Περ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 6

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009

Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΛΕΥΣΕΩΣ ΜΑΣ: ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΡΩΜΗΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΡΑΙΚΥΛΩΝ!

          Ἡ Παράταξή μας συκοφαντεῖται τόν τελευταῖο καιρό, ἀπό ἀνθρώπους πού ὑπηρετοῦν σκοπιμότητες, ὅτι δέν ἔχει πολιτικές θέσεις γιά τήν ἐπίλυση τῶν κρισίμων θεμάτων, πού ταλανίζουν τήν ἑλληνική κοινωνία.
          Ὅσοι μᾶς συκοφαντοῦν, ἀποκρύπτουν σκόπιμα ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Παρατάξεώς μας ἔχει ἐκθέσει πάμπολλες φορές τό πολιτικό μας πρόγραμμα, τό ὁποῖο, ἐξ ἄλλου, ἔχει δημοσιευθεῖ καί στήν ἐφημερίδα μας ἀλλά καί ὑπάρχει στόν διαδυκτιακό μας χῶρο. Προχωροῦν δέ ἀκόμη πιό προκλητικά καί μᾶς ἐκτοξεύουν τήν μομφή ὅτι, ἐπειδή καταδικάζουμε τόν σοσιαλισμό καί εἴμαστε χριστιανοί, σίγουρα ἀνήκουμε στόν δεξιό καί καπιταλιστικό πολιτικό χῶρο! Ὄχι, λοιπόν. Δεν ἀνήκουμε στόν δεξιό πολιτικό χῶρο, γιατί δέν «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» ἀλλά στήν «καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολήν», οὔτε θά ἀκολουθήσουμε σοσιαλιστική ἤ καπιταλιστική οἰκονομική πολιτική, γιατί οἱ πολιτικές αὐτές καταλήγουν στήν ὑπηρεσία τῶν καλοζωισμένων μειοψηφιῶν. Καί μέ τά δύο αὐτά οἰκονομικά συστήματα οἱ ἔχοντες τήν ἐξουσία περνοῦν πλουσιοπάροχα!
          Ἐμεῖς στηρίζουμε τήν οἰκονομική μας πολιτική στήν πνευματική ἐξυγίανση τοῦ τόπου καί ἰδίως τῶν δημοσίων λειτουργῶν, πού μέχρι σήμερα σαν ἄλλα τρωκτικά ροκανίζουν καί καταβροχθίζουν ἀνεξέλεγκτα καί ἀτιμώρητα τό δημόσιο ἱερό χρῆμα. Στόχος τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς εἶναι ἡ ἀποπληβειοποίηση τῶν Ἑλλήνων καί ἡ ἐξασφάλιση ἀξιοπρεποῦς ζωῆς στό σύνολο τοῦ λαοῦ μας.
          Θέλουμε νά κατεδαφισθῆ τό τεῖχος τοῦ αἴσχους πού χωρίζει οἰκονομικά τόν λαό μας σέ ἔχοντες καί μή ἔχοντες, σέ πρίγκηπες καί σέ φτωχούς, γιατί ἕνα τέτοιο κράτος εἶναι κράτος ντροπή ὄχι μόνο γιά χριστιανούς ἀλλά καί γιά Ἕλληνες. Δέν πρόκειται νά στηρίξουμε τήν εὐημερία τοῦ τόπου σέ μια φράξια ἐπιχειρηματιῶν, πού λυμαίνονται τίς πλουτοπαραγωγές πηγές τοῦ τόπου μας καί τά κέρδη τά ταξιδεύουν σέ off shore ἑταιρεῖες πρός ἴδιόν τους ὄφελος. Ὑπάρχουν ὁμόδοξα Κράτη μέ μεγάλη ἰσχύ, πού μποροῦν νά στηρίξουν τήν οἰκονομία μας χωρίς νά μᾶς ζητοῦν νά ἀπεμπολήσουμε τήν πνευματική μας Παράδοση καί τήν Ὀρθοδοξία μας. Ὑπάρχουν λύσεις, ἀρκεῖ νά ἀπομακρύνουμε κατεπειγόντως τά τρωκτικά πού ψηφίζονται ὄχι γιά νά διακονοῦν ἀλλά γιά νά λεηλατοῦν τόν λαό μας!
           Ἀπό τήν πρώτη στιγμή δηλώσαμε κατηγορηματικά πώς δέν ἀνήκουμε σέ καμμιά ἀπό τις ὑπάρχουσες –ἐγχώριες καί διεθνεῖς– πολιτικές πτέρυγες, ἀλλά θέλουμε νά ἐπαναπροσδιορίσουμε τήν πολιτική μέ βάση τήν κραταιά Παράδοση τοῦ Γένους μας καί τήν πρακτική τοῦ μαρτυρικοῦ Καποδίστρια, γιατί κανένα ἀπό τά παγκοσμίως ἐφαρμοσμένα πολιτικά μοντέλα δέν ἔχει δώσει λύσεις στούς λαούς παρά μόνο ἀδιέξοδα. Αὐτό συχνά τό ἐπαναλαμβάνουμε. Ὡστόσο, θά ἐπιχειρήσω καί μέσα ἀπό αὐτό μου τό σημείωμα νά βοηθήσω τους ἀναγνῶστες μας νά γνωρίσουν καλύτερα τό πολιτικό πνεῦμα μας, πού εἶναι δοκιμασμένο μέσα ἀπό τούς ἀγῶνες καί τά αἵματα τῶν προγόνων μας ἀλλά συνάμα καί τόσο ξεχασμένο, ὥστε νά μήν παρασύρονται ἀπό ἐκείνους, πού θέλουν νά διαιωνίζεται ἡ δουλοπρέπεια καί ἡ κακοδαιμονία τοῦ τόπου μας.
          Πρέπει κάποτε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες καί ὅτι γιʼ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο δέν ἔχουμε δικαίωμα νά ἀντιγράφουμε ξένα ἀπότυχημένα πρότυπα καί νά ὑλοποιοῦμε ἀποτυχημένες ξένες πρακτικές σέ ὁποιουσδήποτε τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητος, παρεκτός στούς τομεῖς ἐκείνους πού ἀποδεδειγμένα καί ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένα ἔχουν ἐπιτύχει ἄλλα κράτη, ὅπως εἶναι ἡ σύγχρονη καί ἐξελιγμένη Τεχνολογία, ὁ τομέας τῆς Ὑγείας καί ἄλλα συναφῆ.
          Αὐτό δέν τό λέμε ἀπό σωβινισμό. Εἶναι ἡ ἀλήθεια! Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἄν καί ἀνάξιοι κατέχουμε ἕναν ἀπαράμιλλο προγονικό θησαυρό, Σοφίας καί Ἁγιότητος, πού δέν ἔχει βιωθεῖ πουθενά ἀλλοῦ στόν κόσμο μέ τήν ὑπερτρισχιλιετῆ ἀκατάπαυστη συνέχεια, πού τόν βιώσαμε ἐμεῖς καί γιʼ αὐτό πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ἐκεῖνοι πού συνεχῶς μᾶς ὠθοῦν νά ξεκοποῦμε ἀπό τίς ζωηφόρες ρίζες μας ἤ πάσχουν ἀπό τό σύνδρομο τῆς μειωμένης ἐθνικῆς αὐτοεκτίμησης ἤ ὑπηρετοῦν ἀλλότριους σκοπούς, πού προτιμοῦμε νά ἀποσιωπήσουμε.
          Πρόκειται γιά γραικύλους, πού ποτέ δέν κατάλαβαν πώς οἱ πρόγονοί μας πίστευαν βαθειά καί διεκήρυσσαν ὅτι «πᾶς μή Ἕλλην, βάρβαρος», γιατί ποτέ δέν θεώρησαν τόν τεχνολογικό ἐξοπλισμό καί τήν οἰκονομική ὑπεροχή τῶν τότε «πλανηταρχῶν» Περσῶν ὡς πολιτισμική καί πνευματική ὑπεροχή, οὔτε ἀπόδειξη ποιότητος ζωῆς καί ἔλλειψη βαρβαρότητος!
           Εἶναι οἱ ἴδιοι κομπλεξικοί γραικύλοι, πού κατά τήν δεκαετία τοῦ ’60 μᾶς πλάσαραν τά ἄχαρα δανέζικα ἔπιπλα καί ἀγωνίσθηκαν μέ πάθος γιά νά μᾶς πείσουν νά πετάξουμε γιά «κομμάτι ψωμί» τά περίφημα σκαλιστά καί ξυλόγλυπτα ἔπιπλά μας καί νά ἀγοράσουμε τά… μοντέρνα! Μετά ἀπό χρόνια, βέβαια, πού οἱ ξένοι γνώρισαν καί ἐκτίμησαν τήν ἀπαράμιλη τέχνη αὐτῶν μας τῶν ἐπίπλων, προσπαθοῦμε νά τά ἐπανακτήσουμε ἀπό τά παλαιοπωλεῖα, ἀλλά πλέον ἡ τιμή τους εἶναι ἀπρόσιτη!
          Τήν ἴδια τακτική συνεχίζουν μέχρι σήμερα οἱ πολιτικοί μας, καί ἀντί νά αἰσθάνονται καί νά παρουσιάζουν διεθνῶς τήν Ἑλλάδα ὡς «τό Φῶς τοῦ κόσμου», ντρέπονται γιά τήν πατρίδα μας καί μᾶς μεταδίδουν ἀδιάκοπα αὐτή τους τήν ντροπή, ἐπαναλαμβάνοντες συνεχῶς τήν ἐπαίσχυντη ἐντολή: «εἴμαστε μικρή χώρα καί δέν πρέπει νά μιλᾶμε»!
          Εἶναι χαρακτηριστικά ἐπί τοῦ προκειμένου, τά λόγια ἑνός σπουδαίου θεολόγου καί Ἕλληνα, τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος ἀντιδιαστέλλει τόν Ἕλληνα-Ρωμηό ἀπό τόν Γραικύλο. Τόν ἀληθινό ἡγέτη, ὅπως ἦταν ὁ Καποδίστριας, τόν ὁποῖο θέλουμε νά μιμηθοῦμε, ἐν ἀντιθέσει μέ τόν κομπλεξικό καί ξεπουλημένο πολιτικό. Γράφει: «Ὁ Ρωμηός γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας καί δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μέ ὁποιονδήποτε, ἐφʼ ὅσον συμφέρει εἰς τό Ἔθνος, ἀλλά ποτέ δοῦλος τῶν συμμάχων.Ὁ Γραικύλος ὅμως νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματικήν δουλείαν, δηλαδή συγχώνευσιν πολιτισμῶν καί σύγχυσιν ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δέν γίνεται μόνον σύμμαχος, ἀλλά γίνεται καί θέλει νά γίνῃ ἕνα πρᾶγμα μέ τόν σύμμαχον…. Ὁ Ρωμηός ἔχει ἡγετικά αἰσθήματα ἀπό τήν Ρωμηοσύνην του.Ὁ Γραικύλος τόν ἡγέτην κάμνει μόνον ἐντός τῆς Ἑλλαδίτσας του, ἀφοῦ τά ἡγετικά του αἰσθήματα καί τήν πολιτικήν του δύναμιν ἀντλεῖ ἀπό πηγήν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης καί ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας τουὉ Ρωμηός εἶναι ἀπό τήν Ρωμηοσύνην του ἀετός. Οἱ Ρωμηοί εἶναι πρός ἀλλήλους ἀετοί καί πρός τούς ἔξω ἀετοί.Ὁ Γραικύλος κάμνει τό λιοντάρι εἰς τούς Ρωμηούς μέ τήν βοήθειαν τῶν ξένων, ἀλλά εἶναι φρόνιμον ποντικάκι εἰς τούς ξένους.Δεν ἐνδιαφέρει τόν Ρωμηόν τί λέγουν οἱ ξένοι διʼ αὐτόν, διότι τά κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα… Διά τοῦτο ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικός ἡγέτης καί εἰς αὐτούς πού εἶναι ὡς τεχνοκράται καί ὡς οἰκονομική δύναμις ἡγέται. Ἀλλά οἱ Νεογραικοί ἔχουν τόσον πολύ συνηθίσει νά συγχέουν τό τεχνοκρατικόν καί τό οἰκονομικόν στοιχεῖον μέ τήν πνευματικήν ἡγεσίαν, ὥστε δέν ἀντιλαμβάνονται πλέον τό γεγονός ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερον πολιτιστικός ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας των.Ὁ Γραικύλος νομίζει ὅτι τοιαύτην ἡγεσίαν εἶχον μόνο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καί φαντάζονται τόν ἑαυτόν των ὡς τόν φύλακα τῶν ἐρειπίων αὐτῶν. Θεωρεῖ συνεχιστάς καί ἡγέτας τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τούς Εὐρωπαίους. Δεν εἶναι εἰς θέσιν νά καταλάβη ὅτι μόνον ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι συνεχιστής καί ἡγέτης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Διά τοῦτο ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστής εἰς τήν καλλιέργειαν τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ ἐν Ἑλλάδι πνεύματος. Ὁ Γραικύλος ἔχει ἐμπιστοσύνην ὄχι εἰς τόν ἑαυτόν του ἀλλά μόνον εἰς τά ξένα ἀφεντικά του. Ναί μεν ὁ Ρωμηός ἔχει ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τήν Ρωμηοσύνην του, ἀλλά οὔτε φανατικός οὔτε μισαλόδοξος εἶναι καί οὔτε ἔχει καμμίαν ξενοφοβίαν. Ἀντιθέτως ἀγαπᾶ τους ξένους οὐχί ὅμως ἀφελῶς… Ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν ἀλήθειαν καί εἶναι ἡ ὑψίστη μορφή τῶν πολιτισμῶν… Διά τοῦτο ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη, καί φιλότιμον καί ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθησις, ἰταμότης καί ἐγωϊσμός. Ὁ ἡρωϊσμός τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθής καί διαρκής κατάστασις τοῦ πνεύματος καί ὄχι ἀγριότης, βαρβαρότης καί ἁρπακτικότης.

Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν ἁγίων»!

�

30 χρόνια από τήν οσιακήν κοίμησίν του

ΦΩΤΙΣΜΕΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ

«Στόν σύγχρονο Οικουμενισμό, όλα βασίζονται στήν ακόλουθη θέση, στό ουμανιστικό αξίωμα: Η Εκκλησία δέν είναι μία αλλά πολλές. Είναι σάν η Εκκλησία να κομματιάστηκε. Η Εκκλησία όμως δέν μπορεί νά διαιρεθεί. Από αυτήν μπορεί κανείς μονάχα νά εκπέσει καί όχι νά αποκοπεί. Στήν ουσία της η Εκκλησία είναι θεανθρώπινος οργανισμός, θεανθρώπινο σώμα, το πρόσωπο τού Θεανθρώπου καί γι’αυτό είναι πάντοτε μία, σέ όλους τούς κόσμους μία. Σέ αυτό έγκειται η οικουμενικότητά της, η καθολικότητα. Ο σύγχρονος Οικουμενισμός δέν είναι τίποτε περισσότερο από ψεύτικους χριστούς, ψεύτικους μεσσίες, ψεύτικους προφήτες, γεμάτος από ποικιλότητα πίστεων, ολιγοπιστίας καί τέλος παντελούς απουσίας. Η προβληματική τού συγχρόνου Οικουμενισμού είναι καθαρά κοσμική, πολιτικάντικη καί στήν ουσία της κομμουνιστική-παπιστική. Τά πάντα ανάγονται σέ «κοινωνικές» αξίες καί μάλιστα γήινες καί παροδικές. Δέν υπάρχει τό θεανθρώπινο επίκεντρο, η προβληματική τού Ευαγγελίου: Δέν επιζητείται «πρώτον η Βασιλεία τού Θεού» καί η Δικαιοσύνη Του αλλά τό βασίλειο τού κόσμου αυτού καί όλα όσα είναι εξ αυτού.

Τό ζήτημα τής ενότητος δέν μπορεί νά επιλυθεί μέ κανένα «διάλογο» παρά μονάχα διά τής μετανοίας ενώπιον τού Θεανθρώπου, ο οποίος είναι η Εκκλησία: «Μνημόνευε ούν πόθεν πέπτωκας καί μετανόησουν» (Αποκ. 2,5). Δίχως τόν Θεάνθρωπο, οι δήθεν εκκλησίες δέν είναι τίποτε περισσότερον από «Συναγωγές τού Σατανά» (Αποκ. 2, 9). Η έξοδος από τήν αίρεση είναι: «Μετανόησον…» (Αποκ. 2, 16). Αυτό ισχύει γιά κάθε αίρεση, γιά όλες τίς «232» αιρέσεις-εκκλησίες. «Μνημόνευε ουν πώς είληφας καί ήκουσας (Τήν Ιερά Παράδοση τής Αληθείας) καί τήρει καί μετανόησον…» (Αποκ. 3, 3). Διά τού Οικουμενισμού εισέβαλε στήν Εκκλησία καί επεβλήθη η καθαρώς κοσμική καί διεθνή, αθεϊστική, κομμουνιστική προβληματική. Σήμερα είναι αδύνατον γιά τήν γνήσια Εκκλησία νά εκφραστεί γιατί, πού είναι οι γνήσιοι μάρτυρές της – οι Μάρτυρες, μά καί οι πρώτοι της θεολόγοι; Έτσι επλήθυναν οι ρηχοί, ουμανίζοντες, παπίζοντες, αιρετίζοντες καί προτεσταντίζοντες θεολόγοι….».

Άρθρο από Ορθόδοξο Τύπο

Ο «Ορθόδοξος Τύπος» (25-6-1982) έγραφε: «Από τήν εποχή πού στόν πατριαρχικό θρόνο τής Βασιλεύουσας ανέβηκε ο Μελέτιος Μεταξάκης, ένας εσμός προδοτών, μέ εξαίρεση τόν Πατριάρχη Μάξιμο τόν Ε’, λυμαίνεται τό Πατριαρχείο. Ο Αθηναγόρας ήταν εκείνος πού έβλαψε περισσότερο από όλους τήν Ορθοδοξία καί τό Φανάρι. Καί μετά τόν θάνατό του κανένας δέν βρέθηκε νά σταματήσει τό δύσμοιρο Πατριαρχείο από τό κατρακύλισμά του. Έτσι σήμερα τό Πατριαρχείο Κων/λεως περιστοιχίζεται από άτομα πού είναι εντελώς άγευστα απ’τήν Ορθοδοξία, πού είναι αμφίβολο άν πιστεύουν καί σ’ αυτόν τόν Θεόν ακόμα… πού δέν παύουν όμως νά Τόν εμπορεύωνται καί νά τόν εμπαίζουν σαρκαστικά. Γιατί άν πίστευαν, κανείς τους δέν θά τολμούσε νά παριστάνη τόν κληρικό απ’ αυτούς. Καί γι’ αυτό…..ξεπουλούν τήν Ορθοδοξία σέ τιμή ευκαιρίας.»

«Σέ μιά Ουνίτικη «εκκλησία» τά πάντα φαίνονται ορθόδοξα. Όμως ο παππάς μνημονεύει τόν πάπα καί όλη η φαινομενική Ορθοδοξία πάει περίπατο. Καί ο σημερινός (πρώτος ο Αθηναγόρας) Πατριάρχης ποίον έχει γραμμένον στά Δίπτυχα καί τόν μνημονεύει σέ κάθε λειτουργία; Τόν πάπα Ρώμης. Γιατί λοιπόν νά φύγουμε από τούς Ουνίτας, αφού έτσι καί αλλιώς τόν πάπα μνημονεύουμε;!!!
Μέ άλλα λόγια, οι Ορθόδοξοι μνημονεύουν Ορθόδοξο Επίσκοπο, οι Αρειανοί  Αρειανό, οι Μονοφυσίτες Μονοφυσίτη, οι Εικονομάχοι Εικονομάχο, οι Ουνίτες Ουνίτη καί οι Οικουμενιστές Οικουμενιστή.» (π. Νικόλαος Δημαράς, Άγιοι Κολλυβάδες, τεύχος χειμώνας 2008/2009).

Ο αντιαιρετικός λόγος (ο τόσον αναγκαίος καί σωτήριος) διά τόν απληροφόρητον λαόν τού Θεού, πνίγεται από τόν Θεολογικό στοχασμό μέ τήν παραπληροφόρηση καί συκοφαντία τών αγωνιστών τής Πίστεως.
Οι ιεροκήρυκες κατήργησαν τό αντιαιρετικό κήρυγμα μέ τήν δικαιολογία ότι ο λαός χρειάζεται μετάνοια. Οι Άγιοι όμως έχουν διαφορετικήν γνώμην: «Απ’τό νά διδάσκομεν τά ιερά λόγια Ευαγγελίου καί Αγίων, πολύ ανώτερον καί σεμνότερον είναι νά διωκόμεθα υπέρ τής Αληθείας». (οσ. Μελέτιος Ομολογητής).

«Όχι κατ’ ανάγκην, αλλά χαίρουσα
Σέ ποιό αγιογραφικό καί πατερικό κείμενο μπορεί νά βρεί κανείς αυτήν τήν Εκκλησιολογία τής αγαστής συναλληλίας μέ τίς αιρέσεις καί τίς πλάνες;  Μόνον στούς θεολόγους τού Οικουμενισμού, στό παναιρετικό αυτό κίνημα τού 20^ου αιώνος, τό οποίο υιοθετεί από τό 1998, όχι αναγκαζόμενη καί οικονομούσα, αλλά χαίρουσα καί θεολογούσα η Ελλαδική Εκκλησία».» Πρωτοπρεσβ. Θεόδωρος Ζήσης, Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος, 10 Νοεμβρίου 2006.

«Η χειρότερη εκκλησιολογική πλάνη καί αίρεση
Είναι σαφές ποιά απάντηση δίδει (έδωσε) Αξιωματούχος τής Εκκλησίας στό ερώτημα τί είναι οι Παπικοί, αιρετικοί ή σχισματικοί; «Δέν είναι ούτε τό ένα ούτε τό άλλο. Είναι αδελφοί μας τού Ρωμαιοκαθολικού δόγματος.» Η Εκκλησιολογία τών «αδελφών εκκλησιών» καί η εξίσωση τών ομολογιών, πού σημαίνει ταύτιση καί εξίσωση τής Ορθοδοξίας μέ τίς αιρέσεις, εκφράζονται μέσα σέ λίγα λόγια: Υπάρχουν πολλά χριστιανικά δόγματα, τό Ορθόδοξο, τό Ρωμαιοκαθολικό, τό Προτεσταντικό, τό Μονοφυσιτικό κ.α. Οι πιστοί, όλων τών δογμάτων είναι αδελφοί, έχουν αγαστές σχέσεις συνεργασίας καί συναλληλίας μεταξύ τους. Υιοθετείται πλέον η χειρότερη εκκλησιολογική πλάνη καί αίρεση». Πρωτοπρεσβ. Θεόδωρος Ζήσης, Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος, 10 Νοεμβρίου 2006.

«Έχουν απωλέσει τή χάρη τού Αγίου Πνεύματος
Όταν κάποιος¹ οδεύει τόν γκρεμό καταπατώντας ιερά καί όσια, γράφοντας στά παλιά του υποδήματα ιερούς κανόνας καί παραδόσεις· όταν κάποιος εκλαμβάνει μέ δημόσιες δηλώσεις τούς Αγίους τής Εκκλησίας μας ως όργανα τού Σατανά πού προκάλεσαν τό σχίσμα μέ τήν Δύση· όταν κάποιος επιτρέπει σέ αιρετικούς, όπως ο πάπας, νά εισέρχονται στό ιερό θυσιαστήριο, στά άγια τών αγίων καί νά συλλειτουργεί μαζί του, έστω καί παρευρισκόμενος σέ λειτουργική πράξη αιρετικών, από τήν οποία απουσιάζει η χάρις τού Αγίου Πνεύματος· όταν κάποιος συμπροσεύχεται μέ «λύκους βαρείς» τότε οφείλεις νά τόν συνετίσεις ομολογώντας τήν Ορθή Πίστη. Καί οφείλεις νά τό πράξεις χωρίς νά υπολογίσεις τυχόν επιπτώσεις ή διωγμούς. Γιατί οι Πατέρες τής Εκκλησίας μας, όπως ο Άγιος Αθανάσιος, αυτό έπραξαν καί έγιναν μεγάλοι φάροι τής Ορθοδόξου Πίστεως.» Εφημερίς Στύλος Ορθοδοξίας, Σεπτέμβριος 2008.

«Ακέφαλο τό Πατριαρχείο, καθηρημένος ο Βαρθολομαίος, τόν διέγραψε ο Ουρανός
«Βάσει τών Ιερών Κανόνων τό Πατριαρχείο μας είναι πλέον ακέφαλο, αφού Ουρανός διέγραψε τόν νύν Πατριάρχη από τήν λίστα τών Ορθοδόξων Πατριαρχών. Οι ιεροί κανόνες είναι σαφείς καί μιλούν γιά καθαίρεση τών ρασοφόρων πού μιαίνουν καί μολύνουν τό ιερό θυσιαστήριο, χοροστατώντας καί συλλειτουργώντας μέ αιρετικούς. Ως εκ τούτου ο φερόμενος ως Οικουμενικός Πατριάρχης σήμερα είναι κατ’ ουσίαν καθηρημένος όχι μόνο γιά τόν Τριαδικό καί Μοναδικό Αληθινό Θεό, αλλά καί γιά κάθε συνειδητό Ορθόδοξο Χριστιανό» είπε χαρακτηριστικά ο ενάρετος Αγιορείτης γέροντας². Καί πρόσθεσε: «ώς εκ τούτου είναι θέμα χρόνου η αλλαγή τού συγκεκριμένου ρασοφόρου από τά ηνία τής Εκκλησίας τής Κωνσταντινουπόλεως. Εφ’ όσον ο Ουρανός τόν διέγραψε από τή λίστα ως καθηρημένο θά δείτε πώς θά φροντίσει καί γιά τήν αντικατάστασή του. Έχετε λίγη υπομονή….»Εφημερίς Στύλος Ορθοδοξίας, Σεπτέμβριος 2008.

«Δέν είναι δογματικώς παράλογον νά κηρύσσεται από οικουμενιστάς ότι η Εκκλησία διεσπάσθη; Ότι θά επανιδρυθεί στό μέλλον από τίς κατά μέρος χριστιανικές ομολογίες (πράγμα πού επαναλαμβάνεται συνεχώς) καί έχει παγιωθεί ως πίστις τών Οικουμενιστών; Δέν ανατρέπεται τό Σύμβολον τής Πίστεως (εις Μίαν, Αγίαν…) καί δέν υπόκεινται στά αναθέματα τής Β’ καί Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου;Οι Θείοι Πατέρες τής Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου ξεκάθαρα καί ρητά αναθεμάτισαν επίσης «τούς προστιθέντας τι ή αφαιρούντας εκ τής Καθολικής (Ορθοδόξου δηλαδή) Εκκλησίας» καί όλα όσα εφεύρον οι νεωτεριστές, μετά τήν Αγίαν αυτήν Οικουμενικήν Σύνοδον καί είναι παρά τήν διδασκαλίαν καί υποτύπωσιν τών Αγίων Πατέρων», δηλαδή παρά τήν Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν. «Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν εγγραφόν τε ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα έστω…» (Πρακτικά Ζ’ Οικουμ. Συνόδου, Τόμος 23^ος, σελ. 128 (π. Νικόλαος Δημαράς, Άγιοι Κολλυβάδες, τεύχος χειμώνας 2008/2009).

1. Εννοεί τόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως.
2. Ασκητής τής αδιάλειπτης προσευχής πού προτίμησε τήν ανωνυμία.

ΚΕΙΜΕΝΑ – ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Γέροντος ΠΑΪΣΙΟΥ τού ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

1924-1994

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΝΙΚΟΛΑΟΣ Α. ΖΟΥΡΝΑΤΖΟΓΛΟΥ, ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΣ Ε.Α.
Τ.Θ. 60159, 570 01 Θέρμη Θεσσαλονίκης
Τηλ. 6972 019530
e-mail: kappadoc@otenet.gr

 
(H φωτογραφία είναι από τό www.booksfromgreece.gr)

Λ. ΤΙΜΗ 17 € 

Απόσπασμα καί παραπομπή:ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Α1. Η θεάρεστη αντίδραση κατά τής πλάνης τού Οικουμενισμού

Εν Αγίω Όρει τή 23^η Ιανουαρίου 1969

Σεβαστέ Πάτερ Χαράλαμπες, 
………………..
Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δέν είδα νά έχουν ούτε ψύχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν όμως νά ομιλούν γιά αγάπη καί ενότητα, ενώ οι ίδιοι δέν είναι ενωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν έχουν αγαπήσει.
Θά ήθελα νά παρακαλέσω θερμά όλους τούς φιλενωτικούς αδελφούς μας: Επειδή τό θέμα τής ενώσεως τών Εκκλησιών είναι κάτι τό πνευματικόν –καί ανάγκην έχουμε πνευματικής αγάπης– άς τό αφήσουμε σέ αυτούς, πού αγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί είναι θεολόγοι σάν τούς Πατέρας τής Εκκλησίας καί όχι νομολόγοι, πού προσφέρανε καί προσφέρουν ολόκληρο τόν εαυτόν τους εις τήν διακονίαν τής Εκκλησίας (αντί μεγάλης λαμπάδας) τούς οποίους άναψε τό πύρ τής αγάπης τού Θεού καί όχι ο αναπτήρας τού νεωκόρου. Άς γνωρίζωμεν, ότι δέν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι αλλά καί πνευματικοί. Επομένως, η μέλλουσα οργή τού Θεού δέν μπορεί ν’ αντιμετωπισθή μέ συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι διπλή οργή θά λάβωμε), αλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τών εντολών τού Κυρίου.⁶ (σελ. 19, 20) 

6. Προφανώς υπαινίσσεται ο Γέροντας τό συνήθως προβαλλόμενο από μερικούς επιχείρημα ότι η δυσχερής θέση μας (ως Πατριαρχείο, ως Έθνους κ.λ.π.) μάς αναγκάζει νά προβαίνουμε σέ καταπατήσεις Ι. Κανόνων, οικουμενιστικές ενέργειες καί αιρετικές ομολογίες, γιά νά μπορέσουμε μέ τή φιλία καί υποστήριξη τών αιρετικών νά ανταπεξέλθουμε· καί ότι συνεπώς μπορεί νά «οικονομηθή» η παρανομία μας. Πέραν όμως τού ότι αυτό ισχύει κατά τούς Ιησουΐτες καί όχι κατά τούς Πατέρες –καθ’όσον: «οικονομητέον ένθα μή παρανομητέον» (φράση Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, παρά Αγ. Μάρκου Ευγενικού, PG 160, 100C)- ο Γέροντας επισημαίνει ότι ούτε τό επιδιωκόμενο αποτέλεσμα θά επιτύχουμε, αλλά τό εκ διαμέτρου αντίθετο. Διότι, όντας εμπερίστατοι ένεκα τών αμαρτιών μας καί μή μετανοούντες, αλλά «συνεταιριζόμενοι μετά αμαρτωλών» (αιρετικών), γιά νά μπορέσουμε δήθεν νά αντιμετωπίσουμε τήν οργή τού Θεού, «διπλήν οργήν θά λάβωμεν». Τό αληθές τών λόγων τού Γέροντα έχει επιβεβαιωθή πολλές φορές από γεγονότα τής εθνικής καί Εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Αλλ’ εμείς εθελοτυφλούμε καί «ου βουλόμεθα συνιέναι». (σελ. 20, 21)

Τό Έθνος μας από «Έθνος άγιον», κατέληξε, μέ τήν αποσύνδεση Κλήρου καί Λαού, σέ Έθνος άθλιον! Παρά ταύτα εξακολουθούμε νά καλλιεργούμε μέ πάθος αυτόν τόν διαχωρισμό τής ζωής σέ εκκλησιαστική καί δημόσια ζωή! Τί έχουμε πάθει; Η παραφροσύνη μας δέν θά έχη ποτέ όριο;
Είναι εκπληκτικό τό πώς κονδυλοφόροι, υποτιθεμένων χριστιανών, γίνονται νεροκουβαλητές τών «εχθρών τού Σταυρού» καί πολεμούν μέ λύσσα νά απομακρύνουν τούς κληρικούς από τήν δημόσια ζωή, μέ τό πρόσχημα ότι αυτό αντιβαίνει στή διδασκαλία τού… Ευαγγελίου!
Διαστρέφουν αγιογραφικά χωρία καί, κυρίως, συγχέουν σκόπιμα τήν πνευματική εποπτεία καί τόν έλεγχο τών κληρικών μέ τήν άσκηση τής κοσμικής εξουσίας, ώστε νά έχουν εν συνεχεία τήν ευκαιρία νά συκοφαντήσουν τούς Ποιμένες ότι αθετούν τίς επιταγές τής Εκκλησίας καί αναλαμβάνουν κοσμικά αξιώματα!
Πασχίζουν νά αποδείξουν μέ κάθε τρόπο, ακόμη καί μέ τήν… Αγία Γραφή (!) ότι η πνευματική καί η πολιτική ζωή τού χριστιανού πρέπει νά διαφέρουν!
Τό Ποίμνιο τού Χριστού είναι αδιαίρετο! Πρέπει νά μένη αδιαίρετο! Ήταν αδιαίρετο σέ ειδωλολατρικό περιβάλλον καί μετέβαλε τήν ειδωλολατρεία σέ χριστιανισμό, ήταν αδιαίρετο σέ περιόδους δουλείας καί απελευθερώθηκε καί μεγαλούργησε. Διαιρέθηκε μετά τόν Καποδίστρια, μέ τήν επικράτηση τής Προτεσταντικής θεολογίας, πού ορίζει ότι οι άρχοντες είναι τά αφεντικά τής Εκκλησίας (!) καί εξαθλιώθηκε σέ βαθμό πού σήμερα νά έχη γίνη αγνώριστο.
Θεωρούν απολύτως φυσικό νά βρίσκονται πίσω από τίς Πολιτικές Παρατάξεις εφοπλιστές, επιχειρηματίες, εκδοτικά συγκροτήματα καί άνομα συμφέροντα. Αρκεί μόνο νά μήν είναι Πνευματικοί Πατέρες! Τούς κληρικούς, όχι μόνο δέν τούς νοιώθουν Πατέρες καί Συμβούλους τους, αλλ’ ούτε σάν πολίτες τού Κράτους, ούτε, κάν, σάν ανθρώπους. Τούς αντιμετωπίζουν «ως περικαθάρματα τού κόσμου»! Άλλως, δέν εξηγείται τό πάθος τους νά τούς εξαφανίσουν από τήν δημόσια ζωή.
Ξεχάσαμε ότι κλήρος καί χριστιανικός λαός πρέπει νά συμπορεύονται σέ όλα καί πάντοτε! Σέ κάθε βήμα τής Δημόσιας καί Ιδιωτικής ζωής. Κλήρος καί λαός λειτουργούν στήν Εκκλησία. Κλήρος καί λαός πρέπει νά είναι ομόψυχοι σέ όλα τά λειτουργήματα. Ασυγχύτως αλλά καί αδιαιρέτως. Δέν θά ιερουργούν οι λαϊκοί, ούτε θά ασκούν τίς κοσμικές εξουσίες οι κληρικοί. Αυτό όμως, δέν σημαίνει ότι οι κληρικοί πρέπει νά ενεργούν ερήμην τού λαού τά ιερά καί οι λαϊκοί ερήμην τής Ιερωσύνης τά κοινά.
       Γιά τόν χριστιανό, η πνευματική καί η δημόσια ζωή του πρέπει νά είναι ταυτόσημες. Μεγάλη μερίδα Κληρικών καί λαϊκών έδειξαν καί δείχνουν μιά χριστιανική ανεξήγητη αντίδραση, σχεδόν πολεμική, προκειμένου νά αποτρέψουν τήν ταύτιση τής πνευματικής μέ τήν δημόσια πολιτική ζωή!
Οι «νεόκοποι» χριστιανοί ξεκαθαρίζουν στήν πράξη μέ μεγάλη σαφήνεια, ότι πιστεύουν πώς τό Ευαγγέλιο θά κάνη μεγάλη ζημιά στήν διαχείρηση τών βιωτικών τους πραγμάτων καί γι’ αυτό σπεύδουν νά διχοτομήσουν τήν ζωή τους σέ εκκλησιαστική καί πολιτική, μέ αποτέλεσμα καί τήν ψυχή τους νά χάνουν καί τό… οικογενειακό πορτοφόλι τους (!), αφού η άνθησή του – σέ τέτοιους ανθρώπους πού τό εμπιστεύονται – έχει μπεί στήν αναμονή τής… μελλούσης ζωής!
Οι «νεόκοποι» χριστιανοί δέν έχουν αντιληφθεί ότι τά οικονομικά προβλήματα, είναι κατ’ εξοχήν πνευματικά, καί ότι η οικονομική εξαθλίωση, πού παρατηρείται σήμερα παγκοσμίως, οφείλεται στήν απεργία (!) τού Ευαγγελίου πού έχουν κηρύξει οι υποτιθέμενοι χριστιανοί! Ξεχάσαμε, ή δέν μάθαμε ακόμη, ότι «πλούσιοι επτώχευσαν καί επείνασαν οι δέ εκζητούντες τόν Κύριον, ουκ ελαττωθήσσονται παντός αγαθού».

Από τό άρθρο τού π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, περιοδικό Ενοριακή Ευλογία, Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πευκακίων Αθηνών, αρ. φύλλου 81

Ο Πατριάρχης τού Οικουμενισμού κ. Βαρθολομαίος εις τήν εφετινήν του Εγκύκλιον τών Χριστουγέννων, ακροθιγώς κατέκρινε τάς ψευδείς θεότητας και «αρετάς» τών αλλοθρήσκων, αντιδιαστέλλοντας τόν αληθή Θεάνθρωπον Χριστόν καί τάς υπ’ αυτού προβαλλομένας θεοπρεπείς αρετάς. Καί όμως! Αυτός τούτος ο λέγων ταύτα, είναι ο εν «Ορθοδόξοις» μεγαλύτερος υπέρμαχος καί προβολεύς τής αντιχρίστου πανθρησκείας καί ισοπεδώσεως-εξισώσεως τών θρησκειών, συνυπογράφων κακοδόξους διακηρύξεις καί συμπροσευχόμενος ευκαίρως-ακαίρως μέ παντός είδους θρησκευτικούς αντιπροσώπους, μέχρι καί μέ ειδωλολάτρας καί ακραιφνείς παγανιστάς!!

Έγραψεν επίσης εις τήν αυτήν Εγκύκλιόν του περί τής ανάγκης σεβασμού τού ανθρωπίνου προσώπου καί κατά τής καταπιέσεως τού ανθρώπου υπό τών συγχρόνων τεχνολογικών-κοινωνικών «επιτευγμάτων». Καί όμως! Αυτός τούτος ο λέγων ταύτα, πρό ολίγων μηνών ανερυθριάστως διεκήρυξεν ότι τό Πατριαρχείον του καί η Ορθοδοξία (!) έχουν τούς ιδίους σκοπούς καί τά ίδια ιδανικά μέ τήν πλανηταρχούσαν, ανθρωποκτονούσαν καί καταδικάζουσαν τό ανθρώπινον πρόσωπον, μεγίστην πόρνην Αμερικήν, τήν «μητέρα τών πορνών καί τών βδελυγμάτων τής γής»!! (πρβλ. Αποκάλ. ιζ’, 1-5 καί ιη’, 21-24).

Ευκαίρως-ακαίρως επίσης συντάσσεται καί συμπλέει μέ τούς απανταχού Παγκοσμιοποιητάς, τούς έναν σκοπόν έχοντας: τήν διά τής ηλεκτρονικής-τεχνοτροπικής υποδουλώσεως παντός ανθρωπίνου προσώπου πλανηταρχίαν των!! Καί επίσης, δέν παύει από τού νά διώκη καί νά καταπιέζη ανελέητα όσους δέν τόν αποδέχονται (βλέπε Αγιορείτας Ζηλωτάς Πατέρας καί Ι.Μ. Εσφιγμένου, ως καί ωμήν βίαν εναντίον τών διαμαρτυρομένων εις τάς εν Ελλάδι επισκέψεις του)!!

Μετά απ’ όλα αυτά, τί νά πληροφορηθούν περί Ορθοδοξίας οι νέοι μας;

Διασκευή από τό «ΕΝ ΒΡΑΧΕΙ ΡΗΜΑΤΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΗ ΣΥΝΕΣΕΙ»

Ποιός είναι ο Επίσκοπος τών Ι. Μονών τού Αγίου Όρους κατά τήν κανονικήν εκκλησιαστικήν τάξιν τής Ορθοδοξίας;
Επ’ αυτoύ ισχύει ο όγδοος (Η’) Ι. Κανών τής Τετάρτης (Δ’) Αγίας Οικουμενικής Συνόδου τής Ορθοδοξίας αναφέρων τά εξής: «Οι κληρικοί τών πτωχείων καί μοναστηρίων καί μαρτυρίων, υπό τήν εξουσία τών εν εκάστει πόλει επισκόπων, κατά τήν τών Αγίων Πατέρων παράδοσιν, διαμενέτωσαν…»¹ Τουτέστι, «καί τούς τών μοναστηρίων» κληρικούς² «τώ κατά χώραν επισκόπω³», ήτοι τού επιχωρίου. Επιχώριος δέ επίσκοπος τού Αγίου Όρους είναι ο Ιερισσού, διό καί λέγεται παραδοσιακώς Επίσκοπος «Ιερισσού καί Αγίου Όρους» (Δίπτυχα τής Εκκλησίας τής Ελλάδος).

Τό δέ έτος 1368, κατόπιν αναφοράς τού Επισκόπου Ιερισσού καί Αγίου Όρους, εγένετο εις Κων/λιν σχετική μεγάλη Ορθόδοξος Σύνοδος. Η Σύνοδος αύτη διερεύνησε διεξοδικώς τό θέμα περί τού Επισκόπου τού Αγίου Όρους καί απεφάνθη βάσει τών σχετικών Ι. Κανόνων καί τής Ιεράς Παραδόσεως. Καί μέ τό «Σιγίλλιον τώ Ιερισσού⁴» απεφάνθη, ότι «γνήσιος Αρχιερεύς τού Αγίου Όρους, κατά τήν τών Ιερών Κανόνων διατύπωσιν» καί τήν Ι. Παράδοσιν τής Ορθοδοξίας, είναι ο Επίσκοπος Ιερισσού καί Αγίου Όρους, καί ούτως εγίνετο εις τό παρελθόν. Εάν δέ σήμερον δέν μνημονεύηται ούτος εις τό Άγιον Όρος οφείλεται τούτο εις τήν σατανικήν παναίρεσιν τού Οικουμενισμού πού ενέσκηψε στό Πατριαρχείον Κων/λεως⁵. Η δέ απαίτησις τού Οικουμενιστού καί Οικουμενικού Πατριάρχου νά μνημονεύηται αυτός ως δήθεν ο Επίσκοπος τού Αγίου Όρους, συνιστά αντικανονικήν εισπήδησιν, αντορθόδοξον⁶ καί κολάσιμον.

Διασκευή σχoλίου αγνώστου στό blog τού Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αιγιαλείας

1. Τέταρτος (Δ’) Ι. Κανών τής Δ’ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου
2. Κανονολόγου Ιωάννου Ζωναρά, Σ.Ι.Κ. τ. 2, σ. 235
3. Βαλσαμώντος, Σ.Ι.Κ. τ. 2, σ. 236
4. Σιγίλλιον τώ Ιερισσού, Σ.Ι.Κ. τ. 5, σ. 131
5. ΙΕ’ Κανών Πρωτοδευτέρας Ι. Συνόδου
6. ΙΔ’ Αποστολικός Κανών, καί Β^ος Κανών τής Δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου

         Ο Απόστολος Παύλος στήν πρός Ρωμαίους επιστολή του λέγει: «Θέλεις δέ νά μή φοβήσαι τούς εν τή εξουσία άρχοντες; Πράττε κάθε τι πού συντελεί εις τό καλόν τής κοινωνίας καί θά έχης έπαινον από τούς άρχοντες (κεφ. 15, στίχ. 3). Εάν όμως πράττης τό κακόν, τότε νά φοβήσαι. Διότι δέν φορεί ματαίως τήν μάχαιραν. Τήν φορεί διότι είναι υπηρέτης τού Θεού, πού έχει εντολήν καί δικαίωμα νά επιβάλλη τιμωρίας εις κάθε κακοποιόν (στίχος 4)».
Ερωτάται; Είναι όπως τήν θέλει ο Θεός η εξουσία σήμερα; Δέν είναι σχιζοφρένεια καί δέν κινδυνεύει ο πολίτης νά γίνη σχιζοφρενής όταν δέχεται εντολές από τήν πολιτική αντίθετες από τόν Θεόν καί τήν Εκκλησίαν Του;
          Είναι δυνατόν νά δεχθούμε ότι η πολιτική εξουσία είναι εκτός τού Θεού οπότε επιτρέπεται νά λειτουργή ερήμην τού Θεού; Μπορεί η κάθε εξουσία νά παραβαίνει τον νόμον τού Θεού, νά διαστρέφη τούς πολίτας καί νά υπακούη η Εκκλησία καί ο Λαός τού Θεού; «Πειθαρχείν» δεί Θεώ μάλλον ή ανθρώποις  (Πραξ. 6, 29). Υπάρχουν δύο πηγές εξουσίας, μία αυθύπαρκτη πού αντλεί απ?ευθείας τήν εξουσία της από τόν Θεόν χωρίς τήν εγκαθίδρυσή της από τήν Εκκλησία (Ευχολόγιον τής Εκκλησίας διά τήν άσκησιν τής εξουσίας τών αρχόντων) καί μία εκκλησιαστική; Δέν παραχωρείται ως διακονία η πολιτική εξουσία από τόν Θεόν διά τής Εκκλησίας; Δέν είναι αλλοίωσις τής Ορθοδόξου Πίστεως η παραδοχή δύο εξουσιών ? εκκλησιαστικής καί πολιτικής ? ωσάν νά αντλούν η κάθε μία χωριστά, απευθείας τήν εξουσία από τόν Θεόν;
        Είναι αναγκαία η διαφώτισις τού Θέματος γιά τό ήθος καί τήν πνευματική ακεραιότητα τών Χριστιανών, γιά νά μή μετατραπεί τό ευσεβές έθνος μας σέ δορυφόρο καί υποτελή τών αθεϊστικών καί παγκοσμιοποιημένων σκοτεινών κέντρων.
          Είναι ανάγκη οι Λειτουργοί τής Εκκλησίας μας νά επιβλέπουν, ελέγχουν, καθοδηγούν καί νά καταγγέλουν εγκαίρως στόν Λαό τού Θεού, τούς πολιτικούς εκείνους, πού νομοθετούν καί ζούν αντίθετα μέ τίς οδηγίες τού Θεού καί τής Εκκλησίας Του, καί συντελούν στόν κοινωνικό εκτροχιασμό.
         Είναι καιρός νά αντιληφθούν οι Λειτουργοί τής Εκκλησίας, ότι άφησαν νά εκτραφή ή εξέθρεψαν ένα «λύκον βαρύν» τήν πολιτικήν εξουσία, εις τρόπον ώστε αυτή πλέον νά «μή φείδεται τού ποιμνίου», νά καταδυναστεύη καί νά καταληστεύη τόν λαό, νά αποχαυνώνη τήν ψυχή του. Είναι απαραίτητο νά καταλάβουμε τήν τεραστία διαφορά μεταξύ τής αμαρτίας πού διαπράττει ο άνθρωπος από αδυναμία, καί τής αμαρτίας ως αποτέλεσμα αισχρής διαστροφής τού λαού από τήν διαπαιδαγώγηση τών «βαρέων λύκων» τής πολιτικής, μέ τίς αθεϊστικές-αμοραλιστικές πολιτικές των.
         Η εξέγερσις όλων τών κληρικών είναι αναγκαία εναντίον τής Βαυαροκρατικής πολιτειοκρατείας η οποία μάς ταλανίζει επί διακόσια χρόνια τώρα. Μέ εξαίρεση τόν κυβερνήτη Καποδίστρια, γκρέμιζαν καί γκρεμίζουν ότι θέλει νά κτίση η Εκκλησία. (π.χ. ο π.Υπουργός Παιδείας υπέρ τής ομοφυλοφιλίας μέ ιστοσελίδα).
         Έναν εχθρό τής Εκκλησίας μας εντός τών τειχών τής Πατρίδος μας έστησαν οι Βαυαροί, ώστε νά μήν υπάρχη ανάγκη άλλου εχθρού. Καί μόνο η διατύπωση Εκκλησία καί Πολιτεία, φανερώνει ξεκάθαρα πώς έχουμε στήν πράξη αποδεχθεί ότι η Πολιτεία είναι εκτός τής Εκκλησίας.

         Η Πατρίδα μας πορεύεται (εκπαίδευση, εργασία, κομπίνες, ανωμαλίες, υγεία, οικονομία) από τούς πολιτικούς. Ποιοί παραβαίνουν τό καθήκον τους νά συμβουλεύουν, νά καθοδηγούν, νά ελέγχουν τούς πολιτικούς; Ο Λαός περιμένει τήν Εκκλησία, τούς πνευματικούς Πατέρες νά φωνάζουν τό «ουκ έξεστι» στούς πολιτικούς. Τά εγκλήματα τών πολιτικών δέν είναι μόνον ποινικώς κολάσιμα αλλά πρωτίστως καί πνευματικά πού επισύρουν επιτίμια εκ μέρους τής Εκκλησίας. Δέν είναι δυνατόν μία μειοψηφία νά καταστήση τήν Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, άθεη, ανίερη σύμφωνα μέ τίς υπαγορεύσεις ξένων κέντρων καί εντοπίων.

         Είναι ανάγκη η αχώριστη συνεργασία κλήρου καί λαού εκτός τής λατρείας νά καλύπτει τόν χώρο τής πολιτικής, η οποία απευθύνεται σέ όλους τούς τομείς τής καθημερινής ανθρωπίνης δραστηριότητος. «Ο Έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

Εν τέλει, τέρμα η θεοποίησις τής πολιτικής εξουσίας. Τέρμα οι πρακτικές τής αιρετικής Δύσεως. Εφαρμογή τών Ιερών Κανόνων τής Εκκλησίας στούς Πολιτικούς.

(Διασκευή από τό περιοδικό «Ενοριακή ΕΥΛΟΓΙΑ»)

         «Έχουμε ένα ιστορικό ραντεβού μέ ένα Παγκόσμιο Δικτάτορα καί η εμφάνισή του φαίνεται ότι δέν θά αργήσει. Πάντα, μετά τήν κατάρρευση τής οικονομίας ενός κράτους, αναδεικνύεται ένας ισχυρός ηγέτης πού αντικαθιστά τήν αξία τού νομίσματος καί τήν τάξη. Ο Μέγας Ναπολέων, ο Στάλιν, ο Χίτλερ αλλά καί ο Μάο Τσέ Τούνγκ αναδείχθηκαν πανίσχυροι εξουσιαστές μέσα από τά ερείπια μιάς οικονομικής καταστροφής. Οι κρίσεις είναι τό φυτώριο τών δικτατόρων πού εμφανίζονται μέ τήν μάσκα τού «κοσμοσωτήρα». Μέ τήν έλευση τής παγκοσμίου νομισματικής καταρρεύσεως, ο άνθρωπος πού θά αποκαταστήσει τήν αξία τού νομίσματος, θά γίνει δικτάτωρ ολοκλήρου τού κόσμου.» Julian Snyder (Σύμβουλος Οικονομικών Επενδύσεων στήν Αμερική).

         Οι δεκατρείς (13) άνδρες πού κυβερνούν τόν πλανήτη
«Από τότε πού μπήκα στήν πολιτική, ορισμένοι άνθρωποι μού εκμυστηρεύθηκαν εμπιστευτικά τίς απόψεις τους. Μερικοί από τούς σημαντικοτέρους άνδρας τών Η.Π.Α. στόν τομέα τού εμπορίου καί τής βιομηχανίας φοβούνται κάποιους, φοβούνται κάτι. Ξέρουν ότι υπάρχει κάπου κρυμμένη μία δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο επιδέξια, τόσο προσεκτική, τόσο πειστική, ώστε καλά θά κάνουν νά μήν μιλούν γι?αυτήν παρά μόνο ψιθυριστά-όποτε μιλούν επιτιμητικά.» Woodrow Wilson (Πρόεδρος τών Η.Π.Α.)

         «Από τήν εποχή τού Σπάρτακου (ο ιδρυτής τών «Πεφωτισμένων» χρησιμοποιούσε ως μυστικό κωδικό ψευδώνυμο) μέχρι τίς ημέρες τού Κάρλ Μάρξ… αυτή η παγκόσμια συνωμοσία γιά τήν ανατροπή τού πολιτισμού καί τήν αναδόμηση τής κοινωνίας… αναπτυσσόταν σταθερά. Υπήρξε ο κύριος μοχλός κάθε ανατρεπτικής κινήσεως κατά τήν διάρκεια τού 19^ου αιώνος, καί τώρα, επιτέλους, αυτή η ομάδα εξαιρετικών προσωπικοτήτων τού υποκόσμου τών μεγαλουπόλεων τής Ευρώπης καί τής Αμερικής έχει αρπάξει τόν ρωσικό λαό από τά μαλλιά καί έχει γίνει ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος αυτής τής τεραστίας αυτοκρατορίας.» (Winston Churchill, London Sunday F. 8. 1920)

         O Felix Frankfurter, μέλος τού Ανωτάτου Δικαστηρίου τών Η.Π.Α., έγραψε: «Τό έργο καί η επιρροή τού Τάγματος στήν Αμερική είναι τεράστιο. Οι πραγματικοί ηγέτες στήν Ουάσινγκτον είναι αόρατοι καί ασκούν εξουσία από τά παρασκήνια.» (James Perloff 1988)

         Στίς 23 Φεβρουαρίου 1954, ο Γερουσιαστής τών Η.Π.Α. William Jenner προειδοποίησε όλους τούς Αμερικανούς πολίτες: «Φαινομενικά έχουμε Συνταγματική Κυβέρνηση. Αλλά μέσα στό κράτος μας λειτουργεί μιά άλλη μορφή κράτους, σάν κράτος εν κράτει. Μία γραφειοκρατική elit πού πιστεύει πώς τό Σύνταγμά μας είναι ξεπερασμένο… όλες οι περίεργες εξελίξεις στίς συμφωνίες εξωτερικής πολιτικής μπορούν νά συσχετισθούν μέ τήν δράση αυτής τής ομάδος πού θέλει νά μάς διαβρώσει γιά νά επιτύχει τούς ανομολόγητους σκοπούς της.» (Ibid P.4)

         Έξι (6) παγκόσμιοι στόχοι
ΣΤΟΧΟΣ Ι: Η έλευση ενός Ανωτάτου Παγκοσμίου Ηγέτου πού θά προεδρεύσει στήν Νέα Ενιαία Παγκόσμια Κυβέρνηση.
ΣΤΟΧΟΣ ΙΙ: Η ανάδυση τών Ηνωμένων Πολιτειών τής Ευρώπης ως ηγεμονικής δυνάμεως εις τά πλαίσια μιάς Παγκοσμίου Κυβερνήσεως.
ΣΤΟΧΟΣ ΙΙΙ: Η εγκαθίδρυση μιάς ενιαίας Παγκοσμίου Πανθρησκείας πού θά συντονίζει όλες τίς θρησκείες τού κόσμου, τίς νεοεποχιτικές λατρείες καί δοξασίες, καί γενικά όλες τίς πνευματικές αναζητήσεις κάτω από τήν πνευματική καθοδήγηση ενός Ανωτάτου Ποντίφηκος, τού θρησκευτικού αντιστοίχου Ανωτάτου Παγκοσμίου Ηγέτου.
ΣΤΟΧΟΣ IV: Κατάκτηση καί υποταγή μέ οικονομικά καί πνευματικά (όπλα) μέσα τών δύο υπερδυνάμεων, τών Η.Π.Α. καί τής Ρωσίας (Ε.Σ.Σ.Δ.). Ο στόχος τους γιά τήν Αμερική είναι νά τήν γονατίσουν μέσω μιάς εκτεταμένης οικονομικής «ύφεσης». Μέσα στό χάος καί τόν πανικό πού θά προκληθεί, θά εξαναγκαστεί ο αμερικανικός λαός νά ικετεύει γιά τήν έλευση μιάς Παγκοσμίου Τάξεως.
ΣΤΟΧΟΣ V: Εγκαθίδρυση μιάς νέας διεθνούς οικονομικής τάξεως, ενιαίας, καί κάτω από τίς άμεσες εντολές τού Ανωτάτου Συμβουλίου τού τάγματος.
ΣΤΟΧΟΣ VI: Εγκαθίδρυση αυτού πού θά εμφανιστεί ως Δημοκρατική Ενιαία Παγκοσμία Κυβέρνηση, πού τελικά θά ελέγχεται από τό Τάγμα παρασκηνιακά. (Matts. Millenium pp 75-76)

Πηγή: περιοδικό Βοαναργές, Ιανουάριος 2009  

         Οι νικηφόροι Βαλκανικοί πόλεμοι τού 1912, ενώ επεξέτειναν τά όρια τού Ελληνικού Κράτους (πολιτείας), δυστυχώς όμως δέν ηύξησαν τά όρια τού Αυτοκεφάλου τής Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Καί τούτο κατά παράβασιν τών Ιερών Κανόνων πού θεσπίζουν: «Τά εκκλησιαστικά ταίς πολιτικαίς επικρατείαις καί διοικήσεσι, συμμεταβάλλεσθαι είωθεν». Τό Φανάρι δηλαδή ενώ άλλοτε περιφρονεί καί καταπατεί τούς Ιερούς Κανόνας, στήν περίπτωσιν αυτήν, υπεράνω τού Ιερού Κανόνος θέτει μιά εφήμερη αντικανονική πατριαρχικήν πράξιν.
         Ένα ζήτημα πού ήταν «παγωμένο» καί συνεπώς ξεχασμένο γιά ογδόντα καί πλέον χρόνια, πρός όφελος τών Σκοπίων καί τής προπαγάνδας των ήλθε στήν επικαιρότητα υπό τού Πατριάρχου Κων/λεως (2004). Ανάγκασε τήν Ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος νά διακηρύξη τήν αντικανονικήν αυτήν πράξιν ότι ισχύει, καί νά τήν υπογράψει πρός αγαλλίασιν τών Σκοπίων. «Γιά τήν τιμήν τών όπλων» ο μόνος πού δέν τήν υπέγραψεν είναι ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος (βλ. http://mkka.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html). Άν η υπογραφή αυτής τής πράξεως ικανοποίησε τήν όρεξιν τών Σκοπίων, υπεύθυνοι είναι όσοι προκάλεσαν τήν Απόφασιν καί όσοι τήν υπέγραψαν.
         Τό Σύνταγμα τής Ελλάδος (άρθρο 3) αναφέρει: «Τόσο η Εκκλησία τής Ελλάδος όσο καί οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες τηρούν «απαρασαλεύτως» τούς Ιερούς Κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις». Δυστυχώς όμως, αυτό δέν αληθεύει σήμερα. Επίσημοι καταφρονητικαί δηλώσεις αρχιερέων καί θεολόγων περί τών Ιερών Κανόνων, ωδήγησαν εις υποτίμησιν τού κύρους καί τής αξίας αυτών εις τήν ζωήν τής Εκκλησίας. Πρωτοπόρος ο Πατριάρχης Κων/λεως, ο οποίος όχι μόνο ποδοπατεί τούς Ιερούς Κανόνας καί τάς Παραδόσεις, αλλά εισηγείται τήν τροποποίησή των εις τήν διδακτορική διατριβή του. [(περί τήν κωδικοποίησιν τών Ιερών Κανόνων)].
         Δέν υπάρχει θέμα τροποποιήσεως ή καταργήσεως τών Ιερών Κανόνων, αλλά αναγνωρίσεως, ανανεώσεως τού κύρους καί επιγνώσεως τής ισχύος αυτών καί εφαρμογής αυτών. Άλλως θά έχουμε εξ ημισείας ευσέβεια ως ο Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαίος ο οποίος εδήλωσε: Οι ιεροί κανόνες πού χώριζαν ως τώρα τούς Ορθοδόξους από τούς παπικούς είναι τά «Τείχη τού Αίσχους» (περιοδ. Επίσκεψις, 29 Ιουνίου 1989).