spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Πριν από λίγο έλαβα το ακόλουθο e-mail. Οι κρίσεις είναι δικές σας!

“Ονομάζομαι Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, είμαι τυφλή και κάτοχος σκύλου-οδηγού. Ερευνήτρια στο ΙΤΕ Ηρακλείου, υποψήφια διδάκτωρ στην ιατρική σχολή του παν/μίου Κρήτης και πρόεδρος της Ελληνικής Σχολής σκύλων-οδηγών «Λάρα». Ζω στο Ηράκλειο Κρήτης όπου η πρόσβαση του σκύλου-οδηγού επιτρέπεται παντού. Και στην πολιτισμένη υποτίθεται πρωτεύουσα; Σήμερα πρωτομαγιά, θέλησα να πάω με μια φίλη για φαγητό στην ταβέρνα «Καλοζύμη» που βρίσκεται δίπλα στο πατρικό μου, στο Χαλάνδρι. Στην είσοδο της ταβέρνας, ο υπεύθυνος μας πληροφόρησε πως απαγορεύονται τα σκυλιά.  Απαντήσαμε ότι, έτσι κι αλλιώς θα τρώγαμε στην αυλή αφού είχε ωραία μέρα. Εκείνος, αντέτεινε πως ο σκύλος απαγορεύεται ακόμα και στην αυλή και πρότεινε να μας βγάλει ένα  τραπέζι στο δρόμο! Φύγαμε και πήγαμε ακριβώς δίπλα στην ταβέρνα «Ιορδάνης». Δυστυχώς κι εκεί, η ίδια αντιμετώπιση: ο σκύλος δεν επιτρέπονταν ούτε καν στην αυλή.  Κι ερωτώ τους φίλτατους αναγνώστες:
1. Αξίζει ένας άνθρωπος να φάει στο δρόμο, επειδή βλέπει με τα μάτια ενός σκύλου;
2. Μπορεί ο μάγειρας της εκάστοτε ταβέρνας να μαγειρέψει χωρίς τις κατσαρόλες του;
3. Εάν ήμουν φορέας της γρίπης των χοίρων και πήγαινα να φάω δίχως να πω λέξη θα ήμουν εντάξει;

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ, ΣΤΟ FACEBOOK, TO PRESS.GR, KAI ΟΠΟΙΟ ΑΛΛΟ BLOG ΞΕΡΕΤΕ, ΜΗΠΩΣ ΜΑΘΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ. ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ..

Ευχαριστώ Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου
ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ των Α.ΜΕ.Α”

Περισσότερες πληροφορίες για τους σκύλους-οδηγούς στο www.laraguidedogs.gr

  Στο 3ο Γενικό Λύκειο Ηλιούπολης, την Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009 και στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του σχολείου, θα παρουσιαστεί το έργο του Ουίλλιαμ Σέξπηρ “Όνειρο θερινής νύχτας” σε διδασκαλία κ. Σταυρούλας Καλαποθαράκου. Ένα σύνολο 100 περίπου μαθητών υποδύεται, σκηνογραφεί, τραγουδά, διαμορφώνει τα ηχητικά από την αρχή της σχολικής χρονιάς με στόχο την επιτυχημένη απόδοση του έργου. Ψυχή αυτής της οργανωμένης σχολικής καλλιτεχνικής δράσης η καθηγήτρια της Αισθητικής Αγωγής του σχολείου, η ζωγράφος κ. Σταυρούλα Καλαποθαράκου. Αεικίνητη και δημιουργική, ευφάνταστη και πρωτοποριακή μας περιμένει όλους μαζί με τα 1οο περίπου παιδιά της στις 4 Ιουνίου.

                 Τα νέα της κυπριακής εκπαίδευσης είναι πολλά και ενδιαφέροντα. Παραθέτουμε απόψεις από blogs  και όχι μόνο, για την ενημέρωσή σας: Το Υπουργείο Παιδείας, διά του Πανεπιστημίου Κύπρου σχεδιάζει την εισαγωγή των αποφοίτων ιδιωτικών αγγλόφωνων σχολείων, υποψηφίων για τα δημόσια πανεπιστήμια με μόνη αξιολόγηση πιστοποιητικό διεθνών εξετάσεων, τις εξετάσεις GCE. Αυτό βεβαίως σημαίνει την ευθεία αμφισβήτηση των Παγκυπρίων Εξετάσεων. Τα blogs που ασχολούνται με το θέμα θεωρούν ότι υπονομεύεται ο θεσμός των παγκυπρίων εξετάσεων για πρόσβαση στα δημόσια Πανεπιστήμια. Επίσης τονίζουν ότι νομιμοποιείται η άνιση μεταχείριση αποφοίτων ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων και ότι υποβαθμίζεται εσκεμμένα η χρήση της ελληνικής γλώσσας χάριν της αγγλικής. Άντε βρε, και στα δικά μας!

Διευθύνσεις για την Κυπριακή Εκπαίδευση:

http://www2.cytanet.com.cy/lyapvarn/links/links.htm

 Το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών σε συνεργασία με άλλες Σχολές και Τμήματα των Ελληνικών Α.Ε.Ι διοργανώνει το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από 28 έως 31 Μαΐου 2009. Σκοπός του Συνεδρίου είναι η παρουσίαση της βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας καθώς και των θεωρητικών προσεγγίσεων στην εκπαίδευση (ανώτατη, δευτεροβάθμια, πρωτοβάθμια). Επίσης, η διατύπωση εμπεριστατωμένων προτάσεων για το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας και η παρουσίαση ερευνητικών ευρημάτων και παιδαγωγικών εμπειριών από διακεκριμένες προσωπικότητες στο χώρο της εκπαίδευσης.
Η τελετή έναρξης των εργασιών θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 28 Μαΐου 2009 και ώρα 18:00΄ στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών (κεντρικό κτήριο, Πανεπιστημίου 30). Οι εργασίες του Συνεδρίου θα συνεχισθούν την Παρασκευή 29, το Σάββατο 30 και την Κυριακή 31 Μαΐου 2009 στο Ξενοδοχείο Divani Caravel Hotel (Bασ. Αλεξάνδρου 2). Το κόστος συμμετοχής ανέρχεται στα 70 ευρώ για τους συνέδρους και στα 50 ευρώ για τους φοιτητές.
Θεματικές ενότητες Συνεδρίου
” Γνωστικοί μηχανισμοί μάθησης
” Ψυχολογία και εκπαίδευση
” Μάθηση και νευροεπιστήμες
” Μέθοδοι διδασκαλίας παιδιών, εφήβων, ενηλίκων
” Γενική διδακτική
” Διδακτική της γλώσσας, της λογοτεχνίας και της ιστορίας
” Διδακτική των μαθηματικών και φυσικών επιστημών
” Διδακτική Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών
” Διδακτική Θεωρητικών Επιστημών
” Διδακτική Βιολογικών και Ιατρικών Επιστημών
” Διαπολιτισμική εκπαίδευση
” Περιβαλλοντική εκπαίδευση
” Δια βίου εκπαίδευση
” Εκπαιδευτική πολιτική και διοίκηση εκπαίδευσης
” Νέες τεχνολογίες και εξ αποστάσεως εκπαίδευση
” Ειδική αγωγή
” Αισθητική αγωγή
” Μαθησιακές δυσκολίες-Δυσλεξία
” Εκπαίδευση ευφυών μαθητών
” Ψυχομετρικά εργαλεία στο χώρο της εκπαίδευσης

Πληροφορίες παρέχονται από τα τηλέφωνα: 210 3688460 και 210 3688011.

Παντελής Μπουκάλας, “Σιγά μην τους τα δώσω…“, Απόσπασμα άρθρου από τον τύπο
[ … ] Και βέβαια, η διαφήμιση μας διδάσκει ηθική, αλλά από άλλους δρόμους και με άλλους τρόπους. Μας εθίζει στην ηθική της επιβολής, της «νίκης», του κέρδους, της φιλαυτίας και της μισανθρωπίας. Τυπικότατο δείγμα, δύο εντελώς πρόσφατα διαφημιστικά «τηλεδράματα» τυχερού παιγνιδιού: Στη μια περίπτωση κάποια γιαγιά και στην άλλη ένα ζευγάρι κερδίζουν επιτέλους «τα εκατομμύρια των ονείρων τους», χάρη στην εύνοια της ξυστής τύχης. Ξαφνιασμένοι ακόμη (δηλαδή, όντας ακόμη εντός εαυτού), καταπιάνονται με τη διανομή των κερδών σε συγγενείς και φίλους: τόσα θα πάρει το ένα παιδί, τόσα το άλλο, τόσα τα εγγόνια, τόσα τ’ αδέρφια, να μη μείνει κανένας παραπονεμένος, να μη μείνει κανένας απρόσκλητος στην καλή την ώρα.
Γρήγορα όμως η επαφή των χεριών τους με τα «σπαρταριστά» πεντοχίλιαρα τους καθιστά έξαλλους, αφού τους κλέβει τον αυθεντικό τους εαυτό, τους κλέβει δηλαδή τους συγγενείς και τους φίλους. Παραζαλισμένοι από την Κίρκη των χρημάτων, μεταμορφώνονται σταδιακά και τελικά διακόπτουν τη νοητή διανομή και λένε το μεγάλο όχι: «Σιγά μην τους τα δώσω…». Το χαιρέκακο γελάκι που συνοδεύει αυτή την απόφασή τους αποκαλύπτει ότι αισθάνονται απολύτως ικανοποιημένοι από την έγκαιρη ανάνηψή τους, χάρη στην οποία διασώθηκαν από την ανοησία της σπατάλης, από τη φρίκη της φιλίας, από το έγκλημα της γενναιοδωρίας – από τον κατά βάθος εαυτό τους εντέλει.
«Σιγά μην τους τα δώσω…». Έτσι απλά, απλούστατα, με πέντε λέξεις που η σημασία τους προτείνεται σαν φυσική, δίκαιη και αυτονόητη, καταπατούνται αισθήματα, περιφρονούνται δεσμοί καρδιακοί, νοθεύεται το αίμα και καταλύονται οι σχέσεις που αυτό καθιερώνει. Υψώνονται λοιπόν (και βέβαια, όχι ανεπαισθήτως (1) παρά εν γνώσει και υπερηφάνως) τείχη γύρω από τον τυχερό, που θα τον χωρίσουν από το πλήθος των δικών του, από την ανάγκη τους αλλά και από την αγάπη τους.
Το ολιγόλεκτο – δήθεν χαριτωμένο – διαφημιστικό σλόγκαν δεν πρωτοτυπεί βέβαια, απλώς παραδίδει σε μορφή εύπεπτη μιαν ολόκληρη τεχνική βίου. Το εκπεμπόμενο ιδεολογικό μήνυμα δεν έχει τη δυνατότητα να αιφνιδιάσει ή να ξενίσει το ανθρώπινο περιβάλλον, το οποίο εμφανίζεται ήδη έτοιμο να το υποδεχθεί και να το ενστερνιστεί, χάρη και στην έντονη προεργασία που έχει υποστεί από τους πολιτικούς, τις συντεχνίες και τα είδωλα που ασταμάτητα παράγει και ακόρεστα καταναλώνει η γυάλινη οθόνη. Το μοντέλο της «νέας εποχής» -τις ενσαρκώσεις του οποίου τις βλέπουμε και τις ακούμε να κηρύσσουν τα νεοκυνικά διδάγματά τους από ποικίλα πόστα-, δεν συγχωρεί την ευαισθησία, τη γενναιότητα και το δόσιμο, αλλά προτείνει σαν θεμελιακή προϋπόθεση της επιτυχίας τον έρωτα του εγώ και την εχθρότητα προς τους άλλους. Αλλά ποιες κοινωνίες, ποιες κοινότητες ανθρώπων μπορεί να συστήσει η «ωμοθυμία»;
————–
1. Αναφορά στο στίχο του Καβάφη για τα τείχη που τον «έκλεισαν ανεπαισθήτως έξω».

“Οι λέξεις, λέει ο Λεβί – Στρως, είναι εργαλεία, και ο ο καθένας μας μπορεί να τις χρησιμοποιεί, όπως νομίζει, φτάνει προηγουμένως να εξηγεί τις προθέσεις του”. Με άλλα λόγια οι λέξεις δεν έχουν μόνο διαφορετικές σημασίες, αναλόγως με το πού και πώς χρησιμοποιούνται, αλλά αποκτούν και ιδιαίτερο κύρος, ανάλογο με την σκέψη που τις ζωντανεύει και τις χρησιμοποιεί. Έτσι σας παραδίδω τα κείμενα των εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας α) του Άγγελου Τερζάκη για τους υποψηφίους των γενικών εξετάσεων και β) του δημοσιογράφου κ. Παντελή Μπουκάλα για τους μαθητές των ΤΕΕ. Να τα απολαύσετε!

Άγγελου Τερζάκη, Ταραγμένες ψυχές, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1993, σσ. 155-156
Η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις΄ μόνα τους εκείνα, όταν διαθέτεις ηθική υγεία, σε παρακινούν, κι’ άθελά τους ακόμα, να διαβάσεις άλλα, αντίθετα, για να μορφώσεις γνώμη, να συγκρίνεις, να διαφωτιστείς, να επιβεβαιώσεις την προσωπική σου αυτοτέλεια, να μη γίνεις ετερόφωτος, ετεροκίνητος. Έτσι, με το ένα βιβλίο ν’ ανασκευάζει ή να πολεμάει τ’ άλλο, όλα μαζί σε γυμνάζουν στη διαδικασία του διαλόγου, όπου κανένας δεν ρητορεύει από «θέσεως ισχύος», γιατί εδώ την αυθεντία, όταν κι’ όπου υπάρχει, με τρόπο πάντως ελέγξιμο, δεν την περιφρουρεί καμμιά αστυνομική δύναμη. Δικαίωμά σου να κρίνεις και τους μέγιστους, υπό προσωπική σου ευθύνη. Μ’ αυτή την έννοια και μόνο – δηλαδή με την υψηλότερη – μπορεί κανένας να μιλάει, όπως συνηθίζεται, για «δημοκρατία των Γραμμάτων». Δεν είναι καθεστώς ακέφαλο: οι άριστοι διαλάμπουν, και σε κλίμακα διεθνή. Αλλά δεν σε υποχρεώνει, δηλαδή δεν σε υποτάσσει, κανένας τους.
Η αρετή τούτη γίνεται εντονότερα αισθητή σε καιρούς πολιτικά σκοτεινούς ή ισκιωμένους, όταν τα μαζικά μέσα επικοινωνίας μπαίνουν αυθωρεί (1) στην υπηρεσία του σατραπισμού (2). Το βιβλίο τότε, ως ελεύθερη έκφραση ιδεών, ή απαγορεύεται – κι αυτό γίνεται τότε πανηγυρική εκδήλωση αδυναμίας των κρατούντων – ή απομένει μόνο του να διασώζει την αξιοπρέπεια των συνειδήσεων. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας τού στήνουν πολιορκία στενή, για να το παραμερίσουν, να το υποκαταστήσουν. Όταν το πετυχαίνουν, αυτό πληρώνεται πανάκριβα από τον άνθρωπο, με αντίτιμο το αυτεξούσιό του. Δοκιμάστε όμως να χρησιμοποιήσετε το βιβλίο ως μέσο προπαγάνδας: Αναδίνει αμέσως μιαν αποφορά (3) σ’ ακτίνα μακρύτατη, ειδοποιεί. Είναι, θα έλεγε κανένας, μαγική, ακατάλυτη, η ζώνη που περιβάλλει την αγνότητα του βιβλίου.
Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε πως ο πολιτισμός μας έχει παρεκκλίνει, αν δεν έχει πάρει ολότελα στραβό δρόμο κάτω από την επίδραση σκοτεινών εκμεταλλευτών. Μόνη ελπίδα να διορθωθεί η πορεία του, όσο θα είναι ακόμα καιρός, το βιβλίο. Ο Βολταίρος είχε πει κάποτε πως τον κόσμο τον κυβερνάνε τα βιβλία. Σήμερα πρέπει ένας άλλος λόγος, ακόμα πιο κρίσιμος, να ειπωθεί: Πως ο κόσμος, αν σωθεί, θα το χρωστάει στο βιβλίο. Γιατί αυτό το γκόλφι (4) της ανθρωπιάς έχει τη δύναμη να ξορκίζει τα δαιμόνια, να εξυγιαίνει την ατμόσφαιρα, να οπλίζει τη λυτρωτική φαντασία, να ξυπνάει την αυτογνωσία, ν’ ανάβει το μάτι, να στυλώνει το φρόνημα, να ψυχώνει το χέρι. Η μάχη του ανθρώπου δεν θα χαθεί ενόσω θα υπάρχει καταφυγή του Λόγου, το βιβλίο.
1. αυθωρεί: ευθύς, αμέσως
2. σατραπισμός: δεσποτισμός, αυταρχισμός
3. αποφορά: δυσάρεστη οσμή, κακοσμία
4. γκόλφι: εγκόλπιο, φυλακτό

Συνεχίζεται

 Έχουμε  ξαναμιλήσει για το διήμερο αυτό και την πνευματική δραστηριότητα που ξεδιπλώνεται στην Αθήνα. Αν δεν έχετε κάτι “καλύτερο” αξίζουν την επίσκεψή σας. Πρόκειται για το Συμπόσιο Αστρονομίας που πραγματοποιείται στο Κεντρικό Κτήριο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ας γράψουμε και μια φορά ολόκληρο το όνομα του ιδρύματος, που διαρκώς το … τεμαχίζουμε) και για το 6ο Πανελλήνιο Παιδοψυχιατρικό Συνέδριο με θέμα την ψυχική υγεία του παιδιού και του εφήβου στη σύγχρονη Ελλάδα, που πραγματοποιείται στην Αίγλη του Ζαππείου Μεγάρου.

Οι σχετικές διευθύνσεις:

http://www.hscapcongress2009.gr/images/stories/eggrafa/programma13052009.pdf

 και http://www.helas.gr/events/uoa_may09.pdf

Η αγαπημένη μου εφημερίδα έκανε γκάφα. Καλύτερα να “αποκαλύψει” με θάρρος και τόλμη τις θέσεις της σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Να γράψει ευθέως και με την εντιμότητα της ευθύβολης πένας σχετικά με την πρωινή προσευχή, το μάθημα των θρησκευτικών και ό,τι άλλο θεωρεί ότι είναι ανάγκη να εξαιρεθεί από την εκπαιδευτική διαδικασία, παρά να “αξιολογεί” συνεντεύξεις και δρώμενα, “στήνοντας” θέσεις, απόψεις και “επιλέγοντας” να παρουσιάζει το υλικό της με τη μέθοδο της μισής αλήθειας. Το χειρότερο  είναι που, από την εποχή του Ισοκράτη και του Πλάτωνα έως τις μέρες μας, όσοι υπήρξαν κάποτε μαθητές έχουν κριτική θέση για την εκπαίδευση και “ιδανικές” προτάσεις για επικειμένες μεταρρυθμίσεις. Σαν να νομιμοποιούμαι, δηλαδή, εγώ, επειδή 11 ετών χειρούργησα την σκωλικοειδίτιδά μου να έχω απόψεις και προτάσεις επί των χειρουργικών επεμβάσεων. Μήπως όμως είναι εντιμότερο να παραδεχόμαστε, όσα δεν γνωρίζουμε; Ο Σωκράτης μας άφησε την παρακαταθήκη του “εν οίδα, ότι ουδέν οίδα” (ένα γνωρίζω καλά, ότι τίποτε δεν γνωρίζω καλά!!). Γιατί την υποθηκεύσαμε; Με αφορμή, λοιπόν, δημοσίευμα που αναφέρεται στις συνθήκες που επικρατούν στην πρωινή προσευχή θέλω να κάνω κάποιες διαπιστωτικές παρατηρήσεις σε ένα   απόσπασμα, ως δάσκαλος άλλης ειδικότητας, και διατηρώ την καλή ελπίδα να προβληματιστούν οι ενδιαφερόμενοι, υποστηρίζοντας την περιγραφή του κ. Α. Καρυώτογλου (δασκάλου γνήσιας καλλιέργειας και ευγένειας): α. Η εκπαιδευτική νομοθεσία δεν επιβάλλει την συμμετοχή την προσευχή. Κανένας δεν υποχρεώνει, ούτε εγκαλεί τον μαθητή που δεν επιθυμεί να κάνει τον σταυρό του ή να παρίσταται στην πρωινή προσευχή, πολύ δεν περισσότερο αν ο μαθητής ανήκει σε άλλο δόγμα. β. Ο μαθητής που βρίσκεται στην αυλή του σχολείου επιλέγει να συμμετάσχει στην προσευχή, όπως επιλέγει να πάει σε μια συνέλευση ή άλλη κοινωνικοποιητική λειτουργία του σχολείου του.

Η ομαδικότητα και οι κανόνες μέτρου για την συμπεριφορά μας, όπως στην προσευχή, στον χορό, στην αθλοπαιδιά, στις μαθητικές συνελεύσεις, στην θεατρική ή στην αισθητική αγωγή είναι στοιχείο της διαδικασίας της κοινωνικοποίησης¹ που συντελείται στο σχολείο παντιοτρόπως (εξαιρείται βεβαίως, η ομαδική δραστηριότητα, που απαντάται τελευταία στα σχολεία και συντελείται στις τουαλέτες μέσω κινητών τηλεφώνων). Αντί να σοκάρεστε φίλοι μου με την προσευχή και το μάθημα των θρησκευτικών να σοκάρεστε με την κόπωση των παιδιών, την συγκυρία να παιδαγωγούνται από ανεύθυνους ενήλικες, την ανεπαρκή τους πληροφόρηση για την λειτουργούσα κοινωνία αν και έχουν πολλές πληροφορίες, την ευκολία με την οποία υιοθετούν φθαρμένες εξουσίες και λάβαρα 19 χρόνια μετά την πρώτη κατάληψη και την αδυναμία τους να δημιουργήσουν νέες αξίες με περιεχόμενο, μα κυρίως να δυσανασχετείτε με τα αίτια του φαινομένου.

Μη φοβάστε … παιδιά. Ο προσηλυτισμός που γίνεται στα σχολεία δεν είναι για τον Χριστιανισμό.  Άλλος είναι ο προσηλυτισμός που συντελείται. Και γι’ αυτόν πρέπει να παλέψουμε όλοι. Δυστυχώς δεν μπορούμε πια να κάνουμε προγνώσεις. Καμμιά πρόβλεψη, από την δεκαετία του 1980, δεν αντιμετωπίστηκε με τόλμη και γενναιότητα. Γι’ αυτό και σήμερα κάνουμε διαπιστώσεις. Και ήταν αναμενόμενο, αφού το σχολείο και η ζωή του είναι υπόθεση όλων εκείνων, που έχουν σχέση με αυτό: διδάσκοντες και μαθητές, γονείς και φορείς, τοπική κοινωνία και πολιτεία. Και όλοι αυτοί θα έπρεπε να συνεργάζονται εγκαταλείποντας τις ετεροκαθοριζόμενες αντιθέσεις τους για το κοινό καλό. Οι παρελάσεις δεν είναι υπόθεση του καθηγητή φυσικής αγωγής, η πρωινή προσευχή (σε όλες και με όλες τις θρησκείες) δεν είναι υπόθεση του θεολόγου, η έλλειψη ενδιαφέροντος για τις θεατρολογικές δραστηριότητες δεν είναι υπόθεση του θεατρολόγου, η προετοιμασία μιας σχολικής γιορτής δεν είναι υπόθεση μόνο του φιλολόγου κλπ. Όταν υπάρχει αγαστή συνεργασία μεταξύ τους για τον ιδανικό στόχο μιας κοινωνίας (που είναι η διαμόρφωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου με βάση το πρότυπο της ισορροπίας και της αρμονίας της ψυχής, Ν. 1566/1985) τότε δεν συντελείται κανενός είδους προσηλυτισμός, καμμιά δυσαρμονία. Γιατί η κοινωνία αυτή, εθνική ή πολυεθνική, ενός ή πολλών πολιτισμών θα είναι κοινωνία ανθρωποκεντρικού προσανατολισμού που δεν αφήνει να συμβαίνει αυτό που ξορκίζει διαπιστωτικά ο ποιητής: “ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ / το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό” Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας».

Ίσως όμως το  ποτάμι να μη γυρίζει πίσω κι ας ζω την ψευδαίσθηση ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμη στον πάτο του πηγαδιού… Όπως κι αν έχει, όμως, παιδιά, αφήστε ήσυχη της ώρα της πρωινής συγκέντρωσης και της προσευχής, την ώρα της προετοιμασίας για τις κοινές δραστηριότητες της μέρας. Πηγαίνετε να “παίξετε” αλλού. Στην Α΄και Β΄Δημοτικού για παράδειγμα …

¹ Όποιος δεν γνωρίζει ότι οι ναοί, οι τελετές, οι αθλητικοί αγώνες κλπ. ήταν τα συλλογικά αλεξικεραυνα έναντι της εσωτερικής βίας, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τίποτε από την ελληνική τέχνη. Δεν είναι π.χ. σε θέση να καταλάβει για ποιο λόγο έπρεπε να μπει η γιγαντομαχία στο αέτωμα του Παρθενώνα.
Θεόδωρος Ζιάκας, Πέρα από το Άτομο, Εκδόσεις Αρμός, 2003, σελ. 49.

“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στην
ΕΙΔΙΚΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
Ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για τον εορτασμό της Ημέρας της Μητέρας.
Παρακαλώ τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Σιούφα να πάρει το λόγο.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΙΟΥΦΑΣ (Πρόεδρος της Βουλής): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τιμούμε σήμερα την Ημέρα της Μάνας. Η Βουλή των Ελλήνων αφιερώνει διαχρονικά τη δεύτερη Κυριακή κάθε Μαΐου σε ειδική συνεδρίασή της αναφορές για τη Μάνα.
Το πρόσωπο και η ιδέα της μάνας, της μητέρας, είναι για όλους τους ανθρώπους η ίδια η ζωή. Στη μάνα οφείλεται η αρχή της ζωής, η ανατροφή, η ανάπτυξη της προσωπικότητας, τα θεμελιώδη εφόδια της πορείας της ζωής. Αυτή την αυτονόητη τιμή βρισκόμαστε σήμερα εδώ να απονείμουμε στην ύπαρξη και την ιδέα της μητέρας, της μάνας.
Η Βουλή των Ελλήνων σήμερα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, εκφράζει τα αισθήματα όλων των Ελλήνων και όλων των Ελληνίδων. Στην Αίθουσα αυτή τιμούμε για μια ακόμη φορά την Ημέρα της Μητέρας και την Παγκόσμια Ημέρα Εορτασμού της. Υπάρχουν όμως και πολλές άλλες μέρες που η Βουλή των Ελλήνων τίμησε με αποφάσεις της, με έργα έμπρακτα την Ελληνίδα μητέρα. Από τις αρχές του 20ου αιώνα θέσπισε θεσμούς και νόμους για το γάμο, τον τοκετό, την ανατροφή και την προστασία των παιδιών, τη στήριξη της εργαζόμενης μητέρας, την προστασία της οικογένειας, την πρόνοια, όπου απαιτείται. Δεν έγιναν ούτε σε μια μέρα, ούτε σε μια εποχή, δεν έγιναν χωρίς αγώνες κυρίως των γυναικείων οργανώσεων, αλλά έγιναν πολλά και στην Ελλάδα και τον κόσμο. Μένουν να γίνουν ακόμα περισσότερα. Καθώς η κοινωνία αλλάζει εξελισσόμενη, η έγνοια για την απροστάτευτη μάνα, τη μονογονεϊκή οικογένεια, πρέπει να μεγαλώνει και να γίνεται πιο αποτελεσματική.
Η δημογραφικά αρνητική πορεία επιβάλλει να ληφθούν περισσότερα μέτρα ενθάρρυνσης, προστασίας αλλά και στήριξης της μητρότητας. Η μετατόπιση της ηλικίας του γάμου και της απόκτησης παιδιών, η πραγματικότητα της μητέρας χωρίς γάμο ή σύντροφο είναι προβλήματα που απαιτούν και έγνοια αλλά και νέες ρυθμίσεις. Στην προστασία της μητρότητας στηρίζεται η συνέχεια αλλά και η ύπαρξη του έθνους. Πάντα η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να απονείμει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον είναι η έγνοια γι’ αυτόν. Αυτός ο κανόνας αρμόζει ακόμα περισσότερο στην περίπτωση της μάνας.
Στο πρόσωπο της μάνας γνώρισε την πρώτη όψη της ζωής. Πορευόμενοι στη ζωή έχουμε υποχρέωση και τιμής αλλά και έγνοιας απέναντι στην μάνα, την κάθε μάνα. Η κάθε γενιά ζει τη δική της εποχή και έχει τις δικές της ευθύνες. Το πώς τις διαχειρίζεται, το ήθος αλλά και το παράδειγμα της ετοιμάζει την επόμενη γενιά. Στηρίζοντας τη μάνα της δικής μας εποχής, στηρίζουμε τη ζωή αλλά και το μέλλον της επόμενης γενιάς. Είναι ό,τι καλύτερο αλλά και ό,τι πιο επιβεβλημένο καθήκον για όλους μας. Τη μάνα την τιμούμε, την ευχαριστούμε και την ευγνωμονούμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Ευχαριστούμε, κύριε Πρόεδρε.