spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Το ναυτικό μας στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο

26 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης

katadromiko-ellh.jpg Όπου αγαπάς, μη πολυπάς. Και αν πολυπάς, μη πολυκάτσεις.. και άν πολυκάτσεις να μη πολυμιλείς.. Και ανε πολυμιλείς…να κατέχεις ήντα λές..(Κρητική μαντινάδα)

Αντί άλλων για εκείνους στους οποίους οφείλομε τιμή και όχι “σχολικά πανηγυράκια” με ηλεκτρικές κιθάρες, σας αντιγράφω την ομιλία  του Καθηγητή και Ιστορικού κ. Σαράντου Καργάκου, που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση για τα 60 χρόνια από τη λήξη του Β’ Π.Π. και προς τιμήν των Βετεράνων του Π.Ν., στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, στις 7 Δεκ.2005.
“Επειδή ζούμε σε μια φάση έντονων διαστρεβλωτικών τάσεων, όπου την ιστορία υποκαθιστά η παραϊστορία, είμαστε υποχρεωμένοι δυστυχώς, ανά πάσα στιγμή, αν θέλουμε να είμαστε ευλαβείς έναντι αυτών που μας έφεραν στη ζωή και μας παρέδωσαν αλώβητο το χώρο, όπου κατοικούμε -προς το παρόν τουλάχιστον, να εξηγούμε τα αυτονόητα. Και τα αυτονόητα είναι πως κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου εμείς πολεμήσαμε απ’ αρχής μέχρι τέλους, ενώ άλλοι που σήμερα παριστάνουν συχνά τους κριτές μας, όχι μόνο δεν πολέμησαν ή ψευτοπολέμησαν, απεναντίας συνεργάστηκαν με τον Άξονα και στράφηκαν εναντίον μας.

Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις. Αλλ’ όπως έχω τονίσει στο δίτομο έργο μου “Ιστορία του Ελληνικού Κόσμου” (τομ. Β΄, σ. 490) “το ηθικό μέγεθος ενός λαού μετριέται από τη διάθεσή του να αντισταθεί στον κατακτητή. Χωρίς πρόθεση να μειώσουμε την αξία ουδενός, παραθέτουμε απλώς τις ημέρες αντιστάσεως των ευρωπαϊκών κρατών έναντι των Γερμανών. Αυστρία 0 (απεναντίας θερμή υποδοχή), Τσεχοσλοβακία 0, Δανία 0, Λουξεμβούργο 0, Πολωνία 30, Νορβηγία 61 (πρόκειται κυρίως για αντίσταση Βρετανών στο Νάρβικ). Ολλανδία 4, Βέλγιο 18, Γιουγκοσλαβία 3, Ελλάς 55”!

Ο τελευταίος αριθμός αφορά τις ημέρες αντιστάσεως στα οχυρά και τη μάχη της Κρήτης, που υπήρξε μια από τις συγκλονιστικότερες σελίδες της ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν αφορά ο αριθμός αυτός την εξάμηνη αντίστασή μας κατά των Ιταλών.

Ο αγώνας των Ελλήνων, όμως, δεν έληξε με την εποποιία της Κρήτης. Ούτε είναι σωστό να ισχυριζόμαστε ότι συνεχίστηκε στα βουνά υπό μορφή εθνικής αντιστάσεως, διότι έτσι αδικούμε κατάφωρα τον πόλεμο που επισήμως συνέχισε η Ελλάς με τις τακτικές στρατιωτικές της δυνάμεις σε όλα τα μέτωπα της Αφρικής, της Μεσογείου και της Ευρώπης. Η ανακωχή που υπέγραψε ο στρατηγός Γ. Τσολάκογλου δεν είχε επίσημη έγκριση, ούτε της ελληνικής κυβερνήσεως ούτε του αρχιστρατήγου. Δεν θα την κρίνω εδώ σήμερα. Ούτε επίσης θα μιλήσω για τη δράση επιλέκτων μονάδων του στρατού μας στο Ελ Αλαμέιν, στο Σφαξ της Τυνησίας, στη Σικελία και στο Ρίμινι, ούτε στη δράση της πολεμικής μας αεροπορίας, που κι αυτή, όπως το ναυτικό, δεν υπέστειλαν ποτέ, ούτε λεπτό, τη σημαία του πολέμου. Δυστυχώς, η δράση του ναυτικού μας σε όλη τη διάρκεια του πολέμου είναι άγνωστη στις νέες γενιές. Πρόσφατα σε επίσημη ομιλία μου στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνος, είπα στους ακροατές μου ότι αν η Αμερική ή άλλο κράτος διέθετε περιστατικό σαν τον “ΑΔΡΙΑ”, θα είχε “γυρίσει” 3 και 4 ταινίες, με “ήρωα” το πλοίο αυτό, και οι ταινίες θα είχαν κάνει εισπρακτικό ρεκόρ. Οι νέοι μας σήμερα αγνοούν τη λέξη “Αδρίας”, και με την έννοια του πλοίου και με την έννοια της αρχαίας πολιτείας που έδωσε το όνομά της στην Αδριατική. Ωστόσο, δεν είναι μόνο ο πολεμικός μας στόλος που έγραψε λαμπρές σελίδες δόξας στον πολυαίμακτο πόλεμο των ετών 1939-1945. Εν πολέμω όλα τα πλοία, είτε φέρουν οπλισμό είτε όχι είναι πολεμικά. Αρκεί να πω ότι μέχρι το τέλος του πολέμου είχαν βυθισθεί τα ? του εμπορικού μας στόλου. Αρκεί να θυμίσω το συγκλονιστικό περιστατικό της καταβυθίσεως του εμπορικού πλοίου “ΠΗΛΕΥΣ” από το γερμανικό υποβρύχιο U-852 που είχε κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Eick Wilhem, ο οποίος, όπως λέγει η απόφαση του Ναυτοδικείου γι’ αυτόν και τους αξιωματικούς του, “εκ προθέσεως, κατά παράβασιν του δικαίου του πολέμου, εφόνευσαν τους διασωθέντες ναυαγούς δια πολυβολισμού και χειροβομβίδων”. Ευτυχώς σώθηκε ο Πλοίαρχος, Καπετάν Αντώνης Λιώσης, που με την κατάθεσή του στο Ναυτοδικείο του Αμβούργου έστειλε στην αγχόνη στις 30 Νοεμβρίου 1954 τον Wilhem και δυο αξιωματικούς του. Η “Μάχη του Ατλαντικού” μας κόστισε ακριβά. Χάσαμε 468 πλοία. Από αυτά τα 134 βυθίστηκαν από υποβρύχια και 138 από αεροπορικές επιθέσεις. Οι νεκροί ναυτικοί μας ξεπερνούν τον αριθμό των 2000. Περίπου 2500 έμειναν ανάπηροι και 150 παρεφρόνησαν. Μόνον οι Οινούσσες έχασαν 28 πλοία και 201 ναυτικούς.

Τί απ’ όσα λέγω έχετε δει να γίνεται κινηματογραφική ταινία ή σήριαλ στην τηλοψία, όπου εσχάτως δοξάζεται η ομοφυλοφιλία; Είχα την τύχη να ζήσω την αγωνία της προσεγγίσεως σε νάρκη στο πρώτο μου θαλάσσιο ταξίδι το 1946. Διότι μέχρι τότε, αλλά και μετά, επέπλεαν νάρκες στα ελληνικά νερά και μερικές ξεβράζονταν στην αμμουδιά. Και πάντα σκέπτομαι -για να θυμηθώ μια φράση του φίλου μου καπετάν Νικόλα Κωστάρα- τις σκηνές φρίκης πάνω στο πλοίο, όταν δεχόταν το πλήγμα της τορπίλλης. “Σκηνές κόλασης, δαντικές, φωτιά και σίδερο, βάρκες θρυμματισμένες, άνθρωποι πιασμένοι από κάποιο σανίδι να καλούν απελπισμένα σε βοήθεια και το σκάφος να εξαφανίζεται κάτω από τα κύματα μέσα σε λίγα λεφτά”. Κι οι ναυτικοί ένας-ένας να πνίγονται από την παγωνιά. Μύρο το κύμα που τους σκέπασε…!

Πριν προχωρήσω στα όσα έχω να πω για το πολεμικό μας ναυτικό, επιτρέψατέ μου να αναφερθώ σ’ ένα βιβλίο που πρόσφατα είδε το φως από τις εκδόσεις της Ακαδημίας υπό τίτλο “Χρονολόγιο Γεγονότων 1940-1944 από έγγραφα αμερικανικών υπηρεσιών”. Με βάση την απογραφή του 1940 ο ελληνικός πληθυσμός ανερχόταν σε 6.611.000 κατοίκους. Στη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής χάθηκαν 904.000 άτομα, περίπου το 1/6 του πληθυσμού. Από τα άτομα αυτά 22.000 ήσαν νεκροί πολέμου, 52.000 ήσαν νεκροί λόγω πολεμικών επιχειρήσεων (εννοεί εκτελεσμένους) και οι λοιποί χάθηκαν από κακουχίες, ομηρίες, φυλακίσεις ή εγκλεισμούς σε στρατόπεδα. Μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και 65.000 Εβραίοι. Σύμφωνα πάλι με τα αμερικανικά αρχεία, 180.000 γνήσιοι Βούλγαροι εγκαταστάθηκαν στις ελληνικές περιοχές. Αν λάβουμε υπόψη ότι η Μ. Βρετανία μαζί με τις αποικίες της που συνολικά αριθμούσαν 1.200.000.000 πληθυσμό, είχε μόνο 420.000 νεκρούς, ότι η απέραντη Ρωσία που σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος του πολέμου είχε απώλειες το 2,5% του ολικού πληθυσμού της και ότι η μικρή Ελλάς των εξήμισυ εκατομμυρίων έχασε το 1/6 του πληθυσμού της, τότε εύκολα μπορούμε να πούμε ότι η Ελλάς στον πόλεμο βαρύτατα αιμορράγησε, αλλά στη συνέχεια, με τον εσωτερικό σπαραγμό, που ως ψυχικό γεγονός συντηρείται και μας δηλητηριάζει ακόμη, η Ελλάς αυτοχειριάστηκε. Διερωτώμαι -αν και ποτέ δεν πρέπει ο ιστορικός να λειτουργεί με το “αν”- τι θα μπορούσε να είναι σήμερα η Ελλάς, αν δεν γινόταν το μοιραίο εκείνο “Κίνημα του Ναυτικού” στη Μέση Ανατολή.

Παρ’ όλα αυτά το Πολεμικό Ναυτικό μας συνέβαλε αποφασιστικά στη συμμαχική νίκη και στη λήξη του πολέμου μοιράστηκε μαζί τους τη νίκη. Όχι, όμως, και τα κέρδη.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του 1940 με την επίδοση του ιταλικού τελεσιγράφου στον Ιωάννη Μεταξά, το Ναυτικό είχε ήδη δοκιμάσει την πικρή γεύση του πολέμου με την ύπουλη καταβύθιση του ευδρόμου Έλλη από ιταλικό υποβρύχιο ανήμερα τον 15Αύγουστο στο λιμάνι της Τήνου. Η ιταμή και χωρίς προηγούμενη κήρυξη του πολέμου επίθεση ήταν μια ευκαιρία να καταδειχθεί το ήθος και η γενναιότητα των Ελλήνων ναυτικών. Η ιταλική τορπίλη είχε χτυπήσει το κύτος του πλοίου στο μέσο. Στο μέσο κτύπησε και την ελληνική ψυχή. Ο κυβερνήτης, Πλοίαρχος Χατζόπουλος, αφού διέταξε εγκατάλειψη του σκάφους, αποχώρησε και αυτός τελευταίος.

Μετά την καταβύθιση του “Έλλη” ο ιταλικός στόλος σαν να φοβόταν το εκδικητικό μένος των Ελλήνων δεν προέβη σε καμμία επιχείρηση εναντίον του ελληνικού στόλου μέχρι και τον Απρίλιο του 1941. “Αντιθέτως τα ελληνικά πολεμικά αφ’ ενός προήσπισαν και εβοήθησαν αποτελεσματικώς”, όπως αναφέρει ο Κόκκινος, “τας κατά ξηράν επιχειρήσεις και αφ’ ετέρου και εις τολμηράς αναζητήσεις ιταλικών δυνάμεων προέβησαν, αλλά και προσέβαλαν και εβύθισαν ιταλικά πλοία”.(1) Παράλληλη με την κινητοποίηση των χερσαίων δυνάμεων ήταν και αυτή του Ναυτικού. Με το ξέσπασμα του πολέμου τα αντιτορπιλλικά “Ψαρά” και “Σπέτσαι” διατάχθηκαν να αποπλεύσουν με προορισμό τα αλβανοηπειρωτικά παράλια και με σκοπό να βάλουν κατά ιταλικών τμημάτων αλλά και να ενισχύσουν το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών. Τα αντιτορπιλλικά έφτασαν στο συμφωνημένο σημείο (στην ακτή στο ύψος του Καλαμά) στις 06:50 της 31ης Οκτωβρίου 1940 και, αφού ύψωσαν μικρό σημαιοστολισμό, για να είναι θεατά από τις ελληνικές γραμμές, βομβάρδισαν τις ιταλικές γραμμές, τις καταδειχθείσες γέφυρες και τα χωριά Φιλιάτες, Άνω και Κάτω Σαγιάδες και Κονίσπολη. Στις 08:20 διατάχθηκε η κατάπαυση του πυρός και η επιστροφή των αντιτορπιλλικών στον ναύσταθμο Σαλαμίνος. Η επιχείρηση καταρράκωσε το ηθικό των Ιταλών που αντί να δουν ιταλικά πλοία σε μια θάλασσα ελεγχόμενη από αυτούς, δέχθηκαν τα καταιγιστικά πυρά δυο ελληνικών αντιτορπιλλικών, τα οποία μάλιστα δεν είχαν ούτε αεροπορική κάλυψη. Αντιθέτως, το ηθικό των Ελλήνων ανυψώθηκε, διότι αντί να αντιμετωπίσουν την πιθανολογούμενη ιταλική απόβαση σε αυτό τον παράκτιο τομέα είδαν δυο σημαιοστολισμένα ελληνικά πολεμικά που κατάφεραν ισχυρό πλήγμα κατά του εχθρού.

Η δράση των πλοίων επιφανείας επεκτάθηκε με τη συνοδεία νηοπομπών, ιδίως μετά την ανάπτυξη της αγγλοελληνικής συνεργασίας. Τα ελληνικά αντιτορπιλλικά συνόδευαν συμμαχικές νηοπομπές “μεταξύ Πειραιώς, Ελλησπόντου, Σούδας και Αλεξανδρείας, τα ελληνικά υποβρύχια απεστέλλοντο εις περιπολίας προς ενδιαφέροντα σημεία του Κορινθιακού και του Σαρωνικού, τα δε βοηθητικά απησχολούντο με τον έλεγχον των προσβάσεων του Σαρωνικού, του Πατραϊκού, του Ευβοϊκού και του Θερμαϊκού…”.(2) Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι το σύστημα των νηοπομπών ήταν αποτέλεσμα επιστημονικών επιχειρησιακών ερευνών του αντιπλοιάρχου του αγγλικού Βασιλικού Ναυτικού Ρέτζιναλντ Χέντερσον (Reginald Henderson) κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, που σκοπό είχαν την εξεύρεση τρόπου προστασίας των εμπορικών πλοίων.(3) Τη νύχτα της 14ης προς την 15η Νοεμβρίου 1940 μοίρα αντιτορπιλλικών υπό τη διοίκηση του Αρχηγού του Στόλου Ναυάρχου Καββαδία ενήργησε επιδρομή στο στενό του Οτράντο. Η μοίρα, αποτελούμενη από τα αντιτορπιλλικά “Βασίλισσα Όλγα”, “Βασιλεύς Γεώργιος”, “Σπέτσαι”, “Ψαρά” και “Ύδρα” δεν συνάντησε τον εχθρό. Ας σημειωθεί ότι ο Καββαδίας ήταν αυτός που επιβαίνων στο “Όλγα” συνόδευσε τα ατμόπλοια των τρομαγμένων προσκυνητών από το λιμάνι της Τήνου στο ταξίδι της επιστροφής τους μετά τον τορπιλλισμό του “Έλλη”. Έγινε και δεύτερη επιδρομή με τα παραπάνω αντιτορπιλλικά, ενισχυμένα από το “Κουντουριώτης” αλλά πάλι δεν επετεύχθη επαφή με τον εχθρό. Και τρίτη τη νύχτα της 5ης προς την 6η Ιανουαρίου 1941 με τα “Βασίλισσα Όλγα”, “Ύδρα”, “Ψαρά” και “Κουντουριώτης”, χωρίς πάλι να συναντήσουν τον εχθρό. Οι Ιταλοί φοβούμενοι το ελληνικό ναυτικό εκτελούσαν τις θαλάσσιες μεταφορές τους όχι δια της γραμμής Μπρίντεζι – Αυλών, αλλά παράλληλα με τις ακτές της Αδριατικής και από κει προς τις Δαλματικές και Αλβανικές ακτές. Οι επιδρομές του ελληνικού ναυτικού, που σε όλες επικεφαλής ήταν ο Αρχηγός Στόλου Ναύαρχος Καββαδίας, παρόλο που δεν είχαν πρακτικό αποτέλεσμα εξύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων και των Συμμάχων που έβλεπαν πια πως το ιταλικό ναυτικό δεν τολμούσε να πλεύσει μακριά από τις βάσεις του. Ήταν το ναυτικό που θα έκανε, υποτίθεται, τη Μεσόγειο μια “ιταλική λίμνη”(4), όπως έλεγε ο Μουσολίνι, αμφισβητώντας τάχα ακόμα και την κυριαρχία του αγγλικού ναυτικού.

Η υποχωρητικότητα των ιταλικών πλοίων επιφανείας δεν άφηνε για τα αντίστοιχα ελληνικά άλλον αντίπαλο από τα ιταλικά υποβρύχια. Οι ναυτικοί των ταχέων σκαφών τα έβαλαν, λοιπόν, με τα ιταλικά υποβρύχια. Το αντιτορπιλλικό “Αετός” με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Οικονόμου κατέστρεψε ένα υποβρύχιο στον Θερμαϊκό. Στις 3 Μαρτίου το αντιτορπιλλικό “Σφενδόνη” με κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Καλκανδή έβαλε με επιτυχία κατά υποβρυχίου στη θάλασσα του Αγίου Όρους. Το αντιτορπιλλικό “Ψαρά” με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Κώνστα βύθισε στο Αιγαίο στις 11 Μαρτίου υποβρύχιο, που προσπάθησε να πλήξει τη νηοπομπή που συνόδευε. Στις 26 Μαρτίου το ίδιο αντιτορπιλλικό σε συνεργασία με υδροπλάνο χτύπησε υποβρύχιο στο ανατολικό Αιγαίο. Από αυτό τον πόλεμο δε θα ήταν δυνατό να λείψουν και τα δικά μας υποβρύχια. Ο πόλεμος στον οποίο ενεπλάκη τότε η Ελλάς, στο πλευρό των Συμμάχων, ήταν ένας πόλεμος “που διεξήχθη σε γενικές γραμμές”, όπως γράφει ο Ίρβινγκ, “από τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα και τα υποβρύχια”.(5) Τα ελληνικά υποβρύχια ήταν, λοιπόν, απαραίτητα για τον αγώνα. Αυτά άλλωστε αποτελούσαν την αιχμή του δόρατος του Πολεμικού Ναυτικού. Επιπλέον, η κήρυξη του πολέμου ήταν η ευκαιρία που όλοι οι Έλληνες ανέμεναν να εκδικηθούν τους Ιταλούς όχι μόνο για την καταβύθιση του “Έλλη” αλλά και για όλες τις προηγούμενες προκλητικές τους ενέργειες εναντίον της Ελλάδας. (Επιθέσεις από ιταλικά αεροσκάφη με καλυμμένα διακριτικά εναντίον ελληνικών πλοίων, βομβαρδισμός Κερκύρας, προβοκάτσιες στα σύνορα) Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος η Διοίκηση Υποβρυχίων είχε έξι υποβρύχια, τα: “Κατσώνης”, “Παπανικολής”, “Πρωτεύς”, “Νηρεύς”, “Τρίτων” και “Γλαύκος”. Αργότερα, προς αντικατάσταση απωλειών, προστέθηκαν τα “Ματρώζος” και “Πιπίνος”.

Οι “υποβρύχιοι”, όπως ονομάζονται στη ναυτική γλώσσα οι άνδρες των υποβρυχίων, ξεπλήρωσαν και με το παραπάνω στον Μουσολίνι τη βύθιση του “Έλλη”. Παρόλο που τα υποβρύχια “είχαν ξεπεράσει το τότε παραδεδεγμένο όριο ζωής των 10 ετών”(6) αποδείχτηκαν θανάσιμα εργαλεία στα χέρια των Ελλήνων ναυτικών. Γράφει για αυτούς ο Κόκκινος: “Προς τον αγώνα των είναι συμφυής ο άμεσος κίνδυνος. Εκείνος που αντιμετώπισαν και θα αντιμετωπίζουν πάντοτε οι Έλληνες θαλασσινοί. Από των Αργοναυτών μέχρι των σημερινών αγωνιστών του πελάγους. Αυτή η διαρκής, η αναπόφευκτος επαφή με τον κίνδυνον είναι η ψυχική γυμναστική που φέρει προς την αυτοθυσίαν και δημιουργεί ήρωας”.(7) “Το πέρασμά τους, μήνυμα κρύο, μαύρου θανάτου”, θα λέγαμε παραλλάσσοντας τον στίχο του Καρυωτάκη στο ποίημά του ‘Κανάρης’.

Το αίσθημα ευθύνης και η ψυχική υπερηφάνεια που χαρακτήριζαν όλους τους “υποβρυχίους” του ήταν αυτά που οδήγησαν τον Πλοίαρχο Αθανάσιο Ξηρό, Ανώτερο Διοικητή Υποβρυχίων, να αυτοκτονήσει στις 27 Απριλίου 1941, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα και αυτός δεν κατάφερε, λόγω της σύγχυσης που ακολούθησε, να ακολουθήσει τον στολίσκο του στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μετά την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ναζί, οι Έλληνες ναυτικοί συνέχισαν τον αγώνα κατά του Άξονα. Μάλιστα το Πολεμικό Ναυτικό ήταν το πρώτο από τους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων που ανέλαβε πολεμική δράση, στη νέα φάση της συμμετοχής της Ελλάδος στον πόλεμο.(8) Τα πλοία του στόλου κατέφυγαν στην Αλεξάνδρεια το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου 1941 και ενώθηκαν με τα βρετανικά. Κάποια δεν γλύτωσαν από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Γερμανών. Στην Αλεξάνδρεια έφτασαν συνολικά μέχρι τις αρχές Μαΐου 1941 το καταδρομικό “Γεώργιος Αβέρωφ”, έξι αντιτορπιλλικά, τρία τορπιλλοβόλα, πέντε υποβρύχια και ένα πλωτό συνεργείο. Αν και παλαιά, με πολλά μηχανικά προβλήματα από τον πόλεμο κατά των Ιταλών, τα ελληνικά σκάφη επιδοθήκαν αμέσως στον αγώνα όπως επέβαλε η δυσχερής θέση των Συμμάχων.(9) Συνόδευαν νηοπομπές και ενεργούσαν περιπολίες μεταξύ της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Κύπρου και μέχρι Ινδικού, ενώ τα υποβρύχια προχωρούσαν μέχρι και τη Ρόδο. “Από τον Ιανουάριο ως και τον Απρίλιο του 1942 τα ελληνικά πλοία συνόδευαν νηοπομπές στον Ινδικό Ωκεανό και στην Ερυθρά Θάλασσα και αργότερα και στην Κεντρική Μεσόγειο. Τα υποβρύχια επεξέτειναν τις περιπολίες τους στο Αιγαίο, μέχρι τις Κυκλάδες, αλλά και στις ακτές τις ηπειρωτικής Ελλάδος, εκπληρώνοντας ποικίλες αποστολές και υποχρεώνοντας τους Γερμανούς να διαθέσουν μεγαλύτερες δυνάμεις για την προστασία των θαλασσίων μεταφορών τους”.(10) Το γεγονός ότι η Βρετανία ενίσχυε τον ελληνικό στόλο με πλοία από το 1942 ως το 1944 μαρτυρά την εκτίμηση των Συμμάχων στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Το ενισχυμένο πλέον Ναυτικό ενέτεινε τη δράση του. Μετείχε στις επιχειρήσεις της Βορείου Αφρικής και στις αποβατικές επιχειρήσεις στη Σικελία, στην Καλαβρία, στο Σαλέρνο και στα Δωδεκάνησα. Δυο αντιτορπιλλικά πήραν μέρος στην απόβαση στη Νορμανδία και τέσσερα στην απόβαση στη Νότιο Γαλλία μαζί με τρία αρματαγωγά. Τα ελληνικά πλοία συνέχισαν με αυξανόμενη ένταση την προστασία νηοπομπών. “Το 1943 και 1944, ελληνικά αντιτορπιλλικά είχαν μεγάλη και ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή στις συνοδείες εμπορικών πλοίων, που στο πρώτο τρίμηνο του 1944, στη Μεσόγειο, έφτασε στο μισό του συνολικού αριθμού των χρησιμοποιούμενων γι’ αυτές πολεμικών”.(11)

Χαρακτηριστική της ηρωικής δράσης των ελλήνων ναυτικών η περίπτωση του “Αδρία” και του υποβρυχίου “Κατσώνης”. Η περίπτωση του “Αδρία” είναι γνωστή. Άλλωστε την έχω αναπτύξει σε πρόσφατη ομιλία μου στο Ναύσταθμο την 28η Οκτωβρίου ε.ε. Το “Κατσώνης” στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Βασίλειο Λάσκο περιπολούσε στο δίαυλο της Σκιάθου. Εκεί συναντήθηκε με το γερμανικό καταδιωκτικό υποβρυχίων UJ~2101. Το “Κατσώνης” καταδύθηκε αλλά αναγκάστηκε να αναδυθεί μετά από τον καταιγισμό από βόμβες βάθους που δέχτηκε και να αντιμετωπίσει το γερμανικό με το πυροβόλο του. “Όμως τα γερμανικά πυρά είναι σαρωτικά. Από την ομοχειρία του πυροβόλου σκοτώθηκαν όλοι πολύ γρήγορα. Ανάμεσά τους και ο Κυβερνήτης, ο Αντιπλοίαρχος Βασίλειος Λάσκος, που είχε πάει να βοηθήσει γεμίζοντας το πυροβόλο. Το UJ~2101 εμβολίζει το “Κατσώνης” πράγμα που αναγκάζει τον ύπαρχό του να δώσει τη διαταγή για την εγκατάλειψη. Από το πλήρωμα του “Κατσώνης” χάθηκαν 32 και αιχμαλωτίστηκαν 17″.(12) Ο αδερφός του Κυβερνήτη, Ορέστης Λάσκος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, έγραψε σε ποίημα για τον ήρωα αδερφό του:
“Μάνα μου χωριάτισσα,
κυρά-Παναγιώταινα,
κυρά-Μαριγώ,
ας ήταν σαν τον Βάσο μας,
άμποτες,
να πέθαινα και γω…”

Τρόπαιο για μας Έλληνες ναυτικούς του θρυλικού υποβρυχίου “Κατσώνης” ήταν τα λόγια του Διοικητού του 1ου Αγγλικού Στολίσκου Υποβρυχίων : “Οι άνδρες αυτοί μας ενέπνευσαν τα παραδείγματα της αφοσιώσεως στο καθήκον και την αυτοθυσία”.

“Την πλούσια δράση των ελληνικών πολεμικών πλοίων σε ολόκληρη την περίοδο από τον Μάιο 1941 έως και το 1944 μαρτυρούν οι ακόλουθοι αριθμοί: διέτρεξαν 1.929.117 ναυτικά μίλια επί 189.157 ώρες πλεύσεως”.(13) Για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έγραψε αργότερα: “Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, μικρό αριθμητικώς, αλλά πολύ μεγάλης αξίας, …διεκρίθη σε όλες τις επιχειρήσεις μας στη Μεσόγειο”.(14)

Αφανείς ήρωες σε αυτό τον πόλεμο ήταν και οι Έλληνες αλιείς και λεμβούχοι που με μεγάλα αλλά και μικρά σκάφη, ακόμη και με καΐκια μετέφεραν κρυφά και με κίνδυνο μας ζωής μας Έλληνες πατριώτες αλλά και συμμάχους στρατιώτες καθώς και εφόδια στη Μ. Ασία, στην Αίγυπτο και στη Μέση Ανατολή. Και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να λησμονηθεί: “Ελληνικά φορτηγά πλοία είχαν μετάσχει και στην επιχείρηση αποχώρησης των συμμαχικών δυνάμεων από τη Δουνκέρκη, τον Ιούνιο 1940, και στις άκρως επικίνδυνες νηοπομπές για εφοδιασμό της Σοβιετικής Ένωσης στο Μουρμάνσκ, αλλά και στην ιστορική μεγάλη απόβαση του Ιουνίου 1944 στη Νορμανδία…”. Ομοίως και δυο πολεμικά μας πλοία.

Αυτά επράξαμε εμείς έναντι ημών και των Συμμάχων. Το τι έπραξαν εναντίον ημών και των Συμμάχων οι γείτονές μας είναι γνωστό. Κι όμως, οι Σύμμαχοι ευλογούν τους επιβούλους γείτονές μας. Ο Άγιος Νικόλαος των θαλασσινών, που τιμήσαμε χθες, ας μας προστατεύει.
Σαράντος Ι. Καργάκος

Παραπομπές:
1. Κόκκινου, Διονυσίου (1970), “Αι κατά θάλασσαν επιχειρήσεις”, Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος: 1800-1945, (Αθήνα: Μέλισσα), σ. 1528
2. Κόκκινου, Διονυσίου (1970), “Αι κατά θάλασσαν επιχειρήσεις”, Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος: 1800-1945, (Αθήνα: Μέλισσα), σ. 1528
3. Μάκσεϋ, Κέννεθ (Macksey, Kenneth) (1989), For Want of a Nail: The Impact on War of Logistics and Communications (London: Brassey’s), σ. 76
4. Τζάκσον, Πήτερ (Jackson, Peter) (2003), “France”, in Robert Boyce and Joseph Maiolo, eds., The Origins of World War Two: The Debate Continues (Basingstoke: Palgrave), p. 100
5. Ίρβινγκ, Ντέηβιντ (Irving, David) (2001), Ο Πόλεμος του Χίτλερ, (Αθήνα: Γκοβόστη), σ.133
6. “Η δράση των ελληνικών υποβρυχίων κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο”, www.hellenicnavy.gr/dy_history3.asp
7. Κόκκινου, Διονυσίου (1970), “Η Δράσις των Ελληνικών Υποβρυχίων”, Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος: 1800-1945, (Αθήνα: Μέλισσα), σ. 1534
8. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 87
9. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 87
10. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 87
11. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 87
12. “Υ-1 ‘Κατσώνης’, http://www.hellenicnavy.gr/dy_y1.asp
13. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 88
14. Δεσποτόπουλος, Αλέξανδρος (2000), “Η Πολεμική Προσπάθεια στο Εξωτερικό, 1941-1944”, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΣΤ΄, (Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών), σ. 88

Ετικέτες:········

Windows 7

22 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, εκδηλώσεις

windows-7-box-art.jpg Τα Windows 7 μεταξύ άλλων επιταχύνουν την εκκίνηση και τον τερματισμό λειτουργίας και υποστηρίζουν τις νέες οθόνες «πολλαπλής αφής» (multitouch), οι οποίες αντικαθιστούν το ποντίκι με τα δάχτυλα.
Ένα νέο χαρακτηριστικό στη διαχείριση αρχείων είναι οι «βιβλιοθήκες», οι οποίες συγκεντρώνουν αυτόματα και προβάλλουν μαζί όλα τα ομοειδή αρχεία (π.χ. φωτογραφίες ή τραγούδια) που εντοπίζονται σε εξωτερικές μονάδες αποθήκευσης (ένθετη αριστερά).
Επίσης μια άλλη βελτίωση στα Windows 7 είναι η δυνατότητα περιορισμού των ενοχλητικών παράθυρων που ειδοποιούν για αλλαγές στο σύστημα, όπως για παράδειγμα οι ειδοποιήσεις του User Account Control. Αλλά και η γραμμή εργασιών (taskbar) απαλλάσσεται από περιττά κουμπιά και διευκολύνει την διαχείριση πολλαπλών ανοιχτών παράθυρων, επιτρέποντας στο χρήστη να μετακινεί τα εικονίδια των ανοιχτών προγραμμάτων και να βλέπει πρόσφατα έγγραφα με δεξί κλικ.
Όπως κι αν γίνουν ευκολότερα τα πράγματα, σημασία έχει ότι έχουν για όλους μας οικονομικό κόστος, αφού κάθε αναβάθμιση ή τροποποίηση προϋποθέτει την αγορά των σχετικών προγραμματων. Η Microsoft υπερηφανεύεται για τον διαδικτυακό χώρο «αποθήκευσης» που ονομάζει υπολογιστικό νέφος (cloud computing) ή την υπηρεσία Live Mesh («ζωντανό πλέγμα») που συγχρονίζει τα αρχεία προκειμένου οι τροποποιήσεις του να καταχωρισθούν αυτόματα στα αντίγραφα που διατηρούνται σε άλλες συσκευές. Όμως το πρόβλημα για όποιον θεωρεί σημαντικό ή μαγικό εργαλείο για την εργασία του τον υπολογιστή είναι ότι το κόστος αγοράς είναι αρκετά υψηλό. Γι’ αυτό και τα «σπασμένα» προγράμματα και λειτουργικά «δίνουν και παίρνουν» και οι ενδιαφερόμενοι που εξυπηρετούνται μέσω αυτών πληθαίνουν. Πάντως τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όσο και στις ΗΠΑ κάποια καταστήματα άνοιξαν από τα μεσάνυχτα για τους πρώτους πελάτες. Όσοι από σας αντιμετωπίζετε το δίλημμα «αγαπημένα XP ή Windows 7», δείτε εδώ με πολλή προσοχή κάποιες χρήσιμες πληροφορίες.

Ετικέτες:········

Ηλεκτρονικά παιγνίδια αντί γονέων ΙΙ

21 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· 1 Σχόλιο · Γενικά

hamster-video-game-maze.jpg Ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, του Σαν Φρανσίσκο, και του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ χώρισαν τυχαία μια ομάδα 100 προπτυχιακών φοιτητών σε δύο ομάδες. (Επέλεξαν τους άνδρες επειδή οι άνδρες είναι πιθανότερο να παίξουν τα βίαια παιχνίδια από ότι οι γυναίκες.) Τα άτομα ήταν ηλικίας 18 έως 21, ανεξαρτήτως εθνικής και κοινωνικοοικονομικής προέλευσης. Η μια ομάδα έπαιξε ένα χαμηλού επιπέδου παιχνίδι βίας, και η άλλη ομάδα ένα υψηλού επιπέδου παιχνίδι βίας, πριν και μετά από το παιχνίδι και οι δύο ομάδες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο που εξέτασε τη στάση τους απέναντι στις βίαιες πράξεις και τη στάση τους απέναντι στην εγκληματικότητα, τη χρήση αλκοόλ, μαριχουάνα, κ.α . Η αρτηριακή τους πίεση μετρήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Τα άτομα που έπαιξαν το παιχνίδι με την υψηλού επιπέδου βία είχαν μεγαλύτερη πίεση αίματος, πιο αρνητικές διαθέσεις, και μη συνεργάσιμη συμπεριφορά, ήταν περισσότερο αντικοινωνικοί και είχαν πιο θετική στάση απέναντι στη χρήση του αλκοόλ και της μαριχουάνα, έναντι εκείνων που έπαιξαν το παιχνίδι με χαμηλό επίπεδο βίας. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώθηκαν και από δύο ακόμη έρευνες που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογίας, έδειξαν ότι τα παιδιά που παίζουν βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξουν βίαιες σκέψεις και συμπεριφορές: Η πρώτη έρευνα διεξήχθη σε 227 φοιτητές. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά, οι φοιτητές που ήταν ήδη επιθετικοί, αύξησαν την επιθετικότητά τους αφότου έπαιξαν βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η δεύτερη έρευνα έγινε σε 210 φοιτητές και έδειξε ότι αυτά τα παιχνίδια είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση της επιθετικής συμπεριφοράς τους σε προκλήσεις που δέχτηκαν εσκεμμένα. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε ότι και στην Ελλάδα αυξήθηκαν πολύ τα κρούσματα επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών, (σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα της V-PRC), τα κρούσματα απειλών και λεκτικής βίας μεταξύ μαθητών ανέρχονται στο 90%, περίπου, για νέους του λυκείου. Οι ξυλοδαρμοί μέσα στο σχολείο αφορούν το 70% των μαθητών, ενώ δύο στους δέκα μαθητές (19,9%) έχουν υπάρξει μάρτυρες επιθέσεων με αυτοσχέδια όπλα. Το 15,7% των ερωτηθέντων μαθητών σ’ όλη τη χώρα έχει δει περισσότερα από πέντε κρούσματα βίας στο σχολικό περιβάλλον τα τελευταία χρόνια. Και όπως είναι φυσικό, όλες αυτές οι επαναλαμβανόμενες πράξεις της βίας απευαισθητοποιούν τη φυσική αποστροφή του παιδιού προς την βία. Επί πλέον στην κοινωνία που αναπαρίσταται στο παιχνίδι ανταμείβονται οι βίαιες πράξεις, οπότε το παιδί αρχίζει να σκέφτεται ότι η βία είναι όχι μόνο αποδεκτή, αλλά και επιθυμητή. Αν καταδικάζουμε την οικογενειακή βία ή την λεκτική κακοποίηση της ψυχής και του νου, επισημαίνοντας την συμπεριφορά των γονέων, άλλο τόσο δεν θα πρέπει να καταδικάζουμε την βία που μέσω των ηλεκτρονικών παιγνιδιών «παιδαγωγεί» μικρούς και μεγάλους; Συστηματικά εξάλλου από ποικίλους φορείς προβάλλεται ως άποψη το ότι «η πραγματική ζωή και οι ειδήσεις της Τ/Ο διδάσκουν τις εκδηλώσεις βίας». Όμως τα συμβάντα ή γεγονότα που αναμεταδίδονται εύκολα και γρήγορα παραγράφονται από τον παιδαγωγούμενο νέο άνθρωπο, επειδή έχει την ικανότητα να αντιληφθεί ότι αποτελούν στοιχεία αποκλίνοντα μιας κοινωνίας που λειτουργεί. Κατανοεί ότι η απόκλιση δεν επιβραβεύεται ούτε νομιμοποιείται. Στην περίπτωση όμως της εικονικής ζωής η κοινωνία λειτουργεί με κανόνες αυθαιρεσίας. Η επιθετικότητα αποτελεί προϋπόθεση επιτυχίας και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι: ένα παιδί μπορεί να γίνει αναίσθητο στη φρίκη της βίας, μπορεί βαθμιαία να υιοθετεί τη βία ως τον μόνο τρόπο επίλυσης των προβλημάτων του, μπορεί να έχει ως πρότυπα τους πρωταγωνιστές της βίας και να μιμηθεί τη βία που παρακολουθεί στο παιχνίδι.
Για παράδειγμα στην Βρετανία, ο 17χρονος Λεμπλάν σκότωσε τον 14χρονο φίλο του Στέφαν Πάκερα.  Όπως ισχυρίστηκε αργότερα, ήταν τρελός και παλαβός με το «Manhunt» που επισήμως σύμφωνα με τους βρετανικούς νόμους πωλείται μόνο σε ενήλικες (αλήθεια γιατί;) Στην Αμερική δύο έφηβοι δολοφόνησαν δύο άτομα εμπνευσμένοι και αυτοί από ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι. Oι οικογένειες των θυμάτων ζητούν από την Εταιρία Rockstar Games αποζημίωση για τα βίαια και επικίνδυνα αυτά παιχνίδια. Ο δικηγόρος των Πάκερα Τζακ Τόμσον είχε γράψει στη Rockstar ότι η βία στο βιντεοπαιχνίδι μπορεί να βρει μιμητές και επιπλέον υποστηρίζει ότι τα ιδία βίαια παιχνίδια χρησιμοποιούν και στο στρατό οι Αμερικανοί στρατιώτες για την εκπαίδευσή τους. Μόνο που ο εκπαιδευτικός στόχος του στρατιώτη είναι ή πρέπει να είναι διαφορετικός από εκείνον του μαθητή εφήβου. (Εικόνα: www.maniacworld.com/Hamster-Video-Game-Maze.jpg).

Ετικέτες:··········

Ηλεκτρονικά παιγνίδια αντί γονέων

21 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά

kids-playing-video-games.jpg Η εμφάνιση των ηλεκτρονικών παιγνιδιών (1970) στις ΗΠΑ σηματοδότησε μια νέα εποχή στην παιδαγωγική επιστήμη και στην επιστήμη της Ψυχολογίας. Το νέο μέσο κατέκτησε τα παιδιά, αλλά και προβλημάτισε τους διορατικούς και οξύνοες από τους γονείς και δασκάλους. Με την κυκλοφορία του Nintendo (τέλος της δεκαετίας του 1980) η χρήση του βιντεοπαιχνιδιού πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τότε άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές των ειδικών, αλλά υπερίσχυσε ως θετικό στοιχείο από την χρήση των παιγνιδιών, η δημιουργική, συνεργατική και κοινωνική φύση τους, όταν αυτά αξιοποιούνται για εκπαιδευτικούς και μόνο σκοπούς. Οι υποστηρικτές τους επίσης τόνιζαν (και τονίζουν) ότι «αποτελούν ένα φιλικό τρόπο εισαγωγής του παιδιού στον κόσμο των ηλεκτρονικών υπολογιστών και ότι βοηθούν στον οπτικο-κινητικό συντονισμό, στην ανάπτυξη των χωρικών ικανοτήτων, ενώ τα παιχνίδια με εκπαιδευτικό χαρακτήρα βελτιώνουν την απόδοση του παιδιού στο σχολείο».
Μελέτες όμως που παρουσίασαν (δεκαετίες 1990 και 2000) ότι τα video games προκαλούν επιληπτικές κρίσεις και αλλαγές στους παλμούς της καρδιάς και στην πίεση, βρήκαν αντίδραση από εκείνους που υποστήριξαν ότι τα σοβαρά προβλήματα υγείας είναι είτε παροδικά είτε επηρεάζουν λίγα άτομα.
Στην εποχή μας, τα ανησυχητικά συμπεράσματα των ερευνητών για την αιτιώδη σύνδεση μεταξύ της βίας και του ψυχισμού των παιδιών και των εφήβων, μεταξύ της βίας που απεικονίζεται στα παιχνίδια τον ηλεκτρονικών υπολογιστών και της βιαίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών ανακοινώνονται και γνωστοποιούνται ευκολότερα και μέσω του διαδικτύου. Παρ’ όλα αυτά,φαίνεται να μην επηρεάζουν, όσο χρειάζεται, τις κυβερνήσεις και τους ειδικούς, όπως γιατρούς, δημοσιογράφους, δασκάλους και κυρίως τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους γονείς. (Εικόνα:  blogs.smarter.com/babieskids/category/books/).
Συνεχίζεται

Ετικέτες:········

Assassin’s Creed IΙ: επί τέλους έρχεται!

21 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά

video-game.jpg «Η δεύτερη συνέχεια θα περιέχει μία μεγάλη γκάμα δυνατοτήτων εξολόθρευσης ενός ή δύο στόχων ταυτόχρονα, τη δυνατότητα χρήσης αγοράς και πώλησης διαφορετικών όπλων, διαδραστικές κινήσεις μάχης που αφορoύν τον οπλισμό του αντιπάλου, τη χρήση βάρκας και γόνδολας και πληθώρα διαφορετικών εχθρών». (Πηγή: “in.gr”).

Ποιος θα σώσει τους ανθρώπους, αναρωτιέμαι από τον ίδιο τους τον εαυτό; Εκπαιδεύονται για να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο και διαστρεβλώνουν την έννοια της χαράς, της επιτυχίας, της ικανοποίησης αλλά και της οργής η και του αισθήματος δικαίου. Τις σκέψεις μου γεννά μια σειρά συνεχείας σε ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι, που αρχικά θα κυκλοφορήσει για τις κονσόλες PlayStation 3, XBOX 360, PSP (με το Assassin’s Creed Bloodline), στη συνέχεια σε iPhone και τέλος το πρώτο τρίμηνο του 2010 για PC. Κι όμως το λεξιλόγιο για την περιγραφή του παραπέμπει σε κείμενο στρατιωτικής (πολεμικής ) ετοιμασίας. Η πρώτη σειρά αυτού του παιγνιδιού εκμεταλλεύεται την εκδηλωμένη προτίμηση του κόσμου για ιστορίες που ξετυλίγονται μέσα από μυστήριο με άρωμα συνομωσιών διατρέχοντας με γκαιμπελικούς τρόπους την ιστορία και τον πολιτισμό (βλέπε illuminati, κώδικας da Vinci, άρωμα του ρόδου κλπ), αλλά και την σαφή προτίμησή του σε θεάματα που με χολυγουντιανό τρόπο αναπαριστούν την Τροία, τους ήρωες της Ηλιάδας, της ελληνικής Μυθολογίας, της ρωμαϊκής πολεμικής ιστορίας κλπ.: «Ο Desmond Miles, ένας τέως εκτελεστής, δολοφόνος και νυν μπάρμαν γίνεται πειραματόζωο στα χέρια της εταιρίας Abstergo. Ο καθηγητής Rikking και η Lucy κάνουν χρήση ενός προσομοιωτή με το όνομα Animus στον Desmond ώστε να αναβιώσει τις μνήμες του προγόνου του που ανήκε στην αδελφότητα του «Θρησκεύματος των Δολοφόνων» – Assassin’s Creed. Ο Desmond ανακαλεί μέσω του Animus τις εμπειρίες του προγόνου του και δολοφόνου Altair και της σχέσης του με ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα που λαμβάνουν χώρα το 1191 μ.Χ. στην Τρίτη Σταυροφορία». Όλα αυτά συμβαίνουν στο πρώτο παιχνίδι δράσης και περιπέτειας τρίτου προσώπου της Ubisoft που κυκλοφόρησε το 2007 και άφησε το κοινό των παιχνιδιών περιπέτειας και δράσης άφωνο. Στη φετινή έκθεση E3 στις 2 Ιουνίου, η Ubisoft παρουσίασε το τρέϊλερ της πολυαναμενόμενης συνέχειας Assassin’s Creed II. Στη δεύτερη συνέχεια της σειράς ο Desmond, θα ξανασυνδεθεί με το Animus για να αναβιώσει τις αναμνήσεις ενός νεαρού ευγενή προγόνου του, του Ezio Auditore da Firenze, στην εποχή της Αναγέννησης. Με φόντο τα κανάλια της Βενετίας και με παρέα τον νεαρό Leonardo da Vinci, ο Ezio γίνεται δολοφόνος για να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του.Όπως και στο πρώτο παιχνίδι, έτσι και εδώ κάνουν την εμφάνισή τους ιστορικά πρόσωπα όπως ο Niccolο Machiavelli, η Caterina Sforza και ο Lorenzo de Medici. Η Βενετία, η Ρώμη, η Φλωρεντία και η Τοσκάνη είναι οι τοποθεσίες που πρωταγωνιστούν στις αναζητήσεις του Ezio. Μεταξύ άλλων ο Ezio θα μπορεί να μην ξεχωρίζει στο πλήθος, να βουτήξει στο νερό ώστε να μην γίνεται αντιληπτός και να αναρριχηθεί με νέους τρόπους και κινήσεις. Σκεφτείτε ότι στο παιχνίδι περιέχονται περίπου 200 αποστολές 15 διαφορετικών τύπων, μερικές από τις οποίες βοηθάνε στην αύξηση μεγέθους του δείκτη υγείας του ήρωα. Στην περίπτωση που η υγεία του ήρωα είναι κακή, μπορεί να επισκεφτεί πλανόδιους γιατρούς στα προάστια των πόλεων. Ο σκοπός είναι η δυνατότητα ο ήρωας να μετατραπεί, αναλόγως προς την επιθυμία του παίκτη σε υπερήρωα. Επειδή βέβαια χρειάζεται να αίρονται και οι αναιμικές αντιδράσεις των ειδικών, γιατρών εκπαιδευτικών ερευνητών και γονέων, το παιχνίδι θα περιέχει βάση δεδομένων για επί πλέον πληροφορίες που αφορούν τοποθεσίες των πόλεων, χαρακτήρες και υπηρεσίες ενδιαφέροντος. Πληροφορίες θα δίδονται κατ’ επιλογήν του παίκτη για την ιστορία των αξιοθέατων των διαφόρων πόλεων καθώς ο Ezio τις επισκέπτεται. Θα έχει όμως και “καλές πληροφορίες” για εναλλακτικές μεθόδους για την αποφυγή μαζικών συγκρούσεων, είτε με βόμβες καπνού είτε ρίχνοντας μερικά κέρματα στο δρόμο για αντιπερισπασμό. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί στις διαδηλώσεις ρίχνουν μολότωφ τα 12χρονα. Η προβολή του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων εφαρμόζεται έτσι ώστε να ξεχωρίζουν οι στόχοι και τα σημεία ενδιαφέροντος για τον παίκτη. Και βέβαια η οξύνοια και η διορατικότητα του παίκτη αναπτύσσονται σε σχέση με τους κανόνες διαφυγής, οπότε και κερδίζει έπαθλα και ανταμοιβές (Έτσι εκπαιδεύουμε τους υποψήφιους πολίτες μας οι σύγχρονες κοινωνίες!)

Συνεχίζεται

Ετικέτες:·········

Orient express

19 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, εκδηλώσεις

poster_orient-express.jpg Για 90 χρόνια το «Orient Express» διέσχιζε την κεντρική Ευρώπη μεταφέροντας όλη την καλή κοινωνία από το Παρίσι στην Κωνσταντινούπολη. Ο μηχανοδηγός του ΟΣΕ Ευθύμης Κοντόπουλος είναι ο μόνος Έλληνας, που κράτησε το τιμόνι του στο ένα και μοναδικό ταξίδι του τραίνου στην Ελλάδα πριν από 40 χρόνια.

orient-express.jpg Ταυτόχρονα είναι ο άνθρωπος που το 2003 ανακάλυψε τυχαία ανάμεσα σε πολλά αλλά ακινητοποιημένα βαγόνια, την τραπεζαρία του θρυλικού τραίνου εγκαταλελειμμένη στην Θεσσαλονίκη. Ένα από τα βαγόνια του θρυλικού τρένου είναι η περίφημη τραπεζαρία, όπου φιλοξενήθηκε η διεθνής αφρόκρεμα και χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα δεκάδων ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων και η μεταφορά το 1977 του μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι «Έγκλημα στο Orient Express». Το βαγόνι αυτό βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του ΟΣΕ στην Θεσσαλονίκη. Βουβός μάρτυρας των ολονύχτιων πάρτι βασιλέων, αριστοκρατών, διπλωματών και κοσμοπολιτών που ταξίδευαν με αυτό, το βαγόνι εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και την πολυτέλεια του. Στα σχέδια του ΟΣΕ πάντως είναι, το βαγόνι να ταξιδέψει ξανά πίσω από μια μηχανή σε κοντινούς προορισμούς, ώστε να δοθεί σε πολλούς η ευκαιρία να κάνουν μια βόλτα με το θρυλικό τραίνο.
Πηγή: Χ. Στεφανής, ΑΛΦΑ Τ/Ο

Ετικέτες:········

“Ψυχή βαθιά”

19 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία

711625.jpg «Ψυχή Βαθιά» ήταν σύνθημα των ανταρτών στον εμφύλιο (1946-1949), όταν έκαναν επίθεση.  «Ψυχή Βαθιά» είναι και ο τίτλος της νέας ταινίας του Παντελή Βούλγαρη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημ. Ελευθεροτυπία, η ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Ψυχή Βαθιά», ήταν σημαντική για τους Καστοριανούς, λόγω του θέματός της, τον Εμφύλιο. Ο Γράμμος βάφτηκε με το αίμα πολλών Καστοριανών. Οικογένειες διαλύθηκαν, αδέρφια αλληλοσκοτώθηκαν, άνθρωποι ξενιτεύτηκαν για χρόνια. Ο εμφύλιος, θέμα σφραγισμένο από τη σιωπή για 60 χρόνια ήρθε ξανά στην επιφάνεια. Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι μια πρώτη σημαντική επίδραση στο Νεστόριο ήταν το ότι οι πολίτες άφησαν πίσω τους μίση και διχασμούς χρόνων και σκάλισαν σ’ ένα μνημείο του Εμφυλίου τα ονόματα των νεκρών τους και από τον Εθνικό και από τον Δημοκρατικό Στρατό.
«Δεν μπορώ παρά να είμαι ευτυχής και συγκινημένος, που η ταινία είχε τέτοια αποδοχή και τέτοιο αντίκτυπο. Που οδήγησε όχι μόνο στο να ξαναρχίσει να συζητιέται ο Εμφύλιος, αλλά και τους ανθρώπους σε συμφιλίωση, μετά από τόσα χρόνια», μας δήλωσε ο Παντελής Βούλγαρης. Μακάρι να είναι έτσι. Και μακάρι σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις να θυμούνται ακόμη οι κάτοικοι όλων των ηλικιών ότι τα ηχηρά λόγια πολιτικών, που «περιγράφουν» δράσεις του ιστορικού παρελθόντος, αποτελούν κακόηχα συνθήματα και να τους «μαυρίζουν». Σύμφωνα με τις δηλώσεις των συντελεστών της ταινίας τα γυρίσματα επηρέασαν τους συμμετέχοντες: «Στα διαλείμματα από τη σκηνή του στρατοδικείου στη Λιθιά, χωριζόμασταν αυτόματα σε ομάδες. Αλλού οι στρατοδίκες, με τη στολή του Εθνικού Στρατού, κι αλλού οι αντάρτες». Όμως είναι κέρδος για όλους να ακούγονται διαπιστώσεις όπως «Μας κέρδισε το σενάριο και μας κατέκτησε ο άνθρωπος», για τον σκηνοθέτη Π. Βούλγαρη. Ή ότι η ταινία στάθηκε ερέθισμα για να ψάξουν για τον Εμφύλιο. «Για να καταγραφεί η ιστορική αλήθεια», «για τη διάσωση της μνήμης», «γιατί είναι τιμή για τους παππούδες μας να ιστορήσουμε τις ζωές τους». Κι ακόμη: «Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, δεν θα έπαιρνα μέρος στην ταινία. Η οικογένειά μου υπέστη στιγματισμό και διώξεις». Και: «Η οικογένειά μου είχε άσχημες εμπειρίες από αριστερούς. Ηταν πρόκληση να παίξω τον αντάρτη σε μια ταινία που προσέγγιζε το θέμα με άλλον τρόπο απ’ αυτόν που μου είχαν πει». Στην ταινία συμμετείχαν μαθητές, φοιτητές, έμποροι, εκπαιδευτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, υπάλληλοι, εργάτες και συνταξιούχοι. Διέθεσαν από μία ώς τρίαντα ημέρες προσωπικού χρόνου. Οι κάτοικοι δε των χωριών διέθεσαν αντικείμενα εποχής. Το παρατσούκλι «Ο μάγος της ταινίας» κέρδισε ο 70χρονος Αντώνης Δήμου, που διέθεσε φωτογραφική μηχανή με φυσούνα, χειροβομβίδες, μπαζούκας, σημαίες, παλιές γραφομηχανές, ποδήλατα, λάμπες και ένα μπαστούνι για τον Θανάση Βέγγο. ΄Εμποροι διέθεσαν αυτοκίνητα, υλοτόμοι τα μουλάρια τους, άλλοι υλικά κατασκευών και κάποιος το σπίτι του για να γυριστεί μια σκηνή λεηλασίας. Οι εθελοντές του Τμήματος Αντιμετώπισης Καταστροφών πρόσφεραν υπηρεσίες για τα μικροατυχήματα από τις πολεμικές σκηνές. ΄Αλλοι χόρευαν όλη μέρα για τη σκηνή χορού των ανταρτών στον Γράμμο φορτωμένοι μ’ ένα οπλοπολυβόλο Μάουζερ 20 κιλών και πλήρη εξάρτυση. Οι δοκιμαστικές εκρήξεις γίνονταν στο λατομείο Μακεδνών. Και μαθητική εστία Νεστορίου μαγειρευόταν καθημερινά το φαγητό για όλους τους συντελεστές. Εκείνο που απομένει για μας είναι όταν επισκεφθούμε τις αίθουσες προβολής της ταινίας να είμαστε τυχεροί ώστε να στραγγίξουμε τον δικό μας προσωπικό ή οικογενειακό σπαραγμό, όπως οι κάτοικοι του Νεστόριου.

Ετικέτες:······

Παντελή Βούλγαρη, Συνέντευξη

19 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, ιστορία της εκπαίδευσης

psyxh-bathia.jpg Από την εφημ. Ελευθεροτυπία: “΄Ηταν όνειρο ετών να κάνει μια ταινία για τον αδελφοκτόνο πόλεμο. Και το πραγματοποίησε έπειτα από δεκαετή έρευνα, πολλά ταξίδια στην Καστοριά, το Γράμμο και το Βίτσι, και τη βοήθεια της Ιωάννας Καρυστιάνη στο σενάριο. Κάθε πρόσωπο, μια ιστορία. Μέχρι και ο Θανάσης Βέγγος εμφανίζεται εδώ σ’ έναν κόντρα, σπαρακτικό ρόλο: ενός χωρικού που έρχεται να ζητήσει τη σορό του εγγονού του που υπηρετούσε στον Εθνικό Στρατό. Το ένα από τα δύο παιδιά, ο Γ. Αγγέλκος, κατάγεται στ’ αλήθεια από αυτά τα μέρη. Πήγαινε μάλιστα ακόμα στο σχολείο όταν του δόθηκε ο ρόλος. Και έχασε τη χρονιά λόγω απουσιών στα γυρίσματα. Αλλά κι ένας δάσκαλος του συμμετείχε στην ταινία, όπως πολλοί ακόμα από την περιοχή. «Ο ένας παππούς μου ήταν στον Εθνικό Στρατό και ο άλλος αντάρτης», μας αποκάλυψε ο μικρός. Ηταν άλλωστε συνηθισμένο αδέρφια να στρατολογούνται από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

«Την εποχή εκείνη ήταν σε μεγάλο βαθμό θέμα τύχης το πού θα βρεθείς» λέει ο Π. Βούλγαρης. «΄Εβλεπαν τα τσοπανόπουλα και τα παίρνανε. Και ο Εθνικός Στρατός και ο Δημοκρατικός”.

– Υπήρχαν και περιπτώσεις που ο ένας αδερφός σκότωσε τον άλλο;

«Ασφαλώς. Σε μια μάχη στο Βίτσι ένας από τους αντάρτες έτρεξε στο πτώμα ενός φαντάρου για να του πάρει τις μπότες. Οταν γύρισε όμως το νεκρό, είδε πως ήταν ο αδερφός του. Και αυτοκτόνησε».

– Στην ταινία δείχνετε ένα φαντάρο που, αναγνωρίζοντας σε ένα πτώμα νεαρής αντάρτισσας μια παλιά του συμμαθήτρια, αναρωτιέται σοκαρισμένος αν τη σκότωσε αυτός…

«Ξέρετε πόσες τέτοιες ιστορίες έμαθα; Κάθε πρόσωπο της ταινίας αντιπροσωπεύει πλήθος στοιχείων. Το βασικό πάντως για μένα ήταν να έχω στην ιστορία τα δύο αδέρφια και να γυρίσω την ιστορία τους σε αυτά τα δύο βουνά: συχνά συμβαίνει ο χώρος να μου δημιουργεί μια πρόκληση. Στον Γράμμο ακόμα και σήμερα η υλοτομία είναι επισφαλής. ΄Εχουν ακόμα απομείνει πυρομαχικά μέσα στα δένδρα…».

– ΄Εχετε ενσωματώσει πάντως αυτούσιο ένα συγκλονιστικό πραγματικό περιστατικό που διαδραματίστηκε στα χιόνια.

«Ναι. ΄Εγινε στα Αγραφα, στη Γιάλα, αλλά το μετέφερα εδώ: ένα βράδυ με χιονοθύελλα οι αντάρτες βρήκαν καταφύγιο στις σκηνές των αντιπάλων τους. Αντάρτες και στρατιώτες μόνιασαν για ένα βράδυ απέναντι στην εκδίκηση της φύσης. Το επόμενο πρωί ο πόλεμος ξανάρχισε… Το έχει κάνει διήγημα ο Δημήτρης Χατζής στους “Ανυπεράσπιστους”».

– Αυτό που μένει στον θεατή είναι η εγγύτητα των αντίπαλων ομάδων. Μέχρι που ανταλλάσσουν λόγια ή συναντιούνται στο ποτάμι…

«Μα τόσο κοντά πολεμούσαν. Μου είπαν πως ένας αντάρτης πληροφόρησε από το χωνί έναν στρατιώτη ότι γέννησε η γυναίκα του και έκανε αγοράκι. ΄Οταν άρχισα να σχεδιάζω τις αποστάσεις για την ταινία, έπεσαν στα χέρια μου αυθεντικές σκηνές γυρισμένες από το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού: και είδα πως δεν είχα κάνει λάθος. ΄Ενα μέρος αυτού του υλικού το είχαν κινηματογραφήσει ο Μάνος Ζαχαρίας και ο Γιώργος Σεβαστίκογλου. Χρόνια μετά το ανακάλυψε ο Ροβήρος Μανθούλης στην κινηματογραφική λέσχη της Τασκένδης. Εκεί είδα φάτσες, ενδυμασίες, οπλισμό, τρόπο πολέμου».

– Η Βικτώρια Χαραλαμπίδου, που ενσαρκώνει την αντάρτισσα Γιαννούλα, έχει μια ιδιαίτερη προφορά…«Μα, από εκεί κατάγεται. Ο παππούς της πήρε μέρος στον εμφύλιο. ΄Ετσι βρέθηκε στη Ρωσία. Η ντοπιολαλιά της είναι των Μακεδόνων της εποχής».

– Πάντως, κρατήσατε απόλυτα τις ισορροπίες. Εκεί που βλέπεις ένα κομμένο κεφάλι σ’ ένα σακί -έργο των ανταρτών-, να’ σου λίγο αργότερα και τα μαντάτα για ένα άγρια δολοφονημένο βρέφος αντάρτισσας… Σαν να είναι όλα υπολογισμένα με το υποδεκάμετρο.

«Μετά από 60 χρόνια, προσπάθησα να είμαι δίκαιος -κυρίως ως προς τα νέα παιδιά: τους αντάρτες και τους φαντάρους που πρωταγωνίστησαν σε αυτόν τον κυκλώνα του αίματος, ξεκομμένοι πάνω στα βουνά, χωρίς να ξέρουν γιατί είναι εκεί. Με ρωτάνε γιατί περίμενα τόσα χρόνια για να γυρίσω την ταινία. Οι Ισπανοί γυρίζουν ακόμα δύο και τρεις ταινίες το χρόνο για τον ισπανικό εμφύλιο.

«Στην Ελλάδα περάσαμε ένα μεγάλο διάστημα λογοκρισίας μέχρι το ‘74. Για τον κινηματογραφιστή ή τον λογοτέχνη, βέβαια, η μεγάλη πρόκληση είναι να προσπαθήσει να καταλάβει πώς συμπεριφέρεται ο άνθρωπος. ΄Οπως στο “Ολα είναι δρόμος” με ενδιέφερε πώς συμπεριφέρεται ένας φύλακας στον Εβρο ή ένας τύπος που τα σπάει όλα σε ένα σκυλάδικο».

Δεν σας προβληματίζει που τελευταία ο κόσμος πριμοδοτεί ένα άλλο είδος σινεμά;

«Ο κόσμος έχει μνήμη. Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν χρόνια να δουν μια τέτοια ταινία. Μπορεί να πηγαίνουν στην κωμωδία, να τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, αλλά περιμένουν να δουν και πώς τους έχει σημαδέψει η χώρα τους. Σας θυμίζω τις “Ζωές των άλλων”: βγήκε σε δύο σινεμά και από στόμα σε στόμα έγινε επιτυχία. Και ο κόσμος δεν πήγε να δει πώς λειτουργούσε τότε η Στάζι -για την ανθρώπινη δοκιμασία ενδιαφέρθηκε».

– Πιστεύετε πως τα ελληνικά κόμματα ακόμα ποντάρουν στην μετεμφυλιακή πόλωση;

«Σαν αίσθηση σίγουρα υπάρχει, αν και 60 χρονια μετά έχει μεταλλαχθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι καμία από τις δύο παρατάξεις δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη. Μόνο μια συμφιλιωτική συνάντηση μεταξύ Βαφειάδη και Τσακαλώτου είχαμε. Ενώ όμως η ιστορική έρευνα έχει προχωρήσει πολύ, λείπουν οι καλλιτεχνικές προσεγγίσεις: μόνο αυτές μπορούν να δουλέψουν προς μια ουσιαστική συμφιλίωση.

– Τις πρόσφατες εκλογές πώς τις είδατε;

«Ευχή μου για τη νέα κυβέρνηση είναι να αγαπά πραγματικά και τον πολιτισμό. Και να σταθεί δίπλα σ’ αυτή τη νέα γενιά των ταλαντούχων κινηματογραφιστών. Στους νέους της “Ομίχλης”».

– Υπάρχουν και οι νέοι του περασμένου Δεκεμβρίου. Τα παιδιά σας κατέβηκαν στον δρόμο;

«Ναι. Τα παιδιά μου έχουν σπουδάσει, έχουν δώσει καλά δείγματα δουλειάς, αλλά παραμένουν άνεργα όπως οι περισσότεροι νέοι με σπουδές και διπλώματα. Η γενιά των 500 ευρώ βιώνει μια τεράστια απογοήτευση και μοναξιά. Αυτή ήταν η αφορμή μαζί με το τραγικό συμβάν της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, για να πουν “Είμαστε εδώ”».

– Εσείς τραβήξατε τίποτε απ’ όλα αυτά;

«Παλιότερα η κάμερα ήταν πάντα κοντά μου. Επί χούντας έτσι με πιάσανε. Αλλα τώρα μεγάλωσα…»

– Στην ταινία οι βολές σας στρέφονται ξεκάθαρα προς τους Αμερικάνους. Λίγοι γνώριζαν πως πρωτοδοκίμασαν σε μας τις βόμβες ναπάλμ.

«Ναι, δεν είναι πολύ γνωστό. Κάποιες δοκιμαστικές βολές είχαν γίνει και στον Δεύτερο Παγκόσμιο, αλλά οι βόμβες αυτές με την οριστική τους σύσταση χρησιμοποιήθηκαν πρώτη φορά στον Γράμμο και το Βίτσι».

– Εμφανίζετε, πάντως, την ηγεσία της χώρας και του Εθνικού Στρατού να αντιτίθεται στη ρίψη ναπάλμ.

«Μα υπάρχουν ντοκουμέντα σύμφωνα με τα οποία ο Εθνικός Στρατός αντιδρούσε σε αυτού του είδους την εκκαθάριση».

– Πολλοί, ωστόσο, υποστηρίζουν πως όλα έγιναν με την ανοχή και την υπόδειξή του…

«Πόλεμος ήταν. Ηθελαν να τελειώσει αυτή η ιστορία. Ηταν δύσπιστοι, αλλά έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Γνώριζα εξαρχής πως κάποιοι με παρωπίδες ίσως ενοχληθούν. Και από τις δύο πλευρές. Και με τα “Πέτρινα χρόνια” και το “Happy Day” είχα αντιδράσεις. Και αργότερα θεωρήθηκαν ταινίες αντιπροσωπευτικές της εποχής. Είναι πολλά τα περιστατικά όπου δεξιοί στρατιώτες προστάτευσαν αντάρτες. Και το αντίστροφο. Μακάρι λοιπόν η ταινία να ανοίξει μια ουσιαστική κουβέντα. Κι εγώ να μάθω ήθελα».

– Πάντως, την ταινία σας «Ψυχή βαθιά» την ονομάσατε. Από τους αντάρτες…

«Η καρδιά μου είναι αριστερή. Είναι γνωστό αυτό».

Σημείωση: Να θυμόμαστε ότι η ταινία “διαφημίζει” τον συμφιλιωτικό της χαρακτήρα.

Ετικέτες:················

Τα ευφυή Τρίκαλα

19 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, ιστορία της εκπαίδευσης

trikala.jpg Μεταξύ των 21 πιο έξυπνων κοινοτήτων στον κόσμο βρίσκονται τα Τρίκαλα! Για δεύτερη συνεχή χρονιά ο δήμος Τρικκαίων κερδίζει μια θέση στην κατάταξη με τις 21 πιο έξυπνες κοινότητες παγκοσμίως που καθιερώθηκε από το Διεθνές Δίκτυο ICF το οποίο εδρεύει στη Νέα Υόρκη. Η διαδικασία ανάδειξης της πιο έξυπνης κοινότητας στον κόσμο μόλις ξεκίνησε. Στη δεύτερη φάση, η οποία θα λάβει χώρα τον Ιανουάριο 2010 στη Χαβάη, από τις 21 υποψηφιότητες θα επιλεγούν οι 7 πιο έξυπνες κοινότητες, οι οποίες θα διεκδικήσουν και την πρωτιά. Ο δήμος Τρικκαίων, μέσω της e-Trikala A.E., δηλώνει ότι «μετά από πολλή δουλειά και οργανωμένη συλλογική προσπάθεια σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο που ζούμε και εργαζόμαστε, ευχόμαστε καλή επιτυχία στην πόλη μας και στην επόμενη φάση της διαδικασίας».
Οι 21 κοινότητες που διακρίθηκαν είναι (με αλφαβητικοί σειρά): Arlington County, Virginia (ΗΠΑ) πληθυσμός 210.000, Ballarat (Αυστραλία) πληθυσμός 88.000, Bescancon (Γαλλία) πληθυσμός 122.000, Bristol, Virginia (ΗΠΑ) πληθυσμός 17.500, Dakota County, Minnesota (ΗΠΑ) πληθυσμός 398.500, Danville, Virginia (ΗΠΑ) πληθυσμός 42.000, Dublin, Ohio (ΗΠΑ) πληθυσμός 40.000, Dundee, Scotland (Ηνωμένο Βασίλειο) πληθυσμός 142.000, Eindhoven (Ολλανδία) πληθυσμός 297.000, Gold Coast City (Αυστραλία) πληθυσμός 509.000, Moncton, New Brunswick (Καναδάς) πληθυσμός 65.000, Ottawa, Ontario (Καναδάς) πληθυσμός 812.000, Porto Alegre (Βραζιλία) πληθυσμός 1.400.000, Riverside, California (ΗΠΑ) πληθυσμός 291.000, Suwon City (Νότιος Κορέα) πληθυσμός 1.097.000, Tallinn (Εσθονία) πληθυσμός 400.000, Taoyuan County (Ταϊβάν) πληθυσμός 1.950.000, Tel Aviv (Ισραήλ) πληθυσμός 384.400, Tianjin Binhai New Area (Κίνα) πληθυσμός 2.020.000, Trikala (Ελλάδα) πληθυσμός 52.000, Windsor, Ontario (Καναδάς) πληθυσμός 393.400.

Πηγή: Αδέσμευτος τύπος, 19/10/2009, Ε. Κοντ.

Σημείωση: Εγώ, βέβαια, έχω μιαν απορία: Από πού κι ως πού και για ποιον ανομολόγητο λόγο αυτό το Διεθνές Δίκτυο ICF το οποίο εδρεύει στη Νέα Υόρκη επιθυμεί να αναδείξει την πιο έξυπνη κοινότητα στον κόσμο; Και γιατί ειδικά τα Τρίκαλά μας;;;;

Ετικέτες:·······

Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης και κρίση ευφυΐας

19 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά

programmatikes.jpg Με την φράση “Προγραμματικές Δηλώσεις” εννοούμε φυσικά, όχι μόνο το κείμενο που ο εκάστοτε Πρωθυπουργός αναγιγνώσκει (από την μεταπολίτευση και μετά, διότι προ του 1967 η παρουσίαση γινόταν από στήθους). Αλλά και όλες τις ομιλίες και διευκρινιστικές παρεμβάσεις που ακολουθούν την ομιλία του Πρωθυπουργού. Μοιραία λοιπόν, το “πονεμένο μου μυαλό” βρήκε διέξοδο στους αρχαίους παππούδες  μας, τον Αριστοτέλη, τον Διογένη και τους άλλους σπουδαίους, τους πριν από μας τους ασημάντους:

* Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό. «Με τόσα χρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο». «Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο».

* Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ρώτησε τον Αρίστιππο: «Γιατί οι φιλόσοφοι επισκέπτονται τα σπίτια των πλουσίων, ενώ οι πλούσιοι δεν πηγαίνουν στα σπίτια των φιλοσόφων;». Ο Αρίστιππος αποκρίθηκε: «Γιατί οι φιλόσοφοι ξέρουν τι τους λείπει, ενώ οι πλούσιοι δεν ξέρουν».

* Ο Διογένης βλέποντας κάποιον να δείχνει ερωτευμένος με μια πλούσια γριά, είπε: «Σ’ αυτήν δεν κάρφωσε τα μάτια του, αλλά τα δόντια του».

* Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών, δέχομαι ακόμα και να με μαστιγώνουν».

* Πλησίασε ένας τον Δημοσθένη, του είπε ότι χτυπήθηκε από κάποιον και τον παρακαλούσε να τον υπερασπιστεί ως συνήγορος. Ο Δημοσθένης του είπε: «Τίποτα δεν έπαθες». Όταν ο άνθρωπος άρχισε να φωνάζει, ο Δημοσθένης παρατήρησε: «Τώρα ακούω πραγματικά τη φωνή ενός αδικημένου ανθρώπου».

* Κάποτε ο Διογένης φώναζε: «Ελάτε εδώ, άνθρωποι!». Και όταν μαζεύτηκαν πολλοί, τους κυνήγησε με το μπαστούνι του, λέγοντας: «Ανθρώπους κάλεσα, όχι καθάρματα!».

* Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε: «Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα “μπράβο” στις τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».

* Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε: «Δεν είστε καλά! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ’ άλλα μέρη;».

* Ρώτησαν τον Αριστείδη τι τον στεναχωρούσε πιο πολύ στην εξορία. Εκείνος απάντησε: «Η κακή φήμη της πατρίδας μου. Όλοι την κακολογούν επειδή με εξόρισε».

* Ο Φωκίωνας διαφωνούσε συνήθως με όλους πάνω σε πολιτικά θέματα. Μια φορά όμως, όταν μίλησε στην Εκκλησία του Δήμου, όλοι ασπάστηκαν τις ιδέες του. Απορημένος γύρισε προς τους φίλους του και τους ρώτησε: «Μήπως είπα σήμερα κάποια ανοησία, χωρίς να το καταλάβω;».

* Έτρωγε κάποτε ο Διογένης σε λαϊκό μαγειρείο. Σε μια στιγμή βλέπει να περνά απέξω ο ρήτορας Δημοσθένης. Τον φώναξε να πάει μέσα. Εκείνος αρνήθηκε για λόγους αξιοπρέπειας. Τότε ο Διογένης του λέει: «Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι. Και ο κύριός σου (δηλ. ο λαός) έρχεται συχνά εδώ».

Ετικέτες:·········

Εθνικό Θέατρο

18 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης

greek-national-theatre.jpg To Εθνικό μας θέατρο εγκαινιάστηκε το έτος 1901. Πρωτολειτούργησε ως Βασιλικό Θέατρο και το 1908 έκλεισε «επ΄αόριστον». Με την επωνυμία Εθνικό Θέατρο λειτούργησε το 1930. Για πολλά δε χρόνια λειτούργησε ως Ν.Π.Δ.Δ. Με το Νόμο 2273/94 ιδρύθηκε το Ν.Π.Ι.Δ. με επωνυμία «Εθνικό Θέατρο», οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Στα Αγγλικά η επωνυμία του είναι Greek National Theater. Σκοπός του είναι η μέσω της θεατρικής τέχνης προαγωγή της πνευματικής καλλιέργειας του λαού και η διαφύλαξη της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Συγκεκριμένα στους σκοπούς του περιλαμβάνονται κυρίως:
• Η μελέτη, η έρευνα, η σκηνική διδασκαλία και η διάδοση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό του αρχαίου δράματος.
• Η σκηνική διδασκαλία, η προώθηση και η ανάπτυξη της ελληνικής και κυρίως της νεοελληνικής δραματουργίας.
• Η σκηνική παρουσίαση και η ερμηνεία κλασσικών έργων.
• Η έρευνα, η αναζήτηση και ο πειραματισμός σε νέες μορφές θεάτρου και σκηνικής έκφρασης.
• Η πραγματοποίηση παραστάσεων για παιδιά και νέους.
• Η παροχή θεατρικής εκπαίδευσης με τη δημιουργία Δραματικής Σχολής.
• Η προώθηση διεθνών θεατρικών ανταλλαγών και της παγκόσμιας θεατρικής συνεργασίας, κυρίως στο χώρο της Ευρώπης και των χωρών όπου δραστηριοποιείται ο απόδημος Ελληνισμός.
• Η δημιουργία προϋποθέσεων και κινήτρων για την ανάδειξη και ενθάρρυνση του θεατρικού δυναμικού της χώρας.
greek-national-theatre-2.jpg Το Εθνικό Θέατρο διοικείται από Επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο και από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του. Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο και πέντε Συμβούλους, που διορίζονται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού.
Υπό την εποπτεία του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου λειτουργεί η Δραματική Σχολή του, που στεγάζεται στην οδό Πειραιώς. Τα τελευταία χρόνια το Εθνικό Θέατρο (η Κεντρική σκηνή της οδού Αγίου Κωνσταντίνου) παρέμενε κλειστό μέχρις ότου ολοκληρωθούν οι εργασίες αποκατάστασης του. Το καταπληκτικό μνημείο, κτήριο Τσίλλερ και αυτό, άνοιξε την πόρτα του και δέχεται και πάλι το κοινό του. Μη χάσετε την ευκαιρία να δείτε αυτό το μνημείο τέχνης.

Ετικέτες:·······

Κυπριακή διπλωματία

17 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, ιστορία της εκπαίδευσης

800px-flag_of_cyprus_svg.png Η Σημερινή της Κύπρου γράφει σχετικά με τις επιλογές της κυπριακής διπλωματίας: “… Τι δήλωσε ο Πρόεδρος σχετικά με την έκθεση της Ε.Ε.; Αφού τη χαρακτήρισε ως “καλή αφετηρία”, έσπευσε να ισχυριστεί και τα ακόλουθα: “Το Εθνικό Συμβούλιο δεν έχει αποφασίσει ότι στόχος είναι αποκλειστικά η τιμωρία της Τουρκίας. Ο στόχος είναι να πιεστεί η Τουρκία, να ασκηθεί επιρροή και μέσα από την έκθεση, αλλά και από ‘δώ και πέρα, να αξιοποιήσουμε ως εργαλείο αυτή την έκθεση, για να αλλάξει στάση. Αν δεν αλλάξει, όλα είναι ανοικτά”.
Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος δεν θυμάται καλά. Το ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου, αφού τονίζει ότι το ορόσημο του Δεκεμβρίου θα πρέπει να αξιοποιηθεί για την προώθηση της επίλυσης του Κυπριακού, προσθέτει: “Η Τουρκία έχει αναλάβει υποχρεώσεις έναντι της Ε.Ε. και των κρατών-μελών της, που αφορούν και στην Κυπριακή Δημοκρατία και το Κυπριακό, στις οποίες οφείλει να συμμορφωθεί, αλλιώς η Τουρκία δεν θα μπορεί να συνεχίσει ανεμπόδιστα, χωρίς κυρώσεις, την ενταξιακή της πορεία”.
Σαφώς, λοιπόν, το Εθνικό Συμβούλιο τάσσεται και ζητά επιβολή κυρώσεων επί της Τουρκίας, δηλαδή την τιμωρία της, και την προειδοποιεί ότι δεν θα μπορέσει να συνεχίσει ανεμπόδιστα την ενταξιακή της πορεία. Προς τι, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, να έρχεται τώρα να κολοκυνθίζει και να λέγει ότι θα αξιοποιηθεί η έκθεση ως εργαλείο για την άσκηση επιρροής στην Τουρκία και αν δεν αλλάξει στάση… βλέπουμε και κάνουμε;
Ποιο “εργαλείο”; Πόσα “εργαλεία” είχαμε στα χέρια μας και πόσες εκθέσεις αξιολόγησης και δεν τα αξιοποιήσαμε και η Τουρκία τα έριξε όλα στον κάλαθο των αχρήστων; Πιστεύει ο Πρόεδρος ότι τώρα η Τουρκία θα βάλει μυαλό;

Σημ.: Θυμηθείτε τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου για τον γρηγόρη Αυξεντίου. Κάτι καλό θε να βγει απ’ τη συγκίνησή σας: “«Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου, το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου … που ‘μαθε στη μεγάλη σχολή του αγώνα, τόσα μόνο γράμματα, όσα να φτιάχνουν τη λέξη ελευθερία».

Ετικέτες:··········

>

17 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία

>Στο περιοδικό ‘Εθνική Αγωγή” του Γεωργίου Δροσίνη, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα στο τέλος του 19ου αιώνα περιλαμβάνεται το ακόλουθο κείμενο, το οποίο παραθέτουμε, έτσι ως έχει, προκειμένου ο αναγνώστης να πληροφορηθεί και να απολαύσει την γραφή της εποχής:

Ετικέτες:··

Το Ψηφιακό Βιβλιοπωλείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

17 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, ιστορία της εκπαίδευσης

monet.gif Εγκαινιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, το Ψηφιακό Βιβλιοπωλείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (www.bookshop.europa.eu). Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η σάρωση 12 εκατομμυρίων σελίδων και πλέον η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερες από 110.000 εκδόσεις, τις οποίες όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να «κατεβάσουν» δωρεάν. Το ψηφιακό βιβλιοπωλείο προφέρει όλες τις εκδόσεις που κυκλοφόρησαν από την Υπηρεσία Εκδόσεων για λογαριασμό των θεσμικών και επικουρικών οργάνων και των άλλων οργανισμών της ΕΕ από το 1952 και μετά. Τα αρχεία της Υπηρεσίας Εκδόσεων της ΕΕ αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια πραγματικό θησαυρό της ευρωπαϊκής ιστορίας. Δημοσιεύσεις, όπως το διάγγελμα που εκφώνησε ο Ζαν Μονέ, πρόεδρος της Ανωτάτης Αρχής, στην Κοινή Συνέλευση κατά την πρώτη της σύνοδο το Σεπτέμβριο του 1952 ή η γενική έκθεση για τη δραστηριότητα της Κοινότητας, στα γαλλικά από το 1953, βλέπουν και πάλι το «εικονικό» φως της μέρας. «Η ψηφιακή βιβλιοθήκη απελευθερώνει τη μνήμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το χαρτί με το οποίο ήταν δεσμευμένη από τις απαρχές της Ένωσης. Τα εκατομμύρια σελίδων, στις οποίες έχει πλέον πρόσβαση ο καθένας μας στις 23 επίσημες γλώσσες, καταδεικνύουν τη διαρκή δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διαφυλάξει και να καλλιεργήσει την ιστορία της Ένωσης μέσα από τη γλωσσική της πολυμορφία» δήλωσε ο Λέοναρντ Όρμπαν, επίτροπος αρμόδιος για θέματα πολυγλωσσίας. Η ψηφιακή βιβλιοθήκη της Υπηρεσίας Εκδόσεων είναι μια απάντηση στην αυξανόμενη ζήτηση για ψηφιοποίηση εξαντλημένων εκδόσεων. Το 2007 η Υπηρεσία Εκδόσεων εγκαινίασε μια υπηρεσία διάθεσης αρχείων PDF κατά παραγγελία, με την οποία οι χρήστες μπορούσαν να ζητούν την ανάκτηση και σάρωση δημοσιεύσεων από τα αρχεία.
Η ζήτηση ήταν τόσο υψηλή, ώστε σε έξι μήνες η υπηρεσία είχε ήδη κορεστεί. Για την καλύτερη εξυπηρέτηση των χρηστών, αποφασίστηκε να σαρωθεί με βιομηχανικούς ρυθμούς ολόκληρο το περιεχόμενο του αρχείου. Το αποτέλεσμα -που επιτεύχθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια- είναι μια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με περισσότερες από 14 εκατομμύρια σελίδες, σε μορφή αρχείων PDF βελτιστοποιημένη για το Διαδίκτυο, οι οποίες διατίθενται δωρεάν στο κοινό. Περιέχει περισσότερες από 12 εκατομμύρια σαρωμένες σελίδες ιστορικών εκδόσεων και περίπου 2 εκατομμύρια σελίδες πρόσφατων εκδόσεων. Το Βιβλιοπωλείο της ΕΕ, με εκδοτικούς ρυθμούς της τάξης των 1.600 νέων εκδόσεων ετησίως, αποτελεί πολύτιμη πηγή πληροφοριών για πολίτες, δημοσιογράφους, επαγγελματίες της εκπαίδευσης, φοιτητές, βιβλιοθηκονόμους, εκδότες και κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται για την Ευρώπη, σε 50 περίπου γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας παραγγελίας αντιτύπων σε χαρτί. Τα περιεχόμενα του Βιβλιοπωλείου της ΕΕ θα καταστούν προσπελάσιμα επίσης μέσω της Europeana, όπου συμμετέχουν πολλές εθνικές βιβλιοθήκες και αρχεία της Ευρώπης. Το Βιβλιοπωλείο της ΕΕ θα συμπληρώσει, έτσι, τις εθνικές συλλογές της Europeana από τη σκοπιά των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες:········

Noam Chomsky: On Language and Culture

14 Οκτωβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία

chomsky.jpg Noam Chomsky interviewed by Wiktor Osiatynski
In Wiktor Osiatynski (ed.), Contrasts: Soviet and American Thinkers Discuss the Future (MacMillan, 1984), pp. 95-101
QUESTION: You represent an anthropological approach to linguistics. Do you think that linguistics can contribute to the understanding of the philosophical problems of human nature and culture?
CHOMSKY: My feeling is that a human being or any complex organism has a system of cognitive structures that develop much in the way the physical organs of the body develop. That is, in their fundamental character they are innate; their basic form is determined by the genetic structure of the organism. Of course, they grow under particular environmental conditions, assuming a specific form that admits of some variation! . Much of what is distinctive among human beings is a specific manner in which a variety of shared cognitive structures develop.
Perhaps the most intricate of these structures is language. In studying language we can discover many basic properties of this cognitive structure, its organization, and also the genetic predispositions that provide the foundation for its development.
So in this respect, linguistics, first of all, tries to characterize a major feature of human cognitive organization. And second, I think it may provide a suggestive model for the study of other cognitive systems. And the collection of these systems is one aspect of human nature.
QUESTION: Language, then, is a key to human nature?
CHOMSKY: In Western scientific thought of the last several centuries there has been a tendency to assume that human nature is limited to the immediately observable physical structure of the organism. And that for other aspects of human nature, specifically for behavior, there are no genetically determined structures of ! comparable complexity to the directly observable physical organization of the body. So human physical structures and intellectual structures are generally studied in different ways. The assumption is that physical structures are genetically inherited and intellectual structures are learned.
I think that this assumption is wrong. None of these structures is learned. They all grow; they grow in comparable ways; their ultimate forms are heavily dependent on genetic predispositions. If we understood, as we do not, the physical bases for these structures, I have little doubt that we would find structures in the brain for social interactions, or language, or analysis of personality — a whole variety of systems developed on the basis of a specific biological endowment.
QUESTION: Do you mean that all our behavior is innate, genetically determined?
CHOMSKY: No, but the basic structures for our behavior are innate. The specific details of how they grow would depend! on interaction with the environment.
QUESTION: Supposing lingui stics could describe one such structure, would the findings apply to all our intellectual activities? Do we think only in language? Or do there exist nonlinguistic forms of thinking too?
CHOMSKY: The analysis of linguistic structures could help in understanding other intellectual structures. Now, I don’t think there is any scientific evidence about the question of whether we think only in language or not. But introspection indicates pretty clearly that we don’t think in language necessarily. We also think in visual images, we think in terms of situations and events, and so on, and many times we can’t even express in words what the content of our thinking is. And even if we are able to express it in words, it is a common experience to say something and then to recognize that it is not what we meant, that it is something else.
What does this mean? That there is a kind of nonlinguistic thought going on which we are trying to represent in language, and we know that s! ometimes we fail.
QUESTION: I’ve read several times that we think in language but “feel” in nonlinguistic ways.
CHOMSKY: I know that it’s false of me, at least if “language” refers (in my case) to English, and I assume that it’s false of everyone else. I don’t think you would have any trouble at all in deciding that you are thinking of some event and then visualizing it happening with its consequences, and constructing a rational analysis of it without being able to verbalize it adequately in anything like its full complexity.
QUESTION: You used the expression “rational analysis.” Do you believe that all our thinking is rational and linear?
CHOMSKY: I don’t think all thinking is a kind of rational structure. But I don’t think it is correct to identify the rational-nonrational dichotomy with the linguistic-nonlinguistic dichotomy.
QUESTION: Can language be nonrational?
CHOMSKY: Yes; so those are two dimensions that do not correlate. It’s t! rue that language is in a sense linear but that is as obvious as perce ptual space is three-dimensional.
QUESTION: As I understand, language has an innate biological basis. Its use, however, is social. What do you think of the social functions of language? Is it primarily an instrument of communication?
CHOMSKY: I think a very important aspect of language has to do with the establishment of social relations and interactions. Often, this is described as communication. But that is very misleading, I think. There is a narrow class of uses of language where you intend to communicate. Communication refers to an effort to get people to understand what one means. And that, certainly, is one use of language and a social use of it. But I don’t think it is the only social use of language. Nor are social uses the only uses of language. For example, language can be used to express or clarify one’s thoughts with little regard for the social context, if any.
I think the use of language is a very important means by which this species, becaus! e of its biological nature, creates a kind of social space, to place itself in interactions with other people. It doesn’t have much to do with communication in a narrow sense; that is, it doesn’t involve transmission of information. There is much information transmitted but it is not the content of what is said that is transmitted. There is undoubtedly much to learn about the social uses of language, for communication or for other purposes. But at present there is not much in the way of a theory of sociolinguistics, of social uses of languages, as far as I am aware.
QUESTION: What, then, in the field of linguistics, are the greatest achievements?
CHOMSKY: I think the most important work that is going on has to do with the search for very general and abstract features of what is sometimes called universal grammar: general properties of language that reflect a kind of biological necessity rather than logical necessity; that is, properties of language that are not ! logically necessary for such a system but which are essential invarian t properties of human language and are known without learning. We know these properties but we don’t learn them. We simply use our knowledge of these properties as the basis for learning.
QUESTION: Do we genetically inherit this knowledge?
CHOMSKY: Yes, we must. In fact, by universal grammar I mean just that system of principles and structures that are the prerequisites for acquisition of language, and to which every language necessarily conforms.
QUESTION: Does it mean that this genetic basis of language is universal?
CHOMSKY: Yes, that’s right. But we are only one species. You can imagine a different world in which a number of species developed with different genetically determined linguistic systems. It hasn’t happened in evolution. What has happened is that one species has developed, and the genetic structure of this species happens to involve a variety of intricate abstract principles of linguistic organization that, therefore, necessarily constr! ain every language, and, in fact, create the basis for learning language as a way of organizing experience rather than constituting something learned from experience.
QUESTION: Would such knowledge also be helpful in understanding human nature?
CHOMSKY: It would, in two respects. For one thing, it is by itself a part of a study of human intelligence that is, perhaps, the central aspect of human nature. And second, I think, it is a good model for studying other human properties, which ought to be studied by psychologists in the same way.
QUESTION: Do you mean that psychology could benefit from linguistics? Could you explain how?
CHOMSKY: One thing that you and I know is language. Another thing that you and I know is how objects behave in perceptual space. We have a whole mass of complex ways of understanding what is the nature of visual space. A proper part of psychology ought to be, and in recent years has been, an effort to try to discover the princ! iples of how we organize visual space. I would say that the same is tr ue of every domain of psychology, of human studies. To understand, for example, how people organize social systems, we have to discover the principles that we create to make some societies intelligible.
QUESTION: I understand that we could have a kind of universal grammar of nonlinguistic forms of human behavior as well. But if, as you say, our behavior and language are heavily guided by universal principles, why, then, do they differ so much all around the world?
CHOMSKY: I don’t think they differ so much. I think that as human beings, we quite naturally take for granted what is similar among human beings and, then, pay attention to what differentiates us. That makes perfect sense for us as human beings. I suppose frogs pay no attention to being frogs. They take it for granted. What interests a frog are differences among frogs. From our point of view they are more or less the same, from their point of view they are all radically different.
Similarly with u! s. For us, we are all very different, our languages are very different, and our societies are very different. But if we could extract ourselves from our point of view and sort of look down at human life the way a biologist looks at other organisms, I think we could see it a different way. Imagine an extrahuman observer looking at us. Such an extrahuman observer would be struck precisely by the uniformity of human languages, by the very slight variation from one language to another, and by the remarkable respects in which all languages are the same. And then he would notice we do not pay any attention to that because for the purpose of human life it is quite natural and appropriate just to take for granted everything that is common. We don’t concern ourselves with that, all we worry about are differences.
QUESTION: Would this extrahuman observer think the same way about our symbols, ideas, needs, and values?
CHOMSKY: Absolutely. I think he would be struck by the ! uniformity of human societies in every aspect. And there is more than that. Let’s imagine again an observer looking at us without any preconceptions. I think he would be struck by the fact that although human beings have the capacity to develop scientific knowledge, it must be a very limited capacity because it is only done in very narrow and specific domains. There are huge areas where the human mind is apparently incapable of forming sciences, or at least has not done so. There are other areas — so far, in fact, one area only — in which we have demonstrated the capacity for true scientific progress.
QUESTION: Physics?
CHOMSKY: Physics and those parts of other fields that grow out of physics — chemistry, the structure of big molecules — in those domains, there is a lot of progress. In many other domains, there is very little progress in developing real scientific understanding.
QUESTION: Isn’t it because man wants to exercise control over the physical world?
CHOMSKY: I don’t think so. I think it probably reflects s! omething very special about the nature of our minds. There is no evolutionary pressure to create minds capable of forming sciences; it just happened. Evolutionary pressure has not led to higher rates of reproduction for people capable of solving scientific problems or creating new scientific ideas. So if, in fact, the science-forming capacities evolved for other reasons, it would not be too surprising if those particular structures that have developed proved to be rather special in their nature, reflecting the contingencies of their evolution or the working of physical law.
QUESTION: Do you mean that we may be, by virtue of this accidental origin of science, capable of development of some disciplines of science and incapable of others? And that we are not conscious of that?
CHOMSKY: Yes, as human beings we are not too conscious of that because we naturally assume that our mental structures are universal. But I suppose an outside biologist looking at us would see! something very different. He would see that, like other organisms, we have a narrow sphere within which we are very good, but that sphere is very limited. And that, in fact, the very achievements we can have within that sphere are related to lack of achievements in other spheres.
To construct a scientific theory from the data and to be able to recognize that it is a reasonable theory is possible only if there are some very sharp restrictive principles that lead you to go in one direction and not in another direction. Otherwise, you wouldn’t have science at all, merely randomly chosen hypotheses. Then, human genius may have limitless opportunities to develop in one direction, but at the same time this genius will not go in other directions. And those two considerations are related. The very properties of the human mind that provide an enormous scope for human genius in some domains will serve as barriers to progress in other domains, just as the properties that enable each child to acquire a complex and highly articulated human language ! block the acquisition of other imaginable linguistic systems.
QUESTION: What domains do you consider the most backward and neglected?
CHOMSKY: I think that we have basically nothing in the field of human behavior. Maybe that is just a condition of temporary ignorance. But it may be that we are simply not intellectually equipped to develop such a theory.
QUESTION: Do you mean that not only do we not have tools to develop such a theory but we are incapable of creating the necessary tools?
CHOMSKY: Yes, intellectual tools. Our minds are specifically adapted to developing certain theories, and we have a science if the theories that are available to our minds happen to be close to true. Well, there is no particular reason to suppose that the intersection of true theories and theories that are accessible to the mind is very large. It may not be very large.
QUESTION: Can we know, at least, how large it is?
CHOMSKY: It is a question of biology ho! w large that intersection is. And if humans are organisms like every o ther organism — which they are — then we should expect that if there are some domains where real scientific progress is possible, then there are others where it is not.

Ετικέτες:········