Τα παιδιά του Γ2 πήραν στα χέρια τους πέτρες που έγραφαν διάφορες αρετές και δεξιότητες επικοινωνίας και έφτιαξαν το δικό τους δέντρο.
Κατηγορία: Εργαστήρια Δεξιοτήτων Σελίδα 1 από 5
Η κληρονομιά μας είναι η ιστορία μας που είτε γραπτά είτε προφορικά μας πληροφορεί για το παρελθόν μας και μας βοηθά να βιώσουμε το «ανήκειν». Στα πλαίσια των δράσεων του Ενεργού Πολίτη, τα τμήματα της Στ’ δημοτικού του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να μάθουν πληροφορίες για τη γειτονιά τους. Η εθελοντική ομάδα Προφορικής Ιστορίας Αθήνας με εκπροσώπους – μέλη την κυρία Κατερίνα Αρβανιτάκη και τον κύριο Ιωάννη Στάμου μας έκανε μια μικρή περιήγηση στη γειτονιά μας γύρω από το σχολείο. Σταματήσαμε στο πάρκο Ηνιόχου και μιλήσαμε για τη σπουδαιότητα του πράσινου στη γειτονιά μας και τον αγώνα των δημοτών για τη διατήρησή του, πληροφορηθήκαμε πώς από μια μικρή οικογένεια βοσκών με έδρα ένα μικρό χωραφάκι της τότε γειτονιάς έχουμε σήμερα μία από τις μεγαλύτερες γαλακτοβιομηχανίες της Ελλάδας αλλά και πώς την περίοδο της Κατοχής τα παιδιά παγιδεύονταν μέσα από τη λαχτάρα τους για λίγο φαγητό από τα «άρρωστα» μυαλά των Γερμανών που διψούσαν για θάνατο. Μιλήσαμε και για τα ρέματα του Γαλατσίου στην οδό Τράλλεων, με τα τόσο ορμητικά νερά που κατέβαιναν από το βουνό, που είχαν προκαλέσει μεγάλες ζημιές στις οικίες των ανθρώπων. Τελευταία μας στάση ήταν η ΕΥΔΑΠ (παλαιότερα ΟΥΛΕΝ) και μάθαμε πως αποσπάσματα στρατιωτών και προδότες ήταν πάντα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας.
Μήπως είναι η ώρα να μάθουμε όλοι τα μυστικά της γειτονιάς μας;
Οι μαθητές του Γ1 πήραν μέρος σε μία έρευνα σχετικά με τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Αφού ολοκλήρωσαν τις δράσεις που περιγράφονται σε προηγούμενες σελίδες της εφημερίδας, απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο και τα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω:
- Όλοι οι μαθητές(25 συνολικά) απάντησαν ότι η Παγκόσμια μέρα ατόμων με αναπηρία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου και ότι θεσπίστηκε το 1992.
- Στην ερώτηση: «Ποια είναι η σημασία της Παγκόσμιας ημέρας ατόμων με αναπηρία;» απάντησαν ότι είναι η καλλιέργεια της αγάπης γι’ αυτά τα άτομα, η καλλιέργεια του σεβασμού απέναντι στη διαφορετικότητα και η καλλιέργεια θαυμασμού για όσα μπορούν να κάνουν.
- Στην ερώτηση: «Ποιες μορφές αναπηρίας υπάρχουν;» απάντησαν οι περισσότεροι μαθητές ότι υπάρχουν Κινητικές αναπηρίες, Οπτικές αναπηρίες, Νοητικές αναπηρίες, Ακουστικές αναπηρίες, Αναπηρίες στις αισθήσεις και λιγότεροι Σωματικές αναπηρίες.
- Στην ερώτηση: «Ποια δικαιώματα πρέπει να διασφαλίζονται στα άτομα με αναπηρία;» οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν μόρφωση, φαγητό, παιχνίδι και φιλία.
- Στην ερώτηση: «Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν καθημερινά;» οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι θεωρούν ότι τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν προβλήματα στο περπάτημα και με τις αισθήσεις τους.
- Στην ερώτηση: «Τι ερωτήσεις θα έκανες στα άτομα με αναπηρία;» οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι θα τους ρωτούσαν πώς είναι η καθημερινότητά τους και πώς αισθάνονται.
- Στην ερώτηση: «Τι συναισθήματα πιστεύεις ότι έχουν τα άτομα αυτά;» οι μαθητές απάντησαν λύπη, μοναξιά, ντροπή, ανικανότητα και θυμό.
- Στην ερώτηση: «Τι συναισθήματα έχεις εσύ για τα άτομα αυτά;» οι μαθητές απάντησαν αγάπη, υπερηφάνεια αλλά και λύπη.
- Στην ερώτηση: «Τι θα έκανες για να βοηθήσεις τα άτομα αυτά;» οι μαθητές απάντησαν ότι θα τους έκαναν παρέα και θα τους βοηθούσαν να περάσουν το δρόμο.
- Στην ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνει η κοινωνία και το κράτος για τα άτομα με αναπηρία για να έχουν μια πιο εύκολη και ισότιμη καθημερινότητα; ;» οι μαθητές απάντησαν να δημιουργηθούν θέσεις στάθμευσης , αναπηρικές ράμπες σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες και θέατρα , ειδικά διαμορφωμένα πεζοδρόμια , ειδικά φανάρια με ήχο για τους πεζούς με προβλήματα όρασης και καλύτερα νοσοκομεία αλλά και να δοθούν εκπαιδευμένοι σκύλοι– οδηγοί σε όσους έχουν προβλήματα όρασης.
- Τέλος, στην ερώτηση: «Το σχολείο τι μπορεί να κάνει για τα άτομα αυτά;» οι μαθητές απάντησαν να υπάρχει Καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή (ράμπες αναπήρων, θρανία, αίθουσες, ασανσέρ) καθώς και εξειδικευμένο εκπαιδευτικό προσωπικό σε κάθε σχολείο.
Ο εκφοβισμός και η βία στο σχολικό περιβάλλον αποτελούν ένα διαχρονικό και έντονο πρόβλημα που δρα αρνητικά στην ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων, με σοβαρές επιπτώσεις τόσο στην ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη όσο και στη μαθησιακή διαδικασία.
Στο πλαίσιο διεξαγωγής των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων με θεματική ενότητα «Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ – Κοινωνική συναίσθηση & Ευθύνη» -Συμπερίληψη, αλληλοσεβασμός, διαφορετικότητα, οι μαθητές και οι μαθήτριες του Στ2 με την καθοδήγηση της δασκάλας τους κυρίας Φωτεινής Μαργέλλου είχαν τη δυνατότητα να διασαφηνίσουν έννοιες σχετικές με το φαινόμενο (εκφοβισμός, είδη εκφοβισμού, εμπλεκόμενοι) και να «δουν» εντός και εκτός πλαισίου πώς σκέφτεται ο κάθε εμπλεκόμενος (θύμα/θύτης/παρατηρητής) ή τι νιώθουν οι άλλοι για τον κάθε εμπλεκόμενο.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες διαχώρισαν τι είναι σύγκρουση και τι εκφοβισμός και εργάστηκαν ομαδικά με μελέτες περιπτώσεων για τις μορφές σχολικής βίας/εκφοβισμού. Στη συνέχεια, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και σχημάτισαν σε χαρτί του μέτρου το περίγραμμα του σώματος ενός παιδιού, που αντιπροσώπευε αντίστοιχα τον θύτη, το θύμα και τον παρατηρητή. Κάθε ομάδα έγραψε με μαρκαδόρους σκέψεις, συναισθήματα και χαρακτηρισμούς του θύτη/ θύματος/παρατηρητή για τον εαυτό του – στο εσωτερικό του περιγράμματος – και αντίστοιχα σκέψεις που κάνουν γι΄αυτόν οι άλλοι (φίλοι, συμμαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί) στο εξωτερικό του περιγράμματος. Άραγε υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές; Πώς αντιδρώ σε ένα περιστατικό εκφοβισμού; Μήπως πρέπει να μπω στη θέση του άλλου; Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε δράση και να ευαισθητοποιήσουμε τους/τις συμμαθητές/τριές μας.
Δύο φορές την εβδομάδα η τάξη του Γ2 μεταμορφώνεται σε ένα εργαστήρι συναισθημάτων και συνεργασίας.
Μέσα από το παιχνίδι και τη συζήτηση οι μαθητές και οι μαθήτριες με τη δασκάλα κυρία Άρτεμη Σιδέρη εξερευνούν τον κόσμο των κοινωνικών δεξιοτήτων. Μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τη χαρά, τη λύπη, το άγχος, ενώ ανακαλύπτουν τη δύναμη της αγάπης, του σεβασμού και της ευγνωμοσύνης.
Στόχος του προγράμματος είναι να γίνουν μία δεμένη ομάδα που επικοινωνεί με ευγένεια και σεβασμό και λύνει κάθε πρόβλημα με συνεργασία.
Με όπλο το παιχνίδι, εστιάζουν σε:
Συναισθηματική Νοημοσύνη: διαχείριση άγχους, λύπης και θυμού
Αξίες ζωής: Σεβασμός, αγάπη, ευγνωμοσύνη
Ομαδικότητα: Τρόποι επικοινωνίας και συνεργασίας. Μαθαίνουν να ακούν, να μοιράζονται και να δημιουργούν έναν χώρο όπου όλοι νιώθουν ασφαλείς και σημαντικοί.
Για τους μαθητές του Γ2, η σωστή συνεργασία είναι το κλειδί για μία ευτυχισμένη σχολική ζωή.
Το σύνθημά τους είναι:
«Με σεβασμό και αγάπη, η τάξη μας ανθίζει!»
Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2025, εορτάστηκε η Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία, η οποία καθιερώθηκε και τηρείται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο από το 1992.
Στο πλαίσιο της ημέρας αυτής, κρίθηκε απαραίτητο οι μαθήτριες και οι μαθητές του Γ1 να αποκωδικοποιήσουν τα αρχικά και τη σημασία του όρου ΑμεΑ. Από τη συζήτησή τους προέκυψε ότι τα αρχικά ΑμεΑ, όπως μαρτυρά και η εναλλαγή κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων, αποτελούν τον επίσημο όρο για τα Άτομα με Αναπηρίες.
Οι κυριότερες μορφές αναπηρίας είναι οι κινητικές, οι νοητικές, οι σωματικές, οι ψυχικές καθώς και οι αναπηρίες που αφορούν τις αισθήσεις όπως η οπτική ή ακουστική αναπηρία. Αντίθετα όροι όπως άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να αποφεύγονται, καθώς από τους όρους αυτούς δεν αναδεικνύονται τα δικαιώματα αυτών των ατόμων αλλά δίνεται έμφαση στην ειδική μεταχείρισή τους.
Η πραγματική σημασία της ημέρας αυτής είναι να γίνει κατανοητό ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ανεξάρτητα από το εάν είναι διαφορετικοί. Επιπλέον, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ανάγκες. Οι άνθρωποι μεταξύ τους πρέπει να δείχνουν σεβασμό, να συνεργάζονται και να βοηθούν ο ένας τον άλλο.
Πιο συγκεκριμένα, πρέπει όλοι να τους δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό αλλά και θαυμασμό, γιατί παρά τις δυσκολίες στην καθημερινότητά τους ή τα προβλήματα υγείας τους, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, καθώς δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν συνέχεια για το καλύτερο.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς περπατούν τα άτομα με οπτική αναπηρία με όλα αυτά τα εμπόδια στους δρόμους; Άραγε είναι εύκολο να κινείται κανείς στις γειτονιές με αναπηρικό αμαξίδιο; Πώς θα μορφωθούν ή θα ενημερωθούν τα άτομα με αναπηρίες στις αισθήσεις; Σε τι αθλήματα μπορούν να λάβουν μέρος; Πού μπορούν να εργαστούν; Φίλους έχουν; Πώς αισθάνονται;
Μπαίνοντας για λίγα λεπτά στη θέση τους, τα παιδιά σκέφτηκαν ότι στα συναισθήματά μας θα επικρατούσε η μοναξιά, η αίσθηση ανικανότητας, η αδικία , η θλίψη, η ντροπή, ο θυμός, η ζήλεια για όσα θέλουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν.
Στην πραγματικότητα όμως όλοι μας νιώθουμε περηφάνια για τα όσα καταφέρνουν καθημερινά παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθώς και ευγνωμοσύνη καθώς μας υπενθυμίζουν πόση αξία έχει η προσπάθεια και ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ.
Στα άτομα με αναπηρίες είναι απαραίτητο να διασφαλίζονται μεταξύ άλλων δικαιώματα όπως η τροφή, ο ύπνος, η οικογένεια, τα ρούχα, η μόρφωση, η ιατρική βοήθεια, η εργασία, η φιλία, η συμμετοχή σε αθλήματα.
Η καθημερινή ζωή τους θα ήταν πιο εύκολη και ισότιμη, εάν τους εξασφαλίζονταν για παράδειγμα καλύτερα νοσοκομεία, ειδικά διαμορφωμένα πεζοδρόμια, αναπηρικές ράμπες σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, θέατρα, θέσεις στάθμευσης, ειδικά φανάρια με ήχο για τους πεζούς με προβλήματα όρασης όπως και εκπαιδευμένους σκύλους οδηγούς.
Ένα απλό παράδειγμα υπεύθυνης συμπεριφοράς που πρέπει όλοι να υιοθετήσουν είναι να μην παρκάρουν σε θέσεις αναπήρων. Επιπλέον, καλό θα ήταν να βοηθούν τα άτομα αυτά στις μετακινήσεις τους με το να μην κλείνουν τα πεζοδρόμια και τις ράμπες αναπήρων αλλά και να μην καταστρέφουν υποδομές όπως τα ειδικά πλακάκια για τα άτομα με οπτικές αναπηρίες. Όλα τα σχολεία χρειάζεται να διαθέτουν ράμπες αναπήρων αλλά και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για να φροντίζει τα άτομα αυτά.
Στο πλαίσιο αυτό, με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα Ατόμων με αναπηρία, οι μαθήτριες και οι μαθητές του Γ1 βλέποντας «με τα μάτια της ψυχής» ένωσαν τις φωνές τους και θέλοντας να στείλουν ένα μήνυμα ενότητας και αλληλοσεβασμού χωρίστηκαν σε όμάδες και κατασκεύασαν ειδικές αφίσες ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης, οι οποίες διακόσμησαν την τάξη τους και χώρους του σχολείου, αξιοποιώντας τη πιο γνώριμη σε όλους σήμανση για τα άτομα με αναπηρία (αναπηρικό αμαξίδιο).
Αρχικά τις πλαστικοποίησαν για να μην χαλάσει το κολάζ και έπειτα τις τύπωσαν σε ειδικό χαρτί όπως είναι οι κανονικές αφίσες που τυπώνονται για παρόμοιους σκοπούς. Τέλος, συμπλήρωσαν ανά ομάδες προσαρμοσμένο φύλλο εργασίας όπου συγκέντρωσαν όσα συζήτησαν και έμαθαν σήμερα.
Η ιστοσελίδα δημιουργήθηκε το σχολικό έτος 2024-2025 στα πλαίσια του μαθήματος Εργαστηρίου Δεξιοτήτων στο τμήμα ΣΤ2 και των δράσεων για τον Ενεργό Πολίτη.
Σκοπός της ιστοσελίδας είναι η παρουσίαση των παραμυθιών που έφτιαξαν οι μαθητές του ΣΤ2 στο μάθημα καθώς και η παροχή της δυνατότητας σε παιδιά με προβλήματα όρασης να ακούσουν και σε παιδιά με προβλήματα ακοής να δουν και να καταλάβουν (νοηματική γλώσσα) τα παραμύθια μας.
Σιγά- σιγά η ιστοσελίδα εμπλουτίζεται με παραμύθια μαθητών άλλων τάξεων.
Ευχόμαστε να σας αρέσουν τα παραμύθια μας και να απολαύσετε την ανάγνωση ή/και την ακρόασή τους.
Για να μπείτε στην ιστοσελίδα, πρέπει να πατήσετε στο σύνδεσμο κάτω από την εικόνα:
Ή αλλιώς…Σεμινάρια “Επαγγελματικού Προσανατολισμού”, στα οποία προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν οι γονείς των μαθητών και μαθητριών του Γ2, προκειμένου να μας παρουσιάσουν το επάγγελμά τους σε μία προσπάθεια βιωματικής προσέγγισης της ενότητας “Επιχειρηματικότητα” των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων. Οι γονείς έγιναν επιμορφωτές, τα παιδιά επιμορφούμενοι μαθαίνοντας όχι μόνο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε επαγγέλματος, αλλά και τη διαδρομή για να καταφέρει κάποιος να το ασκήσει. Από τα Σεμινάρια Επιχειρηματικότητας δεν έλειπαν τα ειδικά ντοσιέ με τις σημειώσεις που κρατούσαν οι μαθητές και οι μαθήτριες και, φυσικά, τα “βραβεία παρουσίασης” μαζί με τα αναμνηστικά “απίθανα μολύβια” που δόθηκαν στους γονείς για την τιμή που μας έκαναν να συμμετέχουν ενεργά σε αυτήν την πρωτοβουλία, αποδεικνύοντας την άρρηκτη σχέση Σχολείου και Οικογένειας.
Στο μάθημα “Εργαστήριο Δεξιότητων” του Στ2, οι μαθητές του Στ2 και η δασκάλα Πληροφορικής έκαναν ιστορικό περίπατο στο Γαλάτσι, μίλησαν με την κυρία Ελένη Προκοπίου φιλόλογο και ξεναγό για την ιστορία της Ομορφοκκλησιάς, έφτιαξαν παρουσίαση για τα αξιοθέατα του Γαλατσίου και κουίζ για να γνωρίσουμε ακόμα καλύτερα την πόλη μας μέσα από το παιχνίδι.
Μια εισαγωγή στις έννοιες αυτές μας προσέφερε η ανάγνωση και επεξεργασία του “Τριγωνοψαρούλη”, με τον οποίο βουτήξαμε στον ωκεανό της διαφορετικότητας, ζωγραφίσαμε, τραγουδήσαμε, συναισθανθήκαμε…
Τη σκυτάλη πήραν οι “σταθμοί εργασίας” τους οποίους κλήθηκαν να επισκεφθούν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γ2, έναυσμα των οποίων αποτέλεσε η 3η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας. Με βιωματικές δραστηριότητες που αφορούσαν την οπτική – ακουστική – κινητική αναπηρία, τον αυτισμό, αλλά και τις μαθησιακές δυσκολίες, τα παιδιά κατάφεραν να “μπουν στα παπούτσια” αυτού του “διαφορετικού άλλου”. Πόσο προσβάσιμη άραγε είναι η κοινωνία που έχουμε φτιάξει; Πόσο ανεχόμαστε κάτι που δεν είμαστε; Πώς αντιμετωπίζουμε κάτι που δεν κατανοούμε;
Τον καλύτερο επίλογο μας προσέφερε ο Έλμερ, ο παρδαλός ελέφαντας, τον οποίο αποτυπώσαμε καλλιτεχνικά σε έναν μεγάλο καμβά και επαναλάβαμε δυνατά:
“Εγώ είμαι έτσι, εσύ αλλιώς, μα πώς θα ήταν ο κόσμος μας, αν δεν ήσουν διαφορετικός;”
