spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Αντιγράφω με περίσκεψη το ακόλουθο κείμενο διαμαρτυρίας και το φιλοξενώ στο ιστολόγιό μου και ταυτοχρόναως αισθάνομαι πολλή ντροπή, που ως μέλος μιας απαθούς κοινωνίας δεν έχω αντιδράσει έως τώρα. Οι κρίσεις δικές σας κύριοι και κυρίες συνάδελφοι αλλά για την ιστορία του φαινομένου θα επανέλθω:

«Δευτέρα, 25 Μάιος 2009, Πληροφορίες: Μαυροματάκη Δέσποινα Γεν.Γραμματέας Συλλόγου Καθηγητών Γαλλικής  Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, Αρ. Πρωτ: 25
Προς:
τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων
κ. Άριστόβουλο Σπηλιωτόπουλο
ΥφΕΠΘ κ. Ανδρέα Λυκουρέντζο και κ. Σπυρίδωνα Tαλιαδoύρo, Γεν. Γραμματέα ΥΠΕΠΘ κ. Νίκη Γκατσοπούλου, Γεν. Δ/ντή Προσωπικού ΥΠΕΠΘ κ. Αθ. Κουτρουμάνο, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ
Θέμα: Πληρωμή δεδουλευμένων των ωρομισθίων
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,
Μετά από καταγγελίες πολλών καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας, οι οποίοι εργάζονται ως ωρομίσθιοι στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, διαπιστώσαμε ότι είναι απλήρωτοι από την αρχή του έτους και πολλοί εξ αυτών από την αρχή της σχολικής χρονιάς.
Η ανεπίτρεπτη και αδικαιολόγητη αυτή καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη δεινή εργασιακή και οικονομική κατάσταση των ωρομισθίων συναδέλφων. Είναι γνωστό ότι δουλεύουν σε δύσκολες εργασιακές συνθήκες, χωρίς ασφάλιση σε πολλές περιπτώσεις, δεν πληρώνονται για άλλες υπηρεσίες που προσφέρουν πέραν των ωρών διδασκαλίας. Ζουν στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση για το απαράδεκτα χαμηλό ποσό των 6,90 ευρώ την ώρα και την διασφάλιση κάποιας προϋπηρεσίας.
Προκαλείται εύλογα το ερώτημα γιατί, αφού οι ωρομίσθιοι Γαλλικής Γλώσσας καλύπτουν πάγιες λειτουργικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των σχολείων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και είναι γνωστός από το τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ο αριθμός ωρών Γαλλικής Γλώσσας, το Υπουργείο δεν φροντίζει να εξασφαλίσει το κονδύλι που απαιτείται για την αποζημίωση των ωρομισθίων συναδέλφων;
Όπως όλοι οι εργαζόμενοι έτσι και οι ωρομίσθιοι δικαιούνται να λαμβάνουν έγκαιρα τις πενιχρές αποδοχές τους, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ έως τώρα.
Το εξοργιστικό στην υπόθεση είναι ότι ήδη έχουν παραλάβει τις βεβαιώσεις αποδοχών για την Εφορία και θα φορολογηθούν για χρήματα τα οποία ακόμα δεν έχουν λάβει και είναι άγνωστο με τα μέχρις στιγμής δεδομένα πότε θα λάβουν.
Ζητούμε, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού της ωρομισθίας και την κάλυψη όλων των κενών ΠΕ05 με διορισμούς από τη σχολική χρονιά 2009-2010:
Την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων σε όλους τους ωρομίσθιους με διπλασιασμό της ωριαίας αντιμισθίας από τώρα.
Για το Δ.Σ. Ο Πρόεδρος Σοφοκλής Τσακαγιάννης Η Γεν. Γραμματέας Δέσποινα Μαυροματάκη»

Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος σήμερα. Οι μανιώδεις καπνιστές ας κρατηθούν σε απόσταση από το τσιγάρο για μέρα. Εγώ, πάντως θα το κάνω. Εξάλλου κάθε φορά που βρίσκομαι σε χώρο μη καπνιζόντων δεν καπνίζω, ακόμη κι αν μου το επιτρέπουν οι ίδιοι. Αναρωτιέμαι τι θα γίνουν τα διπλά γραφεία των συλλόγων των καθηγητών, των καπνιζόντων και των μη καπνιζόντων από τη νέα σχολική χρονιά! Τώρα πού θα βρίσκουν απάγκειο¹ και τρυφερή αγκαλιά οι κακόμοιροι καπνίζοντες δάσκαλοι, που δεν αντείχαν ούτε ένα διάλειμμα; Θα χαρώ, όταν πληροφορηθώ την πρώτη καταγγελία μαθητή για την “παρανομία” του καθηγητή του. Θα περάσει “δεκαπενταμελές” ο καθηγητής, θα διαβιβαστεί προφανώς το πρακτικό για το παράπτωμά του στην προϊσταμένη Δ/νση και θα συστήσουν ενδεχομένως … “αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος”. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να γίνει; “Ε, ρε γλέντια”!

¹ Ετυμολογική ορθογραφία: Η λέξη ανάγεται ετυμολογικά στο αρχαίο άγκος=στενό κοίλωμα (κοιλάφα ή φαράγγι) ανάμεσα σε βουνά, οπότε η γραφή με -γκ και -ει είναι συνεπέστερη. Παράβαλε και τέλειος, επέτειος. Βλ. σχετ. Γ Μπαμπινιώτη, Ορθογραφικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2008, σ.82

 Η μαγεία μπροστά μας. Το εργαλείο που αναδεικνύει τις ικανότητες του δασκάλου και αποκαλύπτει την ευρηματικότητά του. Η αφήγηση ή η περιγραφή ενός γεγονότος για παράδειγμα, η γνωριμία με τη λέξη στη σύγχρονη κειμενική της χρήση αλλά και στο ταξίδι της μέσα στο χρόνο ή τους ανθρώπους του πλανήτη, η φιλοσοφική, μαθηματική και φυσική ποικιλία σε λέξεις που προκύπτουν από την ιδιοτυπία της επιστημονικής ορολογίας, όλα “εκτυλίσσονται” μπροστά στα μάτια των παιδιών και ασκούν ευθύβολη επίδραση.

Η πληθώρα των πληροφοριών, βασικών και υποστηρικτικών, ζητούν βέβαια την καλή τους διαχείριση από τον πολυδύναμο δάσκαλο, έτσι ώστε η συμπύκνωσή τους να οδηγεί στην συνεχώς ανανεούμενη πηγή ενέργειας, την περιέργεια και επομένως στην μάθηση. Βασικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία τέτοιου μαγικού σχολικού κόσμου είναι ο οργανωμένος χώρος, η ασφαλής αίθουσα διδασκαλίας, ο τεχνολογικά εγγραμματισμένος σύλλογος διδασκόντων. Το σημαντικότερο στοιχείο στη χρήση του διαδραστικού πίνακα είναι ότι προσφέρει απεριόριστες οπτικοακουστικές δυνατότητες και ενθαρρύνει τη συμμετοχή των μαθητών στο μάθημα, χωρίς να τους απομονώνει και χωρίς να υποκαθιστά τον δάσκαλό τους. Στην σχετική παρουσίαση του ΥΠΕΠΘ ανακοινώθηκε ότι στον σχεδιασμό της πρότυπης τάξης “του μέλλοντος” οι μαθητές μπορούν να έχουν και “ένα ηλεκτρονικό τετράδιο με  εκπαιδευτικό υλικό, το οποίο θα πολλαπλασιάζεται και θα ανανεώνεται με τη χρήση των πολυμέσων”.Μμμ, πράγματι η μαγεία είναι μπροστά μας.

Μια τέτοια τάξη ονειρεύομαι: Στ’ αριστερά των παιδιών τα παράθυρα με τις σκούρες κι ανοιχτόχρωμες κουρτίνες, μπροστά τους τον διαδραστικό πίνακα δίπλα στον αγαπημένο παραδοσιακό και τις χρωματιστές του κιμωλίες. Δεξιά στον άλλο τοίχο ένα μεγάλο, τεράστιο διαδραστικό πίνακα για το συνεχώς ανανεούμενο υποστηρικτικό υλικό και στον πίσω τοίχο, παντού, από πάνω ως κάτω, ράφια με βιβλία για να μπορούν τα όνειρα και τα σχέδια που θα γεννιούνται σε αυτή την τάξη να γίνονται ζωή με αποδείξεις.

Επάνω: Η Αγία Σοφία και τμήμα της Κωνσταντινούπολης επί τουρκοκρατίας.     Κάτω: Τμήματα του εσωτερικού της Αγίας Σοφίας.

Διαβάστε επίσης και εδώ.

 Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, Γαλλικό χειρόγραφο, Bertrandon de la Broquière in Voyages d’Outremer, Lille 1455.

Ὁμιλία Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου πρὶν τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως

Ἀπὸ τὸ Χρονικὸν τοῦ Μεγάλου Λογοθέτη Γεωργίου Σφραντζῆ ἢ Φραντζῆ Ἐκδοθὲν ἐν Κερκύρᾳ ἔτει 1477

Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῖν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν υἱὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶς ἐσμεν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.

Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἣν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίσῃ τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῇ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν. Τρίτον βασιλείαν τήν ποτε μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ἡμᾶς ἐλθὼν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ᾿ ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκὼν ἡμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἡμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἑλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἡμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσὶ καὶ ῥωμαλαιότητι, ἣν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθῶς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ᾿ ἡμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἵνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἡμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἵνα ἡμᾶς φοβήσωσι. Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὥρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἡμῶν πτήσουσι, δι᾿ ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ῥωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταῖς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τῇ συμπλοκῇ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἣ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἱ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις, καὶ ἐν τῇ συμπλοκῇ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ᾿ οὔτε κέκτηνται.

Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τούς ποτε τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πῶς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ῥωμαίων τῇ φωνῇ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῷον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἡμεῖς ἡ τῶν ζῴων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ᾿ ἡμῶν ἐρχόμενοι ἵνα παράταξιν μεθ᾿ ἡμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονές εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ῥομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ᾿ ἡμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρὸς τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἣν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ᾿ οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἵνα καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἡμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὗρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἡμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς.

Ἐλθὼν οὖν ἀδελφοί, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὓρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἣν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τῇ πανάγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρᾳ πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοῖς ὦσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τήν ποτε περιφανῆ καὶ ὀμφακλίζουσαν ὡς ῥόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ᾿ αὐτόν. Ἣ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπεῖν, πάσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην, Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα, Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν, Ἀχαΐαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτὸς τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεῖν καὶ δουλεία καὶ τὰς ἁγίας ἐκκλησίας ἡμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆτε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται.

Ο τρόπος που θυσιάστηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, καθώς και ότι δεν διασώθηκαν πληροφορίες για τις τελευταίες στιγμές του στο πεδίο της μάχης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ποικίλους θρύλους με κυριότερο αυτόν του «μαρμαρωμένου βασιλιά» που περιμένει την στιγμή να ανακτήσει την Πόλη και την Αυτοκρατορία του.

Μια λαϊκή, χριστιανική παράδοση, αναφέρει ότι τη στιγμή που διέρρηξαν οι Τούρκοι την πύλη της Αγίας Σοφίας τελούνταν θεία λειτουργία και ο ιερέας τη στιγμή που είδε τους μουσουλμάνους να ορμούν στο πλήθος των πιστών, εισήλθε και εξαφανίσθηκε μέσα στον τοίχο, πίσω από το Άγιο Βήμα, που άνοιξε μπροστά του κατά τρόπο μαγικό. Λέγονταν ότι όταν η Κωνσταντινούπολη θα επανέλθει στα χέρια των Χριστιανών, ο ιερέας θα βγει από τον τοίχο για να συνεχίσει την λειτουργία. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Αμερικανός ιστορικός E. A. Grosvenor αναφέρει ότι στην συνοικία Αμπού Βέφα στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχε ένας χαμηλός ανώνυμος τάφος τον οποίο οι Έλληνες της πόλης τιμούσαν ως τάφο του Κωνσταντίνου και τον χρησιμοποιούσαν κρυφά ως τόπο προσευχής. Όμως η Οθωμανική Κυβέρνηση επενέβη εκείνη την εποχή επιβάλλοντας ποινές και ερημώνοντας το μέρος[- E. A. Grosvenor. Constantinople I, σελ. 47.].

       Ο «Ερμής», οι εκδόσεις που αγαπούσαν οι φοιτητές της γενιάς μου (1973-)! Θυμάμαι, τις φορές που κατηφορίζαμε, την Σόλωνος, με την παρέα μου και καμαρώναμε για τα βιβλία που κρατούσαμε στην αγκαλιά, δείχνοντας το μικράκι από τις εκδόσεις του “Ερμή” κρατώντας το έτσι, ώστε να φαίνεται ότι “εμείς” διαβάζαμε “Ερμή”, άρα είχαμε “επίπεδο”. Νιάτα!!!

Δείτε λοιπόν, ακόμη και τώρα πόσο ξεχωρίζουν εκείνες οι εκδόσεις ως προς το “ύφος” τους, λιτό και κομψό, για τους μυημένους στο μέτρο. Δείτε επίσης την αισθητική του δικτυακού τους τόπου και επίσης με πόση αγάπη έχουν επιλέξει τις συνδέσεις στις οποίες μας παραπέμπουν.

Η εκδοτική δραστηριότητα των εφημερίδων εδώ και μερικά χρόνια περιλαμβάνει πλην άλλων πολλών και τρισαθλίων και εξαιρετικά μικρά βιβλιαράκια που εντάσσονται σε σειρές λογοτεχνίας, ιστορίας, πολιτικής, αρχαίου λόγου κλπ. με αποτέλεσμα να “εξαγοράζεται” το συχωροχάρτι. Έτσι πολλοί από το αναγνωστικό κοινό αγοράζουν την εφημερίδα για το βιβλιαράκι και μόνο, αλλά και πολλοί αγοράζουν το βιβλιαράκι μόνο του, όταν αυτό διατίθεται χωριστά. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή την εποχή η κυκλοφορία των έργων του Νίκου Τσιφόρου, από την εφημ. Τα Νέα, στην τιμή των 3,80 ευρώ, κάθε Παρασκευή. «Ο Νίκος Τσιφόρος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες, ενώ έγραψε με την ίδια άνεση για τα κουσούρια των Σταυροφόρων και για τις ανθρώπινες αδυναμίες των «παιδιών της πιάτσας». Βασικό πιστεύω του Νίκου Τσιφόρου, που πήγαζε και από τα σατιρικά γραπτά του, ήταν ότι οι άνθρωποι παραμένουν ίδιοι στο πέρασμα των αιώνων, αλλάζοντας μόνο κοστούμια, όπλα και γλώσσα επικοινωνίας», γράφει η εφημ. Το Βήμα, στις 4/4/2009. Τα έργα του Νίκου Τσιφόρου, Άνθρωποι και Ανθρωπάκια, Βιβλικά χαμόγελα, Διηγήματα, Ελληνική κρουαζιέρα, Ελληνική Μυθολογία, Εμείς και οι Φράγκοι, Εορταστικά, Η γυναίκα κουρσάρος, Η πινακοθήκη των ηλιθίων, Θεότρελλα ρεπορτάζ, Ιστορία της Αγγλίας, Ιστορία της Αθήνας, Ιστορία της Γαλλίας, Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, Κρουαζιέρες μέσα στην ιστορία – H Aθήνα σήμερα, Μίλων Φιρίκης – O μυστικός πράκτωρ χωρίς 08, H τρίτη ακτίνα του φεγγαριού, Ο Γκιούλιβερ στη χώρα των γιγάντων – O Γκιούλιβερ στη χώρα των νάνων, Ο κόσμος κι ο κοσμάκης, Ο πρώτος Τσιφόρος, Ο Σατανάς ινκόγνιτο, Οι Μυστικές Εταιρίες, Όμορφη Θεσσαλονίκη, Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα, Σταυροφορίες, Στηβ, το χαρούμενο κάθαρμα, Τα παιδιά της πιάτσας, Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα, Τα ρεμάλια ήρωες, Τζιμ κακής ποιότητας, Το τυχερό μου αστέρι, Χρονογραφήματα, εκδίδονται από την Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, την εκδοτική εταιρεία με τον ιστορικό και αγαπημένο των φοιτητικών μας χρόνων “Ερμή”. O Eρμής καθιερώθηκε το 1969 (από την Λένα Σαββίδη και τον Άλκη Αγγέλου) ως ο αρχικός εμπορικός τίτλος της Eκδοτικής Eρμής και παραμένει ο κεντρικός άξονας των εκδοτικών και πολιτιστικών της δραστηριοτήτων. Σ’ αυτές έχουν ενταχθεί ο Ιστός, το Άλλοθι, το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, ο Στοχαστής. Όσοι δεν γνωρίζετε την πένα του Νίκου Τσιφόρου, μη χάνετε την ευκαιρία να τον γνωρίσετε τώρα. Κάπου στα Χρονογραφήματα γράφει: «Eίμαι ένας Bαγγέλης με κακόν χαρακτήρα και πανταλόνια ξεφτισμένα στα ρεβέρ. Eίμ’ ένας Bαγγέλης που έμαθε την ιστορία του Mαγγελάνου, την απόκλιση των πόλων και τα μυστήρια της Aχελιανής περιόδου. Όλ’ αυτά εγκυκλοπαιδικά και αξιοθαύμαστα με καταντήσανε κι έναν Bαγγέλη άνεργο. Eίμ’ ένας Bαγγέλης αξιολύπητος».

Το κοινότυπο γίνεται δημοφιλές μέσα από την διαφήμισή του. Η πλύση εγκεφάλου το καθιστά οικείο και επομένως το πρωτότυπο, που είναι οπωσδήποτε νέο και επομένως άγνωστο και ανοίκειο δεν γίνεται αποδεκτό. Η δημοφιλία του κοινοτύπου που πολλές φορές ταυτίζεται με το παλιό και δοκιμασμένο ή και με το κακέκτυπο που λειτουργεί στις μέρες μας ως πρότυπο είναι θέμα που θα πρέπει οι κοινωνιολόγοι να διερευνήσουν. Η αφορμή μου δίνεται από την εργογραφία του Νίκου Τσιφόρου. Ταινίες και κείμενα, όπως “Η ωραία των Αθηνών”, “η Μαρίνα κι ο κοντός”, “Άνθρωποι και ανθρωπάκια” είναι κλασικά και εξαιρετικά για την τεχνική και την αισθητική τους. Και πρέπει να γίνονται γνωστά και προσιτά σε εκείνους που δεν έτυχε να τα γνωρίσουν. Αλλά είναι μόνο αυτά εξαιρετικά; Δηλαδή είναι εξαιρετικά όλα εκείνα που επαναλαμβάνονται συστηματικά και  μέσα από την διαφήμισή τους και την επανάληψη γίνονται κλασικά; Πέραν όμως της “κλασικοποίησής” τους (στρατηγικής των κύκλων που διαμορφώνουν την θύραθεν παιδεία μας) οι πειραματισμοί των ίδιων των καλλιτεχνών αλλά και των ειδικών περιορίζονται στην “επανέκδοση, επανάληψη”, το “ριμέϊκ” σαν να φοβούνται το νέο, το καινούργιο, σαν να στερούνται εμπνεύσεως και τόλμης. Έχετε αναρωτηθεί πόσα έργα παλαιών χιλιοπαιγμένων δημιουργών παρουσιάζονται σε κάθε καλλιτεχνική σαιζόν και πόσα έργα νέων συγγραφέων; Τελικά, το παλιό, όσο καλό κι αν είναι, απονευρώνεται και παύει να λειτουργεί με τις αρετές της εποχής του. Και ο θεατής αποδέχεται την απονευρωμένη αισθητική καθοδήγηση, επιλέγει ανώδυνα για την κρίση και την καρδιά του σχήματα, έτσι να “περνάει ο καιρός” ταυτίζοντας το “μέγεθος” του έργου με την χρονική απόσταση που τον χωρίζει από τον δημιουργό του.