ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Μετά τήν πανορθόδοξο προσύνοδο τού Ιουνίου τού 2009, η δεύτερη πού θά συνέλθει τόν Δεκέμβριον τού 2009 στή Γενεύη (Σαμπεζύ) προβληματίζει τά μέγιστα τόν ορθόδοξο κλήρο καί λαό. Η λαίλαπα τής αιρέσεως τού Οικουμενισμού μέ αφορμή τό κείμενο τής Ραβέννας γιά τό πρωτείο τού πάπα είναι συνεχούς διαρκείας.
Στήν Κύπρο τόν Οκτώβριο 2009 αναμένεται νά πραγματοποιηθεί νέα συνάντηση γιά τό θέμα αυτό.Τά κοινά σχέδια Βατικανού καί Φαναρίου περί αναγνωρίσεως τού πρωτείου τού πάπα μάς αναγκάζουν ολοταχώς επιστροφή στή ΠΑΡΑΔΟΣΗ μας. Όμως, η Ελλαδική Ορθόδοξος Εκκλησία, δέν έχει τήν τόλμη τής Βουλγαρικής Εκκλησίας, νά αρνηθή τήν συμμετοχήν της στήν Κύπρό, γιά τήν «βελούδινη» τακτοποίηση τού πρωτείου καί νά αντιδράση. Η οικουμενιστική καί συγκρητιστική νοοτροπία της, τήν καθιστά δέσμια τού δόγματος τού Φαναρίου γιά ένωση μέ τούς παπικούς υπό τόν πάπα, μέ τή θέληση τού Ιερωνύμου καί τίς οδηγίες ποντίφηκος καί Π.Σ.Ε. καί μέ τήν ευρεία προπαγάνδα τών Μ.Μ.Ε.

Η πορεία αυτή καί οι κίνδυνοι δέν κατανοούνται από τούς ορθοδόξους. Γι’ αυτό, άς δούμε πρός διευκρίνηση τού θέματος τού παπισμού καί τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τί γράφει σέ άρθρο του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλουπόλεως κ.κ. Ιερεμίας, Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Είναι λάθος να αποδίδεται ο όρος “εκκλησία” στους Δυτικούς
 Γράφει ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Στο σύντομο αυτό και ταπεινό μου άρθρο, αγαπητοί αναγνώστες, θέλω να αποδείξω ότι αυτοί που τους λέμε «Καθολικούς» ή καλύτερα να τους λέμε «Φραγκολατίνους», δεν είναι Εκκλησία.

1. Η Εκκλησία, όπως το λέμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας, είναι ΜΙΑ. Και αυτή η ΜΙΑ Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη. «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» ομολογούμε. Ας προσέξουμε όμως ότι σ’ αυτό το άρθρο της Πίστεώς μας την Εκκλησία μας την λέμε «Καθολική». Και την λέμε «Καθολική», πρώτον μεν, γιατί ο σκοπός Της είναι ιεραποστολικός. Ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να περιλάβει στους κόλπους Της όλες τις φυλές των ανθρώπων, να σώσει όλους τους ανθρώπους, να ξαπλωθεί σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης. Όλοι οι άνθρωποι, αγαπητοί μου, είναι καλεσμένοι για την σωτηρία. Και η Εκκλησία θέλει όλους να τους κάνει μέλη Της, γι’ αυτό και ξαναλέμε καλείται «Καθολική». Όπως μας λέει ωραία ο Κύριλλος Ιεροσολύμων «Καθολική καλείται δια το κατά πάσης είναι της οικουμένης από περάτων γης έως περάτων» (Κατηχ. 18,11). Η, όπως μας λέει πάλι ο Μ. Αθανάσιος, η Εκκλησία καλείται «Καθολική», διότι «καθόλου του κόσμου κεχυμένη υπάρχει» (ΜPG 28,724). Δηλαδή η Μία Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Καθολική, επειδή είναι Οικουμενική· γιατί ο Κύριός μας είπε στους Αποστόλους Του, και δι’ αυτών σε όλους εμάς τους κληρικούς, να πορευθούμε σε όλα τα έθνη, να τα ευαγγελίσουμε και να τα εισαγάγουμε στην Εκκλησία Του με το άγιο Βάπτισμα: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19). Ας παρατηρήσουμε ότι τον λόγο αυτόν του Κυρίου τον ακούμε στο ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος, γιατί όχι μόνο των κληρικών, αλλά και κάθε πιστού είναι καθήκον το «πορευθέντες», η ιεραποστολή δηλαδή για την πραγματοποίηση της καθολικότητος της Εκκλησίας.
Αλλά όπως η Εκκλησία λέγεται «Καθολική», επειδή δεν περιορίζεται και δεν περικλείεται σε τόπο, αλλά είναι παντού, έτσι λέγεται Καθολική, δεύτερον, γιατί δεν περιορίζεται και σε χρόνο. Όσο κι αν πολεμείται η Εκκλησία, θα υπάρχει πάντα, μέχρι τα τέλη των αιώνων, γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε στους Μαθητές Του: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20). Κάι το Άγιο Πνεύμα, ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας, θα μένει μαζί μας «εις τον αιώνα» (Ιωάν. 14,17).
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η Εκκλησία μας είναι Καθολική, αλλά δεν πρέπει να ονομάζουμε τους Φραγκολατίνους «καθολικούς», γιατί αυτοί δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία.
Αλλά ούτε και Ρωμιοί είναι αυτοί, ώστε να μιλάμε για Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. «Ρωμιοί» είμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, όπως το δηλώνουν από παλαιά και σχετικές τοπικές ονομασίες μας (Ρούμελη) η και ονόματα προσώπων μας (Ρωμανίδης).

2. Αλλά στο άρθρο μας αυτό θελουμε να μιλήσουμε ιδιαίτερα για το λάθος που γίνεται να αποδίδουμε τον όρο «Εκλησία» στους Δυτικούς. Ξαναλέμε ότι την Εκκλησία την αποτελούν μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Το τι καλείται Εκκλησία, αγαπητοί αναγνώστες, δεν μπορούμε να το εκφράσουμε με έναν απλό ορισμό. Λανθασμένοι είναι οι ορισμοί, που δίδονταν παλαιότερα αλλά και σήμερα σε δογματικά εγχειρίδια, περί Εκκλησίας. Και ο Καθηγητής Ανδρούτσος λέγει περί των φερομένων αυτών ορισμών περί Εκκλησίας ότι «ερείδονται επί ημαρτημένων προϋποθέσεων η είναι κατά το μάλλον η ήττον ατελείς» (Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, σ. 260,1). Γι’ αυτό και οι άγιοι Πατέρες δεν μας δίνουν κανέναν ορισμό περί Εκκλησίας και καταφεύγουν σε σύμβολα και εικόνες, παρμένες από την Καινή Διαθήκη, για να την εκφράσουν. Έτσι η Εκκλησία εκφράζεται με την εικόνα της αμπέλου και των κλημάτων (Ιωάν. 15,1-8), του ποιμένος και των προβάτων (Ιωάν. 10,1-16), της κεφαλής και του σώματος (Εφεσ. 1,22-23), της οικοδομής (Εφεσ. 2,19-22), του οίκου η της οικογενείας (Α Τιμ. 3,15) η της εικόνος του γάμου (Εφεσ. 5,32).
Μας κάνει πολλή και τρομερή εντύπωση το ότι, ενώ οι διανοούμενοι έχασαν την πραγματική έννοια της Εκκλησίας και την μπέρδεψαν στον λαό με τους δικούς τους ορισμούς, όμως ο πιστός λαός μας, οι αγράμματες κατά κόσμον, αλλά πιστές γιαγιούλες κράτησαν στην καθαρή τους ψυχή την σωστή έννοια περί Εκκλησίας. Αν ένας ξένος Αθηναίος βρεθεί σε ένα χωριό και ρωτήσει μια γιαγιά που είναι η Εκκλησία, η γιαγιά θα σηκώσει το χέρι της και θα δείξει τον Ναό του χωριού. Αυτό πραγματικά είναι η Εκκλησία! Είναι αυτό που γίνεται μέσα στον Ναό. Και μέσα στον Ναό τελείται η Θεία Λειτουργία. Την έννοια της Εκκλησίας, αγαπητοί μου, θα την νοήσουμε και θα την απολαύσουμε στην Θεία Λειτουργία. Γι’ αυτό ο άγιος Ιγνάτιος έλεγε: «Εάν μη τις η εντός του θυσιαστηρίου υστερείται του άρτου του Θεού» (Προς Εφεσίους 5,2). Κατά τον λόγο αυτόν του αγίου Ιγνατίου Εκκλησία είναι το Θυσιαστήριο, η Αγία Τράπεζα δηλαδή, πάνω στην οποία τελείται η Θεία Λειτουργία.
Λέγουμε λοιπόν, τελικά, ότι Εκκλησία είναι η σύναξη των πιστών να τελέσουν την Θεία Ευχαριστία, δηλαδή την Θεία Λειουργία. Ως απόδειξη γι’ αυτό φέρουμε το 11ο κεφάλαιο της Α πρός Κορινθίους επιστολής του αποστόλου Παύλου. Είναι φανερό ότι στο κεφάλαιο αυτό ο Απόστολος μιλάει για την σύναξη των πιστών να τελέσουν την Θεία Ευχαριστία· και την σύναξη αυτή την ονομάζει Εκκλησία, γιατί λέει: «Συνερχομένων υμών εν Εκκλησία ακούω σχίσματα εν υμίν υπάρχει» (στιχ. 18).
Ας προσέξουμς τώρα, αγαπητοί αναγνώστες: Αφού Εκκλησία είναι η Θεία Λειτουργία και αφού την Θεία Λειτουργία δεν μπορούμε να την τελέσουμε με τους Δυτικούς –αυτούς που λανθασμένα λέμε «καθολικούς»-, ἄ­ρα αυτοί οι Δυτικοί δεν αποτελούν Εκκλησία.

3. Αλλά θέλω να πω και γιατί δεν πρέπει να τελέσουμε την Θεία Λειτουργία με τους Φραγκολατίνους Δυτικούς. Γιατί δηλαδή δεν επιτρέπεται να έχουμε συλλείτουργο μαζί τους. Ο Κύριος, στην επί του Όρους ομιλία Του, μας είπε ότι δεν επιτρέπεται νάπροσφέρουμε το δώρο μας στον Θεό, αν έχουμε διαφορές μεταξύ μας (Ματθ. 5,23-24). Και με τους λεγομένους «καθολικούς» μας χωρίζουν, χρόνια τώρα, πολλές διαφορές. Δεν είναι μόνο το filioque η το αλάθητο του Πάπα, αλλά και τόσες άλλες πολλές και πάμπολλες διαφορές σχετικά με την σωστή έννοια του Θεού και την σωστή πορεία μας σ’ Αυτόν. Οι Δυτικοί έχουν λανθασμένη έννοια περί Θεού. Ο Θεός τους δεν είναι «ο Θεός των Πατέρων ημών». Αφού αυτοί δια του δικού τους αιρετικού Βαρλαάμ κήρυξαν Θεό άνευ θείων ενεργειών, η νεολαία τους –τα εγγόνια του Βαρλαάμ- κήρυξε τον «θάνατο» αυτού του Θεού τους, λέγοντας και γράφοντας στα πλακάτ: Πέθανε ο Θεός! Καλά του τα έλεγε του Βαρλαάμ ο δικός μας άγιος Γρηγόρος ο Παλαμάς: «Φιλόσοφε, κηρύττεις Θεόν ανενέργητον, άρα Θεόν ανύπαρκτον»!­!!
Δεν αποτελούν λοιπόν Εκκλησία οι λεγόμενοι «καθολικοί» και γι’ αυτό θεωρούμε και πιστεύουμε ότι είναι λανθασμένες οι εκφράσεις που λέγονται περί αυτών γραπτώς και προφορικώς «καθολική εκκλησία» η «ρωμαιοκαθολική εκκλησία». Οι Φραγκολατίνοι ούτε Καθολικοί είναι, ούτε Ρωμιοί είναι, ούτε, πολύ περισσότερο, είναι Εκκλησία. Επαναλαμβάνουμε ότι η Εκκλησία -αν μιλάμε για την σωστή θεολογική της έννοια- είναι Μία και αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Σ’ Αυτήν ομολογούμε Πίστη, όταν κάθε φορά λέγουμε: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».  

Από το http://thriskeftika.blogspot.com/2009/06/blog–post_6426.html

Πηγή: “Εν Συνειδήσει”, έκτακτη έκδοση της Ι.Μονής Μεγάλου Μετεώρου, Ιούνιος 2009 και ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ

Η πλάνη περί ακύρων μυστηρίων είναι παλαιά. Αυτή αντιμετωπίσθηκε παρά τής Ορθοδόξου Εκκλησίας πρό πολλού. Κατά τούς Αγίους Πατέρας είναι ισχυρά τά μυστήρια όχι μόνον τών ενισταμένων (Ο όρος «ενιστάμενος» προέρχεται από τόν όσιον Θεόδωρον τού Στουδίτην καί περιγράφει τόν εκκλησιαστικώς-εκκλησιολογικώς αντιστεκόμενον σέ κάπιοα κακοδοξία ή εκκλησιαστική παρανομία) Ορθοδόξων, αλλά καί τών ακρίτων ακόμη αιρετικών. Τό θέμα τούτο συνεζητήθη εις τήν Ζ’ Οικουμενικήν Σύνοδον καί ελύθη. Εάν δέ καί τών ακρίτων αιρετικών καί παραβατών τών Ι. Κανόνων δέν είναι άκυρα τά μυστήρια, πολύ περισσότερον είναι έγκυρα τά μυστήρια τών Ορθοδόξων ενισταμένων (π. Γεώργιε Τσέτση). Οι ενιστάμενοι Ορθόδοξοι είναι αξιοι τιμής, καί έχουν πλουσιωτέραν τήν χάριν. Οι Οικουμενισταί είναι αντικανονικοί καί διατελούν υπό κανονικήν επιτίμησιν, μέχρι καί τού μεγάλου αναθέματος.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος, σέ άρθρο μέ τίτλο «Διαχριστιανικός καί διαθρησκειακός συγκρητισμός» (Εκκλ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ Δεκέμβριος 2002) γράφει:  

«Η πρόσφατη έλευση τού Πάπα στήν Ελλάδα συνετέλεσε καί στήν ανάδειξη μιάς τραγικής πραγματικότητος στό ότι, δηλαδή, μερικοί εκκλησιαστικοί άρχοντες διακρίνονται από τόν τραγικό αυτό διαχριστιανικό καί διαθρησκειολογικό συγκρητισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη τής εποχής μας, ο μεγαλύτερος καί ισχυρότερος πειρασμός.»

Ένα παράδειγμα τραγικών λαθών καί πλανεμένης εκκλησιολογίας στό πλαίσιο «διαλόγων» αναφέρει ο Σεβασμιώτατος (Εκκλ. εφημερίδα «Παρέμβασις», Δεκ. 2001): «Πάντως, η βαπτισματική θεολογία δημιουργεί τεράστια προβλήματα στούς ορθοδόξους. Τό κείμενο, τού οποίου είδαμε μερικά σημεία, είναι διάτρητο από εκκλησιολογικής πλευράς. ……….». 

Είναι πλάνη οι οικουμενισταί νά θεωρούν τούς ενισταμένους ως ευρισκομένους εκτός εκκλησίας καί στερουμένους θείας χάριτος καί ισχυρών Μυστηρίων. Γι’ αυτό καί τούς διαβάλλουν γιά τόν αγώνα τους υπέρ τής Ορθοδοξίας. Όπως γράφει ο θεολόγος καθηγητής Παν. Σημάτης (ΔΙΑΚΟΠΗ τής ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ του ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ) «Αυτή η Διαμαρτυρία (ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ) ήταν μία αντίδραση υγείας, αποτελούσε άμυνα μπροστά στόν κίνδυνο νά αλλοιωθεί καί εξαχρειωθεί η εκκλησιαστική ζωή, αφού οι διοικούντες τήν εκκλησία, από επιτελείο ιατρών καί νοσοκόμων – πού ήσαν – μέ αποστολή τήν θεραπεία τών ασθενών αμαρτωλών, κινδύνευαν νά καταστούν μία ηγετική ομάδα ανθρώπων, πασχόντων από ανίατες καί μεταδοτικές αρρώστιες.»

Οι ευσεβείς ανέκαθεν π. Γεώργιε ήσαν ευαίσθητοι στά θέματα τής πίστεως. Ο Άγιος Γρηγόριος τούς χαρακτηρίζει ως «τό θερμότερον μέρος τής Εκκλησίας» καί δέν εδίσταζαν νά απομακρυνθούν από ποιμένας, έστω καί πολύ εναρέτους, όταν αυτοί δέν ορθοτομούσαν τόν λόγον τής αληθείας, ως λόγου χάριν συνέβη μέ τόν Γέροντα επίσκοπον Ναζιανζού, όστις «απλότητι τρόπων», εξ αφορμής τής υπογραφής ημιαρειανικού συμβόλου υπ’ αυτού, συνέβησαν ταραχαί στήν Ναζιανζό. Η Εκκλησία τής Ναζιανζού εταράχθη καί εδιχάσθη· ηγέρθη «σάλος» καί «καταιγίς». Οι ιερείς καί μάλιστα οι μοναχοί τής περιοχής Ναζιανζού διέκοψαν κοινωνίαν μετ’ αυτού· δηλαδή «αποτειχίσθησαν». (ΛΑ Αποστολικός Κανών, ΙΕ τής Πρωτοδευτέρας καί Α’ Μ. Βασιλείου). Γι’ αυτό τόν λόγο, στήν Κων/πολι, όταν πατριάρχης ήταν ο αρειανός Δημόκλητος οι «αποτειχισμένοι» ορθόδοξοι μνημόνευαν τόν Άγιο Γρηγόριο τό Θεολόγο, ο οποίος ήταν επίσκοπος Ναζιανζού. Μετά τήν «αποτείχιση», οι «αποτειχιζόμενοι» αναμένουν τήν κρίση Συνόδου Ορθοδόξων Επισκόπων, η οποία οφείλει νά αποφασίσει εάν ο καταγγελόμενος μέ τήν «Αποτείχιση» Επίσκοπος ή Πατριάρχης είναι ορθόδοξος ή αιρετικός.

Πρέπει  νά γίνη πλήρως κατανοητό, ότι είναι τελείως διαφορετικά πράγματα τό Σχίσμα, πού δέν συγχωρείται ούτε μέ αίμα μαρτυρίου καί η Αποτείχισις, η οποία είναι σωτήριος καί αξία «τής πρεπούσης τιμής τοίς ορθοδόξοις». (ΙΕ Κανών τής Πρωτοδευτέρας Συνόδου). Ουσιαστικά Σχίσμα έχουμε μόνο στήν περίπτωσι πού ένα μέρος τού κλήρου καί τού λαού διακόπτουν σχέσι καί κοινωνία μέ τούς κανονικούς ποιμένας τής Εκκλησίας χωρίς αιτίαν καί χωρίς λόγον, μέ τήν πρόφασι «ζητημάτων ιασίμων» ή παραπτωμάτων τών Αρχιερέων (Βλ. σχόλιο εις ΛΑ Αποστολικόν Κανόνα, ΙΕ τής Πρωτοδευτέρας, καί Α’ Κανόνα Μ. Βασιλείου).

Η αίρεσις τού Οικουμενισμού, δέν είναι δυνατόν νά θεωρηθή ως ασήμαντο πράγμα καί «ζήτημα ιάσιμο» αλλά ως «νόσος πρός θάνατον» ως «ο πλέον απαίσιος συγκρητισμός» καί ανήκουστος προδοσία» (Ανδρέας Θεοδώρου, Ιουστίνος Πόποβιτς).

Οι ενιστάμενοι ως εκ τούτου δέν είναι σχισματικοί, αλλά συγκροτούν τό Ακαινοτόμητο πλήρωμα τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, καί τό αποτειχιζόμενον από τούς φαναριώτας καί λοιπούς οικουμενιστάς, αδιαφορώντας γιά τούς διωγμούς καί τίς συκοφαντίες εναντίον του. «Πάσει δυνάμει» πρέπει νά καταρριφθεί τό αξίωμα τού πατριαρχείου Κων/λεως, τό οποίον υποστηρίζει: «Όποιος υποστηρίζει τό Πατριαρχείο πρέπει νά υποστηρίζει τόν Οικουμενισμό, καί όποιος κτυπά τόν Οικουμενισμό κτυπά τό Πατριαρχείο».

Τού κ. Παναγιώτου Σημάτη, Θεολόγου-καθηγητού

Στα δυο χιλιάδες χρόνια της ζωής της, η Εκκλησία πέρασε από πολλούς κλυδωνισμούς, κινδύνους, διωγμούς. Ένα, όμως, από τα μεγαλύτερα προβλήματά της ήσαν οι αιρέσεις, αφού αποτελούν ένα εσωτερικό εχθρό, που συνήθως, δεν καθίστατο εξ αρχής φανερός στους πολλούς, αλλά ήταν δυσδιάκριτος. Αργά ή γρήγορα, όμως, τον επεσήμαιναν πνευματικοί Πατέρες και φρόντιζαν πάραυτα να ενημερώσουν και ενεργοποιήσουν το σώμα της Εκκλησίας, για την αντιμετώπισή του.

Η ενεργοποίηση των πιστών μπροστά στον κίνδυνο εκ της αιρέσεως, ήταν άλλοτε άμεση και γενική, άλλοτε αργοπορημένη και μερική. Στη δεύτερη περίπτωση, ήσαν ποικίλοι οι παράγοντες που καθυστερούσαν την αντίδραση. Η πανουργία των αιρετιζόντων, που δεν αποκάλυπταν ολόκληρη τη διδασκαλία και τις προθέσεις τους, η άγνοια, η αργοπορημένη πληροφόρηση, η ανεκτικότητα των χριστιανών προς τους − μέχρι πρότινος − ομόδοξους, η αδιαφορία, τα συμφέροντα, ο φόβος της εξουσίας που συνήθως έτεινε ευήκοον ους προς τις αιρέσεις − όταν η ίδια δεν τις προκαλούσε − κ.ά.

Τι γινόταν, όμως, όταν οι Επίσκοποι, που ήσαν οι κυρίως υπεύθυνοι για τη διατήρηση της αυθεντικότητας και ακεραιότητας της Πίστεως, δεν αντιλαμβάνονταν το μέγεθος του κινδύνου, δεν τον αντιμετώπιζαν, και το χειρότερο, όταν συμμαχούσαν με τους αιρετικούς; Στην περίπτωση αυτή, λειτουργούσε στην Εκκλησία, ως αντίδραση, η ΔΙΑΚΟΠΗ της ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ του ονόματος του Επισκόπου και η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ από αυτόν. Κάποιοι δηλ. ιερωμένοι ή πιστοί, που δεν ενδιαφέροντο ατομοκεντρικά μόνο για την τήρηση κάποιων Νόμων, αλλά για την ολοκληρία της Πίστεως, αντιδρούσαν και διεμαρτύροντο, διαφοροποιώντας, κατ’ αρχήν, τη θέση τους από τον Επίσκοπο και τους περί αυτόν. Και όταν η αντίδρασή τους δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, όταν ο Επίσκοπος δεν λειτουργούσε ως κήρυκας-φύλακας της Πίστεως − ρόλο που ο Χριστός του ανέθεσε και την τήρηση του οποίου υποσχέθηκε με όρκο ότι θα υπηρετήσει −, όταν δεν μετανοούσε και παρέμενε σε πνευματική αφασία, ενδιαφερόμενος μόνο για δευτερότερα πράγματα και για το πώς θα διαφυλάξει τα κεκτημένα εξουσιαστικά συμφέροντά του, τότε οι πιστοί, προχωρούσαν στην παραπάνω οδυνηρή απόφαση: διακοπή μνημοσύνου και αποτείχιση. Τούτο πρακτικά σήμαινε, πως διέκοπταν την επικοινωνία μαζί του, δεν συνέπρατταν, δεν εκκλησιάζονταν στους Ναούς που ήταν παρών ή μνημονευόταν ο Επίσκοπος, δηλ. «αποτειχίζοντο» από αυτόν. Οι δε ιερείς, που συμμετείχαν σ’ αυτή τη μορφή αντίδρασης, διέκοπταν τη μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου, αφού η μνημόνευση αυτή δηλώνει την ενότητα εν τη Πίστει. Όμως, εφ’ όσον διεπίστωναν διαφοροποίηση εις τα της Πίστεως και αντίθετη ποιμαντική πρακτική από εκείνη των Αγίων Πατέρων στην αντιμετώπιση της αιρέσεως, δηλ. έλλειψη κοινής πίστεως, ήταν φανερό πως δεν υπήρχε και η δηλούμενη με την μνημόνευση του Επισκόπου ενότητα εν τη Πίστει. Έτσι, η μνημόνευση απόβαινε μία υποκριτική και ψεύτικη πράξη, που παραπλανούσε και αποκοίμιζε τους πιστούς, ότι όλα πάνε καλά.

Αυτονόητο, ότι όσοι μ’ αυτό το τρόπο διεμαρτύροντο, ήσαν ενεργά μέλη της Εκκλησίας και παρέμεναν στην Εκκλησία, δεν δημιουργούσαν δική τους Εκκλησία∙ καλούσαν δε τους Επισκόπους − με αυτή τη στάση − να συγκαλέσουν Σύνοδο για την αντιμετώπιση της καταστάσεως και, βέβαια, υπέμειναν τις όποιες συνέπειες αυτής της ενστάσεώς τους. Ταυτόχρονα, έθεταν τον Επίσκοπο προ των ευθυνών του και βοηθούσαν τον υπόλοιπο λαό να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος και να μην επηρεαστεί από τον μολυσματικό ιό της αιρέσεως.

Η πρακτική αυτή εφαρμοζόταν στην Εκκλησία από τους πρώτους αιώνες. Την εφάρμοσαν π.χ. οι άγιοι: Μ. Βασίλειος, Μ. Αθανάσιος, Κύριλλος, Σωφρόνιος, Μάξιμος ο Ομολογητής, Θεόδωρος Στουδίτης. Κατοχυρώθηκε δε και με Κανόνες Συνόδων που ισχύουν ως σήμερα (π.χ. ΙΕ΄ Πρωτοδευτέρας Συνόδου). Οι Κανόνες αυτοί, μάλιστα, επαινούν τους πιστούς που διαχωρίζουν τη θέση τους από Επίσκοπο αποδεδειγμένα αδιάφορο και ενδοτικό έστω και σε ένα ζωτικό ζήτημα Πίστεως, που διδάσκει βλάσφημες θέσεις, τις οποίες καλύπτει κάτω από φιλάνθρωπες πράξεις, ωραία κηρύγματα και ποικίλες εκκλησιαστικές δραστηριότητες, που όμως, όλα αυτά, στο βάθος κρύβουν κοσμικό φρόνημα.

 Στην Εκκλησία της Ελλάδος η διακοπή του μνημοσύνου Επισκόπου-Πατριάρχου, εφαρμόστηκε τη δεκαετία του 1970 από τρεις Επισκόπους και Ι. Μονές του Αγίου Όρους. Αυτή η διαμαρτυρία ήταν μια αντίδραση υγείας, αποτελούσε την άμυνα μπροστά στον κίνδυνο να αλλοιωθεί και εξαχρειωθεί η εκκλησιαστική ζωή, αφού οι διοικούντες την Εκκλησία, από επιτελείο ιατρών και νοσοκόμων − που ήσαν − με αποστολή την θεραπεία των ασθενών-αμαρτωλών, κινδύνευαν να καταστούν μια ηγετική ομάδα ανθρώπων, πασχόντων από ανίατες και μεταδοτικές αρρώστιες. Η αποτείχιση, άλλοτε πετύχαινε γρήγορα τον στόχο της, άλλοτε, όμως, προκαλούσε τη συσπείρωση και τη βίαιη αντίδραση των θιγομένων Επισκόπων, που έβλεπαν ότι τα συμφέροντα και η εξουσία τους κινδύνευαν. Έτσι, χρησιμοποιώντας όσα εκκλησιαστικά και κρατικά μέσα διέθεταν, πραγματοποιούσαν συντονισμένες ενέργειες συκοφαντήσεως των πιστών που διαμαρτύρονταν, και εξαπέλυαν διωγμούς για την εξόντωση εκείνων που νόμιζαν πως αμφισβητούσαν την εξουσία τους. Αυτά για την ιστορία.

Στη σημερινή πραγματικότητα, τώρα.

Επειδή οι αβαρίες στον χώρο της επισκοπικής ευθύνης είναι πολλές και οδηγούν στην αλλοίωση της εκκλησιαστικής ζωής (π.χ. δεσποτοκρατία, εμπορευματοποίηση της Πίστεως, σεξουαλικά σκάνδαλα Επισκόπων, απαράδεκτη εκκλησιαστική δικαιοσύνη κ.ά.π.), αλλά και της Ορθοδόξου Πίστεως, γι’ αυτό, τον τελευταίο καιρό συζητείται έντονα το ενδεχόμενο αυτό: δηλαδή, διακοπή της μνημόνευσης Επισκόπων και της αποτείχισης από αυτούς. Ήδη, κάποιοι ιερωμένοι και πιστοί, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, έκαναν την αρχή, διακόπτοντες την μνημόνευση Πατριάρχου και Επισκόπων και καταγγέλλοντας την Οικουμενιστική δράση και συμπεριφορά τους, που καλύπτεται κάτω από τον υπουλότερο στην ιστορία θρησκευτικό συγκρητισμό. Αυτός ο οικουμενισμός αντιστρατεύεται και εξουδετερώνει την Οικουμενικότητα της Εκκλησίας και οδηγεί στην εξομοίωση της Ορθοδοξίας μας με τις αλλόκοτες κακοδοξίες του Παπισμού και του Προτεσταντισμού.

Το ερώτημα είναι: θα λάβουν υπ’ όψιν οι Επίσκοποι το μήνυμα; Θα το καταλάβουν οι πιστοί, και θα παρακαλέσουν, θα απαιτήσουν από τους Ποιμένες τους να ενδιαφερθούν για την τραυματισμένη εικόνα της Εκκλησίας, και κυρίως για τη διατήρηση της Αλήθειας της; Ή θα παραμείνουν κάτω από τη σκέπη διαβεβλημένων καταστάσεων, θα υποκύψουν στις πιέσεις, τον φόβο (πραγματικό ή φανταστικό) και στις παραπλανητικές παραινέσεις για υπακοή και συνεργεία σε αναντίρρητα αντι-ευαγγελικές ενέργειες;

 Όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας –σε παγκόσμιο επίπεδο– κοινωνικό, πολιτικό, περιβαλλοντικό, υγειονομικό, έτσι και στον εκκλησιαστικό τομέα, (και μάλιστα σε απείρως μεγαλύτερη σημασία, γιατί πρόκειται γι’ αυτή τούτη τη σωτηρία του ανθρώπου και του κόσμου) τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο. 

Από Ορθόδοξο Τύπο, 26 Ιουνίου 2009 

Κύριε διευθυντά, 

Μέσω τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος σας ἐπιθυμῶ νά ἀπευθυνθῶ πρός τούς Πατέρες, πού συνέταξαν καί ὑπέγραψαν τήν Ὀρθόδοξη Ὁμολογία  ἐναντίον  τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά εἴπω τά παρακάτω:

Σεβαστοί Πατέρες, εὐλογεῖτε. Διάβασα μέ χαρά καί ἱκανοποίηση τό κείμενο τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας Σας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Κατ᾽ ἀρχάς δηλώνω καί ἐγώ, ὡς Ὀρθόδοξος  Χριστιανός, τήν συμφωνία μου μέ τό κείμενό Σας. Γράφετε τά πράγματα, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι καί αὐτό βοηθᾶ κατά σημαντικό τρόπο τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς ἡμέρες μας. Θά ἐπιθυμοῦσα  σχολιάζοντας μέ φιλάδελφο πνεῦμα τό κείμενο, στά συμπεράσματα νά ὑπῆρχε σαφής ἀναφορά γιά τήν πιθανή διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικά φρονούντων Ἐπισκόπων, ἐάν καί ἐφόσον δέν ὑπάρξει ἐκ μέρους τους σέ εὔλογο χρόνο μετάνοια γιά τήν μέχρι σήμερα πορεία τους.Ἐπίσης πιστεύω, ὅτι θά ἦταν χρήσιμο στό κείμενό Σας νά ἀναφέρονταν ὀνομαστικά οἱ πρωτεργάτες ἐκ τῶν Ἐπισκόπων καί λοιπῶν τῆς Οἰκουμενιστικῆς πορείας.

Σεβαστοί Πατέρες, πιστεύω ὅτι γνωρίζετε καλύτερα ἀπό ἐμένα ὅτι οἱ καιροί εἶναι κρίσιμοι καί δέν ἀρκοῦν πλέον ἔγγραφες διαμαρτυρίες, γιά νά ἀντιμετωπισθεῖ τό πρόβλημα τῆς Αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Θεωρῶ τήν ὁμολογία Σας ὡς ἕνα βῆμα πρός κάτι σοβαρότερο καί οὐσιαστικότερο. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, αἰχμάλωτη εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν της, ἀναμένει ἀπό τά τέκνα της σάν καί Σᾶς πού ἔχετε τίς θεολογικές γνώσεις, τόν Ὀρθόδοξο βίο καί τήν ἔξωθεν καλή μαρτυρία στόν εὐσεβῆ λαό, ἀποτελεσματικό ἀγῶνα. Σήμερα ἤ μᾶλλον ἀπό καιρό ὑπάρχει ἀνάγκη μίας ἡγεσίας, πού θά πολεμήσει τήν Αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συγχρόνως θά ἑνώσει μέ ἀγάπη, ὑπομονή καί δικαιοσύνη ὅλους τούς καλοπροαίρετους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, τοῦ Νέου καί Παλαιοῦ ἡμερολογίου, ἀποδίδοντας ἀναγνώριση καί σ᾽ὅλους ἐκείνους, πού κοπίασαν καί κοπιάζουν ὑπηρετῶντας τόν Κύριόν μας ἀπό τήν ἐπίσημη ἐμφάνιση τῆς Αἱρέσεως τό ἔτος 1920 μέχρι σήμερα.

Σεβαστοί Πατέρες, ἐδῶ καί χρόνια πολλοί πρό ἡμῶν ἤλπιζαν ὅτι ἡ πορεία τῶν Οἰκουμενιστῶν θά ἀνεκόπτετο ἀλλά διαψεύσθηκαν. Οἱ Οἰκουμενιστές συνεχίζουν τόν δρόμο τους πρός τήν σταδιακή ὁλοκλήρωση τῆς ἀποστασίας τους. Διαβρώνουν μέ τά αἱρετικά τους φρονήματα τίς Ἐκκλησίες καί ὁδηγοῦν τούς Ὀρθοδόξους σέ σταδιακή ἔκπτωση ἀπό τήν Πίστι. Στίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες οἱ ἀντιδράσεις μία-μία καταλαγιάζουν καί αὐτοί προχωροῦν παρακάτω. Θά ἐπιθυμούσαμε νά γίνει τό θαῦμα τῆς μετανοίας τῶν Οἰκουμενιστῶν ἤ τό θαῦμα μία ἤ περισσότερες τοπικές  Ἐκκλησίες νά ὀρθοτομήσουν τήν ἀλήθεια στρεφόμενες ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὥστε καί ἐμεῖς νά συνταχθοῦμε μαζί τους. Τό ἀνθρωπίνως πιθανότερο ὅμως εἶναι ἐμεῖς ὅλοι οἱ Ἀντιοικουμενισταί νά δώσουμε τόν ἀγῶνα μόνοι μας καί εἶναι καιρός  νά καταλάβουμε αὐτή τήν ἁπλῆ ἀλήθεια. Ἡ λύσις ὡς φαίνεται εὑρίσκεται στήν δημιουργία ἑνός σοβαροῦ, θεοφιλοῦς καί ὀρθοφρονοῦντος Ὀρθοδόξου Μετώπου καί αὐτό δέν εἶναι πρακτικά εὔκολο νά γίνει χωρίς τήν δική Σας ἔμπρακτη πρωτοπορεία. Ὁ ρόλος Σας σ᾽ αὐτό τόν ἀγῶνα, σεβαστοί Πατέρες καί ἀδελφοί, πρέπει νά εἶναι πρωτεύων, λόγω τῶν χαρισμάτων πού ὁ Χριστός μας Σᾶς ἔδωσε.

Μέ τήν ἐλπίδα νά μή ἔγινα κουραστικός, ἀντιθέτως δέ κάτι νά προσέθεσα στόν προβληματισμό Σας. 

Διατελῶ μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ 

Διονύσιος Πολυμενόπουλος 

Από τό http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/Page5.pdf

          Τά θεμέλια τής Πίστεώς μας ανασκάπτονται επί δεκαετίες τώρα, από τήν παναίρεση τού οικουμενισμού καί παπισμού. Σκοπός όλων αυτών πού εργάζονται σέ αυτή τήν σκοτεινή κατεύθυνση, είναι η υποταγή τής Ορθοδοξίας στόν αιρετικό πάπα. Διότι η Β’ Βατικάνειος Σύνοδος διεκήρυξεν:
«Εάν η Ανατολική (=Ορθόδοξος) Εκκλησία προσέλθη ποτέ εις τήν ενότητα τής Καθολικής (= παπικής) Εκκλησίας, θά λάβη τήν αναμένουσαν αυτήν θέσιν υπό τήν πατρικήν «στέγην» τού Παπισμού.» (περ. Εκκλησία 1963 σελ. 482)
Πρωτοπόρος στήν αίρεση καί τήν πλάνη, από πλευράς «ορθοδόξων», είναι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος. Τόν Οκτώβριο 2007 υπεγράφη τό λεγόμενο «Κείμενο τής Ραβέννας», τό οποίο προβάλλει τό πρωτείο τού πάπα. Μιά σχιζοφρενής κατάσταση αν σκεφτεί κανείς ότι ορθόδοξοι ποιμενάρχαι είναι πρόθυμοι νά συζητήσουν κάτι τέτοιο με τόν πάπα ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΟΥΝΙΑ. Διότι εκτός από τό ότι ο παπισμός είναι αίρεση καί έχει καταδικαστεί από Οικουμενικάς Συνόδους (π.χ. δέν έχουν αποστολική διαδοχή, επομένως δέν έχουν μυστήρια, πολλές είναι οι κακοδοξίες των), ο παπισμός είναι η αιτία τής αιματοχυσίας πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ορθοδόξων (σταυροφορίες, Σερβία κ.α.)  Παραθέτω κατωτέρω τά συμπεράσματα γιά τήν μέ δόλο μεθοδευμένη ψευδένωση μέ τούς Λατίνους τού πρεσβυτέρου π. Αθανασίου Μηνά. Επίσης συμπεράσματα τής Ημερίδας τής Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης πού πραγματοποιήθηκε στίς 20 Μαΐου 2009, μέ θέμα «Ορθόδοξοι προβληματισμοί μέ αφορμή τό κείμενο τής Ραβέννας» (από τό thriskeftika.blogspot.com).

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Πολιτ. Επιστήμων, Νομικός,
Θεολόγος-καθηγητής

ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΑΡΝΗΣΙΣ ΣΤΗ ΜΕ ΔΟΛΟ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΨΕΥΔΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

Συμπεράσματα:
         Α) Σύμφωνα μὲ τὰ ἀνωτέρω ἐνδεικτικὰ ἐκτεθέντα ἡ Τριαδολογία, Χριστολογία καὶ Πνευματολογία τῶν Λατίνων εἶναι δυσσεβής. Ἀναδεικνύονται ἑπόμενοι τῶν μεγάλων αἱρεσιαρχῶν Ἀρείου, Σαβελλίου, Εὐνομίου, Μακεδονίου, κ. λπ.
         Β) Ἀφοῦ διδάσκουν ὅτι ἡ ἄκτιστος Τριαδικὴ ἐνέργεια δὲν μετέχεται άπὸ τοὺς καθαροὺς τῇ καρδίᾳ ἁγίους καὶ ἀξίους, περιορίζουν τὸν νοῦν στὰ γήινα, στὰ στεγανά, στὰ κτιστά, στὰ φθαρτὰ καὶ ὁδηγοῦν σὲ πνευματικὴ ἀσφυξία καὶ μαρασμὸ τοὺς ὁπαδούς τους. Ἐνῷ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ θεία ἔλλαμψις τοῦ ἀκτίστου Φωτὸς μὲ τὴν δυναμικὴ ἐνέργεια καὶ παρουσία τοῦ Παρακλήτου, εἶναι ὄχι μόνον ἐφικτή, ἀλλὰ καὶ τὸ τέλος καὶ ὁ σκοπὸς στὸν ὁποῖο καλοῦνται νὰ φθάσουν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί.
         Γ) Ὡς Ὀρθόδοξος ποιμένας δηλώνω ὅτι δὲ θὰ ἀποδεχτῶ ποτὲ τὴ μὲ δόλο μεθοδευόμενη ἐπικείμενη ψευδένωση μὲ τοὺς Λατίνους παραμένοντας πιστὸς στὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
         Οἱ παραπάνω ἀναφορές μας στὴν Ὀρθόδοξη Πνευματολογία στὸ πλαίσιο τῆς ἀντιρρητικῆς ἐναντίον τῆς αἱρετικῆς παπικῆς ἐκκινῶνται ἀπὸ δηλώσεις θέσεων Ὀρθοδόξων θεολόγων, ποὺ ποδοπατοῦν κυριολεκτικὰ αὐτὴ τὴν Ὀρθόδοξη Πνευματολογία, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν ὕψιστη βλασφημία ποὺ συνιστᾷ τὸ κείμενο τῆς Ραβέννας, στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται ἡ Μικτὴ Ἐπιτροπὴ Διαλόγου τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς παπικούς· ἡ ὡς ἄνω Ἐπιτροπὴ λαμβάνει ὡς βάση γιὰ τὴ συνέχιση τοῦ διαλόγου τὸ κείμενο αὐτό. Μέχρι τώρα ὅμως ἔχουν συνταχθεῖ πολλὲς ἐργασίες ποὺ ἀποδεικνύουν τὴ βλασφημία του· ἔναντι αὐτοῦ ἀντιδρᾷ ὄχι μόνο ἡ ἐλαχιστότητά μου, ἀλλὰ καὶ πλειάδα Κληρικῶν δηλώνουν ἀγανακτισμένοι μὲ αὐτὸ καὶ τονίζουν μὲ κάθε ἔμφαση ἀφ’ ἑνὸς ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποδεχθοῦν τὸ κείμενο αὐτὸ τῆς Ραβέννας καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὅτι, ἐὰν γίνει ἀποδεκτὸ ἐπίσημα τὸ παπικὸ πρωτεῖο ὑπὸ τὴν ὑποκριτικὴ ὀνομασία «πρωτεῖο διακονίας», θὰ ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι, Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοί, θὰ ἐμπνευστοῦν ἀπὸ τὸ στέρεο βάθρο τῆς Ἀποκαλύψεως, 2, 10 «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς», καὶ δὲ θὰ δεχθοῦν στὴν ἁγία Ὀρθοδοξία μας τὴν ἀνάμιξη τῆς ἀληθοῦς πίστεως μὲ τὴν αἵρεση.

Η­ΜΕ­ΡΙ­ΔΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ο ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙ­ΚΟΣ ΔΙ­Α­ΛΟ­ΓΟΣ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΩΝ ΚΑΙ ΡΩ­ΜΑΙ­Ο­ΚΑ­ΘΟ­ΛΙ­ΚΩΝ
Θέ­μα:«ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ»�

Γ΄ Ε­ΠΙ­ΛΟ­ΓΟΣ-ΣΥΜ­ΠΕ­ΡΑ­ΣΜΑ­ΤΑ
Συ­νο­ψί­ζον­τας τήν κρι­τι­κή μας στά προ­βλη­μα­τι­κά ση­μεί­α τού κοι­νού Κει­μέ­νου τής Ρα­βέν­νας α­πό ορ­θό­δο­ξη ά­πο­ψη, θά μπο­ρού­σα­με νά πού­με τά ε­ξής:
Στό κοι­νό Κεί­με­νο η Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α ε­πε­κτεί­νε­ται καί ε­φαρ­μό­ζε­ται α­νε­πί­τρε­πτα καί στούς ε­τε­ρο­δό­ξους. Αυ­τό γί­νε­ται α­προ­ϋ­πό­θε­τα, χω­ρίς δη­λα­δή νά λαμ­βά­νον­ται υ­πό­ψη οι υ­φι­στά­με­νες δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές, πράγ­μα πού νο­μι­μο­ποι­εί εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κά τήν ε­τε­ρο­δο­ξί­α καί τήν ε­ξι­σώ­νει μέ τήν Ορ­θο­δο­ξί­α.
Ο εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κός αυ­τός νε­ω­τε­ρι­σμός δι­α­πο­τί­ζει όλο τό κοι­νό Κεί­με­νο καί εκ­βάλ­λει σέ ε­πι­μέ­ρους εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κές πα­ρα­δο­ξό­τη­τες,[8] οι ο­ποί­ες αλ­λοι­ώ­νουν τήν έ­ως τώ­ρα αυ­το­συ­νει­δη­σί­α τής Ορ­θο­δο­ξί­ας. Τό κοι­νό Κεί­με­νο δη­λα­δή φαί­νε­ται νά προ­ϋ­πο­θέ­τει σα­φώς, ό­τι Ορ­θό­δο­ξοι καί Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί α­νή­κουν στή «Μί­α Εκ­κλη­σί­α» καί ό­τι οι Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί έ­χουν κοι­νή μέ μάς α­πο­στο­λι­κή πί­στη, πα­ρά τήν ταύ­τι­ση ου­σί­ας καί ε­νέρ­γει­ας στό Θε­ό, πα­ρά τό F­i­l­i­o­q­ue, πα­ρά τήν ε­σφαλ­μέ­νη δογ­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α τους γι­ά τόν κτι­στό χα­ρα­κτή­ρα τής ά­κτι­στης καί θε­ο­ποι­ού Χά­ρι­τος. Ό­λα τά πα­ρα­πά­νω, στά ο­ποί­α πα­ρα­μέ­νουν στα­θε­ρά μέ­χρι σή­με­ρα οι Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί, α­κυ­ρώ­νουν στήν πρά­ξη τό χα­ρα­κτή­ρα τής Εκ­κλη­σί­ας ως «κοι­νω­νί­ας θε­ώ­σε­ως»[9], μέ τήν ον­το­λο­γι­κή ση­μα­σί­α τού ό­ρου, πραγ­μα­τι­κή δη­λα­δή καί ό­χι συμ­βο­λι­κή με­το­χή τού αν­θρώ­που στή θεί­α ζω­ή. Α­κυ­ρώ­νουν ό­μως ταυ­τό­χρο­να καί τόν οὐ­σι­α­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα τῶν μυ­στη­ρί­ων της.
Στη­ρι­ζό­με­νοι στή δι­α­τύ­πω­ση τού κοι­νού Κει­μέ­νου -καί χω­ρίς νά ε­πε­κτα­θού­με στίς άλ­λες δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρο­ποι­ή­σεις τών Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κών, οι ο­ποί­ες α­να­φέ­ρον­ται στό πρω­τεί­ο, τό ἀ­λά­θη­το, τό κα­θαρ­τή­ρι­ο πύρ, τήν ά­σπι­λη σύλ­λη­ψη κ.λπ. -μπο­ρού­με α­σφα­λώς νά υ­πο­στη­ρί­ξου­με ό­τι η βά­ση τού δι­α­λό­γου, θε­ο­λο­γι­κώς κρι­νό­με­νη, εί­ναι, δυ­στυ­χώς, τε­λεί­ως ε­σφαλ­μέ­νη. Καί τού­το, γι­α­τί πα­ρα­με­ρί­στη­καν θε­με­λι­ώ­δεις βι­βλι­κές καί πα­τε­ρι­κές προ­δι­α­γρα­φές-προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Γι’ αὐ­τό καί ἡ οὐ­σι­α­στι­κή ἀ­πο­τυ­χί­α τοῦ πραγ­μα­τι­κοῦ Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου εἶ­ναι προ­δι­κα­σμέ­νη. Ο Θε­ο­λο­γι­κός Δι­ά­λο­γος ο­δή­γη­σε ή­δη τή Μι­κτή Δι­ε­θνή Ε­πι­τρο­πή σέ κα­τά­θε­ση 10 κοι­νών Κει­μέ­νων χω­ρίς τίς πα­ρα­πά­νω προ­ϋ­πο­θέ­σεις, α­φού σέ κα­νέ­να κοι­νό Κεί­με­νο δέν γί­νε­ται λό­γος γι­ά σα­φή κα­τα­δί­κη τών και­νο­φα­νών δογ­μά­των τού Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμού, ό­πως λ.χ. τού F­i­l­i­o­q­ue. Τήν πρα­κτι­κή αυ­τή βλέ­πον­τας μέ έκ­δη­λη πνευ­μα­τι­κή α­νη­συ­χί­α ο μα­κα­ρι­στός Γέ­ρον­τας π. Πα­ΐ­σι­ος ο Α­γι­ο­ρεί­της, πα­ρα­τή­ρη­σε εύ­στο­χα καί προ­φη­τι­κά: «Γι­ά αλ­λού ξε­κι­νή­σα­με καί αλ­λού πη­γαί­νου­με, χω­ρίς νά τό κα­τα­λα­βαί­νου­με, ό­ταν δέν α­κο­λου­θού­με τά χνά­ρι­α τών Α­γί­ων Πα­τέ­ρων». Α­πό τίς αρ­χές τού 20^ου αι­ώ­να, μέ τή γνω­στή Πα­τρι­αρ­χι­κή Εγ­κύ­κλιο τού 1920, άρχισε νά παραμερίζεται ου­σι­α­στι­κά η σύ­στα­ση τού α­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου Πα­λα­μά πρός τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς καί νά υι­ο­θε­τούν­ται άλ­λες προ­ϋ­πο­θέ­σεις γι­ά τό Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο μέ τούς ε­τε­ρο­δό­ξους. Έτ­σι, εγ­και­νι­ά­στη­κε μι­ά άλ­λη μή Πα­τε­ρι­κή πο­ρεί­α, μέ α­να­πό­φευ­κτη συ­νέ­πει­α τώ­ρα «νά πη­γαί­νου­με αλ­λού, χω­ρίς (ί­σως) νά τό κα­τα­λα­βαί­νου­με». Τό Κεί­με­νο τής Ρα­βέν­νας, μέ τή θε­ο­λο­γι­κή κρι­τι­κή τού ο­ποί­ου α­σχο­λη­θή­κα­με, πα­ρου­σι­ά­ζει εύ­γλω­ττα τίς αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πει­ες τών ε­σφαλ­μέ­νων προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων τού Θε­ο­λο­γι­κού Δι­α­λό­γου καί προ­δι­α­γρά­φει τό ποι­όν καί τού ε­πο­μέ­νου κοι­νού Κει­μέ­νου τόν Ο­κτώ­βρι­ο στήν Κύ­προ, ε­κτός καί άν στό με­τα­ξύ αλ­λά­ξουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις τού Δι­α­λό­γου.

Από τό http://thriskeftika.blogspot.com/2009/06/blog–post_5339.html

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΜΟΥ
κ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ, Αθήναι

(ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ κ. ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ LINK:
http://orthodoxos–agonas.blogspot.com/2009/06/blog–post_7499.html)
Σεβαστέ μου κύριε Καθηγητά· 

Χαίρε υγίαινε καί γίνου λαμπρότερον φάρος τής Ορθοδοξίας. Ο Αγώνας σας κατά τού Οικουμενισμού μάς στηρίζει καί ενισχύει στίς χαλεπές καί έσχατες ημέρες. Εύχομαι τά έτη σας νά είναι πάντοτε φωτεινά.
Θά ήθελα νά σάς παραθέσω μία ομολογία πίστεως ξεκάθαρη καί ανδρεία εν όψει τής ψευτο-ενώσεως πού μαγειρεύουν νά γίνει τόν Οκτώβριο στήν Κύπρο. Τό μασωνικό-Οικουμενιστικό προφίλ (Εκκλησιαστικό Συμβούλιο τύπου ΟΗΕ) πάπα καί Βαρθολομαίου, έργον Βρυξελλών καί Ουάσινγκτον, θά ανακηρύξει πανηγυρικά τό ΠΡΩΤΕΙΟ τού Κράτους τού Βατικανού.
Στώμεν Καλώς! 

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Νομικός – Πολιτ. Επιστήμων
Θεολόγος-Καθηγητής Εκκλ-κού Λυκείου Κορίνθου 

Εάν σήμερα συγκληθή  σύνοδος – (“Μεγάλη” καί “Οικουμενική”, όπως ετοιμάζεται!) – από τούς Οικουμενιστές καί Λατινόφρονες καί καταδικάση εμάς τούς Ορθοδόξους, επειδή τούς ελέγχουμε γιά τήν προδοσία τής Πίστεως, θά είμαστε υποχρεωμένοι νά τούς αναγνωρίσουμε καί νά τούς υποταχθούμε; Ποιοί θά αποτελέσουν τά μέλη αυτής τής ψευδοσυνόδου; Ο Λατινόφρων καί Οικουμενιστής «πατριάρχης» Βαρθολομαίος, πού συνιερουργεί μέ τόν πάπα, τούς αλλόθρησκους, μουσουλμάνους καί βουδιστές καί τίς ιεροφορεμένες ιέρειες τού σατανά προτεστάντριες παστορίνες;
Μήπως ο Οικουμενιστής Ιερεμίας Ελβετίας;
Μήπως ο Λατινόφρων συνιερουργός τού πάπα καί Οικουμενιστής Γερμανίας Αυγουστίνος;
Μήπως ο συγκρητιστής Γρηγόριος Μ. Βρετανίας, πού πρωτοστατεί σέ κάθε πανθρησκειακή καί οικουμενιστική εκδήλωση ακόμη καί μέ Μουσουλμάνους;
Μήπως ο Οικουμενιστής Μιχαήλ Αυστρίας μέ τή μυστηριακή κοινωνία πού έχει μέ τούς Προτεστάντες;
Μήπως ο ανεκδιήγητος Στυλιανός Αυστραλίας πού έχει ισοπεδώσει τά πάντα;
Μήπως ο συγκρητιστής καί Οικουμενιστής Αναστάσιος Αλβανίας, πού ανάβει κεριά στό βωμό τών δαιμόνων σέ πανθρησκειακές εκδηλώσεις καί τελετουργίες;
Μήπως ο κοινωνός τών Μονοφυσιτών τής Αντιοχείας «πατριάρχης» Ιγνάτιος;
Μήπως ο μετά ειδωλολατρών γυναικών, μετά τού ευαγγελίου εισοδεύων, σέ ειδωλολατρική τελετή, Σωτήριος τού Καναδά;
Μήπως ο Αθηνών Ιερώνυμος;Συμπέρασμα: Παντελώς απερρηγμένοι καί εκπεπτωκότες τής ιερωσύνης, καί όλοι οι όμοιοί τους, πού συμπροσεύχονται καί συναγελάζονται όχι πλέον μόνον μέ ετεροδόξους, οι οποίοι ανήκουν στήν κατ’ επίφαση ονομαζόμενη παγκόσμια χριστιανική κοινότητα, καί διακρατούν, έστω καί προσχηματικά, τήν στοιχειώδη πίστη στόν Τριαδικό Θεό καί στήν Θεότητα τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά μέ ετεροθρήσκους, Εβραίους, Μωαμεθανούς, Ινδιάνους, Ειδωλολάτρες καί Μάγους, στήν Καμπέρα, στήν Ασίζη, στό Χαράρε τής Αιθιοπίας, στήν Αμερική, στό Νέο Δελχί καί στήν Γροιλανδία τελευταία. Πηγή: Άγιοι Κολλυβάδες, άνοιξη 2009

«Μαγειρεύουν» ψευτο-ένωση Βατικανό και Φανάρι
Σκέψεις επαναφοράς του εκκλησιαστικού συστήματος της πενταρχίας από Κωνσταντινούπολη και Ρώμη 

         Τον προσεχή Οκτώβριο στην Κύπρο συνέρχεται πιθανόν και με την παρουσία του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’ η κοινή επιτροπή του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας αυτής της συνάντησης οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη μία επιστημονική ανοικτή για πρώτη φορά στο κοινό ημερίδα, η οποία αποσκοπούσε ως τελικά διαπιστώθηκε στο να άρει τις ολοένα αυξανόμενα αντιδράσεις σχετικές με τη μέθοδο και τον τρόπο προσέγγισης Ανατολής και Δύσης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό εστάλησαν προσκλήσεις ακόμη και προς Συλλόγους και οργανώσεις που μάχονται ανοικτά τον Οικουμενισμό ενώ στους ομιλητές συμπεριλήφθηκε και ένας καθηγητής που έχει εκφράσει ανοικτά τη διαφωνία του (Τσελεγγίδης). Η επιστημονική αυτή ανοικτή συνάντηση διαλόγου ήταν η δεύτερη κατά σειρά μετά απ’ αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Ελούντα της Κρήτης με την διαφορά ότι της Κρήτης ήταν ως είθισται κλειστή.
Όλα πλέον δείχνουν πως Κωνσταντινούπολη και Ρώμη αποσκοπώντας στον εντυπωσιασμό και στην πάλαι ποτέ αναβίωση του κοσμικού εκκλησιαστικού κύρους αλλά και υποκινούμενοι από μυστικά παρασκηνιακά κέντρα εξουσίας που εδρεύουν στις Βρυξέλες και στην Ουάσιγκτον ετοιμάζουν με μεθοδικότητα την αναγγελία σημαντικού και σπουδαίου γεγονότος. Τα κείμενα άλλωστε που προέκυψαν από τις συναντήσεις στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου αλλά και στη Ραβέννα της Ιταλίας, οι συνεχείς παρασκηνιακές επαφές και η εν μέρει έμμεση περιθωριοποίηση της Ρωσίας προαναγγέλλουν τούτο το γεγονός. Μάλιστα η εσπευσμένη πρόσκληση του προέδρου της Κύπρου Δ. Χριστόφια προς τον Πάπα Βενέδικτο σε συνδυασμό με τις μυστικές επισκέψεις του Καρδιναλίου Κάσπερ στην Ανατολή (πληροφορίες λένε πως συνάντησε προσφάτως και τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο) δείχνουν και το χρόνο αλλά και τον τόπο αυτής της αναγγελίας… Και αυτή, ως πλέον ψιθυρίζεται στους εκκλησιαστικούς κύκλους έχει να κάνει με την χαλαρή αποδοχή –επαναφορά σε πρώτη φάση του διοικητικού συστήματος της πενταρχίας, με τη συμμετοχή του πρεσβυγενούς πάλαι ποτέ ορθοδόξου και νυν αιρετικού Παπικού Πατριαρχείου της Ρώμης (θα έχει την προεδρίαν) και των Ορθοδόξων Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Σύμφωνα πάντα με τους ψιθύρους αυτούς, που σημειωτέον επ’ ουδενί θέλουμε να επιβεβαιωθούν τα πέντε Πατριαρχεία θα έχουν μόνιμη θέση σε ένα νέο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο τύπου ΟΗΕ, ενώ θα εναλλάσσονται σ’ αυτό με τη σειρά ως μη μόνιμα μέλη οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες και Καθολικοί Καρδινάλιοι που θα εκπροσωπούν την Αφρική, την Αμερική, την Ασία… κ.ο.κ.
Το εκκλησιαστικό αυτό συμβούλιο θα αναλάβει πλέον να αναδείξει μέσα από το μασωνικό –Οικουμενιστικό προφίλ τα στοιχεία που ενώνουν και να αποβάλλει όσα προκαλούν διενέξεις και ρήξεις. Και αυτά όλα, όπως έχει επανειλημμένως διακηρύξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εντάσσονται στο πλαίσιο της αποκατάστασης της ενότητας και της διόρθωσης των λαθών που προκάλεσαν Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας σήμερα, όπως ο Άγιος Φώτιος, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και αργότερα ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και πολλοί άλλοι που παρασύρθηκαν σύμφωνα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο από το χαιρέκακο όφι, τουτέστιν τον διάβολο. Παραθέτουμε τις αντίστοιχες δηλώσεις του Πατριάρχη: «…Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων… Γνωρίζομεν τας δυσχερείας, τας οποίας αντιμετωπίζει εκάστη Εκκλησία ένεκα της ανεπαρκούς και συχνάκις εσφαλμένης κατηχήσεως των μελών αυτής, αδυνατούντων να παραδεχθούν ως σφάλμα το παραδοθέν αυτοίς υπό των πατέρων αυτών ως αλήθειαν. Εν τούτοις, πιστεύομεν ότι οφείλομεν να κηρύσσωμεν την αλήθειαν, τον Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον και όχι κατάγοντα κοσμικάς νίκας κατά αδελφών…» (Επίσκεψις 30-11-1998, επίσημο περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου).
Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που ολοένα και περισσότεροι Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος ανοικτά διατυπώνουν την αντίθεσή τους μαζί και το Άγιον Όρος, ώστε να προλάβουν τα χειρότερα. 

Από: http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1346&obcatid=4

Παραθέτω κατωτέρω από τό http://neataksi.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html ΑΙΤΗΣΗ πρός τό Υπουργείον Απασχολήσεως καί Κοινωνικής ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, στηριζομένη στό Σύνταγμα καί τή Νομολογία γιά τόν Α.Μ.Κ.Α. Η ιδιάζουσα σημασία τού «φυσικού προσώπου» κατά τό Σύνταγμα, συστήνεται υπό τού Καθηγητού μου τής Νομικής Σχολής κ. Κων/νου Σημαντήρα. Νικ. Γ. Σαββόπουλος
Νομικός – Πολιτ. Επιστήμων

———————————————————————–

            ΠΡΟΣ                  �
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ &             ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΚΟΙΝ. ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ
Κα. ΥΠΟΥΡΓΟ                                     � Πειραιώς                                    Αθήνα
  ΤΚ11527                                            

ΑΙΤΗΣΗ
ΤΟΥ/ΤΗΣ (όνομα)………………………………………….(επώνυμο)……………………………………………………
ΤΟΥ (πατρώνυμο ή συζύγου)……………………………
ΚΑΤΟΙΚΟΥ (περιοχή)………………………………………
(οδός – αριθμ)………………………………………………
ΤΚ…………………….

ΘΕΜΑ : « Εξαίρεση από το σύστημα ασφάλισης ΕΜΑΕΣ – ΑΜΚΑ λόγω παραβίασης α) θρησκευτικής Συνείδησης β) Συνταγματικής Συνείδησης».

          Αξιότιμη κα. Υπουργέ,
          Με την παρούσα αίτησή μου, σας επιστρέφω την κάρτα Υγείας του ΕΜΑΕΣ – ΑΜΚΑ την οποία μου αποστείλατε προσφάτως, ταυτοχρόνως δε αιτούμαι την εξαίρεσή μου από το σύστημα ασφαλίσεως ΕΜΑΕΣ-ΑΜΚΑ. Τούτο το ζητώ διότι δεν δέχομαι την υπαγωγή μου από εικόνα Θεού και φυσικό πρόσωπο κατά τον Θείο Νόμο και τον θεμελιώδη πολιτικό αντιστοίχως, σε άψυχο αριθμοποιημένο εμπόρευμα (ress) και εν’ δυνάμει κρατούμενο «ανοικτής» πλανητικής φυλακής.
          Δέον να σας υπενθυμίσω ότι τα δικαιώματα στην εργασία, στην περίθαλψη, στην ασφάλιση, την συνταξιοδότηση είναι κατά τον εθνικό αλλά και τον διεθνή νόμο αναφαίρετα και αναπαλλοτρίωτα και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν όπως αυτά της θρησκευτικής συνείδησης και του «φυσικού προσώπου του πολίτη. Ο συνταγματικός Νόμος μαζί με τον Νόμο για τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερτερούν κάθε άλλης αντίθετης νομικής διάταξης ή απλού νόμου όπως αυτής που συστήνει το ΑΜΚΑ (ή και πρώην ΑΜΑ) ως ισόβιο, μοναδικό και προσωπικό αριθμό, δηλαδή αριθμό που αντιστοιχεί στο πρόσωπο και όχι στο έγγραφο. Επιπροσθέτως δε κατά τα ως άνω προεκτεθέντα περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το «φυσικό πρόσωπο» συστήνεται με όνομα και σε καμία περίπτωση με αριθμούς, γραμμικούς κωδικού, υδατογραφήματα και εν γένει τέτοιας φύσεως μονοσήμαντες ταυτοποιήσεις (Βλ. Γεν. αρχ. Αστ. Δικαίου Ημιτομ. Α’ Κων/νου Σημαντήρα Καθηγ. Συντ/λόγου σελ. 197 και επόμ.) Στο εξής ζητώ από την αρμοδιότητά σας να μην εμποδίσετε με κανένα τρόπο την παροχή των ως άνω ανθρωπίνων δικαιωμάτων μου και αυτά να ικανοποιούνται μόνον με την καταγραφή και κατάθεση των ονομαστικών μου στοιχείων.
          Στην περίπτωση που διαφωνείτε για τα ως άνω παρατεθέντα, να μου αιτιολογήσετε τις αντιρρήσεις σας γραπτώς και νομικώς στο υπό νόμου οριζόμενο χρονικό διάστημα.                                                                                                   

Ημερ/νία………./………/09                    Ο/Η αιτών/ούσα  

(Πηγή: http://neataksi.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html)———————————————–

Υ.Γ. ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Α.Μ.Κ.Α.:    

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ
………………………………
ΓΡ ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ
………, 3 Ιουνίου 2009�

ΘΕΜΑ: Απάντηση σε Αναφορά ……………..                     

         Σε απάντηση σχετικού σας ενημερώνουμε ότι δεν έχει εκδοθεί ακόμα η Υπουργική Απόφαση κατ’ εφαρμογή του άρθρου 62 παρ. 8 Ν. 3518/2006, η οποία θα καθορίζει τα σχετικά με την έκδοση των ηλεκτρονικών καρτών Κοινωνικής Ασφάλισης. Προς το παρόν βρίσκεται σε εξέλιξη από το αρμόδιο Υπουργείο η συλλογή και καταγραφή των στοιχείων των ασφαλισμένων.
          2. Παρενθετικά σας γνωρίζεται ότι το θέμα της άρνησης παραλαβής της ηλεκτρονικής κάρτας κοινωνικής ασφάλισης, θα λυθεί κατά γενικό και ομοιόμορφο τρόπο για όλους τους πολίτες της χώρας με νομοθετική ρύθμιση που θα ακολουθήσει.
………………………….. 

Φωτ.: http://newworldorder.org/

Φωτ.: www.theforbiddenknowledge.com

Πώς έφτασε η Αμερική σέ αυτό τό σημείο;

         «Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στίς ιδιωτικές τράπεζες νά ελέγξουν τήν έκδοση τού χαρτονομίσματός του – αρχικά μέσω τού πληθωρισμού καί έπειτα μέσω τών αντιπληθωριστικών μέτρων – οι τράπεζες…. θά αρπάξουν ολόκληρη τήν περιουσία τού λαού, σέ τέτοιο σημείο πού κάποτε τά παιδιά μας θά ξυπνήσουν άστεγα στήν ήπειρο πού οι πατέρες τους κατέκτησαν». (Τόμας Τζέφερσον)         Όταν ο πρόεδρος Ουίλσον είχε πιά υπογράψει τό έγγραφο ίδρυσης τών Ομοσπονδιακών Αποθεμάτων (Κεντρική τράπεζα τών ΗΠΑ), συνειδητοποίησε – άν καί αργά – τό πόσο μεγάλο λάθος είχε κάνει καί είπε: «Άθελά μου, κατέστρεψα τό κράτος μου».
         Ο Τσέρλς Λίντμπεργκ, τήν εποχή πού εκδόθηκε ο νόμος γιά τά ομοσπονδιακά αποθέματα είπε: «Αυτή η πράξη ιδρύει τό πιό γιγαντιαίο τράστ πάνω στή γή. Όταν ο πρόεδρος Ουίλσον υπέγραψε τήν νομοθετική αυτή πράξη, τό αόρατο χέρι τής εξουσίας τού χρήματος – πού η ύπαρξή της αποδείχθηκε μέ τήν έρευνα γιά τό τράστ τού χρήματος – νομιμοποιήθηκε. Ο νέος νόμος θά προκαλέσει πληθωρισμό, οποτεδήποτε τόν θελήσουν τά τράστ. Από εδώ καί στό εξής, οι οικονομικές κρίσεις θά προκαλούνται επιστημονικά» (At the time of the passage of the Federal Reserve Act in 1913.)
         Θά εκπλαγείτε άν μάθετε πώς:
«Ελάχιστοι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι τό σύστημα Ομοσπονδιακών Αποθεμάτων δέν είναι δημόσια υπηρεσία καί ότι ούτε ο Πρόεδρος, ούτε τό Κογκρέσο δέν έχουν τό δικαίωμα νά τήν ελέγχουν στό ελάχιστο….. η παγερή αλήθεια είναι ότι τά ομοσπονδιακά αποθέματα, δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα τών Η.Π.Α. (πού εκδίδει τό χαρτονόμισμα), είναι απλώς ένας από τούς συντελεστές, μεταξύ πολλών άλλων, τού διαπλεκομένου τραπεζικού καρτέλ πού σήμερα ελέγχει τόν πλούτο αυτού τού πλανήτη». (Matts, Millenium, p. 158)
         «Κάτω από τό βάρος τής καταπιεστικής δομής τού αβαστάχτου χρέους θά μπορούσε νά προκληθεί μερική κατάρρευση τού παγκοσμίου οικονομικού συστήματος». (Γουίλις Χάρμον, στό βιβλίο του Η αυγή τής Νέας Παγκόσμιας Τάξης, Cuddy, p. 316)

 
                               AMERO*

         «Είμαστε στό κατώφλι μιάς παγκόσμιας μεταμόρφωσης. Τό μόνο πού χρειαζόμαστε είναι η κατάλληλη μεγάλη κρίση πού θά σπρώξει τά έθνη νά αποδεχθούν τήν Νέα Παγκόσμια Τάξη». (Ντέηβιντ Ρόκεφελερ (CFR))
         «Μόνο μία επανάσταση, η επιβολή μιάς Νέας Οικονομικής Τάξης, μπορεί νά μάς σώσει». (Mc Alvani Intelligence Advisor, p. 224)
         «Η πορεία πρός μίαν αχρήματη κοινωνία φαίνεται ότι είναι αναπόφευκτη –μέ δεδομένη τήν τεχνολογική ώθηση πού προκαλεί η μικροηλεκτρονική καί τήν σημαντική μείωση τών δαπανών πού θά προκύψουν μέ τήν ηλεκτρονική μεταφορά χρημάτων». (Μικροηλεκτρονική καί Κοινωνία, Φρίντριχ καί Σάφ).

   «Τά αφεντικά τού χρήματος έχουν εκτιμήσει ότι τό όνειρο τους νά κυβερνήσουν τόν κόσμο μπορεί νά πραγματοποιηθεί μόνο μέσω μιάς κατακλυσμικής οικονομικής κρίσης. Μπορούμε νά διακρίνουμε τίς πανούργες προθέσεις τους. Πρώτα, θά μηχανορραφήσουν μία μεγάλη οικονομική καταστροφή· ένα παγκόσμιο χρηματιστηριακό κράχ. Μία παγκόσμια νομισματική κατάρρευση θά επέλθει, μέ τραγικές συνέπειες.

Φωτ.: http://bankofgreece.gr

Έπειτα, μέσα από τίς στάχτες, θά προβάλει ο ένδοξος φοίνικας, «η Νέα Διεθνής Οικονομική Τάξη» (Tex Maps pp. 151 & 154)

ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009

*AMERO:  Είναι η νέα λέξη που σε πολύ λίγο διάστημα από σήμερα, λόγω και των γεωπολιτικών αλλαγών που έρχονται και πιέζουν τρομακτικά το διεθνές οικονομικό προσκήνιο -και κυρίως στο παρασκήνιο-, θα μπει για τα καλά στο λεξιλόγιο της παγκόσμιας κοινότητας. Λαοί και έθνη θα μάθουν να την λένε. Να την προφέρουν. Να συναλλάσσονται οικονομικά με το νέο παγκόσμιο νόμισμα. Το Amero.  Είναι το νέο παγκόσμιο νόμισμα που έρχεται με γοργούς ρυθμούς, όπως αποκαλύπτει το Greek American News Agency σε πρώτη πανελλήνια δημοσιογραφική έρευνα με μια σειρά αποκαλυπτικών στοιχείων. Είναι το νέο παγκόσμιο νόμισμα που ζητά εναγωνίως η Κίνα στην οποία οι ΗΠΑ χρωστούν 2.5 τρισεκατομμύρια, ενώ το συνολικό εξωτερικό  χρέος   της υπερδύναμης προς στιγμήν ξεπερνά το ιλιγγιώδες ποσό των 11 τρισεκατομμυρίων.Η διεθνής οικονομική κρίση πίσω από την οποία είχε δημιουργηθεί ένα άγραφος μυστικός οικονομικός κώδικας ήταν η μήτρα που γέννησε το νέο παγκόσμιο παιδί της υπερδύναμης μέσω του οποίου προσδοκά να επανακτήσει τα ηνία της παγκόσμιας πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής κυριαρχίας… Ένας μεγάλος μυστικός κώδικας, τον οποίο γνώριζαν, όπως θα δούμε μόνον οι ισχυροί του πλανήτη… Ένας κώδικας γύρω από τον οποίο ενώ παραδόξως όλα όσα θα σας αποκαλύψουμε γίνονταν, όχι σε μυστικές και κεκλεισμένων των θυρών συνεδριάσεις, όπως έχουμε συνηθίσει ακολουθώντας τα μονοπάτια της μέχρι πρότινος γνωστής  πεπατημένης οδού της συνωμοσιολογίας, αλλά την οδό της ελεγχόμενης δημοσιότητας.
Πηγή: http://freelakon.pblogs.gr/2009/03/antio-dollario-kalws-hlthes-ameros.html 

Προς τον Αξιότιμο Barack Obama
Πρόεδρο των ΗΠΑ,
Λευκό Οίκο, 1600 Λεωφόρος Πενσυλβανίας
Ουάσινγκτον, DC 20500

18 Μαΐου 2009

Αγαπητέ Πρόεδρε Obama,

Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί Καθηγητές σε τομείς της Ελληνικής και Ρωμαϊκής αρχαιότητας, ζητούμε με σεβασμό την παρέμβασή σας, γιά να ξεκαθαρίσουν διάφορα ιστορικά ερείπια, που έχουν εναπομείνει στην νοτιοανατολική Ευρώπη, από προηγούμενες αμερικανικές Κυβερνήσεις.

Την 4η Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush, η Κυβέρνησή του αναγνώρισε μονομερώς τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η ενέργεια αυτή, όχι μόνο ακύρωσε γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα, αλλά παράλληλα προκάλεσε μία επικίνδυνη επιδημία ιστορικού ρεβιζιονισμού, της οποίας το πλέον εμφανές σύμπτωμα, είναι η κατάχρηση από την Κυβέρνηση των Σκοπίων του πλέον διάσημου από όλους τους Μακεδόνες, του Μεγάλου Αλεξάνδρου….. 

Η συνέχεια στό http://www.mkka.blogspot.com/