ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΣΠΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (1ο ΜΕΡΟΣ)

Εἶναι τοῖς πάσι γνωστόν, ὅτι τό ἰστολόγιό μας διατηρεῖ στάση ΕΝΩΤΙΚΗ μεταξύ των Ὀρθοδόξων καί ἀποφεύγει τόν κατακερματισμό καί τήν διάσπαση ἀναμεταξύ μας. Ὅπως πολλάκις ἔχουμε ἀναφέρει, ὑπάρχουν εἰς τόν χῶρο κάποια ”ζιζάνια” τά ὁποῖα δέν ἀφήνουν νά ἐπιτευχθεῖ ἡ πολυπόθητος ἕνωσις μεταξύ παλαιοημερολογιτῶν καί νεοημερολογιτῶν. Ἔχουμε ἐπίσης ἀναφέρει ὅτι ἔχουν εἰσχωρήσει ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια κάποιοι ”βαλτοί” στούς κόλπους τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἀλλά καί εἰς τούς κόλπους τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας. Σκοπός τούς ἦταν καί εἶναι ἡ διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων σέ κομμάτια ὥστε ἔτσι νά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἅλωσις τής Ὀρθοδοξίας μέ τόν πιό εὔκολο τρόπο. Εἰς τούς παλαιοημερολογίτας δημιούργησαν καί δημιουργοῦν τίς γνωστές λεγόμενες ”παρατάξεις” ὥστε ἔτσι νά σπιλωθεῖ ὁ δίκαιος ἀγώνας τῶν παλαιοημερολογιτῶν καί εἰς τήν ἐπίσημη Ἐκκλησία προωθοῦν τόν Οἰκουμενισμό καί ἤδη ἀρχίζουν νά διαχωρίζουν τούς Ὀρθοδόξους σέ ἀντιοικουμενιστές καί οἰκουμενιστές. Μέ ἁπλά λόγια δημιούργησαν τούς παλαιοημερολογίτες, δημιούργησαν τίς διάφορες παρατάξεις τῶν παλαιοημερολογιτῶν, δημιούργησαν τούς νεοημερολογίτας, τούς ἀντιοικουμενιστές, τούς οἰκουμενιστές καί ὁ Θεός νά βάλει τό χέρι Του, ὥστε νά μήν δοῦμε τίποτα χειρότερο.

Ἀφορμή διά τήν ἀνάρτησή μας στάθηκε μιά συνομιλία μᾶς εἰς τόν προσωπικό χῶρο ἑνός Ἐπισκόπου των παλαιοημερολογιτῶν διά τό ἴδιο θέμα τό ὁποῖο προαναφέραμε. Ἐγράψαμε ὅτι ἐπρόκειτο εἰς μικρό σχετικό χρονικό διάστημα νά ΑΠΟΚΑΛΥΨΟΥΜΕ μέ ἀδιάσειστες ἀποδείξεις, ποιοί ἦταν καί εἶναι αὐτοί οἱ ΒΑΛΤΟΙ πού ἀναφέρουμε ἀρκετό καιρό τώρα. Ἡ ἀπάντηση βεβαίως ἦταν το νά διαγραφοῦμε ἀπό τόν προσωπικό του σεβαστό χῶρο χαρακτηρίζοντάς μας ὡς ”κακοηθεῖς”. Χαιρόμαστε ἰδιαιτέρως δί΄ αὐτό, διότι ἔτσι ἀποδεικνύεται τό ἀληθές των λεγομένων μας, ἀλλά καί ἡ ἀπώλεια σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων ἐκ τῆς ἀντιθέτου πλευρᾶς.

Χρέος μᾶς εἶναι νά γράφουμε τήν ΑΛΗΘΕΙΑ. Ἔτσι λοιπόν μετά τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος δεσμευόμαστε ὅτι θά ἀποκαλύψουμε τήν ἀλήθεια διά τό ποιοί εἶναι αὐτοί πού σπίλωσαν τόν ΔΙΚΑΙΟ ἀγώνα τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀλλά καί τό πώς προώθησαν μετέπειτα τόν Οἰκουμενισμό εἰς τήν ἐπίσημη Ἐκκλησία μετά τήν διάσπασή σε παλαιοημερολογίτες καί νεοημερολογίτες. — ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ —
Πηγή: http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/1.html

Αποτείχιση; ή υπακοή στον Πάπα; (Ιερού Γενναδίου Σχολαρίου)

…. Η γνώμη μου είναι η εξής: Ό­ποιος θα μνημονεύση τον Πάπα ή θα έχη κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του. Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υπο­ταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία. και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ’ όλα όμως ο Κύ­ριός μας λέγει: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλο­τρίων την φωνήν» (Ιω. ι’, 5).

Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνη­μόσυνο του Πάπα, εφ’ όσον ο Πάπας ομολογεί και πι­στεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλη­σία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομο­λογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί. Η γνώμη μου λοιπόν ήταν και θα είναι αυτή. Και θα είμαι οπωσδήποτε πάντοτε ακοινώνητος προς τον Πάπα και όσους έχουν κοινωνία μ’ αυτόν, όπως οι Πα­τέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμεθα την ευσέβειά τους, αφού δεν έχομε την αγιωσύνη και την σοφία τους.

ΑΠΟ ”ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/03/blog-post_25.html

Για όποιον σχετίστηκε με τη νομομάθεια κάπως, όπως, η σκιά και μόνο του Κώστα Μπέη προκαλεί δέος βαθύ. Ανθρώπινος, ιερατικός, αγγελικός, αφήνει έργο απροσμέτρητο, έχοντας διδάξει γενεές γενεών. Τα λόγια του νόμοι, οι σκέψεις του θροϊσματα ευδικίας. Από περιέργεια και μόνο, δείτε εδώ παρακαλώ το λιτά καταγραφέν βιογραφικό του ανδρός, έτσι για να εννοηθεί κάποτε ποιους επιτρέπουμε να μας λοβοτομούν, από ποιους ανεπαρκείς κυβερνώμαστε, και πώς τελικά ρυθμίζονται οι τύχες μας όταν μια οιονεί δημοκρατία μας υποχρεώνει να παραδίδουμε τα κλειδιά των σπιτιών μας σε απίθανους Μετρίους.

Δεν δύναμαι να ψελλίσω το παραμικρό προσθετικά στην ομιλία του που με χαρά απομαγνητοφώνησα. Σημειώνεται ότι σήμερα, 8 μήνες μετά την ομιλία, εμμένει με τη γαλήνια πειθώ του, ακόμη εντονότερα, σε κάθε θέση περί παράνομου μνημονίου. Συμπυκνώνω ευσεβώς όσα αυθεντικά τόνισε μειλίχιος :

α) Το μνημόνιο είναι αντισυνταγματικό αφού δεν κυρώθηκε από τα 2/3 της Βουλής.

β) Από τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων μη νόμιμα παραιτηθήκαμε και

γ) Το κράτος σάπισε. Το πολίτευμα της φαυλοκρατίας πρέπει να ανατραπεί.

18.7.2010  Δ.Σ.Α.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, φίλες και φίλοι όπως εσείς έτσι κι εγώ, ξεφυλλίζοντας ξένα περιοδικά ιδίως από τη Γερμανία διαβάζω τη χλεύη για το κατάντημά μας και για τις προσδοκίες τους να κατάσχουν εθνικούς θησαυρούς μας, την πολιτιστική μας κληρονομιά και να τη βγάλουν στον πλειστηριασμό. Βέβαια όταν τα πρωτοδιάβασα αυτά δεν πίστευα στα μάτια μου. Είδα όμως ότι πραγματικά, το διεθνές σύμφωνο προβλέπει την εξουσία του Δ.Ν.Τ. της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των χωρών που θα δανείσουν την Ελλάδα δια μέσω του συμβουλίου της ευρωπαϊκής ένωσης, να κατάσχουν και ακατάσχετη περιουσία του ελληνικού δημοσίου όπως είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά, οι αρχαιότητές μας, τα νησιά μας, ηδονίζονται να τα κατάσχουν και να βγάλουν στον πλειστηριασμό.

Βέβαια ένας νομικός όταν καθίσει και προσεγγίσει αυτές τις φλυαρίες με προσοχή, θα δει ότι τουλάχιστον σε πρώτη φάση τέτοιο κίνδυνο δεν έχουμε γιατί : δεν ανέλαβε τέτοιες υποχρεώσεις η ελληνική κυβέρνηση; Ανέλαβε. Μέσα στο σύμφωνο υπάρχει ρητώς ο όρος της εξουσίας των δανειστών να κατάσχουν ακατάσχετα αντικείμενα της δημόσιας περιουσίας. Αλλά, για να ισχύει αυτή η δέσμευση θα έπρεπε να κυρωθεί η συμφωνία απ τη Βουλή, και για μια τέτοια περίπτωση ήταν απαραίτητη η πλειοψηφία των 2/3 της Βουλής. Αυτή την πλειοψηφία δεν μπορούσε να τη διαθέτει η κυβέρνηση και αρκέστηκε ως εκ τούτου σε ένα νόμο, όχι προς κύρωση της σύμβασης, η σύμβαση δεν κυρώθηκε νομοθετικώς, αφού περιείχε διατάξεις για τις οποίες ήταν απαραίτητη η πλειοψηφία των 2/3, αλλά με ένα νόμο απλό, επαναλήφθηκαν οι διατάξεις που περιέχονται στο σύμφωνο. Αυτές όμως οι διατάξεις τουλάχιστον με την πρώτη ματιά δεν μπορούν να είναι δεσμευτικές. Δεν μπορεί να έχει εξουσία κανείς, να έρθει να κατάσχει ακατάσχετα αντικείμενα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και των νησιών μας, όπως ονειρεύονται. Πρώτον γιατί δεν έχει κυρωθεί αυτή η σύμβαση. Απλώς είπαμε έγινε ένας νόμος ο οποίος πάσχει αντισυνταγματικώς.

Και αναφορικά με την ακατάσχετη περιουσία δεν ισχύει, δεν έληξε όμως το ζήτημα αυτό, δυστυχώς το πρόβλημα υπάρχει και πρέπει να μας απασχολήσει, με ποια έννοια:  Έχομε από κει και πέρα το ενδεχόμενο κάτω από πιέσεις η ελληνική κυβέρνηση να εκμισθώσει αυτά τα ακατάσχετα περιουσιακά στοιχεία με πολύχρονες μισθωτικές συμβάσεις. Καμιά διάταξη του συντάγματος δεν μας προστατεύει απ’  αυτό το τίμημα, μακάρι να κάνω λάθος και να με διορθώσετε, αλλά όσο προσπάθησα να μελετήσω το πρόβλημα δεν βλέπω ότι θα μπορούσε να αποφύγει την πίεση μία εξασθενημένη ελληνική κυβέρνηση, να παραχωρήσει μισθωτικό δικαίωμα πολυετές για την εκμετάλλευση των αρχαιολογικών μας χώρων και για την τουριστική εκμετάλλευση νησιών μας.

Ο κίνδυνος λοιπόν είναι υπαρκτός. Πρέπει να μας απασχολήσει ως εγκαίρως να πάρουμε τα μέτρα μας και δεν θα αιφνιδιαστούμε την τελευταία στιγμή και να αλαφιαζόμαστε με προχειρολογήματα. Ανάμεσα στα άλλα προβλέπει το διεθνές σύμφωνο, που επαναλαμβάνω δεν κυρώθηκε τυπικώς, αλλά απλώς οι διατάξεις του πέρασαν με απλό νόμο, περιέχει διάταξη ότι αναφορικά με αυτή την κατάσχεση των ακατάσχετων περιουσιακών στοιχειών που με ενδιαφέρει εμένα στην αποψινή μου παρέμβαση περισσότερο, αλλά και γενικότερα για όλες τις υποχρεώσεις από το σύμφωνο, δεν θα έχουν καμιά δικαιοδοσία και αρμοδιότητα τα ελληνικά δικαστήρια αλλά αποκλειστικώς και μόνο λέει η σύμβαση, το διεθνές σύμφωνο, δικαιοδοσία και αρμοδιότητα θα έχει το ευρωπαϊκό δικαστήριο του Λουξεμβούργου. Κι αναρωτιέμαι εάν γίνουν κατασχέσεις, παράνομες, δεν θα έχουν δικαιοδοσία τα ελληνικά δικαστήρια να προσφύγουμε και να διαγνώσουν, τα ελληνικά δικαστήρια, ότι σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα είναι άκυρη η κατάσχεση και ο επισπευδόμενος πλειστηριασμός ; θα πρέπει να τρέχουμε στο Λουξεμβούργο, για να αποφανθεί το Λουξεμβούργο αν είναι άκυρη η κατάσχεση που έγινε ; Με την πρώτη ματιά φαίνεται τρελό, αλλά ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο από τα τρελά που συμβαίνουνε σ’ αυτόν τον τόπο.

Δεν θα σας απασχολήσω περισσότερο παρά με δύο ακόμη σκέψεις. Η μία είναι συναισθηματική. Έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε εκεί που βρίσκονταν οι Αθηναίοι την εποχή του Δημήτριου του Πολιορκητή, σε τέτοιο χάλι κατάπτωσης του είχαν παραχωρήσει τον ίδιο τον Παρθενώνα, να χρησιμοποιεί ως ιδιωτική κατοικία. Σ΄ αυτό το χάλι περίπου βρισκόμαστε και τώρα. Δεύτερη σκέψη που θα ήθελα να θέσω υπόψη σας, είναι τι γίνεται μακροπρόθεσμα ; είναι ολοφάνερο κυρίες και κύριοι ότι έχουμε οξύτατο πολιτικό – πολιτειακό πρόβλημα. Το κράτος μας έχει σαπίσει και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό. Χρειαζόμαστε νέο πολίτευμα. Χρειαζόμαστε μελέτη. Κάνω έκκληση στον πρόεδρο του Δικ. Συλλόγου να συγκεντρώσει ανθρώπους που ξέρουν, έχουν γνώση, και να γίνει μία προετοιμασία για ένα υγιές πολίτευμα. Το πολίτευμα αυτό της φαυλοκρατίας επιτέλους πρέπει να ανατραπεί.

Αυτές τις σκέψεις θέλω να θέσω υπόψη σας και θα ήμουν ευτυχής αν θα μπορούσα να βρω κάποια απήχηση και στις δικές σας ευαισθησίες.

Από http://xartografos.wordpress.com/2011/03/26/77-%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%bd/

ΕΣΤΙΑ  ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ, 31-3-11

I. Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία ὁ ἄνθρωπος οἰκειοθελῶς ἔχασε τό θεόσδοτο δῶρο τῆς ἐλευθερίας, πού ἀπελάμβανε ἐντός τοῦ Παραδείσου, ὅμως Σαρκωθείς ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ κατέρχεται ἐπί γῆς καί ξαναχαρίζει τό δῶρο Του στόν πεσόντα ἄνθρωπο. Στά δημοκρατικά πολιτεύματα, πού ἔχουν δεχθεῖ τήν ἐπίδραση τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας, ὁ ἄνθρωπος ἀπολαμβάνει, ἔστω καί μερικῶς, τήν τιμή πού τοῦ ἀξίζει, ὡς εἰκόνος Θεοῦ πού πορεύεται στό καθ’ ὁμοίωσιν.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σέ μιά νέα μορφή παγκοσμίου διακυβερνήσεως τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας τῆς Νέας Ἐποχῆς. Τό προσχέδιο νόμου ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔχει τίς ἀπαρχές της στή συνθήκη Σέγκεν καί φθάνει ὡς τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, θεσμοθετεῖ θεωρητικά-νομικά ( μέ τό νόμο περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως) καί κοινωνικά-πρακτικά (μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη) τή διαστροφή τῆς χριστιανικῆς ἀντιλήψεως περί τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου.  Ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖται a priori ὕποπτος ὑποβιβάζεται στό ἐπίπεδο τοῦ ζωϊκοῦ-βιολογικοῦ ὄντος, πού διακατέχεται ἀπό τά πάθη πού τόν κρατοῦν μακριά ἀπό τήν ἐλευθερία, θεωρεῖται ἕνας ἀριθμός, εξάρτημα τοῦ παγκοσμίου κράτους, πού ἐλέγχεται ἀπό τούς γνωστούς ἀγνώστους ἐξουσιαστές καί ὄχι ὡς πρόσωπο πού διαφεντεύεται ἀπό τόν πανάγαθο Θεό.

II. Πολλές ἀπό διατάξεις τῶν νομοσχεδίου περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως μέ τήν πρόβλεψη γιά ἐνσωμάτωση στήν Κάρτα τοῦ Πολίτη ὅλων τῶν ἐκφάνσεων δραστηριοτήτων καί συναλλαγῶν τοῦ Πολίτη μέ τό Κράτος καί μέ τρίτους · τό ἐνσωματωμένο στήν Κάρτα microchip, πού σημαίνει πλήρη ἔλεγχο καί παρακολούθηση τοῦ ἀνθρώπου ·  ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 153 τοῦ νόμου περί ΑΜΚΑ πού ὁδηγεῖ στόν οἰκονομικό καί κοινωνικό ἀποκλεισμό καί στήν ἀντιδημοκρατική στέρηση δικαστικῆς προστασίας ὅσων ἀρνηθοῦν νά τόν χρησιμοποιήσουν, ὅλες αὐτές οἱ διατάξεις εἶναι ἀντισυνταγματικές, καθώς  κατάφωρα παραβιάζεται τό ἄρθρο 9 Α  τοῦ ἑλλην. Συντάγματος που ἀπαγορεύει τή λήψη, ἐπεξεργασία καί χρήση προσωπικῶν δεδομένων. Παραβιάζονται ἐπίσης  καί ἄλλες διατάξεις τοῦ Συντάγματος ἀλλά καί τῆς εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν προστασία τῆς προσωπικότητος, τοῦ ἀσύλου, τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς κλπ.  Γι’αὐτό, τό Σύνταγμα καί ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση δικαιωμάτων πρέπει νά χρησιμοποιηθοῦν ὡς ὅπλα γιά τήν προστασία τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ανθρώπου.

III. Οἱ κυβερνῶντες πολύ ἔντεχνα παρουσιάζουν τήν Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση δηλ. τήν ἠλεκτρονική λειτουργία τῆς διοίκησης, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖ τόν ἠλεκτρονικό ἤ ψηφιακό τρόπο διεκπεραίωσης πάσης φύσεως ὑπηρεσιῶν γιά τούς πολίτες της, ὡς τήν καλύτερη λύση γιά τήν ἐλαχιστοποίηση τῆς γραφειοκρατίας μέσω τῆς «ἁπλούστευσης τῶν διοικητικῶν διαδικασιῶν, τῆς ἀποτελεσματικότητας καί τῆς διαφάνειας».  Ἐξετάζοντας ἀπό τεχνολογικῆς σκοπιᾶς τήν ὑλοποίηση  της πού ἄλλα κράτη ἔχουν ἤδη χρησιμοποιήσει, καταδεικνύεται πώς ὀδηγούμαστε σέ μιά μηχανογραφημένη δικτατορία ἄνευ ἱστορικοῦ προηγουμένου, στήν ἀποπροσωποποίηση καί ἀριθμοποίηση τῶν ἰδίων τῶν πολιτῶν πού τό κράτος ἐξυπηρετεῖ, μέσω τῆς ἀλόγιστης καταγραφῆς πάσης φύσεως προσωπικῶν στοιχείων σέ βάσεις δεδομένων, πού θά διαμοιράζονται διακρατικά γιά λόγους ἀσφαλείας.

IV. Ἀπό τήν Κυβέρνηση ἔχουν ἀνακοινωθεῖ οἱ κρίκοι τῆς ἠλεκτρονικῆς ἀλυσίδας μέ τήν ἔκδοση ποικίλων ἠλεκτρονικῶν καρτῶν ὅπως π.χ. Κάρτας ἀγορῶν (φοροκάρτα), Κάρτας ἐργαζομένων, Κάρτας ὑγείας, Δημότη, μετανάστη καί κυρίως τῆς Κάρτας Πολίτη. Ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης σέ ὅλο τόν κόσμο ἔχει δημιουργήσει σέ πολλές χῶρες τῆς Εὐρώπης καί σέ πολιτεῖες τῶν Ἠνωμένων Πολιτειῶν καί στή Ρωσία σφοδρές ἀντιδράσεις.  Οἱ δικές μας ἀντιρρήσεις σχετικά μέ τήν ἀσημαντότητα ἤ ἐπικινδυνότητα τῆς Κάρτας συμπυκνώνονται στά ἑξῆς :

– Δέν εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν εξυπηρέτηση μας ἀπό τό Δημόσιο. Μποροῦμε καί μέ τό τωρινό Δελτίο Ταυτότητος νά ἐξυπηρετηθοῦμε, ἄν ὀργανωθεῖ τό Δημόσιο.

– Ἀποδεδειγμένα ὅλες οἱ βάσεις δεδομένων ὑπουργείων, ὑπηρεσιῶν τραπεζῶν, ἑταιριῶν εἶναι διάτρητες ἀπό τή δράση τῶν hackers.  Ἀκόμη καί οἱ ἴδιοι οἱ διαχειριστές τῶν βάσεων πολλές φορές εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τή διαρροή ἀπορρήτων πληροφοριῶν.

-Ἡ καταγραφή τῶν προσωπικῶν δεδομένων ἔχει ὀλέθριες συνέπειες γιά τήν προσωπική ζωή καί τήν κοινωνική ἀνέλιξη τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀνάκληση δεδομένων τοῦ παρελθόντος μπορεῖ νά τόν ἐμποδίσει νά προοδεύσει, νά τόν ἀπομονώσει καί νά τόν κάμει νά προσαρμόσει τή συμπεριφορά του σύμφωνα μέ τίς ἐπιθυμίες τῶν ἐξουσιαστῶν.

– Μέ τή χρήση ἑνός ἑνιαίου κωδικοῦ ἀριθμοῦ διασυνδέονται ὅλα τά ἀρχεῖα καί ἡ μέχρι τώρα μερική καί παράνομη παρακολούθηση γίνεται καθολική καί νόμιμη.

-Τέλος δέν εἶναι εὐκαταφρόνητη γιά τή σημερινή τραγική συγκυρία καί ἡ ὑπερβολική δαπάνη γιά τήν ἔκδοση τῶν Καρτῶν.

Ἡ ἐφιαλτική κατάσταση πού δημιουργεῖται στήν ἑλληνική κοινωνία ἀπό τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση καί εἰδικά ἀπό τήν ὑπό ἔκδοση Κάρτας τοῦ Πολίτη ἐπιβάλλει :

1)  τή γνώση καί ἐκ καρδίας ἀποδοχή τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας ὅτι τό αὐτεξούσιο καί ἐν γένει ἡ  ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι θεῖο δῶρο.

2)  τήν ἐνημέρωσή μας καί τή συνειδητοποίηση τοῦ κινδύνου ἀπειλῆς τῆς ἐλευθερίας πού μεθοδεύει ἡ ἠλεκτρονική διακυβέρνηση μέ τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

3)  τήν ἀπόφαση μας ὡς πολίτες καί ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά ἀντισταθοῦμε στήν ἐπιβολή τῆς Κάρτας.

Αὐτή τήν ἀπόφαση πρέπει νά τήν κάμουμε πράξη :

α) μέ τήν παράκληση πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά τοποθετηθεῖ ἐπειγόντως κατά τῆς ἠλεκτρονικῆς τυρρανίας, ὅπως καί παλαιότερα.

β) μέ ποικίλες παραστάσεις καί αἰτήματα πρός τίς ἀρχές τῆς πολιτείας.

γ) μέ τήν προσφυγή μας στή Δικαιοσύνη ἑλληνική καί εὐρωπαϊκή μέ σκοπό τήν προστασία τῶν ἐλευθεριῶν καί τῶν δικαιωμάτων μας.

δ) μέ τή διαρκῆ συντήρηση τοῦ θέματος στήν ἐπικαιρότητα

ε) μέ τήν ἐνημέρωση τῶν συμπολιτῶν μας μέ συζητήσεις, μέ τό διαδίκτυο, μέ ἔντυπα, ὁμιλίες καί ἡμερίδες.

στ)  μέ τήν ἐξάπλωση δικτύου ἐνημέρωσης σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα

ζ) μέ τή συλλογή ὑπογραφῶν κατά τῆς κάρτας Πολίτη, τήν ὁποία συνεχίζει ἡ Πρωτοβουλία ἀντιρρησιῶν Ὀρθόδοξης Συνείδησης (ΠΡ.Α.Ο.Σ) καί ἔχει φτάσει στίς 60.000 ὑπογραφῶν.

η)  Μέ τήν ἄρνηση παραλαβῆς τῆς κάρτας, ἄν ἐκδοθεῖ, καί τήν σταθερή μας ἀπόφαση νά δεχθοῦμε χάριν τῆς ἐν Χριστῶ ἐλευθερίας μας ὁποιεσδήποτε συνέπειες.

θ)  Τέλος, πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀποτροπή τοῦ ὅπλου τῆς Ν. Τάξεως Πραγμάτων, τῆς Κάρτας Πολίτη μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μέ τήν βοήθεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀπ΄ αὐτόν πρέπει νά ἀντλοῦμε δύναμη καί χάρη σ΄αὐτό μας τόν ἀγῶνα.

Πηγή: http://orthodox-watch.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

Σήμερα Κυριακή 27 Μαρτίου 2011 και ώρα 3η μεσημβρινή, εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως, συγκεντρωθήκαμε στο Πεδίον του Άρεως και καταλήξαμε με πορεία μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων 100.000 Έλληνες πολίτες και δηλώσαμε την άρνησή μας να παραλάβουμε την Κάρτα Πολίτη για τους παρακάτω λόγους:

1. Η προσπάθεια επιβολής της Κάρτας του Πολίτη στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο μόνο τυχαία δεν είναι. Με φόντο την οικονομική κρίση και υπό την απειλή λήψης αυστηρότερων οικονομικών μέτρων, η Νέα Τάξη Πραγμάτων ελπίζει ότι είναι εύκολη υπόθεση η επιβολή της κάρτας στο λαό μας.

2.  Έγκριτοι νομικοί επισημαίνουν ότι η Κάρτα του Πολίτη είναι αντίθετη και προς το ελληνικό Σύνταγμα και προς το ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η επιμονή των ελληνικών κρατικών αρχών για την έκδοση της Κάρτας δημιουργεί ερωτηματικά για τη σχέση τους με την δικτατορία που η Νέα Τάξη Πραγμάτων επιβάλει με κάθε τρόπο σε όλο τον πλανήτη, όταν μάλιστα σε άλλα Κράτη απεφασίσθη η απόσυρσή της. Ας μην μας διαφεύγει ότι και ο Πρωθυπουργός της χώρας μας έχει διακηρύξει ότι χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση.

3. Αν και δεν αρνούμαστε, τόσο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, όσο και το πλήρωμά της, οι Έλληνες πολίτες,  τη δημιουργική βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας στις συναλλαγές μας, στην επιστημονική έρευνα και στην άμεση ανίχνευση μέσω Internet του πλούτου της γνώσεως κλπ, όμως θεωρούμε άκρως ανησυχητική την συλλογή προσωπικών δεδομένων και τον σχηματισμό προσωπικού προφίλ μέσω της διασύνδεσης όλων των αρχείων. Ο μοναδικός για κάθε άνθρωπο αριθμός και το microchip, που θα περιέχονται στην Κάρτα, την καθιστούν, σύμφωνα με τους ειδικούς της πληροφορικής, μια απάνθρωπη ηλεκτρονική φυλακή για κάθε κάτοχό της. Αυτή θα καταστεί χειρότερη αν η διαχείρισή της παραδοθεί στα κέντρα που ήδη αποφασίζουν για τις τύχες των λαών και μέσω της οικονομικής κρίσης υποδουλώνουν και οδηγούν στην εξαχρείωση τον ελληνικό λαό.

4. Η καθυστέρηση των κρατικών εκπροσώπων να δώσουν τα τεχνικά χαρακτηριστικά  της Κάρτας στους καθηγητές της πληροφορικής, που συμμετέχουν στην ειδική επιτροπή της Ιεράς Συνόδου, δημιουργεί εύλογη ανησυχία.

5. Όλο το σύστημα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης λειτουργεί, σύμφωνα με τους επιστήμονες της πληροφορικής αλλά και με την διαβεβαίωση βουλευτών και υπουργών, με τη βοήθεια των τριών οριοθετητών, όπως τους βλέπουμε πάνω στα προϊόντα, δηλ. με τα τρία εξάρια. Μας ανησυχούν όμως επίσης οι δυνατότητες της τεχνολογίας   microchip RFID.  Με το ενσωματωμένο στην κάρτα RFID γίνεται άμεση διασύνδεση των βάσεων δεδομένων και υπάρχει η δυνατότητα παρακολούθησης του κατόχου της κάρτας.  Το γεγονός μάλιστα ότι είναι αναπρογραμματιζόμενο, επιτρέπει στην εκάστοτε εξουσία να αναπρογραμματίζει το περιεχόμενο των δεδομένων σύμφωνα με τη βούλησή της.  Θα μπορεί ακόμη και ο δυσώνυμος αριθμός 666 να προστεθεί στην Κάρτα εκ των υστέρων.

Με απλά λόγια δηλώνουμε:

•       Δεν βάζουμε υπογραφή σε λευκό χαρτί,  δεν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα που δεν ξέρουμε τι περιέχει για μας και ποιός θα τη διαχειρίζεται.

•       Δεν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα με αναπρογραμματιζόμενο τσιπ, που επιτρέπει σε ειδικά μηχανήματα ακόμα και εξ αποστάσεως την ανάγνωσή του.

•       Δεν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα με η χωρίς το 666, αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί να εισαχθεί αυτό και εφόσον η παγκόσμια διασύνδεση γίνεται μόνο μ’ αυτόν τον αριθμό, ο οποίος τα τελευταία χρόνια διαφημίζεται διαρκώς και έχει επιβληθεί παντού.

•       Δεν παραλαμβάνουμε την κάρτα, η οποία συγκεντρώνει τα πάντα για μας και επιδιώκει να αποκλείσει από τη ζωή όσους δεν την παραλάβουν. Αυτό μας παραπέμπει στήν Αποκάλυψη που λέει ότι κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει η να πουλήσει αν δεν έχει το χάραγμα, το όνομα του θηρίου η τον αριθμό του ονόματός του.

•       Δεν παραλαμβάνουμε την κάρτα, με την οποία πολιτογραφούμαστε στο παγκόσμιο κράτος, ούτε εκχωρούμε στις αρχές το δικαίωμα να μας παρακολουθούν. Ας το κάνουν παράνομα, όπως μέχρι τώρα.

•       Δεν παραλαμβάνουμε την κάρτα με την οποία εμείς οι Έλληνες παραδινόμαστε αμαχητί σε ένα πρωτοφανές στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους ηλεκτρονικό φακέλωμα, που οδηγεί στην κατάργηση του ανθρώπου ως προσώπου και την μετατροπή του σε αριθμοποιημένο υποδουλωμένο άτομο.

•       Δεν παραλαμβάνουμε μια κάρτα με την οποία αρνούμαστε τη θεόσδοτη τρισχιλιετή ελευθερία μας και την παραδίνουμε σε χέρια αγνώστων η και αντιχρίστων δυνάμεων.

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμοι κ.κ. Υπουργοί της Ελληνικής Κυβερνήσεως,

Αξιότιμοι κ.κ. Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ήρθε η ώρα να δηλώσετε ευθέως σε όλους εμάς ποια θέση παίρνετε απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό θέμα που ανεξάρτητα από την πίστη μας απειλεί ευθέως την ελευθερία του ανθρώπινου προσώπου. Θέλουμε να γνωρίζουμε την θέση σας για να μπορούμε κι εμείς με την σειρά μας να αποφασίσουμε ποια θέση θα πάρουμε απέναντί σας.

Υπάρχουν ακόμα τα περιθώρια, πριν είναι πολύ αργά, να πείτε και σεις το όχι στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση.  Γιατί δεν κάνετε χρήση του δικαιώματός σας όπως έχουν πράξει και άλλοι συνάδελφοί σας άλλων χωρών;

Μπορείτε ακόμα να πείτε όχι στην ηλεκτρονική φυλακή όλων μας. Σας συμφέρει να συνταχθείτε μαζί μας.  Άλλως σας περιμένει και σας η ηλεκτρονική φυλακή με τις όντως απρόβλεπτες συμφορές της.

Μπορείτε να πείτε όχι και στο 666, στο δυσώνυμο, αντίχριστο χάραγμα.  Τότε θα βοηθήσει ο εν Τριάδι Θεός μας και θα διασώσει με τη Χάρη του για άλλη μια φορά, όπως τόσες φορές στην ιστορία, το έθνος μας.

Ας δηλώσουμε όλοι μας, άρχοντες και αρχόμενοι, τη βαθιά μας μετάνοια για τα λάθη και τις αμαρτίες μας, για να λυτρωθεί από την επερχόμενη τυραννία η πατρίδα μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΛΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΣ  ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Πηγή: http://www.freemonks.gr/index.php?page=news_info&lang=1&id=417

Βίντεο: http://anti-ntp.blogspot.com/2011/03/2732011-hd.html

«Ακόμη τούτην άνοιξη, τοῦτο το καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες», τραγουδούσαν παραπονεμένα επί τεσσερις ολόκληρους αιῶνες οι πρόγονοί μας, ζῶντες κάτω από την τουρκική κατοχή, όπου όλα τά ‘σκίαζε η φοβέρα και τά πλάκωνε η σκλαβιά. Η μόνη των παρηγοριά ἦταν ότι κάποτε θα έρθη ο Φράγκος, θα έρθη ο Βενετός, θα έρθη ο Μόσκοβος να τους ελευθερώση.

Πράγματι! Όλοι αυτοί οι ξένοι, υποτιθέμενοι προστάτες, ἦρθαν. Ο Φράγκος με την ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου (1570), ο Βενετός με τον Μοροζίνι (1685) και ο Μόσκοβος με τους αδελφούς Ορλώφ (1770). Ἦρθαν όμως και έφυγαν και άφησαν πίσω των απροστάτευτους τους Έλληνες στη μανία τῶν Τουρκαλβανῶν, ραγιάδες και πάλι ραγιάδες. Μόνο μετά από την ιεραποστολική δράση τοῦ πατρο-Κοσμᾶ και τά εθνεγερτήρια κηρύγματα τοῦ Ρήγα τοῦ Φεραίου και τῶν άλλων εθναποστόλων κατεννόησαν επιτέλους οι Έλληνες ότι μόνο με την πίστη στον Θεό και την δική τους αυτενέργεια θα πετύχαιναν το ποθούμενο.

Έτσι, την άνοιξη τοῦ 1821 αποφάσισαν και βροντοφώναξαν «όχι άλλη άνοιξη, όχι άλλο καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες». Και το θαύμα έγινε. Ο αγώνας ξεκίνησε, οι νῖκες ακολούθησαν και τά πρῶτα ελληνικά εδάφη απελευθερώνονταν το ένα κατόπιν τοῦ άλλου. Τίποτε δεν σταματοῦσε τους ηρωïκούς αγωνιστές. Ούτε η ναυτική δύναμη τῶν Τούρκων, ούτε τά φουσάτα τοῦ Ομέρ Βρυώνη, ούτε η στρατιά τοῦ Δράμαλη. Το θάρρος και οι θυσίες τῶν αγωνιστῶν και προπαντός η πίστη των στον ελευθερωτή Χριστό τους καθιστούσαν ανίκητους.

Όλα έδειχναν ότι δεν θα ἦσαν πιά ραγιάδες. Ό,τι, όμως, δεν κατώρθωνε η αγριότητα τῶν Τούρκων, το κατώρθωσαν οι ξένες δυνάμεις. Πρῶτον, με τά επαχθῆ δάνεια, έπειτα, με τις παρεμβάσεις στα εσωτερικά τῶν Ελλήνων και την εξαγορά συνειδήσεων και, στην συνέχεια, με την εγκατάσταση ξένων βασιλέων στην Ελλάδα ως τοποτηρητῶν τῶν συμφερόντων τῆς Δύσεως. Μετά, μάλιστα, από τη δολοφονία τοῦ ελληνοορθοδόξου πρώτου κυβερνήτου Καποδίστρια η Ελλάδα δέθηκε πιά χειροπόδαρα στο άρμα τῶν δυτικῶν δυνάμεων και οι Έλληνες, χωρίς κάν να το καταλάβουν, ξανάγιναν ραγιάδες, ραγιάδες.

Η νομοθεσία, τά εκπαιδευτικά συστήματα, το εμπόριο και όλες οι άλλες διαδικασίες όχι απλῶς επηρεάζονταν από τη δυτική νοοτροπία αλλά τις περισσότερες φορές ελέγχοντο πλήρως από ξένα κέντρα αποφάσεων. Η πιο τρανή απόδειξη ἦταν ο σχηματισμός τῶν κομμάτων, πού σχεδόν όλα ἦσαν ξενόφρονα, γεγονός πού και τά ίδια δεν εντρέποντο να το διακηρύττουν: Αγγλόφιλα, γαλλόφιλα, ρωσόφιλα και αργότερα γερμανόφιλα, ιταλόφιλα, αμερικανόφιλα, κινεζόφιλα, ακόμη και αλβανόφιλα κόμματα σχηματίστηκαν στην χώρα μας.

Βεβαίως στην περίοδο τοῦ πάνω από 180 έτη ελευθέρου μας βίου υπῆρξαν και μερικές αναλαμπές εθνικῆς εξάρσεως και αγωνιστικῆς διαθέσεως, όπως το 1912-13 και το 1940-41, πού μᾶς ξαναθύμισαν το ατέλεστον τέλος τῶν τοῦ έθνους αγώνων και την ανάγκη συνεχοῦς προσπαθείας για το σταμάτημα τοῦ ραγιαδισμοῦ και τῆς εθνικῆς υποτέλειας.

Αυτή η διάθεση για καθολική πρόοδο φάνηκε κυρίως μετά από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, οπόταν η Ελλάδα, παρά τον εμφύλιο, την μετανάστευση και την αστυφιλία, κατάφερε να επουλώση τις πληγές, να εδραιώση την εσωτερική ασφάλεια και να προχωρήση με την ναυτιλία, τον τουρισμό και την εκβιομηχάνιση σε οικονομική πρόοδο. Καθιερώθηκε η δωρεάν παιδεία, άρχισαν οι κοινωνικές παροχές, και όλα έδειχναν ότι μετά από την πολιτική δημοκρατία θα εγκαθιδρύετο η κοινωνική πολιτεία.

Αυτή, όμως, η τάση για πρόοδο και για κοινωνική συνεργασία οπωσδήποτε ενοχλοῦσε τους ξένους προστάτες, οι οποῖοι στα τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’50 άρχισαν, με τά ντόπια πολιτικά όργανά των, το ξέφτισμα τῆς οικονομικῆς ευρωστίας τῶν ελληνικῶν επιχειρήσεων και την αναβίωση τῶν εσωτερικῶν πολιτικῶν και κοινωνικῶν αντιθέσεων. Με την εφαρμογή, μάλιστα, τῶν πανωτοκίων χάθηκαν οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις και οι υπόλοιπες κατήντησαν προβληματικές και κρατικοδίαιτες.

Με την αλόγιστη, άλλωστε, σπατάλη τοῦ εθνικοῦ εισοδήματος από τις αλλοπρόσαλλες ελληνικές κυβερνήσεις και προπαντός με την καταναλωτική μανία καταντήσαμε στο ακατανόμαστο σύγχρονο δανεισμό όλων, μικρῶν και μεγάλων, πολιτῶν και πολιτείας, από ξένες και ντόπιες τράπεζες. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα ελληνικό νοικοκυριό πού να μην εἶναι λίγο-πολύ χρεωμένο σε τράπεζες, ούτε ελληνική επιχείρηση ή έστω και μικρό μαγαζί.

Γι’ αυτό, κλείνουν οι επιχειρήσεις η μία μετά την άλλη, γι’ αυτό φουντώνει η ανεργία, γι’ αυτό οργιάζει η εγκληματικότητα και γι’ αυτό επικρατεῖ παντοῦ ανασφάλεια. Το χρέος τῆς χώρας μας εἶναι τόσο μεγάλο, πού μόνον εάν επί δέκα συνεχῆ έτη όλοι οι Έλληνες δεν δαπανούσαμε ούτε ένα ευρώ, δηλαδή μέναμε για δέκα έτη νηστικοί, άντυτοι και άστεγοι, θα μπορούσαμε να το εξοφλήσουμε, εάν, βεβαίως, θα είχαμε επιζήσει μέχρι τότε.

Είμαστε, λοιπόν, ακόμη σκλάβοι σε ξένους δυνάστες και αυστηρούς επιτηρητές, γιατί όλοι είμαστε ραγιάδες, δηλαδή δοῦλοι τῆς καταναλωτικῆς μας μανίας, τῆς ξενομανίας, τῆς κενοδοξίας και όλων τῶν άλλων ατομικιστικῶν παθῶν μας.

Για να μην εἶναι κάποιος ραγιάς και δοῦλος σε ξένους ή ντόπιους δυνάστες, πρέπει πρῶτα απ’ όλα να εἶναι ελεύθερος από εσωτερικά πάθη και ιδεολογικές δεσμεύσεις. «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», βροντοφωνάζει ο εθνικός ποιητής Κάλβος. Όποιος δεν έχει αυτήν την αρετή, θα μένη πάντοτε ραγιάς και πάντοτε εξαρτημένος.

Β. Τσούπρας, εφημ. Επάλξεις, 16 Μαρτίου 2011

Η ιστορία μας μᾶς διδάσκει ότι όταν υπάρχει αποστασία, ξεσπάει οργή Θεοῦ. Η Άλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως π.χ. έγινε σε μια εποχή μεγάλης αποστασίας και μετά από συμπροσευχή ορθοδόξων και παπικῶν (στον Ι. Ναό της Αγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας), κάτι ποῦ απαγορεύεται αυστηρῶς από τους Ιερούς Κανόνες τῆς Εκκλησίας μας.

Η κατάσταση πού επικρατεĩ σήμερα εἶναι πολύ χειρότερη απ’ ό, τι ἦταν τότε. Οι διάλογοι με τους αιρετικούς (παπικούς, προτεστάντες), με  αλλοθρήσκους κ.λπ. και οι συμπροσευχές εἶναι συνεχεĩς και ολοένα αυξάνονται. Εν τῶ μεταξύ εἶναι πολύ λίγοι οι επίσκοποι ποῦ γνωρίζουν ότι ο τελικός σκοπός εἶναι η εξαφάνιση τῆς Ορθοδοξίας και η ίδρυση τῆς Πανθρησκείας τοῦ Σατανά.

Η Εκκλησία τῆς Ελλάδος με την συμμετοχή της στους διαφόρους διαθρησκειακούς διαλόγους, όπως στο Παγκόσμιο Συμβούλιο «Εκκλησιῶν» (Π.Σ.«Ε.»), έπεσε κυριολεκτικά στα πλοκάμια τοῦ διαβόλου. Μέσα στο χάος όμως αυτό υπάρχει ένα συγκλονιστικό γεγονός.

Όταν το Φεβρουάριο τοῦ 2006 έγινε η 9^η Συνέλευση τοῦ Π.Σ.«Ε.». στο Πόρτο Αλέγκρε τῆς Βραζιλίας, εκεί συνετάχθησαν καί έγιναν αποδεκτά κείμενα με πολλές αιρετικές και βλάσφημες για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας θέσεις. Από την Εκκλησία τῆς Ελλάδος πήγαν αρχιερείς, κληρικοί, καθηγηταί  και άλλοι λαïκοί, άλλοι ως «αντιπρόσωποι» («Assembly delegates and participants»), δηλ. με ενεργή συμμετοχή και ψήφο, και άλλοι ως «παρατηρηταί» («present at the Assembly and not attending as delegates»), χωρίς συμμετοχή και ψήφου. Βλ. http://www.oikoumene.org/fileadmin/files/wcc-main/documents/governing_bodies/assemblies/poa_report.pdf

Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα αυτή, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος πήγε στην 9^η Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε. ως παρατηρητής, με την ιδιότητα τοῦ μέλους τῆς παραιτηθείσης Κεντρικῆς Επιτροπῆς. Λίγο μετά την άφιξή του όμως, αναγκάσθηκε να επιστρέψει επειγόντως στο Άίγιο. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκαλύπτει εις το προσωπικό του ιστολόγιο τά εξής:

“…οὔτε καί τάς ἐργασἰας τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. παρηκολούθησα, εἰ μή μόνον κατά τήν ἔναρξιν τῆς Συνελεύσεως, διότι ἐκλήθην νά ἐπιστρέψω ἐπειγόντως εἰς τό Αἴγιον, ἕνεκα τῆς πρός τόν θάνατον πορευομένης ἀειμνήστου Μητρός μου.”
Βλ. http://mkka.blogspot.com/2009/04/blog-post_04.html

«Τον έσωσε», επισημαίνει ένας πνευματικός πατήρ, «η προς θάνατον ασθένεια αυτῆς τῆς καλῆς μητρός έφερε ευεργετικό αποτέλεσμα».

«Δόξα τῶ Θεῶ, ουδέποτε συμμετεĩχα σε συμπροσευχές σε Συνέδρια ποῦ με απέστειλε η Εκκλησία τῆς Ελλάδος.» (δήλωση Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου).

Γιά τους λόγους αυτούς, διάφορα δημοσιεύματα για το ποιοί ήσαν αυτοί πού πῆγαν ως εκπρόσωποι τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος στο Πόρτο Αλέγκρε και ποῦ ευθύνονται για την αποδοχή αιρετικῶν θέσεων, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα όταν αναφέρουν ότι εκπρόσωπος ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Ο Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Παπανικολάου, Συνεργάτης τῆς Συνοδικῆς Επιτροπῆς Διορθοδόξων και Διαχριστιανικῶν Σχέσεων, σε άρθρο του με τίτλο «Η Θ’ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» εĩπε:

«Η Εκκλησία τῆς Ελλάδος ……… με την ηγεσία του Σεβ. Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου …….

Νέα μέλη τῆς Κεντρικῆς Επιτροπῆς τοῦ Συμβουλίου για την ερχόμενη επταετία εξελέγησαν ο Θεοφ. Θερμοπυλών κ. Ιωάννης και ο Καθηγητής κ. Γ. Μαρτζέλος οι οποίοι και θα εκπροσωπήσουν την Εκκλησία μας για όλα τά διοικητικῆς φύσεως θέματα τοῦ Π.Σ.Ε..

Στην Επιτροπή Πίστις και Τάξις εξελέγησαν ο Αρχιμ. κ. Χρυσόστομος Σαββάτος και οι Καθηγητές κ.κ. Βλάσιος Φειδάς και Κων. Σκουτέρης. Η Επιτροπή αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες του Συμβουλίου, διότι ασχολείται με θέματα πίστεως και δογμάτων ………» (περιοδικό Εφημέριος, Μαΐος 2006 http://www.ecclesia.gr/greek/press/efimerios/index.asp).

Θα ήθελα να αναφέρω ακόμη, ότι τους τελευταίους μῆνες ακούσαμε τόσο από τον Αρχιεπίσκοπο όσο και από πολλούς άλλους Ιεράρχες, ότι η κρίση ποῦ περνάει η χώρα μας εἶναι το αποτέλεσμα τῆς απομακρύνσεώς μας από τον Θεό. Ναί, έτσι έχουν τά πράγματα, αλλά χρειάζεται και οι Ιεράρχες μας να κάνουν την αυτοκριτική τους εάν όντως εἶναι ορθόδοξοι, με το να παραμένει η Εκκλησία τῆς Ελλάδος μέλος τοῦ Π.Σ. ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ». Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής για τις σχέσεις μας με τους αιρετικούς λέγει:

«Δεν πρέπει λοιπόν τους αιρετικούς με κανένα τρόπο να τους βοηθούμε, ως αιρετικούς, ακόμη κι αν είχε επιτραπή σε όλους να κάνουν αφόβως τα πάντα· τόσο για τις προαναφερθείσες αιτίες, ώστε να μη προσκρούσουμε στο Θεό, δίχως να το συνειδητοποιήσουμε· και επειδή δεν είναι καλό να τους δίνουμε την ελευθερία να περιφέρονται πανηγυρικά με το ψεύδος τους και να ξεσηκώνονται εναντίον της ευσεβείας· ώστε να μη μπορέσουν να σαλεύσουν από την ασφαλή βάση της Πίστεως κάποιους από τους αφελεστέρους με το δάγκωμα της απάτης, ωσάν τα φίδια, εμφανιζόμενοι μέσα από εμάς· και  ευρεθούμε και εμείς, όπως δεν θέλουμε, να συμμετέχουμε στην τιμωρία που κρέμεται πάνω τους για αυτό. […..]

Αυτά δεν τα γράφω, θέλοντας να θλίβονται οι αιρετικοί, ούτε χαίροντας για την κάκωσή τους – μη γένοιτο – αλλά περισσότερο χαίροντας και συναγαλλόμενος με την επιστροφή τους. Διότι τι είναι πιο τερπνό στους πιστούς, από το να βλέπουν τα τέκνα του Θεού τα διασκορπισμένα, να συνάγονται «εις εν»; Ούτε πάλιν παραινώντας να προτιμάτε τη σκληρότητα από τη φιλανθρωπία – να μη τρελαθώ τόσο! – αλλά παρακαλώντας με προσοχή και δοκιμασία να κάνετε και να ενεργείτε τα καλά σε όλους τους ανθρώπους και να γίνεσθε «τα πάντα τοις πάσι», κατά τον τρόπο που καθένας έχει την ανάγκη σας. Όμως θέλω και εύχομαι να είστε παντελώς σκληροί και αμείλικτοι ως προς το να βοηθήσετε τους αιρετικούς, με αποτέλεσμα την υποστήριξη της φρενοβλαβούς δοξασίας τους. Διότι εγώ βεβαίως ορίζω ως μισανθρωπία και χωρισμό από τη θεία αγάπη το να δοκιμάζετε να δώσετε ισχύ στην πλάνη, προς περισσότερη φθορά εκείνων που έχουν καταληφθή από αυτήν»[lx] .

[lx]. Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού , Επιστολή (ΙΒ΄) Προς Ιωάννην κουβικουλάριον, Περί των ορθών της Εκκλησίας του Θεού δογμάτων και κατά Σευήρου του αιρετικού, PG 91, 464 – 465· «Ου δεί ουν αιρετικοίς καθ οίόν δήποτε τρόπον, ως αιρετικοίς, βοηθείν, ει και πάσι πάντα μετελθείν αδεώς επετέτραπτο· δια τε τας ειρημένας αιτίας, ίνα μη τω Θεώ προσκρούοντες λάθωμεν· και μη καλόν είναι διδόναι αυτοίς άδειαν εμπομπεύειν τω οικείω ψεύδει, και ανασείεσθαι κατά της ευσεβείας· ίνα μη δι ημών εμφανισθέντες, όφεως δίκην, των αφελεστέρων τινάς απάτης δήγματι δυνηθώσι της κατά την πίστιν ασφαλούς βάσεως κατασείσαι· και ευρεθώμεν και ημείς, ως ου θέλομεν, της υπέρ τούτου επηρτημένης αυτοίς συμμετέχοντες δίκης. […]».

«Ου θέλων δε τους αιρετικούς θλίβεσθαι, ουδέ χαίρων τη κακώσει αυτών, γράφω ταύτα, μη γένοιτο, αλλά τη επιστροφή μάλλον χαίρων και συναγαλλόμενος. Τι γαρ τοις πιστοίς τερπνότερον, του θεάσθαι τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα, συναγόμενα εις εν. Ούτε υμίν του φιλανθρώπου το απηνές παραινών προτιθέναι· μη ούτω μανείην· αλλά μετά προσεχείας και δοκιμασίας ποιείν τε και ενεργείν τα καλά εις πάντας ανθρώπους, και πάσι πάντα γινομένους, καθώς έκαστος επιδείται υμών, παρακαλών· προς μόνον το καθοτιούν αιρετικοίς συνάρασθαι εις σύστασιν της φρενοβλαβούς αυτών δόξης, σκληρούς παντελώς είναι υμάς και αμειλίκτους βούλομαί τε και εύχομαι. Μισανθρωπίαν γαρ ορίζομαι έγωγε, και αγάπης θείας χωρισμόν, το τη πλάνη πειράσθαι διδόναι ισχύν εις περισσοτέραν των αυτή προκατειλημμένων φθοράν». Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/565B5158.el.aspx#_edn60

Ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης, καθηγητής Δογματικής Α.Π.Θ.:

” Το έργο της Εκκλησίας είναι η θεραπεία της νόσου του σκοτισμένου νοός που προήλθε απο την πτώση στο παρα φύση του ανθρώπου. Αλλά όπως έχει εξελιχθεί η Εκκλησία, αντί να είναι ένα συγκρότημα απο Πνευματικούς Πατέρες, όπως ενα νοσοκομείο, που έχει ας πούμε πενήντα γιατρούς, πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια και βρέθηκε νοσοκομείο χωρις γιατρούς, αλλά λέγονται γιατροί αυτοί που είναι μέσα και δεν θεραπεύουν τίποτα. Δηλαδή κινδυνεύουμε να φθάσουμε σε αυτό το σημείο και το μόνο πράγμα που θα μας γλυτώσει είναι επάνοδος στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Σήμερα έχει γίνει μια διαστροφή της εννοίας της υπακοής. Και κάποιος διδάσκει ότι οι Πατέρες λένε να κάνεις υπακοή στον Πνευματικό Πατέρα. Ναι, αλλά σε ποιόν Πνευματικό Πατέρα; Αυτό είναι το πρόβλημα.

Δεν θα κάνεις υπακοή σε οποιονδήποτε Πατέρα, ο οποίος ΔΕΝ έχει ιδέα απο κάθαρση νοός, γιατί έτσι δεν θα αποκτήσεις κεκαθαρμένο νού. Δεν θα καθαρισθεί ποτέ ο νούς σου.

Και να θυμάσθε ΔΕΝ προσευχόμαστε για να γίνει η φώτιση στην μέλλουσα ζωή. Η όλη προσπάθεια της φώτισης είναι γι αυτή τη ζωή. Και σε αυτή τη ζωή πρέπει να γίνει η αλλαγή της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Ετσι αλλάζοντας την ανθρώπινη προσωπικότητα αλλάζει και η κοινωνική δομή. Γι αυτό το λόγο οι Ορθόδοξοι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν τεράστια επίδραση επι των κοινωνικών θεμάτων της εποχής τους. Γι αυτό η νομοθεσία της Κων/πολης έφθασε στα ύψη για την εποχή της”

http://misha.pblogs.gr/2011/03/ypakoh-nai-alla-se-poion.html

Είπε ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης :

«Από τώρα και στο εξής το πρόβλημα
θα είναι οι Δεσποτάδες μας.
Ποιά πίστη έχουν»

http://trelogiannis.blogspot.com

“ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ”

ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΟΝ 3ο ΝΑΟ

ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ!

Από τήν Ελεύθερη Ώρα 26 Φεβ. 2011

Επιδιώκουν να επιτύχουν την παγκόσμια διακυβέρνηση, μέσω συνεχών «ομογενοποιήσεων» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και μέσω της πανθρησκείας, με τη δημιουργία τη Μεσογειακής Ένωσης (στα πρότυπα της ΕΕ) και πρωτεύουσά της, την Ιερουσαλήμ!

Το ντόμινο των εξεγέρσεων που εξαπλώνεται (φαινομενικά ανεξέλεγκτο) στη γεωπολιτική μας γειτονιά, δεν είναι τόσο αθώο ή αυθόρμητο, όσο αρχικά φαίνεται με την πρώτη ματιά. Όσο κι αν το αρνούνται κάποιοι, έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις υποκινούμενες «πορτοκαλί» επαναστάσεις, που πριν από καιρό άλλαξαν το γεωπολιτικό χάρτη στον Καύκασο.

Αλλά εδώ, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι, με ό,τι πιο ευαίσθητο για τον άνθρωπο: τη θρησκεία, τη μεταφυσική του αγωνία, την ίδια του την υπόσταση. Κι εδώ, μπαίνει η πανθρησκεία, η ένωση όλων των μονοθεϊστικών θρησκειών, σε μία. Χριστιανισμός, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός…

Με πρωτεύουσα, ή αν θέλετε, επίκεντρο, την Ιερουσαλήμ! Μια εξέλιξη, που κάποιοι ισχυρίζονται ότι θα σημάνει την παγκόσμια θρησκευτική ειρήνη!

Θέλουν τον (οικονομικό) έλεγχο…
Κάποιοι επέλεξαν την ευαίσθητη Μέση Ανατολή και τα μουσουλμανικά κράτη της Βόρειας Αφρικής, για το νέο γεωπολιτικό παίγνιο, που θα βοηθήσει τους κερδοσκόπους να ανοίξουν τις αγορές τους, να επιτύχουν το μεγαλύτερο δυνατό πληθυσμιακό έλεγχο, το μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο των αγορών και κυρίως, των ενεργειακών πηγών.

Φυσικά, κάποια παιχνίδια δεν βγαίνουν αμέσως. Η απόπειρα αποσταθεροποίησης του Ιράν, χώρας με δημοκρατικές δομές και λειτουργία, όπου οι θρησκευτικές μειονότητες απολαμβάνουν ελευθερίας και προστασίας, αποτυγχάνει για άλλη μια φορά. Ο κόσμος εκεί είναι ευχαριστημένος και δεν έχει καμία διάθεση να ακολουθήσει τα κελεύσματα των ανθρώπων που κινούν τα νήματα των παγκόσμιων εξελίξεων, από το παρασκήνιο.

Προβλήματα στην εφαρμογή…
Την ίδια ώρα στη Λιβύη, ο Καντάφι βλέποντας ότι χάνει τα πάντα, «δίνει τα ρέστα του», στη λογική του «εγώ ή αυτοί» και δεν διστάζει να χύσει πολύ, πάρα πολύ αίμα, ώστε να κερδίσει χρόνο και να πατάξει την εξέγερση, τη νίκη της οποίας όμως δύσκολα θα αποτρέψει. Εδώ, αποκαλύπτεται και ο ρόλος της Δύσης.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής, ένα εξουσιαστικό κλαμπ συνάθροισης κατ’ επίφαση σοσιαλιστών, φυλλοροεί, καθώς οι διεφθαρμένοι τύραννοι που συμμετέχουν σε αυτό ανατρέπονται κατόπιν λαϊκών και μαζικών εξεγέρσεων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται κακή εικόνα (η οποία πλήττει και τον Έλληνα πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Διεθνούς, Γιώργο Παπανδρέου).

Ήδη, υπάρχουν φόβοι και για εξεγέρσεις αλλού, καθώς με τις εξεγέρσεις να μαίνονται στο Μπαχρέιν, στην Αλγερία και στην Υεμένη, το Ιράκ σε καθεστώς μόνιμης έντασης (μεταξύ σουνιτών και σιιτών) και τις συγκρούσεις στο Αφγανιστάν να βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχουν φοβίες για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ιορδανία και στη Συρία.

Ο μεγάλος φόβος όμως της Δύσης, την ώρα μάλιστα που λόγω των γεγονότων η τιμή του πετρελαίου εκτινάσσεται, είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία έσπευσε να στηρίξει τη μοναρχία του Μπαχρέιν, ανησυχώντας την ίδια ώρα για τα νώτα της: στο δυτικό τμήμα της μεγάλης αυτής χώρας, κατοικούν ανήσυχοι σιίτες, που δεν βλέπουν με καλό μάτι τη σουνιτική μοναρχία. Τα ίδια και στο Μπαχρέιν, όπου η σουνιτική δυναστεία έχει να κάνει με σιίτες στην πλειοψηφία τους κατοίκους.
Κάποιοι όμως στο μεταξύ, μας δουλεύουν «ψιλό γαζί».

Ο Μανουέλ Μπαρόζο, Πρόεδρος της άνευ δημοκρατικής νομιμοποίησης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποτιμώντας τη νοημοσύνη όλων, είπε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να παραμένει θεατής των εξελίξεων (λες και δεν μετέχει!) και πρόσθεσε πως αυτή είναι μια ιστορική στιγμή και «πρέπει να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας». Φυσικά, το επιθυμούν άλλωστε οι «πάτρωνές» του, οι σιωνιστές κερδοσκόποι!

Το σχέδιο
Που το πάνε: θέλουν να εγκαταστήσουν νέες ελεγχόμενες κυβερνήσεις, από τη Συρία ως και το Μαρόκο, σε μια Μεσογειακή Ένωση, που θα μπορέσει να στεγάσει όλους αυτούς, στο μαλακό υπογάστριο της ΕΕ, που δεν μπορούν για ευνόητους λόγους, να ενταχθούν στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Στην Μεσογειακή Ένωση, θα ενταχθούν όλοι οι ασιατικοί & αφρικανικοί λαοί της λεκάνης της Μεσογείου. Μιλάμε για την πρώτη φάση της ομογενοποίησης… Θυμηθείτε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται: η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ, λίγα μόλις χρόνια μετά την «αποκατάσταση» της Δημοκρατίας, με προσδοκίες που σε λίγα χρόνια θα κρίνουμε αν επιβεβαιώθηκαν.

Στην Ευρώπη, η ομογενοποίηση έχει προχωρήσει πολύ.  Θυμηθείτε εδώ τη δήλωση της Γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελας Μέρκελ, για «παγκόσμια οικονομική πολιτική», την άνοιξη του 2010. Η ένωση των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών, θα βοηθούσε πάρα πολύ τα σχέδιά τους… Οικουμενισμός, αίρεση!

Κάποιοι βιάζονται, θέλουν να δουν το σχέδιο να ολοκληρώνεται μέσα σε ένα χρόνο, το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι του 2012. Ήδη, αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου κόβουν βόλτες στα εξεγερμένα κράτη, συνομιλώντας με άτομα που θα παίξουν ρόλο στη διάδοχη κατάσταση.

Μόλις ηρεμήσουν λοιπόν τα πράγματα και εμπεδωθούν και πάλι η ασφάλεια και η σταθερότητα, θα ακολουθήσει σύνοδος στην ιερή πόλη των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, την Ιερουσαλήμ, που θα ορισθεί και έδρα της Μεσογειακής Ένωσης. Τώρα, το ότι αυτό αποτελεί και αίτημα του Ισραήλ στα διεθνή κέντρα εξουσίας, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση…

Η σιωπή του Ισραήλ ενώπιον κατακλυσμικών εξελίξεων, ερμηνεύεται από πολλούς με λανθασμένο τρόπο. Στο Ισραήλ, επιχαίρουν.

Εκεί λοιπόν, στην Ιερουσαλήμ, θα ανεγερθεί ο ναός λατρείας του ενός «αποδεκτού» Θεού, ο τρίτος ναός του Σολομώντος, που ουσιαστικά θα επισφραγίσει τη θρησκευτική ειρήνη.

Κάτι που θα συνεισφέρει στο απρόσκοπτο των εμπορικών συναλλαγών… Θα πρόκειται πάντως, λένε οι Εβραίοι, για τον εντυπωσιακότερο τόπο λατρείας, την έδρα της πανίσχυρης πανθρησκείας, μιας μεγάλης απάτης με στόχο τον έλεγχο των συνειδήσεων. Όμως, είδαμε τα συμπτώματα και δεν αντιδράσαμε. Παραθέτουμε μερικά στοιχεία, που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι εννοούμε.

Όσοι ομογενείς έψαχναν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009 στη Νέα Υόρκη, όπου βρισκόταν για επίσημη επίσκεψη, ματαιοπονούσαν. Αν και ήταν εθνική εορτή, ο αρχιερέας, είχε κάτι «καλύτερο» να κάνει…

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, βρισκόταν στη μεγαλύτερη συναγωγή της Νέας Υόρκης, την περίφημη Park East Synagogue, ενώ την ίδια ώρα, κύκλοι του Φαναρίου ζητούσαν από τους δημοσιογράφους να μη μεταδώσουν την είδηση, κάτι που δυστυχώς έγινε δεκτό.

Η «επίσκεψη» έγινε κατά παράβαση των ιερών κανόνων της Εκκλησίας μας, που απαγορεύουν ΡΗΤΑ σε χριστιανούς να εισέρχονται στους χώρους λατρείας των Ιουδαίων. Υπάρχει μάλιστα και ο 65ος κανών, που προβλέπει τον αποσχηματισμό των ιερέων που εισέρχονται σε συναγωγές… Ο κκ Βαρθολομαίος, στην 15λεπτη ομιλία του, είπε απίθανα πράγματα:

«Όπως και ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο αδελφός μας, η αγιότητά του ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος ήταν εδώ πέρυσι, έτσι και εμείς, σαν διάδοχοι του γήινου αδελφού του αγίου Πέτρου, του πρώτου που καλέστηκε απόστολος, του Αγίου Αντρέα, εμπνευσμένοι από την διακαή πεποίθηση πως το πιο επείγον έργο που στέκεται μπροστά σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες είναι η παγκόσμια συνεργασία μας για την προώθηση μεγαλύτερης ανεκτικότητας και κατανόησης ανάμεσα στους ανθρώπους, τις φυλές και τις θρησκείες του πλανήτη μας…

Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μας πως ένας διαθρησκευτικός διάλογος είναι ευθύνη και υποχρέωση όλων των θρησκευτικών ηγετών της εποχής μας. Διότι δεν έχουμε μόνο κοινά σημεία που μας ενώνουν, όπως οι ιερές γραφές που λατρεύουμε, οι Πατριάρχες και οι Προφήτες που τιμούμε, αλλά έχουμε και κοινά θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στον κόσμο…
Είμαστε ενωμένοι με τον Ραβίνο Σνάιερ και συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε με το Ίδρυμα ‘Έκκληση στη Συνείδηση’ για να ενθαρρύνουμε την μεγαλύτερη κατανόηση και ανεκτικότητα ανάμεσα στις θρησκείες… όταν είναι απαραίτητο να λέμε την αλήθεια με αγάπη και να ανακοινώνουμε, όπως έγινε πρώτα  στην Βέρνη της Ελβετίας και επαναβεβαιώθηκε στην Ιστανμπούλ, ένα έγκλημα που γίνεται στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της θρησκείας. Το χρωστάμε, σαν Εβραίοι και Χριστιανοί, στην κοινή κληρονομιά μας, να μιμηθούμε τον προπάτορα μας Αβραάμ… Ας πιαστούμε από τα χέρια όχι μόνο για να προσευχηθούμε, αλλά και σε ένδειξη αλληλεγγύης».

Όσο για την Κωνσταντινούπολη, αυτή στην ομιλία του ήταν πάντα «Ιστανμπούλ». Σημειώνουμε εδώ και τη δήλωση του Κωνσταντινουπόλεως σε άλλη χρονική στιγμή, ότι προσευχόμαστε στον ίδιο Θεό με τους μουσουλμάνους…

«Ταπεινή μας άποψη είναι ότι, λαμβανομένης υπ’ όψιν της φθοροποιού δράσεως των απανταχού Εβραίων και των διαφόρων εβραϊκών οργανώσεων, όπως π.χ. είναι ο Τεκτονισμός, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έπρεπε να πραγματοποιήσει την επίσκεψη αυτή», έγραψε ο Αιγιαλείας & Καλαβρύτων Αμβρόσιος, στις 13 Νοεμβρίου 2009.

Τι έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προκειμένου να προστατεύσει τους χριστιανούς της Αντιόχειας, οι οποίοι πίστευαν ότι οι ιουδαίοι λάτρευαν τον ίδιο Θεό και σύχναζαν στις συναγωγές;

Για να δούμε: «πολλοί των μεθ’ ημών τεταγμένων, και τα ημέτερα λεγόντων φρονείν, οι μεν επί την θέαν απαντώσι των ιουδαϊκών εορτών, οι δε και συνεορτάζουσι και των νηστειών κοινωνούσι και τούτο το πονηρόν έθος βούλομαι της Εκκλησίας απελάσαι νυν… Αλλά μη γένοιτο τούτο ειπείν! Ουδείς Ιουδαίος προσκυνεί τον Θεόν».

http://www.elora.gr/portal/orthodoxy/6–/2926-2011-03-01-13-11-24

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος αναφέρει σε άρθρο του σημαντικά στοιχεία τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου (879-880). Πρόκειται για την τελευταία Οικουμενική Σύνοδο πρίν το σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως (1054).
Η 8^η Οικουμενική Σύνοδος ομόφωνα αποκατέστησε τον Μέγα Φώτιο στο Πατριαρχικό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, επεκύρωσε την Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο και κατεδίκασε την αίρεση τοῦ Filioque (δηλ. την προσθήκη στο Σύμβολο τῆς Πίστεως ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ τοῦ Πατρός «και έκ τοῦ Υιοῦ», μία από τις πολλές αιρετικές διδασκαλίες τοῦ σημερινοῦ Παπισμοῦ). Η Σύνοδος αυτή καθήρεσε και αναθεμάτισε όσους επέβαλλαν και εδέχθηκαν το Filioque.

Ο τότε ορθόδοξος Πάπας Ρώμης Ιωάννης Η’ συμμετεĩχε στη Σύνοδο μέσω τῶν τοποτηρητῶν του.
Στά Πρακτικά της, η Σύνοδος τοῦ Μεγάλου Φωτίου τοῦ 879-880 αναφέρεται ως «αγία και οικουμενική σύνοδος»: «εν ταύτη τῆ αγία και οικουμενικῆ συνόδω» (π.χ. στην 5^η πράξη, Πρακτικά τῶν Αγίων και Οικουμενικῶν Συνόδων, σελ. 473).

Σήμερα οι Οικουμενισταί αποσιωπούν την ύπαρξη τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου, επειδή οι αποφάσεις της είναι μεγάλο εμπόδιο στα σχέδιά τους. Εδώ θα ήθελα να αναφέρω τι είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος:

«…από το έτος 787, από τον 8ο αιώνα έχουμε να κάνουμε Οικουμενική Σύνοδο…» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3242 31/8/2010).

Δηλαδή ο κ. Βαρθολομαίος αγνοεĩ ή ψεύδεται;

Η Ιερά Σύνοδος τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος σε επιστολή της με αριθμ. πρωτ. 5130 π.ε. τῆς 16^ης Ιανουαρίου 2007, σχετικά με το θέμα τῆς επικυρώσεως τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου, επισημαίνει

«…περί τῆς εν έτει 879-880 «8^ης» Οικουμενικῆς Συνόδου, γνωρίζομεν υμĩν, ότι το προβαλλόμενον θέμα εἶναι τῆς αρμοδιότητος μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου.

Εντολῆ τῆς Ιερᾶς Συνόδου
Ο Αρχιγραμματεύων
Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης»

Αναδημοσιεύω την εισαγωγή τοῦ άρθρου τοῦ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου καί τά πιό σημαντικά αποσπάσματα. Το πλήρες άρθρο (Μέρος Α’) δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πειραïκή Εκκλησία», Δεκέμβριος 2010, σελ. 20-24 και βρίσκεται στην ιστοσελίδα  http://www.imp.gr/images/Period/2010/PEIRAIKH%20EKKLHSIA221.pdf

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος

Μέρος Α΄

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Ἡ Σύνοδος ποὺ ἔγινε τὸ 879-880 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη, τότε ποὺ ἦταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Μ. Φώτιος, ἡ μεγάλη αὐτὴ πατερικὴ φυσιογνωμία, ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία καὶ ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ κάθε πλευρά, κυρίως γιατὶ ἔγινε αὐτὴ ἡ Μεγάλη Σύνοδος πρὶν τὴν κατάληψη τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ρώμης ἀπὸ τοὺς Φράγκους καὶ τὴν εἰσαγωγὴ ἐπισήμως τοῦ Filioque καὶ βεβαίως πρὶν τὴν ἀκοινωνησία ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στὸν Πάπα τῆς Ρώμης τὸ 1009.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ δοῦμε μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα αὐτῆς τῆς Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς Η΄ Οἰκουμενική, τὰ ὁποῖα σημεῖα ἔχουν ἔντονο ἐνδιαφέρον, κυρίως στὶς ἡμέρες μας.

Γιὰ τὴν μελέτη τοῦ θέματος αὐτοῦ διάβασα πρωτίστως τὰ διασωθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ διάφορες θεολογικὲς μελέτες γιὰ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

1. Τὰ γεγονότα ποὺ προηγήθηκαν τῆς σύγκλησης τῆς Συνόδου τοῦ 879-880

……………

Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἀκύρωσε τοὺς ἀναθεματισμοὺς ποὺ ἐπεβλήθησαν στὸν Φώτιο ἀπὸ τὴν Σύνοδο τοῦ 869-870, κατεδίκασε τὸ Filioque, ἀντιμετώπισε θέματα ἐκκλησιαστικά, καὶ οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς καὶ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία. Πέρα ἀπὸ τὸ δογματικὸ θέμα τοῦ Filioque, καθόρισε τὴν αὐτοκεφαλία τῆς κάθε Ἐκκλησίας καὶ τῆς μὴ ἐπεμβάσεως τοῦ Πάπα στὶς ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς δικαιοδοσίες, ὁπότε οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα. ……………

2. Τὰ Πρακτικὰ τῆς Συνόδου

Ὅταν διαβάσῃ κανεὶς τὰ δημοσιευθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου τοῦ ἔτους 879-880, τότε θὰ ἀντιληφθῇ τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Συνόδου ποὺ ἔγινε σὲ ἑπτά πράξεις.

………………………

Ἡ πέμπτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 26η Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 880, ἡμέρα Τρίτη, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν κατηχουμένων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατ’ αὐτὴν ἀκυρώθηκε ἡ Σύνοδος τοῦ 869-870, καθὼς ἐπίσης ἐπικυρώθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τὴν ὁποία εἶχε ἐπικυρώσει καὶ ἡ ἀκυρωθεῖσα Σύνοδος τοῦ 869-870. Ἐπίσης, ἐκδόθηκαν τρεῖς σημαντικοὶ ἱεροὶ κανόνες ποὺ ἀναφέρονται σὲ βασικὰ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα καὶ εἶναι χαρακτηρισμένοι στὸ κανονικὸ δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἱεροὶ Κανόνες τῆς «ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Σοφίας Συνόδου».

Ἡ ἕκτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 3η Μαρτίου, ἡμέρα Πέμπτη, στὴν πολυτελὴ καὶ ἐπισημότερη αἴθουσα τοῦ Παλατίου, προκαθεσθέντων τῶν Βασιλέων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξάνδρου. Ἔγινε στὸ Παλάτι ἡ Συνεδρία τῆς Συνόδου, γιατὶ ὁ Βασιλεύς, λόγῳ πένθους, δὲν μποροῦσε νὰ παρουσιασθῇ δημοσίως καὶ ἔπρεπε νὰ ὑπογράψῃ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, προκειμένου νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ὁμίλησε ὁ Βασιλεὺς ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γιὰ νὰ ὑπάρξῃ ἑνότητα στὴν Ἐκκλησία, πρότεινε νὰ τεθῇ ὡς σφραγίδα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἰσχύσῃ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, χωρὶς καμμιὰ προσθήκη ἢ ἀφαίρεση. Μὲ αὐτὴν τὴν πρόταση ὑπονοοῦνται οἱ Φράγκοι ποὺ προσέθεσαν στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τὸ Filioque, δὲν ἀναφέρονται ὅμως ὀνομαστικὰ γιὰ τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας. Μετὰ ὑπεγράφησαν οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἀπὸ τὸν Βασιλέα καὶ τοὺς υἱούς του, γιὰ νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας.

Ἡ ἕβδομη Πράξη, ἡ τελευταία τῆς Συνόδου, πραγματοποιήθηκε τὴν 13η Μαρτίου, ἡμέρα Κυριακή, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν Κατηχουμένων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ἀναγνώσθηκε περίληψη τῶν Πρακτικῶν τῆς Συνόδου, ὥστε νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς ἀπὸ ὅλους οἱ ἀποφάσεις ποὺ εἶχαν ληφθῇ προηγουμένως.

Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ παρόντες ἀπέδωσαν τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ στὸν Πατριάρχη Φώτιο.Μάλιστα οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα Ρώμης ἐπήνεσαν τὸν Φώτιο γιὰ τὴν «ἀγαθὴ  φήμη» του σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ὄχι μόνον στὴν Γαλλία, τὴν Ἰταλία, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν ὑφήλιο, καὶ τὸ μαρτυροῦν αὐτὸ «οὐχὶ μόνον οἱ τὴν ἑλλάδα μετιόντες γλῶσσαν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ βαρβαρικὸν καὶ ὠμότατον γένος».

Εἶναι σημαντικὸς αὐτὸς ὁ λόγος, γιατὶ μὲ αυτὸν τὸν χαρακτηρισμὸ οἱ λεγάτοι τοῦ Πάπα ἐννοοῦσαν τοὺς Φράγκους ποὺ ἐνεργοῦσαν βαρβαρικὲς ἐνέργειες. Ὅλοι αὐτοὶ ὁμολογοῦν γιὰ τὸν Φώτιο, κατὰ τὸν λόγο τῶν λεγάτων τοῦ Πάπα: «ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὅμοιος ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει, οὔτε ἐν ἐλεημοσύνῃ καὶ συμπαθείᾳ, οὔτε ἐν χρηστότητι καὶ ταπεινοφροσύνῃ καὶ ὅτι πάντοτε τὰ ἔργα αὐτοῦ πλείονα τῶν λόγων αὐτοῦ».

Καὶ ἡ Σύνοδος καταλήγει μὲ ἕναν ὕμνο γιὰ τὸν Μ. Φώτιο. Οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα καὶ ὁ Καρδινάλιος Πέτρος εἶπαν: «Εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει Πατριάρχην ἅγιον καὶ τὴν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν οὐκ ἀσπάζεται, ἔστω ἡ μερὶς αὐτοῦ μετὰ τοῦ Ἰούδα, καὶ μὴ συγκαταταγείη ὅλως μετὰ τῶν Χριστιανῶν». Καὶ ὅλη ἡ ἁγία Σύνοδος «ἐξεβόησεν»: «Ἅπαντες τὸ αὐτὸ φρονοῦμεν καὶ δοξάζομεν, καὶ εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει ἀρχιερέα Θεοῦ, μὴ ἴδοι τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ταῦτα εἰπόντες ἐπευφήμησαν πολλὰ τὰ ἔτη τῶν βασιλέων».

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ἐρήμην τοῦ Λαοῦ, γραφειοκράτες θεολόγοι καὶ οἰκουμενιστὲς  ἐπίσκοποι, σχεδιάζουν καὶ διαμορφώνουν τὶς τελευταῖες λεπτομέρειες τῆς Συνόδου

Εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ θέτει ἕνα μέλος τῆς Ἐκκλησίας ἐρωτήματα καὶ νὰ ἐκφράζει προβληματισμοὺς δημόσια, ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ σωτηρία, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ζηλότυπα ἀπαιτοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὸ ρόλο τοῦ «ἐκπροσώπου» τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπαιτοῦν ἀπὸ ὅλους μας ὑπακοὴ ὡς πνευματικοὶ Πατέρες, νὰ μὴ καταδέχονται νὰ δώσουν μιὰν ἀπάντηση.

Μὰ ἂν ἀπευθυνόμαστε σ’ αὐτούς, εἶναι γιατὶ ἀναγνωρίζουμε τὴν θεόθεν δοθεῖσα ἐξουσία. Κι ἂν ὁμιλοῦμε πολλὲς φορὲς μὲ αὐστηρὴ γλώσσα, εἶναι γιατὶ αὐτὴ τὴν ἐξουσία τὴν διαχειρίζονται εἰς βάρος τῆς ἀκεραιότητας τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κοινῆς κιβωτοῦ τῆς σωτηρίας μας, καὶ ἄρα καὶ εἰς βάρος μας.

Ἀναγκαζόμαστε λοιπὸν νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ θέμα τῆς ἑτοιμαζόμενης Πανορθοδόξου Συνοδοῦ, ἀφοῦ —ὅπως ἀνεκοίνωσε ὁ Πατριάρχης— μπῆκε στὴν τελικὴ εὐθεία ὁ ὁρισμὸς τοῦ χρόνου συγκλήσεώς της. Ἤδη, ἡ τελευταία, «Διορθόδοξη Προπαρασκευαστικὴ Διάσκεψη» γιὰ τὴ Πανορθόδοξο Σύνοδο, θὰ πραγματοποιηθεῖ στὸ Σαμπεζὺ τῆς Ἑλβετίας ἀπὸ 21 ἕως 27 Φεβρουαρίου 2011.

Ἔχουν τεθεῖ, ὅμως, κάποια ἐρωτήματα μὲ τὰ ὁποῖα δὲν ἀσχολήθηκε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐν Ἑλλάδι Ἐπισκόπους, ὡσὰν νὰ μὴ τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ θέμα, ὡσὰν νὰ εἶναι ὑπόθεση προσωπικὴ τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν πέριξ αὐτοῦ.

Καὶ τὰ ἐρωτήματα ποὺ παρουσιάσαμε ―ὅπως σχεδὸν πάντα κάνουμε― δὲν ἦσαν δικά μας, ἀλλὰ Ὀρθοδόξων θεολόγων καὶ Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ζώντων ἢ τεθνεώτων. Ἂς ὑπενθυμίσουμε τὰ ἐρωτήματα:

1. Πόσοι καὶ ποιοί ἀπὸ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ γνωρίζουν τὰ θέματα τῆς μελλούσης νὰ συγκληθεῖ Πανορθοδόξου Συνόδου;

2. Ἀφοῦ ἀγνοοῦνται ―τῇ εὐθύνῃ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν― τὰ θέματα καὶ ἡ προβληματική τους ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ποιά θεολογικὴ ζύμωση ἔγινε, πέρα ἀπὸ ἐκείνη τῶν γραφειοκρατῶν θεολόγων καὶ Ἐπισκόπων (μερικῶν ἐξ αὐτῶν χωρὶς ποίμνιο);

3. Ἀφοῦ καταγγέλλεται καὶ ἀποδοκιμάζεται ἀπὸ μερίδα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἡ οἰκουμενιστικὴ πολιτικὴ τοῦ Φαναρίου ὡς αἱρετίζουσα, ποιά ἀποδοχὴ μπορεῖ νὰ ἔχουν τὰ συμπεράσματα καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ποὺ αὐτὸ προετοιμάζει, πρὶν δοθοῦν ἀπαντήσεις καὶ συζητηθοῦν τὰ καταγγελλόμενα; Μήπως, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, οἱ ἀποφάσεις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ὁδηγήσουν σὲ σχίσμα;

4. Μήπως, γι’ αὐτὸ τὸ λόγο δὲν ἀποφασίζουν ―ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ Φαναρίου― οἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίες γιὰ τὴν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν καταδίκη τῶν ἡγετῶν του, ὅπως π.χ. τῶν Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Περγάμου Ἰωάννη, Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, κ.ἄ.;

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, καὶ ἐνῶ κανεὶς Ἐπίσκοπος δὲν ἐνδιαφέρθηκε νὰ μᾶς ἐνημερώσει, ὁ Πατριάρχης μὲ τὸ αἱρετίζον Ζηζιούλικο ἐπιτελεῖο του, ἐπανῆλθε, καὶ περιχαρὴς ἀνακοίνωσε τὶς ἐξελίξεις γύρω ἀπὸ τὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο.

Μία παρένθεση: Τὸ νὰ διατυπώσει κάποιος λανθασμένες θεολογικὰ θέσεις, εἶναι ἀνθρώπινο. Ἐδῶ, ὅμως, δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ συζήτηση ποὺ γίνεται γιὰ ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων, ἀλλὰ γιὰ μιὰ συμπαιγνία, ἀφοῦ οἱ αἱρετικὲς θέσεις καὶ πράξεις τοῦ Πατριάρχη, οἱ ἀντικανονικὲς συμπροσευχὲς καὶ τὰ «ἡμι-συλλείτουργα» ποὺ ἐπιφέρουν κανονικὰ τὴν καθαίρεσή του, ἀλλὰ καὶ τὰ ψεύδη ποὺ ἐπικαλέσθηκε γιὰ νὰ τὶς δικαιολογήσει, οἱ αἱρετικὲς διδασκαλίες τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα καὶ τινῶν ἄλλων (ποὺ κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς, ἔχουν τὸ ἐλάττωμα, ὅτι «στεροῦνται λαοῦ καὶ ποιμνίου» καὶ ἄρα εἶναι φιλοσοφικο-θεολογοῦντες Ἐπίσκοποι τοῦ Γραφείου), ἀποτελοῦν τὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο θὰ συζητηθοῦν τὰ θέματα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου!

Νὰ τί εἶπε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος:

«Ἡ πίστη ζεῖ, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ζεῖ …κάτω ἀπὸ τὴν συντονιστικὴ σκέπη καὶ προσπάθεια τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας …ποὺ ἔχω τὴν τιμὴ νὰ ἐκπροσωπῶ…. Ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ζήσει, θὰ κάνει τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδό της, τὴν ὁποία ἑτοιμάζει ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος καὶ εἴμαστε εἰς τὸ τέλος τῆς προετοιμασίας. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011 θὰ ἔχουμε τὴν προτελευταία, πιθανότατα, προπαρασκευαστικὴ ἐπιτροπὴ στὸ Πατριαρχικό μας Κέντρο τῆς Γενεύης καὶ θὰ γίνει αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός, ἔχει νὰ γίνει παρόμοιο γεγονὸς ἀπὸ τὸ ἔτος 787, ἀπὸ τὸν 8^ο αἰώνα ἔχουμε νὰ κάνουμε Οἰκουμενικὴ Σύνοδο αὐτοῦ τοῦ μεγέθους, αὐτῆς τῆς ἐμβέλειας. Καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ μὲ τὴ Χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὶς σχέσεις μας μὲ τὶς ἄλλες χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὁμολογίες».[1]

Καὶ τώρα οἱ ἐπιφυλάξεις ποὺ ἔχουν διατυπωθεῖ ἀπὸ Ἁγίους καὶ ἀναμφισβήτητα Ὀρθόδοξους θεολόγους:

1. Ὁ Ἅγ. Ἰουστῖνος θεωρεῖ ὅτι μὲ βιασύνη καὶ χωρὶς περίσκεψη ἐπελέγησαν τὰ θέματα τῆς Πανορθόξου αὐτῆς Συνόδου καὶ ἀναφέρει μερικὰ ἐξ αὐτῶν:

«Ἡ Διασπορά, τὸ Αὐτοκέφαλον καὶ ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, τὸ Αὐτόνομον καὶ ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, καὶ τὰ Δίπτυχα, τ. ἔ. ἡ μεταξὺ τῶν  Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν σειρὰ καὶ εὐταξία. Κατόπιν πάντων τούτων καὶ ἕνεκεν αὐτῶν …τίθεται εἰς τὴν ἐπαγρυπνοῦσαν συνείδησιν παντὸς ὀρθοδόξου τὸ ἐρώτημα: τί ἆραγε ἐπιδιώκεται διὰ μιᾶς τόσον ἐσπευσμένης, βραχυχρονίου καὶ οὕτω πῶς “σκηνοθετημένης” Συνόδου; Ἐκθέτει δὲ τὴν πεποίθησή του «ὅτι ὄπισθεν ὅλων τῶν τοιούτου εἴδους ἐνεργειῶν εὑρίσκεται μία κρυφὴ ἐπιθυμία …ὅπως τὸ Πατριαρχεῖον» τῆς Κων/πόλεως «ἐπιβληθῆ εἰς τὰς Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας καὶ εἰς ὅλην τὴν ὀρθόδοξον διασποράν», νὰ γίνει δηλαδὴ μία «ὑπερεκκλησία», κατὰ παρόμοιον τρόπον, ὅπως ὁ Πάπας στὴ Δύση. Ἐπιθυμεῖ δηλαδὴ —τότε ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τώρα ὁ κ. Βαρθολομαῖος— νὰ γίνει ὁ Πάπας τῆς Ἀνατολῆς. Βιάζεται, λοιπόν, γιὰ τὴν σύγκληση τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου γιὰ νὰ «ἐπικυρώση καὶ κατοχυρώση τὴν νεοπαπιστικήν του ἐπιβολὴν ταύτην διὰ μιᾶς “Οἰκουμενικῆς Συνόδου”», ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴν τῶν θεμάτων!

»Διὰ τοῦτο συμπεριελήφθησαν μεταξὺ τῶν δέκα διὰ τὴν Σύνοδον ἐπιλεγέντων θεμάτων, καὶ μάλιστα ὡς τὰ πρῶτα τέσσαρα, ἐκεῖνα ἀκριβῶς τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα σαφῶς ἀποδεικνύουν τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τῆς Κων/πόλεως, ὅπως ὑποτάξουν εἰς αὐτὴν ὅλην τὴν Ὀρθόδοξον Διασπορὰν —τοῦτο δὲ σημαίνει ὁλόκληρον σχεδὸν τὸν κόσμον!— καὶ ὅπως ἐξασφαλίσουν ἀποκλειστικῶς δι’ ἑαυτοὺς τὸ δικαίωμα τοῦ χορηγεῖν τὸ αὐτοκέφαλον καὶ τὴν αὐτονομίαν εἰς ὅλας ἐν γένει τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας…».

Μιὰ τέτοια Σύνοδος, ὅμως, δύναται νὰ «ὁδηγήση ὅλην τὴν Ὀρθοδοξίαν εἰς τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου, ὡς εἶχεν ἤδη συμβῆ παρομοίως κατὰ τὴν θλιβερὰν ἐποχὴν τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φλωρεντίας,… Πάντως σήμερον ἡ κατάστασις εἶναι ἐπικινδυνοτέρα: ἡ Κων/πολις ἦτο τότε ζωντανὸς ὀργανισμός, ἔχων ἑκατομμύρια πιστῶν… Σήμερον ὅμως ἡ Κων/πολις δὲν εἶναι πλέον, ὅ,τι ἦτο: ἀρκετοὶ ἐκ τῶν τοσοῦτον πολλῶν μητροπολιτῶν της στεροῦνται λαοῦ καὶ ποιμνίου· εἶναι ἐπίσκοποι μὴ ἔχοντες ποῖον νὰ ἐπισκοποῦν, ἀλλ’ ὅμως ἔχοντες ἐν ταυτῷ τὴν ἀξίωσιν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι νὰ κρατοῦν εἰς τὰς χείρας των τὴν τύχην ὅλης τῆς Ἐκκλησίας!…»![2]

Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ ἔχουν ἐπιλεγεῖ γιὰ νὰ συζητηθοῦν στὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο, κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν μεγάλη πληγὴ τῶν ἀποσχισμένων ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τμημάτων (Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν) καὶ τὴν σχέση τῶν ὀρθοδόξων μὲ αὐτά· οὐδεμία ἀναφορά γίνεται στὶς αἱρέσεις τους, καὶ ὡς ἐκ τούτου φαίνεται ὅτι οἱ προετοιμάζοντες τὴν Σύνοδο ἔχουν ἀποδεχθεῖ σιωπηρὰ καὶ θεωροῦν ὡς δεδομένες τὶς αἱρετικὲς θεωρίες τῶν κλάδων, τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς Βαπτισματικῆς θεολογίας κ.λπ. Ἔτσι ἡ Σύνοδος οὐδεμία δυνατότητα θὰ ἔχει νὰ ἐξετάσει τὴν ἀντιστρατευόμενη στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν Παράδοση «ἀποδοχή» τῶν αἱρέσεων ὡς ἰσότιμων «ἐκκλησιῶν», ὁμότιμων μὲ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Ἐπίσης, οὐδεὶς λόγος γιὰ τὶς προσηλυτιστικὲς μεθόδους τῶν αἱρετικῶν καὶ ἄρα πλήρης ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν πιστῶν ἀπὸ τὴν αἵρεση· οὐδεὶς λόγος γιὰ τὴν ἐξέταση τῆς νομιμότητος τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων· οἱ Διάλογοι δὲν ἀναφέρονται στὴν ἀτζέντα τῶν συζητήσεων· ἁπλῶς, (παρὰ τὶς ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν) θὰ συνεχίσει ἡ διεξαγωγή τους μὲ ἀντιπατερικὸ τρόπο ποὺ διεξάγονται. Τέλος, οὔτε λόγος νὰ γίνεται γιὰ πρόσκληση τῶν αἱρετικῶν νὰ ἐπανέλθουν ἐν μετανοίᾳ εἰς τὴν Μίαν Ἐκκλησίαν ἐξ ἧς ἀπεκόπησαν.

Εἶναι φανερό, λοιπόν, γιατὶ ἀποφεύγουν οἱ ἐπίσκοποί μας καὶ ἡ Σύνοδος νὰ ἀπαντήσουν, ὅταν τοὺς ρωτᾶμε ἂν εἶναι αἵρεση ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ μᾶς λέγουν: «αὐτὸ εἶναι θεολογούμενο. Τὸ θέμα θὰ τὸ λύσει μιὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος».

Ἐφόσον ἰσχύουν τὰ παραπάνω, δὲν εἶναι ἡ ἀπάντησή τους αὐτὴ ὑποκριτική; Γιατί, ποιά Οἰκουμενική Σύνοδος θὰ λύσει τὸ θέμα, ἀφοῦ αὐτὴ ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ συγκληθεῖ τὸ 2012 δὲν θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ αὐτὰ τὰ θέματα Πίστεως; Μήπως ἡ ἑπόμενη, ἡ ὁποία —ἂν ὑπάρξει— θὰ ἔχει, ὡς φαίνεται, προεδρεύοντα τὸν αἱρετικὸ Πάπα;

Ἀλήθεια! Εἶναι δυνατὸν (σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας) νὰ συμμετάσχουν στὴν Σύνοδο ἀδιαφοροῦντες γιὰ τὰ κρίσιμα θέματα τῆς Πίστεως ἢ αἱρετίζοντες ἐπίσκοποι; Εἶναι δυνατὸν μιὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἄλλα θέματα δευτερεύοντα ὡς πρὸς τὴν Πίστη; Ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο μέχρι καὶ τοὺς συγχρόνους ἐπισκόπους ποὺ γνωρίζουν τὴν ἱστορία τῶν Συνόδων (ὡς ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος) ὅλοι διαβεβαιώνουν ὅτι ἡ Σύνοδος ἀσχολεῖται πρωτίστως (ἐφόσον ὑπάρχουν) μὲ τὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ τῶν αἱρέσεων καὶ ἐκ δευτέρου μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Δυστυχῶς, ὅπως ἀπὸ δεκαετιῶν ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος (Πόποβιτς) ἔχει ἐπισημάνει, τὰ θέματα τῆς αἱρέσεως ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων· καὶ πρωτίστως ἀπουσιάζει ἡ ἐξέταση τῆς ὑπάρξεως ἢ ὄχι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

2. Παρόμοιες διαπιστώσεις κάνει καὶ ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός:

«Ἡ προετοιμαζομένη Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἐνῶ τόσο ἐνδιαφέρον ἔδειξε γιὰ τὸ θέμα “τῶν πηγῶν”(!) τῆς πίστεως καὶ τὴν νηστεία(!) ἄφησε τὰ “βαρύτερα τοῦ νόμου”, δηλαδὴ τὸ θεολογικὸ ξεκαθάρισμα μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό».[3] «Ἑτοιμάζεται αὐτὴ ἡ Σύνοδος, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει, ὅπως διαβάζουμε καὶ ὅπως βλέπουμε, στὴν ἀποδοχὴ τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ ὡς αὐθεντικῶν χριστιανισμῶν. Αὐτὸ εἶναι τὸ τραγικό. Εὔχομαι νὰ μὴ γίνει ποτέ… Αὐτοὶ θέλουν νὰ παρουσιάσουν τὴν ἑνότητα, ὅτι ὁ Δυτικὸς Χριστιανισμὸς εἶναι παράλληλη μορφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἐκεῖ κάποιοι ἐργάζονται, πρὸς τὰ ἐκεῖ κάποιοι θέλουν νὰ ὁδηγήσουν».[4]

3. Ἀλλὰ καὶ ὁ πρ. Ἐρζεγοβίνης Ἀθανάσιος Γιέφτιτς (ποὺ μᾶς ἔχει στενοχωρήσει ἀφάνταστα τελευταίως μὲ τὴ στάση του ἀπέναντι στὸν Ράσκας Ἀρτέμιο καὶ τὸν π. Συμεών), σ’ αὐτὸ τὸ θέμα τουλάχιστον, στὸ ἴδιο πνεῦμα κινεῖται. Ἀπαντῶν σὲ ἐρώτηση τῆς διαδικτυακῆς ἱστοσελίδας εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς:

«Ἐγὼ εἶχα πεῖ στὴ Γενεύη ποὺ ἤμουνα τὸν Ἰούνιο γιὰ τὴ διασπορά, νὰ γίνει ἡ μεγάλη Σύνοδος, ἀλλὰ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ σοβαρὰ θέματα. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ ἀναφερθεῖ καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὶς 7 Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοῦ Φωτίου τὴ μεγάλη σύνοδο τοῦ 880, τοῦ Παλαμᾶ τὶς δύο συνόδους 1340 καὶ 1351 κ.ο.κ. …Ὁ π. Ἰουστίνος Πόποβιτς …εἶχε γράψει τὸ ἑξῆς: “Μὴν βιαστεῖτε βρὲ παιδιά”. Νομίζω ὁ ἴδιος βοήθησε νὰ μὴν γίνει ἄμεσα, διότι ἦταν κάτι βιαστικό. Δεύτερον, πρέπει νὰ προσέξουμε πάρα πολὺ νὰ γίνει συνεργασία πράγματι πανορθόδοξη καὶ ὄχι νὰ γίνει νομενκλατούρα ὁρισμένων ἀνθρώπων ποὺ κάθονται καὶ μαζεύονται στὸ Σαμπεζύ… καὶ αὐτοὶ ἀποφασίζουν καὶ ράβουν καὶ κόβουν ὅ,τι θέλουν».

4. Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καὶ ἄλλοι θεολόγοι καὶ λέγουν τὰ αὐτονόητα, ἐνῶ οἱ Ἐπίσκοποί μας σιωποῦν ἢ καταβιβάζουν τὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο σὲ ὑπουργεῖο Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ἢ Οἰκονομικῶν. Παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν, ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, ὁ ὁποῖος λέγει, «ἡ μέλλουσα νὰ συνέλθει Πανορθόδοξος Σύνοδος πρέπει νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους· ὅπως ἡ ἀνεργία, τὰ ναρκωτικὰ καὶ οἱ οἰκονομικοὶ μετανάστες, λὲς καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς σύνοδοι συνέρχονται γιὰ νὰ ὑποκαταστήσουν τὴν κοινωνικὴ μέριμνα τοῦ κράτους!!!». Δὲν γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος, ὅτι «οἱ Οἰκουμενικὲς (Πανορθόδοξες) Σύνοδοι συνέρχονται γιὰ νὰ θεολογήσουν τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας»; «Μιὰ Πανορθόδοξη Σύνοδος πρέπει νὰ μελωδήσει ἐναρμόνιο μέλος θεολογίας, …νὰ νομολογήσει νέους κανόνες ποὺ νὰ στοιχοῦνται ΑΠΟΛΥΤΑ στὸ πνεῦμα ὅσων ὑπάρχουν καὶ ἀφοροῦν τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλόθρησκους, τὸ μεταθετὸ τῶν ἐπισκόπων καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα θέματα…».[5]

5. Πῶς λοιπόν, θὰ ἐμπιστευθεῖ ὁ Λαὸς ἀποφάσεις Πανορθοδόξου Συνόδου, τῆς ὁποίας μέλη ἔχουν κατηγορηθεῖ γιὰ Οἰκουμενισμό, αὐτὴ τὴν παναίρεση τοῦ 20^ου καὶ 21^ου αἰώνα; Δὲν πρέπει νὰ ξεκαθαρίσει πρῶτα τὸ τοπίο, γύρω ἀπὸ τὸ ποιοί διακινοῦν καὶ διδάσκουν τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἂν στοὺς φορεῖς του ὑπάρχουν Ἐπίσκοποι; Καὶ ἀρκοῦν οἱ αὐτοδιαβεβαιώσεις τῶν Πατριαρχικῶν περὶ τῆς Ὀρθοδοξίας τους, ὅταν ὑπάρχουν παράλληλα κείμενα καὶ δηλώσεις τους μὲ «αἱρετικὲς διατυπώσεις» ποὺ δὲν τὶς διορθώνουν, ἀλλὰ τὶς ἐπαναλαμβάνουν κατὰ καιρούς, ὅταν παραβαίνουν κατὰ κόρον πολλοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, π.χ. περὶ συμπροσευχῶν;

Εἶναι, ὡς ἐκ τούτου, ἐπιβεβλημένο νὰ παρασχεθεῖ πλήρης, σαφής, ἀντικειμενική, σφαιρικὴ ἐνημέρωση τῶν διϊσταμένων ἀπόψεων, νὰ γίνει κατανοητὸ στὸ λαὸ τὸ πρόβλημα ποὺ ἀγνοεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀγνοεῖται παντελῶς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικούς του ἡγέτες, οἱ ὁποῖοι περισσότερες συζητήσεις, συνεδριάσεις, διαλόγους κάνουν καὶ περισσότερη σημασία, ἀξία, φιλικὴ διάθεση καὶ ἀναφορὰ δίνουν πλέον στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, στὸν Πάπα καὶ στὸ Βατικανὸ παρὰ στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, ποὺ ἔχει τὶς ἀνησυχίες καὶ τὶς ἀντιρρήσεις του γιὰ ὅσα ἐρήμην αὐτοῦ πράττουν. (Ἡ ἐνημέρωση ποὺ προσφέρουν, ὅταν τὴν προσφέρουν, γίνεται ἐπιλεκτικά, παραμορφωτικὰ καὶ μὲ τὸ σταγονόμετρο).

Καὶ εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐνημέρωση γιὰ τὴν προετοιμαζόμενη Πανορθόδοξο Σύνοδο, γιατὶ αὐτὴ τὴν Σύνοδο θὰ τὴν παρουσιάσουν ὡς «φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας», στὶς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας θὰ πρέπει πλέον ὅλοι νὰ ὑπακούουμε ἀναγκαστικά.

Καὶ ἐπειδὴ βρισκόμαστε στὴν ἐποχὴ τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, ποὺ ὅλα κατευθύνονται καὶ ὅλα τεχνηέντως ἐπιβάλλονται, θὰ εἶναι εὔκολο νὰ ἐπιβάλουν ὑποχρεωτικὰ καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς «Πανορθοδόξου» Συνόδου, καθὼς μάλιστα διὰ τῆς ἠλεκτρονικῆς κάρτας (γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἀντιδράσεις, ὡς τώρα, εἶναι μηδαμινὲς ἀπὸ πλευρᾶς τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας) ὅλα θὰ ἐλέγχονται. Καὶ ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Βυζαντίου ὁ αὐτοκράτορας ἐξόριζε, ἔτσι καὶ στὴν ἐποχή μας, οἱ ἡγήτορες τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων θὰ «ἐξορίζουν» τοὺς πιστούς, ὅπως διεφάνη στὴν παράνομη κράτηση ἐπὶ τετράμηνο τοῦ διωκόμενου Σέρβου ἱερομόναχου π. Συμεὼν Βιλόφσκι, τὸν ὁποῖον ἡ Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη τελικὰ ἐλευθέρωσε, δικαιοπραγοῦσα, καὶ ὅπως συνέβη στὴν παράνομη καθαίρεση τοῦ Μητροπολίτη Ράσκας κ. Ἀρτεμίου.

6. Θὰ κλείσουμε μὲ ἕνα κείμενο τοῦ ἀείμνηστου π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου, ὁ ὁποῖος, στηριζόμενος στὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς —ἀρχιμανδρίτη τότε—, εἶχε μιλήσει μὲ σκληρὴ γλῶσσα γιὰ τὴν μέλλουσα νὰ συνέλθει Πανορθόδοξο Σύνοδο, ὀνομάζοντάς την «ἀνορθόδοξο Σύνοδο τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ κατευθυνόμενη ἀπὸ τὸν ἀντίχριστο» καὶ εἶχε ἀντιταχθεῖ στὴν ἁπλούστευση-κατάργηση τῆς νηστείας ποὺ ἑτοιμάζεται.

«Φημολογεῖται ἡ συγκρότησις μιᾶς Συνόδου ἀνορθοδόξου, Οἰκουμενικῆς …Ὅμως μπορεῖτε να φανταστεῖτε, τί ἀποτελέσματα θὰ εἴχαμε ἀπὸ ἀποφάσεις μιᾶς τέτοιας Συνόδου; Τί ἄλλο; σχίσματα… Μία τέτοια Σύνοδο, δὲν τὴν κινεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὴν κινοῦν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν Μασονία. Γι’ αὐτό, αὐτὴ ἡ Σύνοδος, ἐὰν θὰ γίνει θὰ χαρακτηριστεῖ ψευδοσύνοδος, δὲν θὰ γίνει ἀποδεκτή.

»Εἶναι ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ συγκαλοῦσαν τὴν Σύνοδο ἢ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ παρακαθίσουν εἰς τὴν Σύνοδο, ποῖοι θὰ εἶναι; …σὲ ποία πνευματικὴ καταστάση βρίσκονται; Ὀρθοδοξοῦν ἢ δὲν ὀρθοδοξοῦν; Ὅσο μποροῦμε νὰ ξέρουμε σήμερα, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ παρακαθίσουν, ἔχουν ἁλωθεῖ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό. Ἀπερίφραστα ―ἴσως κάποιες ἐξαιρέσεις νὰ ὑπάρχουν―, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ὀρθοδοξοῦν. Ἔστω καὶ ἂν λέγονται Πατριάρχες, ἂν λέγονται Ἀρχιεπίσκοποι… Τὸ γνωρίζουμε αὐτὸ ἀπὸ ἀτομικὲς δηλώσεις ποὺ κάνουν, ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ κινοῦνται καὶ ἐκφράζονται. Τὸ γνωρίζουμε αὐτό! Θὰ τὸ πῶ ἄλλη μία φορά…

» Λοιπόν, στὸ σχέδιο τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ποὺ ἔχουν ἐγκλωβίσει ἤδη τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει τὸ ἑξῆς σχέδιο: Νὰ ἐπέλθει μετὰ ἡ “ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν”… Ἀλλὰ δὲν σταματάει τὸ κακὸ ἐκεῖ. Ἔχουμε ἀκόμα μία φάση. Εἶναι ἡ φάση ἑνώσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ …μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες….

»Ἂν ἔτσι τὰ πράγματα ἔχουν, δὲν ἐνδιαφέρει τὸ φαινόμενο ποὺ λέμε σωτηρία, τοὺς εἶναι τελείως ἀδιάφορο. Θὰ ἔχουν ἐπιτύχει κάτι ἄλλο· τὴν λεγομένη παγκόσμια “εἰρήνη” καὶ τὴν παγκόσμια “ἀγάπη”….

»Ἔχουνε ἁλωθεῖ οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας μας… Πέστε μου, πότε ἐμφανίστηκε μεγαλύτερη αἵρεση ἀπὸ αὐτὴ ἐδῶ; Τὴν ὁποία σερβίρει ἡ παναίρεση, κατὰ τὸν πατέρα Ἰουστῖνο, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὸ ἀντιλαμβάνεστε; Δὲν ἔχουμε τὸ στοιχεῖο τῆς σωτηρίας καὶ συνεπῶς ματαιοπονοῦμε. Κατεβάσαμε τὸν Χριστιανισμό, στὸ ἐπίπεδο τοῦ κοινωνισμοῦ(…). Θὰ προσπαθήσει (ὁ Οἰκουμενισμὸς)  νὰ ξεθωριάσει τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ ὁ Ἄρειος δὲν τὰ κατάφερε καὶ ἐκεῖ ποὺ ὁ μονοφυσιτισμὸς δὲν τὰ κατάφερε, ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔβαλε μπροστὰ νὰ τὰ καταφέρει. Διότι, ὅταν ξεθωριάσουν καὶ τὸ ἀνθρώπινο καὶ τὸ θεῖο στοιχεῖο εἰς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε τί ἔχω;

»Αὐτὸς ὁ πειρασμὸς φαίνεται ὅτι θὰ εἶναι ὁ τελευταῖος τῆς ἱστορίας… Εἶναι γραμμένο: ὁ πειρασμὸς αὐτός, ἀφοῦ θὰ καλύπτει ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, δὲν θὰ εἶναι παρὰ ἡ μεγάλη νοθεία τῆς πίστεως. Τῆς πίστεως εἰς τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ· καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πετύχει μόνο ὁ Οἰκουμενισμός, ἀφοῦ θὰ ἑνωθεῖ μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες».

Προδημοσίευση ἀπὸ τὸ 4^ο τεῦχ. τοῦ περιοδ. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

[2] Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Περὶ τὴν μελετωμένην “Μεγάλην Σύνοδον” τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», εἰς περιοδ. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», τχ. 1^ο, σελ. 69-72, Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2010, ἔκδ. «Πρότυπες Θεσσαλικὲς Ἐκδόσεις».

[3] Μεταλληνὸς Γ., «Πῶς ἔγινε ὁ Πάπας “ἀλάθητος”;», ἔκδ. Πρότυπες Θεσσαλικὲς Ἐκδόσεις, Τρίκαλα-Ἀθήνα 2002, Κεφάλαιο 13^ο.

[4] http://impantokratoros.gr/Oikoumenikh_Synodos-Metallhnos.el.aspx

[5] http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/04/blog-post_371.html