορεία μας. Με χειραγωγόν και βοηθόν τον Κύριον θα νικήσουμε όλα τα εμπόδια, θα υπερπηδήσουμε όλες τις δυσκολίες και θα φθάσουμε νικηταί στον ακύμαντο λιμένα της αγκάλης του Θεού, στην ατέρμονα αιωνιότητα.

Πηγή:http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/

Η Τρίτη Κυριακή από την Ανάσταση είναι αφιερωμένη στην τιμή και την ιερή μνήμη των Μυροφόρων γυναικών, του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και του Νικοδήμου του ευσχήμονος βουλευτού, νυκτερινού μαθητή του Κυρίου, μαρτύρων της Αναστάσεως του Κυρίου

Τα πρόσωπα των Αγίων αυτών μαρτύρων αποκαλύπτουν την ουσία και τη δύναμη της πίστεως τον οντολογικό δεσμό και την κοινωνία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο.

Η πίστη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, είναι η ενδημία και παρουσία του πιστεύοντος στο θεό και του Θεού μέσα σ’ αυτόν που πιστεύει, είναι αποτέλεσμα της συνέργιας ανθρώπου και Θεού. Διά της πίστεως αναγεννηθήκαμε και διά της πίστεως ενωθήκαμε με το Χριστό.

Μόνο μ’ αυτή την πίστη του Χριστού μας μπορούμε να αντέχουμε και να δίδουμε τη μαρτυρία του Κυρίου, να μάθουμε τι είναι η Χάρη του Θεού, να μη φοβόμαστε, να γνωρίζουμε πόσο υπεύθυνη είναι η ζωή μας ως χριστιανών και να σηκώνουμε το Σταυρό του Δεσπότου Χριστού.

Και σήμερα η Εκκλησία αναγγέλλει στον κόσμο την ύπαρξη του ζώντος Θεού και την ελπίδα της ελεύσεως της Βασιλείας του Θεού στην ιστορία. Ο Θεός είναι Θεός ελέους και φιλανθρωπίας, συγχώρησης και στοργής. Από τέλεια αγάπη για τον άνθρωπο, ο ίδιος θεός καταλύει το σκότος του άδη για να φωτισθεί το κάλλος του προσώπου και να φανερωθεί η ωραιότητα του κόσμου.

Ο Θεός δεν ζητά τίποτα άλλο παρά μόνο εμπιστοσύνη και ανταπόκριση στο κάλεσμά Του. Αυτό που σώζει τον άνθρωπο είναι η κίνηση αυτοπροσφοράς και αυτοπαραδόσεως στα χέρια του Θεού. Τότε ο άνθρωπος, αφού έχει νικήσει τον φόβο, γίνεται με πνευματική ανδρεία, μάρτυς της Αναστάσεως του Χριστού.

Γράφει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Πρώτα ο Άγγελος απαλλάσσει τις Μυροφόρες από τον φόβο και έπειτα ομιλεί περί αναστάσεως….. Αφού τις απάλλαξε από τον φόβο και με τα λόγια και την εμφάνισή του…, πρόσθεσε λέγων γνωρίζω ότι ζητείται τον Ιησούν τον Εσταυρωμένο». Και δεν ντρέπεται να Τον αποκαλεί Εσταυρωμένο, διότι αυτό ήταν η απαρχή των αγαθών.  «Ανέστη!» Και εκείνες εξήλθαν από το μνήμα με χαρά και φόβο, διότι είδαν καταπληκτικό και παράδοξο πράγμα, κενό τον τάφο, όπου προηγουμένως Τον είχαν δει να ενταφιάζεται».

Η κρίση της εποχής μας δεν είναι παρά μόνο πρόκληση να εμβαθύνουμε στο μυστήριο της ζωής του Χριστού, «του γνώναι Αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως Αυτού και την κοινωνίαν των παθημάτων Αυτού» (Φιλ. 3,10 ). Να γίνουμε κι εμείς μυροφόροι. Γιατί μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση μετά την Ανάσταση του Κυρίου και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία.

Προς όλους ευαγγελιζόμαστε το μήνυμα της Αναστάσεως, την ισχυρή παράκλησή μας, επαναλαμβάνοντας τους λόγους του Αναστάντος Κυρίου προς τις Μυροφόρες:  «Χαίρετε. Ειρήνη υμίν.» Χριστός Ανέστη.

Ιερεύς π. Ευτύχιος Πετράκης

 Πηγή:http://www.imka.gr

Ποσοστό μεγαλύτερο του 40% των αμερικανών ενηλίκων που πάσχουν από κατάθλιψη είναι επίσης καπνιστές, κάτι που σύμφωνα με αμερικανική κυβερνητική έρευνα δείχνει ότι αν κάποιος θέλει να κόψει το κάπνισμα θα πρέπει να ζητήσει βοήθεια και για τα δύο.

 Η έρευνα επισημαίνει ότι οι περισσότεροι από τους μισούς μεσήλικες άνδρες που πάσχουν από κατάθλιψη καπνίζουν, ενώ οι μισές γυναίκες με κατάθλιψη κάτω των 40 ετών είναι επίσης καπνίστριες. Οι πάσχοντες από κατάθλιψη που θέλουν να κόψουν το κάπνισμα μπορούν να βοηθηθούν, αλλά είναι δύσκολο, δήλωσαν η Λόρα Πρατ και η Ντέμπρα Μπρόντι του Εθνικού Κέντρου Στατιστικής της Υγείας που πραγματοποίησαν την έρευνα.

“Οι ελάχιστες μελέτες που έχουν εξετάσει τη δυνατότητα να κόψει το κάπνισμα κάποιος που πάσχει από κατάθλιψη, έχουν δείξει ότι με εντατική θεραπεία, ένας καταθλιπτικός μπορεί να κόψει το κάπνισμα και να συνεχίσει να απέχει (από τη συνήθεια)”, γράφουν οι συντάκτες της έρευνας. “Αυτές οι εντατικές θεραπείες διακοπής του καπνίσματος συχνά χρησιμοποιούν τεχνικές που χρησιμοποιούνται και για την κατάθλιψη, συμπεριλαμβανομένης της Γνωστικής και Συμπεριφορικής θεραπείας ή της χορήγησης αντικαταθλιπτικών σκευασμάτων”.

Οι Πρατ και Μπρόντι χρησιμοποίησαν μία εθνική έρευνα που διεξήχθη σε δείγμα 5.000 εθελοντών για να επιχειρήσουν συσχετισμούς μεταξύ του ποσοστού των καπνιστών και εκείνου των πασχόντων από κατάθλιψη. Διαπίστωσαν ότι το 43% των ενηλίκων άνω των 20 ετών, που έπασχαν από κατάθλιψη, κάπνιζαν, σε αντίθεση με 22% που δεν κάπνιζαν.

Περισσότεροι από τους μισούς άνδρες με κατάθλιψη, ηλικίας 40 με 54 ετών, ήταν καπνιστές σε σύγκριση με το 26% των ανδρών χωρίς κατάθλιψη της ίδιας ηλικιακής ομάδας”, αναφέρουν οι επιστήμονες. “Μεταξύ των γυναικών ηλικίας 40 με 54, από τις πάσχουσες από κατάθλιψη το 43% ήταν καπνίστριες σε αντίθεση με 22% εκείνων που δεν είχαν κατάθλιψη”. Το 50% των γυναικών με κατάθλιψη ηλικίας 20 με 39 κάπνιζαν.

Οι Πρατ και Μπρόντι διαπίστωσαν ακόμα ότι οι ασθενείς με κατάθλιψη είναι πιθανότερο να είναι συστηματικοί καπνιστές και όσο βαρύτερη η μορφή της κατάθλιψης τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να καπνίζουν. Περίπου το 7% των αμερικανών ενηλίκων εμφάνισαν κατάθλιψη στο διάστημα 2005-2008, αναφέρουν οι επιστήμονες.

iKypros -17/04/2010

«Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια·

Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος·

Ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος»

(Ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς)

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοί μου, γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τῶν Μυροφόρων γυναικῶν «λίαν πρωὶ τῆς μιᾶς Σαββάτων» στὸ μνημεῖο, ὅπου συναντήθηκαν μὲ τὸν Ἄγγελο & ἄκουσαν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε». Δικαιολογημένα ὁ ὑμνωδὸς σχολιάζει· «φύσις ἀσθενὴς τὴν ἀνδρείαν ἐνίκησεν ὅτι γνώμη συμπαθὴς τῷ Θεῷ εὐηρέστησε». Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ὄχι μόνον ἀξιώθηκαν τῆς ἀγγελικῆς ὀπτασίας & πληροφορήθηκαν πρῶτες τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀξιώθηκαν πρῶτες νὰ δοῦν τὸν Ἀναστάντα. Γι᾿ αὐτὸ σήμερα, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, τιμᾶται ἡ γυναικεία φύση & γενικὰ ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύση. Ἀλλὰ συγχρόνως τιμᾶται & ἡ ἀρετὴ τῆς ἀνδρείας. Οἱ μυροφόρες γυναῖκες οὔτε τὰ ὅπλα τῶν στρατιωτῶν «τῆς κουστωδίας» φοβήθηκαν οὔτε τὴν ἔχθρα τῶν Ἰουδαίων ὑπολόγισαν οὔτε ἡ νύχτα τὶς ἀποθάρρυνε. Ἦλθαν στὸ μνημεῖο, γιὰ νὰ προσφέρουν ἀρώματα στὸ Χριστὸ & μύρα γιὰ τὴν ταφή Του. Ἡ ἀνδρεία τους ὑπῆρξε ἀξιοπρόσεχτη καὶ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ γίνη ἀξιομίμητη. Οἱ Πατέρες μᾶς πληροφοροῦν ὅτι, γιὰ νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο, πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε τὶς πιὸ μεγάλες ἀρετές· φρόνηση, σωφροσύνη, ἀνδρεία & δικαιοσύνη. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου & ἡ Σαλώμη τὸν Τάφον τοῦ Κυρίου «κατέλαβον» & ἔλαβαν τὸν μισθὸ τῆς φιλοθεΐας τους & τὴν ἀμοιβὴ τῆς ἀνδρείας τους, ὅταν ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἄγγελο «ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ Μνήματος».

«Ἔρραναν μύρα μετὰ δακρύων τὸ μνῆμα τοῦ Σωτῆρος καὶ ἐπλήσθη χαρᾶς τὸ στόμα αὐτῶν ἐν τῷ λέγειν Ἀνέστη ὁ Κύριος» (ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς). Ὁ φόβος μεταβλήθηκε σὲ ἐλπίδα. Ἡ λύπη σὲ χαρά, ὁ λίθος ἀποκυλίσθηκε, ὁ τάφος κενώθηκε, ὁ θνητὸς ἄνθρωπος ἔγινε ἀθάνατος. Ὁ ᾅδης θρηνεῖ, ὁ θάνατος νεκρώθηκε. Οἱ μυροφόρες γυναῖκες, οἱ ἅγιες αὐτὲς ὑπάρξεις, γίνονται οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες· οἱ πρωτοαπόστολοι & πρωτοκήρυκες τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ· ὁ Ἰησοῦς ἀπέθανεν & Ἀνέστη χαρισάμενος τὴν Ἀνάστασιν.

Ἀδελφοί μου, ὁ ἄγγελος εἶπε στὶς Μυροφόρες. Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· μὴ φοβᾶστε· μὴ τρέμετε· ξέρω πολὺ καλὰ ὅτι ἐσεῖς δὲν ἔχετε τὴν καρδιὰ τοῦ Πιλάτου ἢ τοῦ Ἄννα & Καϊάφα· ξέρω πὼς δὲν ἔχετε τὴν καρδιὰ τοῦ Ἰούδα· ξέρω ὅτι μὲ θάρρος & αὐταπάρνηση ἀνεβήκατε ἐδῶ. Ξέρω ὅτι ἀναζητεῖτε ὄχι ἐπίγεια πράγματα ἀλλὰ Ἰησοῦν Χριστὸν & τοῦτον Ἐσταυρωμένον. Λοιπὸν σᾶς πληροφορῶ ὅτι «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν».

Ἀδελφοί, ἡ γενναιότητα δὲν κάνει διάκριση φύλων. Ὅταν ὁ Χριστὸς ἐμπνέη, ἄντρες & γυναῖκες μεταδίδουν θριαμβικὰ σαλπίσματα νίκης & δόξας. Οἱ ἄνδρες ἂς ἀτενίσουν τὸν εὐσχήμονα βουλευτὴ Ἰωσήφ. Οἱ γυναῖκες ἂς ἀτενίσουν τὶς ὑπέροχες ἡρωίδες & Μυροφόρες τοῦ Χριστοῦ. Ἄνδρες & γυναῖκες, νέοι & νέες ἂς ἐμπνευσθοῦν ἀπὸ τὸ ἀπαράμιλλο παράδειγμα & τὴν γενναιοψυχία τῶν ἀγγελόμορφων τούτων ψυχῶν. Ἀτενίζοντας τὸν Ἀναστημένο Κύριό μας προχωροῦμε μπροστὰ ἀτρόμητοι & γενναῖοι & πανηγυρίζουμε διακηρύσσοντας· «Χριστὸς Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη» !

Πηγή:http://www.imml.gr

Μυροφόρες εἶναι οἱ γυναῖκες ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸν Κύριο μαζὶ μὲ τὴ Μητέρα του, ἔμειναν μαζί της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ σωτηριώδους πάθους καὶ φρόντισαν νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. Ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος ζήτησαν κι’ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Πιλάτο τὸ δεσποτικὸ σῶμα, τὸ κατέβασαν ἀπὸ τὸ σταυρό, τὸ περιέβαλαν σὲ σινδόνια μαζὶ μὲ ἐκλεκτὰ ἀρώματα, τὸ τοποθέτησαν σὲ λαξευτὸ μνημεῖο καὶ ἔβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στὴ θύρα τοῦ μνημείου. Παρευρίσκονταν, κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ποὺ καθόταν ἀπέναντι τοῦ τάφου. Ἄλλη Μαρία ἐννοοῦσε ὁπωσδήποτε τὴ Θεομήτορα. Δὲν παρευρίσκονταν μόνο αὐτές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Λουκᾶς.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἀνάπλαση καὶ ἐπάνοδος πρὸς τὴν ἀθάνατη ζωὴ τοῦ πρώτου Ἀδὰμ ποὺ καταβροχθίσθηκε ἀπὸ τὸ θάνατο λόγω τῆς ἁμαρτίας καὶ διὰ τοῦ θανάτου ἐπανῆλθε πρὸς τὴ γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία πλάσθηκε.

Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνον στὴν ἀρχὴ δὲν τὸν εἶδε κανεὶς ἄνθρωπος νὰ πλάττεται καὶ νὰ παίρνει ζωή, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄνθρωπος ἐκείνη τὴν ὥρα, μετὰ δὲ τὴ λήψη τῆς πνοῆς ζωῆς μὲ θεῖο ἐμφύσημα πρώτη ἀπὸ ὅλους τὸν εἶδε μία γυναίκα, γιατί μετὰ ἀπὸ αὐτὸν πρῶτος ἄνθρωπος ἦταν ἡ Εὕα. Ἔτσι τὸν δεύτερο Ἀδάμ, δηλαδὴ τὸν Κύριο, ὅταν ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, κανεὶς ἄνθρωπος δὲν τὸν εἶδε, ἀφοῦ δὲν παρευρισκόταν κανεὶς δικός του καὶ οἱ στρατιῶτες ποὺ φύλαγαν τὸ μνῆμα ταραγμένοι ἀπὸ τὸ φόβο, εἶχαν γίνει σὰν νεκροί. Μετὰ δὲ τὴν ἀνάσταση πρώτη ἀπ’ ὅλους τὸν εἶδε μία γυναίκα.

Ὑπάρχει κάτι συνεσκιασμένο ἀπὸ τοὺς εὐαγγελιστές, τὸ ὁποῖο θὰ ἀποκαλύψω στὴν ἀγάπη σας. Πραγματικὰ πρώτη ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἦταν σωστὸ καὶ δίκαιο, εἶδε τὸν ἀναστάντα καὶ ἀπόλαυσε τὴν ὁμιλία του καὶ ἄγγισε τὰ ἄχραντα πόδια του, ἔστω καὶ ἂν οἱ εὐαγγελιστὲς δὲν τὰ λέγουν φανερά, μὴ θέλοντας νὰ φέρουν ὡς μάρτυρα τὴ μητέρα, γιὰ νὰ μὴ δώσουν ἀφορμὴ ὑποψίας στοὺς ἀπίστους. Ἐπειδὴ τώρα ὁμιλῶ πρὸς πιστοὺς θὰ διευκρινίσω τὰ σχετικά.

Ἀφοῦ λοιπὸν οἱ μυροφόρες ἑτοίμασαν τὰ μύρα καὶ τὰ ἀρώματα, κατὰ τὴν ἐντολή, τὸ Σάββατο ἡσύχασαν. Ὁ Λουκᾶς ἀναφέρει: «Τὴν πρώτη τῆς ἑβδομάδος, ὄρθρο βαθύ, ἦρθαν στὸ μνῆμα, ἡ Μαρία Μαγδαληνή, ἡ τοῦ Ἰακώβου, ἡ Ἰωάννα καὶ ἄλλες μαζί τους». Ὁ Ματθαῖος λέγει: «ἀργὰ τὸ Σάββατο, ξημερώνοντας τὴν πρώτη τῆς ἑβδομάδος καὶ δύο μυροφόρες προσῆλθαν». Ὁ Ἰωάννης λέγει: «Τὸ πρωί, ἐνῶ ἦταν σκοτεινὰ καὶ ἦταν μόνο ἡ Μαρία Μαγδαληνή». Ἐνῶ ὁ Μᾶρκος ἀναφέρει: «Πολὺ πρωὶ τῆς πρώτης τῆς ἑβδομάδος καὶ ἦταν τρεῖς οἱ προσερχόμενες μυροφόρες».

Πρώτη τῆς ἑβδομάδος ποὺ ἀναφέρουν ὅλοι οἱ εὐαγγελιστὲς εἶναι ἡ Κυριακή. Ἀργὰ τὸ βράδυ, ὄρθρο βαθύ, πολὺ πρωὶ καὶ πρωὶ σκοτεινὰ ἀκόμη, ὀνομάζουν τὸ χρόνο γύρω ἀπὸ τὸν ὄρθρο, ἀνάμικτο ἀπὸ φῶς καὶ σκοτάδι. Φαίνονται βέβαια νὰ διαφωνοῦν κάπως οἱ εὐαγγελιστὲς μεταξύ τους τόσο γιὰ τὴν ὥρα, ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν γυναικῶν. Οἱ μυροφόρες ἦταν πολλὲς καὶ ἦλθαν στὸν τάφο ὄχι μιὰ φορά, ἀλλὰ καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, συντροφιὰ μέν, ἀλλὰ ὄχι οἱ ἴδιες, κατὰ τὸν ὄρθρο μὲν ὅλες, ἀλλ’ ὄχι τὸν ἴδιο χρόνο ἀκριβῶς.

Ὅπως ἐγὼ ὑπολογίζω καὶ συνάγω, ἀπὸ ὅλους τοὺς εὐαγγελιστές, πρώτη ἀπ’ ὅλους ἦλθε στὸν τάφο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἡ Θεοτόκος, ἔχοντας μαζὶ τὴ Μαγδαληνὴ Μαρία. Τὸ συμπεραίνω ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο. Γιατί λέγει, «ἦλθε ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ἡ ἄλλη Μαρία», ποὺ ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ Θεομήτωρ, «γιὰ νὰ δοῦν τὸν τάφο. Καὶ ἔγινε μεγάλος σεισμός, γιατί ἄγγελος Κυρίου ἦλθε, σήκωσε τὴ μεγάλη πέτρα ἀπὸ τὸ μνημεῖο καὶ κάθισε πάνω της. Ἦταν ἡ μορφή του σὰν ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμά του λευκὸ σὰν χιόνι καὶ ἀπὸ τὸ φόβο τους ταράχθηκαν οἱ φύλακες καὶ ἔγιναν σὰν νεκροί». Νομίζω ὅτι γιὰ τὴ Θεοτόκο ἀνοίχθηκε ὁ ζωηφόρος τάφος (γιατί γι’ αὐτὴ πρώτη καὶ μέσω αὐτῆς ἔχουν ἀνοιχθεῖ σ’ ἐμᾶς ὅλα, εἴτε στὸν οὐρανὸ εἴτε στὴ γῆ) γι’ αὐτὴν ἄστραψε ὁ ἄγγελος νὰ δεῖ τὸν ἄδειο τάφο καὶ τὸ μέγα θαῦμα τῶν ἐνταφίων χωρὶς τὸν ἀναστάντα Κύριο. Καὶ προφανῶς ὁ εὐαγγελιστὴς αὐτὸς ἄγγελος ἦταν ὁ Γαβριήλ, ποὺ ἀνάφερε τὴν ἀνάσταση δείχνοντας τὸ κενὸ μνημεῖο καὶ λέγοντας στὶς μυροφόρες νὰ τὴν ἀναγγείλουν στοὺς μαθητές. Καὶ τότε «ἐξῆλθαν μὲ φόβο καὶ χαρὰ μεγάλη». Ἐγὼ νομίζω καὶ πάλι ὅτι τὸν φόβο ἔχει ἀκόμη ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ οἱ ἄλλες γυναῖκες, ἐνῶ ἡ Θεομήτωρ ἀπέκτησε τὴ μεγάλη χαρά, γιατί κατενόησε τὰ χαρμόσυνα λόγια τοῦ ἀρχαγγέλου τὰ ὁποία πίστεψε καὶ ἀπὸ τὰ τόσα ἀξιόπιστα γεγονότα, τοῦ σεισμοῦ, τῆς μετάθεσης τοῦ λίθου, τοῦ ἄδειου τάφου, τῶν ἄλυτων ἐνταφίων ἀδειανῶν ἀπὸ τὸ σῶμα.

Καὶ τέλος πρώτη ἡ Θεοτόκος ἀναγνώρισε τὸν ἀναστάντα καὶ προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ ἔγινε ἀπόστολος πρὸς τοὺς Ἀποστόλους, ὅταν ἐπιστρέφοντας ἐμφανίσθηκε ὁ Ἰησοῦς στὶς μυροφόρες, λέγοντας τό: «Χαὶρετε».

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.

Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος· ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Τὸ Χαῖρε τοῖς Μυροφόροις φθεγξάμενος, τὸν θρῆνον τῆς Προμήτορος Εὔας κατέπαυσας τῇ Ἀναστάσει σου Χριστὲ ὁ Θεός· τοῖς Ἀποστόλοις δὲ τοῖς σοῖς, κηρύττειν ἐπέταξας· ὉΣωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις Μυροφόρων θεῖος χορός, Ἰωσὴφ εὐσχήμων, καὶ Νικόδημος ὁ σεπτός, οἱ μύροις τὸ σῶμα ἀλείψαντες Κυρίου, καὶ τούτου τὴν ἁγίαν, ἰδόντες ἔγερσιν.

Πηγή:agiosnikolaoskallitheas.gr/

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Θεός είναι παντογνώστης και γνωρίζει όλες τις ανάγκες, τις δυσκολίες και τα προβλήματά μας και προτού εμείς του τα εκθέσουμε. Άλλωστε αυτό μας το βεβαίωσε κατηγορηματικά ο ίδιος ο Κύριος λίγο πριν μας διδάξει τον τρόπο που πρέπει να προσευχόμαστε: «Γνωρίζει ο Πατέρας σας τι χρειάζεστε πριν Του το ζητήσετε» (Ματθ. στ΄8).

Και εφόσον γνωρίζει, ρωτάει ο ιερός Χρυσόστομος, για ποιο λόγο χρειάζεται να προσευχόμαστε; Και απαντάει ο ίδιος: «Δεν προσεύχεσαι για να διδάξεις το Θεό, αλλά για να προσελκύσεις το έλεός Του και να λάβεις την αγάπη Του ως καρπό της προσευχής σου». Επομένως δεν ερχόμαστε εμείς να διαφωτίσουμε το Θεό για πράγματα που αγνοεί, αλλά για να Τον παρακαλέσουμε. Η προσευχή δεν είναι για το Θεό, είναι για μας. Δεν προσφέρουμε τίποτα στο Θεό με την προσευχή μας, προσφέρουμε όμως πολλά στον εαυτό μας. Τον εαυτό μας ευεργετούμε κατά την επικοινωνία με τον ουράνιο Πατέρα μας.

Αυτό καλύτερα θα το συνειδητοποιήσουμε, όταν αναλογισθούμε τη φύση και την ουσία της προσευχής. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να θεωρούμε την προσευχή σαν ένα καθήκον, σαν μια υποχρέωση απέναντι στο Θεό. Όμως με την παράλειψη της προσευχής δε στερούμε το Θεό από κάτι, στερούμε τον εαυτό μας από πολλά. Η επικοινωνία με τον ουράνιο Πατέρα είναι αναγκαιότητα της ψυχής. Είναι η αναπνοή της, το οξυγόνο της. Όπως το ψάρι δεν μπορεί να ζήσει παρά μέσα στο νερό, έτσι και η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει, αν δεν κολυμπάει αδιάκοπα μέσα στον ωκεανό της αγάπης του Θεού.

Η προσευχή, όπως και η αγάπη, δεν είναι προσταγή. Είναι κλίμα, είναι ατμόσφαιρα, είναι η φυσική κατάσταση της ψυχής. Ο άνθρωπος δε σκέφτεται αν ο Θεός γνωρίζει τα προβλήματά του, όπως δε σκέφτεται αν πρέπει να αναπνεύσει. Ξέρει πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την αναπνοή. Έτσι και η ψυχή. Δε ζει χωρίς την προσευχή. Ατροφεί. Πεθαίνει. Γι’ αυτό και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε «πιο πολύ να θυμάσαι το Θεό παρά ν’ αναπνέεις». Κάτι ανάλογο τόνιζε και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Ό,τι είναι για το σώμα το φως του ήλιου, αυτό είναι και για την ψυχή η προσευχή. Αν για τον τυφλό είναι ζημιά το να μην μπορεί να δει τον ήλιο, πόση είναι η ζημιά για το Χριστιανό, το να μην προσεύχεται αδιάκοπα και με την προσευχή να φέρνει το φως του Χριστού στην ψυχή του; Και ποιος δε θα εκπλαγεί και δε θα θαυμάσει τη φιλανθρωπία του Θεού που δείχνει σε μας με το να μας χαρίζει τόση τιμή, ώστε να προσευχόμαστε και να συνομιλούμε μαζί Του; Γιατί πραγματικά την ώρα της προσευχής μιλάμε με το Θεό και ενωνόμαστε με τους αγγέλους».

Μια τέτοια προσευχή που προσφέρει ανεκτίμητα δώρα στους ανθρώπους είναι δυνατόν να τίθεται υπό αμφισβήτηση; Όσοι αμφιβάλλουν σημαίνει πως ποτέ τους δε γνώρισαν την ομορφιά της και δε γεύτηκαν τη γλυκύτητα και ευχαρίστησή της. Όταν ο πιστός απευθύνεται στο Θεό και Τον προσφωνεί με την πιο θερμή λέξη και Τον ονομάζει Πατέρα, αμέσως νιώθει να αναπτύσσεται μέσα του μια μοναδική οικειότητα και σιγουριά. Του εκθέτει τα προβλήματά του με εμπιστοσύνη, όχι γιατί ο Θεός τα αγνοεί, αλλά γιατί ο ίδιος θέλει να ηρεμήσει. Να βγάλει το βάρος από μέσα του και να ειρηνεύσει. Η ανάγκη της επικοινωνίας είναι ανάγκη της ψυχής. Η απουσία της δημιουργεί το δράμα της ψυχικής μοναξιάς. Το φυσικό για τον θεωμένο άνθρωπο είναι να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό. Όπως δύο ερωτευμένοι αποζητούν συνεχώς ο ένας τον άλλο έτσι και ο πνευματικός άνθρωπος ποθεί αδιάλειπτα τον Θεό. Έτσι όσο καθαρίζουμε απ’ τα πάθη μας τόσο αφήνουμε ελεύθερο χώρο μες στην ψυχή μας για να μπει ο Θεός και άλλο τόσο αυξάνεται η αγάπη μας γι’ Αυτόν.

Ο Κύριος που μάς είπε πώς ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας και προτού εμείς του τις αναφέρουμε, δε μας είπε να μην προσευχόμαστε. Το αντίθετο. Μας προέτρεψε — και όχι μόνο μία φορά — να Τον επικαλούμαστε, να καταφεύγουμε στην προστασία Του και με πίστη να ζητάμε τη βοήθειά Του. «Αιτείτε και θα σας δοθεί· ζητείτε και θα βρείτε· χτυπάτε και θα σας ανοιχτεί. Γιατί καθένας που αιτεί λαμβάνει και αυτός ζητά βρίσκει και σ’ αυτόν που χτυπά θα ανοιχτεί» (Ματθ. ζ΄8). Ο Θεός θέλει να Του ζητάμε πνευματικά, αλλά και υλικά αγαθά. Εκείνος είναι πρόθυμος να μας προσφέρει, θέλει όμως και τη δική μας αίτηση και συνεργασία. Θέλει την επιμονή και υπομονή μας. Θέλει να δοκιμάζει την πίστη μας για να την αυξάνει και να τη βραβεύει. Έτσι με την προσευχή πλησιάζουμε το Θεό, ζούμε με το Θεό και ο Θεός ζει μαζί μας.

Πηγή:http://www.xfd.gr

 Μιλά σήμερα στο φάκελο της ΕΡΕΥΝΑΣ η κ. Δήμητρα Κούκουρα, καθηγήτρια Θεολογίας στο ΑΠΘ

Του Αποστόλη Ζώη

«Υπάρχει έλλειμμα πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας που μετασχηματίζεται σε μία ψεύτικη χλιδάτη πρόσκαιρη λάμψη. Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνον από τα παθήματα ή και από την πάταξη της φοροδιαφυγής, σ’ ένα δίκαιο κράτος!». Αυτά δηλώνει σήμερα στο φάκελο της ΕΡΕΥΝΑΣ η κ. Δήμητρα Κούκουρα, καθηγήτρια Θεολογίας στο ΑΠΘ.Η Δήμητρα Κούκουρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική και τη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. Αποφοίτησε με άριστα και συνέχισε τις σπουδές της στη Σορβόννη (Ρaris Ι, Ρaris V) και στο Καθολικό Ινστιτούτο των Παρισίων, όπου παρακολούθησε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στη Γενική Γλωσσολογία, την Κοινωνιογλωσσολογία, τη Βυζαντινή Ιστορία, τη Λειτουργική και την Πατρολογία και έλαβε τέσσερις μεταπτυχιακούς τίτλους. Διδάκτορας αναγορεύτηκε από το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ., όπου υποστήριξε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα την υφολογική προσέγγιση πατερικών ομιλητικών κειμένων. Επιπλέον ασχολείται με τη φοίτηση των αλλοδαπών φοιτητών του Τμήματος Θεολογίας και του προγράμματος των μορφωτικών ανταλλαγών με τη Θεολογική Σχολή του «Τιμίου Σταυρού» της Βοστόνης. Επίσης σε εθελοντική βάση συντονίζει το πρόγραμμα θερινών μαθημάτων ελληνικής γλώσσας των θεολογικών σχολών του “Τιμίου Σταυρού” της Βοστόνης και Balamand του Λιβάνου. 

Έλλειψη μέτρου 

Απαντώντας στο ερώτημα αν οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν ενστερνισθεί και δεν έχουν αποδεχθεί το χριστιανικό μήνυμα της αρχής του μέτρου στη χρήση της οικονομικής επάρκειας, στη χρήση δηλαδή του πλούτου, απαντά:

«Η έλλειψη της ανθρωπιστικής παιδείας οδηγεί και στην έλλειψη του μέτρου των αναγκών και των απολαύσεων.

Αλλά και η έλλειψη αληθινής πίστης στο Ευαγγέλιο οδηγεί στον ατομισμό και την εγωπάθεια. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αγάπης και φιλανθρωπίας, προσφοράς εκ του υστερήματος πολλώ δε μάλλον εκ του περισσεύματος».

Επίσης στη συνέχεια, σχολιάζοντας τα λόγια του Μ. Βασιλείου, πως η προβολή του πλούτου σε άσκοπες και ανώφελες ενέργειες μαρτυρεί μόνο ματαιοδοξία και επιδεξειομανία, που κάνει στην πραγματικότητα τους πλουσίους πτωχούς, η καθηγήτρια στο ΑΠΘ επισημαίνει:

«Η διαπίστωση του Μ. Βασιλείου έχει διαχρονική ισχύ. Το θέμα είναι πώς μπορούν να συνειδητοποιήσουν όσοι έχουν χρήματα και τα ξοδεύουν ασκόπως το μάταιο, το πρόσκαιρο και πολλές φορές το γελοίο αυτών των ενεργειών. Υπάρχει έλλειμμα πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας που μετασχηματίζεται σε μία ψεύτικη χλιδάτη πρόσκαιρη λάμψη. Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνον από τα παθήματα ή και από την πάταξη της φοροδιαφυγής, σ’ ένα δίκαιο κράτος!.

Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε όσα λέγει ο Απ. Παύλος: “γινώσκετε γαρ την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι δι ημάς επτώχευσεν πλούσιος ων, ίνα ημείς τη εκείνου πτωχεία πλουτήσητε”. Ο Χριστός έδειξε ποιος είναι ο κατεξοχήν πλούτος του ανθρώπου. Η ενοίκηση της θεότητας μέσα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος, η προσδοκία της αναστάσεως των νεκρών, η βεβαιότητα ότι είναι πάντοτε μαζί μας έως συντελείας του αιώνος. Ποια άλλα πλούτη μπορούν να σταθούν κοντά σε αυτά; Μήπως δεν είχε εξουσία πάνω στους νόμους της φύσης για να παραγάγει σωρεία καταναλωτικών αγαθών; Όμως ο αληθινός πλούτο είναι ο ίδιος ο Ιησούς. Πλούτος είναι η χάρις του Παναγίου Πνεύματος που μας φωτίζει για ν’ αξιολογούμε σωστά τις ανάγκες μας και τα απαραίτητα αγαθά και, όταν μας τα αποστερούν οι κακοδιαχειριστές ,να αγωνιζόμαστε για την αδικία». 

Στο νου και την καρδιά 

Στην παρατήρησή μας τέλος ότι η λιτότητα και η ολιγαρκής ζωή αποτελούν βασικά στοιχεία της χριστιανικής διδασκαλίας, γιατί απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την μανία της απόκτησης άφθονων επίγειων υλικών αγαθών και τον προσανατολίζουν στην κληρονομιά της άλλης – αιώνιας ζωής, η κ. Κούκουρα σημειώνει:

«Εκείνο που έχει σημασία είναι που δίνουμε το νου και την καρδιά μας. Εκείνο που μας διδάσκουν επίσης οι πατέρες της Εκκλησίας είναι η καλή χρήση του πλούτου. Είναι θέμα διάκρισης που θα διατεθεί ο πλούτος, όταν ρέει ή ακόμη πόσα είναι τα αναγκαία για κάθε εποχή, κοινωνία, ηλικία κ.ο.κ. Θέμα διάκρισης είναι και η δίκαιη κατανομή του πλούτου, η λιτότητα, το μέτρο και όλα τα συναφή. Στην εποχή μας με τη γνωστή κρίση όπου πολλοί άνθρωποι ζουν στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό είναι σκάνδαλο η επιδεικτική χλιδή των ολίγων. Οπωσδήποτε οι ίδιοι είναι δούλοι αυτού του πλούτου, αλλά με την άνομη εν πολλοίς συσσώρευση του πλούτου στα δικά τους χέρια καταδικάζουν σε ανέχεια τους μη έχοντες».

Η ΕΡΕΥΝΑ 07 Απριλίου 2010, αρ. φύλλου 15468, σελίδα 16 

Ακολουθίες Πεντηκοσταρίου

του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου

από το βιβλίο του «Λατρευτικό Εγχειρίδιο»

Πεντηκοστάριο λέγεται το λειτουργικό βιβλίο το oποίο περιέχει υμνολογικό υλικό, κυρίως του Εσπερινού και Όρθρου και χρησιμοποιείται μαζί με το Μηναίο στις Ιερές Ακολουθίες της περιόδου από Κυριακής του ΠΑΣΧΑ μέχρι Κυριακής των Αγίων Πάντων. Έκτος όμως από το βιβλίο αυτό, Πεντηκοστάριο ονομάζεται και η αναστάσιμη περίοδος, η οποία περιλαμβάνει τις επτά εβδομάδες από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή της Πεντηκοστής, καθώς και την εβδομάδα πού ακολουθεί (ως εβδομάδα του Αγίου Πνεύματος, πού αποτελεί συνέχεια της εορτής της Πεντηκοστής), μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Το Πάσχα και η Πεντηκοστή των Εβραίων ήταν τύπος του ιδικού μας Χριστιανικού Πάσχα και της Χριστιανικής Πεντηκοστής.

Το Εβραϊκό Πάσχα (= διάβαση, πέρασμα) ήταν ήμερα εξόδου τους από την Αίγυπτο και αποτινάξεως του ζυγού της δουλείας.

ΠΑΣΧΑ των Χριστιανών είναι η ήμερα εξόδου μας από τη χώρα του θανάτου και από την τυραννία του Διαβόλου και αποτινάξεως του ζυγού της αμαρτίας.

Η Εβραϊκή Πεντηκοστή είναι η ήμερα παραδόσεως στο Μωϋσή των πλακών του Μωσαϊκού Νόμου στο Σινά, (50 ήμερες μετά την Έξοδο).

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ των Χριστιανών είναι η ήμερα καθόδου του Αγίου Πνεύματος και επιφοιτήσεως των Αποστόλων, (50 ήμερες μετά το Πάσχα).

Η ΑΝΑΛΗΨΗ του ΚΥΡΙΟΥ εορτάζεται 40 ημέρες μετά το Πάσχα και μέχρι την ήμερα αύτη λέγεται μεταξύ των Χριστιανών ο χαιρετισμός ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, αντί καλημέρα – καλησπέρα.

Περί γονυκλισίας στην περίοδο αυτή και τις Κυριακές.

Οι Κανόνες της Εκκλησίας μας: 20ός της Α’ και 90ός της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, ο 15ος του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας και ο 91ος του Μεγ. Βασιλείου, απαγορεύουν στους πιστούς να προσεύχονται γονατιστοί τις Κυριακές και ολόκληρη την περίοδο της Πεντηκοστής. Διότι ζούμε στην Αναστάσιμη ημέρα και περίοδο κατά την οποία πρέπει να προτιμούμε στη Θεία Λατρεία την ορθία στάση για να τονίζεται η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Κάθε γονυκλισία και έγερση (πού κάνουμε τις άλλες ήμερες), φανερώνει με τον πρακτικό αυτό τρόπο, ότι με την αμαρτία καταπέσαμε στη γη και με τη φιλανθρωπία του Δημιουργού μας κληθήκαμε πάλι να υψωθούμε στον Ουρανό. Μπορούμε, βέβαια, εάν θέλουμε (δεν λέγω οφείλουμε), να γονατίσουμε άπλα και μόνο για να προσκυνήσουμε λατρευτικά τα Τίμια Δώρα (το Σώμα και Αίμα του Χριστού μας) ή τιμητικά, το Άγιο Ευαγγέλιο, τα Άγια λείψανα των Αγίων, τις Ιερές Εικόνες κ.λπ.

Γιατί αποκυλίστηκε ο λίθος από του Μνημείου;

Ο Άγγελος αποκύλισε το λίθο για τις Μυροφόρες και τους Μαθητές του Κυρίου, οι όποιοι μετά από λίγο μπήκαν μέσα για να βεβαιωθούν για την Ανάσταση Του και ΟΧΙ για τον Χριστό, ο όποιος εξήλθε εσφραγισμένου του τάφου πριν γίνει ο σεισμός. Και εξήλθε με διπλό θαύμα: Και αναστημένος και χωρίς να μετακινήσει τίποτε. Εάν δεν αποκυλιόταν ο λίθος, οι φύλακες του τάφου θα εξακολουθούσαν για πολύ να φρουρούν τον Μεγάλο Νεκρό, χωρίς να γνωρίζουν ότι αναστήθηκε, αλλά και οι Μαθητές του Κυρίου θα αμφέβαλαν για την Ανάσταση Του και δε θα μπορούσαν να ομιλούν, ούτε για κενό τάφο, ούτε για «οθόνια κείμενα μόνα» (Λουκ. κδ’, 12) και «το σουδάριον… ου μετά των οθονίων» (Ίω. κ’, 7).

Εικονογραφία της Αναστάσεως

Επειδή κανείς δεν είδε τον Κύριο την ώρα της Αναστάσεως Του – γι’ αυτό τα Ευαγγέλια δεν περιγράφουν το γεγονός – οι Ορθόδοξοι αγιογράφοι αποφεύγουν να εικονίζουν την Ανάσταση παραμένει μυστήριο, όπως η σύλληψη της Παρθένου. Παρουσιάζουν την κάθοδο του Σωτήρος στον Άδη, την απελευθέρωση του Αδάμ και της Εύας καθώς και των λοιπών δικαίων.

Η συνήθεια των Λατίνων να παρουσιάζουν τον Χριστό να βγαίνει από το μνήμα κρατώντας μάλιστα και ένα είδος σημαίας δεν έχει θέση σ’ εμάς, διότι δεν είναι σύμφωνη με το ευαγγελικό γράμμα και πνεύμα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία ήμερα του Τριωδίου και η ήμερα του Αγίου Πάσχα, η «κλητή αυτή και αγία ήμερα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία», είναι «εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων». Αποτελεί την αρχή του Πεντηκοσταρίου. Της εορτής αυτής προεόρτια είναι κυρίως η Μεγ. Εβδομάδα και ιδιαίτερα η Μεγ. Παρασκευή και το Μεγ. Σάββατο. Μεθέορτα είναι ολόκληρη η περίοδος μέχρι της Αναλήψεως (39 ήμερες!) και ιδιαίτερα η Διακαινήσιμη Εβδομάδα.

Η Ακολουθία της Κυριακής του Πάσχα, (Όρθρος και Θ. Λειτουργία), τελείται τα μεσάνυκτα, μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, όταν επανέλθουν στο Ναό Κλήρος και Λαός. Ο Κανών της ημέρας είναι ποίημα του Αγίου Ιωάννου του Δαμάσκηνου, ο όποιος «…ελάμπρυνε την Λαμπράν, ο λαμπρός μελωδός, με τας λαμπράς ρήσεις του λαμπρότατου πανηγυριστού Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ίνα εκ λαμπρού πανηγυριστού, υπό λαμπρού μελωδού, διό λαμπρού ήχου (του α’), με λαμπράς ρήσεις, λαμπρώς, το λαμπρόν της Λαμπρας ημέρας συγκροτείται μέλος…» (Αγ. Νικόδημος).

Είναι η ωραιότερη Ακολουθία του χρόνου και την απολαμβάνουν όσοι συνηθίζουν να παραμένουν στους Ι. Ναούς μετά το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας αναγινώσκεται και ο θαυμάσιος Κατηχητικός Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, πού είναι προετοιμασία για τη Θ. Κοινωνία. Γι’ αυτό πολλοί Ιερείς τον αναγινώσκουν ακριβώς προ της Θείας Μεταλήψεως των πιστών, πριν από το «Μετά φόβου…» (Η «Τράπεζα», για την οποία ομιλεί ο Άγιος Ιωάννης στο λόγο του αυτόν, δεν είναι του σπιτιού μας, με τα πολλά καλούδια, αλλά η Αγία Τράπεζα, το Ιερό Θυσιαστήριο. Ο «Μόσχος», είναι ο Κύριος μας, πού θυσιάστηκε για μας. Οι «μη νηστεύσαντες», είναι όσοι δεν μπόρεσαν να νηστεύσουν, π.χ. οι ασθενείς και όχι όσοι δεν θέλησαν να νηστεύσουν).

Από σήμερα σταματάμε να λέμε στις προσευχές μας, το Άγιος ο Θεός… στην αρχή των ακολουθιών (και των προσευχών μας) και το Δι’ ευχών… και τα αντικαθιστούμε με το Χριστός Ανέστη… μέχρι την Απόδοση της εορτής του Πάσχα (επί 39 ημέρες). Δε λέμε επίσης το, Βασιλεύ Ουράνιε… (μέχρι της Πεντηκοστής) και το Δεύτε προσκυνήσωμεν… (μέχρι και την απόδοση του Πάσχα). Τέλος, στη Διακαινήσιμη μόνον εβδομάδα αντί Μεσονυκτικού (δηλ. πρωινής προσευχής), Ένατης και Αποδείπνου, λέμε την Πασχάλιο Ημερονύκτιο Ακολουθία.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελείται «Ο Εσπερινός της Αγάπης» (Παλαιότερα ανταλλάσσανε μεταξύ τους οι Χριστιανοί ασπασμό αγάπης). Στην Ακολουθία αυτή πού λέγεται και «Δευτέρα Ανάστασις» αναγινώσκεται το Ευαγγέλιο σε διάφορες γλώσσες (σύμφωνα με παλιό έθιμο). Έτσι υπερτονίζεται ο κοσμοϊστορικός και παγκόσμιος χαρακτήρας του γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΣ

Είναι η Εβδομάδα πού αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και τελειώνει το Σάββατο προ της Κυριακής του Θωμά, Θεωρείται ολόκληρη η εβδομάδα σαν μία ημέρα. Λέγεται έτσι, διότι οι Κατηχούμενοι πού βαπτίζονταν (παλαιά) το Μεγ. Σάββατο, ήταν την εβδομάδα αυτή ανακαινισμένοι, δηλ. αναγεννημένοι και ανανεωμένοι. Επειδή δε οι βαπτιζόμενοι φορούσαν όλη την εβδομάδα λευκά φορέματα, ονομαζόταν και «Λευκή Εβδομάς».

Βάσει του 66ου Κανόνα της ΣΤ’ Οίκ. Συνόδου, η εβδομάδα αυτή πρέπει να εορτάζεται όχι με χορούς και διασκεδάσεις, αλλά με συνεχή συμμετοχή στη Λατρεία και καθημερινή Θεία Κοινωνία, η οποία μπορεί να πραγματοποιείται από αυτούς πού τηρούν τις νηστείες του έτους με αδεία του Εξομολόγου. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συνιστάται να τρώμε Πασχαλινά πρωί και μεσημέρι και το βράδυ λίγο φαγητό, λιτό, ευκολοχώνευτο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

Την ήμερα αύτη εορτάζονται τα εγκαίνια του μεγάλου Ί. Ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, πού κτίστηκε στην Κων/πολη τον Ε’ αιώνα. Επίσης θυμόμαστε τα υπερφυή θαύματα – ιάσεις και θεραπείες νόσων – πού έγιναν κατά διαστήματα από τη Θεομήτορα με τα νερά της πηγής πού έτρεχαν δίπλα από το ναό της.

Μετά την πτώση της Πόλης, ο ναός αυτός κατεδαφίστηκε και τα υλικά χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή τεμένους. Παρέμενε μόνο ένα παρεκκλήσιο το όποιο στις αρχές του 19ου αιώνα κατεδαφίστηκε κι’ αυτό και το άγιασμα έγινε άφαντο. Στην περίοδο ηγεμονίας του σουλτάνου Μαχμούτ, το 1833, οι Χριστιανοί εζήτησαν άδεια για να ξανακτίσουν το παρεκκλήσιο. Στις ανασκαφές βρέθηκαν τα θεμέλια του αρχαίου ναού, επεκτάθηκε η αδεία και στις 2/2/1835 επί Πατριαρχείας Κων/τίνου του Β’ τελέσθηκαν τα εγκαίνια του νέου μεγαλόπρεπους ναού, μετά του παρεκκλησίου του, προς δόξα της Θεομήτορος και καύχημα του γένους μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Η δεύτερη Κυριακή του Πάσχα λέγεται Κυριακή του Θωμά, διότι αύτη την ημέρα εορτάζεται η εμφάνιση του Κυρίου στο Θωμά, πού αρνιόταν να πιστεύσει αυτά πού του ανέφεραν οι άλλοι Απόστολοι για την Ανάσταση του Κυρίου και την εμφάνιση Του σ’ αυτούς κατά την ώρα της συμπτωματικής (;) απουσίας του: Με κλεισμένες τις πόρτες ήλθε ο Χριστός, μας χαιρέτισε με το «Ειρήνη υμίν» και μας έδειξε τα χέρια, τα πόδια και την πλευρά Του… Έφαγε μάλιστα ψάρι και κηρομέλι και πεισθήκαμε για την Ανάσταση Του.

Ο Θωμάς όμως δεν επίστευσε και είπε: «Αν δε δω και ψηλαφήσω τα τρυπημένα Του χέρια και τη λογχισμένη Του πλευρά, δε θα πιστεύσω». Μετά οκτώ ήμερες σαν σήμερα εμφανίζεται πάλι ο Ιησούς και καλεί το Θωμά να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Όποτε αυτός αφού είδε και εψηλάφησε τα χέρια και την πλευρά του Δεσπότου, ανεβόησε: Ο Κύριος μου και ο Θεός μου! Αυτή η εκδοχή περί ψηλαφήσεως είναι πιθανότερη(1), σ’ αντίθεση με την άλλη, πού λέει ότι ο Θωμάς μόλις είδε τον Κύριο, χωρίς να τον ψηλαφήσει, επίστευσε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Η τρίτη Κυριακή του Πάσχα είναι αφιερωμένη στα πρόσωπα τα όποια συνήργησαν στην ταφή και διάδοση του μηνύματος της Αναστάσεως (επιτελούμε «σύναξη» αυτών): Τις Μυροφόρες(2), πού ήταν ευεργετημένες γυναίκες από τον Χριστό και γι’ αυτό ακολουθούσαν και υπηρετούσαν Αυτόν και τους Αποστόλους. Επίσης τους κρυφούς Μαθητές του Σωτήρος: Ιωσήφ, τον ευσχήμονα βουλευτή και Νικόδημο, το νομομαθή Φαρισαίο, οι όποιοι τόλμησαν και ζήτησαν από τον Πιλάτο αδεία, για να πάρουν το Σώμα του Ιησού από το Σταυρό.

Οι τολμηρές και θαυμαστές Μυροφόρες, «λίαν πρωί της μιας Σαββάτων», τόλμησαν να μεταβούν στον τάφο, παρά την ύπαρξη της κουστωδίας πού τον φρουρούσε και παρά το βάρος του λίθου πού τον εκάλυπτε, για να αλείψουν το σώμα του Δεσπότου με μύρα (γι’ αυτό ονομάστηκαν Μυροφόρες). Και ο Κύριος την τόλμη και την ανδρεία(3) αυτή των Μυροφόρων γυναικών την αντάμειψε πλουσίως: Παρουσιάστηκε σ’ αυτές αναστημένος πρώτα απ’ όλους και πρώτες αυτές μετέφεραν το μήνυμα της Αναστάσεως. Όταν η αγάπη προς τον Χριστό αυξηθεί έχουμε πάντοτε θαυμαστές εκδηλώσεις και πράξεις αξιοζήλευτες τις όποιες ο Θεός πάντοτε αμείβει…

Όλα αυτά τα πρόσωπα αποτελούν λαμπρά παραδείγματα γενναιότητας και ομολογίας, τόσο απαραίτητα για την εποχή μας…

«Τη αύτη ήμερα Κυριακή, τρίτη από του αγίου Πάσχα, μνήμην επιτελούμεν ομαδικά πάντων των εν Θεσσαλονίκη διαλαμψάντων Αγίων»…

ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Μετά τη θεραπεία του Παραλύτου πού έγινε το Πάσχα του 32 μ.Χ., οι άρχοντες των Ιουδαίων ζητούσαν ευκαιρία να συλλάβουν τον Ιησού με πρόφαση τη μη τήρηση του Σαββάτου. Γι’ αυτό ο Χριστός ανεχώρησε τότε στη Γαλιλαία και επανήλθε το Σεπτέμβριο, στο μέσο της εορτής της Σκηνοπηγίας(4). Επειδή κατά την επάνοδο του αυτήν ο Χριστός είπε για τον Παραλυτικό, αυτά πού ιστορούνται την Κυριακή του Παραλύτου και επειδή η σημερινή ήμερα είναι το μέσο, όχι της εορτής της Σκηνοπηγίας, αλλά το μέσο των πενήντα ημερών μεταξύ Πάσχα και Πεντηκοστής, οι Πατέρες έταξαν τον εορτασμό, μετά την Κυριακή του Παραλύτου, της Μεσοπεντηκοστής, σαν σύνδεσμο των δύο αυτών μεγάλων εορτών και κατά κάποιο τρόπο την ένωση τους σε μία: του ΠΑΣΧΑ και της ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ. Και την περικοπή του Ευαγγελίου πού αναφέρεται στο μέσο της εορτής της Σκηνοπηγίας, την εφάρμοσαν σ’ αυτή την Τετάρτη κατά γράμμα. Η υπόθεση της Δεσποτικής αυτής εορτής είναι η θεία προέλευση της διδασκαλίας και της καταγωγής του Κυρίου και η θεότητα Του. Στην υμνολογία της ημέρας γίνεται μνεία των θαυμάτων Του, διότι και αυτά αποτελούν απόδειξη της θεότητας Του. Προτρεπόμεθα λοιπόν «γνησίως φυλάξωμεν τας εντολάς του Θεού, ίνα άξιοι γενώμεθα και την Ανάληψιν εορτάσαι και της παρουσίας τυχείν του Αγίου Πνεύματος» (Δοξαστικό των Αίνων).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Το φρέαρ του Ιακώβ στο όποιο κάθησε τις μεσημβρινές ώρες της ημέρας εκείνης, ο Ιησούς Χριστός κουρασμένος από την οδοιπορία, βρισκόταν πλησίον της παλαιοτάτης πόλεως Συχέμ, στους πρόποδες του ορούς Γαριζίν. Πριν κτισθεί η Σαμάρεια(5), η Συχέμ εχρημάτισε και Μητρόπολη του βασιλείου των δέκα φυλών. Επειδή όμως ο λαός της περιοχής εστράφη στην ειδωλολατρία οι Ιουδαίοι μετονόμασαν την πόλη τους σε Σιχάρ, πού σημαίνει μέθη, η σκοτάδι. Το 1887 π.Χ. περίπου ο Ιακώβ επιστρέφοντας από τη Μεσοποταμία, αγόρασε έξω από την πόλη αυτή ένα υποστατικό οπού υπήρχε και πηγάδι, σωζόμενο μέχρι τις ήμερες του Χριστού, το λεγόμενο φρέαρ του Ιακώβ.

Σ’ αυτό το φρέαρ ο Ιησούς περίμενε τη Σαμαρείτιδα-με την οποία διεξοδικά, παράδοξα και αποκαλυπτικά συνομίλησε και εζήτησε νερό, «ο εν ύδασι την γήν κρεμάσας», διότι ήθελε να ελκύσει αυτήν πού καταδίωκε ο διάβολος και να την ποτίσει με το ύδωρ της ζωής. Και τότε, αφού αυτή ακούσε τις αποκαλύψεις του Χριστού για τη ζωή της, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσει το βάρος και τις συνέπειες της αμαρτίας της, επίστευσε σ’ Αυτόν. Ονομάστηκε Φωτεινή, εκήρυξε το Χριστιανισμό στη Βόρειο Αφρική και Ιταλία, μαρτύρησε στη Ρώμη – επί Νέρωνος – μαζί με τις τέσσερις αδελφές και τα δυο παιδιά της και ανακηρύχθηκε Ισαπόστολος. Αυτά είναι τα θαυμαστά αποτελέσματα της πίστεως!

Γι’ αυτό προβάλλεται σ’ όλους μας η Μεγαλομάρτυς αυτή και σήμερα – διότι η μνήμη της εορτολογικά τιμάται στις 26 Φεβρουαρίου – τόσο για να την μιμηθούμε, όσο και για να μην ξεχνάμε ότι, ΟΛΟΥΣ μας περιμένει ο Χριστός σε κάποιο «φρέαρ», οπού πρέπει και είθε κάποτε να μας συναντήσει…

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Από το Ιερό του Ναού του Σολομώντα έβγαινε ο Χριστός, ημέρα Σάββατο πάλι, και προχωρώντας συνάντησε «τον εκ γενετής τυφλό εκ κοιλίας μητρός». Άλειψε τους οφθαλμούς του με πηλό(6), πού έφτιαξε, αφού έφτυσε στο χώμα και του είπε να πάει να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ ( = απεσταλμένος). Όχι επειδή το νερό αυτό είχε τέτοια δύναμη, αλλά για να δοκιμαστεί ή πίστη του – εφ’ όσον θα έκανε υπακοή – και για να γίνει πιο γνωστό το θαύμα και αναμφίβολο. Επίστευσε λοιπόν ο τυφλός στα λόγια του Χριστού, πήγε, πλύθηκε και γύρισε, όχι τυφλός, αλλά υγιής και βλέπων. Στη συνέχεια της περικοπής βλέπουμε με πόση παρρησία ομολογεί το θαύμα και υπερασπίζεται το θεραπευτή του. Προτίμα τις διώξεις και τις ύβρεις για να μαρτυρήσει την αλήθεια παρά να συμφωνήσει με τους Φαρισαίους και τους Άρχοντες. «Ει αμαρτωλός εστίν ουκ οίδα’ εν οίδα, ότι τυφλός ων άρτι βλέπω» (Ίω. θ’ 25)!

Έτσι σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει από τη μια το σπουδαίο παράδειγμα της ομολογίας του τυφλού, τόσο απαραίτητο και στις ήμερες μας, παρά τις διώξεις του κατεστημένου. Και από την άλλη την υποκρισία των Ιουδαίων (σαν παράδειγμα προς αποφυγή), οι όποιοι, ενώ είχαν μάτια δεν ήθελαν να δουν την Αλήθεια και το Φως.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

(Απόδοση της εορτής του ΠΑΣΧΑ)

Η Ακολουθία της ημέρας είναι όμοια (σχεδόν) προς την Ακολουθία πού έγινε το βράδυ της Αναστάσεως και τις επόμενες ήμερες της Διακαινησίμου. Την ήμερα αυτή κάθε χρόνο ακούγεται για τελευταία φορά το «Χριστός Ανέστη».

Όσοι Ναοί, Τρίτη βράδυ, κάνουν «αγρυπνία», δίνουν τη δυνατότητα στους πιστούς να απολαύσουν πλήρως, (χωρίς βιασύνες), την ωραιότατη Αναστάσιμη ακολουθία (Εσπερινού – Όρθρου – Θ. Λειτουργίας). Είναι μια σπάνια ευκαιρία και γι’ αυτούς, οι όποιοι μετά το «Χριστός Ανέστη» το Μεγ. Σάββατο βράδυ για διαφόρους λόγους… διασκορπίζονται.

ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σαράντα ήμερες μετά την Ανάσταση, ο Χριστός εμφανιζόταν συνεχώς στους Μαθητές Του, με τους οποίους συνομιλούσε, συνέτρωγε και συνέπινε, για να κάνει βεβαιότερη την Ανάσταση Του. Την 40στή ήμερα από του ΠΑΣΧΑ, εμφανίστηκε πάλι, έδωσε τις τελευταίες εντολές (Κηρύξατε, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, αναμείνατε στην Ιερουσαλήμ για να λάβετε το Άγιο Πνεύμα) και «τους εξήγαγε εις το ορός των ελαίων».

Εκεί μπρος στα μάτια όλων και της Παναγίας Μητέρας Του, αφού τους ευλόγησε, ΑΝΕΛΗΦΘΗ(ως Θεάνθρωπος, αναβιβάζων μαζί Του και την ανθρώπινη φύση – διότι ως Θεός ήταν πάντοτε και στους ουρανούς) «καθήμενος επί νεφέλης». Τότε παρουσιάστηκαν δύο άγγελοι, σαν νέοι λευκοφορούντες και είπαν: «Άνδρες Γαλιλαίοι, τί εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον ουρανόν ούτως ελεύσεται…» (Πρ. α’, 11). Και οι Μαθητές μετά ταύτα επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ «μετά χαράς μεγάλης». Είθε η χαρά αυτή να γίνει βίωμα και μόνιμη κατάσταση των ψυχών όλων μας…

Ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης υμνεί ωραιότατα τη σημερινή εορτή ως έξης: «Εφθάσαμε και εις την ένδοξον Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και καθώς ο Ευαγγελισμός είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών, αυτή (η Ανάληψις) είναι το τέλος. Και εκείνη μεν ήταν η κατάβασις του Θεού εις την γήν αυτή δε είναι η άνάβασις του αυτού Θεού Λόγου από την γην εις τον Ούρανόν. Τότε μεν εκατέβη γυμνός από σάρκα, τώρα δε αναβαίνει φορώντας την ανθρωπίνην φύσιν… Δια τούτο ας ευφρανθώμεν σήμερον αδελφοί, βλέποντες την φθαρτήν και θνητήν ημών φύσιν, την κρημνισθείσαν από τον Παράδεισον, να αναβαίνη εν τω Χριστώ άφθαρτος και αθάνατος και μετά δόξης μεγάλης εις τους Ουρανούς, ας πανηγυρίσωμεν λαμπρώς και ας εορτάσωμεν…». Δι’ αυτό, σύμφωνα με ορισμένους Διδασκάλους, η Ανάληψη είναι η μεγαλύτερα όλων των Δεσποτικών εορτών, επειδή πραγματοποιήθηκε ο σκοπός της ενσάρκου οικονομίας, δηλ. «η αναβίβασις εις τους ουρανούς της καταπεσούσης ανθρωπινής φύσεως μας».

Χαιρόμαστε λοιπόν γιατί παρ’ ότι ο Χριστός ανελήφθηκε στους ουρανούς, θα παραμένει μαζί μας «πάσας τας ημέρας, έως της συντέλειας του αιώνος» (Ματ. κη’, 20) με το Άγιο Πνεύμα, το όποιο μας χορηγεί τα ποικίλα Χαρίσματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Την εβδόμη Κυριακή από του ΠΑΣΧΑ, η Εκκλησία μας τιμά τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α Οικουμενικής Συνόδου, την οποία συνεκάλεσε ο πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτωρ Άγιος Κων/τίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, το 325, στη Νίκαια. Αφορμή της συγκλήσεως υπήρξε ο Πρωτοπρεσβύτερος της Αλεξανδρείας Άρειος, ο όποιος από το 315 άρχισε να βλασφημεί τον Υιό του Θεού, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα, ξένος της ουσίας και της δόξης του Πατρός. Παρά την καθαίρεση του από Σύνοδο της Αλεξανδρείας το 321, αυτός συνέχισε να διαδίδει την αίρεση του, με αποτέλεσμα η πλάνη αυτή ν’ αυξάνει και να σπαράσσει την Εκκλησία.

Γι’ αυτό συγκεντρώθηκαν στη Νίκαια οι Ποιμένες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, οι όποιοι με ένα στόμα ανακήρυξαν τον Υιόν και Λόγον του Θεού ομοούσιον με τον πατέρα Του και Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, διατυπώσαντες και τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως. (Τα υπόλοιπα άρθρα 8-12 τα συμπλήρωσε η Β’ Οίκ. Σύνοδος το 381). Το δε Άρειο και τους ομόφρονές του τους αναθεμάτισαν και απέκοψαν από το σώμα των πιστών.

Η μνήμη της εορτής αυτής καθορίστηκε να τιμάται σήμερα, διότι αυτό πού φανερώνει η Ανάληψη του Κυρίου αυτό ανεκήρυξαν και ομολόγησαν οι Πατέρες της Α’ Οίκ. Συνόδου: ότι αληθώς ο Υιός του Θεού, τέλειος ων Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο αναληφθείς στους ουρανούς μετά την Ανάσταση Του, είναι ομοούσιος και ομότιμος προς τον Πατέρα Του.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

(Σάββατο των Ψυχών ή Ψυχοσάββατο)

Είναι το δεύτερο του έτους. Για το πρώτο είπαμε όσα σημειώσαμε στο Σάββατο προ της Απόκρεω (σελ. 151). Ισχύουν και εδώ ακριβώς τα ίδια. Σήμερα καθορίστηκε η τέλεση μνημοσυνών υπέρ των κεκοιμημένων, επειδή αύριο θα επικαλεστούμε για εμάς το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, κάνουμε λοιπόν σήμερα το ίδιο και γι’ αυτούς: να αναπαύσει τις ψυχές τους.

Δεν πρέπει όμως να προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους μας μόνο αυτές τις δύο ήμερες. Οι μόνοι πού μπορούμε να προσφέρουμε κάποια βοήθεια σ’ αυτούς είμαστε εμείς οι ζώντες. Γι’ αυτό με Προσευχές («Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσε τους δούλους σου») και με Ελεημοσύνες, μπορούμε να τους βοηθούμε και να τους αναπαύουμε πολύ’ («…αι προσευχαί σου και αι έλεημοσύναι σου ανέβησαν εις μνημόσυνον ενώπιον του Θεού» Πράξ. ι’, 4, «…εισηκούσθη σου η προσευχή, και αι ελεημοσύναι σου εμνήσθησαν ενώπιον του Θεού» Πράξ. ι’, 31)(7).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Οι παρευρεθέντες στην Ανάληψη του Κυρίου πού έφθαναν τους 120, (11 Απόστολοι, 70 οι λοιποί Απόστολοι, οι Μυροφόρες γυναίκες, η Παναγία Μητέρα Του, οι αδελφοί και αδελφές Του), επέστρεψαν στο Υπερώο, «προσκαρτερούντες τη προσευχή και τη δεήσει» και αναμένοντας την εκπλήρωση της επαγγελίας του Διδασκάλου, για την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος(8). Αυτό πράγματι έγινε, δέκα ήμερες μετά την Ανάληψη και πενήντα ήμερες μετά το ΠΑΣΧΑ, την ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ώρα 9η πρωινή. Αυτό το μέγα γεγονός εορτάζεται σήμερα.

Το Πανάγιο Πνεύμα, την Πεντηκοστή, με βοή ισχυρού ανέμου και όψη πύρινων γλωσσών, έκάθισε στα κεφάλια των Αποστόλων, οι όποιοι έτσι φωτίστηκαν, έγιναν Πνευματοφόροι και απόκτησαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Όταν, αμέσως μετά, στα πλήθη των προσκυνητών της Ιερουσαλήμ, («Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται… Κρήτες και Άραβες…» (Πράξ. β’, 9, 10) πού συγκεντρώθηκαν από τη δημιουργηθείσα βοή, ομίλησε ο Απόστολος Πέτρος και τους εξήγησε το φαινόμενο της επιφοιτήσεως, ως εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, πού προείπε ο Προφήτης Ιωήλ, συγκινήθηκαν, δέχτηκαν το λόγο των Αποστόλων πού τους μιλούσαν μάλιστα και στη μητρική τους γλώσσα, (όλοι ήσαν Ιουδαίοι, αλλά από διαφόρους τόπους), βαπτίστηκαν και εδημιούργησαν αυτή την ήμερα την πρώτη Εκκλησία του Χριστού (3.000 ψυχές)(9).

Οι αγράμματοι Απόστολοι, με μιας έγιναν σοφοί. Εθεολόγησαν θαυμασίως, έγιναν κήρυκες της Αληθείας και διδάσκαλοι της Οικουμένης!

Η Πεντηκοστή πού θεωρείται η γενέθλια ήμερα της Εκκλησίας μας με τη σημερινή της μορφή, δεν είναι ένα γεγονός πού συνέβη μια φορά μονάχα. Δεν είναι ένα γεγονός πού απλώς το αναθυμόμαστε σήμερα και το τιμάμε. Είναι η ίδια η ζωή της Εκκλησίας, μια ζωή αδιάκοπης κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος.

Αυτό το Άγιο Πνεύμα φωτίζει και σήμερα όλους αυτούς, πού τηρούντες τις εντολές του Χριστού, «προσκαρτερούν» με υπομονή στο δικό τους υπερώο, «μηδέν αμφιβάλλοντες» για τις υποσχέσεις Του. Μετά τη Θεία Λειτουργία της ημέρας, ακολουθεί ο Εσπερινός του απογεύματος, ο όποιος για λόγους οικονομίας τελείται πρωί. Είναι ο Εσπερινός της Δευτέρας του Αγίου Πνεύματος(10). Στο μέσο περίπου της ακολουθίας γονατίζουμε όλοι οι πιστοί και απευθύνουμε στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, ευχές δοξολογίας, ικεσίας και ευχαριστίας για μας και για τους κεκοιμημένους μας. Ζητάμε με τις ευχές και τη γονυκλισία το Άγιο Πνεύμα να μείνει πάντα πάνω μας και μέσα μας έως της συντέλειας των αιώνων.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Κατά την ήμερα αυτή, Δευτέρα της Πεντηκοστής, «αυτό το Πανάγιον και Ζωοποιόν και Παντοδύναμον εορτάζομεν Πνεύμα, τον ένα της Τριάδος Θεόν, το ομότιμον και ομοούσιον και ομόδοξον τω Πατρί και τω Υιώ».

Το Άγιο Πνεύμα, σύμφωνα με την αψευδή υπόσχεση του Κυρίου μας, παραμένει συνεχώς στην Εκκλησία και την οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν». Την κυβερνά πάνσοφα, την προστατεύει από τους ποικίλους κινδύνους πού διατρέχει στην πορεία της δια μέσου των αιώνων και τοιουτοτρόπως την καθιστά, απόρθητη, ακατάλυτη από τις δυνάμεις του σκότους και πάντοτε νικήτρια!

Κάποτε ο Καισαρ της Ρώμης έκαμνε θαλάσσιο περίπατο με μικρό πλοιάριο. Όταν σε λίγο η αιφνίδια τρικυμία ετάρασσε το πλοίο, ο πηδαλιούχος καταλήφθηκε από μεγάλο φόβο. Τότε ο Καίσαρ εκραύγασε προς αυτόν αισιόδοξα:

-Τί φοβάσαι; Καίσαρα φέρεις!

Έτσι ακριβώς λέμε και εμείς: Τί φοβάσαι Ορθοδοξία; Το Πνεύμα το Άγιο, δηλ. τον Βασιλέα του σύμπαντος φέρεις εντός σου!

Αυτό το Άγιο Πνεύμα θα μας ακολουθεί, θα μας προφυλάσσει από κάθε φθορά και αποσύνθεση και θα μας διδάσκει πάντοτε «πάσαν την Αλήθειαν». Αυτό, ως ψυχή θα μένει στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία (εντός μας) και θα την φυλάττει ακέραιη, σώα και ανεπηρέαστη από κάθε επιβουλή.

Την Εβδομάδα αυτή γίνεται κατάλυση Τετάρτη – Παρασκευή (όσοι θέλουν μπορούν να φάνε και κρέας).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Η τελευταία εορτή της περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι η Κυριακή των Αγίων Πάντων, κατά την οποία, λόγω των γενεθλίων της προηγούμενης Κυριακής, τιμούμε όλους τους φίλους του Χριστού, τους Αγίους, ως απαρχές και πρωτογεννήματα της Εκκλησίας, ως φύλακες των εντολών Του, λαμπρά παραδείγματα αρετής και μεγάλους ευεργέτες μας. Στα οστά των Μαρτύρων θεμελιώθηκε η Εκκλησία και με το αίμα τους ποτίστηκε και αυξήθηκε.

Επειδή όμως υπάρχουν πολλοί άγνωστοι και συνεχώς ο αριθμός τους αυξάνει στο διηνεκές, γι’ αυτό μια φορά το χρόνο με την εορτή αυτή, τελούμε τη μνήμη πάντων των Δικαίων, Προφητών, Αποστόλων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Ποιμένων, Διδασκάλων και Οσίων, ανδρών και γυναικών, γνωστών και αγνώστων από Αδάμ μέχρι των ημερών μας. Μαζί τους επίσης τιμούμε τα Τάγματα των Αγγέλων και προ πάντων την Υπεραγία Θεοτόκο, την αειπάρθενο Μαρία, τη Μητέρα του Κυρίου μας.

Γι’ αυτούς τους Αγίους ο κορυφαίος Ορθόδοξος Σέρβος Θεολόγος και Ομολογητής (+) π. Ιουστίνος Πόποβιτς έγραψε:

Οι Άγιοι είναι οι άνθρωποι πού ζουν στη γη τις αγίες, αιώνιες και θείες αλήθειες. Γι’ αυτό οι Βίοι των Αγίων:

-Αποτελούν την εφηρμοσμένη Δογματική και δεικνύουν ότι τα δόγματα δεν είναι θεωρητικές μόνον – αλήθειες, αλλά έχουν γίνει βίωμα στη ζωή αυτών των Αγίων.

-Περιέχουν ολόκληρη την Ορθόδοξη εφαρμοσμένη Ηθική, η οποία στους βίους των Αγίων είναι μία εφαρμοσμένη Δογματική.

-Είναι η μοναδική Παιδαγωγική της Ορθοδοξίας, με την οποία καταδεικνύεται πώς διαπλάσσεται ο απλός άνθρωπος σε τέλειο άνθρωπο με τα άγια μυστήρια, τη χάρη του Θεού και τις αγίες αρετές.

-Είναι μία ιδιόμορφη Ορθόδοξη Εγκυκλοπαίδεια στην οποία βρίσκει μια διψασμένη ψυχή, ό,τι χρειάζεται για να φθάσει στην αιώνια Αλήθεια.

-Δείχνουν τον ασφαλή δρόμο φωτισμού, αγιασμού και σωτηρίας, καθώς και τον τρόπο με τον όποιο κατανικά κανείς την αμαρτία, το πάθος, το δαίμονα, το θάνατο. Δείχνουν επίσης πώς κανείς από ληστής, πόρνος, μέθυσος και άσωτος, γίνεται Άγιος.

-Αποδεικνύουν ότι ο κάθε Άγιος είναι ο Χριστός επαναλαμβανόμενος.

Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να γίνουμε και μείς, εφαρμόζοντας την επιταγή των Αποστόλων και όλων των Αγίων. Και επειδή την αγία ζωή πρέπει να τη ζούμε «συν πάσι τοις αγίοις», με τη βοήθεια και καθοδήγηση τους, γι’ αυτό και «της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»!

Ο Απόστολος Παύλος απαριθμώντας τα κατορθώματα των Αγίων Μαρτύρων και προβάλλοντας τους για παράδειγμα στον καθημερινό μας αγώνα, γράφει για να αποστραφούμε τα γήινα και την αμαρτία και να μιμηθούμε την υπομονή και την ανδρεία τους: «Τοιγαρούν και ημείς, τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων, όγκον αποθεμένοι (ας πετάξουμε) πάντα και την ευπερίστατον αμαρτίαν (πού εύκολα μας παρασύρει), δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» (Έβρ. ιβ’, 1).

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει: «…ο έωράκαμεν… ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν…» (Α’ Ίω. α’, 1), (πού δηλώνει, πιθανώς, την ψηλάφηση από το Θωμά). Ομοίως και η υμνολογία της Εκκλησίας μας, η οποία ομιλεί γι’ αυτήν («…ο δε ψηλαφήσας και ιδών, ομολόγησε σε», «…ο δε Θωμάς των δακτύλων ως ήψατο…»).

2. Τα γνωστά ονόματα είναι: Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η του Ιακώβου και Ιωσή μητέρα, πού και Μαρία του Κλωπά λέγεται, Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, επιτρόπου Ηρώδου του Αντίπα, Σαλώμη η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου και Σωσάννα. Των λοιπών Μυροφόρων τα ονόματα αποσιωπήθηκαν. Μεταξύ αυτών οπωσδήποτε είναι και η Παναγία, στην οποία, κατά τους Πατέρες, το πρώτον εμφανίσθηκε ο Υιός της.

3. «Η ανδρεία γυναίκα είναι τιμιωτέρα λίθων πολυτελών» (Παροιμ. λα’, 10).

4. Τρεις ήσαν οι μεγαλύτερες εορτές των Ιουδαίων, το Πάσχα, η Πεντηκοστή και η Σκηνοπηγία.

Το Πάσχα το εόρταζαν στις 15 Μαρτίου, σ’ ανάμνηση της εξόδου τους από τη δουλεία της Αιγύπτου. Λεγόταν και εορτή των αζύμων, γιατί ψωμί άζυμο έτρωγαν στις επτά ήμερες εορτασμού της.

Την Πεντηκοστή την εόρταζαν πενήντα ήμερες μετά το Πάσχα (α) διότι τότε έφθασαν μετά την έξοδο από την Αίγυπτο στο ορός Σινα και έλαβαν από τον Θεό τίς πλάκες του Νόμου και (β) σ’ ανάμνηση της εισόδου τους στη γη της επαγγελίας μετά τα 40 χρόνια περιπλανήσεων στην έρημο οπού έτρέφοντο με το μάννα.

Τη Σκηνοπηγία την εόρταζαν από 15-22 Σεπτεμβρίου ζώντες κάτω από σκηνές, για να θυμούνται τα παραπάνω 40 χρόνια ζωής στην έρημο.

5. Το έτος 721 π.Χ. ό βασιλέας των Ασσυρίων Σαλμανάσαρ αιχμαλώτισε τις δέκα φυλές του Ισραήλ που κατοικούσαν την περιοχή, (οι άλλες δυο φυλές αποτελούσαν το νότιο βασίλειο) και τις μετέφερε στη Βαβυλωνία και Μηδία. Και παίρνοντας ειδωλολάτρες από εκεί τους εγκατέστησε στη Σαμάρεια. Αυτά τα μεταφερθέντα έθνη διδάχθηκαν και την ιουδαϊκή πίστη, πίστευσαν στον αληθινό Θεό, αλλά λάτρευαν και τα είδωλα. Δέχονταν μόνο την Πεντάτευχο του Μωϋσέως και θεωρούσαν τους εαυτούς τους απογόνους του Αβραάμ και του Ιακώβ. Αυτούς λοιπόν πού ιουδάϊζαν και συγχρόνως ειδωλολατρούσαν, οι Ιουδαίοι τους ονόμαζαν Σαμαρείτες και γι’ αυτό τους αποστρέφονταν ως εθνικούς και αλλοφύλους. Δεν είχαν καμία επικοινωνία μαζί τους και εξ αιτίας αυτού του γεγονότος είχε καθιερωθεί να λέγεται το περίφημο «ου συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις». Αυτός είναι ο λόγος για τον όποιο σε πολλά σημεία της ευαγγελικής ιστορίας αναφέρεται περιφρονητικά το όνομα Σαμαρείτης.

6. Ο Κύριος χρησιμοποίησε πηλό για να δείξει, ότι είναι ο ίδιος ο Δημιουργός πού έπλασε τον άνθρωπο.

7. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην ερμηνεία της επιστολής προς Φιλιππησίους γράφει μεταξύ άλλων: «Στη διαθήκη σου βάλε συγκληρονόμο όχι μόνο τα παιδιά σου και τους συγγενείς σου, αλλά και το όνομα του Θεού και το χαρτί (της διαθήκης) ας έχει μέσα και κάτι για τους πτωχούς και εγώ σου γίνομαι εγγυητής γι’ αυτές τις θεάρεστες επιλογές σου».

8.  Εκεί, τότε, εξέλεξαν και το Ματθία και τον συναρίθμησαν με τους ένδεκα Αποστόλους.

9. «Σήμερα κατατάχθηκαν στο στρατόπεδο του Χριστού οι πρώτοι οπλίτες Του. Σήμερα το σκάφος της Εκκλησίας γλίστρησε από τα σκαριά για το μεγάλο του ταξίδι με πλοηγό τον Χριστό. Σήμερα οι Απόστολοι από το υπερώο άνοιξαν τα πτερά τους και πέταξαν σαν χελιδόνια κομίζοντες το μέγα μήνυμα στην οικουμένη. Σήμερα η γη από έρημος εξορίας έγινε προαύλιο του Παραδείσου».

10. Όπως προείπαμε τις Κυριακές δε γονατίζουμε. Σήμερα όμως παρ’ ότι Κυριακή «κλίναντες τα γόνατα» προσευχόμαστε γονατιστοί, διότι είναι Εσπερινός της επομένης, δηλ. Εσπερινός της Δευτέρας, πού τελείται πρωί.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3296&Itemid=1

Συνήλθε σήμερα Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010, στην πρώτη Συνεδρία Της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πασης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία :

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, ύστερα από διάφορα κείμενα που κατατέθηκαν στην Ιερά Σύνοδο για την μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, άκουσε την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέα, που του είχε ανατεθεί από προηγούμενη Συνεδρία, και εν συνεχεία δέχθηκε διευκρινήσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου για το θέμα αυτό από την πρακτική που γίνεται στην Ιερά Μητρόπολή του.

Ακολούθως έγινε ευρύτατη συζήτηση, κατά την οποία, λόγω της σοβαρότητος του θέματος, τοποθετήθηκαν όλοι οι Αρχιερείς, οι οποίοι εξέφρασαν τις απόψεις τους μέσα από την θεολογική τους γνώση και την ποιμαντική τους αγωνία. Το θέμα αποδεσμεύθηκε από την πρακτική που τηρείται στην Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης και αντιμετωπίσθηκε γενικά, από πλευράς θεολογικής, λειτουργικής και ποιμαντικής.

Κοινό σημείο των συζητήσεων ήταν ότι η Ορθόδοξη Λατρεία και δη η θεία Λειτουργία είναι ένας μεγάλος λειτουργικός πλούτος, τον οποίο μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες και όλη η διαχρονική παράδοση, όπως θαυμάζεται από τους ετεροδόξους, σε συνδυασμό με την ποιμαντική προσπάθεια μυήσεως των πιστών στα γινόμενα και τελούμενα της Θείας Λατρείας.

Μετά την ολοκλήρωση των συζητήσεων η Διαρκής Ιερά Σύνοδος κατέληξε στα εξής :

1. Η Λατρεία της Εκκλησίας και μάλιστα η θεία Λειτουργία, αποτελούν το κέντρο της Εκκλησιαστικής ζωής, την καρδιά της Εκκλησίας, γι’ αυτό και κάθε προσέγγιση σε αυτήν πρέπει να γίνεται με βαθύτατο σεβασμό. Δεν πρόκειται μόνο για μία λογική κατανόηση, αλλά για μύηση στο «πνεύμα» της, για ένωση των Χριστιανών με τον Χριστό. Γι’ αυτό η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εμμένει στην παράδοση του γλωσσικού ιδιώματος του παραδεδομένου τρόπου τελέσεως της θείας Λειτουργίας και των Ιερών Μυστηρίων. Οιαδήποτε μετάφραση λειτουργικών κειμένων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ενότητα της Εκκλησίας.

2. Επειδή στην Εκκλησία όλα πρέπει να γίνονται «ευσχημόνως και κατά τάξιν» και τον αρμόδιο λόγο έχει η Ιερά Σύνοδος, γι’ αυτό ο Αρχιερεύς που ενδεχομένως έχει έναν ειδικό λόγο αναγνώσεως κάποιων κειμένων σε μετάφραση, θα πρέπει να λαμβάνει άδεια από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο.

3. Το θέμα όμως αυτό θα συνεχισθεί να συζητείται στις αρμόδιες Συνοδικές Επιτροπές, σε Συνέδρια που θα διοργανωθούν για τον σκοπό αυτόν, σε συνεργασία με τις Θεολογικές Σχολές και όταν ωριμάσει η συζήτηση, και κριθεί αναγκαίο, θα εισαχθεί στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είναι το ανώτατο όργανο διοικήσεως της Εκκλησίας, προκειμένου να αντιμετωπισθεί Συνοδικώς.

Τέλος η Διαρκής Ιερά Σύνοδος συζήτησε και έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου

Στην τόσο θερμή και ζωντανή περιγραφή από τον ευαγγελιστή Λουκά της πορείας προς Εμμαούς, όταν ό Κύριος το από γεύμα της ημέρας της Αναστάσεως του πήρε να οδοιπορεί με τους δύο μαθητές του προς το χωριό εκείνο πού απείχε δύο ωρών δρόμο περίπου από τα Ιεροσόλυμα, υπάρχει μία λεπτομέρεια πολύ χαρακτηριστική  μια αλήθεια τολμηρή!

Ήταν όταν κόντευαν να φτάσουν στο χωριό οι τρεις. Ό άγνωστος συνοδοιπόρος των δύο μαθητών είχε τόσο θερμάνει και ανακουφίσει τις καρδιές τους τις ταραγμένες από όλα τα συμβάντα των ήμερων εκείνων, τη σύλληψη, καταδίκη, θανάτωση και ταφή, καθώς και την απουσία του σώματος του λατρευτού τους Διδασκάλου από το μνήμα. Τα λόγια του είχαν πέσει σα βάλσαμο μέσα στις ψυχές τους και τις γλύκαναν, τις ειρήνευσαν. Και τώρα κάπου εκεί υπήρχε ένα σταυροδρόμι, και οι δύο έπρεπε να στρίψουν. Ό άναστάς Κύριος έκανε πώς συνεχίζει το δρόμο του. Κι αμέσως τό τε εκείνοι άρχισαν να Του απευθύνουν έντονες, θερμές παρακλήσεις. «Μείνε μαζί μας», Του έλεγαν ικετευτικά. Έξαλλου πού θα πάς τέτοια ώρα; Πήρε να βραδιάζει, και σε λίγο το σκοτάδι θα απλώ σει το πέπλο του στη γη. «Μεΐνον μεθ’ ημών», επαναλάμβαναν. Και μ’ αυτά και τέτοια λόγια προσπαθούσαν να Τον εξαναγκάσουν, να Τον πείσουν να μείνει κοντά τους.

Και τα κατάφεραν. «Παρεβιάσαντο αυτόν», σημειώνει ό ιερός ευαγγελιστής. Με τις επίμονες παρακλήσεις τους Τον υποχρέωσαν να μείνει μαζί τους  και λίγο αργότερα να τούς φανερωθεί! Ό άναστάς Κύριος, ό λατρευτός τους Διδάσκαλος! (βλ. Λουκ. κδ’ 13-35).

«Παρεβιάσαντο αυτόν»!

Το πρώτο πού αξίζει να υπογραμμι σθεί είναι ή συμπεριφορά του Κυρίου. Έκανε πώς θέλει να συνεχίσει το δρόμο του. Άραγε το ήθελε πραγματικά; Μα ό λόγος για τον οποίο ήλθε κοντά τους ήταν για να τούς φανερωθεί τελικά, να τούς πιστοποιήσει την Ανάσταση του. Αυτό ή θελε. Έδειξε όμως ότι θα αποχωριζόταν από κοντά τους (όπως και θα έκανε, αν δεν συναντούσε επιμονή)· γιατί; Ακρι βώς για να τούς κάνει να εκδηλώσουν την άρνηση τους να φύγει, την επιθυμία τους να μείνει. Και να την εκδηλώσουν με σφοδρότητα. Ό Χριστός ήθελε να Τον εκβιάσουν oil μαθητές του, να Τον εξαναγκάσουν. Κι αυτοί το έκαναν. Και λοιπόν απήλαυσαν όλες τις ευλογίες της παρουσίας του κοντά τους.

Αύτη είναι ή τολμηρή αλήθεια: ότι ό Κύριος θέλει να Τον «παραβιάζουμε», να Τον υποχρεώνουμε να έλθει στη ζωή μας! Γι’ αυτό κάποτε «προσποιείται» (Λουκ. κδ’ 28) και σε μας, όπως και τότε, ότι δεν έχει τέτοιο σκοπό, ότι δεν ακούει τις παρακλήσεις πού Του απευθύνουμε, ότι δεν θα μας δώσει αυτό πού Του ζη τούμε.

Προσποιείται! Το αντίθετο θέλει, αλλά δείχνει έτσι, διότι θέλει να Τον εξαναγκάζουμε να έλθει στη ζωή μας. Όπως τότε οι μαθητές.

Και λοιπόν είναι δυνατόν ποτέ να εξαναγκασθεί ό Θεός;

Βεβαίως ό Θεός είναι απολύτως ελεύθερος, και δεν υπάρχει τίποτε πού να μπορεί να Τον εξαναγκάσει. Όμως λόγω της άπειρης αγάπης του προς εμάς, δέχεται να δείξει κι αυτό, ότι τρόπον τινά υποχρεώνεται στο πλάσμα του. Και μάλιστα ό Ίδιος μας έχει διδάξει τούς τρόπους, με τούς οποίους μπορούμε να Τον υποχρεώνουμε να κάνει φανερή την πα ρουσία του στη ζωή μας.

Το πρώτο πού μας έχει πει να κάνουμε είναι να Τον «ενοχλούμε» διαρκώς. Να επιμένουμε στο αίτημα μας. Το είπε με την παραβολή του αδίκου κριτού και της χήρας, ή οποία, αν και ό κριτής, ό δικαστής ήταν άδικος, δεν έπαψε να τον ενοχλεί με τις συνεχείς πιεστικές της πα ραστάσεις προκειμένου να της δώσει το δίκιο πού της το καταπατούσαν. Μέχρι πού ό κριτής αγανάκτησε και είπε ότι θα της κάνει αυτό πού ζητεί, γιατί δεν την άντεχε άλλο! Κι ό Κύριος κατέληξε λέγοντας πώς αν ένας άδικος κριτής φτάνει να ικανοποιήσει το αίτημα της πιεστικής χήρας, πόσο μάλλον ό Θεός τα αιτήματα των παιδιών του, όταν δεν παύουν να ζητούν με «βοή», έντονη ικεσία προς Αυτόν! (βλ. Λουκ. ιη’ 1-8).

Το δεύτερο πού κάνει τον Θεό να αποδεχθεί το αίτημα μας – και πού συνδέεται άμεσα με το πρώτο – είναι ή πίστη. Ό Ίδιος μας έχει πει πώς αν Του ζητήσουμε με πίστη, θα λάβουμε (βλ. Ματθ. κα’ 22). Κανένας πού ζητεί με πίστη δεν φεύγει άπερριμμένος απ’ τον Θεό. Ή πίστη είναι μια δύναμη πού εκβιάζει τρόπον τινά τον Θεό, Τον υποχρεώνει να ανταποκριθεί στο αίτημα μας. Το θεωρεί υποχρέωση του, δέσμευση του να ανταποκριθεί, διότι διαφορετικά θα αποδειχθεί ανακόλουθος προς τις ίδιες τις υποσχέσεις του. Πίστη όμως σαν κι εκείνη της αίμορροούσης, ή όποια σκεφτόταν ότι και μόνο αν ακουμπούσε το ιμάτιο του Χριστού, θα γινόταν καλά. Γι’ αυτό και προσήλθε με τέτοια διάθεση και σαν να «έκλεψε» τη θεραπεία της από τον Χριστό (βλ. Μάρκ. ε’ 25-34).

Υπάρχει κι ένα τρίτο πού υποχρεώνει τον Θεό: Ή ταπείνωση στις ικεσίες μας. Σαν αυτή της Χαναναίας. Της γυναίκας εκείνης πού ενώ παραδέχτηκε πώς ήταν ένα σκυλάκι απέναντι Του, εντούτοις αυτό δεν την έκανε να απομακρυνθεί, αλλά ακόμα πιο πολύ να πλησιάσει. Αυτό το φρόνημα κάνει τον Θεό να «λυγά» στο αίτημα του άνθρωπου. Το φρόνημα ότι είμαι ένα σκουπίδι, ένας άξιος να απορ ριφθώ από το πρόσωπο του, αλλά δεν θα απορριφθώ, γιατί το έλεος του είναι αμέτρητο και οι οικτιρμοί του ανεξάντλη τοι!

Να ενοχλείς με επιμονή τον Θεό, να Τον ενοχλείς με πίστη, να Τον ενοχλείς με ταπείνωση. Έτσι Τον εξαναγκάζεις να έλθει στη ζωή σου. Να έλθει και να σου δώσει τις ευλογίες του. Σαν κι εκείνες πού απήλαυσαν οι δύο μαθητές, οι οποίοι στο δρόμο προς Εμμαούς «παρεβιάσαντο αυτόν»..

Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ»

Ή υπομονή δεν είναι μια απόμερη αποθήκη μέσα στην οποία στοιβάζεται καθετί πού δυσκολεύει και παραμένει εκεί μέχρι να ξεχασθεί, αλλά αντιστοιχεί στη μαγική διεργασία της αλκοολικής ζύμωσης, στα υπόγεια κελάρια, πού μεταμορφώνει το μούστο οέ κρασί.

Επομένως ή υπομονή δε σημαίνει τη μη αντίδραση, αλλά την επεξεργασμένη στάση που αποφεύγει την παρορμητική αυθόρμητη αντίδραση. Δεν οδηγεί στη θυματοποίηση από τις άδικες συμπεριφορές των άλλων, αλλά επιζητά να καταστεί ό δημιουργός ενός λειτουργικού τρόπου σχετίζεσθαι.

Ή διαστρεβλωτική αντίληψη περί υπομονής δεν άφορα κάποια επουσιώδη κεφάλαια της φιλοσοφίας ή της θεολογίας, με τα οποία ασχολούνται κάποιοι ειδικοί, αλλά διαβρώνει επικίνδυνα την καθημερινή ζωή.

 Ως παράδειγμα, ή σύζυγος πού προσέρχεται σε ένα πνευματικό σύμβουλο καί αναφέρεται στη βιαιότητα ή στην έλλειψη αγάπης εκ μέρους του συντρόφου της. Ακούγοντας την προτροπή «υπομονή», αισθάνεται αφενός μεν δικαιωμένη, ως προς το ότι της αναγνωρίστηκε το φταίξιμο του συζύγου της καί αφετέρου αδικημένη ως προς το ότι θα πρέπει να συνεχίσει να τον ανέχεται. Μια τέτοια αντίληψη θα την οδηγήσει στο να ξεσπάσει κάποια στιγμή, αφού καί «ή υπομονή έχει τα όρια της». Νιώθοντας εξάλλου το σύντροφο της ως τύραννο, τον ωθεί να της συμπεριφέρεται με τον τρόπο πού την δυσαρεστεί.

Στήν περίπτωση αυτή, ή υπομονή θα ήταν πραγματικά ή αναλογούσα στάση καθώς θα σήμαινε: «Μη βιάζεσαι να θεωρήσεις ότι ή κατάσταση είναι όπως την αντιλαμβάνεσαι με την πρώτη ματιά. Αναζήτησε τη δική σου συμμετοχή: Στίς έπιλογές σου.Στους όρους με τους οποίους σχετίζεσαι.Στη σταθερότητα της σχέσης σου.Στη δική σου συμπεριφορά που δρα σαν εκλυτικό αίτιο».

Ανάλογο παράδειγμα στις σχέσεις γονιών-παιδιών. Οι γονείς πού θα ακούσουν την προτροπή να δείξουν υπομονή στη συμπεριφορά του έφηβου παιδιοϋ τους, κινδυνεύουν να συμπεράνουν ότι όντως το παιδί τους έχει το πρόβλημα καί αυτοί απλώς πρέπει να το «υπομένουν». Τότε όμως δε θα κατανοήσουν ότι ή θεωρούμενη από αυτούς ως προβληματική συμπεριφορά του παιδιού τους μπορεί να είναι ή φυσιολογική αναμενόμενη ανάπτυξη της δικής του προσωπικότητας. Δε θα κατανοήσουν ότι ή δυσλειτουργική στάση του παιδιού μπορεί να αποτελεί το εξαγόμενο των δυσλειτουργικών οικογενειακών σχέσεων. Ή διαστρεβλωτική αντίληψη της υπομονής θα ενισχύσει τη λανθασμένη συμπεριφορά των γονιών, θα οδηγήσει με τα συνεχή παράπονα, τη γκρίνια, τις επικρίσεις καί τίς τιμωρίες στην επιδείνωση της όποιας δυσλειτουργικής συμπεριφοράς του παιδιού.

Ή υπομονή όμως θα μπορούσε πραγματικά να είναι ή προτεινόμενη θεραπεία, αν αυτό σήμαινε την ώριμη επεξεργασία καί κατανόηση της συμπεριφοράς του παιδιού εκ μέρους των γονιών. Ή υπομονή εν προκειμένω δε θα εκφραζόταν με βλέμματα πόνου, απογοήτευσης καί κατηγορίας, αλλά με βλέμμα πού περιβάλλει με εμπιστοσύνη, φροντίδα, τρυφερότητα, σταθερότητα καί αυθεντική ελπίδα. Ή υπομονή δε θα ήταν μια πληγωμένη έγκαρτέρηση, αλλά μια ευκαιρία ανίχνευσης της προσωπικής πορείας των γονιών καί της γνησιότητας της πίστης τους. Μια αυθεντική αντίληψη της όποιας αποτυχίας θα μπορούσε να οδηγήσει στην έμπρακτη αναζήτηση νέων προσωπικών στόχων καί νέων λειτουργικών οικογενειακών σχέσεων.

Υπάρχουν καί εκείνες οι σκληρές καταστάσεις της απώλειας αγαπημένου προσώπου. Ή παρότρυνση για άσκηση της υπομονής δύναται, ανάλογα με τον τρόπο πού παρέχεται, να αποτελεί βάλσαμο ή κακοποίηση. Δηλαδή έκπηγάζοντας από την αδυναμία ουσιαστικής συμμετοχής στο πένθος του άλλου, οδηγείται στην αποστασιοποιημένη θέση πού εκφέρεται με την κοινότυπη έκφραση: «Υπομονή»! Ως αποτέλεσμα, τα συναισθήματα άρνησης, λύπης καί οργής πού ενυπάρχουν στο φυσιολογικό πένθος, να γιγαντώνονται καί ό θυμός θα κατευθυνθεί σ’ αυτόν πού ψευδώς συμπαραστέκεται ή στο Θεό πού στέλνει το θάνατο.

Ή παρότρυνση για υπομονή, μέσα στα πλαίσια μιας έμπρακτης συμπαράστασης, μπορεί να αποτελεί καί τη μόνη γνήσια έκφραση συμμετοχής στο πένθος. Μπορεί να σημαίνει την αποδοχή των όποιων αρνητικών συναισθημάτων του πενθοϋντος. Την αναγνώριση της αδυναμίας σε μια ολοκληρωτική συμπαράσταση, πού θα οδηγούσε στην εξαφάνιση του πόνου. Το συγκλονισμό από την παρουσία του θανάτου. Ή υπομονή στο πένθος είναι ή δυνατότητα πού ενυπάρχει πέρα από το δικαιολογημένο πόνο καί τη δικαιολογημένη θλίψη. Είναι ό χώρος πού επιτρέπει την κατανόηση του μυστηρίου της

Δ.Καραγιάννη-Παιδοψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής

περιοδικό΄΄Πειραική Εκκλησία΄΄

 πηγή:http://orthodoxigynaika.blogspot.com/2010/04/blog-post_10.html

Γιατί το γεγονός της Αναστάσεως ούτε περιγράφεται ούτε απεικονίζεται;

Η Ανάσταση του Χριστού δεν υπάγεται στη νομοτέλεια αυτού του κόσμου και συνεπώς δεν είναι απλώς ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας, αλλά βρίσκεται πάνω από την ιστορία· την νοηματοδοτεί και την προσανατολίζει προς νέους ορίζοντες, προς ένα καινούργιο κόσμο που είναι τελείως διαφορετικός από το γνωστό μας κόσμο της φθοράς, του πόνου, και του θανάτου. Γι’ αυτό και δεν περιγράφεται από τους ευαγγελιστές μας αυτό το ίδιο το γεγονός της Αναστάσεως, ούτε απεικονίζεται από την Ορθόδοξη εικονογραφία. Τα ευαγγέλια, μας διασώζουν τις μαρτυρίες ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, που επισκέφθηκαν τον άδειο τάφο, που είδαν τον αναστημένο Χριστό, που μίλησαν και έφαγαν μαζί του και έλαβαν την εντολή να γίνουν κήρυκες της Αναστάσεως του σ’ όλη τήν οικουμένη. Έτσι π.χ. το ευαγγελικό ανάγνωσμα της βραδιάς της Αναστάσεως (Μάρκ. 16,1-8) αφηγείται την επίσκεψη των μυροφόρων στον τάφο, όπου αντί του εσταυρωμένου Ιησού συναντούν άγγελο, ο οποίος διακηρύσσει ότι «ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε». Επίσης και η εικονογραφία της Εκκλησίας μας δεν παρασταίνει το ίδιο γεγονός της Αναστάσεως, άλλα τις ανθρωπολογικές του συνέπειες: παρουσιάζει το Χριστό να συντρίβει τις πύλες του Άδη, να σπάζει τα δεσμά και να ανασταίνει τους νεκρούς.

Στην αναστάσιμη θεία Λειτουργία όρισε η Εκκλησία μας να διαβάζονται οι πρώτοι στίχοι από το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο (1,1-17), -περικοπές του οποίου διαβάζοντας όλη τη διάρκεια του Πεντηκοσταρίου. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μιλάει στην αρχή του ευαγγελίου του για την σάρκωση του Λόγου του Θεού που έφερε στον κόσμο τη χάρη, την αλήθεια και το φώς – όχι μόνο με τη διδασκαλία του αλλά κυρίως με τη σταύρωση και την ανάστασή του. Σάρκωση και θάνατος, αρχή και τέλος του Χριστού μέσα στην ιστορία των ανθρώπων, καθώς και «απαρχή» του καινούργιου κόσμου με την Ανάσταση του βιώνονται μέσα στην εκκλησία σαν ενιαίο γεγονός της αγάπης του Θεού, που έρχεται να φανερώσει την αλήθεια στον υποδουλωμένο στα ψεύτικα είδωλα κόσμο, να φέρει το φως στο σκοτισμένο άνθρωπο και να δώσει χάρη στην καταδικασμένη σε θάνατο εξαιτίας των ιδίων της των έργων ανθρωπότητα.

Η υμνογραφία της Κυριακής του Πάσχα στρέφεται περίπου γύρω από τα ίδια θέματα, γύρω από την αγαλλίαση και ευφροσύνη που χαρακτηρίζουν τους πιστούς και γύρω από το μήνυμα της αγάπης. Τόσο λοιπόν τα ευαγγελικά μας κείμενα, όσο η λειτουργική και εικονογραφική παράδοση της εκκλησίας το ανθρωπολογικό μήνυμα της Αναστάσεως μας μεταφέρουν και τη σημασία της για την ύπαρξη του άνθρωπου υπογραμμίζουν.

Πραγματικά, η σημασία της Αναστάσεως του Χριστού δεν εξαντλείται στην απολογητική προσπάθεια αποδείξεως της ιστορικής της πραγματικότητας. Τί νόημα θα είχε ένα γεγονός της ιστορίας μαρτυρημένο από πολλές γραπτές πηγές, αν αυτό δεν σχετιζόταν άμεσα με την ύπαρξη του καθενός μας; Η Ανάσταση του Χριστού έχει ακριβώς αυτή την υπαρξιακή διάσταση: Δηλώνει την αρχή της νέας δημιουργίας, του καινούργιου κόσμου που προσφέρει ο Θεός στην ανθρωπότητα. Κι ο καινούργιος αυτός κόσμος δεν έχει καμιά σχέση με την οσμή της φθοράς, τον τρόμο του θανάτου και τις εχθρικές εκδηλώσεις του άνθρωπου προς τον συνάνθρωπο, αλλ’ είναι ζωή αγάπης, ζεστασιάς και ελπίδας.

Η Ανάσταση λοιπόν έχει νόημα όχι απλώς σαν ιστορικό γεγονός στην γενικότητά του, αλλά σαν θείο προσκλητήριο που αφορά τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα. Κι όταν ο Θεός προσφέρει το δώρο της ζωής, δεν αποτελεί ασύνετη εκδήλωση του άνθρωπου να προτιμάει τον θάνατο; Όταν ο Θεός με την Ανάσταση του Χριστού ξαναδημιουργεί τον χαλασμένο κόσμο και δίνει τη δυνατότητα αναστάσεως του κάθε ανθρώπου, ποιά δικαίωση μπορεί να έχει όποιος επιμένει στην απόγνωση και στο μηδέν;

Η Ανάσταση του Χριστού είναι μήνυμα ελπίδας και ζωής. Το μήνυμα αυτό με το κήρυγμα της Εκκλησίας απευθύνεται στον άνθρωπο κάθε εποχής και μαρτυρεί την ανεξάντλητη αγάπη του Θεού, ο οποίος, παρά τις θανατηφόρες ενέργειες των ανθρώπων, τους καλεί συνεχώς στη ζωή και στον κόσμο της Αναστάσεως.

(Ιωάν. Δ. Καραβιδόπουλου, «Οδός Ελπίδος»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/10/γιατί-το-γεγονός-της-αναστάσεως-ούτε-π/#more-37603

Η Ανάσταση του Χριστού, η πιο”θεμελιωμένη καί ελπιδοφόρα από τις χριστιανικές αλήθειες, αποτελεί, ξέχωρα για μας τους Έλληνες, το πρώτο και πιο σπουδαίο, χωρίς άλλο, γεγονός της Χριστιανοσύνης καί άπ’ αυτήν ακόμα τη Γέννηση του Χριστού, πού με τόσο κοσμική λαμπρότητα γιορτάζεται από τη Δύση.

Ή Ελληνική ψυχή, με την ευαισθησία πού τη διακρίνει καί πού πάντα χαρούμενα σκιρτούσε μπροστά στην όμορφη Ελληνική φύση καί υμνούσε με λυρικά δημιουργήματα, φεγγαρόφωτες νύχτες καί ανθοστόλιστες πλαγιές, έτσι καί τώρα φτερουγίζει χαρούμενα κι ελπιδοφόρα την ήμερα τούτη καί γιορτάζει τη δική της Ανάσταση από τη χειμωνιάτικη νάρκη της, την αμαρτία.

Αυτή τη γιορταστική ατμόσφαιρα, πού υπάρχει στην Αναστάσιμη ήμερα, τη συμπληρώνουν Εκκλησιαστικοί ποιητές καί μελωδοί -πανηγυρικοί αυλητές- με ανεπανάληπτα δημιουργήματα σαν το διθυραμβικό «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών…» ή το «Αναστάσεως ήμερα καί λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει καί αλλήλους περιπτυξώμεθα», πανανθρώπινο στοχασμό αγάπης, πού απετέλεσε πηγή για έμπνευση σ’ όλους τους Έλληνες ποιητές, καλλιτέχνες καί συγγραφείς.

Άλλα εκείνος πού κυριολεκτικά συγκλονίζεται από το περιστατικό της ημέρας αυτής, πού φαίνεται σ’ όλη του την ποιητική δημιουργία, είναι ό εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, πού συνεπαρμένος από την ύπέρλαμπρη καί θριαμβευτική έξοδο του Χρίστου «εκ του τάφου», οραματίζεται, προκαλεί, προτρέπει, διασαλπίζει σ’ Ανατολή καί Δύση την ανάσταση του σκλαβωμένου Γένους.

Έτσι στην «‘Ωδή εις Μοναχήν» χειρίζεται τόσο όμορφα την ποιητική του λύρα, πού στο διάβα της πέννας του δεν συναντά καμιά δυσκολία ούτε στη χρησιμοποίηση θρησκευτικών στοιχείων, ούτε στην έστω καί συμβολική αναφορά του (στ. 8-9) στην Ανάσταση του Χριστού.

Μα καί σ’ αυτό του τον Εθνικό Ύμνο με άνεση καί ξέχωρη πλαστικότητα αναφέρεται στο θρησκευτικό πεδίο, χωρίς προβληματισμό, γράφοντας:

Πήγες εις το Μεσολόγγι την ήμερα του Χριστού, μέρα πού άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού.

Σούλθε εμπρός λαμποκοπώντας ή θρησκεία μ’ ένα σταυρό, καί το δάκτυλο κινώντας, οπού αινεί τον ουρανό.

«Σ αυτό έφώναξε, το χώμα στάσου ολόρθη, Έλευθεριά καί φιλώντας σου το στόμα μπαίνει μες στην Εκκλησιά.

Εκεί όμως πού ή θρησκευτική ποίηση του Σολωμοϋ κορυφώνεται, είναι στο ποίημα «Ή Ήμερα της Λαμπρής», χαρούμενος παιάνας στο σωτηριολογικό πανανθρώπινο γεγονός, πού μοναδικά ϊσως ζωγραφίζει, δημιουργεί, παρουσιάζει καί διατρανώνει την πίστη του σ’ αυτό με ανεπανάληπτες γιορταστικές, ανθρώπινες καί βαθυστόχαστες στροφές.

Καθαρώτατον ήλιο έπρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δεν άπερνοϋσε τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη καί από κει κινημένο άργοφυσούσε τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι, πού λες καί μέσ’ της καρδιάς τα φύλλα-γλυκεία ή ζωή καί ό θάνατος μαυρίλα.

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι καί κόρες, όλοι, μικροί μεγάλοι έτοιμασθήτε, μέσα στές εκκλησιές τές δαφνοφόρες με το φως της χαράς συμμαζωχθήτε-ανοίξετε αγκαλιές είρηνοφόρες όμπροστά στους Αγίους καί φιληθήτε• φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη, πότε Χριστός ανέστη εχθροί καί φίλοι.

Δάφνες εις πλάκα έχουν οι τάφοι, καί βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες• γλυκόφωνο, κοιτώντας τές ζωφραφισμένες εικόνες ψάλλουνε οί ψαλτάδες-λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι από το φως, πού χύνουνε οι λαμπάδες, κάθε πρόσωπο λάμπει, άπ’ τ’ άγιοκέρι οπού κρατούνε οί χριστιανοί στο χέρι.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ-”Νεανικοί Προβληματισμοί”

Πηγή:http://orthodoxigynaika.blogspot.com/

 Εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου

***

Οι θέσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου

για το Μάθημα των Θρησκευτικών

***

Εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου

Ομιλία της Α.Θ. Παναγιότητος

κατά την τελετήν αναγορεύσεως αυτού εις Επίτιμον Διδάκτορα

του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαιδεύσεως

του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα 17/9/2005.

(«ΕΚΚΛΗΣΙΑ», Οκτώβριος 2005, Αριθμ. 10)

από το βιβλίο «Ελληνορθόδοξη Πορεία – Ανθολόγιο Κειμένων»,

Επιλογή Κειμένων –  Επιμέλεια Εκδόσεως Κωνσταντίνος Χολέβας

Χορηγός Εκδόσεως Σούπερ Μάρκετ Δούκας

Σας είναι γνωστόν ότι κατά τους τελευταίους χρόνους οξεία διεξάγεται συζήτησις περί της χρησιμότητας της θρησκευτικής αγωγής εις την δημοσίαν εκπαίδευσιν. Οι μεν, επικαλούμενοι την παράδοσιν του Γένους ημών και την εισφοράν της Εκκλησίας εις την διατήρησιν της πολιτιστικής ταυτότητος ημών, ως και πολλά άλλα επιχειρήματα, φρονούν ότι η θρησκευτική αγωγή είναι λίαν απαραίτητος και χρήσιμος δια τους νέους και το κράτος. Οι δε, επικαλούμενοι κυρίως την θρησκευτικήν ελευθερίαν και την λεγομένην ουδετερότητα του κράτους έναντι των θρησκειών, προτείνουν να καταργηθή τελείως η θρησκευτική αγωγή από την δημοσίαν εκπαίδευσιν ή τουλάχιστον να μετατραπή εις θρησκειολογικήν   εγκυκλοπαιδικήν γνώσιν, ώστε να δύναται ο νέος εν καιρώ να επιλέξει ελευθέρως αν θα έχη θρησκευτικήν πίστιν και ποία θα είναι αυτή.

Κρίνοντες με κριτήρια τελείως αντικειμενικά, χωρίς ουδεμίαν προκατάληψιν προερχομένην εκ της εν τη Χριστιανική Εκκλησία ηγετικής θέσεως ημών, έχομεν πεισθή ότι η χριστιανική θρησκευτική αγωγή είναι χρησιμώτατον και πολυτιμότατον στοιχείον της καθόλου αγωγής του νέου.

Κατ’ αρχήν, αι διεθνείς συμβάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών αναγνωρίζουν εις τους γονείς το δικαίωμα να δίδουν εις τα τέκνα των την προτιμωμένην από αυτούς θρησκευτικήν και φιλοσοφική αγωγήν. Ασφαλώς το δικαίωμα των αυτό δύνανται να το ασκήσουν και δια της αξιώσεως όπως και εις τα δημόσια σχολεία δίδεται η ανάλογος θρησκευτική αγωγή, ιδίως εις τας κοινωνίας εκείνας όπου τεράστιαι πληθυσμιακαί ομάδες ανήκουν εις το αυτό θρήσκευμα, διότι εις αυτάς δεν υπάρχει θρησκευτικός κατακερματισμός, προκαλών δυσχέρειας εις τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Τούτο δεν σημαίνει ότι αι δυσχέρειαι αύται, όπου τυχόν υπάρχουν, αποτελούν επαρκείς και ανεπίδεκτους υπερβάσεως λόγους, δια τους οποίους να αποκλεισθή η θρησκευτική αγωγή από τα δημόσια σχολεία, διότι με ολίγην προσπάθειαν και καλήν θέλησιν ευρίσκονται πάντοτε ικανοποιητικαί λύσεις.

Η χριστιανική θρησκευτική αγωγή συντελεί εις το να απόκτηση ο νέος ηθικάς αρχάς συμπεριφοράς. Βεβαίως πολλαί πηγαί ηθικής προτείνονται, αλλά εκείνη η οποία ασκεί την εντονωτέραν επίδρασιν εις την ψυχήν του παιδός και του νέου είναι η έχουσα ως αναφοράν της την πίστιν εις τον Θεόν της αγάπης, τον πάνσοφον και πατρικόν, ο όποιος δίδει οδηγίας συμπεριφοράς ακριβώς δια το καλόν του άνθρωπου και όχι ως εκδήλωσιν μιας αυθαιρέτου ισχυράς θελήσεως.

Αι εγκληματολογικαι στατιστικαί και αι κοινωνιολογικαί έρευναι παρέχουν πλήθος στοιχείων πειθόντων και τους πλέον δύσπιστους ότι οι στερούμενοι υγιούς χριστιανικής θρησκευτικής πίστεως και αγωγής είναι επιρρεπείς εις τας παραβάσεις και την αντικοινωνικήν συμπεριφοράν, την χρήσιν εξαρτησιογόνων ουσιών και την αποφυγήν της παραγωγικής εργασίας. Ασφαλώς η ομάς αυτή των ανθρώπων επιβαρύνει την κοινωνίαν δια τεραστίων δαπανών προστατευτικών των λοιπών μελών αυτής και αναμορφωτικών των δραστών, με επισφαλή πάντοτε αποτελέσματα. Η αρχή του προμηθείν είναι πάντοτε λυσιτελεστέρατης του επιμηθείν και, εάν δεν έχομεν προκατάληψιν κατά της χριστιανικής αγωγής, θα δεχθώμεν ότι αύτη ως μέθοδος προλήψεως αντικοινωνικών φαινομένων είναι αποδοτική.

Επομένως, και αν ακόμη προσωπικώς δεν μετέχομεν της Χριστιανικής Ορθοδόξου Πίστεως, θα πρέπει να επικροτήσωμεν την διδασκαλίαν αυτής εις τα δημόσια σχολεία, ιδία κατά το ηθικόν μέρος αυτής, διότι εξ αυτής θα προέλθουν μεγάλα κοινωνικά οφέλη, ως η μείωσις της παραβατικότητας και της εν γένει αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Η χριστιανική διδασκαλία, εφ’ όσον είναι ανόθευτος από ανθρωπίνας παρανοήσεις, περιέχει ως βασικά στοιχεία αυτής την ελευθερίαν και την γνώσιν αφ’ ενός, την αγάπην και την καταλλαγήν αφ’ ετέρου και την εργασίαν και την αυτοσυγκράτησιν εκ τρίτου. Όλα δε αυτά εντάσσονται εντός ενός πλαισίου απηλλαγμένου υπερτροφικού εγωισμού και φιλοδοξίας και χρωματισμένου από σεβασμόν προς τον συνάνθρωπον και την ελευθερίαν του και από την αποφυγήν της καταχρήσεως της ισχύος των ισχυρών εις βάρος των αδυνάτων.

Πιστεύομεν ότι ουδεμία σύγχρονος πολιτισμένη κοινωνία έχει λόγους να διαφωνή δια την εμφύτευσιν αυτών των άρχων εις τους νέους αυτής δια της δημοσίας εκπαιδεύσεως.

Η Αποστολική διαπίστωσις «ου δε το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία» (Β’ Κορ. 3,18) και η Αποστολική διακήρυξις «επ’ ελευθερία εκλήθητε» (Γαλ. 5, 13), κονιορτοποιούν τους αντίλογους εκείνων, οι όποιοι ισχυρίζονται ότι η Ορθόδοξος Χριστιανική Πίστις περιορίζει την ελευθερίαν του ατόμου. Άλλα ελευθερία είναι η απεξάρτησις από τας άλογους επιθυμίας του ατόμου και η δυνατότης αυτοελέγχου δια της χρήσεως του κυβερνήτου νου και όχι η καταναγκαστική ψυχολογικώς υπόκυψις εις τας οιασδήποτε ορμεμφύτους και ενστικτώδεις παρορμήσεις. Η σοφία των Αγίων έχει επιγραμματικώς διακηρύξει την αλήθειαν ότι «ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται» (Β’ Πέτρ. 2, 20). Αυτό σημαίνει ότι η ήττα απέναντι εις την επιθυμίαν δεν αποτελεί πράξιν ελευθερίας, ως εσφαλμένως νομίζεται υπό πολλών, αλλά υποδούλωσιν εις το πάθος, ήτοι την ψυχικήν ανελευθερίαν.

Υπό την έννοιαν ταύτην η χριστιανική αγωγή είναι όντως αγωγή ελευθερίας, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα υπό τίνων, θεωρούντων τας ηθικάς επιταγάς ως φραγμούς κατά της ελευθερίας, είναι εσφαλμένα και οφείλονται εις την παρανόησιν της εννοίας της διαρκούς ελευθερίας, εν αντιβολή προς την έννοιαν της στιγμιαίας ελευθερίας. Διότι, πράγματι, πάς άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξη την δουλείαν, άλλ’ αφ’ ης στιγμής επιλέξη ταύτην χάνει μονίμως πλέον την ελευθερίαν του. Αντιθέτως, εκείνος ο όποιος αρνείται να δουλωθή, πράττει εξ ίσου ελευθέρως με εκείνον ο όποιος προτιμά την δουλείαν, με την διαφοράν ότι ευρίσκεται διαρκώς εν εγρηγόρσει και εν αγώνι διατηρήσεως της ελευθερίας του, διότι η ελευθερία είναι αγαθόν διαρκές, κινδύνευαν διαρκώς και χρήζον διαφυλάξεως διαρκούς. Η εφ’ άπαξ κατανάλωσις της ελευθερίας οδηγεί εις την μόνιμον δουλείαν, οιονδήποτε κατ’ ευφημισμόν όνομα δήθεν ελευθέρου και αν δίδεται εις την κατάστασιν του πνευματικώς δούλου.

Επί πλέον, η Ορθόδοξος Χριστιανική αντίληψις περί της ελευθερίας, η οποία στηρίζεται εις τον λόγον του Ιησού Χριστού «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθέρωση υμάς» (Ίωάν. 8,32), συνδυάζει κατά τρόπον εναργή την γνώσιν της αληθείας προς την ελευθερίαν και ενθυμίζει τον ποιητήν, ο οποίος είπεν ότι «συλλογάται σωστά, οποίος συλλογάται ελεύθερα», υπό την έννοιαν ότι γνώσις της αληθείας και κρίσις περί αυτής και ελευθερία του πνεύματος από προκαταλήψεις είναι, έννοιαι σύστοιχοι και συνυπάρχουσαι. Αυτό αποκαλύπτει την μεγάλην σημασίαν την οποίαν αποδίδει η Ορθόδοξος Εκκλησία εις την γνώσιν της αληθείας και την μεγάλην πλάνην εκείνων, οι  όποιοι  ισχυρίζονται ότι η  πίστις απορρίπτει την γνώσιν. Ισχύει το ακριβώς αντίθετον. Ο Χριστός χαίρει ερευνώμενος, ως λέγει τροπάριόν τι αναφερόμενον εις την ψηλάφησιν του Θωμά, διότι όσον βαθύτερα είναι και αντικειμενικωτέρα η ερευνά τόσον σαφέστερον αποκαλύπτεται η αλήθεια της Χριστιανικής Πίστεως.

* * *

Μεταξύ των σκοπών της αγωγής περιλαμβάνεται και η διαμόρφωσις του χαρακτήρας των εκπαιδευομένων επί τη βάσει ωρισμένων προτύπων, αποδεκτών κοινωνικώς. Ατυχώς σήμερον τα προτεινόμενα πρότυπα υπό των μέσων ενημερώσεως δεν είναι οι εργάται του καλού, της επιστήμης και της αρετής, αλλά οι κερδίζοντες χρήματα, δόξαν ή φήμην και απολαύσεις. Εν τούτοις, τα πρότυπα αυτά δεν είναι τα πλέον χρήσιμα εις την κοινωνίαν, διότι εμφορούνται από υπερβολικόν ατομισμόν και καθιστούν τον εαυτόν των επίκεντρον του κόσμου. Η Χριστιανική αγωγή εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου προβάλλει υγιά πρότυπα χρήσιμα εις εαυτά και εις την κοινωνίαν. Είναι οι μεγάλοι φιλάνθρωποι, οι μεγάλοι ευεργέται, οι μεγάλοι Άγιοι, οι μεγάλοι σοφοί, αλλά και οι ταπεινοί συνάνθρωποι με την μεγάλην καρδίαν και την πολλήν αγάπην προς τον συνάνθρωπον. Η χριστιανική πίστις έχει πρότυπα δια πάσαν ηλικίαν και πάσαν μορφωτικήν και κοινωνικήν κατάστασιν, δια τα μωρά του κόσμου και δια τους σοφούς αυτού, δια τους αδυνάτους και δια τους ισχυρούς, δια τους πλουσίους και δια τους πτωχούς. Δεδομένης δε της μεγάλης επιδράσεως του παραδείγματος εις την ψυχήν των νέων και της τάσεως αυτών όπως επιλέγουν ήρωας ως πρότυπα προς μίμησιν, η τοιαύτα πρότυπα προβάλλουσα χριστιανική αγωγή, είναι χρησιμωτάτη δια την μόρφωσιν των νέων κατά μίμησιν αυτών και δια την συνακόλουθον αύξησιν του αριθμού των νέων ευεργετών της τοπικής κοινωνίας μας και της ανθρωπότητας γενικώτερον.

Μερικοί αντιλέγουν και περιορίζουν τους σκοπούς της παιδείας εις την μετάδοσιν γνώσεων χρησίμων εις την μέλλουσαν επαγγελματικήν ζωήν των νέων. Άλλ’ αι γνώσεις αύται άνευ της απαραιτήτου αρετής πανουργία καθίστανται κατά τους αρχαίους. Εξ άλλου, είναι ελλιπής η στοχοθεσία του εκπαιδευτικού συστήματος όταν τούτο σκοπεύη μόνον να κατάρτιση καλούς εργαζομένους από απόψεως σχετικών επαγγελματικών γνώσεων, όχι δε και ηθικούς χρήστας αυτών των γνώσεων. Επί πλέον δε ο νέος ο οποίος εκπαιδεύεται μόνον εις το να καταστή καλός εργαζόμενος αντιμετωπίζεται μηχανιστικώς ως χρήσιμον εργαλείο εις τους μέλλοντας να μισθώσουν τας εργασιακάς ικανότητας του. Αυτό υποβαθμίζει την ανθρωπίνην υπόστασιν του, διότι μεταχειρίζεται αυτόν κατά τρόπον τελείως αντίθετον προς την αξίαν του ανθρωπίνου προσώπου, το όποιον απαιτεί να αναχθή ο νέος εις πρόσωπον εύδαιμον και ελεύθερον με ενσωματωμένα εις τον χαρακτήρα του ηθικάς αρχάς και αξίας.

Ασφαλώς ο πραγματιστικός προσανατολισμός της παιδείας προς την επαγγελματικήν κατάρτισιν των νέων δεν είναι απορριπτέος, υπό τον όρον ότι θα προσφέρεται και η προσήκουσα ανθρωπιστική και χριστιανική αγωγή, ώστε ο νέος να αποκτά μαζί με τας χρησίμους επαγγελματικάς γνώσεις και το ήθος εκείνο το όποιον θα τον προφύλαξη από τας βλαβεράς δι’ αυτόν και την κοινωνίαν εκτροπάς. Πιστεύομεν δε ότι τούτο επιτυγχάνεται όταν ο νέος παιδαγωγήται «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», όταν δηλαδή γαλουχήται δια του απέραντου πλούτου της χριστιανικής εμπειρίας και ζωής. Λέγομεν δε «εμπειρίας και ζωής» δια να τονίσωμεν ότι δεν αρκεί η γνωσιολογική ενημέρωσις των νέων περί των χριστιανικών διδασκαλιών, ως γίνεται αυτή προκειμένου περί νεκρών ήδη θρησκειών ή αδιαφορών φιλοσοφικών συστημάτων, άλλ’ απαιτείται εμπνευσμένη χειραγώγησις προς το ορθόδοξον ήθος και την ορθόδοξον χριστιανικήν ζωήν, ώστε η εμπειρική επαφή με αυτήν να δώση εις τον νέον την δυνατότητα της επιλογής της ή της τυχόν απορρίψεως της εν επιγνώσει του πραγματικού περιεχομένου της και όχι επί τη βάσει επιφανειακών πληροφοριών μόνο «εξ ακοής» περί του ουσιωδέστατου δια την ζωήν του και την ευδαιμονίαν του θέματος της διαμορφώσεως της πίστεως του, του χαρακτήρας και της ιεραρχήσεως των αξιών του. Σημειωτέον, ότι αι περισσότεραι επικρίσεις κατά της χριστιανικής πίστεως και ζωής προέρχονται από ελλιπείς περί αυτής εμπειρικάς γνώσεις ή από παραδείγματα ενεργειών γενομένων μεν εν ονόματι του Χριστιανισμού, τελουσών όμως εις μεγάλην αντίθεσιν προς την ορθήν χριστιανικήν διδασκαλίαν.

Αυτονόητον είναι ότι η χριστιανική διαπαιδαγώγησις πρέπει να άρχεται ήδη εις τας προσχολικάς εκπαιδευτικάς μονάδας, αι οποίαι δεν δύνανται να είναι αδιάφοροι δια την θρησκευτικήν αγωγήν, διότι αν προτιμήσουν την παράλειψιν της χριστιανικής αγωγής επικαλούμεναι το ουδετερόθρησκον κράτος, θα έχουν καταπάτηση αυτήν την ουδετερότητα υπέρ ενός αχριστιανικού ή αντιχριστιανικού μορφώματος ζωής κατά το σχήμα «ο μη ων μεθ’ ημών καθ’ ημών εστί».

Είναι δε παρατηρημένον ότι οι παιδαγωγοί, οι όποιοι επικαλούνται αυτήν την ουδετερότητα και ένεκα αυτής αρνούνται την χριστιανικήν αγωγήν των μικρών παιδιών, κατ’ ουσίαν προχωρούν εκουσίως ή ακουσίως και ανεπιγνώστως εις αντιχριστιανικήν τοποθέτησιν και χειραγώγησιν, προς την οποίαν προσωπικώς κλίνουν. Ούτοι συνεπεία της αρνητικής στάσεως των προς την χριστιανικήν πίστιν και ζωήν απαντούν εις το έμφυτον θρησκευτικόν ερώτημα των μικρών παιδιών κατά τρόπον, ο οποίος προκαλεί εις την ψυχήν των αμφιβολίας δια την πίστιν του οικογενειακού και κοινωνικού των περιβάλλοντος, γεγονός το όποιον δεν βοηθεί αυτά εις την ψυχικήν των ισορροπίαν, διότι θέτει αυτά προώρως προ διλημμάτων πίστεως, τα όποια δεν έχουν την ωριμότητα ν’ αντιμετωπίσουν. Τα διλήμματα αυτά θα εμφανισθούν φυσιολογικώς κατά την εφηβείαν και θα κριθούν κατά την φάσιν της ηλικιακής ωριμάνσεως, χωρίς να εμποδίζεται η ελευθερία του νέου ν’ αποφασίση διαφορετικά από το οικογενειακόν και κοινωνικόν περιβάλλον του, εκ του γεγονότος δηλαδή ότι εμεγάλωσεν εντός της χριστιανικής πίστεως αυτού, την οποίαν είχον δικαίωμα και καθήκον οι γονείς και οι διδάσκαλοι αυτού να του μεταδώσουν.

Δια των ανωτέρω καταφαίνεται ότι εις τας πλείστας τουλάχιστον των περιπτώσεων ή ην επικαλούνται τίνες ουδετερότης του κράτους έναντι των θρησκειών μετατρέπεται, ίσως αθελήτως, εις εχθρότητα έναντι της επικρατούσης θρησκείας, διότι εμμέσως εξισώνει αυτήν προς πάσαν άλλην, ενώ η υπεροχική αξία του ορθού Χριστιανισμού  είναι  δεδομένη  εκ του  ότι  ο  ηθικός ανθρωπισμός και τα κινήματα ελευθερίας και δικαιοσύνης έχουν εγκολπωθή και αφομοιώσει τας πλείστας των ηθικών αρχών του ορθού Χριστιανισμού. Ο σεβασμός του προσώπου, η κατάργησις της δουλείας, η ισότης των φύλων, η φιλάνθρωπος διάθεσις, η κοινωνική πρόνοια, η καταλλαγή, η ανεξιθρησκία είναι αποτελέσματα της επικρατήσεως της ορθής χριστιανικής απόψεως περί των θεμάτων αυτών, παρ’ όλον ότι κατά την ιστορικήν διαδρομήν κυρίως εις την Δύσιν πολλοί των χριστιανών ηγετών υπεστήριζαν αντιθέτους απόψεις ως δήθεν ευαγγελικάς.

Είναι άδικον ηθικώς και ανακόλουθον λογικώς να δρέπωμεν    τους    καρπούς    του    δένδρου και να μη καλλιεργώμεν, ακόμη δε χειρότερον να εκριζώνωμεν αυτό ή ν’ αρνούμεθα ότι οι εν λόγω καρποί προήλθον εξ αυτού. Η παιδεία και η νουθεσία Κυρίου είναι πολλαπλώς καρποφόρος και ολιγοδάπανος, η δε κατ’ αυτής πολεμική μαρτυρεί την μεγάλην αυτής αξίαν. Εάν δε συγκριθή αυτή με τα παντοειδή υποκατάστατα, δια των οποίων πληρούται ο χώρος εκ του οποίου αυτή εξοβελίζεται, φαίνεται ο εντυπωσιακός πλούτος αυτής και η άκρα πτώχεια εκείνων.

Εάν καταργήσωμεν την εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου αγωγήν της νεότητος παραχωρούμεν τον χώρον της ψυχής της, η οποία ούτως ή άλλως έχει μεταφυσικάς αναζητήσεις, εις δοξασίας αλλότριας και αλλοτριωτικάς τούτο μόνον και μόνον δια να διατηρήσωμεν την ψευδεπίγραφον εικόνα του ουδετέρου θρησκευτικώς κράτους. Φρονούμεν ότι ούτε ως άνθρωποι, ούτε ως πολίται και υπεύθυνοι παιδαγωγοί έχομεν το δικαίωμα να παραδώσωμεν την νεότητα μας εις παραθρησκευτικάς δοξασίας, προς τας οποίας μοιραίως ρέπει όταν δεν ενημερώνεται επαρκώς δια την χριστιανικήν αλήθειαν. Η εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου αγωγή των νέων είναι καθήκον μας, το όποιον αποβλέπει εις την ωφέλειαν αυτών των ιδίων και όχι άλλου τινός.

Και επειδή αγαπώμεν τα τέκνα μας οφείλομεν να δώσωμεν εις αυτά τον καλλίτερον διαθέσιμον πνευματικόν εξοπλισμόν, ο όποιος θα τα βοηθήση εις την ζωήν των. Αυτής είναι η παιδεία και νουθεσία Κυρίου, η οποία επιγραμματικώς ανακεφαλαιούται εις τας ολίγας λέξεις του Θεανθρώπου: «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».

Η αλήθεια περί της χριστιανικής πίστεως και ζωής δεν πρέπει να κρύπτεται από τους νέους.

* * *

Σάς ευχαριστούμεν δια την προσοχήν σας και την αγάπην σας.

 Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3281&Itemid=1

Η σημερινή διήγηση από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο αναφέρει μια από τις εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού στους μαθητές του. Το γεγονός της Αναστάσεως, καθ’ εαυτό, ως υπερβαίνον τα όρια του ιστορικού γεγονότος δεν περιγράφεται από κανένα ευαγγελιστή· όλες οι σχετικές ευαγγελικές διηγήσεις αναφέρουν τους μάρτυρες που είδαν τον Αναστημένο Χριστό ή που επισκέφθηκαν τον κενό τάφο. Κι’ αυτό γιατί η Ανάσταση του Χριστού — αν και τεράστιας σπουδαιότητας γεγονός — δεν εμπίπτει στα στενά πλαίσια των ιστορικά διαπιστουμένων γεγονότων, αλλά στηρίζεται στην εμπειρία και το βίωμα του πιστού· Προϋποθέτει όχι την απόδειξη ή την ιστορική έρευνα αλλά την πίστη στη δύναμη του Θεού που κατανικά τον θάνατο και στην αγάπη του με την οποία υπόσχεται την ίδια τύχη στους ανθρώπους που ελπίζουν και «προσδοκούν ανάστασιν νεκρών».

Η Ανάσταση του Χριστού για την οποία μαρτυρούν όχι μόνον οι διηγήσεις των ευαγγελίων που αναφέραμε προηγουμένως αλλά και ολόκληρο το πρωτο χριστιανικό κήρυγμα, είναι το πλήρωμα της δυναμικής επεμβάσεως του Θεού μέσα στον κόσμο που αρχίζει με την εκ Παρθένου γέννηση του Χριστού και τελειώνει με τον σταυρό, για να ολοκληρωθεί στο θρίαμβο της νίκης κατά του θανάτου. Η δυναμική αυτή επέμβαση του Θεού σημαίνει τη νίκη επί της φθοράς, ώστε να δοθεί στους ανθρώπους η αφθαρσία· την κατάργηση του θανάτου, ώστε να δωριθεί στους ανθρώπους η ζωή· την κατάλυση του φόβου και της απογνώσεως μπροστά στο μηδέν και στο κενό, ώστε να ανθίσει στις ψυχές όλων η ελπίδα της αναστάσεως.

Η εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού κατά την ήμερα εκείνη του συνταρακτικού γεγονότος, κατά την πρώτη δηλ. χριστιανική Κυριακή, σκόρπισε τη χαρά στους απογοητευμένους και φοβισμένους μαθητές. «Εχάρησαν ουν οι μαθηταί ειδόντες τον Κύριον», σημειώνει ο ευαγγελιστής. Από την ομάδα όμως των μαθητών λείπει ο Θωμάς, ο γνωστός και με την ελληνική ονομασία Δίδυμος. Στον ενθουσιασμό των υπολοίπων ότι είδαν τον Κύριο, εκείνος προβάλλει αμφιβολία και σκεπτικισμό: «Εάν μη ίδω εν ταίς χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω».

Εκπροσωπεί με τη στάση του αυτή ο Θωμάς τους ανθρώπους εκείνους που θέλουν να στηρίξουν την πίστη τους στη βεβαιότητα των απτών αποδείξεων, στην ιστορική εξακρίβωση, στο πείραμα, στην αυτοψία.

Βασικά πρόκειται για μια πολύ ανθρώπινη στάση και δικαιολογημένη απαίτηση· βρίσκεται όμως ακόμη μακριά από την πίστη. Κι’ ο Αναστημένος Χριστός που σε οκτώ μέρες, την επόμενη δηλ. Κυριακή, ξαναεμφανίζεται στους μαθητές, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ο Θωμάς, τον καλεί μεν να διαπιστώσει ιδιοχείρως και αυτοπροσώπως την ταυτότητα του αναστημένου σώματος του, μακαρίζει όμως τις επερχόμενες γενεές που θα πιστεύσουν χωρίς να δουν: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες».

Kι ο Θωμάς, πριν ακόμη ψηλαφήσει το Χριστό ξεσπά στην εξής ομολογία πίστεως: «ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Δύο σημεία κάνουν εντύπωση σ’ αυτήν την ομολογία: α) Δεν επισημαίνει απλώς ο Θωμάς την ταυτότητα του Αναστημένου Χριστού με τον προαναστάσιμο Ιησού, αλλά και αναγνωρίζει τη θεότητά του. Και β) η αναγνώριση αυτή δεν είναι γενικής φύσεως, αλλ’ έχει το χαρακτήρα της προσωπικής σχέσεως και της υπαρξιακής τοποθετήσεως: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Η Ανάσταση του Χριστού έχει σημασία όχι σαν ανεξάρτητο από εμάς γεγονός της νίκης του Θεού κατά των σατανικών δυνάμεων της φθοράς και του θανάτου, αλλά σαν γεγονός που σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου, με την αλλαγή της ζωής του, με την κατανίκηση των φόβων του μπροστά στο τρομακτικό φάσμα του θανάτου, με το άνθισμα της ελπίδας για μια καινούργια και ατελείωτη ζωή.

Κι’ η περικοπή μας τελειώνει με τα ακόλουθα λόγια του ευαγγελιστή: «Και άλλα πολλά θαυματουργικά έργα έκανε ο Ιησούς μπροστά στους μαθητές του που δεν είναι γραμμένα σ’ αυτό το βιβλίο· κι’ αυτά που έχουν γραφεί αποβλέπουν στο να πιστεύσετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε ζωή με τη δύναμη του ονόματός του». Τα λόγια αυτά θέλουν να πουν ότι δεν υστερούν οι κατοπινές γενεές σε σχέση με τη γενεά των μαθητών που είδαν τον Κύριο, γιατί έχουν τον γραπτό λόγο του Κυρίου, και τα «σημεία» του, που ιστορούν τα ιερά ευαγγέλια. Η πίστη στο Χριστό, ο οποίος δια του ευαγγελίου και των μυστηρίων της Εκκλησίας είναι πάντα παρών στο κόσμο, στον σταυρωμένο αλλά και αναστημένο Χριστό, είναι ο μόνος σωστός δρόμος προς τη ζωή την αληθινή, προς τη μεταμόρφωση του φόβου του θανάτου σε ελπίδα αναστάσεως.

Το μήνυμα της σημερινής διηγήσεως είναι ασφαλώς ένα μήνυμα ζωής, χαράς και αισιοδοξίας· ζωής, γιατί ο Χριστός «θανάτω θάνατον πατήσας» ανέστη εκ νεκρών και χάρισε στους ανθρώπους τη ζωή· χαράς, γιατί μετέβαλε την κατήφεια και την αγωνία του θανάτου σε παγκόσμια ελπίδα αναστάσεως· αισιοδοξίας, γιατί διατράνωσε την δύναμη του Θεού πάνω στις καταστροφικές δυνάμεις της φθοράς, αναδεικνυόμενος έτσι Κύριος και Θεός όχι μόνο του κόσμου στη γενικότητά του αλλά και του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

(Ιωαν. Δ. Καραβιδόπουλου, Ομοτ. καθηγ. Παν/μιου, «Οδός ελπίδας»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/11/η–κατάλυση–του–φόβου–μπροστά–στο–μηδέν/#more-37640

Ὁ Θεὸς ὁ πανάγιος, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός, τὸ Πνεῦμα, ὁ μόνος ἀληθινὸς καὶ φιλάνθρωπος, μὲ τὴ θεία ἐνανθρώπηση τοῦ δευτέρου προσώπου ἀπὸ τὴν Παναγία ἀπεκάλυψε εἰς τὸ πλᾶσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, ὅλη τὴν ἀλήθεια περὶ τῆς Δημιουργίας τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου[1]. Γιὰ τὴ Δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν γραφεῖ ἱκανὰ μέσα ἀπὸ τὶς γραφίδες τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας[2].

Ἐμεῖς θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ θανάτου, μάλιστα δὲ τοῦ φόβου ποὺ προκαλεῖται ἐξαιτίας τῆς ἐνθύμησής του καὶ γιά τό  πῶς ἀντιμετωπίζεται (ὁ θάνατος), μὲ γνώμονα τὸ λόγο τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ αὐτὸ, γιὰ νὰ ξεσκεπαστοῦν κάποιοι ἐπώνυμοι ἀπατεωνίσκοι ψευτοδιδάσκαλοι, ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται «ψυχοθεραπευτές», ἐνῷ οἱ ἴδιοι εἶναι ψυχικὰ ἄρρωστοι. Αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς δυστυχεῖς, ἀφοῦ τοὺς βόλεψε ἡ νέα ἐποχή, ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν τὸ φάρμακο γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ φόβο τοῦ θανάτου. Κάνουν διαλέξεις, δίνουν συνεντεύξεις, ζοῦν σὲ κοσμικὴ χλιδή, θεραπεύοντας ὁ ἕνας τὰ πάθη τοῦ ἄλλου. Ἂν ὅμως τοὺς προσέξεις βαθύτερα, ὁ ψυχικός τους κόσμος εἶναι ἰσοπεδωμένος, κατεστραμμένος. Ἀνόητοι ὄντες κατὰ τὸ ψαλμικὸν «εἶπε ἄφρων ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός»[3] καὶ διεστραμμένοι κατὰ τὸ εὐαγγελικὸν «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»[4] ἀναμασοῦν, ὡς οἱ κῦνες, παλαιὲς καὶ νεώτερες διδασκαλίες, ἀθέων, ὑλιστῶν, καὶ ἄλλων κτηνανθρώπων, ὅπως ἀρέσκονται νὰ χαρακτηρίζονται οἱ ἴδιοι, (ἀπόγονοι τῶν χιμπατζήδων).

Ἂς γλεντήσουμε, λένε, «φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν»[5], ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴ γνώμη τους δὲν ὑπάρχει οὔτε Θεὸς οὔτε ψυχὴ ποὺ νὰ χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα οὔτε ζωὴ αἰώνιος. Ὅλα τελειώνουν μὲ τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο καὶ ὁδηγοῦνται στὸ μηδέν. 

Τὰ ἀφεντικά τους τοὺς χρησιμοποιοῦν ὡς φερέφωνα καὶ προαγγέλους τῆς παγκόσμιας δικτατορίας τους. Καὶ αὐτό, γιατί, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ψυχασθενεῖς ψυχοθεραπευτὲς περιφέρονται ἀνὰ τὸν κόσμον (ἦρθαν καὶ στὴν Ἑλλάδα δυστυχῶς^[6]) ἀναμασώντας τὸ δυσῶδες ἐξέραμα τῆς ἀθεΐας τους, ταυτόχρονα οὗτοι καὶ οἱ ὅμοιοι μὲ αὐτοὺς δόλιοι ἔμποροι ψυχῶν καὶ σωμάτων (ἀφεντικὰ τοὺς ἀποκαλοῦν οἱ δικοί τους):

α) Ἑτοιμάζουν τὸ παγκόσμιο σφράγισμα^[7],

β) ἐκβιάζουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποδεχτοῦν τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ κάθε εἴδους σαρκικὴ

διαστροφὴ σὰν δῆθεν φυσικὸ τρόπο ζωῆς (βλ. ὁμοφυλοφιλία) καὶ ἄλλες ἡλίθιες θεωρίες κάποιων σεξολόγων στὰ τηλεοπτικὰ παράθυρα, ὅπως ἐπίσης προετοιμάζονται νὰ εἰσαγάγουν ὡς μὴ ὄφειλε καὶ τὴ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση στὴ δημόσια ἐκπαίδευση καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Ἀλίμονον. Ποῦ φθάσαμε!!!

Ἀπώτερος σκοπὸς ὅλων αὐτῶν εἶναι, καὶ εἶναι ὁρατὸ αὐτό, ὁ κάθε παιδεραστής, ὁμοφυλόφιλος, ἔμπορος ναρκωτικῶν ἢ ὅπλων καὶ ὃλοι οἱ ἄλλοι παρεκβατικοὶ ψυχανώμαλοι, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός,  νὰ βρίσκουν εὒκολα τὶς «λεῖες» τους στὰ πρόσωπα ἀθώων τρυφερῶν  μικρῶν παιδιῶν ἢ ἀνυπεράσπιστων μεγαλυτέρων στὴν ἡλικία. 

Γνωρίζουν καλὰ ὅτι ἄνθρωποι χωρὶς Θεό, χωρὶς ἰδανικὰ μὲ μοναδικὸ «ὅραμα» τὸ μηδὲν καὶ τὸ τίποτα δὲν ἔχουν ἰσχυρὲς ἀντιστάσεις, καμμία ἐλπίδα καὶ τοιουτοτρόπως ἀποτελοῦν πρόσφορο ἔδαφος σὲ κάθε εἴδους διαστροφές. Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ ἡ χαλαρὴ ἀντίσταση ἢ μᾶλλον ἀδιαφορία τῆς κοινωνίας μας σήμερα – ἐκτὸς βέβαια αὐτῶν ποὺ ἀντιστέκονται καὶ καταγγέλουν – στὰ ἀκούσματα βιασμῶν, φόνων στὰ σχολεῖα, κλοπῶν καὶ σὲ κραυγές, ὅπως «δὲν ἔχω καμμία ἐκτίμηση στὸν ἑαυτό μου, στὴ ζωή μου ἢ στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων», δηλαδὴ ὅλοι εἶναι στόχοι ὅλων.

Ἀλήθεια, ποιὸς θὰ καταγγείλει καὶ θὰ δικάσει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἠθικοὺς αὐτουργούς, λέγω, τῶν πραττομένων ἐγκλημάτων σήμερα; Ἀναμένομεν.

Ὅμως ἦλθε πλέον ἡ ὥρα νὰ ἀκουσθεῖ ὁ αὐθεντικὸς λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης, σὲ ὅ, τι ἀφορᾷ τὸ Μυστήριον τοῦ θανάτου, καὶ τοῦ σχετικοῦ φόβου ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ αὐτόν. Καὶ αὐτὸ γιὰ νὰ ξεσκεπαστοῦν οἱ προκλητικοὶ καὶ ξεδιάντροποι λαοπλάνοι.

Λέμε λοιπόν: Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς, μὲ τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάστασή Του κατήργησε τὸ διάβολο, τὴν ἁμαρτία, τὸ θάνατο. Ἀπέθανε διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν «καὶ ἠγέρθη διὰ τὴν δικαίωσιν ἡμῶν» κατὰ τὰς Γραφάς[8]. Μετὰ Χριστὸν δὲν ὑπάρχει θάνατος, ἀλλὰ κοίμησις καὶ ἀνάστασις καὶ ζωή.

Πιὸ συγκεκριμένα, μὲ τὸ θάνατο τοῦ Λαζάρου ὁ Κύριος λέει στοὺς μαθητές Του: «Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν.»[9] Πρώτη ἀπόδειξη. Κοίμησις λοιπὸν καὶ ὄχι θάνατος. Ἀκόμη, στὴ συνάντηση μὲ τὴν ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου, τὴ Μάρθα, ὅταν ἐκείνη τοῦ εἶπε τὸ: «εἰ ἦς ὦδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει»[10], ὁ Κύριος ἀπήντησε «ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου»[11]. Ὅταν δὲ ἐκείνη ἀνταπάντησε ὅτι τὸ γνωρίζει, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐσχάτη ἡμέρα (δηλ. τὴ Δευτέρα Παρουσία), ὁ Χριστός μας τὴν διαβεβαίωσε «ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο;»[12] τῆς εἶπε.

Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ἡ ἀλήθεια ποὺ ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» εἶναι γνωστὴ στὴν Ἐκκλησία μας ὡς γνήσια διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Λαζάρου.

Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια βεβαιώνουν μὲ τὴ ζωή τους τὰ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ἅγιοί μας. Κατ’ ἐξοχὴν δὲ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἅγια σκηνώματά τους, ὁλόσωμα, μυροβλύζοντα καὶ θαυματουργοῦντα, ἀντιστέκονται στὴ φθορὰ τοῦ χρόνου εἰς ἀγαλλίασιν τῶν πιστῶν τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας καὶ καταισχύνη τῶν ἀπίστων «ψυχοθεραπευτῶν».

Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει καὶ κηρύττει «μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες»[13].

Στὸν Πανάγιο Τάφο, στὴν Ἱερουσαλήμ, τὸ Ἅγιον Φῶς ὑποδεικνύει ἀκριβῶς τὸν Τάφο ποὺ εἶναι πλέον κενός. Οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι προσφωνήσαντες τὶς Μυροφόρες εἶπαν μὴ φοβεῖσθε ἐσεῖς[14]. Ὁ ἀναστὰς Κύριος ὡς πρῶτον χαιρετισμὸ μετὰ τὸ μὴ φοβεῖσθε στὶς ἴδιες Μυροφόρες ἀπευθύνει τὸ «χαίρετε»[15].

Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ ἐν Χριστῷ ἀπάντησις στὸ Μυστήριο τοῦ θανάτου. Κανένας φόβος πλέον. Ἀντὶ λύπης χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις. Μὲ τὴν κοίμησή μας ἔχουμε τὴ βεβαιότητα οἱ πιστοί, ὅτι πηγαίνουμε κοντὰ στὸ Σωτῆρα μας Χριστό, γιὰ αὐτὸ ἡ ζωή μας ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι μιὰ συνεχὴς δοξολογία καὶ εὐχαριστία.

Ὁ Κύριος μᾶς ἔσωσε ὁριστικὰ ἀπὸ τὸ θάνατο ποὺ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι μὲ δική μας ὑπαιτιότητα δημιουργήσαμε γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας ἐδῶ στῆ γῆ.

Ἐπειδὴ λοιπὸν χωρὶς τὴν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀλήθειαν ποὺ ἐκόμισε ὁ Σωτῆρας Χριστός, κανεὶς δὲ μπορεῖ νὰ νικήσει τὸ φόβο τοῦ θανάτου, ἀναπόφευκτα αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὸν Ἀναστάντα Χριστό καὶ τὴν Ἀνάσταση ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ ὁδηγοῦνται σὲ διαβολικὴ σκλαβιά, αἰώνια στενοχώρια, ἀγιάτρευτη κατάθλιψη καὶ σχιζοφρένεια.

Πρέπει ὅμως νὰ τονιστεῖ, σὲ ὅ, τι ἀφορᾷ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὁ ἄνθρωπος φέρεται μακαρίως καὶ αἰωνίως πρὸς τὸ Ὑπέρτατο ἀγαθό, τὴ θέα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, «θεοῦται πάσχων τὴν θέωσιν ποὺ προσφέρει ὁ ἀναστὰς Κύριος ζῶν αἰωνίως ἐντὸς τοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀκτίστου Φωτὸς τοῦ Προσώπου Του.» Δὲν «θεοποιεῖται», ὡς ἰσχυρίζονται «οἱ σοφοὶ» ἄσοφοι καὶ μωροὶ ψυχοθεραπευτές, διὰ τῶν ῥοῶν καὶ ἐκροῶν τῶν συμπαντικῶν ὑλικῶν καὶ μὴ ἐνεργειῶν τῶν διαφόρων θεοσοφικῶν συστημάτων.

Στὴν ἀπέναντι ὄχθη λοιπὸν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ γνωρίζοντες καὶ βιώνοντας τὸν αἰώνιο λόγο τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης, Κυρίου Ἰησοῦ, ἀγωνίζονται νὰ πατάξουν, νὰ νεκρώσουν τὰ πάθη τους, τὸν παλαιὸ δηλαδὴ ἄνθρωπο (παλιάνθρωπο), ποὺ γνώρισμά του ἔχει τὴν ἐπιθυμία τῆς σαρκός, τὴν ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τὴν ἀλαζονεία τοῦ βίου. Μὲ ἀπόλυτη δὲ γαλήνη κοιτάζουμε τὸ θάνατο στὰ μάτια χωρὶς φόβο, ἀλλὰ μὲ προσμονὴ καὶ χαρά, ἐπειδὴ ἐπανερχόμαστε μέσῳ αὐτοῦ στὴν αἰώνια πατρίδα μας, στὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Παραδείσου, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός μας.

Ἂς βροντοφωνάξουμε ἀδελφοί μου, ἂς ψάλλουμε, Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος καὶ μὲ ἀπόλυτη ἐλπίδα, ἂς ρωτήσουμε εὐθέως τὸν καταργηθέντα θάνατο καὶ τὸν καταπατηθέντα διάβολο, ποῦ σου θάνατε τὸ νεῖκος; ποῦ σου ἃδη τὸ κέντρον; ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες, ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος, αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.

[1] «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.» Ἰω. α΄  14.

[2] «τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους»,  Ρωμ. α΄ 20· «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλει τὸ στερέωμα», Ψαλμ. ιη΄ 1.

[3] Ψαλμ. ιγ΄ 1.

[4] Ματθ. ιζ΄ 17.

[5] Ἡσ. κβ’ 13. Α΄ Κορ. ιε΄ 32.

[6] Βλ. τὴ διάλεξη ποὺ ἔδωσε ὁ ἄθεος Ἴρβιν Γιάλομ στὶς 31 Μαρτίου στὸ Μέγαρο Μουσικῆς στὴν Ἀθήνα.

[7] Βλ. κάρτες ὑγείας ποὺ θὰ ἰσχύσουν ὑποχρεωτικὰ ἀπὸ 1/7/09 στὴν πατρίδα μας, ποὺ ἔρχονται νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὰ ὅσα ἡ Θεία Ἀποκάλυψη γράφει: «καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, καὶ ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς’.» Ἀποκ. ιγ΄ 16 – 18. Μετάφραση Π. Τρεμπέλα: «Καὶ ἐνεργεῖ ὅλοι, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἐλεύθεροι καὶ οἱ δοῦλοι, νὰ δηλώσουν τελείαν ὑποταγὴν εἰς τὸ θηρίον καὶ νὰ τοὺς δώσουν χάραγμα καὶ σφραγῖδα ἀνεξάλειπτον εἰς τὸ δεξιόν τους χέρι ἢ εἰς τὸ μέτωπόν τους, ὥστε δι’ αὐτοῦ νὰ φαίνεται δημοσίᾳ καὶ καθαρά, ὅτι εἶναι δοῦλοι τοῦ θηρίου. Καὶ ἐνεργεῖ καὶ ἀποκλεισμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἀγοράσῃ ἢ νὰ πωλήσῃ παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴν σφραγῖδα καὶ τὸ χάραγμα. Εἶναι δὲ ἡ σφραγῖδα αὐτὴ τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ ὁ ἀριθμός, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ ἄθροισμα τῆς ἀριθμητικῆς ἀξίας ἑκάστου γράμματος τοῦ ὀνόματός του. Ἐδῶ εἶναι ἡ θεία σοφία ἡ κρυμμένη ἀπὸ τοὺς μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους. Ὅποιος ἔχει νοῦν φωτισμένον, ἂς ἀριθμήσῃ τοὺς ἀριθμούς, ποὺ κάθε γράμμα τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀντιχρίστου σημαίνει, καὶ ἂς ἀθροίσῃ τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου. Διότι δὲν εἶναι ἀριθμὸς ὀνόματος ὑπερανθρώπου καὶ ὑπερφυσικοῦ προσώπου, ἀλλ’ ἀριθμὸς ὀνόματος ἀνθρώπου. Καὶ ὁ ἀριθμός, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἄθροισμα τῆς ἀριθμητικῆς ἀξίας ἑνὸς ἑκάστου γράμματος τοῦ ὀνόματος τοῦ θηρίου, εἶναι ἑξακόσια ἑξήκοντα ἕξ ἢ ΧΞς = ὄνομα ποὺ ἀντιτίθεται καὶ πλαστογραφεῖ καὶ διαλύει τὸ ὄνομα Χριστός.» Ἔχοντας λοιπὸν ὑπ’ ὄψιν τὰ τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἂς παραβάλλουμε τὶς προβλέψεις γιὰ τὴν «κάρτα ὑγείας». Σύμφωνα μὲ αὐτές, ὁ ἀριθμὸς καὶ ἡ παραλαβὴ τῆς κάρτας θὰ εἶναι ὑποχρεωτική, διότι στὴν ἀντίθετη περίπτωση ὁ ἀρνησάμενος τὴν παραλαβὴ δὲ θὰ μπορεῖ νὰ ἐργασθεῖ, νὰ ἀσφαλιστεῖ, νὰ ἔχει ἰατροφαρμακευτικὴ καὶ νοσοκομειακὴ περίθαλψη, νὰ συνταξιοδοτηθεῖ, νὰ ἔχει κάθε ἄλλη παροχή, ἐπίδομα ἢ βοήθημα (αὐτὰ ἀναγράφονται στὸ συνοδευτικὸ ἔγγραφο τῆς κάρτας ποὺ ἀποστέλλει στοὺς ἀσφαλισμένους τὸ Ὑπουργεῖο Ἀπασχόλησης καὶ Κοινωνικῆς Προστασίας). Ἐπίσης παραπέμπουμε σὲ δηλώσεις τῶν πρώην ὑπουργῶν ἐξωτερικῶν, Κου Θεοδώρου Παγκάλου καὶ Γ. Πασχαλίδη, ὅπως καὶ τοῦ πρώην εὐρωβουλευτοῦ Ν. Δ. Κου. Παύλου Σαρλῆ σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τοῦ Mega μὲ τὸν Κο Ν. Χατζηνικολάου («ἐνώπιος ἐνωπίῳ»), ποὺ παραδέχτηκαν «τὴν παρουσία τοῦ 666 σὲ ὅλα τὰ μηχανογραφικὰ συστήματα». Πρβλ. ἐπίσης καὶ τὰ ὅσα διδάσκει ὁ ἅγιος Ἀρέθας Ἐπίσκοπος Καισαρείας, στὸ ἔργο του «ἐξήγησις τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως» (PG 106) ὅτι τὸ χάραγμα θὰ δοθεῖ σὰν «ψῆφος ἐντριβῆ καὶ ἐγνωσμένη ἀνθρώποις.» Ὁ ὅρος «ψῆφος ἐντριβῆ» σημαίνει πλακίδιο καθημερινῆς χρήσης. Ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ στὸ λόγο του «περὶ ἐμφανίσεως τοῦ ἀντιχρίστου» μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ βαστάζουν τὸ σημάδι τοῦ ἀντιχρίστου πρὶν νὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἀντίχριστος.

[8] Ρωμ. δ΄ 24.

[9] Ἰω. ια΄ 11.

[10] Ἰω. ια΄ 21.

[11] Ἰω. ια΄ 15.

[12] Ἰω. ια΄ 26.

[13] Ἀποκ. ιδ΄ 13.

[14] Ματθ. κη΄ 5.

[15] Ματθ. κη΄ 9.

 Πηγή:http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K-FovThanatou.htm#_edn12

Διάλογοι αιφνιδιασμού

την ημέρα της Κρίσεως

του Κωνσταντίνου Κορναράκη

Επίκουρου Καθηγητού της

Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

από το περιοδικό «Χριστός και Κόσμος», τεῦχος 25, Ἰανουάριος – Φεβρουάριος 2010

***

Ὁ αἰφνιδιασμὸς τῶν ἀνθρώπων,

κεντρικὸ σημεῖο τῆς παραβολῆς τῆς Κρίσεως

(Ματθ. 25, 31-46)!

Μία ἀπὸ τὶς πλέον προκλητικὲς εὐαγγελικὲς περικοπὲς εἶναι ὁπωσδήποτε ἡ περικοπὴ τῆς Κρίσεως, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος, προσδιορίζοντας τὰ κριτήρια τῆς σωτηρίας ἢ τῆς καταδίκης τῶν ἀνθρώπων, περιγράφει στούς ἀκροατὲς τῶν λόγων του τὴν ἔνδοξη ἔλευση τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του καὶ τὴν τελικὴ κρίση τῶν ἀνθρώπων, ἐνώπιον τῆς σύναξης τῶν Ἀγγέλων.

Κύριο στοιχεῖο τῆς περικοπῆς, ὅπως φαίνεται, εἶναι οἱ διάλογοι αἰφνιδιασμοῦ! Τόσο ἐκεῖνοι πού θὰ κληρονομήσουν τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅσο καὶ ἐκεῖνοι πού θὰ ριφθοῦν στό «πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις του», ἐκπλήσσονται! Γιά διαφορετικοὺς ὅμως λόγους!

Ἡ «εὔλογη» ἀπορία τῶν «ἐξ εὐωνύμων» γιά τὴν καταδίκη τους!

Ἐπιχειρώντας νά κατανοήσουμε καλύτερα τὴν ἔκπληξη τῶν δικαίων, ἂς ξεκινήσουμε ἀντίστροφα. Ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐξεπλάγησαν, διότι δέν εἶχαν ἀντιληφθεῖ σὲ τί ἔσφαλαν. Πράγματι! Ὑπὸ ὁρισμένη ὀπτικὴ γωνία φαίνεται ὅτι δίκαια διαμαρτυρήθηκαν. Ἐὰν εἶχαν συναντήσει τὸν Κύριο πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ γυμνὸ ἢ φυλακισμένο ἢ νοσηλευόμενο, δέν θὰ εἶχαν ἄραγε ἐπιχειρήσει να ἐξασφαλίσουν τὴν εὔνοιά Του, παρουσιάζοντας – ἐνδεχομένως καὶ μὲ αὐτοθυσία – τὸν καλύτερο ἑαυτὸ τους; Ἀναμφίβολα αὐτὸ θὰ ἔπρατταν!

Ἡ ἀπορία τῶν «ἐξ εὐωνύμων» ὡς κριτήριο ἐνοχῆς τους!

Αὐτή, ὅμως, ἀκριβῶς ἡ ἔκφραση τῆς ἀπορίας τους ἀποδεικνύει ὅτι ἡ καταδίκη τους ἦταν πράξη δικαιοσύνης! Τὸ κομβικὸ σημεῖο τῆς περικοπῆς κρύπτεται στό γεγονὸς ὅτι οἱ «ἐξ εὐωνύμων» εἶχαν βολευτεῖ σὲ ἕνα τρόπο ζωῆς πού ἀπέκλειε ἀπὸ τή ζωή τους τὴν «ἔκπληξη», ὡς στέρηση τῶν ἀνέσεων καὶ τῶν θελημάτων τους. Δέν εἶναι ἀπίθανο νά ἀσκοῦσαν τό, κατ’ αὐτούς, καθῆκον τῆς φιλανθρωπίας. Μάλιστα, δύσκολα μπορεῖ κάποιος νά ἀμφιβάλει ὅτι, ἐὰν εἶχαν ἀντιληφθεῖ ἐκ τῶν προτέρων τὶ σημαίνει συνάντηση μὲ τὸν Χριστό, κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς -ἴσως ὅλοι- νά ἔδειχναν μεγάλη προθυμία νά ἀνταποκριθοῦν στά κριτήρια σωτηρίας τους! Δέν θὰ ἦταν ἀφε-λεῖς γιά νά ἀδιαφορήσουν!

Ὡστόσο, ἡ ἔκφραση ἀπορίας τους ὑποκρύπτει ὅτι ἔπρεπε νά εἶναι βέβαιοι ὅτι θὰ ἄξιζε τὸν κόπο νά ἀναστατώσουν τή ζωή τους γιά τὶς ἀνάγκες κάποιου ἄλλου! Καὶ ὅπως συμπεραίνουμε ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, μέχρι τή στιγμή πού θὰ βεβαιώνονταν γιά τὴν ἀνάγκη τῆς ἀναστάτωσης τῆς ζωῆς τους, εἶχαν σημαντικότερα πράγματα νά κάνουν, δηλαδὴ νά ἀσχοληθοῦν μὲ τίς ἐπιθυμίες τους καὶ τὰ δικαιώματά τους!

Ἡ αὐτονομία τῶν «ἐξ εὐωνύμων» καὶ ἡ κένωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Τὸ πρόβλημα βεβαίως εἶναι ὅτι οἱ «ἐξ εὐωνύμων» ἀδιαφόρησαν γιά τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔθεσε τίς προϋποθέσεις σωτηρίας τους, εἶναι ἐκεῖνος πού μὲ τή σταυρικὴ του θυσία δίδαξε κατὰ μοναδικὸ τρόπο τὴν ἐκστατικὴ κίνηση πρὸς τὸν ἄλλο, τὴν ἔξοδο τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἐγωισμό, τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὴν αὐτοαναφορικότητα. Κένωσε ἑαυτόν, ἄδειασε ἀπὸ τή λαμπρότητα τῆς θεότητας: «καὶ εἴδομεν αὐτὸν καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος, ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας ἀνθρώπους» (Ἡσ. 53, 2-3). Ἀργότερα, στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, τέλεσε τὴν πιὸ συγκλονιστικὴ ἀγρυπνία ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρωπίνου γένους! Ἀγρύπνησε, ἀγωνιώντας καὶ προσευχόμενος γιά τὸν ταλαιπωρημένο ἄνθρωπο, ἐνῶ ὁ ἱδρῶτας Του ἔρρεε ὡς θρόμβοι αἵματος (Λουκ. 22, 44)!

Ἂν λοιπὸν καταδικάζονται οἱ «ἐξ εὐωνύμων», αὐτὸ δέν ὀφείλεται στό γεγονὸς ὅτι παρέλειψαν πράξεις ἐλεημοσύνης. Ἀλλὰ διότι δέν κατάφεραν νά ἐξέλθουν τοῦ ἑαυτοῦ τους γιά χάρη τοῦ ἀδελφοῦ τους. Δέν εἶναι ἴσως τυχαῖο, ὅτι δύο ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις πού ἔθεσε ὁ Χριστὸς (ἐπισκέψεις σὲ φυλακὴ καὶ σὲ νοσοκομεῖο) ἀπαιτοῦν καὶ τοπικὴ μετακίνηση, συμβολίζοντας κατὰ κάποιο τρόπο τὴν ἔξοδο τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν προσωπικὸ του χῶρο καὶ τὴν κίνηση πρὸς τὸν ἐνδεῆ ἀδελφὸ του.

Οἱ «ἐξ εὐωνύμων» ἀδιαφόρησαν νά γίνουν μιμητὲς Χριστοῦ. Ἐγκλωβίστηκαν στίς συνήθειές τους καὶ καθηλώθηκαν στίς ἐπιθυμίες τους. Μάλιστα, γιά νά καταλάβει κάποιος τή σχετική περικοπή πρέπει νά λάβει ὑπ’ ὄψη του τὴν περικοπὴ τοῦ Ψυχοσάββατου, ἡ ὁποία κινεῖται στό ἴδιο μῆκος κύματος. Ἐκεῖ ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά προσέχει, διότι ἡ μέρα ἐκείνη τῆς κρίσεως θὰ τὸν αἰφνιδιάσει ὅπως ἡ παγίδα τὰ θηράματα καὶ αἴφνης θὰ βρεθεῖ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιά νά κριθεῖ ἂν ὑπῆρξε ἄξιος τῆς θυσίας Του γιά νά καταστεῖ κοινωνὸς Του. Τὸ κήρυγμα λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ ὁρίζει ὡς κύρια μέριμνα τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἐγκράτεια ἔναντι τῶν ἡδονικῶν προκλήσεων τοῦ βίου καὶ τὴν ἄμυνά του ἔναντι τῶν πολυδιασπάσεών του (Λουκ. 21, 34), ὥστε νά μὴ λησμονεῖ τὸ οὐσιαστικὸ νόημα τῆς ζωῆς, πού εἶναι ἡ ἀγρυπνία τῆς ὑπάρξεώς του μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ στή νοητὴ Γεθσημανῆ κατὰ τὴν προσμονὴ τῆς κρίσεως καὶ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς.

Ἡ «παράλογη» ἀπορία τῶν «ἐκ δεξιῶν»!

Ὁ ἀναγνώστης ὅμως τῆς περικοπῆς αἰσθάνεται μεγαλύτερη ἔκπληξη ὅταν συνδυάζει τὸν αἰφνιδιασμὸ τῶν δικαίων μὲ αὐτὸν τῶν ἀδίκων. Ἡ καταδίκη τῶν ἀδίκων, μ’ ὅλο πού οἱ ἴδιοι ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν τίς παραλείψεις ἢ τὰ σφάλματά τους, ἔχει ἐρείσματα καὶ ἑπομένως ὁ αἰφνιδιασμὸς τους μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ ὡς ἀλαζονικὴ ἐγωπάθεια. Οἱ δίκαιοι ὅμως, γιατὶ αἰφνιδιάζονται; Δέν εἶχαν, ἄραγε, ὑποψιαστεῖ ὅτι εἶχαν πράξει στή ζωή τους ἀγαθὰ ἔργα καὶ τώρα θὰ ἀπολάμβαναν τῆς ἀνταμοιβῆς τους; Ἔπρατταν τὸ ἀγαθὸ ἄνευ ἐπιγνώσεως; Μηχανικά;

Ἡ ὑπαρξιακὴ ἀγρυπνία τῶν «ἐκ δεξιῶν» ὡς κριτήριο πνευματικῆς τελειώσεως!

Ἴσως αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς περικοπῆς νά εἶναι τελικὰ ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα τεκμήρια τοῦ τρόπου βιώσεως τῆς πνευματικῆς ζωῆς! Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἔσκυψαν πάνω ἀπὸ τὸ πρόβλημα τῆς βιώσεως τῆς ἀρετῆς στήν πνευματικὴ ζωή, μᾶς πληροφοροῦν ὅτι πολὺ μικροτερη σημασία ἔχει ἡ ἀρετὴ καθ’ ἑαυτήν, ὅσο ὁ τρόπος πού κάποιος τή βιώνει. Ὁ ἐνάρετος «ἑτοιμάζει τὶς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου». Ὅταν αὐτὸ γίνεται ἐν ταπεινώσει, τότε «ἰσιώνει τὸ δρόμο» πού θὰ βαδίσει ὁ Κύριος μέσα του. Ἐὰν «ἑτοιμάζει τὶς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου» ἀπὸ ἀνθρωπαρέσκεια, τότε οἱ ὁδοὶ θὰ ἑτοιμαστοῦν, ἀλλὰ ὁ Κύριος δέν θὰ βαδίσει ποτὲ μέσα του! Ὅπως φαίνεται, οἱ δίκαιοι εἶχαν ἐξέλθει τοῦ ἑαυτοῦ τους γιά νά συνδράμουν τὸν ἐνδεῆ ἀδελφὸ τους. Δέν διατηροῦσαν κάποια μνήμη τοῦ γεγονότος, διότι ἔχοντας «νοῦ Χριστοῦ», ἀγρυπνοῦσαν ὡς σῶμα Χριστοῦ καὶ ὄχι ὡς ἀτομικὲς ὀντότητες. Μιλώντας μὲ ὅρους τῆς Ἐκκλησιολογίας, θὰ λέγαμε ὅτι ἡ μνήμη τους εἶχε ἀναφορὰ στή συλλογικὴ μνήμη τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ συλλογικὴ μνήμη τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ νοσταλγία τῆς προπτωτικῆς ἑνότητας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἐν τῇ κοινωνίᾳ μὲ τὸν Θεὸ καὶ ὁ διακαὴς πόθος τῆς πραγμάτωσης αὐτῆς τῆς κοινωνίας.

Ὁ αἰφνιδιασμὸς τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ εἶναι ἀναπόφευκτος καὶ ἀπόλυτος!

Ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔχει προειδοποιήσει τὸν ἀνθρωπο γιά τὸν αἰφνιδιασμό πού θὰ ὑποστεῖ καὶ παρὰ τή διαβεβαίωση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας γιά τὸ αἰφνίδιο τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, ὁ αἰφνιδιασμὸς θὰ εἶναι ἀπόλυτος! Γι’ αὐτὸ ἴσως, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος να ἐπισημαίνει ὅτι δέν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ κύριοι γιά νά προσδιορίσουμε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, μποροῦμε ὅμως νά εἴμαστε κύριοι τῆς ἀρετῆς μας. Καὶ ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν περικοπή, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὸν τρόπο καὶ τὴν ποιότητα κοινωνίας μὲ τὸν ἀδελφὸ του.

Ἑπομένως, ἡ ἐπὶ γῆς πρόγευση τῆς χαρᾶς τῶν δικαίων ἀπὸ τὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο ἐξαρτᾶται ἀπὸ τή θετική ἀπάντηση στό ἐρώτημα: «διαθέτει τίς ἀντοχὲς νά ἀγρυπνήσει γιά νά μπορέσει νά συναντήσει τὸν ἀδελφὸ του καὶ τὶς ἀναγκες του»;

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3265&Itemid=1