ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

15ο ΜΕΡΟΣ:

Εν ελλάδι η ένστασις κατά της εορτολογικής καινοτομίας εξεδηλώθη διττώς, μετά αποτειχίσεως και άνευ αποτειχίσεως. Δηλαδή μετά διακοπής της κοινωνίας προς τους καινοτομήσαντας και άνευ διακοπής κοινωνίας. Την δεύτερη μορφή ενστάσεως ηκολούθησαν αρκετοί Ιεράρχες, όπως έχουμε ήδη προαναφέρει.

Ο Δημητριάδος Γερμανός εν Συνεδρία της Συνόδου είπε και τα εξής

«Εζήτησα τρίς να κατατεθώσι τα έγγραφα των Πατριαρχείων και δεν κατετέθησαν, δια τούτο ουδέ αναγνώσθησαν, ίνα διαφωτισθώ εγώ και η Ιεραρχία».

Εννοεί ότι τέσσερα έτη μετά την εορτολογική καινοτομία του 1924, η Σύνοδος της Ιεραρχίας δεν εγνώριζεν επισήμως τας απαντήσεις των Πατριαρχείων επ΄ αυτής! Συνεχίζων ο Δημητριάδος ετόνισεν, ότι «δυνάμεθα να κρατήσωμεν το νέον ημερολόγιον, αλλά να δεχθώμεν το παλαιόν εορτολόγιον» μέχρι «κοινής αποφάσεως». Η δέ «Δ. Ι. Σύνοδος δύναται να αποφασίση, να επανέλθη εις το παλαιόν εορτολόγιον, τουτέστιν αί εορταί να εορτάζωνται με βάσιν το Ιουλιανόν ημερολόγιον». Εις ταύτα ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος απήντησεν αρνητικώς, «ότι η Ι. Σ. δεν δύναται να συζητήση περί επαναφοράς του ημερολογίου»
( Ε.Ε.Ι., 3, 1533, 1534) .
Ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος αγανακτών είπε «Χωρία ολόκληρα έφυγον απο την Εκκλησίαν, ιερείς δέ τινές δεν αναγνωρίζουσι την Εκκλησίαν. Εδημιουργήθη κατάστασις αφόρητος, διότι άλλα διατάσσει η Πολιτεία και άλλα η Εκκλησία. Θα παρακαλέσω και το γνωστόν τούτο ζήτημα ν΄ απασχολήσει την Ιεραρχία».
Ο αυτός Ιεράρχης αναφερόμενος εις τον διωγμόν κατά των ενισταμένων, είπε «Πρέπει να δοθή ελευθερία να τελώσι τας εορτάς, ως θέλουσιν ελευθέρως οι Χριστιανοί» ( Ε.Ε.Ι., 3, 1646, 1647).
Ο Κασσανδρείας Ειρηναίος κατα την συνοδικήν συνεδρίαν της 27.6. 1929 ωμολόγησε «Το ζήτημα του ημερολογίου είναι μέρος του νεωτεριστικού προγράμματος, το οποίον εν τοίς εσχάτοις επεχείρησαν να εισαγάγωσιν εν τη αυτοκεφάλω της Ελλάδος Εκκλησία και πρέπει ως τοιούτον να εξετασθή». Και προέτεινεν «α΄) εκ των προτέρων να κλείση η Ιεραρχία την θύραν πρός πάσαν καινοτομίαν, β΄) να παύση πάσα καταδίωξις και πίεσις των παλαιοημερολογιτών, γ΄) να αφεθή εις την σύνεσιν των επί μέρους Αρχιερέων, να εξοικονομώσι τας θρησκευτικάς ανάγκας των παλαιοημερολογιτών». Ο Μαρωνείας Άνθιμος επεκρότησε τα του Κασσανδρείας Ειρηναίου και προέτεινε, «να παύση η δίωξις και να δοθώσιν ιερείς εις τους παλαιοημερολογίτας». Ο δέ Φλωρίνης Χρυσόστομος προσέθεσεν «Υποβάλλων σχετικόν υπόμνημα, παρακαλώ να ληφθή υπ΄ όψιν, ότι το ημερολόγιον πρέπει να εξετασθή κυρίως απο απόψεως της διαφοράς πρός τους καθολικούς (παπικούς), πρός τους οποίους το παλαιόν ημερολόγιον αποτελεί ενα φραγμόν δια τους Χριστιανούς (Ορθοδόξους). Τούτο έχει εθνικώς μεγάλην σημασίαν και θα έχη μεγίστας συνέπειας, τας ευθύνας του οποίου δεν δύναμαι να βαστάσω». Προσέτι, ο Δρυινουπόλεως Βασίλειος, υποστηρίζων τους ενισταμένους, παρετήρησεν, «ότι ελλοχεύουσι πολλοί εχθροί της Εκκλησίας, ουνίται, χιλιασταί, και πλείστοι άλλοι, και δια τούτο δεν είναι καιρός να φέρηται η Εκκλησία αυστηρώς. Οι παλαιοημερολογίται δεν κινούνται εκ λόγων πολιτικών, ως ελέχθη, αλλ΄ εξ ευσεβείας και τηρήσεως των πατρίων». Ο Ανδριανουπόλεως Πολύκαρπος είπε «Δηλώ ότι πρέπει να παύση ο κατά των Χριστιανών διωγμός»! (Ε.Ε.Ι., 3, 1647 – 1649).
Εν τη ΙΕ΄ Ιεραρχία του Οκτωβρίου του 1933, ο Κασσανδρείας Ειρηναίος περί της εορτολογικής καινοτομίας ετόνισεν, ότι «το ζήτημα δέον να συζητηθή εξ΄ υπαρχής, καθ΄όσον δεν πρόκειται περί παρονυχίδος. Εν τη εφαρμογή του νέου ημερολογίου διαβλέπομεν την αρχή των καινοτομιών, ζητούμεν δέ τον αίτιον. Η μέθοδος των καινοτομιών εφαρμόζεται και εν τω ημερολόγιω, και έχω υπόνοιας, ότι αίτιος είναι επί του προκειμένου ο μακαριώτατος πρόεδρος (Χρυσόστομος Παπαδόπουλος), όστις παρασκευάζει τους Ιεράρχας εις τοιαύτας υποχωρήσεις». Οταν ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ηρνήθη την κατηγορίαν, ο Ειρηναίος απήντησε «Και όμως, εγω θεωρώ ένοχον τον μακαριώτατον πρόεδρον. Η εφαρμογή του νέου ημερολογίου ήτο μέγα σφάλμα της Εκκλησίας. Συγκινούσι με οι παλαιοημερολογίται διότι δια της εορτολογικής καινοτομίας αφηρέσαμεν την πίστιν αυτών, οι οποίοι αγαπώσι την Εκκλησίαν. Πρέπει να αποφασίση η Ιεραρχία, ίνα επαναφέρωμεν το παλαιόν ημερολόγιον, η δέ Πολιτεία ας βαδίση με το νέον τοιούτον, επανέρχομενον εν εν ισχύι του Βασιλικού Διατάγματος του έτους 1923». Ο Ελευθερουπόλεως Σωφρόνιος προσέθεσεν «Η Ιεραρχία λησμονεί, ότι η εφαρμογή του νέου ημερολογίου είναι έργον της επαναστατικής Κυβερνήσεως Πλαστήρα. Εις τας πιέσεις της Πολιτείας υπεχώρησεν η Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως». Ο δέ Θηβών Συνέσιος είπεν εν αγανακτήσει «Δηλώ ότι, αν η Κυβέρνησις δεν βοηθήση και το κακόν προχωρήση, ή πρέπει να επανέλθη το παλαιόν ημερολόγιον, ή άλλως θα ευρεθώ εις την δυσάρεστον θέσιν, εν ανάγκη να τεθώ επί κεφαλής τςη ομάδος των παλαιοημερολογιτών, αδιαφορών δια τα συμβησόμενα». (Ε.Ε.Ι. 3, 1582 – 1584).
Προς την αυτήν ΙΕ΄ Ιεραρχίαν, την 11.10.1933, οι Μητροπολίται Δρυινουπόλεως Βασίλειος, Κασσανδρείας Ειρηναίος, Δημητριάδος Γερμανός και Δράμας και Φιλίππων Βασίλειος υπέβαλον το ακόλουθον υπόμνημα, δι΄ ού εζήτουν την επαναφοράν του πατρώου εορτολογίου
(βλ. 13ον μέρος).
Ως καταφαίνεται, λοιπόν, και εκ των πρακτικών, η Ιεραρχία συνεταράσσετο εξ΄ αιτίας της εορτολογικής καινοτομίας, ως και άπασα η εν Ελλάδι Εκκλησία. Τας ημέρας δέ εκείνας ανεγράφη εις τον τύπον ότι «ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είναι μασόνος» όπερ προεκάλεσεν την σφοδράν αντίδρασιν τούτου (Ε.Ε.Ι. 3, 1942).

Απ΄ αρχής του ημερολογιακού σχίσματος οι επί κεφαλής κληρικοί και λαικοί επισκέπτονταν διαφόρους Αρχιερείς προτρέποντας και συνιστώντες εις τούτους να τεθούν επί κεφαλής της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Έτσι την 27ην Μαίου 1935 τρείς Ιεράρχαι, ο Δημητριάδος Γερμανός, ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, απετειχίσθηκαν κανονικώς εκ της Ιεραρχίας της Ελλάδος. Οι τρείς ούτω Ιεράρχαι την 26.5.1935 υπέγραψαν και την επομένην, μετά πανηγυρικήν θείαν Λειτουργίαν εν τω Ι. Ναώ της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κολωνού, απέστειλαν δια δικαστικού κλητήρος εις την Σύνοδον έγγραφον αποτείχισιν, υπό τον τίτλο «Διαμαρτυρία και Δήλωσις».
Δια του εγγράφου τούτου καταγγέλεται επισκοπικώς και δημοσία ο Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και η ακολουθούσα αυτόν Ιεραρχία, ότι εισήγαγε μονομερώς και αντικανονικώς εις την Εκκλησίαν το νέον ημερολόγιον.

Το κείμενον του εγγράφου έχει ως εξής

«Πρός την Ιεράν Σύνοδον της Ελλάδος

Είναι γνωστόν εις την Ιεραρχίαν της Ελλάδος ότι ανέκαθεν ετάχθημεν αντιμέτωποι πρός την γνώμην Αυτής, όσον αφορά την προσαρμογήν του εκκλησιαστικού ημερολογίου πρός το πολιτικόν.
Και αν συνεμορφώθημεν πρός την απόφασιν της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας, εφαρμόσαντες και ημείς εις τας επαρχίας ημών το νέον ημερολόγιον, τούτο επράξαμεν δια δύο λόγους. Το μέν, ίνα αποφύγωμεν τας συνεπείας του εκκλησιαστικού σχίσματος το δέ διακοπτόμενοι πάντοτε υπό της ελπίδος, ότι η Ιεραρχία πρός πρόληψιν της διαιρέσεως των Χριστιανών, θα αγαθυνθή να επιστρέψη εις το παλαιόν εκκλησιαστικόν ημερολόγιον, θυσιάζουσα και την προσωπικήν της φιλοτιμίαν δια την αγάπην των πιστών υπέρ ών ο Χριστός απέθανεν. Ήδη όμως μετά παρέλευσιν δωδεκαετίας, ιδόντες αφ΄ ενός ότι το Εκκλησιαστικόν Σχίσμα δεν απεφεύχθη και άνευ ημών, δημιουργηθέν υπό της πολυαρίθμου μερίδος του Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού, του εμμένοντος πιστώς και μετά ζήλου ιερού εις το πατροπαράδοτον εορτολόγιον, και αφ΄ ετέρου ότι η Ιεραρχία δεν σκοπεύει να επανέλθη, εξ΄ ής εξετοπίσθη Ορθοδόξου ημερολογιακής τροχιάς, θεωρώμεν εκλίποντας πλέον τους λόγους, δι΄ ούς ηκολουθούμεν και ημείς άχρι τούδε, κατ΄ εκκλησιαστικήν οικονομίαν, το νέον εκκλησιαστικόν ημερολόγιον.
Δι΄ ό και καθήκον συνειδήσεως εκπληρούντες και υπό του πόνου της ενώσεως όλων των Ορθοδόξων Ελλήνων Χριστιανών εν τω εδάφει της ημερολογιακής και ορθοδόξου παραδόσεως αγόμενοι, προαγόμεθα να φέρωμεν εις γνώσιν της Διοικούσης Ιεράς Συνόδου τα ακόλουθα
Επειδή η Ιεραρχία της Ελλάδος τη εμπνεύσει και προτάσει του Μακαριωτάτου Προέδρου εισήγαγε μονομερώς και αντικανονικώς εις την Εκκλησίαν το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον παρά τα θέσμια. Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, εφαρμόσασα μονομερώς το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, όσον και αν διατείνεται ότι αφήκεν άθικτον τον Πασχάλιον Κανόνα εορτάζουσα και αυτή το Πάσχα κατά το παλαιόν, δεν απέφυγεν όμως εμμέσως και την παράβασιν αυτού δια της αλλοιώσεως του εορτολογίου και του ενιαυσίου κύκλου του Κυριακοδρομίου, μεθ΄ ών αναποσπάστως συνδέεται ο υπό της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου καθιερωθείς Πασχάλιος Κανών.
Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος, διασπάσασα δια της μονομερούς και αντικανονικής εισαγωγής και εν τη Θεία λατρεία του Γρηγοριανού ημερολογίου την ενότητα της καθόλου Ορθοδοξίας και διαιρέσασα τους Χριστιανούς εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας, έθιξεν εμμέσως και το δόγμα του Συμβόλου της Πίστεως «Εις μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».
Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος άνευ σπουδαίων εκκλησιαστικών λόγων, εφαρμόσασα μονομερώς και αντικανονικώς το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, εγένετο αιτία σκανδάλου των Χριστιανών και θρησκευτικής διαιρέσεως και αντεγκλήσεων μεταξύ αυτών, αποβαλόντων εξ΄ αιτίας του νέου ημερολογίου την ομοφωνίαν εν τη πίστει και την χριστιανικήν αγάπην, την ηθικήν αλληλεγγύην εν τη πρός αλλήλους σχέσει και αναστροφή.
Επειδή, τέλος, δι΄ όλους τους ανωτέρω λόγους η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος απέσχισε και απετείχισεν εαυτήν κατά το πνεύμα των Ιερών Κανόνων του καθόλου κορμού της Ορθοδοξίας και εκήρυξεν κατ΄ ουσίαν εαυτήν Σχισματικήν, καθ΄ ά απεφάνθη και η πρός μελέτην του ημερολογιακού ζητήματος ορισθείσα εξ΄ ειδικών Νομομαθών και Θεολόγων Καθηγητών του Εθνικού Πανεπιστημίου Επιτροπή, ής μέλος απετέλει τότε και ο Μακαριώτατος, ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου.
Δια ταύτα υποβάλλοντες εις την Διοικούσαν Σύνοδον την επισυνημμένην διαμαρτυρίαν ημών, δηλούμεν , ότι κόπτομεν του λοιπού πάσαν σχέσιν και εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετ΄ Αυτής, εμμενούσης εις την ημερολογιακήν καινοτομίαν και αναλαμβάνομεν την πνευματικήν ηγεσίαν και ποιμαντορίαν του αποκηρύξαντος την διοικούσαν Εκκλησίαν εκ πολυαρίθμων Κοινοτήτων συγκειμένου Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού, του εμμένοντος πιστού εις το πάτριον και Ορθόδοξον Ιουλιανόν ημερολόγιον.
Ταύτα φέροντες εις γνώσιν της Διοικούσης Ιεραρχίας, δια χρηστής έχομεν ελπίδος, ότι αύτη, συναισθανομένη την μεγίστην ευθύνην, ήν επέχει ενώπιον του Θεού, της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και του Έθνους, όπερ διήρεσεν εις δύο αντιθέτους θρησκευτικάς μερίδας, θα αναθεωρήση την σχετικήν απόφασιν της περί του ημερολογίου της Εκκλησίας και θα αγαθυνθή να επαναφέρη το Ορθόδοξον και πάτριον εκκλησιαστικόν εορτολόγιον, διατηρουμένου δια την πολιτείαν του νέου ημερολογίου προς αναστήλωσιν της Ορθοδοξίας και ειρήνευσιν της Εκκλησίας και του Έθνους, διατελούμεν

Ο Δημητριάδος Γερμανός
Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος
Ο ζακύνθου Χρυσόστομος ».

Η Ιερά Σύνοδος της επισήμου Εκκλησίας απέστειλεν το κάτωθι τηλεγράφημα πρός τους Ιεράρχας

«Ανακοινούμεν υμίν μετά λύπης ότι οι Μητροπολίται Δημητριάδος Γερμανός, πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος και Ζακύνθου Χρυσόστομος, εγγράφως ανεκοίνωσαν Ιερά Συνόδω και Κυβερνήσει ότι απέκοψαν εαυτούς της κανονικής Εκκλησίας της Ελλάδος και τίθενται επί κεφαλής των παλαιοημερολογιτών.
Η Ιερά Σύνοδος αποδοκιμάσασα ομοφώνως πραξικόπημα, έθεσεν αυτούς υπό δίκην και διέταξεν ανακρίσεις, επικαλείται δέ ευχάς Ιεραρχίας υπέρ ειρηνεύσεως Εκκλησίας

Ο Αθηνών Χρυσόστομος – Πρόεδρος».

Τούτων ούτως εχόντων η Σύνοδος της επισήμου Εκκλησίας, δι΄ ανακοινωθέντος αποκαλεί στασιαστάς και αντάρτας τους εν λόγω τρείς Μητροπολίτας.

Αποφάσει της Ι. Συνόδου τριμελής Επιτροπή εκ των Μακ. Χρυσοστόμου, Φθιώτιδος Αμβροσίου και Σάμου Ειρηναίου επεσκέφθη, συνεδριαζούσης εισέτι της ΔΙΣ, τον Υπουργόν Θρησκευμάτων, Δ. Χατζίσκον, επανελθούσα δ’ εν τη αιθούση συνεδριών ανεκοίνωσεν ότι συνηντήθη μετ’ αυτού ως και μετά του Πρωθυπουργού, Π. Τσαλδάρη κατά δε την συνάντησιν ταύτην «ανωμολογήθη εκ μέρους των κυβερνητών ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και ότι πρέπει να ληφθούν τα δέοντα μέτρα, ανεγνωρίσθη δε το δίκαιον της Εκκλησίας».«(ΚώΔΙΣ 1935-1936 σ. 173. ).
Ενώ είχε συγκληθή διά το εσπέρας της 30-5-1935 το Συνοδικόν δι’ Αρχιερείς Δικαστήριον, τη πρωΐα της ιδίας ημέρας συνήλθεν η ΔΙΣ εις τακτικήν συνεδρίαν.
Κατ’ αυτήν ο Μητροπολίτης Ύδρας Προκόπιος υπέβαλεν, εξ ονόματος και των απουσιαζόντων Συνοδικών μελών Σάμου Ειρηναίου και Ακαρνανίας Ιεροθέου το από 29-5-1935 υπόμνημα, δι’ ου εδήλουν ότι «μη δυνάμενοι να συμμορφωθώσι προς την υπό της πλειοψηφίας της Ι. Συνόδου χαραχθείσαν γραμμήν ως προς το ζήτημα της αντιμετωπίσεως των αποσχισθέντων Μητροπολιτών Δημητριάδος Γερμανού, πρ.Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου, και αναλογιζόμενοι τας ευθύνας, ας επιβάλλει η στάσις αύτη, ευρίσκονται εις την ανάγκην να υποβάλωσι προς την Ι. Σύνοδον τας παραιτήσεις των από των Συνοδικών αυτών καθηκόντων». ( ΚώΔΙΣ 1935-1936 σ. 183-184. Το πλήρες κείμενον του υπομνήματος όρα εν: «Εκκλησία» 1935 σ. 171-172. Βλ. και «Η Φ.Ο.» 1957 φ. 265 σ. 1. Επικρίσεις κατά των τριών Συνοδικών εδημοσίευσαν τότε και ο «Πανταινος» ως και η «Ανάπλασις». (Βλ. «Εκκλησίαν» 1935 σ.198«Ανάπλασιν»1935σ.167). Η Ι. Σύνοδος όμως εθεώρησε νόμω αβάσιμον την ούτω υποβληθείσαν παραίτησιν και δεν απεδέχθη ταύτην, εκάλεσε δε τους τρεις Συνοδικούς Ιεράρχας «ίνα προσέλθουν εις το Δικαστήριον και τα Συνοδικά των καθήκοντα».

Επειδή δε οι τρεις παραιτηθέντες συνοδικοί, παρά την μη αποδοχήν υπό της Ι. Συνόδου της παραιτήσεως αυτών, επέμειναν εις ταύτην, η ΔΙΣ, μη αποκρύπτουσα την πικρίαν αυτής, απεδέξατο ταύτην εν τη συνεδρία της 4-6-1935 κατόπιν και της δηλώσεως του Κυβερνητικού Επιτρόπου ότι, κατά την γνώμην της Κυβερνήσεως, δύναται να γίνη αύτη αποδεκτή. Ούτως εκλήθησαν ως νέοι Συνοδικοί οι Μητροπολίται Τρίκκης και Σταγών Πολύκαρπος, Γυθείου και Οιτύλου Διονύσιος και Ελασσώνος Καλλίνικος, οίτινες και ανέλαβον τα καθήκοντα αυτών εν τε τη Ιερά Συνόδω και τω Δικαστηρίω.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/15.html

16ο ΜΕΡΟΣ:



Το κείμενον των παραιτηθέντων Συνοδικών έχει ως εξής

«Υπόμνημα πρός την Ιεράν Σύνοδον

…Έχοντες υπ΄ όψει τοιαύτην περίπτωσιν και αναλογιζόμενοι τας ευθύνας μιάς τοιαύτης καταστάσεως δεν νομίζομεν ότι είνε ορθόν να προβώμεν εις δίκην και δή εις καθαίρεσιν Αρχιερέων…
… Δεν εννοούμεν να λάβωμεν μέρος εις Δικαστήριον και να καταδικάσωμεν Αρχιερείς, διότι και μετά την καταδίκην και τον εντεύθεν σάλον το ζήτημα θα μένη άλυτον και η φθορά του γοήτρου της Εκκλησίας θα είναι ανυπολόγιστος.
Επειδή όμως η πλειοψηφία της Ιεράς Συνόδου έχει την αντίληψιν ότι, ανεξαρτήτως της στάσεως της Κυβερνήσεως απέναντι του θρησκευτικού ημερολογίου, πρέπει να επιβληθή η προσήκουσα τιμωρία εις τους αποστατήσαντας Αρχιερείς και επειδή ημείς, παρεδρεύοντες εις την Ιεράν Σύνοδον, μεταβαλλομένην εις δικαστήριον, ως ορίζει ο νόμος, δεν θα ηδυνάμεθα, συμφώνως πρός τας ανωτέρας σκέψεις μας, ούτε να αθωώσωμεν, ούτε να καταδικάσωμεν τους αποσχισθέντας Αρχιερείς, αλλ΄ επειδή και πάλιν λόγω της ιδιότητος ημών ως Συνοδικών Συνέδρων δεν δυνάμεθα να μη μετάσχωμεν του Συνοδικού δικαστηρίου, δια ταύτα αναγκαζόμεθα να υποβάλωμεν την παραίτησιν ημών απο την θέσιν του Συνοδικού Συνέδρου και ευχόμεθα όπως ο Κύριος αποδείξη ορθοτέραν και ευτυχεστέραν την αντίληψιν της πλειοψηφίας πρός το καλόν της Εκκλησίας.

Ο Ύδρας και Σπετσών Προκόπιος
Ο Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος
Ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Ιερόθεος».
Εν τω μεταξύ, οι τρείς αποτειχισθέντες Αρχιερείς εχειροτόνησαν τέσσαρας Αρχιερείς, ήτοι τους Αρχιμανδρίτας Χριστόφορον Χατζήν εος Επίσκοπον Μεγαρίδος, Γρμανόν Βαρυκόπουλο εις επίσκοπον Κυκλάδων, Ματθαίον Καρπαθάκην εις Επίσκοπον Βρεσθένης και Πολύκαρπον Λιώσην εις Επίσκοπον Διαυλείας, συγκροτήσαντες ούτως επταμελή Σύνοδο. Το γεγονός τούτο ηνάγκασε την Ι.Σύνοδον όπως αιτήσηται παρά της Πολιτείας την άμεσον λήψιν περιοριστικών της ελευθερίας μέτρων κατά των επτά Αρχιερέων «προς πρόληψιν νέων χειροτονιών και αντικανονικών πραξικοπημάτων» δεδομένου ότι οι τρεις αποστατήσαντες Μητροπολίται ευθύς μετά τας τοιαύτας επισκοπικάς χειροτονίας εδήλωσαν ότι θα προβώσι και εις ετέρας χειροτονίας προς συγκρότησιν Ι. Συνόδου. Το σχετικόν έγγραφον επέδωκεν ιδιοχείρως προς τον Υπουργόν Εθν. Παιδείας και Θρησκευμάτων Δ. Χατζίσκον τριμελής Συνοδική Επιτροπή, απαρτιζομένη εκ των Μητροπολιτών Φθιώτιδας Αμβροσίου, Κοζάνης Ιωακείμ και Γυθείου Διονυσίου.
Άπαντες οι ανωτέρω μετά των νεοχειροτονηθέντων εξαπέλυσαν εγκύκλιον προς τον Ορθόδοξον Λαόν, εν τη οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και τα κατωτέρω.

«… Τούτων ένεκα ανεπετάσαμεν την σημαίαν της Ορθοδοξίας και της εθνικής ημών ιδεολογίας με την ευγενή πρόθεση να χρησιμεύσωμεν ως έναυσμα δια την ανάφλεξιν της Χριστιανικής καρδίας και εθνικής ψυχής, και ούτω σύσσωμον το Έθνος εις εν ενθουσιώδες έξαλμα της ευσεβούς καρδίας του να προβή εις την εκκαθάρισην του Κλήρου παντός βαθμού και την ανύψωσιν των λειτουργών του Θεού εις εμπρέπουσαν περιωπήν…
Ημείς διεκηρύξαμεν εις αυτούς, ότι είμεθα έτοιμοι και το αίμα ημών να χύσωμεν εις τον ιερόν της Ορθοδοξίας βωμόν, επί τω τέλει να αναστηλώσωμεν τας καταπατηθείσας εκκλησιαστικάς παραδόσεις και εκκαθαρίσωμεν τας τάξεις του Κλήρου, παντός βαθμού, απο τα φαύλα στοιχεία, άτινα υπό την εγκληματικήν απάθειαν του Αρχιεπισκόπου, εισεχώρησαν εις τον περίβολον της Εκκλησίας και αυτής ακόμη της Αρχιεπισκοπικής αυλής….

Ο Δημητριάδος Γερμανός
Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος
Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος»

Η Κυβέρνησις διέταξε τον περιορισμό αυτών εν των επί της οδού Αριστοτέλους υπ΄ αριθ. 37 Μεγάρω της Αρχιεπισκοπής των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, και την τοποθέτησιν ισχυράς Φρουράς εξ αστυφυλάκων, απηγορευούσης την είσοδον εις πάντας απολύτως μηδέ της απαραιτήτου υπηρεσίας εξαιρουμένης.
Ο περιορισμός ούτος ήρχισεν απο της 10ης μ.μ. της 29ης Μαίου 1935.
Την επομένην, 30 Μαίου, εδιπλασιάσθη η Φρουρά, αύτη δέ απηγόρευσε την είσοδον και εις αυτόν ακόμη τον διορισθέντα συνήγορον δικηγόρον. Συγχρόνως εφρουρήθησαν υπό δυνάμεως Αστυφυλάκων τα Γραφεία της Κοινότητος και αι κατοικίαι των τεσσάρων νεοχειροτονηθέντων Αρχιερέων.
Τα μέτρα ταύτα, ως ήτο επόμενον, εξηρέθισαν τον Παλαιοημερολογίτικον κόσμον Αθηνώς και Πειραιώς, και ήρχισαν ούτοι να συγκεντρούνται πρό του Μεγάρου της οδού Αριστοτέλους υπ΄ αριθ. 37, εν ώ ευρίσκοντο έγκλειστοι οι Ποιμένες των.
Δυστυχώς όμως κατέφθασε ισχυρά Αστυνομική δύναμις συνεπικουρουμένη υπό της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και διέλυσε βιαίως τους συνελθόντας.
Την 31 Μαίου εξηκολούθησεν η ιδία κατάστασις, του Λαού εμμένοντος και ευρισκομένου ημέραν και νύκταν πέριξ των οδών Αριστοτέλους και Ηπείρου.
Την επομένην, 14ην Ιουνίου, προσδιωρίσθη υπό της Συνόδου η δίκη των τριών Μητροπολιτών, κατηγορουμένων «Επί φατρεία, τυρεία, παρασυναγωγή και καταφρονήσει της κανονικής και νομίμου Εκκλησίας και παροτρύνσει του Ιερού Κλήρου και Λαού όπως αποκηρύξη την νόμιμον και κανονικήν Εκκλησίαν», «την ποινήν της καθαιρέσεως από του αρχιερατικού αξιώματος, μετά των επακολουθουσών τη ποινή ταύτη κανονικών συνεπειών, ήτοι της υπαγωγής αυτών εις την των μοναχών τάξιν και του πενταετούς σωματικού περιορισμού εν Μονή, απογυμνώσαν αυτούς τέλεον παντός αρχιερατικού τίτλου και ιερατικού βαθμού», ορίσαν τόπους εκτίσεως της ποινής αυτών «διά μεν τον πρώην Μητροπολίτην Δημητριάδος Γερμανόν, την εν Αμοργώ Ι. Μονήν της Χοζοβιωτίσσης, διά τον πρ. Μητροπολίτην Φλωρίνης Χρυσόστομον την εν τη Ι. Μητροπόλει Κίτρους Ι. Μονήν Αγ. Διονυσίου (Ολύμπου) διά δε τον πρ. Μητροπολίτην Ζακύνθου Χρυσόστομον την εν τη Μητροπόλει Ακαρνανίας Ι. Μονήν Ρόμβου».
Η Ιεραρχία ισχυρίσθη ότι οι κατηγορούμενοι παρέβησαν τους Ι. Κανόνας ΛΔ’ της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, ΣΤ’ της εν Γάγγρα, Ε’ της εν Αντιοχεία, ΙΔ’ και ΙΕ’ της ΑΒ, κατεφρόνησαν την Ι. Σύνοδον της Ιεραρχίας, απεπειράθησαν να εξεγείρωσι τον λαόν κατ’ αυτής και να μειώσωσι το γόητρον αυτής και απέκοψαν εαυτούς από του σώματος της Ιεραρχίας, πήξαντες αντικανονικώς και παρανόμως ιδίαν θρησκευτικήν κοινότητα, ιδρύσαντες 7μελή Σύνοδον υπό τον τίτλον «Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας της ακολουθούσης το πάτριον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον», καταπατήσαντες προς τοις Ι. Κανόσι και τους Νόμους του Κράτους, ενεργήσαντες εκ συστάσεως κατά της κανονικής και νομίμου Εκκλησίας και της Ιεραρχίας αυτής, ην απεκήρυξαν ως σχισματικήν.
Η πληροφορία, ως ήτο επόμενον, κατετάραξε τα πλήθη, έλαβον δέ την απόφασιν να μεταβώσιν εν σώματι εις τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως και εις τους Υπουργούς δια να διαμαρτυρηθώσι.
Τότε όμως επηκολούθησαν θλιβερά γεγονότα. Αμέσως τίθενται εις κίνησιν αί πυροσβεστικαί αντλίαι. Συγχρόνως δέ διετέχθη η Αστυνομία, όπως διαλύση την συγκέντρωσιν δια των αστυνομικών ράβδων και δια παντός εν γένει άλλου μέσου. Πλέον των 100 ήσαν οι τραυματισθέντες κατά την 14ην Ιουνίου του έτους εκείνου 1935 ημέραν Παρασκευήν.
Τα πιεστικά μέτρα πολλαπλασιάζονται εναντίον των Αρχιερέων, την δέ 20ην Ιουνίου 1935 ημέραν Πέμπτην πρός εσπέρας της ημέρας ταύτης, ειδοποιήθησαν υπο του τότε Διευθυντού της Αστυνομίας κ. Έβερτ, ότι την πρωιάν της επομένης πρέπει να είναι έτοιμοι δια την πραγματοποίησιν της υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας αποφασισθείσης εξορίας εις τους ορισθέντας τόπους. Ενω επραγματοποιήθη η εξορία του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και τοθ Δημητριάδος Γερμανού, η εξορία του Ζακύνθου Χρυσοστόμου δεν συνετελέσθη διότι ο πρ. Ζακύνθου Χρυσόστομος ήσκησεν εμπροθέσμως έφεσιν (5-18 Ιουνίου 1935), εκδικασθείσαν τη 16-7-1935. Το Δευτεροβάθμιον Συνοδικόν Δικαστήριον λαβόν υπ’ όψιν την μεταμέλειαν του εφεσιβάλλοντος, εγγράφως ενώπιον αυτού ομολογηθείσαν, ήρε διά της υπ’ αριθμ. 1/16-7-1935 αποφάσεως αυτού την ποινήν της καθαιρέσεως, της υπαγωγής εις την των μοναχών τάξιν και του σωματικού περιορισμού, και επανέφερε τούτον εις τον αρχιερατικόν βαθμόν και θρόνον της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου, επιβαλόν αυτώ μόνον την ποινήν 6μήνου αργίας.
Επίσης εδικάσθησαν και τέσσαρες νεοχειροτονηθέντες Επίσκοποι υπό του Συνοδικού δια τους Αρχιερείς Δικαστηρίου. Η κατηγορία ήταν «αποσχίσει εκ της Εκκλησίας και προσχωρήσει εις την κατά της ενότητος αυτής ανταρσίαν τριών Αρχιερέων, παρ’ ων εδέξαντο αντικανονικήν επισκοπικήν χειροτονίαν».
Περατωθεισών των ανακρίσεων, η υπόθεσις ήχθη προς εκδίκασιν ενώπιον του Πρωτοβαθμίου δι’ Αρχιερείς Δικαστηρίον, όπερ εξέδοτο, ερήμην των κατηγορουμένων, την υπ’ αριθμ. 3/3-7-1935 απόφασιν, δι’ ης εκήρυξε τούτους ενόχους «παρανόμου και αντικανονικής χειροτονίας εις Επισκόπους, προσχωρήσεως εις το σχίσμα το δημιουργηθέν υπό των τ. Μητροπολιτών Δημητριάδος Γερμανού, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου, αντιποιήσεως αρχής διά συμπήξεως παρασυναγωγής, φατρίας και τυρείας» και επέβαλεν, «αυτοίς την ποινήν της καθαιρέσεως» και της επαναφοράς εις την των μοναχών τάξιν μετά 5ετούς σωματικού περιορισμού εν Μοναίς, ήτοι διά τον μεν Χριστοφόρον Χατζήν εν τη Ι. Μονή Ταξιαρχών Σερίφου, διά τον Γερμανόν Βαρυκόπουλον εν τη Ι. Μονή Καθαρών Ιθάκης, διά τον Ματθαίον Καρπαθάκην εν τη Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου Στροφάδων και διά τον Πολύκαρπον Λιώσην εν τη Ι. Μονή Ευαγγελιστρίας Σκιάθου. Εκ των ως άνω τεσσάρων καταδικασθέντων οι μεν Χριστοφόρος Χατζής και Πολύκαρπος Λιώσης ήσκησαν εμπροθέσμως έφεσιν τη 8-7-1935 κατά της αποφάσεως ταύτης οι δ’ έτεροι δύο ουδέν ήσκησαν κατ’ αυτής ένδικον μέσον, με αποτέλεσμα να καταστή αύτη, ως προς τούτους, οριστική και τελεσίδικος και να εκδοθή εν συνεχεία το συμφώνως τω άρθρω(151) του ν. 5383/32, Βασιλικόν Διάταγμα το κηρύσσον εκτελεστήν την απόφασιν ταύτην, όπερ εδημοσιεύθη εν τη Εφημερίδι της Κυβερνήσεως.
Το επιληφθέν της εφέσεως των δύο καταδικασθέντων κληρικών (Χριστοφόρου Χατζή και Πολύπαρπου Λιώση) Δευτεροβάθμιον δι’ Αρχιερείς Συνοδικόν Δικαστήριον διά της υπ’ αριθμ. 2/18-7-1935 αποφάσεως αυτού, εν επικλήσει του Δ’ Κανόνος της Β’ Οικουμεν. Συνόδου, εθεώρησεν ως άκυρον και μη γενομένην την εις Επισκόπους χειροτονίαν αυτών, ήρε την επιβληθείσαν αυτοίς υπό της εφεσιβαλλομένης αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ποινήν της καθαιρέσεως και του 5ετούς σωματικού περιορισμού εν Μοναίς, και αποκατέστησε τούτους εις τον του πρεσβυτέρου βαθμόν, επιβαλόν άμα αυτοίς ενιαύσιον αργίαν από πάσης ιεροπραξίας. Η απόφασις αύτη εκηρύχθη εκτελεστή διά Β. Δ/τος δημοσιευθέντος εν τη Εφημερίδι της Κυβερνήσεως ( ΦΕΚ τ. Α’ άρ. 105 της 9-8-1935.).
Εκ των ετέρω δύο (Γερμανός Βαρυκόπουλος και Ματθαίος Καρπαθάκης) ο μέν Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος εξορίσθη εις τηνεν τη νήσω Στροφάδων Ιεράν Μονήν του Αγίου Διονυσίου, ο δέ Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, προφασιζόμενος ασθένειαν, δεν εξορίσθη αλλ΄ έμεινεν εν τη Ιερά Μονή του εν Κερατέα.
Ο Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος διατρίβων εν τω τόπω της εξορίας του συνέγραψεν πραγματείαν, υπό την επωνυμίαν «Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας». Επίσης συνέγραψε πραγματείαν απευθυνομένην πρός τους «Διανοουμένους Ορθοδόξους Έλληνας», η οποία εδημοσιεύθη και εις τον «Κήρυκα των Ορθοδόξων».
Εις το επόμενον μέρος, θα δημοσιεύσωμεν την απάντησιν-απολογίαν των κατηγορουμένων κατά της αποφάσεως της Ιεραρχίας, αλλά θα αναρτήσουμε και τις προαναφερομένες πραγματείες ώστε ο αναγνώστης να έχει ολικήν γνώσιν δια των ζητημάτων όπου αναλύουμε.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/16.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αναδημοσιεύω το 13^ο και 14^ο – συνοπτικά – μέρος, λόγω πού είναι πολύ μεγάλο. Όποιος θέλει να διαβάσει όλο το άρθρο, να πατήσει στο link http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/14.html

Ν.Σ.

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

13ο ΜΕΡΟΣ:

Ο Κασσανδρείας Ειρηναίος ανέφερε τα εξής

«Κατά ποιόν νόμον ή κανόνα ο αρχηγός μιάς επι μέρους Εκκλησίας απεφάσισεν την ακύρωσιν αποφάσεως όλων των Πατριαρχών της Ανατολής, γενομένης εν τη υπό των εξεχόντων μετά την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως Πατριαρχών, Ιερεμίου του Β΄ Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας Μελετίου του Πηγά, του Αντιοχείας Ιωακείμ και Ιεροσολύμων Σωφρονίου επί του ζητήματος του Ημερολογίου και Πασχαλίου;…. Διά της μεταβολής του Ημερολογίου και Εορτολογίου καταπατούνται θεμελιώδεις Αποστολικοί Κανόνες και διατάξεις Σεβασμίων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων». («Υπόμνημα» σελ. 20, «Εκκλησία» Α’ σ. 428).

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εξέδωσεν Εγκύκλιον, Συνοδική διαγνώμη, εν τη οποία αναφέρει το Παλαιοημερολογητικόν ζήτημα ως επίδικον ενώπιον της μελλούσης να συνέλθη Πανορθοδόξου Συνόδου

«Βεβαίως επι τινών απλουστέρων και ευχερεστέρων κατα την ουσίαν αυτών, σπουδαίων δέ δια τας ανάγκας σήμερον των Εκκλησιών, οία τα ζητήματα του Ημερολογίου, του Πασχαλίου, των γαμικών κωλυμάτων…. δύναται η Προσύνοδος γνωματεύσαι και περί αμέσου και υποχρεωτικής υπό των Εκκλησιών εφαρμογής των σχετικών πορισμάτων αυτής, και προ της υπό Οικουμενικής Συνόδου κυρώσεως αυτών. Αλλά τούτο δύναται συμβήναι μόνο υπό τον απαραίτητον όρον ομοφώνου πάντων των Αντιπροσώπων σχετικής αποφάσεως. Ταύτης δέ τυχόν μη υπαρχούσης ου μόνον υποχρέωσις τις δια τας Εκκλησίας ου δύναται προελθείν, αλλά και υπό ουδεμιάς Εκκλησίας βεβαίως επιχειρηθήσεται εν τοιαύτη περιπτώσει μονομερής εφαρμογή» (Ορθοδοξία 1931, τεύχος 71).

Εν έτει 1931 η Ελληνική Θρησκευτική Κοινότης των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, εκπροσωπούσα 245 Παραρτήματα υπέβαλεν υπόμνημα ζητούσα την επαναφοράν της Εκκλησίας εις το παλαιόν εορτολόγιον, και την παύσιν των διωγμών.
Το υπόμνημα τούτο επέδωκεν εις την Ιεραρχίαν το Διοικητικόν Συμβούλιον της Κοινότητος ακολουθούμενον και υπό 2000 αντιπροσώπων των ανα την Ελλάδα Παραρτημάτων.
Η Ιεραρχία συνεζήτησε το Παλαιοημερολογίτικον ζήτημα και απεφάνθη, ότι το ζήτημα τούτο μόνον Οικουμενική Σύνοδος δύναται εγκύρως και οριστικώς να επιλύση και μόνον απόφασις τοιαύτης Συνόδου θα είναι υποχρεωτική δια πάσας τας Ορθοδόξους Εκκλησίας. Συγχρόνως εξέλεξε πενταμελή επιτροπήν εξ΄ Αρχιερέων, ήτοι των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Κασσανδρείας, Μαρωνείας, Παροναξίας, Σάμου, και Σισανίου, με την σύστασιν να ανταλλάξη σκέψεις περί της διευθετήσεως του ζητήματος μέχρι της οριστικής επιλύσεώς του υπο Οικουμενικής Συνόδου.
Το Διοικητικόν Συμβούλιον της Κοινότητος με επι κεφαλής τον Γρηγόριον Ευστρατιάδην επεσκέφθη τη εν λόγω επιτροπή και ανέπτυξεν εις ταύτην, την αγωνία του ευσεβούς λαού. Η επιτροπή των Αρχιερέων προσεπάθησεν όπως πείση το Προεδρείον να εγκαταλείψει τον αγώνα (δια την επαναφορά του Ημερολογίου) και συστήση εις τους Παλαιοημερολογίτας να ακολουθήσουν την εισαχθείσαν καινοτομίαν.
Εις το επίσημον όργανον της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δωρόθεος, δημοσίευσεν 9 άρθρα με επικεφαλίδα τούτων «Κύριε Χρυσόστομε, διατί πολεμείτε την Εκκλησίαν», εις τα οποία αναπτύσσεται εν πλάτει το Παλαιοημερολογίτικον.

Μεταξύ των άλλων αναφέρει

«Η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να σκεφθή ότι πρέπει να γεφυρώση το χάσμα, να επανέλθη εις το παλαιόν ημερολόγιον προς το συμφέρον της Ορθοδόξου πίστεως…. Γενόμενος επίορκος ως παραβάς τον δημοσία επ΄ Εκκλησίαις εξαγγελθέντα προ της χειροτονίας του ( ομιλεί δια τον Χρυσόστομο) και την διαβεβαίωσιν ότι θα σεβασθή τους Κανόνας της Εκκλησίας και την Ιεράν Παράδοσιν».

Το Προεδρείον της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών επέδωκε νέον υπόμνημα προς την Ιεραρχίαν της Εκκλησίας της Ελλάδος, δια του οποίου παρεκάλει τους Μητροπολίτας όπως επαναφέρωσι το παλαιόν εορτολόγιον εν τη Εκκλησία δι΄ υψίστους εθνικούς λόγους.
Δυστυχώς όμως η Ιεραρχία προσεπάθησεν να να παρουσιάση τους τοιούτους ως εκμεταλευτάς κ.λπ ενω ηδύνατο να επαναφέρη το παλαιόν προς άρσιν της διαιρέσεως.
Αντί να δεχθή την υποβληθείσαν πρότασιν η Ιεραρχία εξεπέλυσε νέους διωγμούς μεταχειρισθείσα βίαια μέσα. Ευτυχώς ηκούσθησαν και φωναί 4 Ιεραρχών ζητούντων την λύσιν, δια του κατωτέρου υπομνήματος

«Του Ορθοδόξου Επισκόπου οφείλοντος κατά τον Απόστολον των Εθνών, να γίνηται τα πάντα τοίς πάσιν, ίνα πάντως τινάς σώση και επειδή η Εκκλησιαστική Οικονομία ουδέποτε και εν ουδεμία περιπτώσει απήρεσε ταίς Οικουμενικαίς και Τοπικαίς Συνόδοις και τοίς Αγίοις Πατράσιν, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι Μητροπολίται του Ελληνικού Κράτους της αληθούς Ειρήνης και της ενότητος του Χριστιανικού πληρώματος προνοούμενοι, υποδεικνύομεν ευλαβώς εις την Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον της Ιεραρχίας, ως μόνην δυνατήν λύσιν την επαναφοράν, της δι΄αντικανονικής εισαγωγής του νέου ημερολογίου εις την Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν διαταραχθείσης ομονοίας και ψυχικής ηρεμίας του ευσεβούς ημών Λαού, την επιστροφήν εις το Νομοθετικόν Διάταγμα της 18 Ιανουαρίου 1923 καθ΄ ό η μεν Πολιτεία δύναται να τηρήση το νέον ημερολόγιον, η δέ Ορθόδοξος Ελληνική Εκκλησία το πάτριον Ιουλιανόν εορτολόγιον, (δια να δείτε το διάταγμα πατήστε ΕΔΩ) εως ου, δι΄ Οικουμενικής Συνόδου ή διά Συνόδου Μεγάλης Τοπικής, εν η να αντιπροσωπεύονται καταλλήλως άπασαι αί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, μελετηθή και εισαχθή το υπο της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας παραδεκτόν γενησόμενον ημερολόγιον

Οι Μητροπολίται

Ο Δρυινουπόλεως Βασίλειος, Ο Κασσανδρείας Ειρηναίος,
Ο Δημητριάδος Γερμανός και ο Δράμας και Φιλίππος Βασίλειος».

Δυστυχώς όμως ούτε η φωνή αυτών των Ιεραρχών εισακούσθη!

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/13.html

14ο ΜΕΡΟΣ – ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

………
Ἡ πρᾶξις τῆς ἐπί Ἱερεμίου Μεγάλης ταύτης Συνόδου ἧς μετέσχον ἀφ’ ἑνός μέν ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς, ἀντιπροσωπεύσας τόν Ἀντιοχείας ‘Ιωακείμ καί τόν Σωφρόνιον Ἱεροσολύμων, ἀφ’ ἑτέρου δέ 41 Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι δημοσιευμένη εἰς τόν «Τόμον ‘Αγάπης» τοῦ Δοσιθέου ἐν σελ. 541. Ἔχει δέ καί αὕτη ἐν τῶ Τόμῳ ἐπικεφαλίδα τήν ἑξῆς: «Πρᾶξις Συνοδική ἒν ἧ καί ἀποβολή τοῦ νέου Καλενδαρίου, ἤτοι τῆς περί τό Πάσχα Λατίνων καινοτομίας»

…………

Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία

Ὅτι κατεδικάσθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον ἡ ἀνατροπή τοῦ Πασχαλίου, ἀλλ’ ἐν γένει ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἀπεκρούσθη οἱαδήποτε διόρθωσις τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου βεβαιοῖ κατηγορηματικῶς ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία διερμηνεύουσα τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν κοινήν συνείδησιν αὐτῆς. ‘Εν τῆ ‘Εκκλησιαστικῆ Ἱστορία Μελετίου ἀρχαίου Μητροπολίτου Ἀθηνῶν ἐν Τόμῳ 3ω καί ἐν σελίδι 402 7 9 σημειοῦνται τά ἑξῆς: «Πατριαρχεύοντος τούτου τοῦ Ἱερεμίου σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κων/λει τῶ αφπγ΄ (1583) ἐπιδημεύσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ ‘Αλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τῆς Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό ἐδέχθη κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων». Τήν αὐτήν πληροφορίαν περί καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μᾶς δίδει ἡ ‘Εκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ Φιλαρέτου Βαφείδου, Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, ἐν Τόμῳ 3ω, (1453 – 1908) ἐν σελ. 124 -125 γράφουσα περί τῆς ἐκδοθείσης τῶ 1583 ἐπιστολῆς τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ ἥτις, ὡς λέγει ὁ Βαφείδης, ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κων/λει Συνόδου καί ἥτις κυρίως, λέγει ὁ Βαφείδης, καταδικάζει τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον. Παρακατιών δέ ὁ αὐτός ἱστορικός λέγει: «Ὁμοίως κατά τό 1587 συνεκροτήθη Σύνοδος ἐν Κων/λει, ἐν ἧ παρόντων Ἱερεμίου τοῦ Β΄, Μελετίου τοῦ Πηγᾶ καί τοῦ Ἱεροσολύμων Σωφρονίου κατεκρίθη τοῦ Ἡμερολογίου ἡ διόρθωσις ὡς ἐπισφαλής καί οὐκ ἀναγκαία, πρόξενος δέ μᾶλλον πολλῶν κινδύνων.
…………………..

Ὁ νεώτερος ‘Ιστορικός καί δεινός Κανονιολόγος Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας διά προτάσεώς του, ἥν ὑπέβαλεν εἰς τήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος τῶ 1929, ὑπογεγραμμένης καί ὑπό τῶν Δρυινουπόλεως καί Δημητριάδος, ὡς καί διά τοῦ ὑποβληθέντος είς αὐτήν μακροῦ ὑπομνήματός του, κατήγγειλε τό Νέον Ἡμερολόγιον ὡς ἔργον ἀσεβείας ἔναντι τῶν ἑπτά Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὡς ὑποσκάπτον τά θεμέλια τῆς Ὀρθοδοξίας. ‘Εβεβαίουν δέ οἱ ἀνωτέρω τρεῖς Ἱεράρχαι εἰς τήν ὑποβληθεῖσαν ὑπ’ αὐτῶν πρότασιν, ὅτι πάντες οἱ Πατριάρχαι τῆς κατά Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν κοινῆ Συνόδῳ ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί λοιπῶν ἀπέκλεισαν δι’ ἀναθέματος τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Ὁ δέ Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας χαρακτηρίζει ἐν τῶ ὑπομνήματι του ἐκείνω τήν γενομένην ἡμερολογιακήν διόρθωσιν ὡς «παράτολμον καί ἀντικανονικήν πρᾶξιν».
Ὁ Ρῶσος ‘Αρχιμανδρίτης Πορφύριος Οὐσπένσκι, κατά τό ἔτος 1880 ἐδημοσίευσε εἰς τά Ρωσικά περιοδικά καί τά Πρακτικά τῆς Μεγάλης Συνόδου 1583-1593 καί τήν ἀπόφασιν ἤ Σιγγίλιον ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β΄. ‘Αντέγραψε δέ ταῦτα οὐχί ἐκ τῶν κωδίκων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλ’ ἐκ τῆς Μεγάλης Βιβλιοθήκης τοῦ Ὄρους Σινᾶ, ἔνθα ὑπάρχουν ἐν χειρογράφω κώδικι τά ἄνω στοιχεῖα περί τῆς καταδίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου. Καί πάντα ταῦτα ἐδημοσίευσεν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρουμανίας εἰς τά ἐπίσημα περιοδικά αὐτῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ» ἀριθμ. 11/1880 καί «ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ἀριθμ. 12/1881 ὑπό τόν τίτλον: «ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ».
Καί ταῦτα ἐδημοσιεύθησαν εἰς τήν Ρουμανίαν ἀκριβῶς καθ’ ἥν ἐποχήν στενοκέφαλοι τινές νεωτερισταί ἠθέλησαν νά κάμουν λόγον περί ἀλλαγῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἡμερολογίου. ‘Αλλ’ ἡ παρουσία τῶν ἄνω ἐπισήμων ἐγγράφων περί καταδίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου ἐχαλιναγώγησε τάς καινοτομικάς ὁρμάς των. Ἐπί πλέον δέ ἡ Σύνοδος ἐπί τῆ βάσει τούτων καθαρά ἐδήλωσεν ὅτι «Οὐδεμία ‘Εκκλησία δύναται νά μεταβάλη τό Ὀρθόδοξον Ἡμερολόγιον ἄνευ κινδύνου νά γίνη σχισματική ἐν σχέσει πρός τάς ἄλλας ‘Ορθοδόξους Ἐκκλησίας».

Παράτολμος αὐθαιρεσία

…………………………

Τό πνεῦμα δέ ὅλων τῶν σχετικῶν Κανόνων καί τῶν συνοδικῶν πράξεων καί Πατριαρχικῶν ἀποφάσεων εἶναι ρητή κατάκρισις καί καταδίκη τοῦ Παπικοῦ νεωτερισμοῦ, ἤτοι τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ὡς ἀνατρέποντος τήν καθεστηκυίαν τάξιν καί συνήθειαν ἐν τῆ Ἐκκλησία. Ὅταν ταῦτα εἶναι ἀναμφισβήτητα καί εἶναι ἐπίσης ἀναμφισβήτητον ὅτι διά Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων ὁρίζονται ἀναθεματισμοί καί ἀφορισμοί διά τήν μετατροπήν τοῦ Πασχαλίου, ἥτις γενικῶς κατεκρίθη καί κατεδικάσθη ἐκκλησιαστικῶς, δέν εἶναι αὐτονόητον καί καταφανές ὅτι αἱ καταδῖκαι καί τά ἀναθέματα τά ἀπαγγελθέντα κατά τῆς καινοτομίας τοῦ Πασχαλίου εἶναι συγχρόνως καταδῖκαι καί ἀναθέματα ἀπαγγελθέντα κατά τῆς διορθώσεως τοῦ Ἱουλιανοῦ ἡμερολογίου τῆς συνεπαγομένης τήν ἀνατροπήν τοῦ ὅλου Πασχαλίου κύκλου;
Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος ὁμιλεῖ περί «κεκρατηκυίας συνηθείας» ἐν τῆ Ἐκκλησία καί ἀναφωνεῖ: «Μή καινοτομίαν καί ἀφαίρεσιν ποιήσασθαι τῆς εὐσεβῶς ἐν ἡμῖν κεκρατηκυίας συνηθείας. Τά γάρ παραδοθέντα ἐν τῆ Καθολικῆ Ἐκκλησία οὔτε προσθήκην, οὔτε μείωσιν ἐπιδέχεται, μεγίστη γάρ τόν προστιθέντα ἤ τόν ἀφαιροῦντα τιμωρία δεσμοῖ. Ἐπικατάρατος γάρ φησίν, ὅς μετατίθησιν ὅρια πατέρων αὐτοῦ». Δέν εἶναι τοῦτο φοβερά καταδίκη καί ἀναθεματισμός καί κατάρα κατά τῶν ἀποτολμώντων πᾶσαν καινοτομίαν εἰς τήν «κεκρατηκυίαν συνήθειαν» καί δή εἰς τό τῆς Ἐκκλησίας ἡμερολόγιον; Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος ἐκτός τῶν Πρακτικῶν αὐτῆς ἐξέδωκε καί τόν Ὅρον αὐτῆς, ὅστις περιφρουρεῖ τούς θεσμούς τῆς Ἐκκλησίας καί τήν παράδοσιν αὐτῆς. Καί εἰς τόν Ὅρον τοῦτον περιλαμβάνεται καί ἠ ἑξῆς διάταξις: «Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ‘Εκκλησιαστικήν ἔγγραφόν τε ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα». Τό δέ «Συνοδικόν» τοῦ Τριωδίου τό ἀναγινωσκόμενον ἐν τῆ Ἐκκλησία κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας μεταξύ τῶν ἀναθεμάτων περιλαμβάνει τά ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν ‘Εκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί ἀοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ἤ μετά ταῦτα πραχθησόμενα ‘Ανάθεμα γ΄».
Δύναταί τις νά εἴπη σοβαρῶς, λελογισμένως καί ἐν καλῆ πίστει, ὅτι αἱ ἀνωτέρω τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου Διατάξεις δέν ἐφαρμόζονται καί διά τήν ἀθέτησιν τῆς περί τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου τῆς ‘Εκκλησίας συνηθείας καί παραδόσεως; Ἀναφωνῶν ὀ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων ὅτι «Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΣΤ αἰών, τήν αἵρεσιν τοῦ Λουθήρου, τοῦ Καλβίνου, τῶν Γιεζουβιτῶν καί τήν αἵρεσιν τοῦ νέου Καλενδαρίου, κατά τῆς ὁποίας ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/λει Μεγάλη Σύνοδος ἐπί τοῦ Ἱερεμίου» δέν διερμηνεύει τήν κρατοῦσαν τότε ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν, τό πνεῦμα καί τό νόημα τῶν ‘Εκκλησιαστικῶν διατάξεων, καθ’ ἅς καί ἠ μεταρρύθμισις τοῦ Ἡμερολογίου εἶναι καταδικασθεῖσα καί ἀναθεματισθεῖσα αἵρεσις καί ὅτι οἱ ἀκολουθήσαντες τό νέον Παπικόν ἡμερολόγιον ὑπόκεινται εἰς τήν αὐτήν μετά τῶν αἱρετικῶν κατάκρισιν;
………….

Εἰς ἀρχαιοτέρους χρόνους

……………….. Αείποτε μέριμνα τῶν Πατέρων ἦτο νά μή ἀνατραπῆ ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ‘Ακριβῶς δἐ διά τήν ἐνότητα ταύτην ἐμερίμνησε ἡ πρώτη ἐν Νικαία Οἰκουμενική Σύνοδος, ἵνα ὡς διεκήρυξεν αὕτη: «Οἱ ἀνά πᾶσαν τήν Οἰκουμένην Χριστιανοί τόν αὐτόν ἑορτάζουσι χρόνον» καί διότι – ὡς γράφει εἰς τήν Συνοδικήν ἐπιστολήν του, ὀ Βασιλεύς Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας – εἶναι δεινόν καί ἀπρεπές «κατά τάς αὐτάς ἡμέρας ἐτέρους μέν ταῖς νηστείαις σχολάζειν, ἑτέρους δέ συμπόσια συντελεῖν… ».
Πῶς λοιπόν λέγει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὅτι οὐδείς ἐτόλμησε νά εἴπη εἰς τήν παλαιάν ἐποχήν ὅτι ἀνετρέπετο ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς μεταθέσεως διαφόρων ἑορτῶν; Δέν διεμαρτύροντο οἱ Πατέρες ἀπό τοῦ τετάρτου ἀκόμη αἰῶνος διά τάς διαφοράς καί διαφωνίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐξ’ αἰτίας τῶν ἐν διαφόροις ἡμέραις τελουμένων ἑορτῶν καί νηστειῶν ὑπό ἐκάστης Ἐκκλησίας; Δέν διεμαρτύρετο ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὀ ἅγιος ‘Επιφάνιος Ἐπίσκοπος Κύπρου, ὀ Μακάριος Θεοδώρητος, ὁμιλοῦντες περί τῆς «χλεύης διά τήν ἐν τῆ Ἐκκλησία διαφωνίαν» περί τοῦ «ἐπικινδύνου καί ὀλεθρίου τῆς πρός τόν Θεόν άπειθείας ἐν τῆ πρός ἀλλήλους διαστάσει» καί περί τόσων ἄλλων ἐκδηλούντων διαμαρτυρίαν διά τήν καθημερινήν τότε ἀνατροπήν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας; Βεβαίως δέ ἀφοῦ ἔληξαν αἱ περί τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα διαφωνίαι καί ἀφοῦ μετά τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους καί τήν πλήρη κατάρτισιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπαγιώθη ἠ Ἐκκλησιαστική ἑνότης ἐν τῆ Ὀρθοδοξίᾳ καί ἀπηγορεύθη δι’ ἀναθέματος πᾶσα καινοτομία, καί συνεπῶς πᾶσα μετάθεσις ἑορτῶν, οὐδεμία ἐδόθη πλέον ἀφορμή νά καταγγείλῃ τις τήν διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας.
………………

Καί ἄλλη βεβαίωσις

Ἀλλ’ ἔχομεν καί ἄλλην βεβαίωσιν. Ὁ γνωστότατος ἱστορικός συγγραφεύς Φιλάρετος Βαφείδης εἰς τόν Τόμον 3 τῆς ‘Εκκλησιαστικῆς του Ἱστορίας (σελ. 124-125) ὡς ἀνεφέραμεν καί ἀνωτέρω, γράφων περί τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου λέγει ὅτι «ἡ ἐπιστολή αὕτη ἐγράφη συνεπεία τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κων/λει Συνόδου, ἥτις καταδικάζει τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον». ……………..

Μόνον οἱ Παπισταί καί οἱ συνήγοροι τῆς Ἑνώσεως καινοτόμοι καραδοκοῦσιν εὐκαιρίας, ἵνα ἐμμέσουν τό δηλητήριον τῆς ἀμφιβολίας εἰς τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν διά σπερμολογιῶν περί πλαστότητος ἤ ἀνυπαρξίας ἐπισήμων κειμένων πρακτικῶν καί πράξεων Συνόδων καί Πατριαρχικῶν ἐγγράφων, κεραυνοβολούντων διά καταδίκης καί ἀναθέματος τούς νεωτερισμούς τῶν Λατίνων. Συμπέρασμα Συμπεραίνομεν ὅτι ὅσα σοφίσματα ἤ βεβιασμένους συλλογισμούς ἤ ἐπιχειρήματα καί ἄν ἐπινοήση ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ὅπως παραστήση ἀσήμαντον ἤ ἀδιάφορον διά τήν Ἐκκλησίαν καί τήν Ὀρθοδοξίαν τήν ἡμερολογιακήν ἀλλαγήν καί ὡς μή ἀπαγορευομένην δῆθεν ὑπό Κανόνων καί Συνοδικῶν καί Πατριαρχικῶν πράξεων, ὅσας συκοφαντίας, χλευασμούς ἤ λοιδωρίας καί ἄν ρίψη κατά τῶν ὐπέρ τῆς τηρήσεως τῶν Πατρώων ‘Εκκλησιαστικῶν παραδόσεων ἀγωνιζομένων καί δή κατά τῶν Ζηλωτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, δέν θά δυνηθῆ ποτέ νά ἀποσείση ἀπ’ αὐτοῦ τόν «Ὀνικόν μῦλον» τοῦ Εὐαγγελίου τόν κρεμάμενον ἐπί τοῦ τραχήλου του διά τό δημιουργηθέν καί καθημερινῶς ἀνακινούμενον ὑπ’ αὐτοῦ σκάνδαλον ἐπί τῆς συνειδήσεως τῶν ἀληθῶς εἰς Χριστόν πιστευόντων, τῶν εἰς τά δόγματα, τούς Κανόνας καί τάς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παμψύχως προσηλουμένων.
Καί θά ἀκούεται ἐσαεί ἐπικροτουμένη καί ἐπαναλαμβανομένη ὑπό μυριάδων στομάτων εὐσεβῶν χριστιανῶν, γνησίων Ὀρθοδόξων, ἡ ἔντονος καί καυστική φωνή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κασσανδρείας, ἡ ἐντός τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος τό πρῶτον ὑψωθεῖσα καί κράζουσα: «Ἱερόν θεωρῶ καθῆκον … νά χαρακτηρίσω ὡς παράτολμον καί ἀντικανονικήν πρᾶξιν καί παιγνίδιον ἐν οὐ παικτοῖς τήν ἀλλαγήν, ἤ διόρθωσιν ἤ ὁπωσδήποτε ἄν ἀποκαλῶσι ταύτην τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, ὅπερ περιφρουρεῖ ὡς ἄγγελος φύλαξ, τήν πίστιν, τάς παραδόσεις, τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῶν ἀνά τό πρόσωπον τῆς γῆς διεσπαρμένων, ὅτι ἑορτάζοντες κατ’ αὐτό ἀνήκουσιν εἰς τήν μίαν καί μόνην Πρεσβυγενῆ καί ἀκαινοτόμητον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν»

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/14.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

11ο ΜΕΡΟΣ:

Επίσης ως αντορθόδοξον και ΠΡΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ εχαρακτήρισαν τούτο και απάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι (1902) ότε Συνοδικώς συνεσκέφθησαν περί αυτού εξ΄ αφορμής σχετικής ερωτήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αλλά και η ειδική Επιτροπή εκ Νομικών κορυφών και θεολόγων Καθηγητών του Πανεπιστημίου, η διορισθείσα τω 1923 υπο της Κυβερνήσεως προς μελέτην του ημερολογίου απο Εκκλησιαστικής απόψεως, απεφάνθη ότι η μονομερής εφαρμογή του νέου ημερολογίου υπο της Ελληνικής Εκκλησίας, αντίκειται προς τα θέσμια και την ενότητα της Εκκλησίας δυναμένη να δημιουργήση και ΛΟΓΟΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ εκ μέρους των Εκκλησιών, τουθ΄ όπερ θα ζημιώση μεγάλως και το θενικό συμφέρον.
Ιδού δέ και αυτούσιον το πόρισμα της Επιτροπής προς μελέτη του ημερολογιακού ζητήματος, ής Μέλος ετύγχανε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ως Καθηγητής τότε (δεν είχε γίνει ακόμα Αρχιεπίσκοπος) της Εκ/τικής ιστορίας εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω

«Λαβόντες υπ΄ όψιν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος ως και αι λοιπαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι αν και ανεξάρτητοι εσωτερικώς είνε όμως στενώς συνδεδεμέναι πρός αλλήλας και ηνωμέναι δια της αρχής και πνευματικής ενότητος της Εκκλησίας αποτελούσαι μίαν και μόνην Ορθόδοξον Εκκλησίαν και συνεπώς ουδεμία τούτων δύναται να χωρισθή των λοιπών και αποδεχθή νέον ημερολόγιον, χωρίς να καταστή Σχισματική απέναντι των άλλων. ‘Οθεν και η Εκκλησία της Ελλάδος όπως μεταβάλη το Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον αυτής είνε απαραίτητον και οφείλει, ίνα μη αποσχισθή των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών, τουθ΄ όπερ ου μόνον, την ενότητα και αρμονία της όλης Ορθοδόξου Εκκλησίας θέλει καταστρέψει και την δύναμιν αυτής μειώσει αλλά και απο εθνικής απόψεως είναι ασύμφορον και επιζήμιον… Διά πάντας τους ανωτέρω λόγους κρίνομεν πρέπον να διατηρηθεί εν ισχύει ως Εκ/τικόν ημερολόγιον το Ιουλιανόν» (Γ. Κοφινάς, Δ. Αιγινίτης, Χ. Παπαδόπουλος, Π. Τσιτσεκλής και Α. Αλιβιζάτος. Αθήναι 16 Ιανουαρίου 1923).

Συνέπεια δέ του πορίσματος τούτου εξεδόθη και το Διάταγμα του Βασιλέως Γεωργίου, το ισχύον έτι ως μη ακυρωθέν υπό άλλου νόμου καθ΄ό Διάταγμα η μέν Πολιτεία προσλαμβάνει το νέον ημερολόγιον, η δέ Εκκλησία τηρεί δια τας εορτάς και τας θρησκευτικάς τελετάς το εκ παραδόσεως Ιουλιανόν ημερολόγιον. Ούτω το Ιουλιανόν ημερολόγιον δια την χρήσιν της Εκκλησίας επεκυρώθη δια νόμου και υπό της Πολιτείας.

Σημαντική επίσης η γνώμη του Διδυμοτείχου Φιλαρέτου εν έτει 1916, εξ΄ αφορμής της εν Βουλγαρία εισαγωγής του Νέου Ημερολογίου. Λέγει τα εξής

«Τω δε 1902 και Ιωακείμ ο Γ΄ εν τη δευτέρα αυτού Πατριαρχεία απετάνθη δια συνοδικής και πατριαρχικής εγκυκλίου απο 12 Ιουνίου 1902, προς τας άλλας πατριαρχικάς και αυτοκεφάλους Εκκλησίας δια διάφορα άλλα ζητήματα, εκ των οποίων εν ζήτημα ήτον και το νέον ημερολόγιον εάν είναι δυνατόν η μεταρρύθμισις αυτού, ή αλλαγή δια του Γρηγοριανού. Εις την εγκύκλιον ταύτην του Πατριάρχου Ιωακείμ, διαφοροτρόπως απήντησαν αί Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι περί του Ημερολογίου πρός τον Ιωακείμ, ότι μετά της περί αυτόν Συνόδου συνέστησεν ιδίαν επιτροπήν. Τα αποτελέσματα δέ της ερεύνης (επιτροπής) γενόμενα αποδεκτά υπό της Ιεράς Συνόδου, συμπεριελήφθησαν εν τη απο 12 Μαίου 1904 πατριαρχική και συνοδική εγκυκλίω, ανταπαντητική πρός τάς επιστολάς των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Εκ της αλληλογραφίας ταύτης της αμειφθείσης μεταξύ των κατά τόπους προέδρων των αγιοτάτων της Ανατολής Εκκλησιών αριδήλως καταδείκνυται το πνεύμα και η γνώμη η κρατούσα εν τη παρ΄ ημίν εκκλησία περί τε του Πασχαλίου και της τηρήσεως ή μεταρρυθμίσεως του Ιουλιανού Ημερολογίου και της αντικατάστασεως αυτού· διότι τις ποτέ δύναται να παραδεχθή το δυνατόν της άρσεως του παρά τοίς δυτικοίς επικρατούντος πνεύματος του προσηλυτισμού ή να ανομολογήση ότι τα αποτελέσματα και πορίσματα της προόδου των αστρονομικών επιστημών είναι τοσούτον ακριβή και βέβαια, ώστε να εκλείψει εντεύθεν φόβος διαταράξεως των θρησκευτικών συνειδήσεων; Αλλά μή τοι μέχρι τούδε βλάβην τινά ησθάνθησαν οι ημέτεροι λαοί ακολουθούντες τη παλαιά μηνολογία ή και πρός ταύτην χρώμενοι και την νεωτέρα; αλλά ηδυνάμεθα να δικαιολογήσωμεν την οιανδήποτε μεταβολήν δια της τελειότητος μέν του Γρηγοριανού, ατελείας δέ του Ιουλιανού; αλλ΄ η επιστήμη αποφαίνεται ότι αμφότερα ευρίσκονται εν πλάνη· Έτι ισχύει η γνώμη του Κοπέρνικου, ότι η γνώσις του μήκους του έτους και της Σελήνης είναι ανεπαρκής πρός ακριβή διόρθωσιν του Ημερολογίου· αλλά και κατά τί η ανωμαλία του χρόνου και της των φωστήρων κινήσεως λυμαίνεται την ευσέβειαν; μήτοι δέ εκκλησιαστικώς είμεθα υποχρεωμένοι να μεταλλάτωμεν ημερολόγια, αφού επιστημονικώς αδυνατούμεν να εύρωμεν το ακριβώς τέλειον;»

Ωσαύτως και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δια Πατριαρχικής και Συνοδικής Εγκυκλίου, ήν απέλυσε τω 1931 επί Πατριάρχου Φωτίου του Βου πρός όλας τας Ορθοδόξους Εκκλησίας ου μόνον θεωρεί το ζήτημα επίδικον ενώπιον Πανορθοδόξου Συνόδου, αλλά και καταδικάζει διαρρήδην την μονομερή εφαρμογήν του νέου ημερολογίου λέγουσα τα εξής

«… Βεβαίως επί τινων ζητημάτων απλουστέρων και ευχερεστέρων κατά την ουσίαν αυτών, σπουδαίων δέ δια τας ανάγκας σήμερον των Εκκλησιών, οία τα ζητήματα του ημερολογίου, του Πασχαλίου, των γαμικών κωλυμάτων και ή τίνος άλλου, δύναται η Προσύνοδος γνωματεύσαι και περί αμέσου και υποχρεωτικής υπό των Εκκλησιών εφαρμογής των σχετικών πορισμάτων αυτής και πρό της υπό της Οικουμενικής Συνόδου κυρώσεως αυτών. Αλλά τούτο δύναται συμβήναι μόνον υπό τον απαραίτητον όρον ομοφώνου πάντων των Αντιπροσώπων σχετικής αποφάνσεως, ταύτης δέ τυχόν μη υπαρχούσης ου μόνον προελθείν, αλλά και υπό ουδεμιάς Εκκλησίας βεβαίως επιχειρηθήσεται εν τοιαύτη περιπτώσει μονομερής εφαρμογή» («Ορθοδοξία» έτος 6ον Δεκέμβριος 1931 τεύχος 72ον σελίς 653).

Ας ληφθή υπ΄ όψιν και η απόφασις ήν έλαβεν η Προσύνοδος εν Αγίω Όρει κατά Ιούνιον του 1930, εις ήν παρέστησαν Αντιπρόσωποι των τεσσάρων Πατριαρχείων της Ανατολής και των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών της Ρουμανίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Κύπρου, της Σερβίας και της Ελλάδος, της τελευταίας ταύτης αντιπροσωπευθείσης υπό των Μητροπολιτών Θεσσαλονίκης Γενναδίου και Κερκύρας Αθηναγόρα, εν ή προσυνόδω απεφασίσθη παμψηφεί να μη μεταβληθή το Ιουλιανόν ημερολόγιον μέχρις ου συνέλθη Οικουμενική Σύνοδος (Πρακτικά της Συνόδου εν Αγίω Όρει 8 Απριλίου 1930).
Παρόμοιοι έγγραφοι απαντήσεις ανεκοινώθησαν μετέπειτα εις τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο εκ μέρους των Πατριαρχών Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και του Αρχιεπίσκόπου Κύπρου.

Οι πιστοί στήν Ἑλλάδα, μέ τό σχίσμα αὐτό, διασπάστηκαν σέ δύο μερίδες. Τούς Νεοημερολογίτες καί τούς Παλαιοημερολογίτες.
Το σχίσμα αυτό επηρέασε και τους δυο χώρους, δηλ. τόσο τό Παλαιό, όσο και το Νέο Ἡμερολόγιο.
Ὁ μέν χώρος τοῦ Παλαιού Ημερολογίου, περιέλαβε ίσως τα πιο συνειδητά μέλη της Ἐκκλησίας, που ενδιαφέρονταν για τα θέματα της πίστεως. Οι πλέον ένθερμοι πιστοί μάλιστα, ομιλούσαν για «Φράγκεμα» και αρνιόντουσαν τον εκκλησιασμό τους στις Εκκλησίες που είχαν το Νέο Εορτολόγιο. Ο Αρχιεπίσκοπος τότε επενόησε το σατανικόν σχέδιον της ενάρξεως διωγμών. Κατ’ ἀνάγκην περιχαρακώθηκαν οι άνθρωποι αυτοί σε μιά «κλειστή κοινωνία», λόγω του διωγμού τους που άρχισε νά υφίσταται από την κρατούσα Ἐκκλησία. ΄Ετσι, προφυλάχτηκαν από το ορατό φράγκεμα, που επεδίωκαν σκοτεινά κέντρα. Οι αξιόλογες αυτές δυνάμεις, κατ’ ουσίαν παροπλίστηκαν σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη για την Ὀρθοδοξία περίοδο, που ήταν αναγκαία η συστράτευση όλων των πιστών για την άμυνά της. Ἡ στάση τους όμως αυτή υπαγορεύτηκε υποχρεωτικά από τίς εντολές των Πατέρων να μην έχουν ως Ὀρθόδοξοι καμία «κοινωνία» με τους καινοτόμους αδελφούς τους.Ὁ χώρος του Νέου Ἡμερολογίου επεδόθη σε μια λυσσαλέα αντίδραση εναντίον των ανθρώπων αυτών, που δεν δέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή στην Παράδοσή τους.
Σ΄ ολόκληρη την Ελλάδα είχαν δημιουργηθεί εστίες αντιδράσεως κατά της εορτολογικής αλλαγής, κάτοικοι απομεμακρυσμένων νήσων και δυσπροσίτων χωρίων δεν εδέχθησαν την καινοτομία ταύτην, και έπαυσαν να εκκλησιάζωνται εις Ναούς, όπου ακολουθείτο το Νέον ημερολόγιον. Έπαυσαν να μεταβαίνουν εις την Εκκλησία, ως συνέβη εις Ικαρίαν, Καστελλόριζον και εις χωρία της περιοχής Καρύστου και αλλαχού.
Αί μεγάλαι όμως μάχες δίδονταν εις τας Μεγαλοπόλεις. Εις την Αθήνα ιδρύθηκε ο «Σύλλογος των Ορθοδόξων», που ανέλαβε την Μυστηριακή εξυπηρέτηση των πιστών ανα την Ελλάδα, και παράλληλα εφρόντιζε να επικοινωνούν και να γνωρίζονται όσοι Κληρικοί δεν εδέχθησαν την ημερολογιακή καινοτομία. Συν τω χρόνω και με την αριθμητική αύξηση των πιστών και την εξ΄ Αγίου Όρους έλευση Ιερομονάχων, ο «Σύλλογος» μετατράπηκε σε Κοινότητα. Η ίδρυσις της «Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών» με καταστατικό Διοικήσεως ανεγνωρισμένο απο το Πρωτοδικείο Αθηνών, έδωσε την δυνατότητα να διευρύνει την ανάπτυξί της και να ιδρύσει 800 παραρτήματα σε όλη την επικράτεια. Όμως επειδή υπήρξεν διωγμός εναντίον τους, οι Χριστιανοί που ηκολούθησαν το παλαιό συνεκκλησιάζονταν, πότε μόνοι τους, και πότε τη παρακινήσει Ιερέων, εις οικίας και εις εξοχικούς Ναούς μακράν των διωκτών, δια να τελέσουν την Θείαν λατρείαν.
Σημαντικόν να αναφέρωμεν ότι εις μίαν τοιαύτην σύναξιν των Χριστιανών, εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου παρά τους πρόποδας του Υμηττού, ένθα ετελείτο αγρυπνία δια την εορτήν της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, κατά το παλαιόν εορτολόγιον, εφάνη εν τω Ουρανώ το Σημείον του Τιμίου Σταυρού. Η εφημερίς «ΕΛΛΗΝΙΚΗ» το ανέγραψεν εν εκτάσει την επομένην ημέραν

«Δύο χιλιάδες άνθρωποι είδον το εξαίσιον τούτο φαινόμενον της Χάριτος του Θεού γονυπετείς μετά δακρύων, πλέον της ημισείας ώρας παρηκολουθούν, διότι ακριβώς ο Τίμιος Σταυρός επεσκίαζεν άνωθεν την Εκκλησίαν. Αυτό το απόσπασμα της Χωροφυλακής (σ.σ. ο Αρχιεπίσκοπος είχε στείλει κλιμάκιο της Χωροφυλακής δια να διαλύσει την σύναξιν των παλ/των) είδε το θαύμα και εξέστη απο το γεγονός, αφήκε τα όπλα και μετά των πιστών ηνώθη δια να προσφέρη την δοξολογίαν και δέησιν εις τον Κύριον της Δόξης» (Απάνθισμα σελίς 272). Τα παρόμοια ανέφερε και η εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ». (Δια να δείτε τα αποσπάσματα των εφημερίδων πατήστε ΕΔΩ.)

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/11.html

12ο ΜΕΡΟΣ:

Η μερίς αύτη των παλαιοημερολογιτών διακόψασα πάσαν Εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά των καινοτόμων Κληρικών, μετεπέμψατο εξ Αγίου όρους ιερείς, ακολουθούντας το πάτριον εορτολόγιον, ίνα δι΄ αυτών τελώσι τα της λατρείας αυτών και δέχωνται την θείαν Χάριν και αγιασμόν. Τότε η Διοικούσα Σύνοδος, ίνα στερήση την μερίδα των παλαιοημερολογιτών των ιερέων αυτής και εξαναγκάση ταύτην να προσχωρήση εις το νέον εορτολόγιον, ενήγαγε εις δίκην τους ιερείς και δικάσασα καθήρεσεν αυτούς, αρνουμένους να συμμορφωθώσι προς την απόφασιν της Ιεραρχίας και ως ιδρύσαντας ίδιον θυσιαστήριον δια λόγους δήθεν φιλοδοξίας και ιδιοτέλειας.
Σημειωτέον δ΄ ότι η μερίς των παλαιοημερολογιτών και μετά την καθαίρεσιν των ιερέων αυτών εξηκολουθούσαν να θεωρώσιν αυτούς ως Κανονικούς των ιερείς και να περιβάλωσι δια πλείονος σεβασμού, αυτούς καθαιρεθέντας δια λόγους Ορθοδοξίας και να δέχωνται παρ΄ αυτών την Χάριν και τον αγιασμόν. Και ούτω η Ιεραρχία απο απόψεως Εκκλησιαστικής απεξενώθη της μερίδος των παλαιοημερολογιτών.
Η ημερολογιακή αύτη καινοτομία έσχεν απο ορθοδόξου και εθνικής απόψεως ολέθριον αντίκτυπον εις το αγιώνυμον Όρος. Αί ιεραί Μοναί αί περικοσμούσαι το Αγιώνυμον Όρος πλήν μιας της του Βατοπεδίου, εχόμεναι στερρώς του πατρίου εκκλησιαστικού ημερολογίου, ηρνήθησαν να συμμορφωθώσι πρός την αντικανονικήν απόφασιν της Ιεραρχίας, την σχετικήν με την ημερολογιακήν μεταρρύθμισιν και εξηκολουθούσαν να τελώσιν τας εορτάς, τας νηστείας και τας λοιπάς Εκκλησιαστικάς ακολουθίας με το παλαιόν Ιουλιανόν ημερολόγιον. Την τοιαύτην διαφωνίαν και διάστασιν μετά του Αγίου Όρους και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αί εν Αγίω Όρει δυο Σλαυικαί Μοναί, η Βουλγαρική του Ζωγράφου και Σερβική του Χιλιανδαρίου, ίνα αναφέρωμεν και την Ρωσσικήν Μονήν του Αγίου Παντελεήμονος, επωφελούμεναι της ημερολογιακής καινοτομίας, διέκοψαν σιωπηρώς την Εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως εξ΄ ής κανονικώς εξαρτώνται και διακηρύττουσιν, ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον απεμπώλησε τα Χρυσόβουλλα της Ορθοδοξίας εις τας Αιρετικάς και κακοδόξους Εκκλησίας των Καθολικών και των Διαμαρτυρομένων.
Ούτω εξ΄ αιτίας του νέου ημερολογίου, αί εν Αγίω Όρει Μοναί, έπαυσαν του να δέχωνται την ευλογίαν και την χειροτονίαν των Κληρικών αυτών απο την Εκκλησίαν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υφ΄ ήν Εκκλησιαστικώς υπάγονται. Και πρός πλήρωσιν των Εκκλησιαστικών αναγκών προστρέχαν εις τας Σερβικάς και Βουλγαρικάς Εκκλησίας τας ακολουθούσας το εκ παραδόσεως ορθόδοξον ημερολόγιον. Αί Εκκλησίαι δέ αύται προθύμως αποδέχονταν την τοιαύτην προσφυγήν και μετά πολλής σπουδής προθυμοποιούνταν να υποκαταστήσωσιν εν Αγίω Όρει τα προαίωνια και αναφαίρετα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα κυρωθέντα δια του Καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους. Το τοιούτον συνέβη και κατά την εγκαθίδρυσιν του Ηγουμένου της Σερβικής Μονής του Χιλιανδαρίου, προσκληθέντος επι τούτω και μεταβάντος εκεί Σέρβου Αρχιερέως άνευ της γνώσεως και της εγκρίσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου καθά διακελεύουσιν οι Κανόνες.
Έν τη Πολωνική Εκκλησία, ο Μητροπολίτης Πολωνίας Διονύσιος, παραπεισθείς πρός στιγμήν, εισήγαγε και αυτός εκεί το νέον ημερολόγιον, ευθύς αμέσως όμως πιεσθείς υπό του λαού ηναγκάσθη να αποκαταστήση το παλαιόν. Ιδού πως εκθέτει ο ίδιος τα διατρέξαντα εις συντάκτην της τότε εκδιδομένης εν Αθήναις εφημερίδος «Σκρίπ» ερωτήσαντα αυτόν περί του ζητήματος τούτου

«Η Πολωνική Ορθόδοξος Εκκλησία εκ σεβασμού πρός την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικόν Πατριάρχην, τον οποίον θεωρούμε ως κεφαλήν της Ορθοδοξίας, ευρέθημεν εις την ανάγκην να εισαγάγωμεν την ημερολογιακή μεταρρύθμισιν, αλλά ευρέθημεν πρό πανδήμου εξεγέρσεως του Λαού. Εφ΄ όσον η καινοτομία εσκανδάλιζεν καθώς απεδείχθη τας ψυχάς των πιστών ορθοδόξων, το καθήκον της, της υπέβαλε να σεβασθή το πάνδημον λαικόν αίσθημα και να μην προκαλέση σκάνδαλον εις βάρος του γοήτρου της Εκκλησίας και πρός ζημίαν ίσως του θρησκευτικού συναισθήματος του Λαού.
Το δέ Κράτος άφησε το ορθόδοξον πλήρωμα να τελή ελευθέρως τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα συμφώνως πρός την θρησκευτικήν του συνείδησιν και τας θρησκευτικάς του πεποιθήσεις» (Εφημερίς «Σκρίπ» 13-4-1927).

Οι διωγμοί εναντίον των παλαιοημερολογιτών αφ΄ ενός και αφ΄ ετέρου η εμμονή του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, εις την καινοτομίαν του νέου ημερολογίου, είχον προκαλέσει αγανάκτησιν της ορθοδόξου χριστιανικής συνειδήσεως.
Πάντες κατεφέροντο εναντίον του Αρχιεπισκόπου, τον οποίον εθεώρουν ως αίτιον της εκκλησιαστικής ανωμαλίας.
Ο αείμνηστος καθηγητής της ιστορίας Π. Καρολίδης εις συνέντευξίν του πρός την εφημερίδα «Σκριπ» αναφερόμενος εις το ζήτημα του ημερολογίου, λέγει τα εξής

«Πράξις αξιοκατάκριτος και απερίσκεπτος του Αρχιεπισκόπου υπήρξεν η σπουδή αυτού εν τω ζητήματι του νέου ημερολογίου. Ο Χρυσόστομος εδικαιολόγησεν την πράξιν του ταύτην δια της Ιεραρχίας και της μεγάλης Εκκλησίας. Ούτως εδικαιολογήθη, η υπό της αυταρχίας της πολιτικής εις τον Χρυσόστομο επιβληθείσα και υπό τούτου εις την Ιεραρχίαν και εις την Μεγάλην Εκκλησίαν φορτωθείσα ευθύνη των γενομένων. Και όσον μεν αφορά την Ιεραρχίαν πρέπει να ομολογήσωμεν ειλικρινώς ότι ουκ ολίγοι υπάρχουν εν αυτή άνδρες καθ΄ εαυτούς άξιοι πάσης τιμής και σεβασμού· αλλά το όλον ουδεμίαν κέκτηται δύναμιν και αξίαν, υπήκουσαν τυφλώς εις τα νεύματα της εξουσίας. Όσον αφορά δέν την μεγάλην Εκκλησίαν μετά πολλού άλγους ψυχικού, πρέπει να κατακρίνω τον Χρυσόστομον, στηρίξαντα την κατ’ επιταγήν γενομένην πράξιν εις την μεγάλην Εκκλησία.
… Εκείνο όπερ είμαι πεπεισμένος εγώ, ότι ουδέποτε η Μεγάλη Εκκλησία ηδύνατο να επιτρέψη τοιούτον νεωτερισμόν άνευ συνεννοήσεως προς την όλην Ορθόδοξον Εκκλησίαν, αλλά περί τούτου δεν δύναμαι νύν να έλθω εις λεπτομερείς εξηγήσεις. Τούτο μόνον λέγω, ότι εκείνο το οποίο έπραξε ο Μακαριώτατος εν τω ζητήματι του ημερολογίου δεν ήτο ώριμος πράξις…
Ότε εγένετο ο νεωτερισμός προσεκλήθην εγώ υπό συλλαλητηρίου εν κλειστώ χώρω γενομένου υπο πολλών ορθοδόξων ζηλωτών· καίπερ δέ εν τω βάθει της συνειδήσεώς μου καταδικάζων την πράξιν του Αρχιεπισκόπου, προσεπάθησα παντί τρόπω, λέγων και συμβουλεύων, να προλάβω πάσαν διαμαρτυρίαν εκ μέρους του υπό ζήλου εξαπτομένου ομίλου.
… Λέγω δέ και τονίζω ότι δεν είναι αληθές ότι ο υπέρ του ημερολογίου θόρυβος είναι ολίγων τινών ανθρώπων έργον, αλλ΄ ότι μέγα μέρος του Ελληνικού Λαού, ως είπεν ο Υπουργός απο βήματος της Βουλής, δεν είδε μετ΄ ευμενών διαθέσεων το γενόμενον…
Εντεύθεν δέ προηγουμένως συμφωνώ μετά των γραφέντων εν τω σημερινώ «Σκρίπ», ότι αδικαιολόγητος και ηθικώς αξιοκατάκριτος θα γίνη πάσα εκ μέρους οιασδήποτε Αρχής εκμετάλλευσις του γεγονότος τούτου πρός κατάπνιξιν της θρησκευτικής ελευθερίας.
… Η τιμωρία η επιβλητέα εις τον δράστην της πράξεως δεν δύναται να υπέρβη τα όρια του υπό του νόμου ατομικώς δια την πράξιν καθοριζομένου βαθμού της ποινής…» (Εφημερίς «Σκρίπ» 24-5-1927).

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/12.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

9ο ΜΕΡΟΣ:

Σήμερον, και ο πλέον αδαής μελετητής των ιστορικών γεγονότων της εποχής εκείνης, μετά βεβαιότητος αποφαίνεται ότι, κατα την περίοδον αυτήν υπήρξεν ωργανωμένη εκστρατεία πασών των σκοτεινών δυνάμεων, προς καθολικήν διάβρωσιν της Ορθοδοξίας.
Η ορθόδοξος Ρωσσία το έτος 1917 παρεδόθη εις τας χείρας των κομμουνιστών. Το μέχρι τότε ορθόδοξον Πατριαρχείον της Κων/πόλεως περιήλθεν εις χείρας του οικουμενιστού τοποτηρητού Μητροπολιτού Προύσης Δωροθέου (1918-1922). Εις δέ τα ορθόδοξα βαλκανικά κράτη ωργίαζεν ο προσηλυτισμός της προσδέσεώς των εις το άρμα της «μεγάλης» Ρωσσίας.
Εις την ορθόδοξον Ελλάδα ο Μελέτιος Μεταξάκης ομού μετά του Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Αμίλκα Αλιβιζάτου, περιώδευε Αμερικήν και Ευρώπην, διαλεγόμενος «ανεπισήμως» περί ενώσεως μετά «επισκοπιανών, προτεσταντών» και πάσης φύσεως αιρετικών (Β. Σταυρίδου – Ορθοδοξία και Αγγλικανισμός κατά τον κ΄ αιώνα, σελ. 13).
Ο Προύσης Δωρόθεος τοποτηρητής του Οικουμενικού θρόνου, πατήρ της αιρετικής εγκυκλίου του 1920, επεσκέφθη επισήμως την δύσιν. Ούτος μετά την υπογραφήν της οικουμενιστικής εγκυκλίου επεσκέφθη τον «αρχιεπίσκοπον» Ράνταλ Δάβιδσον εν Αγγλία ίνα εκφράση και δια ζώσης τα αισθήματα της Εκκλησίας αυτού προς την «εκκλησίαν» της Αγγλίας, και ίνα τύχη μεγάλων τιμών και βασιλικών δεξιώσεων υπο των εκεί μασόνων, όπως και εγένετο. Και καθ΄ήν στιγμήν προσέφερεν εις τον αιρετικόν «αρχιεπίσκοπον» του αγγλικανισμού «το εγκόλπιον του Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄» (!!!), απέψυξεν πρηνής γενόμενος αιφνιδίως κατα την διάρκειαν της επισκέψεως εκείνης! (Σταυρίδου – Ορθοδοξία και Αγγλικανισμός κατά τον Κ΄ αιώνα, σελ. 16).

Αναζωπύρωσιν της αγάπης και της φιλίας, μεταξύ των διαφόρων ανα τον Κόσμον χριστιανικών «Εκκλησιών», επηγγέλθησαν της εγκυκλίου οι πάτρωνες· όμως σκοπόν απόκρυφον είχον

α) Την διαίρεσιν των Ορθοδόξων χριστιανών
β) Την καλλιέργειαν αμβλυωπίας προς το Ορθόδοξον δόγμα
γ) Το «περιμάντρωμα» των «ορθοδόξων» εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών.

Με το πρόσχημα της «αγάπης», ήν οι καιροί και οι περιστάσεις επιτάσσουν, επρότεινον ένδεκα βήματα, δι΄ών επραγματοποιείτο πλήρως ο απόκρυφος αυτών σκοπός.

Διαίρεσις των ορθοδόξων Εκκλησιών

Την διαίρεσιν της ηνωμένης Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας επέφερεν το πρώτον προταθέν βήμα «Η παραδοχή ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων Χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών». Ο κύριος υποκινητής της εγκυκλίου Μελέτιος Μεταξάκης εις τον εναρκτήριον λόγον του εις το «Πανορθόδοξον» συνέδριον ετόνισεν, «ότι ήλθεν η ώρα της εκ νέου αποκαταστάσεως της ενότητος των χριστιανών, τουλάχιστον εν τω σημείω τούτω» ήτοι, τω ημερολογιακώ (Πρακτικά και Αποφάσεις του εν λόγω συνεδρίου, σελ. 14). Τονίζων ταύτα εγνώριζεν, ότι η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία δεν θα απεδέχετο την καινοτομίαν και ούτω θα εσχίζετο εις παλαιοημερολογίτας και νεοημερολογίτας

( Κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς Ι. Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου (τῆς 10 Ἰανουαρίου 1919), ὁ Βιζύης (κατόπιν Μαρωνείας) Ἄνθιμος, ὑπέβαλεν πρότασιν «περὶ ἀναθεωρήσεως καὶ μελέτης τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου». Ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν τὴν πρότασιν ταύτην, διώρισεν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ὑπέβαλε τὴν σχετικὴν αὐτῆς «Ἔκθεσιν» τὴν 1 Σεπτεμβρίου καὶ περιλαμβάνονται καὶ ταῦτα:

«Ἀποδοχὴν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου προτείνει ὁ Μητροπολίτης Σελευκείας, φρονῶν ὅτι ἡ χρησιμοποίησις αὐτοῦ καὶ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας εἰς οὐδένα κανονικὸν λόγον προσκρούει, ἀποτελεῖ δὲ μάλιστα τὸ πρῶτον βῆμα πρὸς τὴν ποθητὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐκκλησιῶν…Φόβος σκανδαλισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων ἐκ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερεολογίου δὲν ὑφίσταται πλέον, κατ’ αὐτόν. Πρὸς τὴν τοιαύτην ἀντίληψιν διαφωνεῖ ὁ Μητροπολ. Πρ. Καισαρείας, φρονῶν ὅτι τὸ πλεῖστον τῶν Ἑλληνορθοδόξων Χριστιανῶν θέλει θορυβηθῆ καὶ σκανδαλισθῆ ἐκ τῆς γενησομένης τυχὸν ἀμέσου ἀντικαταστάσεως τοῦ Ἰουλιακοῦ διὰ τοῦ Γρηγοριακοῦ Ἡμερολογίου καὶ ὅτι τοῦ θορύβου τούτου καὶ σκανδαλισμοῦ ἐπωφελούμενοι οἱ καθολικοὶ ἱεραπόστολοι θέλουσι κατενέγκει βαρὺ πλῆγμα κατὰ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας, τοσούτω μᾶλλον ὅσω τὸ Ἰουλιακὸν ἡμερολόγιον στενώτατα συνδέεται πρὸς τὸ ἑορτολόγιον τὸ ἐκφραζων ζωηρῶς τὸν θρησκευτικὸν βίον τῶν χριστιανῶν, κηρύσσεται ὑπερ τῆς ἀπαρεκκλίτου τηρήσεως τοῦ νῦν ἐν χρήσει παρ’ ἡμῶν Ἰουλιακοῦ ἡμερολογίου».).

Αυτόν τον ενδιέφερε η «παγχριστιανική ενότης», δεν τον απασχολούσε η διάσπασις της ενότητος των ορθοδόξων. Όμως η προσπάθειά του απέτυχε και η ορισθείσα ημερομηνία αναπροσαρμογής του ημερολογίου κατεφρονήθη υπ΄ όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ότι δεν κατάφερε ο Μελέτιος Μεταξάκης, το επέτυχεν ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Εν γνώσει του, διήρεσιν και – έσχισεν – την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν εις δύο· εις τους αποδεχομένους τον νεωτερισμόν και εις τους απορρίπτοντας αυτόν.

Σημαντικόν να αναφέρωμεν ότι «Οὖτος, ὡς ἱστορικός, ἐπανειλημμένως ἔγραφεν εἰς τὰ βιβλία του περὶ τῆς κατακρίσεως καὶ καταδίκης τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ τῶν φράγκων ὑπὸ τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν. Καὶ ὡς ἀρχιμανδρίτης μὲ ζῆλον καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ἐκάκιζε δριμέως καὶ κατεδίκαζε τὴν παράνομον καὶ αὐθαίρετον μεταρρύθμισιν τοῦ Πάπα, χαρακτηρίζων αὐτὴν ὡς «μίαν τῶν καινοτομιῶν τοῦ Πάπα, παγκόσμιον σκάνδαλον» κλπ. Ἀπεφαίνετο δὲ ἐν ἐπισήμοις ἐκθέσεσιν, ὅτι «δὲν ἠδύνατο ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία νὰ μεταρρυθμίση τὸ ἡμερολόγιον χωρὶς νὰ καταστῆ σχισματικὴ ἀπέναντι τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἐνῶ δὲ ταῦτα ἐκήρυσσε καὶ ἐβεβαίωνεν, ὅταν τοῦ ἔταξαν ἐξουσίαν καὶ, ἀντὶ τοῦ μητροπολίτου ἀνεπέτασαν ἐνώπιόν του τὸ ὀφφίκιον τοῦ ἀρχιεπισκόπου, μητροπολιτῶν δὲ τῶν λοιπῶν Ἑλλαδιτῶν ἐπισκόπων, ὡσὰν τὸν Ἰωάννην Βέκκον, μετέστη εἰς τὰ ἀντίθετα φρονήματα, ὅ,τι προηγουμένως ἔπτυε καὶ ἐκεραυνοβόλει, τώρα ἠσπάζετο καὶ περιεποιεῖτο».

Εγνώριζον ότι οι Ορθόδοξοι θα διασπαστούν εις δυο μερίδες και τούτος ήτο ο σκοπός τους!

Καλλιέργειαν Αμβλυωπίας εις τους ορθοδόξους προς καθορισμόν των ορθοδόξων δογμάτων

Αμβλυωπίαν εις τας τάξεις των ορθοδόξων επέφεραν μικρόν προς μικρόν, τα ακόλουθα 10 προταθέντα μέτρα της βλασφήμου εγκυκλίου

1) «Η ανταλλαγή αδελφικών γραμμάτων κατα τας μεγάλας εορτάς και εν άλλαις περιστάσεσιν».

2) «Η οικειοτέρα συσχέτισις των αντιπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών».

3) «Η επικοινωνία των Θεολογικών Σχολών και των θεολόγων και η ανταλλαγή των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων εντύπων».

4) «Η αποστολή νέων χάριν σπουδών απο της μίας εις τας Σχολάς της άλλης Εκκλησίας».

5) «Η συγκρότησις παγχριστιανικών συνεδρίων».

6) «Η… απαθής εξέτασις των δογματικών διαφορών».

7) «Ο αμοιβαίος σεβασμός των ηθών και εθίμων των διαφόρων Εκκλησιών».

8) «Η αμοιβαία παροχή ναών και κοιμητηρίων εις τας άλλας ομολογίας».

9) «Ο διακανονισμός των μικτών γάμων».

10)«Η αμοιβαία υποστήριξις των Εκκλησιών εις τα έργα της θρησκευτικότητος, της φιλανθρωπίας».

Η πολυχρόνιος εφαρμογή των ανωτέρω μέτρων, πάντοτε με το πνεύμα και την τακτικήν του Οικουμενισμού, εμείωσεν το ενδιαφέρον των ηχμαλωτισμένων ορθοδόξων περί της ορθής πίστεως και εκαλλιέργησεν κλίμα και πνεύμα θρησκευτικής αδιαφορίας. Ο ανύποπτος συναγελασμός των ορθοδόξων μετά των αιρετικών, αί συμπροσευχαί και η μυστηριακή κοινωνία μετ΄ αυτών, δια του μακροχρονίου εθισμού κατηδάφισαν τα διαχωριστικά όρια τα οποία εχάραξαν οι Άγιοι Πατέρες ημών και έταξαν να φυλάττωμεν αμετακίνητα. Προ τοιαύτης αποδυναμώσεως των ατόμων και των Εκκλησιών, άτομα και Εκκλησίαι περιεμανδρώθησαν εις το «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών».

Δια το «περιμάντρωμα των Ορθοδόξων εις το Π.Σ.Ε.» θα συνεχίσουμε εις άλλα άρθρα μας όταν ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ αναλύσωμεν τα γεγονότα της εποχής 1920 και μετά.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/9.html

10ο ΜΕΡΟΣ:

Παρά την απόφασιν επι της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως συνελθούσης επιτροπής, της οποία μέλος ήτο και ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, και παρά το νομοθετικό διάταγμα της 18ης Ιανουαρίου 1923 περί του Νέου Ημερολογίου Άρθρον 3ον… «Διατηρείται εν ισχύει το Ιουλιανόν Ημερολόγιον όσον αφορά εν γένει την Εκκλησίαν και τας θρησκευτικάς εορτάς» (σ.σ. πατήστε την φωτό ώστε να μεγενθύνει δια να το διαβάσετε καλύτερα) ο Αρχιεπίσκοπος υπέβαλε υπόμνημα δια του οποίου υπεδείκνυε την ανάγκην της ταυτίσεως του Εκκλησιαστικού ημερολογίου πρός το Πολιτικόν, ως επιβαλλομένης, δήθεν, υπό υψίστων εθνικών συμφερόντων και αποτελούσαν Πανελλήνιον πόθον.

Η Ιεραρχία απεδέχθη τότε κατ΄ αρχήν την εισήγησιν, αλλά υπό την προυπόθεσιν η μεταρρύθμισις να γίνη δεκτή και υπό των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών και δή υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως· ανέθεσεν δε εις αυτό την συνεννόησιν.

Ιδού η απόφασις «Εις το Ιουλιανόν Ημερολόγιον προστίθενται δέκα τρείς ημέραι χωρίς να μεταβληθή απολύτως το Πασχάλιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας… επαφίεται τη Ιερά Συνόδω να προτείνη τω Οικουμενικώ Πατριαρχείω ίνα επιδιώξη την επίλυσιν του ημερολογιακού ζητήματος, εν συννενοήσει δια γραμμάτων μετά των Ορθοδόξων Εκκλησιών».
Αλλά και κατ΄ αυτό το αποκληθέν, κακώς, Πανορθόδοξον συνέδριον, ενεκρίθη κατ΄ αρχήν αποδοχή του νέου ημερολογίου, υπό τον όρον η χρήσις και η εφαρμογή αυτού εν τη Εκκλησία να γίνη κατόπιν συμφωνίας απασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ταύτα έχων υπ΄ όψιν ο Μεταρρυθμιστής Αρχιεπίσκοπος, δεν έπαυσε να πιέζη τας Αρχιεπισκοπάς δια να αποδεχθούν την μεταρρύθμισιν. Αί Εκκλησίαι όμως αυταί, κατά το πλείστον, δεν την απεδέχθησαν και απήντησαν εις τούτον αρνητικώς. Και αυτό τούτο το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δεχθέν υπό επιφύλαξιν την μεταρρύθμισιν απήντησε εγγράφως ως εξής «Η μεταρρύθμισις την οποίαν πρόκειται να κάμωμεν, δεν πρέπει να επιφέρη σκανδαλισμόν εις το Χριστεπώνυμο πλήρωμα». Κατόπιν όμως των ασκηθεισών επανειλημμένων πιέσεων, ηναγκάσθη να αποδεχθή την μεταρρύθμισιν ως έγραφε τότε

«Επειδή όμως ως και εν τη επιστολή της Υμετέρας Μακαριότητος σημειούται, η επι μακρόν εισέτι παράτασις της νυν ανωμαλίας πολλήν αναμφιβόλως και την θρησκευτικήν και την Εκκλησιαστικήν ζημίαν συνεπάγεται και απειλήν, η μετριότης ημών μετά της καθ΄ ημάς, Αγίας και Ιεράς Συνόδου έγνωμεν, αποδέξασθαι την υπό της αδελφής Εκκλησίας της Ελλάδος εισηγουμένην γνώμην περί αποδοχής της εφαρμογής του Νέου Ημερολογίου, δι΄ απάσας τας ακινήτους Εορτάς του Ορθοδόξου Εορτολογίου, και προτείνωμεν πρός αποδοχήν ημέρας κοινής υπό πασών των αδελφών Εκκλησιών εφαρμογής του Νέου Ημερολογίου, την δεκάτην του μηνός Μαρτίου του αρξαμένου έτους 1924 εισηγούμενοι, όπως αύτη εν πάσαις ταίς αδελφαίς Ορθοδόξοις Εκκλησίαις λογισθή και εορτασθή ως 23 Μαρτίου του ημετέρου εορτολογίου».

Εκ της απαντήσεως ταύτης εμφαίνεται ότι την πρωτοβουλίαν της αλλαγής δεν την είχεν, ως ώφειλεν, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, αλλά ο Αρχιέπισκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εκμεταλλευόμενος την δεινήν κατάστασιν του Πατριαρχείου, λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής και του εξαφανισμού των Ορθοδόξων Αποστολικών Εκκλησιών της Ιωνίας. Πόσον εδέχθησαν αί αδελφαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι την καινοτομίαν ταύτην είναι φανερόν τοίς πάσιν. Μόνο αί Ελληνικαί Εκκλησίαι, κατά το πλείστον, εδέχθησαν· και αύται όχι αμέσως και άνευ διαμαρτυρίας, ως εμφαίνεται απο την απάντησιν του αειμνήστου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Φωτίου, απαντώντος τηλεγραφικώς δια των εξής «Αποκρούομεν πάσαν προσθήκην ή πάσαν μεταρρύθμισιν Ημερολογίου πρό συγκλήσεως Οικουμενικής Συνόδου, μόνης αρμοδίας εις συζήτησιν αυτού, και προτείνομεν ταχίστην Σύγκλησιν αυτής».

Ιδού και το κείμενον αυτούσιον της επιστολής του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Κυρού Φωτίου

Αριθ. 226

Τω Μακαριωτάτω και Σεβασμιωτάτω Αρχιεπισκόπω
Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κυρίω Χρυσοστόμω
Προέδρω της Ιεράς Συνόδου της εν Ελλάδι Εκκλησίας
χαίρειν εν Χριστώ τω Αναστάντι Θεώ.

Τα απο δευτέρας μεν και δεκάτης του παρελθόντος μηνός κατά το Γρηγοριανόν ημερολόγιον απεσταλμένα ημίν αδελφικά γράμματα της Υμετέρας Μακαριότητος, τα περί ημερολογίου και Πασχαλίου, μετά της δεούσης με και αυτοί ανέγνωμεν επιστάσεως, εσπεύσαμεν δέ ανακοινώσασθαι αυτά και τη καθ΄ ημάς των Ιερωτάτων Μητροπολιτών Χορεία Συνοδικώς, διασκεπτομένων τη δεκάτη και τετάρτη του αυτού μηνός Μαρτίου, καθ΄ ό παρειλήφαμεν πάτριον ημερολόγιον, ότε πολλή τη προσοχή και φροντίδι και μετριοπάθεια και φιλαδελφία εμελετήθη εν αυτοίς, πάντων και εθελόντων και αγωνιζομένων πείσαι εαυτούς μη μόνον κατιδείν, αλλά και ασπάσασθαι τας εν αυτοίς γνώμας, είγε τη αληθεία μη ευρεθείεν αντικείμεναι. Κατά την Συνοδικήν ούν απόφασιν την ούτω μεμορφωμένην τότε απαντώμεν τα εξής
Ότι μεν ουδεμίαν ουδαμώς η καθ΄ ημάς Αγιωτάτη Εκκλησία έβλεπεν πόθεν, ούτε ανάγκη, αλλά ουδ΄ απλώς περιστάσεων συνθήκην ή φοράν, επιβάλλουσαν την διόρθωσιν του εν χρήσει εκκλησιαστικού ημερολογίου, τούτο και ημείς παρά τη Αγιωτάτη Εκκλησία των Αλεξανδρέων και οι εν Χριστώ των Θεώ Σεβασμιώτατοι αδελφοί και συλλειτουργοί, οι τας αρχεγόνους και Αποστολικάς Εκκλησίας ανά την Εώαν Θεία Χάριτι εκπροσωπούντες, ότε Πατριάρχης της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας και πάσης Ανατολίας Κύριος Γρηγόριος και ο πατήρ και Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης Κύριος Δαμιανός και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριος Κύριλλος, εις τα τηλεγραφήματα και τα γράμματα της Υμετέρας Μακαριότητος, απο έτους ήδη κατ΄ επανάληψιν απαντώντες, εδήλωσαν αποφάσεσι και αυτοί στοιχούντες Συνοδικαίς επί ρυθμίσει των πραγμάτων, μη μόνον ειρηνική, αλλά και της αληθείας μη ξένη και προτείναντες και αποδεξάμενοι συγκρότησιν Συνόδου πασών των Αγιωτάτων Εκκλησιών του Θεού, μόνης δυναμένης αρμοδίως και οριστικώς αποφήνασθαι. Ότι δέ ουκ εν πάσιν ακριβής ο ισχυρισμός, ο εν τοίς γράμμασι της Υμετέρας Μακαριότητος ευθύς εν αρχή αναγεγραμμένος, καθ΄όν τάχα «Δογματικώς τε και Κανονικώς ακώλυτος αν είη η υπ΄ Αυτής αναιτίως επισπευδομένη διόρθωσις» τούτο Αυτή βεβαιοί μεγάλοις γράμμασι και τρανή τη φωνή η Υμετέρα Μακαριότης μόλις μετά στίχους δέκα απο του πρώτου εκείνου ισχυρισμού, αποφαινομένη «διορθωθήναι δέ κατά το λοιπόν μέρος το Ιουλιανόν Ημερολόγιον πρός άρσιν της συγχύσεως των Ορθοδόξων Λαών, σκανδαλιζομένων εκ της διαφοράς των ημερολογίων και κινδυνευόντων αποξενωθήναι της Εκκλησίας». Πως δή αγαπητέ και περισπούδαστε αδελφέ Δογματικών τε και Κανονικών σχέσεων και συνθηκών λογισθήσεται ξένη, ή και απλώς απηλλαγμένη διαφορά, ήσπερ ένεκεν όλοι λαοί σκανδαλιζόμενοι κινδυνεύουσιν αποξενωθήναι της Εκκλησίας; Και τούτων μέντοι κατ΄ αναμφήριστον βεβαιότητα ούτως εχόντων, η Υμετέρα Μακαριότης αγγέλει, ότι η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ουκ επ΄ αθετήσει των υπό της Αης Οικουμενικής Συνόδου νενομεθετημένων, αλλά της σωτηρίας και της προκοπής επί το κρείττον των Ορθοδόξων προμηθουμένη, απαραίτητον έκρινε μετά την συναίνεσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου την διόρθωσιν του εν χρήσει της Εκκλησίας Ιουλιανού Ημερολογίου. Ου κρύπτομεν Μακαριώτατε αδελφέ, ότι επί τη πολλών ένεκεν αδοκήτω ταύτη αγγελία και ημείς σκληράν έσχομεν την έκπληξιν εν τη Συνόδω και εγκάρδιος συνέσχε θλίψις τους Ιερωτάτους αδελφούς, κατιδόντας, ότι άνευ αιτίας πραγματικής κατά δέ την ομολογίαν και βεβαίωσιν της Υμετέρας Μακαριότητος, άνευ λόγων Δογματικών ή Κανονικών απεκρούσθη η αδελφική σύστασις και παράκλησις τεσσάρων Αποστολικών θρόνων, εξ΄ αιώνων υπέρ της αληθείας τον αγώνα βασταζόντων και μονομερώς εις νόμον Εκκλησιαστικού Τύπου ανενεχθήναι, προτείνεται διόρθωσις καθεστώτος, εν χρήσει της Ορθοδόξου Εκκλησίας πάσης και άρα, ου της εν Ελλάδι Εκκλησίας μόνης· και ταύτα, ότε υπ΄ Αυτής ωμολόγηται της περινοίας Αυτής, ότι «εκ της διαφοράς των ημερολογίων κινδυνεύουσιν αποξενωθήναι της Εκκλησίας, ουχί βεβαίως μόνης της εν Ελλάδι, όλοι λαοί Ορθόδοξοι».
Καιρία λοιπόν η λύπη δια ταύτα, καίτοι γαρ εις δικαιολογίαν της διορθώσεως προβάλλεται και η συναίνεσις του Οικουμενικού Πατριάρχου, τούτο όμως μάλλον εντείνει ή μετριάζει την λύπην παντός τέκνου της Αγιωτάτης Εκκλησίας, σκεπτομένου εν οία νυν τελεί καταστάσει ο Αγιώτατος Αποστολικός και Πατριαρχικός θρόνος, απορφανισμένος μεν τα πολλά κρίμασιν, οίς οίδε Κύριος, της ποτέ δυσαριθμήτου και εκλάμπρου Ιεραρχίας, απορφανισμένος δέ του πλείστου ίνα μη λέγωμεν παντός του Ποιμνίου, γυμνός δέ και πάσης της προτέρας δυνάμεως και χρήζει αυτός συγκροτήσεως εν τη νέα καταστάσει και πανθομολογουμένως υπό περιπετείας διατελών θλιβερωτάτας. Διό και θεία χάριτι αυτόν νυν καταπεπιστευμένος θεόλεκτος ποιμήν, έν γε τοίς πρός ημάς αδελφικοίς γράμμασι περί του αυτού θέματος επί την Ιεράν Σύνοδον της εν Ελλάδι Εκκλησίας δοκεί την περί διορθώσεως πρωτοβουλίαν αναφέρειν.
Ανακεφαλαιούντες δή τα ανωτέρω Μακαριώτατε εν Κυρίω αδελφέ, γνωρίζομεν τη Υμετέρα Μακαριότητι, ότι η καθ΄ ημάς Ιερά Σύνοδος, την μέν διόρθωσιν, ήν τεθεσπισμένη ήδη αγγέλει η περίνοια Αυτής, αποκρούσει ετοίμως μέντοι έχουσα συνεξετάσαι τα κατ΄ αυτήν εν προσήκοντι χρόνω και τόπω μετά των αδελφών Αγιωτάτων Εκκλησιών, εμμένουσα δέ εν τοίς πρότερον περί τούτου προδεδογμένοις, προτείνει και αύθις την συγκρότησιν Συνόδου ή μεγάλης Τοπικής ή Οικουμενικής, ήσπερ άνευ ουδεμία περί καθεστώτος κοινού τη όλη Εκκλησία, είτε απόφασις μονομερής έσται ή λογισθήσεται έγκυρος Κανονικώς και τη απαραιτήτω ισχύει κατοχυρωμένη.
Ούτως ούν γνώμης έχουσα η καθ΄ ημάς Αγιωτάτη Εκκλησία, ου σμικράν ηρύσατο την παραμυθίαν απο τε της βεβαιώσεως της Υμετέρας Μακαριότητος, ότι η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος «προθύμως έχει συνεργήσαι εις την εν Συνόδω της Καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας εξέτασιν και διόρθωσιν του Πασχαλίου Κανόνος». Καίτοι γαρ ρητώς και εκπεφασμένως αποκλείει πάσαν αθέτησιν Κανόνων,, ελπίζει, όμως ότι πολλά μέν τα δεινά προληφθήσεται, πολλά δέ τα ωφέλιμα υποδειχθήσεται και τη θεία χάριτι καθορισθήσεται εν Συνόδω τοιαύτη, εγκαίρως συγκροτουμένη και εν Αγίω Πνεύματι συνδιασκεπτομένη.
Τούτων μεν άλις, εις απάντησιν ο δέ Θεός της Αγάπης και της ειρήνης δώη την αγάπην και την ειρήνην δια παντός και εν παντί τρόπω αμήν.

Εν Αλεξανδρεία Μηνί Απριλίω 20 1924
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας
Φώτιος

Ο αοίδιμος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας εφάμιλλος κατά την πίστιν και την ακραιφνή ορθοδοξίαν προς τον μεγαλεπήβολον πρόμαχον και προκάτοχόν Του Μελέτιον τον Πηγάν, επιθυμών να αποτρέψη τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο απο την καινοτομία ταύτην, εξέδωκεν ιδιαίτερον τεύχος υπο τον τίτλον «Ημερολογιακά», η ανάγνωσις των οποίων τους καινοτόμους κατετάραξε και εκλόνισε! Επίσης εις το περιοδικόν του θρόνου «Πάνταινον» κατέδειξε δια σθεναρών και ακαταγωνίστων επιχειρημάτων το απροσάρμοστον του νέου ημερολογίου.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/05/10.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Παραθέτω ένα κατατοπιστικό άρθρο στή σειρά “ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΣΠΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ”

Ν.Σ.

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

Α ΜΕΡΟΣ:

«Ἐστί κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία΄ ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς΄ οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται΄καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις΄ καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν΄ ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ δικαίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστόν τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας΄ μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς΄ καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους΄ ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους» ( Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22).

Σε προηγούμενο άρθρο μας (βλ. “ΔΙΑΙΡΕΣΙΣ” ΜΙΑ ΛΕΞΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΥΦΡΑΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ), αναφέρθηκα σε μια κίνηση ορισμένων να παρουσιάσουν σε μια σειρά απο βίντεο ενα είδος πολεμικής κατα των παλαιοημερολογιτών. Η θέση του ιστολογίου μας “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ” ήταν, είναι και θα είναι στάση ΕΝΩΤΙΚΗ υπερ όλων των Ορθοδόξων, κατα προτροπή του μακαριστού πατρός Αυγουστίνου Καντιώτου, διότι μόνο κατ΄ αυτόν τον τρόπο δύναται η Ορθοδοξία να νικήση τους εχθρούς της. Η καθ΄ όλου Εκκλησία εν πίστει ενίκησε και είναι παντοδύναμος. Διότι ο εχθρός υμών, ανθρωποκτόνος διάβολος ανέκαθεν χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί το εξής τέχνασμα. Εαν ίδη, ότι λέγουσί «τι διεφθαρμένον» οι άνθρωποι, «ομονοήσαι πάντας εποίησε» (Χρυσοστόμου, PG. 61, 60). Τούτο ενεργείται σήμερον εις τους οικουμενιστάς, οίτινες, στρατηγούμενοι υπο του αρχεκάκου, ενούνται εις παναίρεσιν οχλοβοής πάσης κακοδοξίας. Πρός τίνα σκοπόν; Ίνα, «τή συμφωνία βεβαιούμενα» «τα άτοπα» μη εκπέσωσιν απορριπτόμενα (Χρυσοστόμου, PG. 61, 60). Και ούτω γίνη αναπότρεπτος η αιωνία απώλεια των πλανεμένων.

Επίσης, εαν ίδη τους ανθρώπους «τι υγιές φθεγξαμένους, ετέρους κατ΄ αυτών διήγειρε» προς διάστασιν και διαμάχην. Τούτο συμβαίνει σήμερα εις τους αντιοικουμενιστάς, μάλιστα δέ εις τους ενισταμένους κατά της εορτολογικής καινοτομίας. Ούτοι, συμφωνούντες εν τη πίστει, διαιρούνται δια τα ελάσσονα. Πρός ποιόν πάλιν σκοπόν του ανθρωποκτόνου; Όπως, «ποικίλως βαλλόμενα» τα της πίστεως «χρήσιμα», διαρρέωσι και αφανίζωνται, και ούτως απόλλυνται άπαντες.

Διό «ευεργεσία» «εστίν ενωθήναι τα» διεσπασμένα» των ορθοδοξούντων, λέγει ο Μ. Βασίλειος (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 525).

Θα απαντήσουμε με την σειρά μας, εις αυτό το ”νέο” είδος πολεμικής (η οποία αυτή πολεμική ενισχύει την διάσπαση) κατα των ορθοδόξων αδελφών μας, με μια εξαίσια και αντικειμενική μελέτη η οποία απέχει μακράν απο κάθε είδος φανατισμού (αμφοτέρων των μερών) και μας παρέχει αρκετές πληροφορίες γύρω απο το θέμα που αναφέρουμε.
http://entoytwnika.blogspot.com/2011/03/blog-post_29.html

Β ΜΕΡΟΣ:

Oι σύγχρονοι ”διασπαστές” της Ορθοδοξίας, συνεχίζουν την παραπληρόφορηση μέσω των βίντεό τους, όπως έχουμε ήδη προαναφέρει, λέγοντας ότι οι παλαιοημερολογίτες πλαστογραφούν!!! μέχρι και τα Πατριαρχικά σιγγίλια!!! Μια βαρύτατη κατηγορία η οποία σίγουρα δεν μπορεί να μείνει ανευ απαντήσεως.
Είναι όμως έτσι όπως λέγουν ή μήπως προσπαθούν να παρουσιάσουν την καταδίκη του ημερολογίου απο τους Πατριάρχες της Ανατολής ως ΜΗ καταδίκη με αποτέλεσμα να δικαιολογήσουν την δική τους ημερολογιακή καινοτομία;

Το κείμενο που θα παραθέσουμε έχει αρκετές ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ παραπομπές και έτσι αρκετά εύκολα ο αναγνώστης μπορεί να εξακριβώσει τα λεγόμενα περι των συνόδων όπου κατεδίκασαν το νέο καλενδάριο του Πάπα, και όχι επειδή τα λέγει κάποιος παλαιοημερολογίτης ή νεοημερολογίτης, αλλά διότι οι παραπομπές αυτές προσφέρουν αδιάσειστα στοιχεία τα οποία δυστυχώς ΕΚΤΙΘΟΥΝ τους ”διασπαστές” των Ορθοδόξων.

Επίσης, θα θέλαμε να κάνουμε μια ερώτηση σε αυτούς που ανεβάζουν τα βίντεο. Δεν μπορούσατε να περιμένετε να τελειώσει η αγία και μεγάλη τεσσαρακοστή ώστε να επιτελέσετε περισσότερο τον διχασμό των Ορθοδόξων; Είναι ανάγκη, εν τω μέσω αυτής, να σκανδαλίσετε και νεοημερολογίτες αλλά και παλαιοημερολογίτες με αυτήν σας την πράξη;
Βέβαια πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να αναφέρει και το ίδιο για το ιστολόγιό μας και να μας πεί «εσείς γιατί απαντάτε;» Εμείς όμως γράφουμε όχι με σκοπό να σκανδαλίσουμε τους αδερφούς μας, αλλά με σκοπό να λαλήσουμε την αληθεία, πόσο μάλλον όταν αυτή διαστρεβλώνεται, φοβούμενοι τους αγίους πατέρες λέγοντάς μας «Φεύγωμεν «το φοβερόν της σιωπής κρίμα» (Θεοδ. Στουδίτου, PG. 99, 1076). Και πάλι «η σιωπή μέρος συγκαταθέσεως» πρός την αίρεσιν έστι» (Θεοδ. Στουδίτου, PG. 99, 1121) όπερ σκάνδαλον μέγιστον. Διότι «σιγή των λόγων (της αληθείας) αναίρεσις των λόγων (της πίστεως) εστί» (Μαξίμου Ομολογητού, PG. 90, 165).

Ας αφήσουμε όμως τους ίδιους τους παλαιοημερολογίτες να απαντήσουν εφ΄ όσον προς το πρόσωπό τους απευθύνεται και η κατηγορία.
http://entoytwnika.blogspot.com/2011/03/blog-post_9528.html

Γ ΜΕΡΟΣ (εν μέρει):

Συνεχίζουν την παραπληροφόρηση του απλού λαού, οι ”σύγχρονοι” διασπαστές των ορθοδόξων δια μέσω των βίντεών τους λέγοντας ότι οι παλαιοημερολογίτες δεν είναι απλώς ”σχισματικοί” αλλά και ”αιρετικοί”!!! και δια τούτο τον λόγο πρέπει και να τους αποφεύγωμε!!! Εμείς όμως κάνουμε ενα πολύ απλό ερώτημα, δια να αποδείξωμε το άστοχον των επιχειρημάτων τους.
Αγαπητοί, εαν οι παλαιοημερολογίτες είναι ”αιρετικοί” και δια τούτο θα πρέπει να τους αποφεύγωμε, τότε πως εσείς αποδέχεσθε να συμμετέχουν οι ποιμένες της επισήμου Εκκλησίας σε συμπροσευχές, συλλείτουργα, διάφορα κοινά συνέδρια, κοινές συμμετοχές εις το Π.Σ.Ε, αναγνώριση των αιρετικών ως κανονικές εκκλησίες, με μυστήρια κιόλας!!! και άλλα χειρότερα τα οποία δεν γράφονται μόνο απο τους παλαιοημερολογίτες αλλα και απο νεοημερολογίτες;
Εσείς διατί δεν αποφεύγετε αυτούς που κοινωνούν-συγκοινωνούν με ΕΠΙΣΗΜΩΣ κατεγνωσμένους αιρετικούς (ώστε να έχει και ισχύ ο λόγος σας) οι οποίοι έχουν καταδικασθεί απο Οικουμενικές και Τοπικές συνόδους, όπως επι παραδείγματι τυγχάνουν οι Παπικοί, Μονοφυσίται, Προτεστάνται και λοιπές αιρέσεις; αλλα ζητείτε να τηρήσουμε ΕΝ ΠΡΑΞΕΙ την ΜΗ συγκοινωνία με τους παλαιοημερολογίτες αδερφούς, ενω με τους Οικουμενιστάς να τηρούμε μόνο την ΕΝ ΛΟΓΩ υποτιθέμενη ΜΗ συγκοινωνία; Η μάλλον ούτε κατα διάνοιαν γράφετε δια την ΜΗ συγκοινωνία μαζί τους, διότι, τάχα, όσοι το πράξουν θα βρεθούν ”ΕΚΤΟΣ” Εκκλησίας!!! Δηλαδή ζητείτε απο τον λαό (χάριν της υποτιθέμενης ενότητος), την ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΝ ΤΗ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ;;

Συνεχίζουν, όπως σημειώσαμε άνωθεν την παραπληροφόρηση δια μέσω βίντεο, ζαλίζοντας τον απλό λαό με ημερολογιακά ζητήματα και μάλιστα μιας εποχής εις την οποία η Εκκλησία ακόμη δεν είχε συγκροτηθεί εις την τελική της μορφή· όπως πχ. αναφέρουν ως παράδειγμα το γεγονός των μεταθέσεων κάποιων εορτών. Τα όσα λέγονται και υποστηρίζονται απο τους εν λόγω ”υπέρμαχους” και ”σωτήρες” του λαού κατα των ”αιρετικών” παλαιοημερολογιτών (η λέξις ”σχισματικοί” παύει να υφίσταται πια, διότι οι εν λόγω ”σωτήρες” ανέλαβαν και έργο συνόδου) είναι μια επανάληψις των θέσεων του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, οι οποίες έχουν αναιρεθεί με επιχείρηματα απο τον π. Θεοδώρητο, Αγιορείτη, εις το βιβλίον του ”ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ” και το ”ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ”, το οποίο προσεχώς θα το δημοσιεύσουμε. Ομως δια να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια και εμείς, όπως πράττουν οι κύριοι άνωθεν, μπορεί ο αναγνώστης να το μελετήσει απο μόνος του εις την εξής διεύθυνση http://www.scribd.com/doc/51043781/ΤΟ-ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ ώστε να διαπιστώσει ”εν ιδίοις όμμασιν” την κατάρριψη των επιχειρημάτων τους.

Αναφέρουν «Η Ρωσία, το Άγιον όρος, τα Ιεροσόλυμα και οι λοιπές Εκκλησίες (σ.σ. όπου εκράτησαν το παλαιό ημερολόγιο) δεν διόρθωσαν το ημερολόγιο, έχουν όμως πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία με όλες τις άλλες που το διόρθωσαν, διότι με την διόρθωσιν του δεν θίχτηκαν οι τέσσερις όροι της Α΄ Οικουμενικής συνόδου περί του Αγίου Πάσχα».
Διατί όμως δεν λέγουν εις τον λαό τον λόγο ΠΟΥ ΕΚΡΑΤΗΣΑΝ το παλαιό ημερολόγιο οι προαναφερόμενες Εκκλησίες και δεν το άλλαξαν και αυτές;
Επίσης να σημειώσουμε το πιο σημαντικό και λογικό επιχείρημα το οποίο εκτίθει τα λεγόμενά τους. Λέγουν «…έχουν όμως πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία με όλες τις άλλες που το διόρθωσαν, διότι με την διόρθωσιν του δεν θίχτηκαν οι τέσσερις όροι της Α΄ Οικουμενικής συνόδου περί του Αγίου Πάσχα». Μήπως όμως αγαπητοί μου διέκοψαν την κοινωνία με την Εκκλησία της Φινλανδίας, η οποία Εκκλησία έχει υιοθετήσει το ΝΕΟΝ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ κατα το Γρηγοριανό ημερολόγιο; Προς τι λοιπόν το επιχείρημα σας . Μήπως με τους νεοπασχαλίτες της Φινλανδίας δεν έχουν σήμερα κοινωνία; Άλλος είναι ο λόγος της κοινωνίας μαζί τους (τους οποίους λόγους πολλάκις έχουμε αναφέρει) και όχι διότι δεν παραβιάζονται οι όροι της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου! Εαν ίσχυε εις το ελάχιστο αυτό που γράφετε, θα έπρεπε να έχουν διακόψει και την επικοινωνία με την Εκκλησία της Φινλανδίας, διότι παραβιάζουν ΟΝΤΩΣ τους όρους της συνόδου (όπως γράφετε και εσείς).

Λέγουν «οι παλαιοημερολογίτες κηρύσσουν της εξής αίρεση λέγοντας «μπορούμε να έχουμε την ίδια πίστη αλλά να είμαστε χωρισμένοι» κυριολεκτικά δηλαδή το εκ διαμέτρου αντίθετο άκρο της θεωρίας του Οικουμενισμού που λέει «μπορούμε να ενωθούμε έχωντας διαφορετική πίστη», τα άκρα συναντώνται.
Όσο και εαν ερευνήσαμε δια το υποτιθέμενο λεγόμενο εκ των παλαιοημερολογιτών «μπορούμε να έχουμε την ίδια πίστη αλλά να είμαστε χωρισμένοι», δεν μπορέσαμε να το βρούμε πουθενά!

Όμως τι μας λέγουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας;

Υπαρχούσης «της κατα την πίστιν συμφωνίας», «ουδέν έτερον εστι το εμποδίζον» προς ένωσιν (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 701). Οι άγιοι πατέρες θέτουν ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ως απαραίτητη προυπόθεση την ”ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ” δια την ένωση ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Τούτο λοιπόν δεν είναι λεγόμενο των παλαιοημερολογιτών αλλά του Μ. Βασιλείου! Μήπως κηρύττει αίρεση ο Μ. Βασίλειος; Και πάλι «Επειδή ου «πανταχού ομόνοια καλόν» (Χρυσοστόμου, PG. 57, 405), «εξέλθετε εκ μέσου» των ετεροδιδασκαλούντων «και αφορίσθητε (διαχωρισθήτε), λέγει Κύριος» (2 Κορινθ. στ΄ 17). Εκ μεν των κεκριμένων αρμοδίως, ως απο αλλοτρίων της θείας Χάριτος. Εκ δέ των μη εισέτι κριθέντων αρμοδίως, ως απο πεπτωκότων, προς φυλακήν και ίασιν, ή κρίσιν». Οι Ορθόδοξοι της «αιρέσεως αποσχιζόμενοι» ενούνται «τη ευσεβεία (Ορθοδοξία)», μη φερόμενοι έξω «της βασιλικής οδού», δια «νωθείαν (νωθρότητα)» ή «θερμότητα». «Αμφοτέρων» τούτων, «όσον εστί βλαβερόν» διαφεύγουσι, «της μεν τον όκνον, της δέ το θράσος». «Ομοίως γαρ άχρηστα, και νωθρότης άπρακτος και θερμότης απαίδευτος» (Γρηγορίου Θεολόγου, PG. 36, 180), και ίδια ταύτα των θλιβερών οικουμενιστών.

Ο Διάβολος χρησιμοποιεί το εξής τέχνασμα.

Εαν ίδη, ότι λέγουσί «τι διεφθαρμένον» οι άνθρωποι, «ομονοήσαι πάντας εποίησε» (Χρυσοστόμου, PG. 61, 60). Τούτο ενεργείται σήμερον εις τους οικουμενιστάς, οίτινες, στρατηγούμενοι υπο του αρχεκάκου, ενούνται εις παναίρεσιν οχλοβοής πάσης κακοδοξίας. Πρός τίνα σκοπόν; Ίνα, «τή συμφωνία βεβαιούμενα» «τα άτοπα» μη εκπέσωσιν απορριπτόμενα (Χρυσοστόμου, PG. 61, 60). Και ούτω γίνη αναπότρεπτος η αιωνία απώλεια των πλανεμένων.

Επίσης, εαν ίδη τους ανθρώπους «τι υγιές φθεγξαμένους, ετέρους κατ΄ αυτών διήγειρε» προς διάστασιν και διαμάχην. Τούτο συμβαίνει σήμερα εις τους αντιοικουμενιστάς, μάλιστα δέ εις τους ενισταμένους κατά της εορτολογικής καινοτομίας. Ούτοι, συμφωνούντες εν τη πίστει, διαιρούνται δια τα ελάσσονα. Πρός ποιόν πάλιν σκοπόν του ανθρωποκτόνου; Όπως, «ποικίλως βαλλόμενα» τα της πίστεως «χρήσιμα», διαρρέωσι και αφανίζωνται, και ούτως απόλλυνται άπαντες.

Διό «ευεργεσία» «εστίν ενωθήναι τα» διεσπασμένα» των ορθοδοξούντων, λέγει ο Μ. Βασίλειος (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 525). Αυτή λοιπόν είναι η διδασκαλία των αγίων πατέρων η οποία διδασκαλία είναι ΟΡΘΟΔΟΞΟΤΑΤΗ κατα πάντα!!!

Συνεχίζουν και λέγουν ως παράδειγμα δια τους παλαιοημερολογίτες «Η διδασκαλία της Εκκλησίας μας περι των σχισματικών είναι ξεκάθαρη. Λέγει ο Μ. Βασίλειος «Σχισματικοί ονομάζονται εκείνοι που εχωρίσθησαν απο την Εκκλησία όχι για δόγματα πίστεως αλλά για ζητήματα ευκολοιάτρευτα….» (Πηδάλιον σελ. 587).
Επιτέλους να και κάτι ορθόν το οποίο διαβάζουμε εις τα λεγόμενά σας! Βεβαίως και σχισματικοί ονομάζονται οι τοιούτοι απο τον Μ. Βασίλειο. Το εν λόγω χωρίο όμως θα έπρεπε να το χρησιμοποιήσετε δι΄ αυτούς που ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ ηθέλησαν να αλλάξουν το ημερολόγιο, άνευ σημαντικού λόγου, κατασκανδαλίζοντας τόσους ορθοδόξους χριστιανούς και χωρίζοντάς τους εις δυο μερίδες. Ποιοί εχωρίσθησαν απο την Εκκλησία; Αυτοί οι οποίοι έμειναν ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ, ή αυτοί οι οποίοι τα ευκολοιάτρευτα τα έκαναν δυσκολοιάτρευτα, κινώντας μάλιστα άγριους διωγμούς εναντίον αυτών που ηθέλησαν να μείνουν αμετακίνητοι; Ενα ζήτημα το οποίο όντως ήταν ευκολοιάτρευτο, αυτοί ηθέλησαν να το μετατρέψουν εις ενα ζήτημα σκανδαλισμού των ορθοδόξων δια χάριν της περιβοήτου ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ 1920 η οποία ανέφερε «δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών» (ως «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ» εννοούσαν τις προτεσταντικές παραφυάδες κ.λπ.).

Εν συνεχεία αναφέρουν δια τα απίστευτα λεγόμενα περί “πλαστογράφησις” Πατριαρχικών σιγγιλίων. Εις αυτήν την κατηγορίαν ήδη απαντήσαμε.

Επίσης κάτι που παραποιούν καυχόμενοι, είναι το λεγόμενον ότι «Ο Π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος είναι ο φόβος και ο τρόμος των παλαιοημερολογιτών». Οι εκ του παλαιού έγραψαν κατα του π. Επιφανίου όχι διότι εφοβούντο τον ίδιο, αλλά διότι οι θέσεις του έκαναν το μεγαλύτερο κακό στις απλές και καλοπροαίρετες ψυχές, τις οποίες πείθουν να κλείσουν τα μάτια και να ακολουθούν τους Οικουμενιστές ιεράρχες ”άχρι καιρού”! Αυτοί είναι οι πιο αποτελεσματικοί σύμμαχοι του Οικουμενισμού διότι με τις διδασκαλίες τους ότι θα βρεθούν ”ΕΚΤΟΣ” Εκκλησίας όσοι πιστοί αποτειχισθούν απο τοιούτους, έχει ως αποτέλεσμα να διαιωνίζετε ο Οικουμενισμός τελείως ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ!!!. Αυτού του είδους οι διδασκαλίες έιναι άκρως αντιπατερικές και αυτό μας το διδάσκει περίτρανα η Εκκλησιαστική ιστορία εις την οποία όλοι ανεξαιρέτως οι ομολογητές άγιοι ΔΙΕΚΟΠΤΑΝ το μνημόσυνο των κακοδοξούντων «ορθοδόξων».
……

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

7ο ΜΕΡΟΣ:

Ώς είδομεν, ο Μελέτιος Μεταξάκης δεν επρόλαβεν να εκτελέση τα σχέδιά του, διότι συνεχιζομένου εισέτι του παρανόμου συνεδρίου του, ο λαός της Κων/πόλεως εισορμήσας εις το Πατριαρχείον την 1ην Ιουλίου 1923, τον έσυρε βιαίως δια να τον εξώση του Πατριαρχείου και τον υποχρέωσε εις παραίτησιν, αλλά και διότι έπειτα ασθένησε βαρέως. Αναφέραμε επίσης ότι αναρριχήθη, άγνωστον πως, εις τον θρόνον του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και εκεί επέβαλε την Γρηγοριανόν ημερολόγιον, το οποίο δεν δεχόταν ο προκάτοχός του Φώτιος. Εις την Ελλάδα, την εκτέλεσιν της αποφάσεως ανέλαβε κατόπιν τούτου το έτερον σκέλος του ζεύγους ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Να σημειώσωμεν ότι δεν θα αναλύσωμεν περαιτέρω δια τον Μελέτιο Μεταξάκη και τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, διότι ήδη σε παλαιότερα άρθρα μας το έχωμεν κάνει. Πρός αποφυγήν επαναλήψεων μπορείτε να δείτε τα άρθρα πατώντας ΕΔΩ και ΕΔΩ. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος επέβαλε την αλλαγή του ημερολογίου δια μιας «Εγκυκλίου» ονομάσας την 11ην Μαρτίου 24 Μαρτίου 1924, προκαταλαβών τους πάντας δια της τρομοκρατίας των δικτατόρων, ώστε να μη εκδηλωθή μεγάλη αντίδρασις. Ούτος ήτο ο κύριως εκτελεστής της «αποφάσεως» του αδελφού του εν παρανομία Μεταξάκη, δια την οποίαν και ο ίδιος μεγάλως συνείργησε και η οποία ήτο και ιδική του μεγάλη επιθυμία. Έγραφεν η «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» Κων/πόλεως, «Ο Αθηνών Χρυσόστ. Παπαδόπουλος εξέφρασε δια γράμματος θερμάς ευχαριστίας προς τον Μητροπ. Δυρραχίου Ιάκωβον, διότι εν τη αντιπροσωπεύσει της Εκκλησίας της Ελλάδος παρά τω Πανορθοδόξω Συνεδρίω σπουδαιοτάτην παρέσχε συμβολήν εις το έργον και την επιτυχία του σκοπού αυτού». Ούτος ήτο και δεινός οικουμενιστής. Απ΄ αυτού δέ του ενθρονιστηρίου λόγου του διεκήρυσσεν ότι «Πρός συνεργασίαν και αλληλεγγύην με τας ετεροδόξους Εκκλησίας και χριστιανικάς κοινότητας δεν είναι αναγκαία προυπόθεσις η δυσεπίτευκτος, δυστυχώς, δογματική ένωσις, διότι αρκεί η ένωσις της αγάπης της Χριστιανικής, ήτις άλλως τε δύναται να προλειάνη την οδό πρός τελείαν ένωσιν».
Άξιος διάδοχος και συνεχιστής του «έργου» του Μεταξάκη υπήρξεν ο επίσης οικουμενιστής και αδίστακτος νεωτεριστής και μέγας μασώνος Βασίλειος ο Γ΄. Περί αυτού ο μασώνος Π. Χατζηπάνος, ο χρηματίσας και υπουργός παιδείας και θρησκευμάτων, εις το βιβλίον του «Ελληνικός Ελευθεροτεκτονισμός» έγραφεν «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βασίλειος, ευρυμαθής ποιμενάρχης και εμπνευσμένος τέκτων, μετέστη τον Οκτώβριον 1929 εις την Αιώνιαν Ανατολήν (NEW AGE). Εμυήθη κατά τας αρχάς 1910 εις τον τεκτονισμόν εν Λονδίνω εις την Στοάν WALLWOOD υπ΄ αριθ. 5143». Περί των φρονημάτων και της ποιότητος του ανθρώπου τούτου ομιλούν και τα εξής, ολίγα εκ των ποικίλων «δραστηριοτήτων αυτού». Ούτος έτι ων μητροπολίτης Νικαίας, γράφων εις το δημοσιογραφικόν όργανον του Μεταξάκη, όντος εκείνου μητροπολίτου Αθηνών, το 1920 περι «Εκκλησιαστικών μεταρρυθμίσεων», συν άλλοις πολλοίς έφασκε «… Πρός ασφαλή βελτίωσιν του καθ΄ ημάς εκκλησιαστικού κοινού βίου του πρακτικού και λειτουργικού, πρέπει να περιορισθή εις το ελάχιστον έλλογον μέτρον ή απο πολλών αιώνων υπερβολικωτέρα παρ΄ ημίν τάσις πρός τον μοναχικόν βίον. Ο τοιούτος βίος και άλλας εκκλησίας και θρησκείας απεμάκρυνεν απο της ευθείας οδού και απεπλάνησεν εις σκολιοδρομίας επιζημίους τη ανθρωπότητι, καθ΄ όσον φύσει διαφωνεί προς τον οργανισμόν του ανθρώπου και της ανθρωπίνης κοινωνίας… Οι δέ ιεράρχαι, οι ιερείς και οι διάκονοι θα δύνανται εν καιρώ να νυμφεύωνται και εν ανάγκη και μετά την χειροτονίαν· δεύτερος δέ και τρίτος εν ανάγκη γάμος θα επιτρέπηται κανονικώς εις χηρεύοντας ιερωμένους. Και οι αρχιερείς δέ και επίσκοποι ελευθέρως δύνανται να είναι έγγαμοι ή άγαμοι… Το δέ κοινόν των ιερωμένων εν τω κόσμω ένδυμα φέρον πάντοτε ωρισμένον τύπον, μετά τινος εν τω περιλαιμίω διακριτικού σημείου των τριών ιερατικών βαθμών, δύναται να είναι μάλλον ευπρεπές και σεμνόν ή η σημερινή επιδεικτική αμφίεσις. Και το κάλυμμα δέ της κεφαλής πρέπει να γίνη φυσικώτερον η δέ κόμη να κόπτηται ευπρεπώς… Προκειμένου δέ περί ακολουθιών και νηστείας και τοιούτων άλλων ζητημάτων, η Εκκλησία πρέπει να κανονίση αυτά κατα τρόπον σώφρονα και λογικόν, μήτε περιφρονούσα τα τιμής άξια, μήτε καινοτομίας απρεπείς εισάγουσα, περιορίζουσα δέ και νηστείας και ακολουθίας εις τα λογικά αυτών όρια. Είναι δέ γνωστόν ότι εις τα τοιαύτα συν τω χρόνω επεκράτησαν τα έθιμα του μοναχικού βίου, αφ΄ού πρέπει να απαλλαγώσι και το τυπικόν των εις τας πόλεις εκκλησιών και οι περί νηστείας διατάξεις…». Τοιούτου όντος ανθρώπου είχεν άξιον συνεργόν ο Μεταξάκης και ήτο το δεξί του χέρι εις το μεταρρυθμιστικόν έργον του. Άλλωστε ήσαν «αδελφοί», γενομένοι και οι δυο μασώνοι το ίδιον έτος, ο μεν εις Λονδίνον ο δέ εις Κωνσταντινούπολιν. Εις το ψευδο «πανορθόδοξον» συνέδριον, εις το οποίον ούτος αντιπροσώπευε την Εκκλησίαν Κύπρου, γενομένου άλλου λόγου υπό άλλου μέλους «περι συσφίγξεως των σχέσεων της ημετέρας εκκλησίας προς την αγγλικανικήν και την των παλαιοκαθολικών», ο μητροπολίτης Νικαίας (ο κατόπιν πατριάρχης Βασίλειος Γ΄) γενικεύων το ζήτημα εισηγείται όπως γένηται σκέψις και περί ενώσεως των εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωμαικής. Ούτος εις υπόμνημά του προς το αυτό συνέδριον, εν τω οποίο φαίνεται πασιφανέστετα η μασωνική ιδιότης, γνωμοδοτών επί του δευτέρου γάμου των κληρικών, επιτίθεται ως λυσσασμένος κατα του μοναχισμού και των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας και εξερεύγεται πράγματα δι΄ άτινα καλύπτει κανείς το πρόσωπον εξ εντροπής! Ο αυτός αναρριχηθείς μετά ταύτα πατριάρχης, έδειξε με ασεβή αυταρχισμόν όλον το αντορθόδοξον μένος του και την οικουμενιστικήν του μανίαν. Εις εφημερίδα των Αθηνών Αύγουστος 1925, ήτις τον χαρακτηρίζει ως κατ΄ εξοχήν «Νεωτεριστήν», εκφράζων ούτος τας σκέψεις και τα «προγράμματά» του, συν άλλοις έλεγεν ότι «… Αισθάνεται τον χριστιανισμόν ως ανθρωπιστικήν ιδεολογίαν, τον συγχρονίζει, ονειροπολεί την βελτίωσιν του κοινωνικού ανθρώπου. Είναι κατα του καλογηρισμού που φέρει τον μαρασμόν… Ο Χριστιανικός κόσμος, λέγει, πρέπει να απαλλαγή απο καλογηρικάς ανοησίας… Η επικοινωνία των Εκκλησιών είναι επιβεβλημένη. Η ένωσις απαραίτητος… Ίσως εις ταύτα δεν συμφωνώ με πολλούς. Κρίνω όμως φιλελεύθερα. Ο ευσεβέστατος Ωριγένης εις το ύψος της διανοίας του διέγνωσεν ότι δεν είναι δυνατόν να υφίσταται αιώνιος κόλασις. Αί Εκκλησίαι λοιπόν πρέπει καλύτερον να γνωρισθούν μεταξύ των, να επικοινωνήσουν και αργότερον να ενωθούν τελείως… Ομιλεί με ενθουσιασμόν δια την ένωσιν῎…». Εις «Διάγγελμα» του ιδίου περί των θεμάτων «Οικουμενικής Συνόδου» διαλαμβάνονται, συν άλλοις, ταύτα «… Αναθεώρησις της όλης εκκλησιαστικής νομοθεσίας και προσαρμογή αυτής προς την παρούσα κατάστασιν της Εκκλησίας. Προσπάθεια εκ παντός τρόπου προς επικοινωνίαν και ένωσιν εν αγάπη Χριστού μεθ΄ όλων των χριστιανικών Εκκλησιών (εννοεί τας αιρέσεις). Διάκρισις θεολογουμένων απο δογμάτων και όρων πίστεως…».
Ορίστε λοιπόν ο ορθοδοξομάχος μασώνος Βασίλειος Γ΄, του οποίοι εσημειώσαμεν ολίγα απο τα «κατορθώματα», δια να γνωρίζουν οι ευλαβέστατοι οπίσω ποίων ακολουθούν και ποίων τας οδούς πορεύονται, όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπερ του Οικουμενισμού. Επίσης, να σημειώσωμεν, ότι τω 1927 απέστειλεν ούτος εις το Άγιον Όρος τον δεινότερον πρωταίτιον και προαγωγόν της εισαγωγής του νέου ημερολογίου, τον Μαρωνείας Άνθιμον (πρώην Βιζύης), δια να «παράσχη συστάσεις, συμβουλάς και εντολάς περι εφαρμογής και εν Αγίω Όρει της περι ημερολογίου αποφάσεως, περι μνημοσύνου του Πατριάρχου και περι Συλλόγου ( Συνδέσμου) των Ζηλωτών». Ούτος εις την απο 7.4.1927 απόρρητον Έκθεσίν του, προς τον αποστείλαντα αυτόν, συν τοις άλλοις, έλεγεν «… Οι Αγιορείται, έχοντες υπ΄ όψει τας εν τω «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩ ΚΗΡΥΚΙ» της αρχιεπισκοπής Αθηνών δημοσιευθείσας προ ετών γνώμας της Υμ. Παναγιότητος περί επιβαλλομένων μεταρρυθμίσεων τη Εκκλησία και τω κλήρω, ως και το Πατριαρχικόν διάγραμμα περι των εργασιών της μελλούσης Οικουμενικής Συνόδου, θεωρούσι την προκειμένην περι ημερολογίου ενέργειαν της Μεγάλης Εκκλησίας, ως πρόδρομον και άλλων επικειμένων μεταρρυθμίσεων, δια λόγους ευνοήτους φρονούσιν ότι η ψυχική αυτών σωτηρία επιβάλλει την στερράν και ακλόνητον εμμονήν εις πάντα ανεξαιρέτως τα παρά των Πατέρων ημών παραδοθέντα… Η περί ημερολογίου απόφασις της Μεγάλης Εκκλησίας εχαρακτηρίσθη καινοτομία επιβληθείσα μάλιστα εις την Εκκλησία υπο της πολιτείας… πολύ κακώς ήχησε παρά τοίς πλείστοις των Αγιορειτών και προυκάλεσε δυσμενέστατα σχόλια κατά της Μεγάλης Εκκλησίας… Προς αποτροπήν εφαρμογής της προκειμένης αποφάσεως εν Αγίω Όρει, άλλοι μεν πρόθυμοι είναι, άλλοι δέ και εύχονται την ευκαιρίαν ίνα μαρτυρήσωσιν… Υμετέρα Παναγιότης χαρακτηρίζεται ως Ωριγενιστής και Νεωτεριστής… θεωρείται δέ φρονούσα ότι δήθεν ουδέν ουσιώδες διαχωρίζει την Μ. Εκκλησίαν απο της Παπικής και Αγγλικανικής Εκκλησίας· διό και υπεραμύνεται της μετ΄ αυτών ενώσεως…».
Εις την αυτήν «Έκθεσιν» της οποίας ο συντάκτης λέγει περι του εαυτού του, ότι «οι εν Αγίω Όρει θεωρούσι με ενα εν των φανατικωτέρων νεοημερολογιτών» περιγράφει δια πολλών την κατα του ημερολογίου σθεναράν αντίστασιν των Αγιορειτών, βεβαιών ότι «η ανακίνησις του ημερολογιακού ζητήματος ή η δια της βίας επιβολή αυτού, θέλει συντελέσει αναμφισβήτως εις την πλήρη αναστάτωσιν, αναρχίαν και εξάρθρωσιν του Αγίου όρους… η κατάστασις δέ αυτή θέλει αποβή επικίνδυνος επι ζημία απο τε Εκκλησιαστικής και Εθνικής απόψεως…».

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/7.html

8ο ΜΕΡΟΣ:

Οι πρωτοστάται της εισαγωγής του νέου ημερολογίου εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν εχαρακτήρισαν και ωνόμασαν τούτο «ως πρώτο βήμα» προς την εκτός Ορθοδοξίας βέβηλον «Κοινωνίαν των Εκκλησιών» ήτοι τον Οικουμενισμόν.
Ο δεινός οικουμενιστής και προτεσταντόφιλος Σελευκείας (και κατόπιν Θυατείρων) Γερμανός, ο κύριος συντάκτης της Εγκυκλίου του 1920 (δια το περιεχόμενο της Εγκυκλίου του 1920 πατήστε ΕΔΩ) ήτις άνοιξε την θύραν εις τον Οικουμενισμόν, εν Εκθέσει ορισθείσης «Επιτροπής», ής ήτο μέλος, επισήμως «προτείνει αποδοχήν του Γρηγοριανού ημερολογίου, φρονών ότι η χρησιμοποίησις αυτού και υπό της Εκκλησίας αποτελεί το ΠΡΩΤΟΝ ΒΗΜΑ προς την ποθητή Κοινωνίαν των Εκκλησιών».
Ο Βιζύης και κατόπιν Μαρωνείας Άνθιμος, αδίστακτος νεωτεριστής, εν τω βιβλίω του «Το ημερολογιακόν ζήτημα» (1922)· λέγει ότι «η ενότης αύτη (η ημερολογιακή) θα ενεφανίζετο αναμφιβόλως ήδη και ως το ΠΡΩΤΟΝ ΒΗΜΑ προς την πραγματοποίησιν της Κοινωνίας των Εθνών, της οποίας αποτελεί ενα των κυρίων παραγόντων…».
Εν «προσφωνήσει» του εις το ψευδο-πανορθόδοξον συνέδριον (1923) ο Αμερικής Αλέξανδρος (τον οποίον ο Μεταξάκης διώρισε «αντιπρόσωπον» εις το συνέδριό του), ενθουσιώδως διηρωτάτο «Μήπως η εισαγωγή του νέου Πανορθοδόξου Ημερολογίου δεν είναι ο ΠΡΩΤΟΣ ΛΙΘΟΣ δια το οικοδόμημα της ενώσεως πασών των Εκκλησιών του Θεού;».
Γενομένου του «πρώτου βήματος», ως εικός, ηκολούθησαν εις αυτό τα επόμενα «βήματα». Όλα όσα όριζεν η Εγκύκλιος του 1920, μετά το περί «παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν» με τους αιρετικούς της Δύσεως, επρογραμμάτισαν και αποφάσισαν ο Μεταξάκης, ο Βασίλειος Γ΄ και οι συν αυτοίς οικουμενισταί, έγιναν ήδη εν τη πράξει και εκτελούνται, ως τα επόμενα «βήματα», οδεύοντας αυτά βαθμιαίως.
Ουσιαστικώς η αντορθόδοξος ένωσις με τους δυσεβείς έγινεν ήδη, αφ΄ ότου δια της αρνησιχρίστου «Εγκυκλίου του 1920» τα αθροίσματα των Εκκλησιών ωνομάσθησαν επισήμως «Εκκλησίαι του Χριστού» «συγγενείς και οικείαι και συγκληρονόμοι της επαγγελίας του Θεού» και τελικώς έγιναν «ένα» με αυτούς (1948) «μέλη» του χριστομάχου και αθέου συνονθυλεύματος όπου λέγεται «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» όμοιον του οποίου ούτε ενεπνεύσθη ούτε ηκούσθη άλλην φοράν. Θεωρητικώς λοιπόν και απο μέρους «αρχηγών» οι οποίοι κάθε άλλο παρα Ορθόδοξοι είναι, η ένωσις έγινεν· εκείνο δέ όπερ μηχανεύεται είναι να «ενεργοποιηθή» αύτη εν τω λαώ και εις τούτο αποβλέπουν όλαι αι γινόμεναι «κινήσεις», δια να συνηθίση ή αδιαφορήση και μη αντιδράση ο πολύς λαός.
Γνωστός προτεστάντης ανέφερε τα εξής «Θεμελιώδης δυσκολία προκύπτει εκ της ισχυράς ανασχετικής επιδράσεως της ορθοδόξου έννοιας της Εκκλησίας. Εν αντιδιαστολή προς την αντίληψιν ταύτην, η περίφημος Εγκύκλιος του 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία υπήρξεν αποφασιστική δια την συμμετοχήν της Ορθοδοξίας εις την Οικουμενικήν Κίνησιν, απευθύνεται γενικώς προς όλας τας Εκκλησίας του Χριστού ανα τον κόσμον, ως δέ εκ του κειμένου αυτής προκύπτει, υιοθετεί μίαν άλλην αντίληψιν του εκκλησιολογικού προβλήματος· εκείνην ακριβώς, η οποία κατέστησε δυνατήν την συμμετοχήν των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών και την Οικουμενικήν Κίνησιν…»! Και έχει «δίκαιον» ο προτεστάντης αφού η Εγκύκλιος αυτή ωνόμασεν όλα τα αθροίσματα των αιρετικών «Εκκλησίας», πως λέγει η ορθόδοξος εκκλησιολογία ότι είναι «η Μία κτλ.;
Τα μετά το πρώτον άρθρον περί «παραδοχής ενιαίου ημερολογίου» έτερα άρθρα της «Εγκυκλίου του 1920» είναι
«Η ανταλλαγή αδελφικών γραμμάτων κατα τας μεγάλας εορτάς και εν άλλαις περιστάσεσιν». «Η οικειοτέρα συσχέτισις των αντιπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών». «Η επικοινωνία των Θεολογικών Σχολών και των θεολόγων και η ανταλλαγή των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων εντύπων». «Η αποστολή νέων χάριν σπουδών απο της μίας εις τας Σχολάς της άλλης Εκκλησίας». «Η συγκρότησις παγχριστιανικών συνεδρίων». «Η… απαθής εξέτασις των δογματικών διαφορών». « Ο αμοιβαίος σεβασμός των ηθών και εθίμων των διαφόρων Εκκλησιών». «Η αμοιβαία παροχή ναών και κοιμητηρίων εις τας άλλας ομολογίας». «Ο διακανονισμός των μικτών γάμων». «Η αμοιβαία υποστήριξις των Εκκλησιών εις τα έργα της θρησκευτικότητος, της φιλανθρωπίας κλπ.».
Ποιός δεν γνωρίζει και δεν βλέπει, ότι μετά το πρώτον άρθρον ήτοι «της παραδοχής του ημερολογίου», όλα τα υπόλοιπα άρθρα αυτής εξετέλεσθησαν και εκτελούνται πιστώς και κατα γράμμα;
Απο τότε, Ορθόδοξοι οι οδεύοντες προς τας «σχολάς της Δύσεως» δια «θεολογικάς σπουδάς», επιστρέφοντες εκείθεν «αντί του μάννα και του γνησίου γάλακτος με τα οποία τους έθρεψε και επότισεν η Μήτηρ των Ορθοδοξία, ανταποδίδουν εις αυτήν την χολήν και το δηλητήριον των αιρετικών της Δύσεως», ως έγραφεν ο αοίδιμος Δοσίθεος Ιεροσολύμων, και αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι αίτιοι του υποτονισμού και της διαβρώσεως ή και της εξαλείψεως του ορθοδόξου φρονήματος και του θρησκευτικού αισθήματος παρα τω λαώ και οι λυσσωδέστεροι προαγωγοί του Οικουμενισμού.
Με τα πρωτοφανή εις εφεύρεσιν «συγκροτούμενα παγχριστιανικά συνέδρια», την «απαθή εξέτασιν των δογματικών διαφορών», «με αγάπην και κατανόησιν» ωσάν να πρόκειται περι προσωπικών των αντικειμένων μικράς αξίας, προκαλείται «βαθμηδόν» η «εξοικείωσις» και ο παραμερισμός των «διαφορών» της Ορθοδοξίας ούτως ώστε «απροσδοκήτως να ευρεθούν ενωμένοι». Αφού με τόσην «αγάπην και κατανόησιν και απάθειαν» «συνεδριάζουν», «σχετίζονται», «επικοινωνούν», «ανταλλάσουν», «εξετάζουν», «αλληλοσέβονται», «αλληλουποστηρίζονται», «διαλέγονται», «συμπροσεύχονται» κλπ. διατί να τους χωρίζουν «κάτι διαφοραί» της Ορθοδοξίας;
Δηλαδή, αντιστρόφως κατ΄ αυτούς λειτουργεί ο εγκέφαλος· δεν τους ενδιαφέρει ποιαί διαφοραί κατέστρεψαν την ένωσιν και επιζητούν «ένωσιν» δια καταστροφής εκείνων όπου διακρατούν την ένωσιν. Κατ΄ αυτούς προηγείται η ένωσις και όχι η επιστροφή εις την προ της διαρρήξεως της ενώσεως κατάστασιν. «Ένωσιν» επιζητούν όχι με βάσιν την αλήθειαν, αλλά με βάσιν το ψεύδος και με την θυσίαν της αλήθειας. Και εις το τέλος θα ειπούν · αφού δεν μας χωρίζει τίποτα (δήλωση Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρα), διατί να μας χωρίζει κατα τύπους η Ορθοδοξία; Και θα κάμουν ένωσιν χωρίς Ορθοδοξίαν ήτοι χωρίς τον Χριστόν. Και όλος ο στόχος των αυτός είναι, ο παραμερισμός της Ορθοδοξίας του Χριστού.
Όσα δέ διελάμβανε το «μεταρρυθμιστικόν πρόγραμμα» των μασώνων – οικουμενιστών Μεταξάκη και Βασιλείου Γ΄ είναι τα κατα πράξιν, μετά το «πρώτον βήμα», γενόμενα και γινόμενα «βήματα» εις τον αντίχριστον Οικουμενισμόν. Ούτοι ανερριχήθησαν εις τον θρόνο με κύριον έργον να καταρτίσουν μέγαν κατάλογον μεταρρυθμίσεων δια την ανατροπήν των θεσμών και όλων εν γένει όσα παρέδωσεν η Ορθοδοξία. Μετά την επιβολή του νέου ημερολογίου ήνοιξεν η οδός προς την απώλειαν (αλλά και την διάσπασιν των Ορθοδόξων) και τα επόμενα βήματα ήσαν ζήτημα μεθοδεύσεως και χρόνου.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/8.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

5ο ΜΕΡΟΣ:

Η εισήγησις του μασόνου Μιχαλακοπούλου έργον εγένετο.

Εκ του περιεχομένου της ανωτέρω (βλ. 4ο μέρος) ασεβούς εισηγητικής επιστολής του αθέου υπουργού, προετείνετο να τεθή επικεφαλής του ευρυτέρου μεταρρυθμιστικού προγράμματος ο απο Κυτίου Μελέτιος Μεταξάκης.
Νομοκανονικώς το πράγμα ήτο αδιανόητον· έπρεπε ασυστόλως να παραβιασθούν πολλαί δεκάδες Ιερὠν Κανόνων, εξ ών και είς μόνον παραβιαζόμενος, επέσυρεν την καθαίρεσιν του ενόχου ή των ενόχων.
Παρά τας ρητάς απαγορευτικάς διατάξεις, παρακολουθήσατε συνοπτικώς τα γεγονότα, δια να αντιληφθήτε την έντεχνον πανουργίαν των τε εκκλησιαστικών και πολιτικών αρχόντων.
Τα αιματηρά γεγονότα της 18ης και 19ης Νοεμβρίου 1916, των γνωστών ως «Νοεμβριανών», ωδήγησαν εις βιαιοπραγίας και πολλάς ασχημίας, με κατάντημα το «ανάθεμα» του Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος και οι περί αυτόν απο Θεσσαλονίκην εκήρυξαν έκπτωτον τον βασιλέα και εχαρακτήρισαν πάντα προσκείμενον αυτώ ως προδότην. Δια τελεσιγράφου της 28ης Μαίου του έτους 1917, ο εντεταλμένος Γάλλος Γερουσιαστής Ζονάρ εζήτησεν την παραίτησιν του βασιλέως Κων/νου και του διαδόχου Γεωργίου, την άμεσον αποχώρησίν των εξ Ελλάδος και την ανάρρησιν εις τον θρόνον του Αλεξάνδρου. Την 14ην Ιουνίου 1917 ο Βενιζέλος «αγγλογαλλουποστηριζόμενος» εγκαθίσταται εις Αθήνας, σχηματίζει κυβέρνησιν, ανακαλεί εις ζωήν την διαλυθείσαν Βουλήν της 31ης Μαίου 1915, την αποκληθείσαν των «Λαζάρων», και δι΄ αναστολής διατάξεων του Συντάγματος κυβερνά δικτατορικώς.
Εκ των αντιπάλων του άλλοι απηλάθησαν, άλλοι εξωρίσθησαν εις στρατόπεδα πειθαρχημένης διαβιώσεως εις ελληνικάς νήσους, και άλλοι εφυλακίσθησαν ή εδικάσθησαν.
Το επικρατούν κλίμα ήτο κατάλληλον πρός κένωσιν του Μητροπολιτικού θρόνου των Αθήνων. Ο νόμιμος κάτοχος του θρόνου Θεόκλητος Μηνόπουλος συλλαμβάνεται υπό οργάνων της τάξεως, εκβάλλεται βιαίως εκ τουν θρόνου και εν απομονώσει μετάγεται κρυφίως εις διαφόρους Ι. Μονάς του Κράτους. Το έγκλημά του «Επρωτοστάτησεν εις το ανάθεμα του Βενιζέλου»!
Τον Ιούλιο του αυτού έτους (1917) διορίζεται υπό της πολιτείας Αριστίνδην «Σύνοδος» (δια να παρακαμφθή η αντίθετος πλειοψηφία των Αρχιερέων), και δια πρώτην φοράν εις τα εκκλησιαστικά χρονικά συνεκροτήθη «έκτακτον Ανώτατον Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον» πρός εκδίκασιν της υποθέσεως του μητροπολίτου Αθηνών Θεοκλήτου Μηνοπούλου «ως πρωτοστάτου εις το ανάθεμα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου», και ετέρων 30 Αρχιεπισκόπων παρ΄ ού την 3/10/1917 καθηρέθη, μετά περιορισμού και εγκαταβιώσεως εις Ι. Μονήν. Ας σημειωθή, ότι μετά απο δύο χρόνια, δια την αυτήν πράξιν αθωώθη, ως θα ίδωμεν κατωτέρω. Έτσι εκενώθη ο μητροπολιτικός θρόνος των Αθηνών.
Κενωθέντος του θρόνου, Εκκλησιαστικοί και πολιτικοί άρχοντες, δια μιάς σειράς επιπλάστων και παρανόμων προπαρασκευαστικών πράξεων, εξέλεξαν (σ.σ. διώρισαν) ως Μητροπολίτην Αθηνών, τον «ευρυνούστατον» Μελέτιον Μεταξάκην!
Τι σύμπτωσις!!! Αυτόν πρό ολίγου επρότεινε ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος!
Ιδού τα σκηνικά. Η αντικανονική Αριστίνδην Σύνοδος , προτού προβή εις την εκλογήν Μητροπολίτου, εκλήθη να λύση το πρόκριμα, «εάν ήτο δυνατή η υποψηφιότης και εξωκλιματικού κληρικού».
Ψηφοφορίας γενομένης οι τέσσαρες «Γυθείου, Φθιώτιδος, Χαλκίδος και Θεσσαλιώτιδος» εψήφισαν ότι είναι δυνατή η υποψηφιότης και εξωκλιματικού κληρικού. Ο Σύρου διεφώνησεν!
Μετά την λύσιν του προκρίματος, συνελθόντες εξέλεξαν τους Αρχιμ. Χρυσόστομον Παπαδόπουλον (με 5 ψήφους), Ιάκωβον Βατοπεδινόν (4 ψήφους) και τον εξωκλιματικόν επίσκοπον Κιτίου (Κύπρου), Μελέτιον Μεταξάκην (4 ψήφους).
Εκ τούτων «ενεκρίθη υπο του βασιλέως, ο υπό της κυβερνήσεως Βενιζέλου προκριθείς, ο απο Κιτίου Μελέτιος Μεταξάκης»!!
Το έτος 1916 εις την προαναφερθείσαν επιστολήν του Ανδρέου Μιχαλακοπούλου, διελάμβανετο ότι πρέπει να τεθή «επικεφαλής» της αληθούς «επαναστατικής μεταρρυθμίσεως», ένας κληρικός «ευρείας διανοίας» και ως τοιούτος προετάθη ο «ευρυνούστατος» Μελέτιος Μεταξάκης Μασόνος 33ου βαθμού, μέλος της Στοάς της Κων/πόλεως «ΑΡΜΟΝΙΑ» (απο 15 Μαρτίου 1910). (όρα «Πυθαγόρας» φ. 71, 1967, σελ. 25-50).
Ετέθη επι του θρόνου την 26ην Φεβρουαρίου του έτους 1918, παρά την ρητήν απαγορευτικήν διάταξιν του Λ΄ Αποστολικού Κανόνος, όστις ορίζει ότι ο Επίσκοπος δεν πρέπει να καθίσταται τη μεσιτεία κοσμικών αρχόντων.
Οι ένοχοι των εξωφθάλμων παρανομιών της εκλογής και καταστάσεως του απο Κιτίου Μελετίου εις τον Μητροπολιτικόν Θρόνον των Αθηνών, διά να προλάβουν την δικαίαν εξέγερσιν του λαού, επεστράτευσαν τα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα, την διανόησιν, τους πολιτικούς και άλλας διατεταγμένας προσωπικότητας και παρεπληροφόρησαν υπεύθυνα τον λαόν, ότι ο εκλεγείς είναι ο πλέον κατάλληλος προς κατευνασμόν των εξημμένων πνευμάτων, και ότι η εκλογή του εγένετο κατα παρέκλισιν μεν ωρισμένων Δευτερευόντων Κανόνων, αλλ΄ ού προς καταστρατήγησιν βασικών αρχών και θεσμών.
Ο Μελέτιος Μεταξάκης, ανέλαβεν να φέρη εις πέρας την ενταλθείσαν «επαναστατικήν μεταρρύθμισιν». Εδω συνεκάλει συνέδρια κληρικών, με εισηγητάς να αποφασίσουν την εκκοπήν των γενείων και την αποβολήν του ράσου. Εκεί, συνεκρότει συμπόσια προς κατάργησιν των νηστειών και των παρατεταμένων δήθεν μακρών ακολουθιών. Εις την «Ιεράν Σύνοδόν του» επεξειργάζετο το ημερολογιακόν, με τον πρόεδρον της οικουμενιστικής ενώσεως, Μητροπολίτην Βιζύης Άνθιμον· συνεσκέπτετο δια την εκπόνησιν της αιρετικής οικουμενιστικής εγκυκλίου, με τους προτεστάντας και παπικούς συνελειτούργει, και εις όλα αυτά τα προδοτικά ανοίγματα, εάν ήθελε ακουσθή αντιλογία, αμέσως κατεστέλλετο με τον γνωστόν τρόπον της φιμώσεως ή εξουδετερώσεως.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/5.html

6ο ΜΕΡΟΣ:

Ο κηδεμών του Μελετίου Μεταξάκη, Ελευθέριος Βενιζέλος, το έτος 1920 εδοκιμάσθη σκληρώς. Τα πράγματα απέδειξαν ότι η πανελλαδική υποδοχή της 17ης Αυγούστου 1920 εις Αθήνας, ήτο πλαστή. Αί εκλογαί της 1ης Νοεμβρίου του ιδίου έτους ανέδειξαν την ηνωμένην Αντιπολίτευσιν. Ο Βενιζέλος απέτυχε να εκλεγή και βουλευτής, δεν υπέφερεν δέ την εντροπήν και κρυφίως εγκατέλειψε την Ελλάδα, δηλώσας ότι αποχωρεί της πολιτικής.
Την 16ην του αυτού μηνός, δι΄ απλού εγγράφου του τότε Υπουργού Θ. Ζαίμη, εγνωρίζετο εις τον «ευρυνούστατον» μεταρρυθμιστήν, μητροπολίτην Αθηνών Μελέτιον Μεταξάκην, ότι δια Βασιλικού Διατάγματος δημοσιευθέντος εις την εφημερίδα της Κυβερνήσεως (16.11.1920), εθεωρείτο άκυρος η κατα του Αθηνών Θεοκλήτου Μηνοπούλου απόφασις του Ειδικού Ανωτάτου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου, δι΄ ης καθηρέθη ούτος και ενεκλείσθη εις την Ι.Μ. Γοργουπηκόου, και εκάλει τον Μελέτιον να απέλθη του θρόνου, ίνα τον καταλάβη ως κανονικός δικαιούχος ο Θεόκλητος.
Ο εκθρονισθείς Μελέτιος μετέβη άνευ χρονοτριβής εις την Αρχιεπισκοπήν Αμερικής, επαρχίαν τότε της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, δυνάμει του υπ΄ αριθ. 2388/18.3.1908 Συνοδικού Τόμου του Πατριαρχείου της Κων/πόλεως.
Εκεί μεταβάς εκίνησεν εις απείθειαν τον Επίτροπον Ροδοστόλου Αλέξανδρον, τον οποίον ο ίδιος είχε ορίσει το έτος 1918 ως διοργανωτήν της Αρχιεπισκοπής της Αμερικής. Συμμαχήσας δέ μετ΄ αυτού διέκοψαν αμφότεροι την Εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά της Ι. Συνόδου της Ελλάδος!!
Και απο κοινού συνεκάλεσαν την 1ην Κληρικολαικήν Συνέλευσιν εν τω ιερώ Ναώ της Αγίας Τριάδος εν Ν. Υόρκη, ένθα και απεφάσισαν την αυτονόμησιν της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής Αμερικής απο της Εκκλησίας της Ελλάδος!!
Τους αποστάτας αυτούς (Μελέτιον και Αλέξανδρον), η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος απεκήρυξεν ως σχισματικούς, χαρακτηρίσασα αμφοτέρους «πλάνητας και γόητας και λυμεώνας της ποίμνης του Χριστού», απειλήσασα να κηρύξη δέ σχισματικούς και πάντας τους ακολουθούντας αυτούς. «Βάσει δέ μηνύσεως του καθηγητού του Πανεπιστημίου Παύλου Καρολίδου κατά του Μελετίου Μεταξάκη, διετάχθη προανάκρισις, δι΄ ής εγνωματεύθη, ότι πρέπει να εισαχθή εις δίκην ενώπιον της ιεράς Συνόδου. Την 15ην Νοεμβρίου 1921, η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος διέταξεν την «διαξαγωγήν ανακρίσεων κατά του Μελετίου». Και την 29ην Δεκεμβρίου 1921, ο Μεταξάκης καθηρέθη ευλόγως δια σωρείαν εκκλησιαστικών παραβάσεων και δή, δια δημιουργίαν σχίσματος. Καθηρημένος δέ ών, «ενεθρονίσθη»εν Κων/πόλει την 24ην Ιανουαρίου 1922, ως Οικουμενικός Πατριάρχης Κων/πόλεως Μελέτιος Δ΄!!
Πρώτη δέ πράξιν που υπέγραψεν, ήτο η άρσις του υπ΄ αριθ. 2388/18.3.1908 «Πατριαρχικού Τόμου», δι΄ ού εξεχωρείτο η πνευματική εποπτεία του αποδήμου Ελληνισμού εις την Ι.Σύνοδον της Ελλάδος.
Καθηρημένος παρίστανε τον οικουμενικόν, πολιτικοί δέ ήσκησαν πίεσιν εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος και αύτη όλως αντικανονικώς ήρε την καθαίρεσιν την 24ην Σεπτεμβρίου 1922, ήτοι 9 μήνας απο της επιβολής της.
Πατριαρχεύων ο Μελέτιος ενήργησε δια πολλών και ποικίλων παρεμβάσεων, δια να εκλεγή εις τον Μητροπολιτικόν Θρόνον των Αθηνών, ο ομόφρων και σύμμαχος αυτού Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, και το επέτυχεν.
Αριστίνδην Σύνοδος την 23ην Φεβρουαρίου του έτους 1923 εξέλεξεν, εχειροτόνησεν και ενεθρόνισεν τον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, εις τον Μητροπολιτικόν Θρόνον Αθηνών, εξωσθέντος του Θεοκλήτου!
Οφειλέτης ών ο νεοεκλεγείς εις τον Μελέτιον Μεταξάκην, πρώτον μεν ανεγνώρισεν αυτόν ως νόμιμον και κανονικόν Πατριάρχην Κων/πόλεως. Δεύτερον δε ανεκάλεσεν τον Μητροπολίτην Γερμανόν απο την Αρχιεπισκοπήν Αμερικής, ένθα ούτος πειθαρχών εις εντολήν της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος, απο του έτους 1922 εποίμαινε τους Ορθοδόξους της διασποράς εν Αμερική.
Το έτος 1923, ο Μελέτιος Μεταξάκης, μετ΄ άλλων ομοφρόνων του συνεκρότησεν εν Κων/πόλει, το κατά αυτόν «Πανορθόδοξον Συνέδριον»· (ΒΛ. ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (10/5-8/6-1923) . Εκεί απεφασίσθη «η μεταρρύθμισις του Ιουλιανού ημερολογίου», «ετάχθη υπέρ της μονιμοποιήσεως της εορτής του Αγίου Πάσχα» και υπέρ της «διακοπής της συνεχείας της εβδομάδος». Απεφάσισεν, ότι είναι επιτρεπτός «ο γάμος των ιερέων και διακόνων μετά την χειροτονίαν», καθώς και εις τους «εν χηρεία τελούντας ιερείς και διακόνους», εθεώρησαν δέ επιτρεπτόν και τον Βον γάμον! Ορθόν επίσης έκρινεν «όπως κείρεται η κόμη των κληρικών και όπως η εν τη κοινωνία εξωτερική περιβολή αυτών μή απομακρύνηται του ρυθμού της ενδυμασίας των κοσμικών». Απεδέχθη(!) τον καθ΄ εκάστην Κυριακήν συνεορτασμόν ωρισμένων εορτών, επί τω σκοπώ να ολιγωστεύσωσιν αι αργίαι!
Πρό της αποτροπαίας αυτής προδοσίας ο φύλαξ της ορθοδοξίας λαός δεν άντεξεν· επενέβη δυναμικώς και επέτυχεν την απομάκρυνσιν του Μελετίου Μεταξάκη απο την Κων/πόλιν. Απομακρυνθείς δέ ούτος την 10.7.23 με «το πρόσχημα αναρρωτικής αδείας», τελικώς την 20ην Σεπτεμβρίου 1923 απέστειλεν «την εκ του θρόνου παραίτησίν του», και εγκατεστάθη εις Κάτω Κηφισίαν Αττικής. Αυτοεξόριστος εις Κηφισίαν, έγινε το δεξί χέρι του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου· εξώθησε δέ αυτόν εις την Ανταρκτικήν «μεταρρύθμισιν του Ιουλιανού ημερολογίου», τον Μάρτιον του έτους 1924. Απο την Κηφισίαν, πως; Δεν γνωρίζομεν· ανερριχήθη εις τον Πατριαρχικόν θρόνον Αλεξανδρείας, με σκοπόν να επιβάλη την «ημερολογιακήν μεραρρύθμισιν», ήν και επέβαλε, και καθιέρωσε κοινάς προσευχάς μετά αιρετικών. Επεθύμησε να καταλάβη και τον θρόνον Ιεροσολύμων δια τον αυτόν σκοπόν, δηλαδή να επιβάλη και εκεί τον νεωτερισμόν του Νέου ημερολογίου, αλλά ησθένησε βαρέως. Τυπτόμενος υπό της συνειδήσεως εις τας τελευταίας στιγμάς της ζωής του εκραύγαζεν· «Βασανίζομαι διότι έσχισα την Εκκλησίαν». (Αρχιμ. Φιλοθέου Ζερβάκου «νέον και Παλ. ημερολόγιον και οι καρποί του», σελ. 7).

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/6.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Από “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

3ο ΜΕΡΟΣ:

Τήν καταστροφή τῆς «ὀρθῆς πίστεως» ἀνέλαβαν κυρίως οἱ Θεολογικές Σχολές καί οἱ θεολόγοι τους.

Οἱ Πατέρες ξεκαθάρισαν τό τί εἶναι «θεολογία» καί ποιοί εἶναι πραγματικοί «θεολόγοι». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος π.χ. λέει ὅτι θεολόγοι εἶναι ὅσοι ἔφτασαν στή «θεωρία τοῦ Θεοῦ», ἤ τό ἐλάχιστον, ὅσοι διανύουν τό στάδιο τῆς καθάρσεως. Γι’ αὐτό ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι φειδωλή στήν ἀπονομή τοῦ τίτλου «θεολόγος», μολονότι ὅλοι οἱ θεούμενοι εἶναι πραγματικοί θεολόγοι. Ἐξαιρετικά ὀνόμασε θεολόγους μόνο τρεῖς ἁγίους της, τόν Ἰωάννη τό Θεολόγο, τό Γρηγόριο τό Θεολόγο καί τόν Συμεών τό νέο Θεολόγο.

Γιά τούς Πατέρες «θεολογία» εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως, ποῦ ἀπόκτησαν οἱ ἅγιοί της. Γι’ αὐτό ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως αὐτῆς εἶναι τό θεμέλιό της Ὀρθοδοξίας. Χωρίς αὐτή δέν ὑπάρχει Ὀρθοδοξία.

β. Γιά τούς Φράγκους θεολόγοι εἶναι οἱ ἀσχολούμενοι σχολαστικά μέ τή στοχαστική ἐνασχόληση μέ τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Ὁ στοχασμός εἶναι τό θεμέλιό της σχολαστικῆς θεολογίας, ὅπως τή διαμόρφωσε ὁ Θωμάς Ἀκινάτης. Τή θεολογία αὐτή, ποῦ εἶναι θεολογία τοῦ παπισμοῦ, πάντα τήν πολέμησαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κυρίως ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.

Αὐτή θέλησαν νά μεταφυτεύσουν στήν Ὀρθοδοξία οἱ Φράγκοι, ἀφοῦ παρόμοιο ἐγχείρημά τους τόν 14ο αἰώνα ἐπί ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ ἀπέτυχε.

γ. Γιά τό σκοπό αὐτό ἱδρύθηκαν οἱ Θεολογικές Σχολές στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, ὅταν τόν 19ο αἰώνα ἱδρύθηκε ἡ Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης, μέ τή διορατικότητά του ἀπoκάλυψε ὅτι ὁ σκοπός ποῦ ἱδρύονται τέτοιες Σχολές στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι το νά διαπλάσουν ἕνα νέο τύπο θεολόγου, πέρα ἀπ’ τίς Ὀρθόδοξες προδιαγραφές, προκειμένου τά ἄτομα αὐτά νά γίνουν ἐπίσκοποι καί νά συνέλθουν κάποια μέρα σέ Οἰκουμενική Σύνοδο, γιά ν’ ἀποφασίσουν τήν κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας!

Οἱ καθηγητές, ποῦ διορίστηκαν ἀπ’ τήν ἀρχή γιά νά διδάσκουν σ’ αὐτές τίς θεολογικές Σχολές, ἦταν σπουδαγμένοι εἴτε στή Δύση, εἴτε στή Ρωσία. Οἱ μέν πρῶτοι ἦταν συνήθως φιλελεύθεροι, οἱ δέ ἄλλοι συντηρητικοί.

΄Ἔτσι, οἱ «Ὀρθόδοξες» αὐτές Θεολογικές Σχολές ἄρχισαν νά «παράγουν» θεολόγους φιλελεύθερους, ἤ συντηρητικούς. Ὄχι ὅμως «παραδοσιακούς», δηλ. φορεῖς τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως, ποῦ νά διδάσκουν πῶς φτάνει ὁ πιστός στήν κατάσταση τῆς θεώσεως. Ἀντιλαμβάνεται λοιπόν ὁ καθένας, τό πόση ζημιά προκάλεσαν στήν Ὀρθοδοξία οἱ Θεολογικές Σχολές, ἀπό τίς ὁποῖες ἀποφοίτησαν κατά καιρούς οἱ κληρικοί της, ἀλλά καί οἱ θεολόγοι, ποῦ διδάσκουν τήν Ὀρθοδοξία τά νέα παιδιά στά σχολεῖα.

Γιά τήν καταστροφή τῆς «ὀρθῆς ζωῆς» τῶν πιστῶν στό χῶρο της Ὀρθοδοξίας εὐθύνονται κυρίως οἱ λεγόμενες θρησκευτικές ὀργανώσεις. Μέ τόν «εὐσεβισμό», ποῦ ἔφεραν στό τόπο μας, ἀντικατέστησαν τόν ἀσκητικό βίο, ὡς μέθοδο θεραπείας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, μέ τά «καλά ἔργα»!

Γι’ αὐτό κηρύχτηκε ἕνας ὑπόγειος κατατρεγμός καί διασυρμός τῶν μοναχῶν, τάχα ὡς ἀγράμματων, ἄξεστων καί ἀποτυχημένων στήν κοινωνία ἀτόμων, μέ τά ὁποῖα δέν ἀξίζει τό κόπο ν’ ἀσχολεῖται κανένας. Δέν πρέπει νά ἀμφιβάλλει κανένας, ὅτι οἱ θρησκευτικές ὀργανώσεις ξεπήγασαν ἀπό τή Δύση. Ἕνας ἄνθρωπος, ποῦ συντέλεσε στήν ἐμφάνισή τους στόν τόπο μας, εἶναι ὁ Ἀπόστολος Μακράκης, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀντιπροσωπευτικός τύπος της ἀπό-ὀρθοδοξοποιημένης Ὀρθοδοξίας!

Ἀπό τό κίνημα τοῦ πλανεμένου αὐτοῦ ἀνθρώπου προῆλθε ὁ ἱερομόναχος Εὐσέβιος Ματθόπουλος, ὁ ἱδρυτής τῆς γνωστῆς ἀδελφότητας, ἡ ὁποία ἔμελλε τόν περασμένο αἰώνα νά κυριαρχήσει στήν πνευματική καί ἐκκλησιαστική ζωή τοῦ τόπου μας.

Εἶναι ἀξιοπερίεργό το ὅτι ὁ ἱερομόναχος αὐτός, ὁ Εὐσέβιος Ματθόπουλος, ποῦ ἐνῶ προερχόταν ἀπ’ τό μοναχισμό, δέν τόν εἶχε ἀγγίξει καθόλου ἡ ἀσκητική ζωή, ποῦ διδάσκουν οἱ Πατέρες ὡς μέθοδο γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Τίς ἰδέες τοῦ μάλιστα, ὁ Εὐσέβιος Ματθόπουλος, τίς ἀποτύπωσε σέ ἕνα βιβλίο του, ποῦ φέρει τόν τίτλο «ὁ Προορισμός τοῦ ἀνθρώπου», κι ἀποτέλεσε τό ἀγαπημένο ἐντρύφημα τῶν ἀνθρώπων τῶν ὀργανώσεων τόν περασμένο αἰώνα.

Τίς κατευθύνσεις, ποῦ ἔπρεπε νά ἀκολουθεῖ ἡ λεγόμενη Ὀρθοδοξία στό τόπο μᾶς περιγράφει ἕνας μασόνος ὑπουργός, ὁ Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος, ὁ ὁποῖος μέ ἐπιστολή ποῦ ἔστειλε τό 1916 στόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, τοῦ πρότεινε νά καλέσει ἀπό τήν Κύπρο, τόν ἐκεῖ μασόνο Μητροπολίτη Κιτίου Μελέτιο Μεταξάκη, ν’ ἀναλάβει τήν πρωτοκαθεδρία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά νά ἐφαρμόσει περαιτέρω τά προδοτικά σχέδια τῶν ξένων. Ἡ ἐπιστολή αὐτή ἀξίζει νά διαβαστεῖ ἀπό κάθε πιστό.

Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πράγματι κάλεσε τόν Μελέτιο Μεταξάκη καί τόν ἀνέδειξε Μητροπολίτη Ἀθηνῶν. Ἀργότερα δόθηκε στόν Μητροπολίτη Ἀθηνῶν, ὁ τίτλος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἤδη, τό πεδίον ἦταν ἐλεύθερο, νά σύρουν ὅπου ἤθελαν οἱ ξένοι, σύμφωνα μέ τά σχέδιά τους καί χωρίς ἀντιδράσεις, τόν προδομένο καί ἀπό-ὀρθοδοξοποιημένο λαό τῆς Ἑλλάδας.

Τό Πατριαρχεῖο, μέ Πατριαρχική Ἐγκύκλιο τό 1919, εἶχε ἀνοίξει τό δρόμο. Ὁ Μελέτιος Μεταξάκης εἶχε καταλάβει τόν Πατριαρχικό θρόνο καί μποροῦσε πλέον νά προσφέρει τίς ὑπηρεσίες του στήν ἐκτέλεση τῶν σχεδίων τῶν ξένων. Εἶχε συγκαλέσει τό λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο», ποῦ ἐνέκρινε τίς μεταρρυθμίσεις ποῦ ἐπεδίωξε, μεταξύ των ὁποίων καί τήν ἀποδοχή τοῦ Φράγκικου ἤ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Ἤδη, εἶχαν δρομολογηθεῖ τά πάντα, γιά τή διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τό ἀπροσδόκητο ὅμως γεγονός τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, ἄλλαξε κάπως τήν κατάσταση. Ἐνάμιση ἑκατομμύριο περίπου ξεριζωμένου ἑλληνισμοῦ βρῆκε καταφύγιο στήν Ἑλλάδα. Ὁ ἑλληνισμός αὐτός, οἱ πρόσφυγες, δέν εἶχαν ἀπεμπολήσει τήν Ὀρθοδοξία, ὅπως οἱ Ἑλλαδίτες. Μέσα στή δυστυχία τούς ἔκπληκτοι εἶδαν τήν κατάντια τῆς Ὀρθοδοξίας στό τόπο μας. Δέν εἶχαν ἀχρηστευθεῖ τά ἀντανακλαστικά τους. Καί ὅταν ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος στίς 10 Μαρτίου 1924 θέλησε νά εἰσαγάγει τό φράγκικο ἡμερολόγιο, αὐτοί κυρίως ξεσηκώθηκαν. Μαζί τους ξεσηκώθηκαν καί ὅσοι ἀπ’ τήν Ἑλλάδα, διατήρησαν κάτι ἀπ’ τήν Ὀρθοδοξία. Δέν ξεσηκώθηκε ὅμως κανένας ἐπίσκοπος, ἤ θεολόγος, δεῖγμα τοῦ φραγκέματός τους.

Ὁ λαός αὐτός ἀπέδωσε τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου στό «φράγκεμα» τῶν Ὀρθοδόξων. Γι’ αὐτό ἀπέκοψε κάθε «κοινωνία» μέ τήν καινοτόμο Ἱεραρχία. ΄Ἔτσι, προκλήθηκε τό ἡμερολογιακό σχίσμα τοῦ 1924., μέ ὑπαιτιότητα τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τῆς περί αὐτόν Ἱεραρχίας.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/3_20.html

4ο ΜΕΡΟΣ:

Στό προηγούμενο ἄρθρο μᾶς εἴχαμε ἀναφέρει ὅτι «Τίς κατευθύνσεις, ποῦ ἔπρεπε νά ἀκολουθεῖ ἡ λεγόμενη Ὀρθοδοξία στό τόπο μᾶς περιγράφει ἕνας μασόνος ὑπουργός, ὁ Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος, ὁ ὁποῖος μέ ἐπιστολή ποῦ ἔστειλε τό 1916 στόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, τοῦ πρότεινε νά καλέσει ἀπό τήν Κύπρο, τόν ἐκεῖ μασόνο Μητροπολίτη Κιτίου Μελέτιο Μεταξάκη, ν’ ἀναλάβει τήν πρωτοκαθεδρία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά νά ἐφαρμόσει περαιτέρω τά προδοτικά σχέδια τῶν ξένων. Ἡ ἐπιστολή αὐτή ἀξίζει νά διαβαστεῖ ἀπό κάθε πιστό».

Ἡ ἐπιστολή αὕτη ἀναφέρει τά ἕξης

«Σεβαστέ μου κ. Πρόεδρε, σᾶς ἔλεγα πρό καιροῦ εἰς τό Συμβούλιον, ὅτι ὅταν ξεμπερδέψωμεν μέ τό καλό ἀπό τόν ἐθνικό ἀγώνα… πρέπει διά τό καλόν τοῦ τόπου, νά ἀναλάβητε ἕναν ἄλλον, ἐπίσης μεγάλον, τήν τακτοποίησιν ἐπί τό νεωτεριστικώτερον τῶν θρησκευτικῶν μας πραγμάτων… ἐννοῶ καί τά τοῦ κλήρου, καί τά τῶν θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων (λειτουργιῶν, ἑορτῶν, ἥμερων ἀργίας, ἅγιων πολυωνύμων κ.λπ.) καί τά τῶν μοναστηριακῶν κτημάτων καί εἴ τι ἄλλο. Θά σᾶς χρειασθῆ νά τεθῆ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀληθῶς ἐπαναστατικῆς μεταρρυθμίσεως ἕνας εὐρείας διάνοιας – σχεδόν σάν καί ἐσάς εἰς τήν πολιτικήν – κληρικός. Τόν ἔχετε. Εἶναι ὁ Κιτιου Κύπρου Μελέτιος Μεταξάκης.

Αὐτός θά γίνη ὑπό τήν κηδεμονία σας ὁ Βενιζέλος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας.

Ποῖα τά χρήζοντα μεταρρυθμίσεως, ἀφοῦ ἡ ἐπανάστασις ἡ πολιτική, θέση κατά μέρος τόν Προκόπιον τῶν Ἀθηνῶν καί τούς ομοίους του εἰς τήν διανόησιν καί τόν καλογηρισμόν, καί καταρτίση τήν ἐκκλησιαστικήν ἱεραρχίαν;

α) Κατάργησις τῶν νηστειῶν – αἱ ὁποῖοι εἶναι σήμερον ἕνας τύπος. Κάνεις δέν νηστεύει, εἰ μή ὁ μή ἔχων νά φάγη. Οἱ Ἀγγλοι καί Γερμανοί καί οἱ βόρειοι ἀκόμη Ἰταλοί (πού ἔχουν ἀπελευθερωθῆ ἀπό τόν θρησκευτικόν φανατισμόν) τρώγουν καλά, τρώγοντες δέ καλά καί φυλήν καλήν κατασκευάζουν. Τό φαγί φέρνει τήν δύναμιν πρός ἐργασίαν καί ἡ ἐργασία τό κέρδος καί τό κέρδος τό καλό φαγί… β) Ρύθμισις τῶν διαφορῶν τελετῶν καί λειτουργιῶν ἐπί τό νεωτεριστικώτερον. Λιγώτερο πάπα, λιγώτερο ψάλτη, λιγώτερο διάκο καί πολύ ἱεροκήρυκα – ἑρμηνευτήν. Τί καταλαμβάνει ὁ λαός πού πηγαίνει εἰς τάς ἀκολουθίας; … ἀπό αὐτάς τάς καταναλωθείσας ὥρας καί τήν ὀρθοστασίαν; Μηδέν.

γ) Οἱ ἱερεῖς ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν εἰδικῶν σχολῶν θά ἔχουν μάθει ὄχι τί σημαίνει τό «πρόσχωμεν, τά ἅγια των ἁγίων…», ἀλλά πώς θά ὁμιλήσουν καταλεπτῶς εἰς τόν λαόν… διά τήν ἀποταμίευσιν… διά τά πολιτικά ἀκόμη καθήκοντα τῶν ἀκροατῶν των κ.λπ. δ) θά λείψουν αι ἐορταί τῶν διαφόρων Αι Θανάσηδων καί αγι- Ἀνδρέηδων καί, καί προφάσεις πρός ἀργίαν. Ἡ Κυριακή ἀργία καί 2-3 μόνον ἡμέραις τό ἔτος ὁλόκληρον, εἶναι ἀρκετή τεμπελιά… Μοῦ εἶχε πέσει εἰς τά χεριά… ἕνα γαλλικό βιβλίον ἔχον τόν τίτλον PANORAMA DU PREDICATEUR, ὀγκῶδες… θά ἐκδοθῆ ἕνα τέτοιο ὑπό καλῶν κληρικῶν καί λόγιων συνεργαζομένων ἐπί τούτω. Καί τό ὄνομα Ἅγιος θά λείψη… ε) Θά καταργηθοῦν τά μοναστήρια, αι ἐστίαι πάσης διαφθορᾶς καί καταχρήσεως ἠθικῆς καί περιουσιακῆς. Τά κτήματά των θά γίνουν τῶν γεωργῶν…

Φυσικά αὐτά πού ἐκθέτω ἀνωτέρω εἶναι ἐλάχιστα σημεῖα. Θά εἶναι πολλά ἀκόμα τά χρήζοντα μεταρρυθμίσεως… Θά σᾶς εἴπουν κ. Πρόεδρε, ὅτι εἶναι δυσκολος ἡ ἐπιχείρησις τοιούτου ἔργου, ὅτι ὁ λαός θά ἑξαναστῆ κατά τῶν νέων εἰκονοκλαστῶν. Ὅτι θά ἐγερθῆ ἐπανάστασις κατά τῶν βεβήλων. Τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά δέν θά συμβῆ, τήν ὥρα πού θά ἔχη μεγαλώσει τό ἰδικόν σᾶς γόητρον… Ἄν ἡ ENTENTE (σ.σ. οἱ δυτικοί μας σύμμαχοι), ὡς ὅλοι πεποίθαμεν, ἐπιβάλη τούς ὅρους τῆς εἰρήνης, θά προσφέρη εἰς τόν Βενιζέλον – Ἑλλάδα τουλάχιστον τήν Κύπρον. Αὐτό εἶναι ἡ σκέψις μου… Οὐδείς θά ἔχη τό ἀνάστημα νά δημιουργῆ ταραχάς, οἴας κατά Θεοτόκη ἐδημιούργουν διά τά εὐαγγελικά…

Ἡ καταλλήλως συγκροτηθησομένη παρασκευαστική τῆς μεταρρυθμίσεως ἱεραρχία, θά ἔχη ὡς αἰτίαν τῆς ἐργασίας τήν ἀνάγκη τῆς διαρρυθμίσεως τῶν θρησκευτικῶν ἠμῶν πραγμάτων… μέ τήν περικοπήν τῆς ἐκτάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Δεύτερον, ἡ ἀντίληψις ἥν ἔχω, ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός, ὁ πολύς, οἱ ἐργαται καί οἱ ἀγρόται, δέν ἀγαποῦν κάτ οὐσίαν τά θεία μηδέ εἶναι εὐλαβεῖς. Εἰς τάς Ἐκκλησίας πηγαίνουν γυναῖκες, οἱ δέ ἐργάται καί ἀγρόται τήν βλασφημίαν κατά τοῦ θείου ἔχουν εἰς τά χείλη των ὡς σίελον καθημερινόν.

Ἄλλωστε, ἡ ἐσωτέρα διαρρύθμισις τῶν ἐκκλησιῶν δέν θά ἀλλάξη, πρός τό παρόν… Ὁ ἀγών ὁ γενομενος ἐν Γαλλία τελευταίως, δέν ἦτο ἀσθενέστερος ἀπό ἐκεῖνον πού προβλέπομεν…

Ἰδικός Σας

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/4_25.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Συνεχίζουμε μέ τήν αναδημοσίευση τῶν άρθρων “ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΣΠΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ” πρός διαφώτιση κληρικῶν καί λαϊκῶν, μέ σκοπό τήν ενότητα τοῦ ορθοδόξου χώρου.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

Ἡ ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό ἱστορία τῆς πάλης της μέ τήν κακοδοξία. Ἀπό τή στιγμή ποῦ ὁ διάβολος ἐξέπεσε ἀπό τήν οὐράνια κατάστασή του καί εἰπώθηκε ἡ προτροπή τοῦ ἀρχαγγέλου «Στῶμεν καλῶς», ἄρχισε ὁ πόλεμος τῆς κακοδοξίας γιά τόν ἀφανισμό τῆς Ὀρθοδοξίας, ποῦ σκοπό ἔχει νά ἀνεβάσει τόν ἄνθρωπο στήν κατάσταση ποῦ ἦταν ὁ διάβολος πρίν τή πτώση του.

Ὀρθοδοξία εἶναι ὁ ὀρθός τρόπος τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά φτάσει στήν οὐράνια κατάσταση, τή θέωση, ποῦ βρίσκονταν τόσο οἱ ἄγγελοι, ὅσο καί οἱ ἄνθρωποι προτοῦ οἱ τελευταῖοι ἐκπέσουν. Αἵρεση καί κακοδοξία εἶναι ὁ λανθασμένος τρόπος τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου, ποῦ δέν ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο. Ὅσοι ἀξιώνονται νά φτάσουν στή θέωση, ποῦ χαρίζει ὁ Θεός σ’ ἐκείνους ποῦ ἀγωνίζονται ἀσκητικά νά καθάρουν τόν ἑαυτό τους ἀπό τά πάθη καί τίς ἁμαρτίες τους, αὐτοί γίνονται καί δικοί μας θεραπευτές. Μέ τέτοια πρόσωπα, ποῦ ἀναλαμβάνουν ρόλο «θεραπευτῆ», καί πρέπει πράγματι νά εἶναι «θεραπευτές», ἀσχολούμαστε στό σημείωμά μας αὐτό. Εἶναι μερικά ἀπ’ τά καταξιωμένα πρόσωπα, ποῦ διαδραμάτισαν κάποιο σημαντικό ρόλο στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας τά τελευταῖα αὐτά χρόνια.

Ἡ Ὀρθοδοξία τούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες εἶχε ἐξαπλωθεῖ σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη, ποῦ τότε ἀποτελοῦσε τήν χριστιανική ρωμαίϊκη αὐτοκρατορία μας μέ πρωτεύουσα τή Κωνσταντινούπολη, ἤ Νέα Ρώμη. Εἶναι αὐτό, ποῦ οἱ Φράγκοι ὀνόμασαν «Βυζάντιο».

Ἡ Ὀρθοδοξία σ’ ὅλα τα χρόνια της ἱστορίας τῆς τήν πρώτη χριστιανική χιλιετηρίδα δοκιμάστηκε πολλές φορές ἀπό τήν κακοδοξία. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως δοκιμασία τῆς ἦταν ἡ καταστροφή ποῦ ὑπέστη ἀπό τόν 9ο αἰώνα καί μετά, στό δυτικό τμῆμα τῆς αὐτοκρατορίας μᾶς ἀπ’ τήν ὑποδούλωσή της στή κακοδοξία τῶν μεγαλύτερων ἐχθρῶν της, τῶν Φράγκων. ΄Ἔτσι, ὁ μισός κόσμος των τότε Ὀρθοδόξων φράγκεψε!

Ὁ ἄλλος μισός κόσμος των τότε Ὀρθοδόξων ὑποδουλώθηκε στούς Τούρκους. Οἱ Τοῦρκοι, παρά τά τόσα δεινά ποῦ ἐπισώρευσαν στό Γένος μας, πρόσφεραν χωρίς νά τό θέλουν, κατά Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καί μιά θετική ὑπηρεσία. Ἐμπόδισαν τό βέβαιο φράγκεμά μας, ποῦ ἐπεδίωκαν οἱ Φράγκοι Αὐτό ἐπεδίωξαν ἄλλωστε μέ τίς διαβόητες σταυροφορίες τους, ποῦ ἔγιναν μέ τίς εὐλογίες τῶν Παπῶν τους.

Μέ τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας μέ τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἡ Δύση ἐπανῆλθε στά παληά σχέδιά της, νά ἁλώσει τήν Ὀρθοδοξία.

Σήμερα ἔχουμε πολλά στοιχεῖα, ποῦ ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ μεγάλοι ἐχθροί της Ὀρθοδοξίας, μετά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ 1821, ἄρχισαν νά ὀργανώνουν καί πάλι τήν ἐναντίον τῆς ἐπίθεσή τους, ἤδη ἀπό τόν 18ο αἰώνα. Τέτοιοι ἐχθροί εἶναι οἱ μασόνοι, οἱ ἐμπνευστές τῆς «Νέας Ἐποχῆς» κ.α., ποῦ ἔχουν σκοπό τή δημιουργία τῆς «Πανθρησκείας» καί τῆς Παγκόσμιας Κυριαρχίας τοῦ Ἀντίχριστου.

Ἤδη, ἡ Βαυαροκρατία, ποῦ ἐπιβλήθηκε στόν τόπο μᾶς μετά τήν ἀπελευθέρωση, ἀποτελεῖ μιά πρώτη ὑλοποίηση τῶν σχεδίων αὐτῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία τήν ἐποχή αὐτή ἔπαυσε οὐσιαστικά νά ἔχει ὁποιαδήποτε ἐμπράγματη σχέση μέ τήν Ὀρθοδοξία, ποῦ μᾶς παρέδωσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή ἡ Ὀρθοδοξία ἐξακολουθοῦσε ἀκόμα νά διασώζεται περισσότερο στούς Ὀρθοδόξους της Μικρᾶς Ἀσίας, μολονότι ἤδη ἡ Μασονία εἶχε ἀρχίσει τήν ἐποχή αὐτή νά εἰσχωρεῖ καί ἐκεῖ, ἰδιαίτερα στά ἀνώτερα κλιμάκια τοῦ Πατριαρχείου, μέ πρῶτο τόν Πατριάρχη Ἰωακείμ τόν 3ο !

Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ προφητική διαίσθηση τοῦ μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου γιά τούς κινδύνους τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους μας ἀπό τά σχέδια αὐτά τῶν ξένων, καί ἰδίως τῶν μασόνων.

Οἱ ξένοι εἶχαν στόχο τήν ἀπό-ὀρθοδοξοποίηση τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ τοῦ τόπου μας. Ἤδη ἡ Ὀρθοδοξία στή Ρωσία ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Πέτρου εἶχε φραγκέψει. Τό φράγκεμα αὐτό τῶν Ρώσων ἄρχισε νά διοχετεύεται καί πρός ἄλλους σλαβικούς λαούς, ἀκόμα καί πρός τούς Ἄραβες Ὀρθόδοξους. Εἶχε ἀπομείνει πλέον ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Μικρά Ἀσία.

Μέ τήν ἀπό-ὀρθοδοξοποίηση οἱ ξένοι ἤθελαν ἕνα λαό, ποῦ νά θρησκεύει μέν, ἀλλά ὄχι μέ τίς ὀρθόδοξες προδιαγραφές. Οἱ Φράγκοι ἀπό παληά, εἶχαν τόσο μίσος κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε τήν θεωροῦσαν εἰδωλολατρία. Ἡ εἰδοποιός διαφορά μας μέ τούς Φράγκους εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ ὁποία γιά μᾶς εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, γι’ αὐτούς ἡ κακοδοξία. Κι’ ὅπως εἴπαμε πιό πάνω, Ὀρθοδοξία εἶναι ὁ ὀρθός τρόπος τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου, γιά τήν ἀπόκτηση τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἀντίθετα, κακοδοξία εἶναι ὁ λανθασμένος τρόπος τῆς θεραπείας, μέ ἀποτέλεσμα τό αἰώνιο θάνατο τοῦ ἀνθρώπου στήν ἀτελεύτητη κόλαση.

Οἱ ξένοι πέτυχαν τόν 19ο καί 20ο αἰώνα ἀρκετά στά σχέδιά τους. Ἀπό- ὀρθοδοξοποίησαν τόν Ὀρθόδοξο λαό τῆς Ἑλλάδας. Πέτυχαν νά διαμορφώσουν ἕνα λαό, ποῦ νά εἶναι «κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωση» δική τους». Ἕνα λαό, ποῦ εἶναι ἀπό θρησκευτικῆς ἄποψης, ἄχρους, ἄοσμος καί ἄγευστος! Μέ ἀχρηστευμένα τά ὀρθόδοξα ἀντανακλαστικά του. Νά τοῦ μιλᾶς γιά Ὀρθοδοξία καί νά μή καταλαβαίνει τίποτα! Νά νομίζει ὅτι τοῦ μιλᾶς κινέζικα! Νά βλέπει νά προδίνεται ἡ Ὀρθοδοξία, στήν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι πιστεύει, καί νά ἀδιαφορεῖ!

Πῶς τό πέτυχαν αὐτό, οἱ δυνάμεις αὐτές τῶν ξένων; Μέ τό νά καταστρέψουν τά δύο στοιχεῖα, ἀπό τά ὁποῖα συντίθεται ἡ Ὀρθοδοξία! Ὀρθοδοξία σημαίνει ὀρθή πίστη καί ὀρθή ζωή. Ἅς τά ἐξηγήσουμε λίγο αὐτά τά δύο:

α. Ὅταν λέμε ὀρθή πίστη ἐννοοῦμε ὅλα ὅσα μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Χριστός, ὅσα μᾶς παραδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καί μᾶς δίδαξαν οἱ Πατέρες γιά τήν σωτηρία μας. Ὅλες αὐτές οἱ ἀλήθειες εἶναι δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας, τά ὁποῖα δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἐμπειρία τῶν θεουμένων, ὅταν φτάνουν σέ κατάσταση «θεωρίας», ποῦ εἶναι ὁ «φωτισμός» καί ἡ «θέωση» τοῦ ἀνθρώπου.

Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι ὅποιος πιστός, ἀκολουθώντας τή θεραπευτική μέθοδο τῆς Ὀρθοδοξίας, φτάσει στή κατάσταση αὐτή τῆς «θεωρίας», «γνωρίζει τά μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν», ὅπως τά γνώρισε ὁ Ἄπ. Παῦλος καί ὅλοι οἱ ἅγιοι. Αὐτή ἡ ἐμπειρία εἶναι τό περιεχόμενο τῶν δογμάτων. Αὐτό εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία!

Ἡ ἐμπειρία ποῦ εἶχαν π.χ. ὅσοι Ὀρθόδοξοι τήν ἐποχή τοῦ 3ου αἰώνα βρίσκονταν στή θέωση, ποῦ ἔβλεπαν τόν Χριστό «ἄκτιστο» καί ὄχι «κτιστό», ἀποτέλεσε τό δόγμα τοῦ «ὁμοουσίου», ποῦ διατύπωσαν οἱ Πατέρες στήν Ἅ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο ἐναντίον τοῦ Ἄρειου. Οἱ θεούμενοι ἔβλεπαν ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι «κτίσμα», ἀλλά ἄκτιστος, ὅπως εἶναι ὁ Πατέρας, ποῦ εἶναι τέλειος Θεός. Ἄρα, καί ὁ Υἱός εἶναι τέλειος Θεός. Αὐτό εἶναι τό δόγμα τοῦ «ὁμοούσιου», δηλ. ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἄκτιστος, ὅπως εἶναι καί ὁ Πατέρας, μέ τόν ὁποῖο ἔχει τήν ἴδια κοινή οὐσία, ἐκτός ἀπό τά λεγόμενα ἀκοινώνητα ἰδιώματα.

Ὅποιος δέν ἔχει αὐτή τήν ἐμπειρία, ποῦ εἶναι κοινή σέ ὅλους τους ἁγίους, σημαίνει, ὅτι δέν ἔφτασε ποτέ σέ κατάσταση θεωρίας. Σημαίνει ὅτι δέν ἔγινε ἅγιος, η, ὅτι ἀκολουθεῖ λανθασμένο τρόπο θεραπείας τῆς ψυχῆς του καί δέν μπορεῖ νά φτάσει στή θέωση. Μέ ἄλλα λόγια σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός κακοδοξεῖ.

Οἱ Πατέρες δίνουν τεράστια σημασία στό ζήτημα τῆς πίστεως. Τήν διακρίνουν σέ «ψιλή πίστη», ποῦ εἶναι ἡ νοητική ἀποδοχή ὅτι ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη δύναμη, ποῦ λέγεται Θεός. Ἄλλοι λαοί, τή δύναμη αὐτή τήν ὀνομάζουν μέ ἄλλα ὀνόματα. Οἱ Πατέρες διακρίνουν ἐπίσης τή πίστη καί σέ «πίστη ἐκ θεωρίας». Αὐτή εἶναι ἡ ἐμπειρία, ποῦ ἀποκτᾶ κάποιος στό φωτισμό ἤ στή θέωση. Οἱ Φράγκοι ἀγνοοῦν ὅλα αὐτά. Δέν γνωρίζουν καν τή σημασία τῶν δογμάτων γιά τήν ὀρθή πίστη.

Οἱ ξένοι, λοιπόν, ξέκοψαν μετά τό 1821 τόν Ὀρθόδοξο λαό τῆς Ἑλλάδας ἀπό αὐτή τήν ὀρθή πίστη, ποῦ λέγεται «πίστη ἐκ θεωρίας». Τόν περιόρισαν στή «ψιλή πίστη», τήν ὁποία διαθέτει ἀκόμα καί ὁ διάβολος! Ἔτσι, ὁ ὑποτιθέμενος πλέον Ὀρθόδοξος λαός τῆς Ἑλλάδος, ξεκομμένος ἀπό τίς πιό πάνω πατερικές προδιαγραφές, ἔπαυσε κατ’ οὐσία μετά τό 1821 νά εἶναι Ὀρθόδοξος! Σταμάτησαν νά λειτουργοῦν τά ἀντανακλαστικά του στά θέματα πίστεως. Μπορεῖ νά ἀκούει ὁποιαδήποτε κακοδοξία ἀπό τούς ποιμένες του καί ὄχι μόνο νά μήν ἀντιδρᾶ, ἀλλ’ οὔτε νά καταλαβαίνει τί λένε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί καί νά τούς χειροκροτεῖ ἀκόμα, πιστεύοντας ὅτι εἶναι καί Ὀρθόδοξοι! Ἐκεῖ φτάσαμε!

β. ΄Ὅταν λέμε «ὀρθή ζωή» ἐννοοῦμε τήν «ἀσκητική ζωή», ποῦ σημαίνει ὅτι ἡ ἀπόκτηση ἀπό κάποιο πιστό μιᾶς ἀρετῆς, δέν εἶναι μιά ξεκομμένη «καλή», ἤ «ἠθική» πράξη. Δέν εἶναι ἀποτέλεσμα εὐσεβῶν στοχασμῶν, σάν αὐτούς ποῦ παρακινεῖ ὁ Θωμάς Κεμπήσιος νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι στό βιβλίου τοῦ «Μίμηση Χριστοῦ». Ἡ ἀρετή εἶναι τό ἀποτέλεσμα μιᾶς διεργασίας, ποῦ προκύπτει ἀπό μιά θεραπευτική ἀγωγή, ποῦ ἀκολουθεῖ ὁ πιστός, κάτω ἀπό τήν καθοδήγηση πνευματικοῦ πατέρα, ὁ ὁποῖος ὅμως προηγουμένως πρέπει νά ἔχει φτάσει ὁ ἴδιος σέ κατάσταση «θεωρίας τοῦ Θεοῦ», γιά νά εἶναι «θεραπευτῆς». Ἀλλοιῶς, τά «καλά ἔργα», μοιάζουν μέ τά ἔργα τοῦ Φαρισαίου τῆς γνωστῆς παραβολῆς. Ή, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἄν ὑπῆρχε ἐδῶ στήν Ἑλλάδα ἕνας Φαρισαῖος, οἱ Ὀρθόδοξοι θά τόν εἶχαν κάνει Ἀρχιεπίσκοπο!

Οἱ ξένοι ἀντικατέστησαν τήν «ὀρθή ζωή», μέ τά λεγόμενα «καλά ἔργα», ποῦ εἶναι προϊόντα «εὐσεβῶν στοχασμῶν». Ἀπό τούς «εὐσεβεῖς στοχασμούς», προέκυψε ὁ λεγόμενος «εὐσεβισμός», ποῦ σημαίνει τήν ἀπόκτηση «καλῶν ἔργων», ποῦ δέν εἶναι καρπός τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποῦ ἀποκτιέται μέ τήν πίστη «ἐκ θεωρίας», ἀλλά ἀπό τίς εὐσεβεῖς σκέψεις τοῦ κάθε πιστοῦ. Τό φαινόμενο τοῦ «εὐσεβισμοῦ», μεταφυτεύτηκε ἀπό τή Δύση καί στήν Ἑλλάδα τόν 20ο αἰώνα μέ τή γενόμενη ἀπό-ὀρθοδοξοποίηση τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ.

Περαιτέρω, πρέπει νά ἐξετάσουμε τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο οἱ ξένοι κατέστρεψαν τά δύο αὐτά στοιχεῖα, τήν «ὀρθή πίστη» καί τήν «ὀρθή ζωή», ἀπό τά ὁποῖα συντίθεται ἡ Ὀρθοδοξία, γιά νά πετύχουν τήν ἀπό-ὀρθοδοξοποίηση τῶν Ὀρθοδόξων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Πηγή: http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/2.html

Ἡ πίστη τοῦ χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι. Ἀπ᾿ ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο ἀπὸ τὸ λογικό μας, ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο. Μὰ ἴσια-ἴσια, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα πράγμα ὁλότελα ἀπίστευτο, γιὰ τοῦτο χρειάζεται ὁλόκληρη ἡ πίστη μας γιὰ νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι λέμε συχνὰ πὼς ἔχουμε πίστη, ἀλλὰ τὴν ἔχουμε μονάχα γιὰ ὅσα εἶναι πιστευτὰ ἀπ᾿ τὸ μυαλό μας. Ἀλλὰ τότε, δὲν χρειάζεται ἡ πίστη, ἀφοῦ φτάνει ἡ λογική. Ἡ πίστη χρειάζεται γιὰ τὰ ἀπίστευτα.
Οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἄπιστοι. Οἱ ἴδιοι οἱ μαθητάδες τοῦ Χριστοῦ δὲν δίνανε πίστη στὰ λόγια τοῦ δασκάλου τους ὅποτε τοὺς ἔλεγε πὼς θ᾿ ἀναστηθῆ, μ᾿ ὅλο τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἀφοσίωση ποὺ εἶχαν σ᾿ Αὐτὸν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια του. Καὶ σὰν πήγανε οἱ Μυροφόρες τὴν αὐγὴ στὸ μνῆμα τοῦ Χριστοῦ, κ᾿ εἴδανε τοὺς δυὸ ἀγγέλους ποὺ τὶς μιλήσανε, λέγοντας σ᾿ αὐτὲς πὼς ἀναστήθηκε, τρέξανε νὰ ποῦμε τὴ χαροποιὰ τὴν εἴδηση στοὺς μαθητές, ἐκεῖνοι δὲν πιστέψανε τὰ λόγια τους, ἔχοντας τὴν ἰδέα πὼς ἤτανε φαντασίες: «Καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος (τρέλα) τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς»…
Βλέπεις καταπάνω σὲ πόση ἀπιστία ἀγωνίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός; Καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς μαθητάδες του. Εἶδες μὲ πόση μακροθυμία τὰ ὑπόμεινε ὅλα; …Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ, ἴσαμε σήμερα οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ μ᾿ ἕνα τοῖχο παγωμένον, τὸν τοῖχο τῆς ἀπιστίας. Ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν ἀγκάλη του καὶ μᾶς καλεῖ κ᾿ ἐμεῖς τὸν ἀρνιόμαστε. Μᾶς δείχνει τὰ τρυπημένα χέρια του καὶ τὰ πόδια του, κ᾿ ἐμεῖς λέμε πὼς δὲν τὰ βλέπουμε. Ἐμεῖς ψάχνουμε νὰ βροῦμε στηρίγματα στὴν ἀπιστία μας γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, ποὺ τὸν λέμε Φιλοσοφία καὶ Ἐπιστήμη. Ἡ λέξη Ἀνάσταση δὲν χωρᾶ μέσα στὰ βιβλία τῆς γνώσης μας… Γιατὶ «ἡ γνώση τούτου τοῦ κόσμου, δὲ μπορεῖ νὰ γνωρίσει ἄλλο τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ ἕνα πλῆθος λογισμούς, ὄχι ὅμως ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζεται μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς διάνοιας».
Ναί, ἐκείνους ποὺ ἔχουνε αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἁπλότητα τῆς διάνοιας, τοὺς μακάρισε ὁ Κύριος, λέγοντας: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται». Καὶ στὸν Θωμᾶ, ποὺ γύρευε νὰ τὸν ψηλαφήσῃ γιὰ νὰ πιστέψῃ, εἶπε: «Γιατὶ μὲ εἶδες Θωμᾶ, γιὰ τοῦτο πίστεψες; Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἴδανε καὶ πιστέψανε».
Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δώσει αὐτὴ τὴν πλούσια φτώχεια, καὶ τὴν καθαρὴ καρδιά, ὥστε νὰ τὸν δοῦμε ν᾿ ἀναστήνεται γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς μαζί του.
Αὐτὴ ἡ ἀνηξεριὰ (ἡ ἄγνοια) εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ γνώση: «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἄγνοια ἡ ὑπερτέρα τῆς γνώσεως». Καλότυχοι καὶ τρισκαλότυχοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἔχουνε.

Χριστὸς ἀνέστη!

http://vatopaidi.wordpress.com/2009/04/19/%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85-a%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-h-%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC/