spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Όταν μαθητές της Γ΄ Λυκείου μου είπαν πως ο Καποδίστριας διεκδικούσε τα Ίμια και πως ένα σημαντικό στρατιωτικό γεγονός της Επανάστασης στην Πελοπόννησο ήταν η μάχη της Αλαμάνας,  θυμήθηκα τα λόγια του Δασκάλου, από τον προφορικό και γραπτό του λόγο. Το απάνθισμα που ακολουθεί είναι από το σχετικό αφιέρωμα στο youtube:

Μεταξύ Λ. Αθηνών (αυτή που όλοι ξέρουμε ως Λ. Καβάλας) και Λένορμαν βρίσκεται αυτός ο καταπληκτικός αρχαιολογικός χώρος (150 στρέμματα πάρκου) που ελάχιστοι Αθηναίοι ή μάλλον κάτοικοι της Αθήνας ξέρουμε. Προ ημερών περπάτησα στην ευρύτερη περιοχή αλλά και στον δρόμο, που περνάει το λεωφορείο, με τα μεγάλα δένδρα και τα παλιά γαλλικού τύπου παράθυρα, τα μικρά συνοικιακά καταστήματα. Μια γειτονιά της Αθήνας που έρχεται από το Χθες. Αρχαιολογικά ευρήματα ζουν εκεί στην αγκαλιά του πράσινου. Μια όμορφη γωνιά για τα παιδιά αλλά και όαση για τους ενήλικες. Όσο είναι ζεστός ο καιρός, πάρτε τα παιδάκια σας συνάδελφοι, πηγαίνετε μια βόλτα ως εκεί. Πείτε τους, ότι “αυτό το χώμα είναι δικό τους (των μεταναστών που λίγο-λίγο έρχονται στα σύνορα της γειτονιάς), αλλά είναι και δικό μας”. Δείξετε τον σεβασμό που ως δάσκαλοι νιώθουμε και αφήστε τον να επηρεάσει τους άλλους που είναι αμύητοι. Νιώστε τη συγκίνηση, που δεν νιώθουν εκείνοι που ζητούν “λευτεριά στους αγωνιστές” γράφοντας το σύνθημά τους στο φρεσκοκαθαρισμένο μνημείο της Ακαδημίας Αθηνών (οδός Πανεπιστημίου) με απόλυτη ασέβεια και μεταφέρετέ την σε μικρούς και μεγάλους μαθητές μας ως ανάμνηση του ΄Aλσους της Ακαδημίας. Πώς ήταν αυτό το Άλσος τότε; Φανταστείτε το, περιγράψτε το. Από τα κείμενα αντλήστε ό,τι δεν ξέρετε:«Υπήρχαν πλατάνια, άλση, ποτάμια, άφθονο νερό και σκιερά σημεία.» Βέβαια σήμερα έχει κυπαρίσσια, χαρουπιές, δάφνες, ελιές, ροδιές, μουριές και κάποιες μυρτιές -ελληνικά φυτά δηλαδή που έχουν σχέση με το παρελθόν, γεγονός εξαιρετικό, όμως η έλλειψη νερού σε ένα χώρο αναψυχής, είτε ως ρυάκι είτε ως λιμνούλα είναι μάλλον σύγχρονη αισθητική παράλειψη. Σεις όμως να ονειρευτείτε αρωματικά φυτά, λεβάντα, φασκόμηλο, δεντρολίβανο κι όλα τα τρεχούμενα νερά του Άλσους όπως ήταν άλλοτε, να ακούσετε ήχους και μυρωδιές και να “δυναμώσετε” για τη σχολική εβδομάδα που θα ακολουθήσει.

Ένα οικόπεδο 28000 στρεμμάτων στο Kimende της Κένυα, έξω από το Ναϊρόμπι για να κτισθεί ένα σχολείο που θα στεγάσει 160 μαθητές, αγόρασε η μη κερδοσκοπική εταιρία “Σωκράτης“. Ιδρύθηκε από Πανεπιστημιακούς του Αριστοτελείου και φαίνεται ότι βρίσκει ισχυρή ανταπόκριση από ομογενειακούς πυρήνες. Στην Κένυα, μόνο δύο στα πέντε παιδιά έχουν την ευκαιρία να φοιτήσουν στο σχολείο και τα περισσότερα παρακολουθούν τα μαθήματα σε υπαίθριους χώρους, σε αυτοσχέδιες καλύβες. Από τον κ. Σαμουήλ Ντούγκου, αναπληρωτή καθηγητή Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μαθαίνουμε ότι η στη χώρα του δεν παρέχεται δωρεάν σχολική στέγη, αν και ο πληθυσμός ανέρχεται σε σαράντα περίπου εκατομμύρια ανθρώπων. Το όνειρό του είναι η Ελλάδα να συνδράμει την Κένυα σε αυτό τον τομέα. Έτσι με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η αστική, μη κερδοσκοπική Ελληνική Πολιτιστική Εταιρία Ανέγερσης Σχολικών Κτηρίων στην Κένυα, «Σωκράτης», της οποίας προεδρεύει, έχοντας “συμπαραστάτες αξιόλογους ανθρώπους”, όπως δηλώνει. Απαραίτητα εφόδια τής Εταιρείας είναι η κοινωνική ευαισθησία και η αλληλεγγύη, αφού “μόνη πηγή εσόδων της είναι οι χορηγίες φορέων και απλών καθημερινών ανθρώπων“.
Κενυάτης στην καταγωγή, ο κ. Ντούγκου ήρθε στην Ελλάδα το 1967. Όπως δηλώνει, δε θα ξεχάσει ποτέ ότι για να πάει στο σχολείο, περπατούσε ξυπόλητος 18 μίλια κάθε μέρα, πολλές φορές χωρίς φαγητό. Εικόνες εξωπραγματικές για το δυτικό κόσμο, που όμως βιώνουν καθημερινά, ακόμη σήμερα, λαοί της αφρικανικής ηπείρου.
«Αγαπούσα τα γράμματα, όπως και άλλοι συνομήλικοί μου. Κάναμε το παν για να μάθουμε γράμματα, δεν είχαμε όμως όραμα και αυτό είναι χειρότερο κι από την πείνα. Η κατάσταση σήμερα δεν έχει αλλάξει πολύ. Το χειρότερο που μπορεί να βιώσει ένα παιδί είναι η άγνοια, που σκοτώνει. Και αν δεν υπάρχουν σχολεία, με τι εφόδια να προχωρήσει στη ζωή;», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ντούγκου και προσθέτει: «Στην Κένυα, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι λειτουργοί του κράτους και πληρώνονται από αυτό, όπως και τα βιβλία διανέμονται δωρεάν. Οι δαπάνες όμως για την ανέγερση σχολικής στέγης βαρύνουν τους γονείς, με αποτέλεσμα τα περισσότερα παιδιά να μην έχουν δικαίωμα στη μόρφωση. Και όταν ακόμη αποκτούν πρόσβαση στην παιδεία, οι συνθήκες είναι άθλιες».
Σημειώνει ότι το έργο, που θα επιτελεσθεί, πρέπει να έχει διάρκεια και να θυμίζει σε όλους την προσφορά των Ελλήνων, ως μία ακόμη συμβολή στην εδραίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο πατρίδων του, της Ελλάδας και της Κένυας.
Έτσι όπως έπραξαν και οι Έλληνες που μετανάστευσαν κάποτε στην Κένυα, που όπως τονίζει ο κ. Ντούγκου, δεν πήγαν να πάρουν, αλλά να προσφέρουν. Για παράδειγμα, το μεγαλύτερο σήμερα νοσοκομείο στο Ναϊρόμπι οικοδομήθηκε στη δεκαετία του ΄50 από έναν Έλληνα, Καστοριανό, ονόματι Γαλανό.
Στα σχολεία που θα οικοδομηθούν με τη συνδρομή του «Σωκράτη», εκτός από τη σουαχίλι και τα αγγλικά, τις δύο επίσημες γλώσσες στην Κένυα, θα διδάσκεται και η ελληνική γλώσσα.