Καλό είναι να χαιρόμαστε που κάθε επιμορφωτική μας απόπειρα έχει εκτός από πράξη και θεωρία. Και κάποιες φορές η θεωρία αποτελεί το βασικό τμήμα της κατάρτισης, της επιμόρφωσης ή της ενημέρωσης. Είναι η βάση στην οποία στηρίζεσαι, όταν η πράξη εξελισσόμενη δεν επαληθεύει τους στόχους. Επιστρέφεις στην αρχή, αξιοποιείς το θεωρητικό μέρος που ταιριάζει στο θέμα, επανασχεδιάζεις και επιχειρείς πάλι. Η απόπειρα ολοκληρώνεται, καταλήγεις στον επιδιωκόμενο στόχο, αξιολογείς αναλύοντας – συνθέτοντας και ανατροφοδοτείσαι μέσα από συμπεράσματα που τα υποστηρίζεις τόσο από την πράξη, όσο και από την θεωρία. Το ένα, δηλαδή, υποστηρίζει ή επαληθεύει το άλλο. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό την θεωρητική κατάρτιση, τη μελέτη της εκπαιδευτικής επιστήμης έδωσαν τα τελευταία χρόνια έμφαση στην κατάρτιση των εκπαιδευτικών σε θέματα τεχνικής. Στη διαχείριση δηλαδή της τάξης. Η κυρίαρχη θέση ήταν ότι αν μάθαιναν να εφαρμόζουν νόμους, κανόνες, φόρμες, μοντέλα θα πετύχαιναν τους στόχους της διδασκαλίας και η μάθηση ως αποτέλεσμα θα επιβράβευε την προσπάθεια. Η διερεύνηση της εκπαιδευτικής κατάστασης οδήγησε τους παιδαγωγούς να ανασυνταχθούν και να συμπεριλάβουν αυτό που κατεδίκαζαν στην εκπαίδευση των δασκάλων της ευρώπης: την εκπαιδευτική, παιδαγωγική επιστήμη ως θεωρία και σκέψη. Αποδέχθηκαν την φιλοσοφία, την θεολογία, την νομική και τα κλασσικά γράμματα ως βάση για την επιστημονική κατάρτιση των εκπαιδευτικών τους και επιδιώκουν να τους αναβαθμίσουν από απλούς εκπαιδευτές, διαχειριστές παιδαγωγικού μοντέλου. Αποκαλυπτική είναι η απάντηση που πήρε ένας καθηγητής ερευνητής από μεταπτυχιακούς σπουδαστές στην ερώτηση αν ήξεραν τον John Dewey, “δεν ήταν αυτός, ένας βιβλιοθηκάριος;”.
Ελπίζω, μετά από όσα διαβάσατε, να πεισθήκατε για την ωφελιμότητα της θεωρίας του Β-επιπέδου και να αρχίσετε το διάβασμα με πολύ χαρά!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.