Η Γ’ Τάξη παρουσίασε στην γιορτή λήξης αποσπάσματα από την ταινία: “Η Νεράιδα και το Παλικάρι”.

Μιας αισθηματικής κωμικής ταινίας του 1969 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη. Στην Κρήτη, όπου διαδραματίζεται η ιστορία μας, οι βεντέτες έχουν την τιμητική τους. Έτσι λοιπόν οι δύο γνωστές και εύπορες οικογένειες, οι Φουρτουνάκηδες και οι Βροντάκηδες, κρατώντας την παράδοση της βεντέτας ανά τους αιώνες, είναι στα μαχαίρια. Δεν μιλούν, ούτε χαιρετιούνται όταν ανταμώνουν και φυσικά προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν μακριά τα μοναχοπαίδια τους μην τύχει και ιδωθούν και αγαπηθούν.

Οι Βροντάκηδες έχουν έναν κανακάρη μορφονιό, τον Μανούσο που σπουδάζει στην Αθήνα και οι Φουρτουνάκηδες επίσης έχουν μια μοναχοκόρη, το Κατερινιώ που κρατάει τη βεντέτα ζωντανή. Η επιστροφή του Βροντάκη από την Αθήνα και το φλερτ του με την κοπέλα θα οδηγήσουν σε έρωτα, ενώ και οι δύο νέοι αγνοούν ότι ανήκουν σε αντίπαλες οικογένειες. Η αγάπη τους όμως θα δώσει μια για πάντα τέλος στη βεντέτα Βροντάκηδων-Φουρτουνάκηδων.

Ερμηνείες: Κωνσταντίνα Ραφαηλία Μιχαλοπούλου (Κατερινιώ), Σπύρος Κατσαρός (Μανούσος), Βασίλης Πάσχος (Ενωμοτάρχης), Σπύρος Παπαπροκοπίου (Ιερέας), Δημήτρης Καραμάνος (Μανολιός) και στον ρόλο του Βροντάκη ο Ραφαήλ Μυλωνάς. Στον ρόλο της μητέρας Φουρτουνάκη η Φένια Καρακάση. Στον ρόλο του πατέρα Φουρτουνάκη ο Στέφανος Τσεκούρας. Στον ρόλο της μητέρας Βροντάκη η Μελίττα Μιχαλάτου. Ο Βασίλης Διαμαντής (Κοινοτάρχης), η Βασιλική Καρέλη –Κάτσι (Αφηγήτρια ) και ο Παναγιώτης Κολοκυθάς (Καπετάνιος του χωριού).

Οι μαθητές της Β’ Τάξης επισκέφθηκαν το Λαογραφικό Μουσείο..

Η αρχιτεκτονική του κτιρίου είναι η χαρακτηριστική των παραδοσιακών κτισμάτων της Πελοποννήσου. Διώροφο από πέτρα, με τοίχους πάχους ενός μέτρου και μεγάλα παράθυρα. Το εξωτερικό του κτιρίου περιλαμβάνει μια πέτρινη σκάλα και ένα μπαλκόνι με επικλινή στέγη που αποτελεί την παραδοσιακή αποκαλούμενη “λόντζα”. Στο εσωτερικό, το κυρίαρχο υλικό είναι το ξύλο στο πάτωμα και στην οροφή.

Στο ισόγειο λειτουργεί το Λαογραφικό και στον Α’ όροφο το Ιστορικό Μουσείο, που καλύπτουν όλες τις ιστορικές περιόδους. Τα εκθέματα του, προέρχονται αποκλειστικά από προσφορές των Αιγιωτών (οικογενειακά κειμήλια). Το λαογραφικό υλικό είναι πλούσιο και αξιόλογο, κατανεμημένο κατά ενότητες σε τέσσερις αίθουσες και περιλαμβάνει οικιακά σκεύη, έπιπλα, ενδυμασίες, αγροτικά εργαλεία και οικομηχανές υπαίθρου, αντικείμενα από την αγροτική και ποιμενική ζωή, αργαλειούς, υφαντά και διάφορα εργαλεία υφαντικής κα.

Το ιστορικό υλικό επίσης είναι σημαντικό (με ιδιαίτερης ιστορικής αξίας εκθέματα) κατανεμημένο σε έξι αίθουσες, με βάση τον ιστορικό άξονα από την Τουρκοκρατία έως το 1950. Περιλαμβάνονται όπλα, ενδυμασίες, κοσμήματα της εποχής του 1821, νομίσματα, πίνακες, φωτογραφίες ιστορικές, έγγραφα, παράσημα, πολεμικό υλικό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κα.

Το Μουσείο διακρίνεται για τον τοπικό του χαρακτήρα. Είναι ένα τοπικό μουσείο που αποσκοπεί στην ανάδειξη της ιστορίας και του τρόπου ζωής των κατοίκων της πόλης και της ευρύτερης περιοχής του Αιγίου, κατοίκων και οικογενειών που συνετέλεσαν στην δημιουργία του.

Επίσης λειτουργεί και Αναγνωστήριο – Βιβλιοθήκη με ιστορικού και Λαογραφικού χαρακτήρα έργα, αίθουσες εκθέσεων Μ. Ασίας, ενώ μια αίθουσα περιλαμβάνει έπιπλα, σερβίτσια, πορτραίτα, καπέλα της Αστικής εποχής του Αιγίου (1900 – 1950)