spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

“The revolution Continues” είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης που συζητείται στο Λονδίνο. Ο Τσαρλς Σάατσι, διαφημιστής, συλλέκτης και ιδιοκτήτης της Saatchi Gallery οργάνωσε με τα νέα του αποκτήματα τον νέο του εκθεσιακό χώρο στη γεωργιανή έπαυλη του δούκα του Γιορκ στην King’s Road στο Τσέλσυ. Η έκθεση είναι δωρεάν. Βέβαια δεν θα σχολιάσω ότι οι εκθεσιακοί χώροι του Λονδίνου και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων είναι γεμάτοι ή τέλος πάντων σφύζουν από ζωή σε σχέση με τους δικούς μας που άλλοτε είναι ανοικτοί και άλλοτε κλειστοί ανεξαρτήτως του προγράμματος. Επίσης δεν θα σχολιάσω ότι κάθε φορά που μπαίνω σε έκθεση χαίρομαι να συναντώ νέο κόσμο, που μελετάει, σκιτσάρει, εμπνέεται, ανταλλάσσει απόψεις με φόντο πίνακες, γλυπτά, διακοσμητικά και ό,τι άλλο εκτίθεται. Νέο κόσμο που δίνει ζωή καθώς κάθεται στα σκαλοπάτια ενός Μουσείου, ενός οποιουδήποτε εκθεσιακού χώρου. Ο Saatchi λοιπόν, εντυπωσιάζει με δύο εκθέματα: Τα Κινεζικά τέκνα (Chinese Offspring) και το Γηροκομείο (Old Persons Home). Το πρώτο είναι συλλογή 15 γλυπτών κρεμασμένων ανάποδα από την οροφή, που αναπαριστούν τους οικοδόμους, υποδηλώντας την συμβολή τους στην ανοικοδόμηση της Κίνας. Το δεύτερο αποτελείται από 13 γλυπτά σε φυσικό μέγεθος καθισμένα σε αναπηρικό καροτσάκι. Όλα τα καροτσάκια κινούνται διαρκώς και συγκρούονται συνεχώς. Ο λόγος; Μα τα γλυπτά αναπαριστούν γνωστούς πολιτικούς ηγέτες, γηρασμένους και ισχυρογνώμονες.

Τα ηλεκτρονικά αλλά και έντυπα νέα για την εκλογή του νέου αμερικανού προέδρου ξάφνιασαν ακόμη και τους ίδιους τους αμερικανούς, παρά το ότι την ανέμεναν. Τα παραπολιτικά και τα κοινωνικά για τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο θα αρχίσουν σιγά-σιγά να συγκεντρώνονται, όπως άλλωστε συνηθίζεται. Προς το παρόν, όμως, η είδηση  της νίκης του Ομπάμα, “Εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία ο 44ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.- Ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος στην ιστορία της Αμερικής” που μετέδωσαν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, οδήγησε τον κόσμο σε μια κατάσταση ομαδικής υστερίας: να αγοράσουν εφημερίδες. Αναγνώστες που δεν είχαν ανανεώσει τη συνδρομή τους στον έντυπο τύπο έτρεχαν να προλάβουν έστω ένα φύλλο ή και να το αγοράσουν σε οποιαδήποτε τιμή.  Έτσι ξεκίνησε μια πρωτοφανής προσπάθεια συλλογής έντυπου υλικού , όπου σύμφωνα με όλους, απαθανατίζεται μια μεγάλη και ιστορική ημέρα για την πολιτική φυσιογνωμία του αμερικανού λαού. Κατά μήκος της χώρας διεκινείτο σε δύο ή και τρεις εκδόσεις μεγάλος όγκος εφημερίδων, αφού το αγοραστικό κοινό αγόραζε τουλάχιστον πάνω από μία, έως και 100 πολλοί. Άλλοι από μία για το κάθε τους παιδί, ως ενθύμιο και τεκμήριο της αλλαγής της νοοτροπίας του αμερικανικού λαού, άλλοι για την οικογένειά τους και τους φίλους τους (για ενθύμιο, οικογενειακό κειμήλιο και πολύτιμο δώρο σε επετείους κ.ά.), γιαγιάδες στη Βαλτιμόρη αναζητούσαν απελπισμένα εφημερίδα, μόνο για να κόψουν  και να κρατήσουν πάνω τους την εικόνα του νέου Προέδρου …. Μου ανήκει ένα κομμάτι ιστορίας, έλεγε ένας άνδρας που κρατούσε 90 τεύχη μιας εφημερίδας, στεκόταν στη γωνία ενός πολυσύχναστου δρόμου και τα πουλούσε από 70 σεντς μέχρι και 100 δολλάρια τη μία. Και βέβαια σε αυτό δεν έχει άδικο.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι έχουν στο σπίτι τους εφημερίδες που περιγράφουν ένα πολύ σημαντικό γεγονός για τον κόσμο ή για τον τόπο τους, όπως το τέλος του β παγκοσμίου πολέμου, μια επετειακή έκδοση, το πρώτο φύλλο της έκδοσης μιας εφημερίδας, τους γάμους βασιλέων, μια τραγική δολοφονία, ή ένα συγκλονιστικό θάνατο, όπως της προγκίπισσας Νταϊάνα, τις εικόνες από την καταστροφή των δίδυμων πύργων κ. ά. “Η αλλαγή ήρθε στην Αμερική” λέει ένας τριαντάχρονος σ’ ένα σταθμό λεωφορείων στη Ν. Υόρκη κρατώντας 30 τεύχη και εννοεί τη νίκη του “νέου, όμορφου και μαυρισμένου”, όπως χαρακτηρίζει τον Obama με το γνωστό του στυλ ο Μπερλουσκόνι. Ένα stand για εφημερίδες στο Ιλλινόϊς πούλησε 1000 αντίτυπα μέσα σε 10 λεπτά, ενώ τους τελευταίους μήνες πουλούσε 10 φύλλα ημερησίως.

Πελάτες έμπαιναν στα μαγαζιά που πουλούσαν εφημερίδες και ζητούσαν να αγοράσουν ένα οποιοδήποτε έντυπο εκείνης της ημέρας με την φωτογραφία του Ομπάμα ή της οικογένειάς του. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι στο eBay εφημερίδες δημοπρατούνται η μία μετά την άλλη, αφού υπήρξαν κάποιοι που γι’ αυτό τις αγόρασαν. Οι προσφορές φτάνουν ακόμη και χίλιες φορές πάνω από την αρχική τιμή της εφημερίδας. Στην αγορά της Νέας Υόρκης η εφημερίδα New Yοrk Times με μόνο το όνομα Obama ως τίτλο πουλήθηκε 400 δολλάρια.

Μετά από όλα αυτά τα χαριτωμένα του σύγχρονου πολιτισμού, εγώ έχω ακόμη την απορία: γιατί να χάνονται καθημερινά τόσα πολλά χρήματα στο “πεπολιτισμένο” κόσμο μας από τις υστερικές μας συνήθειες. Αλλά μάλλον πρόκειται για “παιδική απορία και ίσως θα πρέπει να την αφήσουμε στην αφέλειά της” όπως έγραφε στο Μεγάλο μας Τσίρκο, πριν από χρόνια ο Ιακ. Καμπανέλης, εξαίρετο θεατρικό που άνέβηκε το 1972.

Δείτε το πρόγραμμα της Στοάς του Βιβλίου του μηνός Νοεμβρίου. Αξίζει τον κόπο. Όλοι παρουσιάζουν όλους, παρουσιάζονται και μεταξύ τους και καθώς παρουσιάζονται και αυτοπαρουσιάζονται, αυτοθαυμάζονται, ανανεώνουν και τις υποσχέσεις τους, την υποστήριξή του, καθένας στον άλλο κλπ, κλπ.  Ανεξάρτητα όμως από αυτό, αν δείτε την δραστηριότητα ως παιδαγωγία, τότε θα ασκήσετε τα συναισθήματά σας και θα αποκτήσετε ακόμη μια πολύτιμη εμπειρία βλέποντας και ακούγοντας: ομιλητές που δεν ξέρουν να συλλαβίζουν, ομιλητές που το καλύτερο επάνω τους είναι η γραβάτα τους, ομιλητές που φαίνεται ότι εξοφλούν “συναλλαγματικές”. Αλλά και ομιλητές που γνωρίζουν το θέμα τους καλά, που όποια στιγμή κι αν κληθούν να μιλήσουν δεν χρειάζεται να έχουν ξαναδιαβάσει “το μάθημά τους”. Για τους πρώτους, σκέφτεσαι χτυπώντας το πόδι στο παχύ χαλί: εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν κι αυτούς, όταν … μεγαλώσω. Για τους δεύτερους, δεν τίθεται θέμα. Θέλεις να ταυτιστείς, να γίνεις καλύτερος μόνο και μόνο για να τους μοιάσεις. Γίνονται ο σωκρατικός παιδαγωγός που σ’ ακολουθεί με θέση και άποψη για το μέλλον σου επί μέρες. (Μην ξεχάσετε: www.stoabibliou.gr)

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_30/10/2008_254165

Ο κ. Στυλιανίδης τόνισε ότι «το μάθημα είναι απαρεγκλίτως υποχρεωτικό, αναπόσπαστο κομμάτι του αναλυτικού προγράμματος. Προβλέπεται η εξαίρεση για λόγους συνείδησης που αφορά τους μη ορθοδόξους, δηλ. τους αλλόθρησκους ή ετερόδοξους, οι οποίοι κατά κανόνα είναι αλλοδαποί. Περίπου το 11% των συμμετεχόντων στην ελληνική υποχρεωτική εκπαίδευση είναι αλλοδαποί και πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη και σεβασμός προς αυτούς».

Προφανώς ο κ. Υπουργός δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στα σχολεία από την αρχή του έτους σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών που αντιμετωπίζεται ως μάθημα “επιλογής” με αποτέλεσμα να συζητείται ότι είναι θέμα χρόνου να χάσουν την οργανική τους θέση οι θεολόγοι. Οι φήμες που κυκλοφορούν είναι ενδιαφέρουσες και αποτελούν θέμα για “τσάϊ και συμπάθεια”. Όταν όμως πρόκειται για το σχολικό πρόγραμμα, που απορρέει από τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό της Πολιτείας οι φήμες δεν έχουν θέση.  Ας αντιληφθούν οι αρμόδιοι ότι στην τυπική εκπαίδευση επιβάλλεται η οργάνωση και η σταθερότητα και δεν επιτρέπεται να αναζητείται η “σοβαρότητα”.

Τι θα κάνουμε με τα παιδιά μας, τους μαθητές μας της Γ΄Λυκείου, που απευαισθητοποιημένα πορεύονται σε δρόμο χωρίς χρώμα; Αδιάφορα και κακότροπα, άϋπνα και κουρασμένα, έχουν αφεθεί στην συμπονετική και φιλόξενη αγκαλιά των φροντιστηρίων, χάνουν καθημερινά την χαρά της παρέας και των κοινών στόχων που θα μπορούσαν να έχουν μέσα στο σχολείο. Αποκόπτονται απότομα και με σκληρότητα από τον σχολικό λώρο, όταν πολύ πριν από την σχολική και συναισθηματική “ενηλικίωση” τους καλούνται να αντιμετωπίσουν το δίλημμα: σχολείο ή φροντιστήριο. Έτσι βρίσκονται ανάμεσα σε δυο πόλους, σαν να αντιμετωπίζουν ένα οικογενειακό διαζύγιο. Πονάνε στην αρχή και μετά θωρακίζονται με αδιαφορία. Οι γονείς τους γνωρίζοντας ή και μη γνωρίζοντας τι κάνουν, επαφίενται στις υποσχέσεις των φροντιστηρίων και νομίζουν ότι η επάρκεια του ρόλου τους ως γονέων αρχίζει στο φαγητό και τελειώνει στο φροντιστήριο. Μια μητέρα τις προάλλες, μου είπε, όταν τη ρώτησα γιατί πηγαίνει το παιδί της στο φροντιστήριο (σε όλα τα μαθήματα της πρώτης Λυκείου): … αφού δε γίνεται αλλιώς. -Δηλαδή, συνέχισα, τί εννοείτε; Κι εκείνη συνέχισε: “Έχει κενά και εξάλλου πάνε και οι άλλοι”. Η απάντηση αποτυπώνει τη σύγχυση της κοινωνίας. Γι’ αυτή τη σύγχυση δεν είμαστε άμοιροι ευθύνης, εμείς οι δάσκαλοι. Δυστυχώς δάσκαλοι και γονείς είμαστε συχνά πυκνά άγνωστοι εντελώς μεταξύ μας. Όλο και σπανιότερα οι γονείς εκτιμούν τον αγώνα μας και συνεργάζονται μαζί μας για να μοιραστούν τις αγωνίες τους για τα παιδιά τους.Το φροντιστήριο από το δημοτικό σχεδόν έχει υποκαταστήσει γονιό και δάσκαλο. Και συμβαίνει το τραγικό να σέβονται το φροντιστήριο που πληρώνουν και να αδιαφορούν για το σχολείο που είναι επισήμως δωρεάν. (Φυσικά ούτε το σχολείο είναι δωρεάν, αλλά ποιος γονιός σκέφτεται ότι τα έξοδα του σχολείου καλύπτονται από την φορολογία, ότι στην πραγματικότητα τα κατεστραμμένα βιβλία αντικαθίστανται από την τσέπη όλων μας κλπ.). Έτσι κάποια στιγμή μου επανέλαβαν το γνωστό: “Εμείς ερχόμαστε για τις απουσίες”.

 Άραγε θα μεταβούμε σε μια εποχή που ο δάσκαλος θα νιώθει υπεύθυνος για το μέλλον του μαθητή του και ο γονιός θα το αποδέχεται και θα στέργει αυτή τη σχέση; Θα μεταβούμε σε εποχή που τα παιδιά μας θα έχουν απορίες και θα αγωνιά ο δάσκαλος μήπως βρεθεί σε δύσκολη θέση, σε εποχή που τα μάτια θα ζωηρέψουν από το ενδιαφέρον για τη γνώση και τη λαχτάρα για ζαβολιά.

Θα μεταβούμε σε μια εποχή που θα πορευόμαστε σαν μια οικογένεια, γονείς-δάσκαλοι και παιδιά,  αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την πορεία της;

Επέτειος μνήμης: Τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ανήκαν στις οικογένειές μας!