spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Με τον Άνταμ Σμιθ αρχίζει η κλασσική σχολή της Πολιτικής Οικονομίας, κλάδος των επιστημών, που συσχετιζόμενος πλέον με την Πολιτική, έχει τις περισσότερες φορές το προβάδισμα. Είναι φυσικό, αφού οι εκτιμήσεις αλλά και τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι ρυθμίζεται από ιδιωτικά συμφέροντα και όχι μόνον απο την πολιτική του κράτους. Τον 18ο αιώνα οι Γάλλοι φυσιοκράτες θεωρούν ως πηγή του πλούτου την αγροτική οικονομία, ενώ η Αγγλία του Σμίθ αρχίζει να δέχεται την θεωρία του με την οποία η έμφαση δίνεται στη βιομηχανική παραγωγή και στην παραγωγικότητα της εργασίας. Η Οικονομική ελευθερία ως ζήτημα τίθεται στο έργο του, Διερεύνηση της Φύσης και των Πηγών του Πλούτου των Εθνών“, επιχειρώντας να αποδείξει ότι το ιδιωτικό συμφέρον μπορεί να ωφελήσει την κοινωνία και να συντελέσει στην ευημερία της. Η συσσώρευση κεφαλαίου και εργασίας αποτελούσαν έννοιες με νέα χρήση. Βασικό στοιχείο για την κοινωνική μεταβολή προς την ευημερία, κατά τον Α. Σμιθ, ήταν η άρση της θεσμικής αμφισβήτησης προς τις προθέσεις των ιδιωτών. Με δεδομένο ότι για την αύξηση του πλούτου απαιτείται η εργασία ως βασικός παράγοντας, ο καταμερισμός της εργασίας και η εξειδίκευση (ως επακόλουθο) πλούτος και απόδοση ανεβαίνουν κατακόρυφα. Επειδή όμως η εξειδίκευση και η μονομέρεια περιορίζουν τις πνευματικές δεξιότητες  προτείνει την αντιστάθμισή τους μέσω σχολικών προγραμμάτων της δημοτικής εκπαίδευσης. Ο Α. Σμιθ υποστηρίζει ότι οι συναλλασσόμενοι επιδιώκουν το προσωπικό τους συμφέρον. Καθένας τους όμως καθοδηγείται “από ένα Αόρατο Χέρι, που προωθεί σκοπούς που δεν ανήκαν στην αρχική του πρόθεση”, κι έτσι υπάρχει μια ήρεμη σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό και το κοινωνικό συμφέρον. Ο Άνταμ είναι αισιόδοξος, και αν και τοποθετείται υπέρ του ελεύθερου ανταγωνισμού, προτείνει όρια γι’ αυτόν: “άνθρωποι, επιχειρηματίες συναντώνται συχνά, διασκεδάζουν ή ψυχαγωγούνται και συνωμοτούν εναντίον του δημοσίου και με τέχνασμα ανεβάζουν τις τιμές. Παρότι ο νόμος δεν μπορεί να τους εμποδίσει, οφείλει να μη τους διευκολύνει και περισσότερο να μη τους υποστηρίζει. (Πλούτος των Εθνών, ΙΙ, κεφ. Χ, μέρος ΙΙ).

με mail και το ακόλουθο χαριτωμένο κείμενο. Να θυμάσαι:
1. Υπάρχουν τουλάχιστον 2 άνθρωποι σ’αυτόν τον κόσμο που θα πέθαιναν για σένα.
2. Τουλάχιστον 15 σ’αυτόν τον κόσμο σ’ αγαπούν με κάποιο τρόπο.
3. Ο μόνος λόγος που κάποιος μπορεί να σε μισήσει είναι επειδή θα ήθελε να είναι σαν κι εσένα.
4. Ενα χαμόγελό σου μπορεί να φέρει ευτυχία ακόμα και σε κάποιον που δεν σε συμπαθεί.
5. Κάθε βράδυ τουλάχιστον 1 άνθρωπος σε σκέφτεται πριν κοιμηθεί.
6. Είσαι ο κόσμος ολόκληρος για κάποιον.
7. Είσαι μοναδικός και ξεχωριστός άνθρωπος.
8. Κάποιος που μπορεί να μην τον ξέρεις καν, σε αγαπάει.
9. Ακόμα και όταν κάνεις το μεγαλύτερο λάθος, κάτι καλό βγαίνει από αυτό
10. Όταν σκέφτεσαι ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον σου, ξαναρίξε μια ματιά
11. Πάντα να θυμάσαι τους

 Αξίζει να το αναζητήσετε. Πλήρες θα το συναντήσετε στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Ο ύμνος και το εγκώλπιο του δασκάλου, γραμμένο τον 19ο αιώνα. Το περιοδικό “Ο Παιδαγωγός” που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και οδηγίες συμπεριφοράς αλλά και προτροπές για την οικογένεια του δασκάλου μιας περιοχής, με έμφαση στη σύζυγό του.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.

«Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας.
Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον». (‘Νέα Ημέρα’, 20.3.1928)

 Ο συνδικαλιστής που ήρθε σε ένα σύλλογο να παρουσιάσει τις προτάσεις της παράταξής του και τις διαθέσεις της ΟΛΜΕ, μάλλον δεν ήξερε πόσο δυναμικές γυναίκες θα συναντούσε. Έπεσαν να τον φάνε. Του είπαν για την μοναξιά του δασκάλου, την έλλειψη ενδιαφέροντος για τις καθημερινές σχολικές ανάγκες, την αδιαφορία της ΟΛΜΕ για τη διαχείριση των προβλημάτων της σχολικής κοινότητας, του είπαν ότι είναι οργισμένοι όλοι (περιελάμβαναν και τα αγόρια συναδέλφους, που δεν μιλούσαν, τα χρυσά μου, κιχ δεν έβγαλαν). Του είπαν πως κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τους εκπαιδευτικούς και ότι ο κλάδος έχει “άχρηστους και αδιάφορους εκπροσώπους”, που δεν ενδιαφέρονται ούτε για το πώς μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά, αλλά ούτε και για την επιιμόρφωση και συναισθηματική στήριξη των συναδέλφων. Είπαν ακόμη, και μπράβο τους, ότι στις συνελεύσεις επικρατεί φασιστική απαγόρευση της διαφορετικής γνώμης, γι’ αυτό και δεν πρόκειται ούτε να πάνε, αλλά ούτε και να ξαναπληρώσουν. Του είπαν ότι αισθάνονται δάσκαλοι  και τουλάχιστον αυτό τους δίνει μια ικανοποίηση, είναι αξιοπρεπείς αγωνιστές του καθημερινού μόχθου και καμμιά σχέση δεν έχουν με τους “βολεμένους δημοσιοσχεσίτες αγωνιστές”. Τέλος κάποια του είπε: Πότε έγινε απεργία για τους χαλαρούς σχολικούς νόμους, τη βαθμολογία, τη νοοτροπία που υφέρπει στην κοινωνία και επηρεάζει την κάθε μας μέρα; Τα αιτήματά σας δεν είναι αιτήματά μας.  Έτσι να τους πείτε (ενν. την ΕΛΜΕ και ΟΛΜΕ). Δεν είμαστε αγανακτησμένοι, ούτε οργισμένοι. Είμαστες ρεαλιστές. Δεν σας εμπιστευόμαστε. Τελειώσαμε μαζί σας. “Χτυπήστε” στους νέους. Μόνο αυτούς ίσως να ξεγελάτε πια”.

Μπράβο κορίτσια. Αχ πόσο το χάρηκα! Βέβαια απ’ ό,τι βλέπουμε δεν ιδρώνει το αφτί τους. Δεν χάνουν την ψυχραιμία τους και χαμογελούν. Τους βρίζεις και αντί γι’ αυτούς, ντρέπεσαι εσύ. Σαν τους πολιτικούς στην τηλεόραση, που δημοσιογράφος βρίζει ή ειρωνεύεται τον υπουργό, τον βουλευτή, κι εκείνος χαμογελάει. Έτσι κι ο δικός μας συνδικαλιστής. Και λέω συνδικαλιστής, γιατί μόνο αυτό ήταν. Αν ήταν συνάδελφος ακόμη, θα κοκκίνιζε, θα ντρεπόταν με όσα άκουσε.

– Θέλουμε να καταργήσουμε τη βάση του 10 ώστε να μπαίνουν όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι.
– Ποιοι άλλοι, ρωτάει ο 50χρονος κύριος ένα νεαρό αγόρι μέσα στο λεωφορείο;
– Οι κουμπούρες, λέει και ρίχνει το βλέμμα γύρω.
– Θέλουμε να καταργήσουμε τις κιμωλίες και τον πίνακα και να μας δώσουν άσπρο πίνακα και μαρκαδόροι.
– Μαρκαδόρους θέλεις να πεις.
– Το ίδιο είναι.
(Εμ, δεν είναι, σκέφτομαι. Και κάνω flash back και βρίσκω φίλους και συγγενείς.  Γιατί κάποτε ξεχώριζαν από τους άλλους, όσοι πήγαιναν σχολείο, ως ικανότεροι. Κι οι φτωχοί που έκοβε το μυαλό τους πήγαιναν σχολείο με βιβλία δανεικά ή αγορασμένα από δεύτερο χέρι κι ένιωθαν πως το χρωστούσαν στον εαυτό τους και στους γονείς τους. Κι ήθελαν να μάθουν την αιτιατική και όποια άλλη πτώση. Γιατί και αυτή θα συνέβαλε στη διαφορετική ζωή τους με τον τρόπο της).
– Θέλουμε να μειώσουμε την ύλη, γιατί είναι πολλή.
– Δηλαδή πόσες σελίδες να την κάνετε;
– Δεν ξέρω δεν έχουμε αποφασίσει, αλλά να ας πούμε στην ιστορία, τι την θέλουμε τη μικρασιατική καταστροφή;
– Το είπατε αυτό στους μαθητές που ο παππούς και η γιαγιά τους είναι από τη Σμύρνη;
– Γιατί να το πούμε; Αλλά δεν έχουμε εμείς τέτοιους.
– Να αξιολογούνται οι καθηγητές και να επιμορφώνονται. Μπαίνουν στην τάξη και δεν ξέρουν πού παν τα τέσσαρα.
– Ποιος το λέει αυτό;
– Εμείς. Το κίνημα.
– Ξέρετε εσείς που ακόμα μαθαίνετε, που πάτε στα φροντιστήρια για να καλύψετε τα κενά σας, όπως λέτε, ότι οι καθηγητές σας «δεν ξέρουν πού παν τα τέσσαρα»;
– Το καταλαβαίνουμε. Θέλουν συνέχεια να εξετάζουν, με την πρόφαση ότι μας ετοιμάζουν για το μέλλον. Να περνάει η ώρα θέλουν. Και δεν το λένε. Ποιο μέλλον ρε, τόχουν δει το μέλλον τους;
– Το δικό τους; Για το δικό σας μέλλον μιλούν, και για το μέλλον των παιδιών που δεν έχουν λεφτά για φροντιστήρια, όπως εσύ. Αλήθεια σκεφτήκατε τα παιδιά που δεν έχουν χρήματα για φροντιστήριο; Το σχολείο είναι η κοινωνική λύση. Τι θα κάνουν τώρα;
– Ε, τι θα κάνουν; Τώρα αγωνιζόμαστε!
– Μα εσείς «αγωνίζεστε» εκ του ασφαλούς. Όχι ότι θα ξαναγίνετε, όπως ήσαστε πριν την κατάληψη, το μάτι σας ήδη αγρίεψε, αλλά πάντως οι γονείς σας θα πληρώσουν εκτός από το φροντιστήριο και καθηγητή σε ιδιαίτερο, σε άκουσα που το έλεγες πριν στον φίλο σου. Τα παιδιά που δεν έχουν οικονομική άνεση, τι θα κάνουν; –
– Είπαμε τώρα αγωνιζόμαστε. Κανείς δεν κάνει μάθημα. –
– Σκεφτήκατε τα παιδιά της Ευρώπης που χωρίς να χάνουν ώρες μελέτης και σχολείου προχωρούν μπροστά και παίρνουν απ’ το μέλλον θέσεις που σε άλλη περίπτωση θα διεκδικούσατε εσείς; –
– Αυτοί είναι σπασίκλες και τρέμουν. Έχουν και κείνοι προβλήματα. Μιλάω στο ίντερνετ με παιδιά από Γαλλία και Γερμανία. Αλλά τρέμουν. Αφού γυρίζουν και τα βιβλία πίσω. Εμείς θέλουμε να τα κρατάμε και να σημειώνουμε πάνω τους.
-Γιατί;
-Τι γιατί.
-Τι γιατί. Έτσι μας βολεύει. -Δηλαδή, ό,τι σας βολεύει … –
– Ε, Μη το τραβάμε άλλο. Εμείς τώρα έχουμε αποφασίσει. Κάνουμε αγώνα!

Αυτήκοος μάρτυς του διαλόγου (!) σε λεωφορείο γραμμής από νότιο προάστειο της Αττικής προς Αθήνα, ανάμεσα σε ένα επιβάτη, περίπου 45-5Ο ετών και δυο μαθητές. Τα σχόλια δικά σας. Οι ευθύνες όλων μας!!

h-mera-tou-leukou-mpastouniou.pdf Η 15η Οκτωβρίου ορίστηκε ως η παγκόσμια μέρα του λευκού μπαστουνιού. Να θυμόμαστε δηλαδή μια μέρα το χρόνο τους συνανθρώπους μας που δυσκολεύονται να κινηθούν, να διασχίσουν τα πλήθη, να περπατήσουν στα πεζοδρόμια με τα παρκαρισμένα μηχανάκια κι αυτοκίνητα, στα πεζοδρόμια με την αυθαίρετη δενδροφύτευση κλπ. Να ευαισθητοποιηθούμε στα προβλήματα προσβασιμότητάς τους και να αποφασίσουμε να αλλάξουμε.

Διαβάστε περισσότερα: Κέντρο εκπαιδεύσεως και αποκαταστάσεως τυφλών: http://www.keat.gr/categories.php?lang=gr

Σελίδα ενημέρωσης εκπαιδευτικών ειδήσεων: http://www.esos.gr/news/49/minima-stilianidi-15-10-2008.htm

Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με προβλήματα όρασης: http://en.wikipedia.org/wiki/White_Cane_Safety_Day και http://www.thess.gr/blog/515

Ένωση για τα δικαιώματα πεζών: http://www.enosipezon.gr/?q=el/node/30