ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου
καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

Περιμέναμε ἀπὸ ἐσᾶς, Μακαριώτατε καὶ Πανιερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι, τὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ὁριζομένη ἁγιοπατερικὴ συμπεριφορὰ τῶν ποιμένων. Λόγο θεολογικὸ καὶ νήφοντα, νουθεσία πατερικὴ καὶ πειστική, μέριμνα ποιμαντικὴ καὶ παραμυθητική, καὶ πολλὴ-μεγίστη τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπη σας. Ὥστε ἀναγνωρίζοντας τὸ εὔλογο καὶ καθ’ ὅλα νόμιμο ἐνδιαφέρον μας καὶ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά μας, μὲ τεκμηριωμένη ἐπιχειρηματολογία —ἑδραζομένη στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὴν ἱερὰ Παράδοση— νὰ μᾶς ἐξηγήσετε τὶς ἕωλες ἐνέργειές σας καὶ νὰ μᾶς πείσετε, ἂν σφάλλουμε. Μὲ ὑπομονὴ νὰ ἀναιρέσετε τὴν ἀνησυχία μας γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς σωτηρίας μας ὑπὸ τὴν διαποίμανσή σας καὶ μὲ κατανόηση νὰ καταστείλετε τὴν ἀγωνία μας γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ τὴν πορεία τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας. Νὰ μᾶς ἀποδείξετε ὅτι βρίσκεσθε ἀκόμη ἐν Χριστῷ, ὅτι ἐνεργεῖτε κατὰ Χριστόν, ὀρθοτομώντας τὸν λόγο τῆς ἀληθείας Του καὶ ὄχι καινοτομώντας τὶς προσωπικὲς κακοδοξίες σας. Νὰ μᾶς πείσετε ὅτι μποροῦμε νὰ σᾶς ἔχουμε ἀκόμη ἐμπιστοσύνη!…

Ἀντ’  αὐτοῦ —δίκην ἀγροίκου καὶ ἀστοιχείωτου χωροφύλακα ὁλοκληρωτικῆς σατραπείας— μᾶς ἀπειλεῖτε, ἀσκώντας ἐναντίον μας πνευματικὴ τρομοκρατία καὶ ψυχικὸ καταναγμασμὸ καὶ ὑποκινώντας τὴν βίαιη κρατικὴ καταστολή, μὲ μοναδικὸ ἐπιχείρημά σας ὅτι εἶστε ἡ «διοικοῦσα ἐκκλησία» καὶ ὅλοι ἐμεῖς —ὡς ὑποτελεῖς τῆς σατραπείας σας— ὀφείλουμε δουλόφρονα ὑποταγὴ καὶ ἀδιάκριτη ὑπακοή!… Καὶ μάλιστα ἀπευθύνετε αὐτὴ τὴν ὕβρι κατὰ Ἐκείνου ποὺ ἔπλασε τὸ πλάσμα Του ἀποτυπώντας τὴν εἰκόνα Του στὸ πρόσωπό μας καὶ παραχωρώντας μας τὴν ὑψίστη δωρεὰ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου μας, τάλαντο ποὺ ὁ Δημιουργός μας ὅρισε νὰ καλλιεργοῦμε καὶ ἐπαυξάνουμε, ἀποδεχόμενοι τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιό Του καὶ τὸ ἅγιο θέλημά Του. Ἀλλὰ ἐσεῖς στανικῶς καὶ συστηματικῶς ἐπιμένετε νὰ μᾶς τὸ ὑπεξαιρεῖτε, ἀκυρώνοντας τὴ δωρεά Του καὶ ἀκριβῶς ἀπομακρύνοντάς μας ἀπὸ Αὐτὸν, τὸ Εὐαγγέλιό Του καὶ τὸ θέλημά Του!…

Ἀλλά, Μακαριώτατε, σὲ ποιό Πατερικὸ ἢ θεολογικὸ σύγγραμμα διαβάσατε ὅτι ἀπὸ μόνη της ἡ «διοικοῦσα ἐκκλησία» εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Δὲν γνωρίζετε ἀκόμη κι αὐτὴ τὴ στοιχειώδη θεολογία, ποὺ διδάσκεται ὁ πρωτοετὴς φοιτητὴς τῆς θεολογικῆς Σχολῆς, καὶ θέλετε νὰ παριστάνετε τοὺς ἀρχιερεῖς; Ὅταν ὁ Ἀρχιερέας δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, ὅταν καταπατεῖ αὐθαιρέτως, ἐξουσιαστικὰ καὶ ἀποδεδειγμένα τὴν ἱερὰ Παράδοση, τότε, ἀλήθεια, πόσο ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Καὶ οἱ ἐπίσκοποι ποὺ μετέρχονται τὰ εἰρημένα ἢ συναινοῦν ἢ σιωποῦν στὴν διάπραξή τους, πῶς θὰ τοὺς ἀποκαλέσουμε; Ποιμένες τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ ἢ προβατόσχημους λύκους καὶ σφετεριστὲς τῶν ἀρχιερατικῶν ἀξιωμάτων ποὺ κατέχουν μὲν τυπικά, ἀλλὰ δὲν τὰ τιμοῦν κατὰ τὴν ἐντολή Του;

Καὶ γιὰ νὰ μὴν σᾶς ἀφήσουμε περιθώριο νὰ ἀμφισβητήσετε τὰ αὐτονόητα, Μακαριώτατε, σᾶς παραθέτουμε ὅσα εἶπε —συμφωνώντας διὰ τῶν λόγων κατὰ πάντα μὲ τὴ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας— ὁ Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐκθέτουν ὡς θεολόγο ἀνεπανόρθωτα: «Ἡ πίστη, λοιπόν, πολλὲς φορὲς προδόθηκε ἀπὸ Ἐπισκόπους καὶ ἀπὸ Συνόδους… Τὴν Ἐκκλησία μας δὲν τὴν ἀποτελοῦν μόνο οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι. Τὴν ἀποτελοῦμε ὅλοι. Καθένας ἀπὸ σᾶς τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπὸ μᾶς ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς διαφυλάξεως τῆς Παραδόσεως. Δὲν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπακούσουμε, νὰ δεχθοῦμε διδασκαλία ἀλλότρια ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων. Δηλαδὴ [καταλήγει ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ], ἐὰν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐγὼ τώρα λέγω εἶναι λάθος, ὀφείλετε νὰ μὲ ἀπορρίψετε. Πρέπει νὰ μὲ ἀπορρίψετε».

Ἐκκλησία, Μακαριώτατε, εἶναι τὸ σύνολο τῶν μελῶν της, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, ποὺ βρίσκονται ἐν Χριστῷ, ζοῦν κατὰ Χριστόν, εἶναι ἑνωμένοι διὰ τοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς Ἁγίους ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμά τους καὶ ἐλπίζουν στὴ σωτηρία τους διὰ τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πρεσβύτεροι διακονοῦν τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἐπίσκοποι ἐπιπλέον διαφυλάσσουν τὴν αὐθεντικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τὴν ἀκεραιότητα-ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἐν τῇ ἀληθείᾳ Του. Ὑπ’ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ὑφίσταται ὁ ἐπίσκοπος καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ δὲ «διοικοῦσα ἐκκλησία» διαχειρίζεται τὰ τῆς Ἐκκλησίας διοικητικὰ πράγματα καὶ ἐν γνώσει τοῦ λαοῦ, καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ ἐξουσιαστικὸ μηχανισμό, ἐνῶ ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶναι ἐξουσιαστής, ἀλλὰ πατέρας καὶ ποιμένας. Νὰ σᾶς θυμήσουμε τί ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐσᾶς τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ ὑποτίθεται πὼς ὑπηρετεῖτε, γιατὶ φαίνεται πὼς τὸ λησμονήσατε: «ποιμάνατε τὸ ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ἐπισκοποῦντες μὴ ἀναγκαστῶς, ἀλλ΄ ἑκουσίως, μηδὲ αἰσχροκερδῶς, ἀλλὰ προθύμως, μηδ’ ὡς κατακυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλὰ τύποι γινόμενοι τοῦ ποιμνίου» (1Πετρ. 5, 2-3). Ἂν εἴχατε αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν σας καὶ μέσα στὴν ψυχή σας, Μακαριώτατε, ἐσεῖς ὁ πατέρας καὶ ποιμένας ἀμφοτέρων, δὲν θὰ προτρέπατε χριστιανοὺς ἀστυνομικοὺς τῆς Κύπρου, τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριο, νὰ χρησιμοποιήσουν περισσότερη βία κατὰ εἰρηνικῶς προσευχομένων χριστιανῶν, ὠθώντας τους νὰ γίνουν γενίτσαροι κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους. Κι εὐτυχῶς ποὺ ἐλάχιστοι σᾶς ἄκουσαν, σοφότεροι ὄντες ἀπὸ ἐσᾶς.

Ἔχετε υἱοθετήσει στὴν πράξη, ἐσεῖς Μακαριώτατε καί τινες ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν, τὸ ἐξουσιαστικὸ καθεστὼς τῆς βατικάνειας σατραπείας, τὸ ὁποῖο καλλιεργεῖ: τὴν ἐγωπάθεια, τὴν ἀλαζονεία, τὴν ἑωσφορικὴ οἴηση, ποὺ καθιστᾶ ἑαυτοὺς «θεούς», ὄχι κατὰ χάριν ὅπως ὁ Θεὸς ὅρισε, ἀλλὰ διὰ σφετερισμοῦ καὶ ἀνταρσίας· ἐπίσης, τὴν ἐκκοσμίκευση, ποὺ καθιστᾶ τὸν ποιμένα μάνατζερ κερδοσκοπικῶν δραστηριοτήτων καὶ ποὺ ἐμπορεύεται ἀκόμη τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Πίστεως, ποὺ μεταλλάσσει τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπη σὲ σκαιότητα, ἐπιβολή, πνευματικὴ τρομοκρατία καὶ ψυχικὸ καταναγκασμὸ ἐπὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν καὶ πολλῶν ἄλλων ἀκόμη, εἶναι τουλάχιστον ἐμπαιγμὸς καὶ παραπλάνηση νὰ ἰσχυρίζεσθε κομπορημονοῦντες καὶ κορδακιζόμενοι ὅτι δὲν ἔχετε παραχωρήσει τίποτε ἀπὸ τὰ ἅγια Δόγματα καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας. Ἔχετε παραχωρήσει τὰ πάντα, καὶ πρὶν ἀπ’ ὅλα τὶς ψυχές σας καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή σας στὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα σας καὶ οἱ συμπεριφορές σας καὶ οἱ σχέσεις σας πασιδήλως μαρτυροῦν περὶ αὐτοῦ, ἡ δὲ διεστραμμένη ἐπίκλησή σας στὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» σᾶς αὐτοδιαψεύδει. Διότι ἡ ὑποδεικνυομένη ἀπὸ Ἐκεῖνον ἑνότητα ἐννοεῖται ἐν τῇ ἀληθείᾳ του, στὴν ὁποία μοναδικῶς ἐν Χριστῷ συνυπάρχουν: ἀλήθεια καὶ ἀγάπη καὶ εἰρήνη καὶ ἑνότητα, ἀποκλειομένης τῆς ὑπάρξεως τούτων μεμονωμένως ἢ ἐν συνόλῳ ἐκτὸς τῆς ἀληθείας Του, ὅπως αὐτὴ ὁρίζεται στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως τηρεῖται στὴν ἱερὰ Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του, ὅπως θεολογεῖται ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες μας, ὅπως θεσμοθετεῖται ἀπὸ τὶς ἁγίες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅπως νομοθετεῖται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες.

Τοῦ αἱρετικοῦ σας ξεπεσμοῦ ἀπότοκο εἶναι, ἄλλωστε, τὸ γεγονὸς ὅτι, προκειμένου —μὲ τὴν κατόπιν προσκλήσεώς σας ἔλευσή του στὴν ἁγιοτόκο καὶ πολύπαθη Κύπρο— νὰ δώσετε γῆν καὶ ὕδωρ τοῦ ἐξουνιτισμοῦ σας στὸν Καίσαρα τοῦ Βατικανοῦ καὶ ἐκλεκτοῦ τῶν παγκοσμιοκρατῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου, δὲν διστάσατε —ἐκ συστήματος, συνηθείας καὶ ἐπαγγέλματος— νὰ κερδοσκοπήσετε σπεκουλάροντας ἀκόμη καὶ ἐπὶ τῶν ἱερῶν ἐθνικῶν θεμάτων τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κύπρου, ἐπὶ τῆς τριανταεξάχρονης τουρκικῆς κατοχῆς τοῦ 40% τῆς νήσου, μὲ μίαν ἀνενδοίαστη καὶ διαρκῶς μεταβαλλόμενη ἐπὶ τὰ χείρω ἐπιχειρηματολογία, περὶ δῆθεν ὑποστηρίξεώς του ἐξ ἑνὸς διαχρονικῶς ἐχθροῦ καὶ ὀλετῆρος τῆς Ρωμηοσύνης, ἐξ ἑνὸς παγκοσμίως ἀναξιόπιστου κρατικοῦ ἀρχηγοῦ ποὺ προστατεύει τοὺς παιδεραστὲς κι ἑνὸς διεθνῶς δακτυλοδεικτούμενου ἔκφυλου καὶ διαστροφικοῦ θεοκρατικοῦ μορφώματος!…

  Ἀλίμονο, Μακαριώτατε, Πανιερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι, συνειδητοποιοῦμε πλέον σαφῶς ὅτι δὲν μποροῦμε πλέον νὰ ἐμπιστευόμαστε τοὺς Ποιμένες μας, ὅτι πρέπει νὰ διαχειριστοῦμε τὴν πνευματικὴ καὶ ποιμαντικὴ ὀρφάνεια μας καὶ ἐγκατάλειψή μας ἀπὸ ἐσᾶς τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ «ἀντι-οἰκουμενιστὲς» ποιμένες, μὲ μόνη μας ἀπαντοχὴ ἀλλὰ καὶ λυτρωτικὴ ἐλπίδα τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γένοιτο, Κύριε. Ἀμήν.

Θεσσαλονίκη, 17 Μαΐου 2010

 Γιὰ τὴν «Φιλορθόδοξο Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

Ὁ Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ὁ Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

Ή «Μεγάλη Σύνοδος»
ΤΟΥ †APXIM. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ*

*Η Σερβική Εκκλησία ανεκήρυξε Άγιο τον Μακαριστόν
π. Ιουστίνον Πόποβιτς στις 29 Απριλίου 2010.

 Αναδημοσίευση από το βιβλίον του Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς «Περί την μελετωμένην “Μεγάλην Σύνοδον” της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπόμνημα προς την Σύνοδον της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας», Αθηναι 1977, σελ. 14-17.

 
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ • Εξόχως ενδιαφέρον και επίκαιρο είναι σήμερα το κείμενο του οσίου ημών Πατρός †Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, το οποίο απηύθυνε το 1977 ως Υπόμνημα στην Σύνοδο της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και είναι επίκαιρο σήμερα διότι αναφέρεται στις επεκτατικές, καισαροπαπικες και ηγεμονικές βλέψεις των οικουμενιστών ενοίκων του παλαιφάτου και πνευματικώς εμπεριστάτου Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως επί πάντων των Αυτοκεφάλων και Αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών.  • Πρόσφατο «θύμα» και μόνιμος «στόχος» αυτών των βλέψεων είναι η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία -παρά τον ανέρειστο ακρωτηριασμό της με την εκκλησιαστική υπεξαίρεση της Κρήτης, της Δωδεκανήσου και των «Νέων Χωρών» (διάβαζε «Απελευθερωμένων Ελληνικών Εδαφών»), που κρατά ανολοκλήρωτη την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδος και εγκυμονεί μεγίστους κινδύνους στα πλαίσια των σχεδιασμών της Νέας Τάξεως Πραγμάτων στην Βαλκανική- δέχεται ασφυκτική πίεση από τον λατινόφρονα, οικουμενιστή και παναιρετικό Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, με τις συχνές και αλλεπάλληλες επισκέψεις-«εισβολές» του και περιοδείες του ανά τις Ιερές Μητροπόλεις της. Ήδη τον Οκτώβριο του 2008 στο Φανάρι ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄ αποδέχθηκε τον απρόσμενο και αντικανονικό υποβιβασμό -άτυπο μεν, αλλά ουσιαστικά υπαρκτό- της Εκκλησίας της Ελλάδος από «αδελφή» σε «κόρη» φραστικά και σε «παρακόρη» εκ των πραγμάτων και των γεγονότων που ακολούθησαν. Για τον υποβιβασμό αυτόν δεν αντέδρασε η Ιερά Σύνοδος ως σώμα, αλλά μόνος εκ των Ιεραρχών ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος αντέδρασε ως πρόσωπο· ακόμη ούτε οι εκ του Κλήρου και του Μοναχισμού έχοντες λόγο «πνευματικοί» και «καθηγούμενοι» και «άγιοι» και πανεπιστημιακοί καθηγητές —ως «στρατηγοί» μάλιστα φερόμενοι— άρθρωσαν λόγο και όρθωσαν ανάστημα!… Κι ας γνωρίζουν όλοι πολύ καλά ότι τα εκκλησιαστικά πραξικοπήματα ακολουθούν πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις που αναδιαμορφώνουν γεωπολιτικά ευρύτατες περιοχές του πλανήτη -εξελίξεις που τίποτα ευοίωνο δεν προοιωνίζονται για την άκρως εμπερίστατη και εν κινδύνω ευρισκομένη πατρίδα μας!  • Στο εν λόγω κείμενο ο όσιος Πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς αποκαλύπτει την δολία σκοπιμότητα και τις έωλες μεθοδεύσεις για τη σύγκληση της «Μεγάλης Συνόδου», η οποία στις μέρες μας προωθείται επισταμένως και με επιταχυνομένους ρυθμούς, προκειμένου -τώρα που οι Ιεραρχίες τους ελέγχονται απολύτως από τις νεοταξικές οικουμενιστικές δυνάμεις της Νέας Εποχής του Αντίχριστου- να ποδηγετήσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες στην εξουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στον εξουνιτισμό τους και στην καταβαράθρωσή τους στην οικουμενιστική και συγκρητιστική χοάνη της Πανθρησκείας. Στο δημοσιευόμενο απόσπασμα, με τίτλο «Ανατολικός νεοπαπισμός εν όψει;» ο Πατήρ Ιουστίνος μας ευλογεί, ήδη από το 1977, με την καλή ανησυχία και εγρήγορση για τα ανιέρως τεκταινόμενα κατά της Αγίας Ορθοδοξίας. • Λ.Ντ.

Πλην όμως, οι εν Κωνσταντινουπόλει και τινες άλλοι επείγονται και σπεύδουν ταχέως προς μίαν τοιαύτην σύνοδον (χωρίς να σκέπτωνται πολύ περί των επιπτώσεων, τας οποίας δύναται να έχη αυτή η «Σύνοδος» και αι αποφάσεις της δια την ενότητα της Ορθοδοξίας). Δια τουτο η πρόσφατος εκείνη «Πρώτη Προσυνοδική Διάσκεψις» της Γενεύης απεφάσισε, κατά την επιθυμίαν και πρωτοβουλίαν κυρίως της Κωνσταντινουπόλεως, όπως «επιταχυνθή η σύγκλησις» της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ώστε να συγκληθή «όσον το δυνατόν ταχύτερον»· όπως η Σύνοδος γίνη «βραχείας διαρκείας» και τέλος, οπως «ασχοληθη με περιωρισμένον αριθμόν θεμάτων». Και εν συνεχεία αναφέρονται καθ΄ εν εις τα Πρακτικα της Διασκέψεως τα δέκα ψηφισθέντα θέματα. Εξ αυτών τα πρώτα τέσσερα είναι τα εξής: η Διασπορά, το Αύτοκέφαλον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού, το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού, καί τα Δίπτυχα, τ.[ουτ’] έ.[στιν] η μεταξυ των Ορθοδόξων Εκκλησιών σειρά και ευταξία.

Βεβαίως, κατά τας επανειλημμένας δηλώσεις του προέδρου της Διασκέψεως μητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος, η «υπό προπαρασκευήν Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» της Ορθοδόξου Εκκλησίας δέον όπως «μη θεωρηθή ως μοναδική και αποκλείουσα την κατ΄ ακολουθίαν σύγκλησιν και άλλων αγίων και μεγάλων Συνόδων» (Πρακτικά, σσ. 18, 20, 50, 55, 60). -(Κατά τάλλα, σημειωτέον χάριν της αληθείας, η συμπεριφορά αυτού ως προεδρεύοντος εις την Διάσκεψιν ήτο περισσότερον ή δεσποτική και αντισυνοδική, παρά τας ταπεινοφανείς δηλώσεις του, οτι «θα είναι δημοκρατικότερος ολων». Τούτο προκύπτει εκ των αυτών σελίδων τώων δημοσιευθέντων Πρακτικών).

Κατόπιν πάντων τούτων και ένεκεν αυτών -δεδομένης ιδίως της προτεραιότητος των προαναφερθέντων τεσσάρων θεμάτων εις τον άρτι καθορισθέντα Κατάλογον, επικειμένης δε της προοπτικής και άλλων μεγάλων συνόδων- τίθεται εις την επαγρυπνούσαν συνείδησιν παντός ορθοδόξου το ερώτημα: τί άραγε επιδιώκεται δια μιας τόσον εσπευσμένης, βραχυχρονίου και ούτω πως «σκηνοθετημένης» Συνόδου;

Πανιερώτατοι Πατέρες και Αρχιερείς, Δεν είναι δυνατόν να μη αποκομίση τις εξ ολων αυτών την εντύπωσιν και την πεποίθησιν, οτι όπισθεν ολων των τοιούτου είδους ενεργειών ευρίσκεται μία κρυφή επιθυμία ωρισμένων ανθρώπων του σημερινού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: όπως το Πατριαρχείον τούτο, το κατα την τάξιν της τιμής πρώτον εις την Ορθοδοξίαν, δια μιας νέας επιδεικνυομένης και επιδεικτικής αντιλήψεως περί της θέσεώς του και περί του τρόπου της συμπεριφοράς του επιβληθή σήμερον τελικώς και οριστικώς εις τας Ορθοδόξους Αυτοκεφάλους Εκκλησίας και γενικώς εις τον ορθόδοξον κόσμον και εις όλην την ορθόδοξον διασποράν, και οπως επικυρώση και κατοχυρώση τούτο την νεοπαπιστικήν του επιβολήν ταύτην δια μιας «Οικουμενικής Συνόδου». Δια τούτο συμπεριελήφθησαν μεταξύ των δέκα δια την Σύνοδον επιλεγέντων θεμάτων, και μάλιστα ως τα πρώτα τέσσαρα, εκείνα ακριβώς τα θέματα, τα οποία σαφώς αποδεικνύουν την επιθυμίαν των ανθρώπων αυτών της Κωνσταντινουπόλεως, όπως υποτάξουν εις αυτήν όλην την Ορθόδοξον Διασποράν -τούτο δε σημαίνει ολόκληρον σχεδόν τον κόσμον!- καί όπως εξασφαλίσουν αποκλειστικώς δι΄ εαυτους το δικαίωμα του χορηγείν το αυτοκέφαλον και την αυτονομίαν εις όλας εν γένει τας Ορθοδόξους Εκκλησίας εις τον κόσμον, παρούσας και μελλοντικάς, ταυτοχρόνως απονέμοντες εις αυτάς και την εξ απόψεως τάξεως και σειράς θέσιν εκείνην, την οποίαν αυτοί μόνοι θα ορίσουν. (Διότι, τούτο υποδηλοί η εις τα συνοδικά θέματα συμπερίληψις και του θέματος των Διπτύχων, τα οποία δεν σημαίνουν μόνον «την τάξιν, καθ΄ ην μνημονεύονται εν ταις Λειτουργίαις» οι προκαθήμενοι ιεράρχαι, αλλά και την τάξιν ήτοι την κατά σειράν θέσιν των Εκκλησιών εις τας Συνόδους, κ.τ.λ.).

Σέβομαι και εκτιμώ βαθύτατα τας μακραίωνας προσφοράς και διακονίας, αρετάς και ανδραγαθήματα του Πατριαρχείου τούτου, ήτοι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, και βαθέως υποκλίνομαι ενώπιον του σημερινού σταυρού αυτής, όστις ούτε μικρός ούτε απλούς είναι, και όστις κατα τήν φύσιν της Εκκλησίας του Χριστού είναι σταυρός όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κατά τον Αποστολικόν λόγον: «Είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη». Αναγνωρίζω επίσης και ουδόλως υποτιμώ την κανονικήν τάξιν καί το κατά τους ιερούς Κανόνας τιμητικόν προβάδισμα της Κωνσταντινουπόλεως, την πρώτην δηλαδή θέσιν αυτής κατά τήν τάξιν της τιμής («τα πρεσβεία» της τιμής) μεταξύ των ισοδυνάμων, ισονόμων καί ισαξίων ορθοδόξων τοπικών Εκκλησιών. Υπενθυμίζω μόνον, ότι ούτε ευαγγελικόν, ούτε ορθόδοξον, ούτε κανονικόν θα ήτο το να επιτραπή εις την Κωνσταντινούπολιν, ή εις οιονδήποτε άλλο Πατριαρχείον, όπως, λόγω των δυσκολιών και δυσχερειών, εις τας οποίας ευρίσκεται, οδηγήση όλην την Ορθοδοξίαν εις το χείλος της αβύσσου, ως είχεν ήδη συμβή παρομοίως κατά την θλιβεράν εποχήν της ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας, ή όπως επιχειρήση την κανονικήν -ή και δογματικήν- μονιμοποίησιν και διαιώνισιν ωρισμένων ιστορικών μορφών και σχημάτων, τα οποία εις δεδομένην στιγμήν, αντί του να είναι πτερά, δύνανται να καταντήσουν δεσμά δια την Εκκλησίαν του Θεού και δια τήν μεταμορφωτικήν καί σωτήριον παρουσίαν Της εις τον κόσμον. Πρέπει να είμεθα ειλικρινείς: εις την συμπεριφοράν ωρισμένων εκ των αντιπροσώπων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γίνεται αισθητή κατά τας τελευταίας δεκαετίας η ιδία εκείνη μη υγιής ανησυχία και πνευματικώς νοσηρά σπουδή, η οποία κατά τον ΙΕ΄ αιώνα ωδήγησε την Εκκλησίαν εις την Φλωρεντιανήν προδοσίαν, εξουθένωσιν και αισχύνην. Επίσης δεν πρέπει να επιτραπή πλέον να συνεχισθή και να διαιωνισθή η εις τινας περιπτώσεις εφαρμοσθείσα συμπεριφορά της εποχής της Τουρκοκρατίας, καθισταμένη τρόπον τινα υπόδειγμα και υπογραμμός δι΄ όλας τας εποχάς της ιστορίας της Εκκλησίας. Πάντως, όσον και αν ήσαν επικίνδυνοι δια την Ορθοδοξίαν οι καιροί της Φλωρεντίας και η εποχή της Τουρκοκρατίας, δεν συγκρίνονται προς την σήμερον, διότι σήμερον η κατάστασις είναι επικινδυνοτέρα: η Κωνσταντινούπολις ήτο τότε ζωντανός οργανισμός, έχων εκατομμύρια πιστών, οι οποίοι υπερέβησαν και υπερενίκησαν εν τάχει την επιβληθείσαν κρίσιν και τον πειρασμόν να θυσιασθή ή πίστις και η Βασιλεία του Θεού χάριν του επιγείου Βασιλείου και των προσκαίρων ανέσεων. Σήμερον όμως η Κωνσταντινούπολις δεν είναι πλέον, ο,τι ήτο: αρκετοί εκ των τοσούτον πολλών μητροπολιτών της στερούνται λαού και ποιμνίου• είναι επίσκοποι μη έχοντες ποίον να επισκοπούν, αλλ’ όμως έχοντες εν ταυτώ την αξίωσιν αυτοί οι ίδιοι να κρατούν εις τας χείρας των την τύχην όλης της Εκκλησίας! Αλλά σήμερον δεν είναι πλέον δυνατόν, ούτε επιτρεπτόν, να επαναληφθή η οιουδήποτε είδους Φλωρεντία. Ούτε, επίσης, επιτρέπεται να επαναλαμβάνωνται ωρισμέναι ενέργειαι, χειρονομίαι και τρόποι συμπεριφοράς παρόμοιοι πρός τινα προηγούμενα, λαβόντα χώραν εις περιπτώσεις τινας κατά την διάρκειαν της υπό τους Τούρκους δουλείας.  -Τα αυτά ισχύουν σήμερον και δια τό Πατριαρχείον Μόσχας. Θα επιτρέψουν δηλαδή οι Ορθόδοξοι όλου του κόσμου, οπως αι δυσκολία και τα προβλήματα του εν λόγω Πατριαρχείου, ή και αι επί μέρους δυσκολίαι των άλλων υπό τον άθεον κομμουνισμόν ευρισκομένων τοπικών Εκκλησιών, προσδιορίζουν το μέλλον της Ορθοδοξίας;

Ή τύχη και τό μέλλον της Εκκλησίας δεν ευρίσκεται πλέον -και ουδέποτε ευρίσκετο ουσιαστικώς, και δεν δύναται να ευρίσκηται- εις τας χείρας του Βυζαντινού η του Ρώσσου ή του οιουδήποτε αυτοκράτορος, ή πατριάρχου, ή άλλου τινός δυνάστου και ισχυρού του κόσμου τούτου, ουδέ ακόμη εις τας χείρας της «Πενταρχίας» ή των στενώς νοουμένων «Αυτοκεφαλιών». Η Εκκλησία του Χριστού ηυξήθη και επληθύνθη τη δυνάμει του Θεού και τη χάριτι του Παναγίου Πνεύματος εις μέγαν οργανισμός αποτελούμενον εκ των κατά τόπους Καθολικών του Θεου Εκκλησιών, κεκτημένων ποίμνια εκ πολλών εκατομμυρίων χριστιανών· μάλιστα δε, εκ των Εκκλησιών τούτων πολλαί εσφράγισαν δια του αίματος των μελών των, και κατά τας ημέρας μας ακόμη, την αποστολικήν διαδοχήν των και την εις τόν Αμνόν του Θεού πιστότητά των. Εις τον ορίζοντα εμφανίζονται ήδη και ανατέλλουν και νέαι ζωνταναί Τοπικαί Εκκλησίαι -παραδείγματος χάριν, η Εκκλησία της Ιαπωνίας, ή της Αφρικής, ή της Αμερικής,- τας οποίας ουδεμία παπικού τύπου «υπερεκκλησία» δικαιούται ή δύναται ν΄ αποστερήση της εν Κυρίω ελευθερίας των (πρβλ. τόν Η΄ κανόνα της Αγίας Γ’ Οικουμενικής Συνόδου), διότι τούτο θα ήτο επίθεσις εναντίον αυτής ταύτης της ουσίας της Εκκλησίας. Ερήμην όλων αυτών των Εκκλησιών, ως και ερήμην όλων των λοιπών Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, είναι αδιανόητος η λύσις και η ρύθμισις οιουδήποτε σοβαρού και οικουμενικής σημασίας προβλήματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μάλιστα δε η λύσις ζητημάτων αφορώντων αυτάς ταύτας τας περί ων ο λόγος Εκκλησίας, ως είναι το θέμα της Διασποράς. Ο μακραίων αγών όλης της Ορθοδοξίας κατά της επιβολής του παπικού απολυταρχισμού της Ρώμης υπήρξεν ακριβώς αγών υπέρ της τοιαύτης ελευθερίας της τοπικής Εκκλησίας ως καθολικής και συνοδικής Εκκλησίας του Θεού. Θα βαδίσωμεν άραγε σήμερον κατ΄ ίχνος της πεπτωκυίας παλαιάς Ρώμης και θα στραφώμεν άραγε πρός τινα «δευτέραν» η «τρίτην» τοιαύτην, παρομοίαν προς εκείνην: Η Κωνσταντινούπολις, η οποία εν τω προσώπω των αγίων και μεγάλων Ιεραρχών της και του πιστού ορθοδόξου λαού και κλήρου της ανθίστατο ορθοδόξως, κανονικώς και συνοδικώς, δια μέσου των πολλών και ενδόξων αιώνων του παρελθόντος, προς τας εκ της Πρεσβυτέρας Ρώμης προερχομένας παπικάς κηδεμονευτικάς φιλοδοξίας και απολυταρχικάς διεκδικήσεις, θέλει άραγε σήμερον να αγνοήση η ιδία την συνοδικήν παράδοσιν και το συνοδικόν πολίτευμα της Ορθοδοξίας και να αντικαταστήση αυτά δια νεοπαπιστικών τινων υποκαταστάτων της «δευτέρας» ή της «τρίτης» ή της οιασδήποτε Ρώμης;

(Περιοδ. «Κοσμάς Φλαμιάτος», τευχ. 1^ο, σελ. 69-72, ΜΑΡ.-ΑΠΡ. 2010, εκδ. «Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις»).

Κατοχή χωρίς πόλεμο; Σχέδιο Ευρώπης – Δ.Ν.Τ.

Σημεία των Καιρών; Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και οι προφητείες του; Γέροντας π. Παΐσιος επαληθεύεται;

Εγερτήριο σάλπισμα τού π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη.

Ευρισκόμεθα εις την 12^ην.

Αφύπνισις

Παρακαλώ διαβάσετε κατωτέρω τά μηνύματα από το Τρίκορφο.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΤΗΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ

Αν δεν ξυπνήσουμε έστω και τώρα σε λίγο θα είναι αργά

Η αλήθεια για τα νέα μέτρα και όσα δεν σας λένε τα Μ.Μ.Ε.

Η οικονομική κρίση είναι «τεχνητή», είναι σαν την γρίπη των χοίρων με τα εμβόλια… που μας επέβαλαν να κάνουμε, αφού πιο πριν μας τρομοκράτησαν μέσα από τα Μ.Μ.Ε. με κατευθυνόμενες όπως πάντα ειδήσεις. Το ίδιο ισχύει και τώρα, θέλουν να περάσουν όλα τα μέτρα εξευρωπαϊσμού και προσαρμογής της χώρας μας στα ευρωπαϊκά δεδομένα, που έχουν υπογράψει στις συνθήκες ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, ΣΕΝΓΚΕΝ, ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ, ΛΙΣΑΒΩΝΑΣ κτλ., με τελικό όριο εφαρμογής τους εκ μέρους μας το 2010. Γι’ αυτό το λόγο μας τρομοκρατούν τώρα τα Μ.Μ.Ε. λέγοντας ότι είναι άδικα μεν τα μέτρα, αλλά αναγκαία, θέλοντας να μας καθηλώσουν. Γι’ αυτό μη μιλάτε. Μην αντιδράτε! Έτσι πιστεύουν ότι θα εφαρμοστούν ανώδυνα και στην Ελλάδα όσα η Ε.Ε. έχει ζητήσει για την πλήρη συμμετοχή μας σ’ αυτήν.

Αν διαβάσετε το περιοδικό της Μονής μας, «Ορθόδοξη Μαρτυρία», τεύχος 143 του 2008, θα δείτε ότι από τότε το είχαμε γράψει, ότι το 2010 θα γίνουν πράγματα στην Ελλάδα που ούτε τα φανταζόμασταν τότε… Και ήλθαν, διότι προβλέπονταν από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες που τόσα χρόνια υπογράφανε όλοι οι πολιτικοί μας, ότι πρέπει να εφαρμοσθούν έως το 2010… Φρόντισαν δε, να φύγει η Ν.Δ. από Κυβέρνηση, διότι εάν ήταν Κυβέρνηση τώρα, το ΠΑΣΟΚ θα σήκωνε και τα πεζοδρόμια… Έτσι παρέδωσε η Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ την βόμβα που έσκασε στα χέρια τους. Γνωρίζοντας ότι είναι υποχρεωμένοι να τα εφαρμόσουν, τώρα η Ν.Δ. λέει συνεχώς προς το ΠΑΣΟΚ… πάρτε και άλλα μέτρα, γι’ αυτό άλλωστε συμφωνεί με τα μέτρα αυτά και δεν ξεσηκώνει τον λαό. Είναι ελληνικέ λαέ όλα προσχεδιασμένα από ετών… Ας ξυπνήσουμε… Μας ξεπουλούν όλους εμάς, αφού αυτοί θησαύρισαν πιο πριν εις βάρος μας.

Ερωτούμε και ας μας απαντήσουν:

Πώς έρχονται από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. να ελέγξουν το Υπουργείο Οικονομικών και άλλα ελληνικά Υπουργεία μας, αν αυτό δεν προκύπτει από κάποια συμφωνία;

Πώς μας βάζουν υπό επιτήρηση, εάν αυτό δεν προβλέπεται στις ανωτέρω συμφωνίες καθώς και ότι αν τις παραβιάσουμε, τότε τον έλεγχο θα τον έχει η Ε.Ε.;

Πολιτικοί γάμοι, αποποινικοποίηση μοιχείας, γάμος ομοφυλοφίλων, χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, αποχριστιανοποίηση της Ελλάδας, ηλεκτρονική παρακολούθηση, ηλεκτρονικές ταυτότητες, διαβατήρια, κατάργηση μονιμότητας Δημοσίων Υπαλλήλων, ελεύθερες απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις όλων των δημοσίων φορέων, (ώστε να μπορούν όλοι οι ξένοι μεγάλοι επιχειρηματίες και κερδοσκόποι να αγοράσουν όλη την Ελλάδα – δρόμους – λιμάνια – αεροδρόμια – ΟΤΕ – ΔΕΗ – ύδρευση – ώστε όλα να τα πάρουν ιδιωτικές εταιρείες όπου εκείνες μετά με τον τρόπο τους θα κυβερνούν τη Χώρα μας. Αυτό δεν ισχύει και στην Ευρώπη; Οι κρατικοποιήσεις ανήκουν στο ανατολικό μπλοκ. Η Δύση έχει ιδιωτικά κεφάλαια) ακολουθούν διακοπή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, διακοπή επιδόματος αδείας και όλα όσα ακόμη έρχονται… τα έχουμε αποδεχθεί από ετών με τις συνθήκες (εν αγνοία του λαού) και είχαμε συμφωνήσει ότι θα τα εφαρμόζαμε έως το 2010, τελευταία ημερομηνία εξευρωπαϊσμού της χώρας μας…

Όλα αυτά που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη ισχύουν από ετών. Αφού θέλουμε να είμαστε μέλος της Ε.Ε. είναι αναγκαία η προσαρμογή μας.

Αν δεν τα κάνει η Ελληνική Κυβέρνηση, θα αναλάβει μόνη της η Ευρώπη μέσω του Δ.Ν.Τ. να τα εφαρμόσει. Διαφορετικά, δεν έχει δάνεια. Εκβιασμός ωμός! Ή κάνετε ό,τι έχουμε συμφωνήσει ή θα πεινάσετε!!

Έτσι τρομοκρατούν μέσω των Μ.Μ.Ε. τον κόσμο, ώστε ανώδυνα και χωρίς φασαρίες και αντιδράσεις να περάσουν όλα τα ευρωπαϊκά νομοσχέδια και τις ευρωπαϊκές εντολές που έχει στείλει η Ευρώπη από ετών στην χώρα μας…

Αυτά προς στιγμή. Περισσότερα θα πούμε αργότερα.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ

ΘΑ ΤΟ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ;

Από καιρό μας προετοιμάζουν μέσα από τους δημοσιογράφους, ότι τελικά θα φτάσει στην Ελλάδα το Δ.Ν.Τ., το οποίο θα επιβάλλει δυναμικά όσες συμφωνίες έχουμε υπογράψει και όσες Κοινοτικές εντολές έχουν αποσταλεί από την Ε.Ε. και δεν εφαρμόστηκαν τόσο καιρό. Τώρα μας λέγουν ότι: ή κάνετε ότι έχετε συμφωνήσει ως Ελληνικές Κυβερνήσεις ή δεν έχει άλλα δάνεια… οπότε χωρίς χρήμα τελειώσατε.. ως κράτος.

Η Κυβέρνηση δεν τολμά, όπως κανείς δεν τόλμησε έως σήμερα να εφαρμόσει, όσα έχουν εν αγνοία του Ελληνικού Λαού, συμφωνήσει και υπογράψει οι πολιτικοί. Έτσι φέρνουν με αίτησή τους στην Πατρίδα μας το Δ.Ν.Τ., το οποίο θα επιβάλλει το ίδιο όλα τα συμφωνηθέντα μέτρα!!!

Οι πολιτικοί πούλησαν και πρόδωσαν την Ελλάδα μας, στους ξένους.

Εμείς ψηφίσαμε Ελληνική Κυβέρνηση να μας κυβερνά κι αυτοί φέρνουν τους ξένους πάλι μέσα στην χώρα μας για να μας κυβερνήσουν εκείνοι για πολλά έτη.

Θα βρεθούμε υπό κατοχή! Οι ξένοι ως αφεντικά πλέον και «κατακτητές», θα αναλάβουν την διοίκηση της χώρας μας, όπως έγινε και στην Γερμανική κατοχή!

Σήμερα οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο με τα όπλα. Έχουν βρει νέους τρόπους να κατακτούν τους λαούς.

Οι πολιτικοί μας ίσως πάνε να υποδεχτούν τους «κατακτητές» της χώρας μας, στο αεροδρόμιο.

Μήπως ο λαός πρέπει να αρνηθεί την είσοδο των «κατακτητών»; Οι Έλληνες ποτέ δεν υποδέχτηκαν κατακτητές, αμύνθηκαν και έπεσαν μαχόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Θα τους υποδεχτούμε λοιπόν ή θα φωνάξουμε έξω οι νέοι «κατακτητές»; Εσύ τι θα κάνεις;

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ

Η Δύση πέτυχε την διάλυση της Σερβίας με πόλεμο. Τότε όλοι λέγαμε έρχεται η δική μας η σειρά… Φύλαξε ο Θεός και ο πόλεμος δεν ήλθε… Η Δύση όμως δεν άλλαξε σχέδια για την Ελλάδα.
Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη – Ηγουμενίτσα με τις συμφωνίες που είχαν υπογραφτεί, απέτρεπαν τον διαμελισμό της Ελλάδας, διότι η συμφωνία προέβλεπε δυναμική επέμβαση Ρωσίας σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας μας κινδύνευε ο αγωγός της.
Η Δύση όμως πέτυχε και ο αγωγός σχεδόν σταμάτησε…Έτσι όλα τα πεδία είναι ανοικτά πάλι. Ο διαμελισμός της Ελλάδος με πόλεμο δεν είναι τόσο εφυκτός… Έτσι βρήκε η Δύση τον τρόπο.
Δημιουργούν 13 κρατίδια (σχέδιο Καλλικράτη) με ανάλογες Κυβερνήσεις, περιορισμένων δυνατοτήτων τώρα στην αρχή…για να μην αντιδράσει ο λαός μας. Όμως όλες οι κυβερνήσεις, οι νόμοι και τα δικαιώματα που έχουν αλλάζουν στο διάβα του χρόνου…
Κάποτε π.χ. οι Βασιλείς είχαν τεράστια δύναμη, αλλά στην πάροδο του χρόνου έγιναν μόνο διακοσμητικά στοιχεία…
Τι θα συμβεί σε 5, 10, 20, χρόνια με τα σημερινά νέα κρατίδια; Τι θα γίνει όταν η Δύση δώσει εντολή στους Κυβερνώντες την χώρα μας, να παραχωρήσουν κι άλλα δικαιώματα στα κρατίδια; Θα αρνηθούν; Θα πάνε σπίτι τους, όπως η προηγούμενη κυβέρνηση. Όποιος αντιδρά βγαίνει από την μέση…και η Δύση ξέρει τον τρόπο και τις μεθόδους…
Έτσι τώρα βάζουν τις «βάσεις», στην Ελλάδα μας, δημιουργούν 13 κρατίδια και σε λίγα χρόνια… θα μιλάμε για αυτονομία του κρατιδίου της Μακεδονίας, της Θράκης (όπου έχει πολλούς μουσουλμάνους), της Κρήτης κτλ. κτλ.
Το πιο σοβαρό είναι ότι σήμερα, στη βάση του σχεδίου (είμαι σίγουρος ότι είναι πρόταση της Δύσης και προσυμφωνήθηκε πριν τις εκλογές), συμφωνούν και τα δυο μεγάλα φιλοδυτικά κόμματα.
Τυχαίο; Είμαστε εξάλλου υπάκουα παιδιά. Προσωπικά βλέπω ότι η Δύση ξεκίνησε τον διαμελισμό της Ελλάδος έξυπνα και ανώδυνα. Αλλά όλοι δεν τρώμε κουτόχορτο…

ΘΑ ΠΑΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΤΙ ΕΠΑΘΕ ΚΑΙ Ο ΛΙΒΑΝΟΣ;

Ο Λίβανος ήταν ανέκαθεν χώρα χριστιανική και μάλιστα ορθόδοξη, αυτό μαρτυρεί και η ύπαρξη του ορθοδόξου Πατριαρχείου Αντιοχείας. Εκεί έζησαν μεγάλοι Άγιοι όπως ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος κ.α. Οι κυβερνήσεις της ήταν πάντοτε χριστιανικές. Η μετανάστευση όμως πολλών μουσουλμάνων εντός της χώρας του Λιβάνου και η σύντομη μεγάλη αύξησις του μουσουλμανικού πληθυσμού λόγω και της αυξημένης τεκνοποιήσεώς τους, δεν άργησε να φέρει την αλλοίωση του πληθυσμού. Έτσι μέχρι το 1932 και λίγο μετά, την χώρα την κυβερνούσαν οι χριστιανοί.

Σήμερα πλεόνασαν οι μουσουλμάνοι και φυσικά η Κυβέρνηση έγινε μουσουλμανική, το 60% του πληθυσμού είναι σήμερα μουσουλμάνοι και το 40% χριστιανοί. Και ο Λίβανος μέσα σε 30 σχεδόν χρόνια μετατράπηκε σε μουσουλμανική χώρα.

Η υπογεννητικότητα των Ελλήνων και η μεγάλη είσοδος μουσουλμανικού στοιχείου στη χώρα μας, είναι σίγουρο και βέβαιο ότι θα φέρει και στην Ελλάδα την ίδια ανατροπή εντός των προσεχών ετών.

Δεν είμαστε μία χώρα σαν την Γαλλία η την Γερμανία με 70 εκατ. πληθυσμό, ώστε να μην διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο από την είσοδο 2 η 3 εκατομμυρίων μουσουλμάνων στη χώρα μας. Είμαστε μία μικρή χώρα 9 εκατομ. Ελλήνων με μεγάλη υπογεννητικότητα, στην οποία ήδη έχουν εισέλθει, εκτός των μουσουλμάνων της Θράκης που ήδη υπήρχαν και έχουν αυξηθεί πάρα πολύ λόγω της αυξημένης γεννητικότητάς του, ακόμη 1,5 με 2 εκατομμύρια μουσουλμάνων νομίμων η παρανόμων μεταναστών.

Που βαδίζουμε λοιπόν και ποιό θα είναι το μέλλον των Ελλήνων στη χώρα τους; Εάν δεν απαιτήσουμε από τις Κυβερνήσεις μας να λάβουν τώρα μέτρα, το μέλλον μας θα είναι ίδιο με αυτό του Λιβάνου.

Από: www.freemonks.gr

πριν αλέκτωρ λαλήσει…μετά τον ΑΜΚΑ θεσμοθέτηση του δόλιου φακελλώματος

Φωτ. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1128510

Το περιμέναμε από καιρό κατά τους λόγους του γέροντος Παϊσίου ,ο οποίος μάς είχε μιλήσει σχετικά, το είχαμε επισημάνει,  καλούσαμε σε αντίσταση και συναγερμό.

Τώρα υλοποιείται, και μάλιστα ανήμερα της επιβολής της απριλιανής χούντας, μαζί με την έναρξη διαπραγματεύσεων για την επιβολή της νέας κατοχής από ΔΝΤ-ΕΕ.Η σημειολογία της σημερινής ημέρας είναι ανατριχιαστική:

«Την καθιέρωση της λεγόμενης Κάρτας του Πολίτη με την οποία θα διασυνδέονται ηλεκτρονικά όλες οι υπηρεσίες του Δημοσίου προωθεί η κυβέρνηση. Στην κάρτα θα ενσωματωθούν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, αλλά και δεδομένα που έχουν σχέση με την υγεία του πολίτη.

Το θέμα συζητήθηκε στη συνάντηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση.

Ο Γιάννης Ραγκούσης διευκρίνισε ότι τους επόμενους δύο μήνες θα δρομολογηθούν οι κανονισμοί για την Κάρτα.

Για το ίδιο ζήτημα η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου δήλωσε στον ραδιοσταθμό Αθήνα 984 ότι στόχος του δικού της υπουργείου είναι στην Κάρτα να περιλαμβάνονται και στοιχεία για την υγεία του ενδιαφερόμενου, όπως για παράδειγμα η ομάδα αίματος, τυχόν αλλεργίες κλπ.

«Να μπορεί να έχει τα στοιχεία του, να πηγαίνει στο δημόσιο Νοσοκομείο, στο Κέντρο Υγείας όταν ολοκληρωθεί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, να έχει όλα τα στοιχεία τα οποία είναι αναγκαία και απαραίτητα. Και να μην χρειάζεται ούτε γραφειοκρατία, αλλά επίσης να εξυπηρετείται και πολύ γρήγορα» εξήγησε η υπουργός.

Η Κάρτα θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά ασφαλείας, αφού θα εκδίδεται από τη Διεύθυνση Διαβατηρίων της ΕΛ.ΑΣ., από όπου θα γίνει -μελλοντικά- και η έκδοση των νέων αστυνομικών ταυτοτήτων.»

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ και ΑΝΥΠΑΚΟΗ στις δόλιες μεθοδεύσεις του ΓΑΠ για την συνολική υποταγή (εθνική, κοινωνική, πολιτισμική οικονομική) στον υπερεθνικό μαμωνά , τους εκπροσώπους και το Μεγάλο Αφεντικό του.

Περιμένουμε από την υπνώττουσα Ιεραρχία της Εκκλησίας μας να τηρήσει τα όσα έχει αποφασίσει συνοδικώς σε σχέση με τον Ενιαίο Κωδικό Αριθμό Μητρώου και τη Συνθήκη Σένγκεν, και να καλέσει τους έλληνες ορθοδόξους σε συνολική άρνηση παραλαβής των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων

Πηγή: http://misha.pblogs.gr/2010/04/prin–alektwr–lalhsei–meta–ton–amka–thesmothethsh–toy–dolioy–fake.html

Εικόνα: http://kirie-ihsou-xriste-eleison-me.blogspot.com

Επιδημία για το Βατικανό η σήψη και τα σκάνδαλα…

«Η εμμονή του Παπισμού στη φιλοσοφία της προδοσίας του Ιούδα και στον άκρατο φαρισαϊσμό προσδίδει στη Δύση ρόλο πρωταγωνιστού στην συνεχιζόμενη σταύρωση του Ιησού Χριστού και οδηγεί το Βατικανό στον αβυσσαλέο θάνατο!»

Του Διονύση Μακρή

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο μιαρός Σατάν αλωνίζει ανεξέλεγκτα στους κόλπους του Βατικανού αποτελεί εύλογη συνάφεια της μεγάλης αποστασίας των Ρωμαιοκαθολικών, από τις προστατευτικές αλήθειες της τριαδικής ορθόδοξης πίστεως. Ήταν λοιπόν φυσικό επακόλουθο μετά την κερκόπορτα της προδοσίας που άνοιξε η ταύτιση της Δύσης με το εκκοσμικευμένο πνεύμα ιδιοτελούς εξουσίας και το σχίσμα, να εισβάλλουν λεγεώνες δαιμόνων που αλλοιώνουν παντελώς το φρόνημα και την πίστη στον Σωτήρα Χριστό.

Τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκε η πάλαι ποτέ ορθόδοξη έδρα της Ρώμης ήταν και είναι πολλά. Δυστυχώς όμως, δεν συνέβαλαν στο συνετισμό και στη μετάνοια των παροικούντων στο Βατικανό. Αντιθέτως μάλιστα αντί της στροφής τους στα λυτρωτικά σωτήρια μονοπάτια της αγίας ορθοδοξίας παρατηρείται μία εμμονή ταύτισης με καθεστώτα αντίθετα στο ευαγγελικό πνεύμα…
Οι πολλαπλές διαιρέσεις με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες σε ολάκερη τη Δύση, ήταν αποτέλεσμα της βαρύγδουπης πτώσης και της προδοσίας, ενώ η ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση του ποιμνίου αποτελεί δείγμα του αλλόφρονος σατανικού φρονήματος που κυριαρχεί στο διοικητικό κέντρο του Βατικανού.

Ως εκ τούτου το πέπλο της υποκρισίας και η περηφάνια που επεδείκνυε η κάστα των Φαρισαίων και των λοιπών Αρχιερέων σταυρωτών του Κυρίου διαπιστώνεται πως έχει πέσει και τυλίγει πλέον απολύτως την Παπική «Εκκλησία» καθιστώντας την όλη ατμόσφαιρα αποπνικτική, λόγω της έντονης οσμής του αβυσσαλέου θανάτου που εξ αυτής εκπορεύεται…

Παρόλα αυτά το Βατικανό, αν και διαγραμμένο από τη λίστα του ουρανού δεικνύει μία σατανική εμμονή ανάλογη μ’ αυτή που επιδείκνυαν οι διώκτες Φαρισαίοι των Αποστόλων και δη των κορυφαίων εξ αυτών Πέτρου και Παύλου. Εμμονή σε φαρισαϊκά πρότυπα που θέλουν να καταστήσουν το σκοτάδι που εκπορεύεται εκ του ψεύδους και της αλλοίωσης της αληθείας κυρίαρχο του φωτός!Το παράλογο όμως, είναι πως ορθόδοξοι θρησκευτικοί ηγέτες με χαλαρή και αδύναμη πίστη συμβάλουν με σειρά «πονηρών» αποφάσεων όχι μόνο στο να αναγνωρίζουν τον θανάσιμο ιό του Βατικανού αλλά και να επιχειρούν να τον μεταφέρουν και στην ορθόδοξη Ανατολή! Πίσω από τις αποφάσεις τους αυτές κρύβεται, όπως διαπιστώνεται η ανασφάλεια του Ανανία και της γυναικός του! Ανασφάλεια που τους κάνει να πιστεύουν στην έμμεση πολιτική στήριξη της Παπικής Εκκλησίας για την επίλυση των δικών τους προβλημάτων…

Ανασφάλεια που τους καθιστά ασήμαντα παίγνια στα χέρια του μιαρού Σατάν και τους κατατάσσει οπαδούς της φιλοσοφίας του Ιούδα Ισκαριώτη περί εξαναγκασμού του Θεού να λειτουργήσει σε πλαίσιο που διαμορφώνεται από αμιγώς ανθρώπινες αδυναμίες.

Όταν εξορίζεις όμως τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, την μόνη αλήθεια από τη ζωή σου, με την αποδοχή υποκριτικών αποφάσεων τότε είναι φυσικό να χάνεις και την προστασία του ουρανού. Γίνεσαι λοιπόν έρμαιο στα χέρια του Βελζεβούλ και των ακολούθων του εκπεσόντων δαιμόνων. Όταν λοιπόν καλέ μου Πατριάρχη, η Αρχιεπίσκοπε η Επίσκοπε προσκαλείς τον μολυσμένο- ποτισμένο από τον ιό της αίρεσης Πάπα, όπως λ. χ. πράττει η Εκκλησία της Κύπρου, τότε ανοίγεις κερκόπορτα στην επιδημία σπέρνοντας στην κυριολεξία ανέμους που θα σε εξαναγκάσουν να θερίσεις γρήγορα θύελλες…

Προβληματίσου καλέ μου Ορθόδοξε Επίσκοπε από τα όσα βγήκαν προσφάτως στο φως και μην τα εκλάβεις ως τυχαία περιστατικά αλλά ως δείγματα καλλιέργειας της ανάλογης προσοχής από μέρους σου. Ο λόγος είναι για τα εκατοντάδες σκάνδαλα που είχαν ως αφετηρία και τέλος τη Ρώμη και που ως ορμητικός χείμαρρος απειλούν να τη σπρώξουν πιο γρήγορα στον αβυσσαλέο θάνατο, ως απόρροια της εδώ και αιώνες αποστασίας της.

Η αναπτυγμένη αποστασία εξάλλου διαπιστώνεται από το ότι πάνω από 100.000 Ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί πέταξαν τα ράσα απογοητευμένοι από τη σήψη και τη δυσωδία, που αναδύει! Η κατρακύλα της Δύσης διαπιστώνεται ακόμη από τα αυξανόμενα περιστατικά της παιδεραστίας και του κιναιδισμού που κλονίζουν μεγάλο μέρος του ιερατείου της Δύσης. Διαπιστώνεται και από την έμμεση επιβολή του νόμου του σκότους στους κόλπους του Βατικανού.

Υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος, καλέ μου Πατριάρχη, και Αρχιεπίσκοπε που ο ουρανός επέτρεψε τώρα αυτά να έρθουν στο φως, λίγο πριν εσείς βεβηλώσετε με τη στάση σας και τα τελευταία προπύργια της Ορθοδοξίας! Μην ενισχύεται λοιπόν την επιδημία με το να προσκαλείτε τον Πάπα στις ορθόδοξες Εκκλησιές. Θωρακίστε το κλονιζόμενο από δική σας υπαιτιότητα ποίμνιό σας. Αφουγκραστείτε τον ουρανό που βροντοφωνάζει πως με τις αποφάσεις αυτές δεν βοηθάτε τον εκπεσόντα στην αίρεση αδελφό να συνέλθει και να συνετισθεί. Δέστε το πάθημα γνωστού σας μακαριστού προσφάτου Επισκόπου που πίστευε ο δυστυχής ότι με το άνοιγμά του στη Δύση θα καταστεί ακλόνητος και ισχυρός…
…………………

Στύλος Ορθοδοξίας, Μαρτιος 2010
http://www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1445&obcatid=4

Πολύ σπουδαίο τό άρθρο τού π. Βασιλείου Βολουδάκη, ιδιαιτέρως στίς αποκαλύψεις του γιά τό Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο πού εδρεύει εις τήν Ελλάδα καί παρατίθεται κατωτέρω. Αξίζει κάθε έλληνας νά τό γνωρίσει.
Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος 

ΑΝΑΣΤΑ ΚΥΡΙΕ,ΒΟΗΘΗΣΟΝ ΗΜΙΝ!

τού π. Βασιλείου Βολουδάκη

Αυτά που ζούμε σήμερα δεν τα έχει ξαναζήσει ποτέ ο τόπος μας, από τα πανάρχαια χρόνια ως τις πιο δύσκολες περιόδους του 20ου αιώνα, γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν βρεθεί Κυβερνήτες που να καταφρονούν τόσο κατάφωρα το ελληνικό πνεύμα και να μάχονται με τόση μανία να εξαλείψουν και την παραμικρή προϋπόθεση που διευκολύνει την πραγμάτωση και βίωση των οδηγιών του Θεού στην καθημερινή, προσωπική και δημόσια ζωή.

Η πολεμική μανία των κυβερνητών μας εναντίον της πίστεως, που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Έθνους μας, δεν είναι απλώς ένα λογικό συμπέρασμα, που προκύπτει αβίαστα μόνο από την πολιτική τους, αλλά και έχει διατυπωθεί με σαφήνεια, ως στόχος του Κυβερνητικού τους προγράμματος.

Το έτος 1992, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης, στο βιβλίο του με τίτλο “Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Ελληνική πολιτική” στην πρώτη έκδοση και στη σελίδα 75, αναλύοντας τις πολιτικές του θέσεις, αποκαλύπτει ότι βασικός άξονας της πολιτικής του, για την κατά την γνώμη του πρόοδο της Ελλάδος, είναι η ενίσχυση των εχθρών της Εκκλησίας ώστε αυτοί να φέρουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια για να αποτρέψουν τη βίωση της χριστιανικής ζωής. Επειδή δε, διαπιστώνει ότι η ουσία του Έθνους μας είναι η Εκκλησία, στρέφεται και εναντίον αυτής της ιδέας του Έθνους!

Παραθέτουμε τη σχετική παράγραφο κατά γράμμα για να μή θεωρηθούμε συκοφάντες: «Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την αδιαφορία απέναντι σε εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό, μια χωρίς απήχηση ελληνική χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και να αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του Έθνους και στη χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμονεί κινδύνους σε μια σύγχρονη παρουσία, που πρέπει να έχει η Ελλάδα»!

Όταν τόσο απροκάλυπτα εμφανίζονται οι προθέσεις και τα αντιχριστιανικά σχέδια των κρατούντων για την εξάλειψη της πίστεως από την ζωή της πατρίδος μας, τότε δεν υπάρχουν περι-θώρια για περιφερειακές μάχες και εξειδικευμένες κριτικές. Τώρα είναι ώρα να σημάνη Πανελλήνιος Συναγερμός και να καλέσουμε τον λαό να πάρη τα πνευματικά όπλα και να απαιτήση την οριοθέτηση του τι σημαίνει να είσαι πραγματικός Έλληνας, γιατί πραγματικός Έλληνας μέχρι χθες εσήμαινε τον Ορθόδοξο χριστιανό. Ακόμη και οι ανά τον κόσμο Ορθόδοξες Εκκλησίες χαρακτηρίζονται αποκλειστικά με την φράση «Ελληνική Εκκλησία»! Όλοι γνωρίζουν την Ελλάδα σαν την μόνη αμιγώς Ορθόδοξη χώρα, όπως όλοι, επίσης, γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που κυβερνάται –όπως οι δικτατορίες– από την ιδεολογική μειοψηφία της, από μιά δυναμική αντιεκκλησιαστική μειοψηφία, με κοινοβουλευτικό, όμως, μανδύα.

Αυτά που γράφουμε είναι πολύ ήπια και συγκρατημένα, αν αναλογισθή κανείς ότι ο πολύς κόσμος αγνοεί το βάθος της διαβρώσεως που έχει συντελεσθή στην πάλαι ποτέ ευσεβή πατρίδα μας. Αρκεί να αναφερθούμε μόνο σε ένα από τα πολλά προεδρικά διατάγματα που αγνοεί ο Ελληνικός λαός και που, άν γνώριζε, θα έφριττε. Αντλώ από το διαδίκτυο:

«Με το υπ’ αριθμόν 182 Προεδρικό Διάταγμα (22-3-1978), το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (Κ.Ι.Σ.) έγινε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου(!) και έχει (και ασκεί) δικαιώματα, τα οποία μόνο το Κράτος μπορεί να ασκήσει. Ειδικότερα, με αυτό το Π.Δ.:  “Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (Ελλάδος) δικαιούται να εισπράττει φόρους, για δική του χρήση, από τους εβραίους που διαμένουν στην Ελλάδα, αντί του ελληνικού κράτους»!!!  Με απλά λόγια, κανένας εβραίος δεν πληρώνει φόρο στο ελληνικό δημόσιο, αλλά μόνο στο Κ.Ι.Σ.!!!  Επειδή όμως ο νόμος «επεκτάθηκε», αργότερα, αποφασίσθηκε πως και οι χριστιανοί που μετέχουν στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (σημ.: πολλοί πολιτευτές μεταξύ των άλλων μετέχουν σ’ αυτό), απαλλάσσονται της υποχρεώσεως καταβολής φόρων στο ελληνικό δημόσιο…!!!  Εάν μάλιστα αναλογισθούμε ότι το Κ.Ι.Σ. έχει αυθαίρετα απαγορεύσει ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΕΣ τη διέλευση των Ελλήνων από την οδό Μελιδόνη στον Κεραμεικό, όπου στεγάζεται η Συναγωγή και άλλα εβραϊκά διοικητικά κτίρια, σε έναν χώρο όπου βρίσκονται ερείπια του αρχαίου νεκροταφείου του Κεραμεικού, δημιουργούνται πολλά εύλογα ερωτηματικά, αναφορικά με την ταυτότητα αυτών που κατέχουν πραγματικά τα ηνία της εξουσίας στην Ελλάδα…  Το Κ.Ι.Σ. πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να δέχεται περιουσίες εβραίων και να φορολογή αυτούς, υποκαθιστώντας το Ελληνικό κράτος, γεγονός πρωτοφανές, είναι παράλληλα απαλλαγμένο και το ίδιο από την καταβολή φόρων, όσον αφορά στη διαχείριση των πόρων του.  Επιπλέον το Κ.Ι.Σ. δεν καταβάλλει κανένα φόρο στο Ελλαδικό κράτος για την απόκτηση, δωρεά, αγορά, οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας, ενώ παράλληλα δικαιούται να εισάγη αδασμολόγητα προϊόντα προς εβραϊκή χρήση.  Κατ’ επέκταση, το Κ.Ι.Σ. έχει συγκροτήσει όπως προκύπτει από τον εσωτερικό του κανονισμό, έναν αυτάρκη και αυτοδιοικούμενο οργανισμό που επεκτείνεται σε όλους τους νομοθετικούς, αστυνομικούς, δικαστικούς, διοικητικούς, θρησκευτικούς, εκπαιδευτικούς, οικονομικούς, κ.α. τομείς, υποδομή η οποία απαιτείται για τη λειτουργία ενός ανεξάρτητου κράτους.  Τα προνόμια τα οποία έχουν παραχωρηθεί από το ελληνικό κράτος στο Κ.Ι.Σ. είναι παράνομα και αντισυνταγματικά, αφού με τον συγκεκριμένο κανονισμό του Κ.Ι.Σ., αυτοβούλως έχει δημιουργηθεί ένα “κράτος εν κράτει” από την ελληνική εβραϊκή κοινότητα. Και μάλιστα, αυτό το “κράτος” δεν μετέχει σε καμμία υποχρέωση έναντι του ελληνικού κράτους και απλά εισπράττει χωρίς ποτέ να αποδίδη τίποτε προς το ελληνικό δημόσιο»!…
Αυτά πρέπει να αξιολογηθούν σε συσχετισμό με την επιχείρηση “λεηλασίας της Εκκλησίας”, που έχει ξεκινήσει η Ελληνική Βουλή, κατασυκοφαντώντας και διασύροντας την Εκκλησία για να αποστρέψη το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τούς πραγματικούς αιτίους της οικονομικής εξαθλιώσεως του λαού και να το στρέψη εναντίον της πνευματικής Μητέρας του Έθνους μας.

Γι’ αυτά και για άλλα πολλά το περιοδικό μας αισθάνεται την ανάγκη να δώση προτεραιότητα στον αγώνα για την διάσωση της ιδιομορφίας του Έθνους μας, γιατί αυτός ο αγώνας γινόταν πάντοτε, όταν η πίστη του Χριστού ήταν το «κινδυνευόμενον».

Από τα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου μέχρι χθές, όλοι οι Ρωμηοί ρίχνονταν στη μάχη «για του Χριστού την πίστη την Αγία»!

Θέλουμε να προλάβουμε μερικούς, που ενδέχεται να μας παρεξηγούν επειδή παραμερίζουμε άλλα θεολογικά και εορτολογικά θέματα και επικεντρωνόμαστε σε θέματα που έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζονται πολιτικά. Απαντούμε, λοιπόν, στο δυνητικό ερώτημά τους, λέγοντας ότι δεν συμμεριζόμαστε την άποψη πως τα θέματα που θίγουμε είναι πολιτικά, με την έννοια της εμπλοκής μας στην κοσμική εξουσία, αλλά τα θεωρούμε κατ’ εξοχήν πνευματικά, αφού ο πολιτισμός, το φρόνημα των πολιτών, η παιδεία, η ιστορία, η καθημερινή πρακτική, η βιοτή, η τιμιότητα, ο σεβασμός, το ήθος ενός λαού, είναι ο εκφραστής, ο καθρέπτης και ο δείκτης της ποιότητος των πιστευμάτων του και όχι μόνο οι θρησκευτικές ή και οι θεολογικές γνώσεις των ανθρώπων, όταν αυτές δεν μπορούν να αφομοιωθούν και να μεταποιηθούν σε χριστιανική ζωή.

Όταν γράφουμε, λοιπόν, εναντίον εκείνων που δηλητηριάζουν τις πνευματικές ρίζες του λαού μας, εναντίον εκείνων που καλούν τον λαό να απειθήση στις αρχές και στίς επιταγές του Ευαγγελίου και να προσαρμοσθή στά κοιλιόπνευστα κελεύσματα των Διεθνών Κέντρων αποχριστιανισμού της Γης, τότε, πιστεύουμε ότι ο αγώνας μας δίδεται στην καρδιά του εχθρού της Αλήθειας και όχι στο περιθώριο.

Αναμφισβήτητα είναι σπουδαίοι οι αγώνες εναντίον του Οικουμενισμού, εναντίον των αιρέσεων, του πολιτικού γάμου, των ταυτοτήτων, των ολοκληρωτικών ηλεκτρονικών ελέγχων που τρομοκρατούν τους χριστιανούς κ. ά. Σ’ αυτούς τους αγώνες συμμετέχω ολόψυχα και ανεπιφύλακτα, με τις μικρές μου δυνάμεις, από τα πρώτα μου ιερατικά χρόνια. Σε μάχες σκληρές και σε καιρούς που αυτά τα θέματα είχαν κατεπείγουσα προτεραιότητα. Γιατί πάντοτε πρέπει να είμαστε άγρυπνοι και να μήν υποστέλλουμε την σημαία του πνευματικού αγώνος ούτε μπροστά στην παραμικρή υποψία νοθείας της πίστεώς μας.

Αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχουμε την πολυτέλεια να υπερασπισθούμε το πνευματικό μας “παντεσπάνι”, γιατί αφανίζεται, χωρίς να το πάρουμε είδηση, ολόκληρη η Ορθόδοξη πίστη μας, αφού το επίσημο κράτος έχει αποδυθεί σε καμουφλαρισμένον απηνή διωγμό της Εκκλησιαστικής ζωής. Σήμερα δεν είναι πρώτος εχθρός ο Οικουμενισμός, παρ’ ότι παραμένει βασικός εχθρός. Και δεν είναι πρώτος εχθρός, γιατί σήμερα δεν κυβερνάει την πατρίδα μας το Βατικανό, αλλά αμοραλιστές κυβερνήτες που δεν επιδιώκουν μόνο να τροποποιήσουν την Ορθοδοξία, σύμφωνα με τα αιρετικά δόγματα αλλά και να εξαφανίσουν κάθε πράξη, πίστευμα ή και σύμβολο ακόμη που θυμίζει χριστιανισμό.

Πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μάχες δεν δίδονται πάντοτε στο ίδιο μέτωπο, γιατί ο εχθρός αλλάζει και τακτική και σύστημα. Συνεπώς, όταν προσπαθούμε να διαφωτίσουμε τον λαό να αποπέμψη κυβερνήτες, που είναι ξένοι πρός το φρόνημα της Εκκλησίας και να προτρέψη πιστούς ανθρώπους να ασχοληθούν με τα κοινά, τότε ο αγώνας μας προασπίζει την Ορθοδοξία και από όλους τούς υπολοίπους εχθρούς της, αφού οι πιστοί άρχοντες είναι εκείνοι που αναδείχθηκαν σε όλες τις περιόδους της ιστορίας ως υπέρμαχοί της.

Το αντίθετο, όμως, δεν συμβαίνει. Όταν κάνουμε αγώνες μόνο εναντίον του Οικουμενισμού ή ζητιανεύουμε από τους εκάστοτε κρατούντες τα αυτονόητα πνευματικά μας δικαιώματα, αφήνοντας ασήμαντες αντιεκκλησιατικές μειοψηφίες να κυβερνούν, δηλαδή να διαφθείρουν το λαό σε όλους τους τομείς και να υβρίζουν την Εκκλησία, τότε οι όποιοι αγώνες μας υπέρ της ευσεβείας μοιάζουν με γραφικά ξεσπάσματα, που εκτονώνουν τον ψυχισμό μας χωρίς, όμως, να φέρνουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Εξ άλλου, είναι γνωστό ότι αυτοί οι κληρικοί που πρωτοστατούν υπέρ του Οικουμενισμού είναι απόλυτα και κατά πάντα εναρμονισμένοι με τούς κρατούντες, αφού είναι πια παγκοίνως γνωστό ότι οι από του αιώνος Οικουμενισταί είναι, συν τοις άλλοις, άνθρωποι χαλαρών πνευματικών αλλά και ηθικών δεσμών!

Η ώρα είναι περασμένη. Όμως το έλεος του Θεού μπορεί και στην περασμένη ώρα να δώση παράταση. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι τον κίνδυνο σε όλη του την έκταση και να συντονισθούμε απ’ άκρου εις άκρον της Πατρίδος μας σε κοινό αποτελεσματικό αγώνα, με στόχο καίριο, με πόθο ιερό και την αδιάλειπτη ενδόμυχη ικεσία προς τον φιλάνθρωπο Θεόν και Πατέρα μας: «Ανάστα Κύριε, βοήθησον ημίν ένεκεν της δόξης του ονόματός Σου»! «Ανάστησον, Κύριε, την Σκηνήν την πεπτωκυίαν», την Ελλάδα Σου!

Από το περιοδικό Ενοριακή ΕΥΛΟΓΙΑ, Απρίλιος 2010, Αρ. Φύλλου 94.

Αίρε με ασυγκράτητη χαρά, θυγατέρα της Σιών. Απόλαυσε βαθιά χαρά και αναγάλλιασε, ολόκληρη του Χριστού η Εκκλησία. Έρχεται πάλι σε σένα ο Βασιλιάς. Ο νυμφίος σου έρχεται καθισμένος στο πουλάρι, όπως σε θρόνο. Ας βγούμε να Τον προϋπαντήσουμε. Ας βιαστούμε να δούμε τη δόξα Του. Ας προλάβωμε να τιμήσωμε τον ερχομό Του με χαρά. Άλλη μια φορά σωτηρία στον κόσμο, πάλι ο Θεός έρχεται για να σταυρωθή. Ο Βασιλιάς της Σιών, η προσδοκία των εθνών, ξαναέρχεται σ᾽ αυτήν και χαρίζει πάλι τη σωτηρία στον κόσμο. Το φως άλλη μια φορά μας επισκέπτεται και η πλάνη διαλύεται, η αλήθεια λουλουδίζει, χορεύει η Εκκλησία και χηρεύει η Συναγωγή. Παλι ντροπιάζονται οι δαίμονες, σκορπίζει η κατάρα, και πάλι ταράζονται οι Εβραίοι, συντρίβεται ο δράκοντας, χαίρονται τα Έθνη και η Σιών στολίζεται. Έρχεται ο Χριστός καθισμένος στο πουλάρι, όπως σε θρόνο. Αναγαλλιάστε ουρανοί. Υμνήστε Άγγελοι. Ευφρανθήτε τα βουνά. Σκιρτήστε λόφοι. Παφλάστε ποταμοί. Ο λαός της Σιών χορέψετε, οι Εκκλησίες χαρήτε. Ψαλλετε Ιερείς, προφήτες ελάτε πρώτοι, ευαγγελιστήτε μαθηταί, υποδεχθήτε λαοί. Τρέξτε μαζί και οι γέροντες, χορέψετε μητέρες και τα νήπια τραγουδήστε. Φωνάξτε νέοι, οι φυλές μαζευτήτε. Καθε πλάσμα, κάθε ύπαρξη, κάθε τάξη, κάθε τι που αναπνέει, όλη η γη, κάθε αξίωμα, όλες οι ηλικίες, όλες οι αρχές των εθνών, όλες οι βασιλείες, ας υποδεχθούν βασιλικά το βασιλιά των βασιλέων, δεσποτικά των δεσποτών το Δεσπότη. Ας προσκυνήσωμε, ας τραγουδήσωμε θεϊκά τραγούδια στο Θεο των Θεών, στον αιώνιο νυμφίο θεϊκούς νυφιάτικους χορούς, ας χορέψωμε. Χαρούμενοι ας ανάψωμε τις χαρωπές λαμπάδες μας, τούς χιτώνες των ψυχών μας, όπως ταιριάζει για να τιμήσουμε τον Θεο, ας αλλάξωμε. Ας ετοιμάσωμε όμορφα τούς δρόμους της ζωής, τα βαΐα της νίκης ας κρατήσωμε για το νικητή του θανάτου. Και ας σείσωμε τούς βλαστούς της ελιάς στο βλαστό της Μαρίας. Αγγελικά ας υμνήσουμε το Θεο των Αγγέλων. Ας κραυγάσωμε μαζί με τα παιδιά, όπως πρέπει στο Θεο. Μαζί με το πλήθος και εμείς την κραυγή του πλήθους ας πούμε: «Ωσαννά, στον ουρανό. Ευλογημένος αυτός που έρχεται στ᾽ όνομα του Θεού». Ο Θεός και ο Κυριος φάνηκε σαν φως, έλαμψε σ᾽ εμάς που καθόμασταν στο σκότος και τη σκια του θανάτου. Εφάνηκε η επανόρθωση για όσους έπεσαν, φάνηκε η σωτηρία των αιχμαλώτων, φάνηκε η ανάβλεψη των τυφλών, φάνηκε η παρηγορία για όσους πενθούν, φάνηκε η ανάπαυση όσων κοπιάζουν. Φανηκε των διψασμένων το ξεδίψασμα. Φανηκε η δικαίωση των αδικημένων. Φανηκε των απελπισμένων η λύτρωση. Φανηκε η ένωση των χωρισμένων. Φανηκε η θεραπεία των ασθενών. Φανηκε η γαλήνη όσων είχαν βρεθή σε τρικυμία.
Γι᾽ αυτό και εμείς μαζί με το πλήθος ας φωνάξωμε σήμερα στο Χριστό:«Ωσαννά», που θα πει «Σώσε μας ο ουράνιος Θεός». Ω καινούργια πράγματα, θαύματα ανέλπιστα! Χτες ο Χριστός ανέστησε το Λαζαρο, σήμερα ο Ίδιος βαδίζει προς το θάνατο. Σε άλλον χτες, σαν Ζωη, τη ζωη εχάρισε και σήμερα ο ζωοδότης έρχεται στο θάνατο. Χτες έλυσε τα σάβανα του Λαζάρου, σήμερα έρχεται να τυλιχτή στα σάβανα ο Ίδιος, θεληματικά. Χτες από το σκοτάδι έβγαλε τον άνθρωπο. Σημερα για τον άνθρωπο έρχεται να μπη στα σκότη και τη σκια του θανάτου. Χτες, έξι μέρες πριν από το Πασχα, ζωντανό και με τις πέντε αισθήσεις, τον τετραήμερο ο Τριήμερος, στις δυο αδελφές τον ένα αδελφό τους χαρίζει. Και σήμερα βαδίζει στο Σταυρό. Στη Μαρία τον τετραήμερο νεκρό χαρίζει, ενώ στην Εκκλησία τριήμερο χαρίζει τον Εαυτό Του ο Χριστός. Εκεί μόνο η Βηθανία θαυμάζει. Εδώ εορτάζει ολόκληρη η Εκκλησία. Εορτάζει την εορτή των εορτών, έχοντας στο μέσο το βασιλιά των αΰλων Δυνάμεων, ως Νυμφίο μαζί και Βασιλιά. Εορτάζει εορτή, σαν ελιά κατάκαρπη στον κήπο του Θεού, που πυκνόφυλλη πάντα σκιάζει. Εορτάζει η Εκκλησία εορτή, και είναι σαν κρίνο ανοιξιάτικο, όπου ο Χριστός είναι το αληθινό κρίνο, το θαλερό, που δεν κρίνει αλλά σώζει τον κόσμο. Όπου ο Χριστός είναι το γιατρευτικό βότανο, που γιατρεύει αληθινά τα πάθη των αρρώστων. Όπου ο Χριστός είναι το αμπέλι που λέει: «Εγώ είμαι το αμπέλι το αληθινό.» Όπου ο ελαιώνας ο Οποίος αληθινά ελεεί όσους ελπίζουν σ᾽ Αυτόν. Εκεί είναι όπου εβλάστησε ο κλάδος ο προαιώνιος από τη ρίζα του Ιεσσαί, χωρίς να καλλιεργήση και να σκάψη ο γεωργός. Εκεί όπου βρίσκεται η αέναη πηγή. Εκεί όπου δεν υπάρχει Φυσών και Γεών, Τιγρις και Ευφράτης, αλλά Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης, που ποτίζουν της Εκκλησίας του Χριστού το περιβόλι. Εκεί όπου όλη σήμερα η νεολαία, καθώς ελαία κατάκαρπη γεμάτη από ελιές, τον ελεήμονα Χριστό παρακαλούμε. Φυτεμένοι στο κτήμα του Χριστού, ανοιξιάτικα μέσα στον κήπο Του ανθισμένοι, εορτάζομε την εορτή μας, βλέποντας ότι έχει υποχωρήσει η χειμωνιά του Νομου.
Γιόρταζε, Εκκλησία του Χριστού, όχι τυπικά και σωματικά, αλλά χορεύοντας χορό πνευματικό. Γιόρταζε τη γιορτη σου, βλέποντας την πτώση των ειδώλων και ζώντας τη δική σου ανάσταση. Προσθέτω τη φωνή μου στην ιερή και ισχυρή φωνή του Παύλου: «Περασαν τα παλιά· όλα ιδού, έχουν γίνει καινούργια». Αλλά και ανέλπιστα. Γι᾽ αυτό χαρήτε, χαρήτε, νεολαία του Χριστού. Είστε η Εκκλησία του Χριστού. Γιόρταζε, η Εκκλησία, η κόρη του Θεού και αγαλλίασε. Δική σου είναι ακέραια η δόξα, γνήσια κόρη του βασιλιά Χριστού. Και δεν είσαι η χήρα κάποιου αλλά του Θεού η σύζυγος, που ανθίζεις, όχι στ᾽ αριστερά του Θεού για τούς ειδωλολάτρες, αλλά στα δεξιά. Είσαι το λουλούδι της θεογνωσίας. Δεν σε μολύνει αίμα δουλικό, αλλά του Θεού το Αίμα σε σφραγίζει. Δεν λατρεύεις τον Ωβήλ αλλά τον Εμμανουήλ. Δεν ανυμνείς την Τρωάδα αλλά την Τριάδα. Δεν τιμάς τον Πλάτωνα παρά τον Παντοκράτορα Θεο μας. Δεν τιμάς τον αλεξίκακο Ηρακλή, αλλά τον Παράκλητο, τον ποιητή των όλων. Δεν προσκυνείς τον Αριστοτέλη που σ᾽ έκαμε σοφό, αλλά τον Θεο που σ᾽ έσωσε για όλους τούς αιώνες. Έπεσε ο Κρόνος γιατί προσέλαβε σάρκα ο Θεός Λογος. Δεν γεννήθηκε με συνέργεια ανδρός αλλά γεννήθηκε με δύναμη Θεού από τη Μαρία. Προσέξετε τη χάρη της ημέρας. Δήτε τη λαμπρότητα της εορτής. Χαίρε λοιπόν και αγαλλίασε, της Σιών κόρη. Γεμισε ευφροσύνη και αναγάλλιασε όλη η Εκκλησία του Χριστού. Γυρισε γύρω τα μάτια σου και κοίταξε μαζεμένα τώρα, τα σκορπισμένα πρώτα στα έθνη παιδιά σου. Δες της γιορτής την ευλάβεια. Δες του λαού τούς σύμφωνους ύμνους. Δες όλες τις γλώσσες ενωμένες, όλα τα στόματα σαν να ᾽ναι ένα να αναπέμπουν δοξολογικά τον ίδιο ύμνο. Δες τα πρόβατα που πρώτα είχαν ξεγλιστρίσει έξω από την πόρτα σου να είναι τώρα στην αγκαλιά σου. Άκουσε των εθνών την επιφήμιση, που είναι των ασωμάτων Αγγέλων η μίμηση. Πρόσεξε την αρμονία των αγγελικών χορών. Πρόσεξε ανθρώπων πλήθος που μοιάζει με παρατάξεις Αγγέλων. Θεώρησε τούς ψαλμούς σαν ύμνους Αγγέλων και τα παιδιά σαν άκακα αρνάκια που ψάλλουν στο Χριστό και λένε: «Ωσαννά στον ουράνιο Θεο. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται.» Μαζί τους χτύπησε χαρούμενα και πανηγυρικά και το χέρι σου και φώναξε με καθαρή και λιονταρήσια φωνή λόγους εόρτιους και ευχαριστήριους. Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός, σ᾽ εμένα που ήμουν κάποτε άτεκνη και ασήμαντη στείρα. Ευλογημένος Αυτός που ήρθε, αλλά και που έρχεται στ᾽ όνομα του Κυρίου. Θεός μας και Κυριος είναι και φάνηκε για μας Αυτός που έρχεται και που ο κόσμος ολόκληρος δεν μπορεί να Τον περικλείσει. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται χωρίς να απομακρύνεται από τον ουρανό. Ευλογημένος ας είναι Αυτός που έρχεται ως άνθρωπος, και που θα έρθει πάλι ως Θεός. Ευλογημένος Αυτός που ήρθε σ᾽ εμένα συμβολικά καβαλλικεύοντας σε γαϊδουράκι σαν να ᾽ταν πάνω σε Χερουβίμ. Άκουσε τι μας λέει ο ιεροκήρυκας Ευαγγελιστής της εορτής.
Όταν πλησίαζε ο Κυριος στη Βηθφαγή και στη Βηθανία, κοντα στο βουνό που λέγεται των Ελαιών, έστειλε δύο από τούς μαθητάς Του παραγγέλλοντάς τους: «Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό και καθώς μπαίνετε θα βρήτε γαϊδουράκι δεμένο. Λυστε το και φέρτε το εδώ.» Έκαμαν οι Μαθηταί όπως τούς παράγγειλε ο Ιησούς. Έστρωσαν τα ρούχα τους στο γαϊδουράκι και καβαλλίκεψε ο Ιησούς. Και όταν έφτασε στούς πρόποδες του βουνού, ο κόσμος που είχε συναχτή για την εορτή, πήραν κλαδιά φοινίκων και βγήκαν να υποδεχθούν τον Ιησού. Και όσοι πήγαιναν μπροστά και όσοι ακολουθούσαν φώναζαν: «Ωσαννά στο γιο του Δαυΐδ, ευλογημένος Αυτός που έρχεται στ᾽ όνομα του Κυρίου.» Αυτή είναι η Δεσποτική παρουσία στην παρούσα εορτή μας. Αυτή είναι η παλαιά και η νέα παραμονή στην Σιών του Βασιλέως των Βασιλέων. Αυτή είναι η πανηγυρική και πάνδημη έλευση της σημερινής ημέρας του Δημιουργού των όλων. Γι᾽ αυτό, αδελφοί μου, τώρα, όλο το πλήθος που ήρθαμε στην εορτή, ας βγούμε να Τον υποδεχτούμε, ορατοί και αόρατοι εορτασταί, οι προφήτες που προηγούνται χρονικά, και οι διδάσκαλοι και όσοι ακολουθούν το γαϊδουράκι, όλοι όσους δένει αναμεταξύ τους η πίστη στο Θεο. Σημερα τα ουράνια με τα επίγεια και τα καταχθόνια μαζί ας ψάλλουν. Καθε στόμα και πνεύμα ας ανοίξη για τη δοξολογία του Θεού. Τα Χερουβίμ βροντοφωνήστε: «Άγιος, άγιος, άγιος, Κυριος ο Τρισάγιος, Σαβαώθ· από τη δόξα Του γεμάτος ο ουρανός και η γη.» Σεραφείμ, υμνήστε, προφήτες, κηρύξετε. Ας λέη ο άλλος:«Χαίρε, Κορη της Σιών, διαλάλησε, Κορη της Ιερουσαλήμ.» Και ο άλλος ας κραυγάση ατενίζοντας το βασιλέα Χριστό: «Ιδού το αρνι του Θεού, που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου.» Κι άλλος ας διαλαλήση για τον Ίδιο τον Κυριο: «Αυτός είναι ο Θεός μας· δεν θα σταθή άλλος κοντα Του.» Και κάποιος άλλος ας προσθέση: « Ιδού ο άνθρωπος μαζί και Θεός, Ανατολή είναι το όνομά Του.» Και ο Δαυΐδ ατενίζοντας το Χριστό που προήλθε από τη γενιά του, ας ψάλλη: « Είναι Θεός και Κυριος μας και παρουσιάστηκε για μας.» Καποιος άλλος το γόνυ κλίνοντας ας πη στο Χριστό: «Ολόκληρη η γη ας σε προσκυνήση.» Και άλλος ας προτρέψη τούς λαούς: «Συγκροτήστε γιορτη στον ίσκιο ως τις άκρες του θυσιαστηρίου.»
Έτσι γινόταν παλαιά ο ερχομός του Κυρίου μας με το πουλάρι στη Σιών. Πανδημη ομόνοια, οι χοροί των Πατέρων, των δικαίων ο λαός, τα πνεύματα των προφητών, τα παιδιά των Εβραίων, τα νήπια των μητέρων, τα πλήθη των Αγγέλων. Άλλοι άπλωναν τις φτερούγες τους, άλλοι κρατούσαν τα βάγια κι άλλοι ακολουθούσαν. Τούτοι έκοβαν κλαδιά, εκείνοι έπλεκαν στεφάνια, αυτοί έλυναν το γαϊδουράκι, άλλοι έστρωναν τα ρούχα τους, άλλοι άνοιγαν τις πύλες κι άλλοι καθάριζαν του δρόμους. Αυτοί ετοίμαζαν το γαϊδουράκι κι εκείνοι διαλαλούσαν τη νίκη, άλλοι κουνούσαν τα κλαδιά κι άλλοι έλεγαν στα νήπια: «Υμνήστε, παιδιά, το Κυριο». Τα παιδιά αποκρίνονταν: «Ωσαννά, ευλογημένος Αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου.» Ω καινούργια πράγματα κι ανέλπιστα θαύματα της εορτής. Τα παιδιά σαν θεολόγοι χαρακτηρίζουν ως Θεο το Χριστό και οι ιερείς τον υβρίζουν. Τον προσκυνούν παιδιά που θηλάζουν, και δείχνουν ασέβεια οι διδάσκαλοι. Τα παιδιά τραγουδούν «Ωσαννά» και οι Εβραίοι κραυγάζουν να σταυρωθή. Αυτά έρχονται με τα βάγια στο Χριστό κι εκείνοι Τον ζυγώνουν με μαχαίρια. Αυτά κόβουν κλαδιά κι εκείνοι ετοιμάζουν το ξύλο του Σταυρού. Τα παιδιά στρώνουν τα ρούχα τους στο Χριστό και οι ιερείς σκίζουν τα ρούχα του Χριστού. Τα παιδιά ανεβάζουν το Χριστό στο γαϊδουράκι κι οι γέροντες ανεβάζουν το Χριστό στο Σταυρό. Τα παιδιά προσκύνησαν τα πόδια του Χριστού κι εκείνοι κάρφωσαν με τα καρφιά τα πόδια του Χριστού.Τα παιδιά Του αφιερώνουν τον ύμνο κι αυτοί Του προσφέρουν το ξίδι. Τα παιδιά την τιμή και τη χολή εκείνοι. Τα παιδιά κουνούν τα βάγια κι αυτοί με τη ρομφαία Τον τρυπούν. Τα παιδιά υμνούν το Χριστό πάνω στο πουλάρι κι αυτοί Τον αναβάτη του πουλαριού πουλούν.
«Το βόδι κατάλαβε τον Κυριο του, όταν πλησίασε στη φάτνη Του κι οι λαοί αναγνώρισαν τον κατακτητή τους. Ο Ισραήλ μόνο δεν αναγνώρισε το Χριστό το Θεο του.» Οι άγριες κάποτε φυλές, θεοφίλητες έγιναν, οι άνομοι έννομοι και οι έννομοι παράνομοι. Ας είναι. Δεν ντράπηκες τούς προφήτες, σκότωσες τούς ιερείς, διέστρεψες τις Γραφές, κατέλυσες το Νομο, καταπριόνισες τούς δικαίους, αψήφησες το Μωυσή, κατέσφαξες τούς γιούς, εβεβήλωσες το Ναο, παράτησες το Θεο, δεν επίστεψες στο Χριστό, εξευτέλισες τα θαύματα, δυσπίστησες για το Λαζαρο, δεν επίστεψες στούς τυφλούς που ξαναβρήκαν το φως τους. Καλά όλα αυτά. Τι έχεις όμως να πης γι᾽ αυτά τα παιδιά; Τι δογματίζεις για τον ύμνο των νηπίων; Πες μου ποιός τα εφώτισε; Ποιός τα εδίδαξε; Η ποιός τα παρώτρυνε και τούς έδωσε τη γνώση; Ποιός ξαφνικά στ᾽ αμάθητα παιδιά έδωσε το λόγο, αν όχι ο Χριστός ο προαιώνιος Λογος; Τωρα οι νέοι και τα παιδιά και τα νήπια, που με το ένα χέρι κρατούν το μητρικό μαστό, τον αγγελικό ύμνο αναμέλπουν. Κρατούνε το μαστό με το ένα χέρι και με το άλλο κουνούνε τα κλαδιά στο Χριστό. Τα παιδιά, η φύση χωρίς να έχη πείρα του λόγου, θεολογούν: αμέσως το λόγο τον προφητικό, των Αγγέλων τον ύμνο προσφέρουν, σαν δώρο στο Θεο και κραυγάζουν : «Ωσαννά στον ουρανό. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται στο όνομα Κυρίου. Είναι ο Θεός και Κυριος μας κι ήρθε για μας.»
Μεσα στο ξέσπασμα της χαράς και της εορτής, παίρνοντας θάρρος απευθύνω τις ερωτήσεις μου σ᾽ αυτά τα ένθεα παιδιά. Τι λέτε, παιδιά του Θεού, του Θεού υμνολόγοι. Πως συγχρονίζετε τις φωνές σας με τον ύμνο των Χερουβίμ; Και πως, ενώ σαν άνθρωπο βλέπετε το Χριστό στο γαϊδουράκι, κραυγάζετε όπως ταιριάζει στο Θεο «Ωσαννά στον ουράνιο»; Ναι, μας λένε τα παιδιά με τη θεία γλώσσα. Στο γαϊδουράκι κάθεται ο Χριστός, χωρίς να απομακρύνεται καθόλου από τον πατρικό κόλπο. Στο γαϊδουράκι κάθεται, αλλά το θρόνο των Χερουβίμ δεν εγκαταλείπει. Αλλά Αυτός ο ένσαρκος που ζει ανάμεσα στούς θνητούς, ο Ίδιος συγχρόνως και στον ουρανό υπάρχει αληθινός Θεός, ο Κυριος των πάντων, του κόσμου, των εθνών. Είναι ο αληθινός Θεός και ο δωρητής. Είναι ο δημιουργός και ο οδηγός και ο Σωτήρας όλων. Αυτός κάμει την είσοδό Του στην κάτω Ιερουσαλήμ και δεν απομακρύνεται από την ανωτέρω. Αυτός είναι ο δημιουργός των αιώνων. Έρχεται από την αιωνιότητα και πορεύεται στην αιωνιότητα. Αυτός είναι ο μόνος δημιουργός του ουρανού. Αυτός βαδίζει στη θάλασσα σαν να είναι στη γη. Αυτός τυλίγει τη θάλασσα με την ομίχλη. Αυτός έβαλε κορωνίδα του κόσμου τον άνθρωπο. Αυτός ερρύθμισε τα όρια των θαλασσών. Αυτός άπλωσε τη γη μετέωρη στο κενό. Αυτός φρόντισε την ομορφιά των λουλουδιών. Αυτός άπλωσε σαν ρούχο τον ουρανό και με λαμπρά τον εστόλισε αστέρια. Αυτόν τρέμουν τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ φοβούνται. Αυτόν υμνεί ο ήλιος και δοξολογεί η σελήνη. Αυτόν ψάλλουν τα άστρα κι υπηρετούν οι πηγές. Αυτόν φοβούνται οι άβυσσοι, μπροστά Του τα τάρταρα δειλιάζουν. Σ᾽ Αυτόν υπακούουν τα θηρία της θάλασσας κι οι δράκοντες τρέμουν. Αυτόν υπηρετούν οι βροχές και τα πνεύματα σέβονται. Αυτός έδωσε στον καθένα το φυσικό του, εδημιούργησε τα πλάσματα, χώρισε τις τάξεις. Αυτός είναι ο Δημιουργός των όντων της γης και του ουρανού, ο Θεός και Κυριος μας. Σ᾽ Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στούς αιώνες. Αμήν.

Πηγή: mkka.blogspot.com

[local /files/2010/03/max-keiser-greeks-beware-of-the-imf.flv nolink]
Πηγή: http://omadeon.wordpress.com

ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ’.

Παν δάνειον αποδεικνύει την αδυναμίαν του Κράτους και την μη κατανόησιν των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμονται ως η σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής των κυβερνώντων, οίτινες αντί να λαμβάνωσιν ό,τι αναγκαιοί αυτοίς δια πρόσκαιρου φορολογίας παρά των υπηκόων των, έρχονται με τεταμένας τας χείρας να ζητώσιν ελεημοσύνην παρά των τραπεζιτών μας.

Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλαι,  τας οποίας εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι δυνατόν ν’αποσπάση τις από του σώματος του Κράτους, εάν δεν αποσπασθώσι μόναι των ή δεν τας απορρίψη αυτό τούτο το Κράτος ριζικώς.Τα χριστιανικά όμως Κράτη δεν τας αποσπώσιν, αλλ’ εξακολουθούσι να επιθέτωσι νέας τοιαύτας εις το σώμα των, ούτως ώστε αμετακλήτως θα καταστραφώσιν εξ αιτίας της εκουσίας ταύτης αφαιμάξεως…….

Πραγματικώς τι άλλο παριστά το δάνειον και ιδίως το εξωτερικόν; Το δάνειον είναι η έκδοσις κυβερνητικών τραπεζογραμματίων υπεχόντων υποχρέωσιν ωρισμένου τινός τόκου, αναλόγου προς το ποσόν του δανεισθέντος κεφαλαίου. Εάν το δάνειον έχη τόκον 5%, εντός είκοσιν ετών το Κράτος έχει πληρώσει άνευ ουδεμιάς ωφελείας τόκον ίσον προς το δάνειον, εντός 40 ετών διπλάσιον, εντός 60 ετών τριπλάσιον ποσόν και το χρέος παραμένει πάντοτε χρέος ανεξόφλητον!

Η φορολογία των πτωχών είναι σπορά επαναστάσεως και είναι επομένως καταστρεπτική δια το Κράτος, το οποίον χάνει μεγάλα κέρδη, επιδιώκον μικρά ωφελήματα. Ανεξαρτήτως τούτου η φορολογία των κεφαλαιούχων θα ελαττώση την αύξησιν του πλούτου παρά τοις ιδιώταις, εις τας χείρας των οποίων έχομεν νυν συγκεντρώσει τούτον, ίνα χρησιμεύση ως αντιστάθμισμα κατά της κυβερνητικής ισχύος των Χριστιανών, δηλαδή των οικονομικών του Κράτους.Φορολογία προοδευτική θα δώση πολύ μεγαλύτερον εισόδημα από την αναλογικήν φορολογίαν της σήμερον, ήτις μας είναι χρήσιμον μόνον δια να διεγείρωμεν ταραχάς και δυσαρέσκειας μεταξύ των Χριστιανών.

Πηγή: http://neataksi.blogspot.com

Εν συνεχεία επίσης μία ελπιδοφόρο ορθόδοξο ομολογία εννέα Ιεραρχών εναντίον τής παναιρέσεως τού Οικουμενισμού, μέ σκοπό τήν ανάγκην δημιουργίας Ορθοδόξου Μετώπου γιά τό σταμάτημα τών Συμπροσευχών, τήν απομάκρυνση τής Εκκλησίας τής Ελλάδος από τό Παγκόσμιο Συμβούλιο «Εκκλησιών», όπως έκαναν άλλες τοπικές ορθόδοξες Εκκλησίες, καί τήν καταδίκη τού Οικουμενισμού.

Έτσι θά παύσει η σύγχυση τής αληθείας καί οι κακόδοξες αιρέσεις (ΠΡΩΤΕΙΟΥ, ΑΛΑΘΗΤΟΥ, ΚΤΙΣΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ).

Τέλος παραθέτω τό θέμα τής αποτειχίσεως εφ’ όσον οι οικουμενισταί δέν επιστρέφουν εις τήν Ορθόδοξο Παράδοση καί πορεία πού περιγράφουν οι Ιεροί Κανόνες κατωτέρω.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Εμήκυνα τον λόγον, Παναγιώτατε Δέσποτα. Επειδή, όμως, ανεφέρθην εις το σοβαρόν πρόβλημα του σκανδαλισμού χιλιάδων πιστών -και πιστεύω ότι εκφράζω εις το κείμενόν μου αυτό τας θέσεις και τους προβληματισμούς των, διότι συχνά τα αφουγκράζομαι- θα παρακαλέσω να μου δώσετε την ευκαιρίαν να αναφερθώ λίαν ακροθιγώς, επιγραμματικώς, και το εις θέμα της αναγκαίας περιχαρακώσεως ημών των Ορθοδόξων εντός των ορίων της αληθούς ορθοδόξου εκκλησιολογίας, της τηρήσεως των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας μας, της διαφυλάξεως ως κόρην οφθαλμού των δογματικών όρων και της δογματικής διδασκαλίας της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, της περιφρουρήσεως της Ορθοδόξου ημών Παραδόσεως και της αποφυγής του συγχρωτισμού και της κοινωνίας μετά των αιρετικών, σχισματικών, ετεροδόξων και ετεροθρήσκων εν τη Θεία Λατρεία, και δη εν τη Θεία Λειτουργία.

Πολλοί Ορθόδοξοι πιστοί λυπούνται βαθύτατα, όταν εις την πράξιν εφαρμόζεται η θεωρία των κλάδων και των ισοτίμων Αδελφών Εκκλησιών (παρ’ ότι πρόκειται περί ετεροδόξων κοινοτήτων με αιρετικάς η αιρετιζούσας – πεπλανημένας διδασκαλίας). Και η κοινωνία εν προσευχή εις τον διαθρησκειακόν χώρον ορθοδόξων μεθ’ ετεροθρήσκων, η δια του καινοδιαθηκικού και εκκλησιολογικού όρου προσφώνησις αυτών «Αδελφέ -η», η παρατηρουμένη σύγχυσις εις βασικά και θεμελιώδη θέματα θεολογίας και σωτηριολογίας, αι επιβραβεύσεις ουνιτών, αι προσφωνήσεις γυναικών του προτεσταντικού χώρου, εχουσών δήθεν «ιερωσύνην» (!) ως «Αιδεσιμωτάτων», οσάκις και όπου γίνονται, τραυματίζουν το Σώμα της Εκκλησίας, απομακρύνουν πολλούς χριστιανούς από την πνευματικήν μάνδραν της Εκκλησίας, ψυχραινομένους περί την Ορθόδοξον πίστιν η ακολουθούντας τας ατραπούς των «εκκλησιαστικών» παρασυναγωγών, των σχισμάτων και των αιρέσεων.

Περαίνων την παρακλητικήν μου ταύτην επιστολήν και, επιτρέψατέ μοι να το επαναλάβω, όχι διδακτικήν η ελεγκτικήν, παρακαλώ και αύθις εκ βαθέων Υμάς, Παναγιώτατε, ως Πρωτόθρονον και Οικουμενικόν Πατριάρχην, όπως, προμαχούντες εις τας επάλξεις της Ορθοδόξου πίστεως, εκκλησιολογίας και παραδόσεως, «αληθεύωμεν εν αγάπη», ορθοτομούντες τον Λόγον της Αυτού Αληθείας και διακονούντες φιλοστόργως τον διερχόμενον, ομού μετά της οικονομικής, μεγάλην ηθικήν και πνευματικήν κρίσιν κόσμον.

Σύγγνωτέ μοι δια την καταπόνησίν Σας εκ της αναγνώσεως του μακροσκελούς αυτού κειμένου.

Επί δε τούτοις κατασπαζόμενος την Υμετέραν Πατριαρχικήν Δεξιάν μετά του φιλοχρίστου Ποιμνίου μου, διατελώ,

Ο Μητροπολίτης
† Ο Κυθήρων Σεραφείμ

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4509:2010-03-17-09-47-49&catid=13

ΜΗΤΡ.  ΦΛΩΡΙΝΗΣ κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ:

(Εγκύκλιος Κυριακής της Ορθοδοξίας του 2008)

 «Τρεις φοβερές αιρέσεις λυµαίνονται στην εποχή µας την Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού: Ο Παπισµός, ο Προτεσταντισµός, και η παναίρεσις του Οικουµενισµού».

*************************************************

ΜΗΤΡ.  ΡΑΣΚΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΖΡΕΝΗΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ:

(Από την εισήγησή του στο Συνέδριο για τον Οικουμενισμό το 2004)

«…Το ζήτημα του Οικουμενισμού να παρατηρηθεί από διάφορες όψεις, πράγμα που θα βοηθήσει πολύ όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες να λάβουν τη σωστή θέση εναντίον αυτής της επικίνδυνης εκκλησιαστικής αίρεσης, την οποία ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς αποκαλεί Παναίρεση, αφού μέσα της συμπεριλαμβάνει όλες τις διαμέσου της ιστορίας της Εκκλησίας γνωστές αιρέσεις».
Σημ.: Ο κ. Αρτέμιος «καρατομήθηκε» πρόσφατα (Σερβία)

**************************************************

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ  ΙΕΡΟΘΕΟΣ:

(Από άρθρο και εισήγηση)

«Μερικοί εκκλησιαστικοί άρχοντες διακρίνονται από τον τραγικό διαχριστιανικό και διαθρησκειολογικό συγκρητισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη της εποχής μας…»1
«…Πρέπει να προσέξουμε ιδιαιτέρως το θέμα της διεισδύσεως του “πνεύματος” του οικουμενισμού μέσα στην ζωή της Εκκλησίας μας»2.
1. «Εκκλησ. Παρέμβαση», Δεκ. 2002
2. Στο Συνέδριο για τον Οικουμενισμό το 2004

************************************************

ΚΥΘΗΡΩΝ  ΣΕΡΑΦΕΙΜ:

(«Θεοδρομία», τευχ. 2 – 2009)

«Μετά πολλής πνευματικής χαράς και ψυχικής αγαλλιάσεως έλαβον και διεξήλθον απνευστί το περισπούδαστον και εμπνευσμενον κείμενον: “Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού”. Συμφωνώ καθ’ άπαντα τα σημεία της Ορθοδόξου ταύτης ομολογίας και εκθύμως “όλη ψυχή και καρδία” την προσυπογράφω…»

************************************************

ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ:

(Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2010)

«Ανησυχούμε, διότι βλέπομε ότι και στην Ορθόδοξη πατρίδα μας υπάρχει αποϊεροποίηση της ζωής, θυσία αρχών και διαχρονικών αξιών μέσα στο κλίμα της Παγκοσμιοποίησης, …του πανθρησκειακού και συγκρητιστικού πνεύματος, του Οικουμενισμού».

************************************************

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΑΝΔΡΕΑΣ:

«Στα θέματα της Πίστεως επιχειρείται κάποια νοθεία. Είδαμε τους τελευταίους καιρούς συμπροσευχές, εναγκαλισμούς, ασπασμούς μεταξύ κορυφαίων εκπροσώπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον Παπισμό… Πρέπει να μελετούμε για να δούμε πως θα αποφύγουμε αυτή την πανούκλα που λέγεται Οικουμενισμός· διότι περί πανούκλας πρόκειται».

(Εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος», 2-10-2009)

*************************************************

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΜΟΥ κ. ΕΥΣΕΒΙΟΣ:

«Μαζί με τους “Μάρτυρες του Ιεχωβά”, ενέσκηψαν στην Ποίμνη του Χριστού και οι Οικουμενιστές, όσοι δηλαδή απαρνώνται τα βασικά γνωρίσματα της Ορθοδόξου Πίστεως…».

(Εγκύκλιος την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2009)

************************************************

ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΑΙΤΩΛΙΑΣ κ. ΚΟΣΜΑΣ:

«Όλη ψυχή τε και καρδία και διανοία και χείλεσιν, ομολογώ και προσυπογράφω την «Ομολογίαν πίστεως κατά του Οικουμενισμού» …Δεν θα προδώσωμεν τα ιερά και τα όσια της αγίας Ορθοδοξίας ημών, χάριν μιας ψευδοευγενείας και αγαπολογίας των οικουμενιστών».

(«Θεοδρομία», τεύχ. 2 – 2009)

**************************************************

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ:

«Η απάντησίς μου εις το οξύ ζήτημα της παναιρέσεως τού Οικουμενισμού και της αιρέσεως τού Παπισμού δεν ημπορεί να είναι άλλη από την αιώνιον και αδιάπτωτον θέσιν Πνευματοφόρων Αγίων Πατέρων». («Ορθόδοξος Τύπος», 6-7-2007)
«Προάγομαι διά του παρόντος, όπως διαπέμψω Υμίν την αποσταλείσαν μοι υφ’ Υμών “Ομολογίαν πίστεως κατά του Οικουμενισμού” υπογεγραμμένην υπό της ελαχιστότητός μου, συγχαίρων άμα Υμάς εκ βάθους ψυχής, διά την Υμετέραν εξαίρετον πρωτοβουλίαν, ήτις καλύπτει μέγιστον κενόν της ποιμαινούσης Εκκλησίας εντός της συγχρόνου χοάνης του συγκρητισμού»

(«Θεοδρομία», τεύχ. 2 – 2009 )

**************************************************

Πηγή: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=10099

 

Πότε, η μη τήρηση των εντολών του Θεού, είναι λόγος διακοπής της «κοινωνίας»

Αδιαμφισβήτητα, λόγοι «δικαιοσύνης»,κατά τον 31ο Αποστολικό Κανόνα, υπάρχουν κατά κύριο λόγο, όταν ένας επίσκοπος, αλλοιώνει τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ως προς την τήρηση των εντολών του Θεού. Όταν δηλ. διδάσκει διαφορετικά απ’ την Αγία Γραφή κι’ απ’ ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες, για την παράβαση των θείων εντολών. Όταν κάνει «θεολογία» τις πτώσεις του, απαλλάσσοντας τον εαυτό του, ή τους άλλους, από την ευθύνη της αμαρτίας. Όταν «νομοθετεί» τις πτώσεις του ως αρετή, δηλ. εξωραΐζει την αμαρτία, ως «θεάρεστη» πράξη, ή, έστω, αδιάφορη, για τη σωτηρία του ανθρώπου! Κατ’ αυτό τον τρόπο, δογματίζει ότι οι παραβάσεις των εντολών του Θεού, δεν είναι αμαρτία, ούτε εμπόδιο στον άνθρωπο για τη σωτηρία του!

Αυτό το πράγμα, είναι διαστροφή της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Είναι έργο του διαβόλου, όπως ήταν τα λόγια του στους Πρωτοπλάστους, για να τους πείσει να φάνε τον απαγορευμένο καρπό. Η περίπτωση αυτή εμπίπτει στην πρόβλεψη του 31ου Αποστολικού Κανόνα, ως λόγου «δικαιοσύνης», για παύση της «κοινωνίας» από επίσκοπο, που διδάσκει τέτοια πράματα

4. Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου
Α. Πότε η παύση της «κοινωνίας» με τον επίσκοπο επαινείται

Η Πρωτοδευτέρα Σύνοδος συγκλήθηκε το έτος 861, από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ, γιο του εικονομάχου Θεοφίλου.

Ο 15ος Κανόνας της Συνόδου αυτής, είναι ένας άλλος Κανόνας, που προβλέπει την παύση ή διακοπή της «κοινωνίας» από τον επίσκοπό του. Ο Κανόνας αυτός είναι πολύ σημαντικός. Αναφέρεται όμως, μόνο σε μία ειδική περίπτωση. Όταν κάποιος επίσκοπος κηρύττει δημόσια αίρεση, καταδικασμένη από Συνόδους και Πατέρες.

Στη περίπτωση αυτή ο Κανόνας λέει, πως όποιος παύει την «κοινωνία» από τον επίσκοπο, που κηρύττει αίρεση, προτού ακόμα αποφασίσει η Σύνοδος, αυτός όχι μόνο δεν πρέπει να τιμωρείται, αλλ’ απεναντίας να επαινείται, γιατί έπαψε την κοινωνία» από ψευδεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο, όπως αποκαλεί τον αιρετικό επίσκοπο, και δεν τεμάχισε την Εκκλησία, αλλ’ απεναντίας την έσωσε από σχίσματα.

Β. Ποιες αιρέσεις αφορά ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας είναι ειδικός Κανόνας. Από όλες τις περιπτώσεις, που οι πιστοί μπορούν να διακόπτουν τη «κοινωνία» από τον επίσκοπό τους, ρυθμίζεται μόνο μία. Είναι η περίπτωση, που επίσκοπος δημοσία διδάσκει απροκάλυπτα μία αιρετική διδασκαλία, καταδικασμένη είτε από Συνόδους, είτε από Πατέρες.

Ο 15ος Κανόνας δεν καταργεί τον 31ο Αποστολικό Κανόνα, αλλά τον συμπληρώνει. Ενεργεί δηλ. παράλληλα με αυτόν. Είναι λάθος, λοιπόν, να νομίσει κάποιος ότι μόνο στην περίπτωση του 15ου Κανόνα επιτρέπεται διακοπή της «κοινωνίας», δηλ. «αποτείχιση» από τον διδάσκοντα κακοδοξίες επίσκοπο.

Τού Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου-νομικού

     
Η Ορθόδοξος Προσευχή……. καί η πλάνη τής “Yoga”

  Σχεδόν όλα τα γυμναστήρια πλέον, εντάσσουν στις δραστηριότητές τους τμήματα yoga, ανάμεσα στο μπαλέτο, την αεροβική και τη σουηδική γυμναστική. Όλο και περισσότερες γυναίκες συμμετέχουν σε αυτά, …για να γυμναστούν;…για να χαλαρώσουν; Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς ξεκάθαρο. Την μία ώρα γίνεται ένα μάθημα και την άλλη το άλλο, στην ίδια αίθουσα. Αυτό που αλλάζει την ώρα της γυμναστικής-yoga είναι ίσως ο φωτισμός, που χαμηλώνει, η μουσική, που γίνεται πιο χαλαρή και …ινδική, και οι οδηγίες του γυμναστή, που αποκτούν περιεχόμενο όπως «κλείστε τα μάτια , φανταστείτε το τάδε τοπίο, αφήστε τις πιεστικές και αγχωτικές σκέψεις». Όσον αφορά τις συμμετέχουσες, με όσες έχω μιλήσει, δεν νιώθουν ότι κάνουν κάτι ξεχωριστό από τα άλλα τμήματα γυμναστικής. Ίσα-ίσα που η θέση ότι αυτές είναι διαδικασίες προσευχής των ινδουιστών και των βουδιστών τις ξενίζει, τις ξαφνιάζει, ίσως και τις καθιστά επιφυλακτικές απέναντι σε όποιον την εκφράσει, γιατί τον θεωρούν ως υπερβολικό και φανατικό θρησκόληπτο.

    Διαβάζοντας τα φυλλάδια των γυμναστηρίων βλέπουμε απόψεις λίγο πολύ μπερδεμένες, και χωρίς καμιά αναφορά σε θεούς και…δαίμονες των ινδικών χωρών όπως·

    “Η γιόγκα προήλθε από την Ινδία πριν 5.000 χρόνια. Είναι μια αρχαία τεχνική που διδάσκει πώς να ηρεμεί το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα. Ο κύριος σκοπός της είναι η επίτευξη “kaivalya”, δηλαδή της απόλυτης ελευθερίας (δεν προσδιορίζει όμως από τί).

    Τα περισσότερα είδη άσκησης απαιτούν το σώμα να κάνει γρήγορες και δυνατές κινήσεις, με επαναλαμβανόμενες ενέργειες, οι οποίες οδηγούν συχνά στην ένταση και την κούραση.

    Αντίθετα η γιόγκα χρησιμοποιεί asanas, δηλαδή στάσεις του σώματος, εναλλάσσοντας από τις στατικές στάσεις σε στάσεις ισορροπίας και τεχνικές αναπνοής που ενώνουν το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα. Καμία άλλη μορφή άσκησης δεν περιλαμβάνει το μυαλό και το πνεύμα με το σώμα τόσο πολύ, με συνέπεια τη συνολική ευημερία του ατόμου.”

    Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει κάτι το πραγματικά επιλήψιμο για μία άσκηση που προσφέρει τόσα καλά, όπως παρουσιάζεται εδώ, και είναι κάτι απλό και εύκολο. Δεν υπάρχει καμία αναφορά σε οτιδήποτε που να μας θυμίζει θρησκεία, τουλάχιστον στους χριστιανούς. Όμως, ξέρουμε τί αποτελεί την ινδουιστική θρησκεία ώστε να είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε τις θρησκευτικές πρακτικές και κοσμοθεωρίες αυτών των θρησκειών, ή νομίζουμε ότι εξαντλούνται στις πορτοκαλί στολές των μοναχών; Αυτή η αίσθηση της απλής άσκησης αλλάζει –άρδην, θα έλεγα- μόλις κάποιος ανοίξει οποιοδήποτε βιβλίο της βουδιστικής ή της ινδουιστικής θρησκείας, οι οποίες –και οι δυο- συνδέονται με την yoga, κι έχουν κοινές, τις περισσότερες φορές ταυτόσημες, αναφορές και κοσμοθεωρία. Είτε η πηγή έχει θρησκειολογική-χριστιανική προσέγγιση είτε ινδουιστική/βουδιστική, η yoga παρουσιάζεται ίδια –με βαθύ θρησκευτικό χαρακτήρα!

    Η αναλυτική και συνολική παρουσίαση των θρησκευτικών πεποιθήσεων αυτών των δυο θρησκειών είναι μια αχανής προσπάθεια, που θα παρέκλινε από το θέμα της yoga στη δική μας πραγματικότητα, όσον αφορά, όμως, τη yoga και τη θέση της στη θρησκευτική πραγματικότητα του ινδουιστικού/βουδιστικού κόσμου, ο ρόλος της είναι, τελικά, αρκετά απλό να διατυπωθεί· αποτελεί τη σύντομη οδό διαφυγής του ανθρώπου από το βάσανο των μετενσαρκώσεων· εξ ου και η ονομασία της· ζεύξη, ένωση, σύνδεση του ανθρώπου με την αλήθεια του Brahma.

    Με απλά λόγια ο ινδουιστικός κόσμος είναι εντελώς άλλος από τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε εμείς οι χριστιανοί. Θυμίζει πολύ συχνά τις λατρείες των στοιχείων της φύσης και τη δωδεκαθεϊστική θρησκεία, με πάρα πολλούς θεούς όμως, σχεδόν 6 εκατομμύρια! Σε γενικές γραμμές η θέση και ο σκοπός της ζωής κατά τους ινδουιστές είναι ο εξής· Ο κύκλος της ψυχής-ύπαρξης από άνθρωπο σε ζώο, σε λουλούδι, σε ερπετό, σε άνθρωπο άλλης κάστας(κοινωνικής τάξης) είναι το αποτέλεσμα της ψυχής που είναι τόσο γεμάτη κακό karma (=αμαρτίες;) που δεν μπορεί να αναπαυθεί μέσα στη θεότητα (Brahma) και διώχνεται ξανά πίσω στον αγώνα της ζωής για να επανορθώσει, ζώντας καλύτερα στην επόμενη ζωή. Η ανάπαυση είναι σχεδόν άπιαστο για τους περισσότερους, μιας και μόνο όσοι καταφέρουν να γεννηθούν ως Βραχμάνοι έχουν ελπίδες γι’ αυτήν.

    Στο Βουδισμό δεν είναι τόσο ξεκάθαρη η ύπαρξη του Θεού, η αίσθηση της ζωής όμως είναι ίδια· « “Η ύπαρξη είναι πόνος”, “αιτία του πόνου είναι η επιθυμία” για τον ψεύτικο κόσμο, καθώς αγνοούμε ότι είναι μία ψευδαίσθηση». Αυτές είναι οι Ευγενικές Αλήθειες που διατύπωσε ο Βούδας, μόλις βρήκε την φώτιση, μετά από πολυχρόνια προσπάθεια.

    Η yoga –για όποιον την εξασκεί, η ινδουιστική ή βουδιστική, είναι η ατομική προσπάθεια του ανθρώπου να σωθεί από αυτό το μαρτύριο της ζωής. Αποτελείται από 8 στάδια και ονομάζεται “η οκταπλή οδός” προς την αλήθεια, τη φώτιση, τον θεό Brahma·

1. yama/αυτοσυγκράτηση· αποφυγή γενετησίων σχέσεων, κλοπής, φιλαργυρίας.

2. niyama/αυτοκαλλιέργεια· επιδίωξη αταραξίας, καθαριότητας, συνέπειας στην άσκηση.

3. asana/έλεγχος του σώματος· με ειδικές στάσεις του σώματος επιβολή στις ζωτικές ενέργειες του ανθρώπινου οργανισμού.

4. prana-yama/ρύθμιση της αναπνοής· επιβραδύνεται ο αναπνευστικός ρυθμός και ηρεμούν το σώμα και ο νους. Ολόκληρη η νοητική δύναμη προετοιμάζεται για τα τελικά στάδια της yoga.

5. pratyahara/συγκράτηση των αισθήσεων· παρατεταμένη ενατένιση ενός αντικειμένου. Ο «γιόγκι» επιδιώκει να επιβληθεί πάνω στις αισθήσεις.

6. dharana/συγκέντρωση προσοχής· η καθήλωση του νου δημιουργεί ένα μονωτικό φραγμό από τα γύρω φαινόμενα και τις εσωτερικές φαντασίες (επανάληψη της ινδουιστικής ιερής συλλαβής Aum,ενατένιση ιδιότυπων σχημάτων).

7. dhyana/στοχασμός, ενατένιση, θεωρία.

8. Samadhi/φωτισμός, απελευθέρωση.

    Ο κάθε yogi προσπαθεί να αποκοπεί από την επιθυμία για τα εγκόσμια, κατ’ αρχήν με εγκράτεια, ύστερα με αποκοπή από τις “παρεμβολές” των αισθήσεων (τον εξωτερικό κόσμο, μετά από τις έννοιες) τη σκέψη του, ώστε ο νους ελεύθερος από όλα όσα τον κρατούν δεμένο στη γη να πετάξει στο Brahma, να λυτρωθεί, να ενωθεί με το μόνο αληθινό Όν! Όλα τα στάδια είναι μία ενιαία πορεία αποκοπής –με θρησκευτικό χαρακτήρα.

    Η παράθεσή τους σκοπό έχει να αποκαλύψει και να ερμηνεύσει στους αφελείς και ανυποψίαστους που προστρέχουν στη yoga νομίζοντας πως πρόκειται για αθώα γυμναστική, ότι μέσω της “γυμναστικής” μετέχουν χωρίς να το πάρουν είδηση στο τελετουργικό του ινδουισμού. Δεν γίνεται πρακτική των γυμναστηρίων; Δεν γίνονται “ασκήσεις” αναπνοής; Δεν εξασκούν τις asanas ως σωματική άσκηση; Δεν επαναλαμβάνουν ήχους που δίνει ο εκπαιδευτής, όπως “ohmmmm”; Δεν προσπαθούν να “καθαρίσουν το μυαλό τους από τις έννοιες”, με εικόνες που δίνει ο γυμναστή; Δεν ακούν ινδική χαλαρωτική μουσική; Είναι σίγουροι ότι δεν είναι ψαλμοί και ύμνοι; Πόσο ενήμεροι είναι άραγε οι συμμετέχοντες για την θρησκευτική σημασία των όσων κάνουν;

    Ίσως γίνουν πιο ξεκάθαρες αυτές οι απορίες αν αντιστρέψουμε, κατά κάποιο τρόπο τη διαδικασία.  Ας πούμε, παραδείγματος χάριν και με όλο το σεβασμό στην Εκκλησία μας, ότι κάποιος γυμναστής προτείνει για άσκηση και χαλάρωση τα εξής· “-Πάρε στάση εδαφιαίας μετάνοιας, επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με” για να αδειάσει το μυαλό σου από σκέψεις, να ανάψεις λίγο λιβάνι, και να ακούσεις βυζαντινούς ψαλμούς για χαλάρωση. Στα χριστιανικά αυτιά και μυαλά μας είναι αυτονόητη η θρησκευτική σημασία όλων αυτών, και δημιουργεί αίσθηση προσβολής η παρουσίασή τους με τέτοιο τρόπο.

    Δεν θα θεωρηθεί, λοιπόν, ο “γυμναστής” του παραδείγματος ότι παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία όσων τον ακούνε –που δεν είναι χριστιανοί, και δεν σκοπεύουν να γίνουν- και δεν θα κινδύνευε να κατηγορηθεί ότι τους παρασύρει σε προσυλιτισμό, αφού δεν ζήτησαν διδασκαλία και κατήχηση στο Χριστιανισμό; Δεν θα πρόσβαλε το δικό μας θρησκευτικό αίσθημα μία τέτοια προσέγγιση; Είναι ολοφάνερο, νομίζω, το ότι όσο δεν είναι «χαλαρωτική γυμναστική» η χριστιανική προσευχή, άλλο τόσο δεν είναι η yoga. Σίγουρα δεν ανήκει στο γυμναστήριο, αλλά σε τόπο λατρείας και ενσυνείδητης ινδουιστικής προσευχής.

    Τελικά, κάποια πράγματα είναι πιο περίπλοκα από όσο παρουσιάζονται, και πιο συγκεκαλυμμένα, κρύβοντας ίσως σκοπιμότητες πίσω από αυτή την “προσποίηση”. Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι παρουσιαζόμαστε εμείς σε κάθε ευκαιρία να ακολουθήσουμε άκριτα και χωρίς εξέταση το ό,τιδήποτε, αρκεί να έχει τη ταμπέλα του μοντέρνου. Έχουμε απωλέσει την πνευματική μας ζωή και ψάχνουμε πνευματική ζωή έξω από την Εκκλησία, μέχρι και τα γυμναστήρια… Αν και στην εποχή μας διακηρύττεται ότι ο Θεός πέθανε, τελικά σαν ορφανοί ψάχνουμε καινούριο πατέρα, και προσπαθούμε να τον δανειστούμε από τους λαούς που έχουν ακόμα πίστη σε κάποια μορφή θεϊκή, για να ξαναβρούμε τη θερμότητα της πατρικής αγκαλιάς. Όμως τα υποκατάστατα της αλήθειας δεν είναι η Αλήθεια. Σεβόμενοι τις θρησκευτικές πεποιθήσεις όλων, και πολύ περισσότερο σεβόμενοι τις δικές μας, δεν πρέπει να ξεπουλάμε όσο-όσο, αλλά να ψάχνουμε να ξαναβρούμε το νήμα που μας ενώνει με την πηγή της ζωής, την Εκκλησία του Χριστού.

Μαριάννα Λαιζηνού

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009