ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Φυλλάδιο που ετοιμάστηκε να διανεμηθεί κατά την διαμαρτυρία στην Ουρανούπολη Αγ. Όρους

Το σύνδρομο της παθητικής αντιμετώπισης μιας δοσίλογης κυβέρνησης και του ΔΝΤ επαναλαμβάνεται, χρόνια τώρα, και απέναντι  σ’ ένα  Πατριάρχη που υπηρετεί τυφλά και ανάλγητα (δια του Οικουμενισμού) τα σχέδια της Πανθρησκείας, δια της ισοπεδώσεως της Ορθόδοξης κληρονομιάς μας. Η αντίδραση, που ήδη ξεκίνησε κατά του ΔΝΤ και των μίσθαρνων  οργάνων του, πρέπει να επεκταθεί και έναντι των Ιεραρχών εκείνων που, αντί να κηρύττουν την αυθεντική Αλήθεια, την υπονομεύουν, καθιστάμενοι δεκανίκια της παγκοσμιοποίησης.

Η αδιαφορία, αλλά κυρίως η άγνοια του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού, για το ρόλο ηγετικών στελεχών της Εκκλησίας, επιτρέπει σε αιρετίζοντες μεγαλόσχημους κληρικούς, να επισκέπτονται συχνότατα διάφορες περιοχές της Ελλάδας και αντί διαμαρτυρίας να απολαμβάνουν πανηγυρικές υποδοχές. Έτσι, κανένας δεν ξαφνιάζεται μαθαίνοντας ότι ο Πατριάρχης επισκέπτεται κάποια Μητρόπολη, ή τους μοναχούς του Αγίου Όρους, όπως συμβαίνει σήμερα (7/10/2011). Μάλιστα στην επίσκεψή του αυτή θα συνοδεύεται από τον εντολοδόχο της Τρόϊκας πρωθυπουργό της ταλαίπωρης Ελλάδος.

Όλοι, όμως, αυτοί θα ξαφνιάζονταν δυσάρεστα αν μάθαιναν ότι ο θεωρούμενος ως ορθόδοξος Πατριάρχης, έχει διατυπώσει αντι-εκκλησιαστικές θέσεις και ενέργειες και έχει κατηγορηθεί ως αιρετικός· θα δυσφορούσαν, αν ήσαν σε θέση να γνωρίζουν τις διαλυτικές επιπτώσεις της αίρεσης στην καθημερινή ζωή, όπως τις έχει εξακριβώσει η σοφία των Πατέρων μας· θα αγανακτούσαν, αν συνειδητοποιούσαν, πως, ενώ έχουν διατυπωθεί εις βάρος του Πατριάρχη τόσες και τέτοιες κατηγορίες, αυτός, αντί να προσπαθήσει να τις αποκρούσει και αποσείσει (όπως ενστικτωδώς θα έκανε π.χ. ένας συνειδητός γιατρός, αν τον αποκαλούσαν «αλμπάνη») αδιαφορεί για τις κατηγορίες, τις επαναλαμβάνει και δια της εξουσίας που διαθέτει, επιβάλλει στους «κατωτέρους» του τις δικές του περί πίστεως ανορθογραφίες.

Θα ξαφνιαζόταν, λοιπόν, δυσάρεστα κάθε ευαισθητοποιημένος για την Ορθόδοξη Παράδοση Έλληνας, αν συνειδητοποιούσε ότι αυτοί οι Επίσκοποι που καλοδέχονται τον Πατριάρχη, αλλά και οι μοναχοί του Αγίου Όρους, που (μαζί με τους Επισκόπους) έχουν ως πρώτιστο καθήκον την διατήρηση των αξιών της Πίστεως που εκπροσωπούν, αυτοί, αντίθετα, υποκύπτουν στις πολυποίκιλες πιέσεις του Πατριάρχη, και με τις φιέστες και πανηγυρικές υποδοχές που του ετοιμάζουν, νομιμοποιούν τις αυθαιρεσίες του και οδηγούν τον αγνοούντα λαό στην αποδοχή της διεθνιστικής οικουμενιστικής ιδεολογίας.

Τούτο συμβαίνει κυρίως τα δυό τελευταία χρόνια στην -κατά παράδοση- Ορθόδοξη Ελλάδα. Ο Πατριάρχης συνεχώς παραπαίει περί την πίστη, υπονομεύει τα θεμέλια Εκκλησίας (και του Έθνους) και οι θρησκευτικοί ηγέτες κάθε βαθμού, τον κανακεύουν, τον υποδέχονται μετά «βαΐων και κλάδων» και εμετικά τον επαινούν για την «ορθοδοξία» του! Δικαιολογούν δε την στάση τους, παραπέμποντας σε ορθοδοξοφανείς κορώνες του κ. Βαρθολομαίου, μη δυνάμενοι (ή μη θέλοντες) να κάνουν ούτε αυτή την εξόφθαλμη διαπίστωση: ότι οι οικουμενιστές αλλάζουν ως χαμαιλέοντες το ομολογιακό τους προφίλ, προσαρμοζόμενοι αναλόγως στο εκάστοτε περιβάλλον και στην εκάστοτε περίσταση. Μάρτυς αυτής της θέσεως οι αντιφατικές και αντικρουόμενες δηλώσεις και ενέργειές τους, όπως θα φανεί με τις ελάχιστες δηλώσεις του κ. Βαρθολομαίου, τις οποίες εν συνεχεία παραθέτουμε.

Διαμαρτυρόμενοι, λοιπόν, γι’ αυτόν τον κατήφορο, την συμπόρευση δηλαδή επισκόπων και αγιορειτών Πατέρων με τον αιρετίζοντα Πατριάρχη –σήμερα που επισκέπτεται το Άγιο Όρος– αποφασίσαμε να προβούμε σε μια ειρηνική διαμαρτυρία και, χωρίς άλλες δικές μας κρίσεις, να κοινοποιήσουμε αυτό το φυλλάδιο που περιέχει κάποιες φράσεις από κείμενα και δηλώσεις του κ. Βαρθολομαίου, αφήνοντας, όσους τις διαβάσουν, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για την ορθοδοξία του Πατριάρχη και όσων τον αποδέχονται μετά φανών και λαμπάδων.

Δυστυχώς, τέτοιοι είμαστε, «τοιούτος ημίν έπρεπε αρχιερεύς»!

– Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε δηλώσει τη δεκαετία του 1990 ότι το Filioque που πρόσθεσαν οι παπικοί στο Σύμβολο της Πίστεως, αποτελεί αίρεση (αφού είναι βλασφημία κατά του Αγίου πνεύματος). Ταυτόχρονα, ο αμετροεπής κ. Βαρθολομαίος, που άλλα λέγει κι άλλα πράττει, συμπροσεύχεται με Πάπες και καρδινάλιους και σε εκδήλωση παπικών στην Κων/πολη (Ιούνιος 2003) δήλωσε ότι ο πάπας Ιωάννης-Παύλος (ο διδάσκων την αίρεση του Filioque και δεκάδες άλλες αιρέσεις), είναι «όντως απεσταλμένος του Θεού»!!! Να λοιπόν, που ο ίδιος ο Θεός (κατά τον πατριάρχη) αποστέλλει-τοποθετεί ως εκπροσώπους του, τους βλασφημούντας το ένα εκ των προσώπων της Αγίας Τριάδος!

– Ο Πατριάρχης είναι διάδοχος Πατριαρχών, που καταδίκασαν τους αιρετικούς. Αυτός, όμως, κατηγόρησε σε ομιλία, αυτούς τους πατριάρχες και τους Αγίους, που πολέμησαν τις κακοδοξίες των παπικών, και τους αποκάλεσε «θύματα του διαβόλου, που ήδη τιμωρούνται από τον Θεό»!!!

– Ο Πατριάρχης, παρά την πληθώρα Ι. Κανόνων που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, παρά το ότι και ο ίδιος τάχθηκε με επιστολή του στους αγιορείτες πατέρες το 1999 εναντίον των συμπροσευχών (επειδή τότε είχαν το σθένος να τον ελέγξουν για τις συμπροσευχές του με αιρετικούς) εν συνεχεία, ξέχασε τις δηλώσεις του αυτές που τον δέσμευαν, και έκτοτε συνεχίζει εργολαβικά τις συμπροσευχές· φαίνεται η επιστολή εκείνη εγράφη για να θολώσει τα νερά και να αποπροσανατολίσει τους αγιορείτες. Τούτο αποδεικνύεται, όχι μόνο το όργιο συχνών συμπροσευχών αυτού και των συνεργατών του, αλλά και από τα ημι-συλλείτουργα που επιτελεί, αδιαφορώντας πλέον παντελώς για τις αντιδράσεις των πιστών. Άραγε, οι αγιορείτες που τον υποδέχονται σήμερα, θα τολμήσουν να του υπενθυμίσουν την συγκεκριμένη ανακολουθία του;

– Ο κάθε Πατριάρχης είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού». Πρέπει λοιπόν, αν θέλει να είναι έντιμος με τον εαυτό του, να διδάσκει ό,τι και ο Χριστός. Ο Χριστός δίδαξε, ότι η μόνη αλήθεια, το φως, η ζωή και η σωτηρία ευρίσκονται και κατακτώνται εις την Εκκλησία και δια της Εκκλησίας. Αντίθετα ο πατριάρχης Βαρθολομαίος διδάσκει ότι «όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας» και προπαγανδίζει επίσημα την παναίρεση του πανθρησκειακού Οικουμενισμού. Συγκεκριμένα:

* Στην 6η Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας και Ειρήνης (4/1/1994) εδήλωσε: «Εμείς οι θρησκευτικοί ηγέτες πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις πνευματικές αρχές του οικουμενισμού, της αδελφοσύνης και της ειρήνης. Αλλά για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να είμαστε ενωμένοι στο πνεύμα του ενός Θεού, Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί» κ.λπ.

* Στις 10-11/8/2004 ισχυρίστηκε πως «το θείο θέλημα συναντάται σε κάθε θρησκεία».

* Στο Ιράν (Μάρτιος 2002) ο Πατριάρχης δήλωσε, ότι το Κοράνιο είναι «ίσο με την Αγία Γραφή και ιερό, όπως αυτή».

* Μετά από όλες αυτές τις δηλώσεις δεν είχε κανένα ενδοιασμό να δωρίσει το 2010 στον πρόεδρο της coca-cola, αντί Αγίας Γραφής το «ιερό» Κοράνιο, όπως το αποκάλεσε.

– Στὸ τελευταίο συνέδριο του ΠΣΕ το 2006 στο Porto Alegre, οι «Ορθόδοξοι» σύνεδροι συμφώνησαν με τους  Προτεστάντες, ότι δεν υπάρχει μόνο Μία Εκκλησία, αλλά μερικές εκατοντάδες Εκκλησίες· μία δε από αυτές, είναι και η Ορθόδοξη Εκκλησία!!! Και το παιδί του δημοτικού, βέβαια, γνωρίζει ότι, με το «Πιστεύω», ομολογούμε πίστην μόνο «εις Μίαν Ἐκκλησίαν», την Ορθόδοξη. Ο «ορθόδοξος» πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, όμως, τόσο ευχαριστήθηκε από την απόφαση του ΠΣΕ στο Porto Alegre, ώστε συνεχάρη επισήμως τους συνέδρους! Δεν του μένει πλέον παρά, ή να καταργήσει το «Πιστεύω», ή να πάψει να είναι εκπρόσωπος όσων πιστεύουν ότι ανήκουν στη «Μία Εκκλησία» που ίδρυσε ο Χριστός.

– Τέλος, ο κοπτόμενος υπέρ του γένους των Ελλήνων κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του το 1993 είπε και το εξής ανθελληνικό  και προσβλητικό για την Ελλάδα που χρηματοδοτεί το πατριαρχείο του οποίου προΐσταται: «Δυστυχώς οι 2 λαοί (Τούρκοι και Έλληνες) διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων. Ξεσηκώθηκαν το 1821 κάτι ξεβράκωτοι και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές». Οι επαναστάτες, λοιπόν, του 1821, μας τα χάλασαν!

Θεωρούμε προσβλητική για την Πίστη και την Πατρίδα μας, αυτή την επίσκεψη του κ. Βαρθολομαίου στην Ελλάδα και στο Άγιο Όρος, δια της οποίας, μάλιστα, θέλει εμφανώς να  υποστηρίξει ένα απαξιωμένο από τους Έλληνες Πρωθυπουργό, με τον οποίο θα παρουσιασθεί στις τηλεοράσεις εν αγαστή συνεργασία.

Θεωρούμε ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Παράδοση την υποδοχή του από τους Αγιορείτες Πατέρες, οι οποίοι κουβαλούν μια δισχιλιετὴ ιστορία αγώνων υπέρ της Πίστεως, με εκατόμβες θυσιών.

Είναι καιρός όλοι οι Ορθόδοξοι Έλληνες να αποδοκιμάσουν όλους αυτούς που συμμάχησαν με τις νεοταξικές δυνάμεις για την ταπείνωση και εξουδετέρωση κάθε ελληνικού και ορθόδοξου στοιχείου.

Και βέβαια, η αποδοκιμασία αυτή δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματοποιηθεί, αν –όπως οι Άγιοι Πατέρες μας δίδαξαν– αν δεν προηγηθεί η μετάνοια, η απόφαση να νοικοκυρέψουμε οι Έλληνες με θυσίες τα του εαυτού μας και τα του οίκου μας.

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

Απόσπασμα από τό Ανακοινωθέν 3ης Συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας:

«Οι Εισηγήσεις των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου με θέμα : «Περί της αναγνωρίσεως της εν Κωνσταντινουπόλει εν έτει 879/880 μ.Χ. συγκληθείσης Συνόδου ως Ογδόης Οικουμενικής» και Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμία με θέμα : «Περί της αναγνωρίσεως της εν Κωνσταντινουπόλει εν έτει 1351 μ.Χ. συγκληθείσης Συνόδου ως Ενάτης Οικουμενικής», ύστερα από ονομαστική ψηφοφορία, αποφασίσθηκε κατά πλειοψηφία να αναβληθούν για την επόμενη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.» (romfea.gr)

Η Αλήθεια τῆς Ορθοδοξίας διακηρύττει, «η αναβολή σημαίνει ματαίωση, η δε ματαίωση καταστροφή.»

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Δικαιώθηκε η Φιλορθόδοξη Ένωση «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» πού ανέγραψε στο ενημερωτικό δελτίο «Ἐν ὄψει ἀναγνωρίσεως τῆς Ὀγδόης καὶ τῆς Ἐνάτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων» τῆς 3^ης Οκτωβρίου 2011, τά εξῆς:

«Τὴν Πέμπτη, ἐπίσης, στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, θὰ γίνουν καὶ δυὸ εἰσηγήσεις ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες Ναυπάκτου καὶ Γόρτυνος. Τὸ θέμα εἶναι: «Περὶ τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 879/880 καὶ 1351 μ.Χ. συγκληθεισῶν Συνόδων ὡς Ὀγδόης καὶ Ἐνάτης Οἰκουμενικῶν». Ἐφ’ ὅσον ἀποφασισθεῖ καὶ ἐπισήμως ἡ ἀναγνώριση τῶν δύο Συνόδων ὡς Οἰκουμενικῶν, αὐτομάτως, πολλὲς ἀπὸ τὶς παραπάνω ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τῶν ἐπισκόπων, ἀποκτοῦν ἄλλη βαρύτητα, πολλὰ ἀπὸ τὰ πρὸς συζήτησιν θέματα τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων, παύουν νὰ εἶναι διαπραγματεύσιμα, ὅπως κακῶς διατείνονται ὣς τώρα οἱ οἰκουμενιστές.

Ὡς ἐκ τούτου λύνονται τὰ χέρια τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ πεῖ στοὺς παρανομοῦντες ἐπισκόπους, στὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο: Ὄχι ἄλλοι ἀνούσιοι Διάλογοι γιὰ τὰ ἤδη λελυμένα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὄχι ἄλλες κοινὲς συναντήσεις καὶ συμπροσευχὲς μὲ ἀμετανόητους αἱρετικούς· τοῦτο ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀπὸ τὴν Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Συνόδους.

Ἂν λάβουμε ὑπ’ ὄψιν ὅλες τὶς παραπάνω ἐνέργειες, ποὺ καταδεικνύουν τὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῶν ἐπισκόπων, πῶς νὰ πιστέψουμε τὴν ἐκφορὰ ἑνὸς τέτοιου ΟΧΙ;»

Ρίγη συγκινήσεως καὶ στιγμὲς ἱστορικῆς νοσταλγίας κατέλαβαν ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, ἰδιαίτερα τοὺς Ποντίους, ἀπὸ τὴν τέλεσιν γιὰ δεύτερη φορὰ τῆς πατριαρχικῆς θείας Λειτουργίας στὴν παλαίφατη ἱστορικὴ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ στὴν ἐπαρχία Τραπεζοῦντος τοῦ Πόντου. Ἀξίζουν ἔπαινοι καὶ συγχαρητήρια ἐν πρώτοις στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ σὲ ὅσους συνέβαλαν στὸ νὰ δοθεῖ ἄδεια ἀπὸ τὶς τουρκικὲς ἀρχές γιὰ τὴ πραγματοποίηση τῆς λειτουργικῆς αὐτῆς πράξεως, ἰδιαίτερα στὸν Ἑλληνοπόντιο Ρῶσο βουλευτὴ Ἰωάννη Σαββίδη. Μετὰ ἀπὸ ἐνενήντα χρόνια ξανακούσθηκαν ἱερὲς ψαλμωδίες καὶ εὐχὲς στὸ ἐρειπωμένο αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη Παλλάδιο τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους.

Θὰ ἦταν καθ᾽ ὅλα ἄψογη καὶ ἐπαινετὴ ἡ ὅλη ἐκδήλωση, ἄν δὲν ἐπαναλάμβανε ὁ Πατριάρχης διὰ δεύτερη φορὰ τὸ λειτουργικὸ ἀτόπημα, παπικῆς προελεύσεως, νὰ λειτουργήσει ἱστάμενος ὄχι ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης βλέπων πρὸς ἀνατολὰς μετὰ τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη λειτουργικὴ παράδοση, ἀλλὰ ἱστάμενος ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ βλέπων πρὸς δυσμὰς πρὸς τὸν λαό, κατὰ τὴν ἱεροκρατικὴ καινοτομία τοῦ Παπισμοῦ.

Συνεχίζονται οἱ τολμηρὲς καὶ ἐπικίνδυνες ἐνέργειες τοῦ Ἀθηναγόρα ἀπὸ τὸν Βαρθολομαῖο

ΔΥΣΤΥΧΩΣ συνεχίζονται οἱ παράτολμες καὶ καταλυτικὲς τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ἐνέργειες, ποὺ εἶχε ἀρχίσει ὁ μέγας πρωτεργάτης καὶ συνδιαμορφωτὴς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ἐνθουσιώδης μαθητὴς καὶ ἀκόλουθος τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ νῦν πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Δὲν εἶναι μικρὸ καὶ ἀσήμαντο λειτουργικὸ ἔθιμο τὸ νὰ προσεύχονται οἱ ἱερεῖς μετὰ τοῦ λαοῦ στρεφόμενοι πρὸς Ἀνατολὰς μολονότι ὅλα τὰ λειτουργικὰ ἔθιμα, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἔχουν καθαγιασθῆ, τηρούμενα ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ στηριζόμενα ἀσφαλῶς στὴν Ἀποστολικὴ Παράδοση, πρέπει νὰ τηροῦνται ἀπαρέγκλιτα, διότι ἡ παράβασή τους δείχνει ὑπεροψία ἔναντι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ βλασφημία τελικῶς κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο τὰ ἐνέπνευσε καὶ ἐπὶ αἰῶνας τὰ καθηγίασε καὶ τὰ διετήρησε.

Τὸ μετὰ τοῦ λαοῦ πρὸς ἀνατολὰς ἵστασθαι καὶ προσεύχεσθαι ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων, σταθερὴ καὶ ἀδιάκοπη μέχρι τώρα, τῆς ἀληθινῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ Παράδοση, σημαίνει ὅτι ὁ λειτουργὸς δὲν εἶναι ὑπεράνω τοῦ λαοῦ, ὅπως τὸν θέλει ἡ ἱεροκρατία τοῦ Παπισμοῦ, ἀλλὰ μετὰ τοῦ λαοῦ, ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ ὅτι ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα, κλῆρος καὶ λαός, στρέφονται πρὸς τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, «τὴν Ἀνατολή». Ἀνατολὴ καὶ ὄχι πρὸς τὴν Δύση, ποὺ συμβολίζει τὸ σκότος, καὶ ποὺ κατόρθωσε ὁ δυτικὸς Χριστιανισμὸς τὸν ἁπλὸ συμβολισμὸ τοῦ σκότους νὰ τὸν μετατρέψη σὲ πραγματικότητα μὲ τὶς καινοτομίες τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ γνήσιου τέκνου του, τοῦ Προτεσταντισμοῦ.

Στόχος εἶναι σιγά – σιγὰ νὰ ἀμβλυνθοῦν οἱ διαφορὲς μὲ τὸν Παπισμό, νὰ τὶς συνηθίσει ὁ κόσμος, καὶ ἡ ἑνότητα νὰ ἐπιτευχθεῖ ὄχι ὅπως πρέπει, μὲ τὸ νὰ εἴμαστε δηλαδὴ καθ᾽ ὅλα ἑνωμένοι στὴ πίστη, στὴ λατρεία καὶ στὴν διοίκηση, πρᾶγμα ποὺ συνιστᾶ ἀληθινὴ ἕνωση, ἀλλὰ νὰ ἑνωθοῦμε παρὰ τὶς διαφορὲς στὴν πίστη, στὴν λατρεία καὶ στὴ διοίκηση, πρᾶγμα ποὺ συνιστᾶ ψευδοένωση καὶ ψευδοειρήνη.

Μέχρι καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἡ Ἐκκλησία ἀκολουθοῦσε ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ τὴν Πατερικὴ Παράδοση

Τὴν Παραδοσιακὴ πατερικὴ γραμμὴ ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ ἀκολουθοῦσε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, μὲ προσεκτική, ἀλλὰ ἐπαμφοτερίζουσα στάση τοῦ προκατόχου του Ἱερωνύμου. Δυστυχῶς τὰ πράγματα ἀπροσδοκήτως ἀλλάζουν μὲ τὴν ἄνοδο στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τοῦ ἀπὸ Δημητριάδος Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ἀκολούθησε τὸ Φανάρι στὰ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Παπισμὸ καὶ πρὸς τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἰδιαίτερα μὲ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ πάπα Ἰωάννου Παύλου ΣΤ´ στὴν Ἀθήνα τὸν Μάϊο τοῦ 2001 καὶ τὴν διαβεβαίωσή του σὲ θεολογικὸ συνέδριο στὴν Θεσσαλονίκη ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποχωρήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πραγματοποίηση καὶ ἐνθάρρυνση τῆς «Λειτουργικῆς Ἀνανέωσης», κατὰ τὰ πρότυπα τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου ἰδιαίτερα στὸν τομέα τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ζήτημα τὸ ὁποῖο ταλαιπωρεῖ ἀκόμη, χωρὶς λόγο τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικαιρότητα.

Ἡ Κωνσταντινούπολις ἐπιφυλακτικὴ πάντοτε ἀπέναντι τῶν λειτουργικῶν ἀλλαγῶν, ἰδιαίτερα στὸ θέμα τῶν μεταφράσεων ἀκολουθεῖ τώρα τὸν Χριστόδουλο, ὁ ὁποῖος πρῶτος στὴν Ἀθήνα ἐκ τῶν ὀρθοδόξων προκαθημένων ἐτέλεσε λειτουργία, λίγο μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὴν Ἀθήνα τὸ 2001, ὄχι ἱστάμενος πρὸ τῆς Ἁγίας Τραπέζης μετὰ τοῦ λαοῦ πρὸς Ἀνατολάς, ἀλλὰ ὑπεράνω τοῦ λαοῦ ἱστάμενος ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ βλέπων πρὸς Δυσμάς, κατὰ τὰ παπικὰ πρότυπα.

Τοὺς Ἀθηναγόρα, Χριστόδουλο καὶ Βαρθολομαῖο ἀκολουθεῖ καὶ ὁ νῦν ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος Β´

Δυστυχῶς τώρα δὲν ὑπάρχει ἀρχιεπίσκοπος σὰν τὸν Χρυσόστομο Β´, τὸν ἀπὸ Φιλίππων, γιὰ νὰ ἀντιδράσει μὲ κῦρος καὶ ἀποφασιστικότητα στὶς παράτολμες καὶ ἐπικίνδυνες ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου. Στὸ ἐπὶ δύο μάλιστα συνεχῆ ἔτη ἀτόπημα τοῦ Βαρθολομαίου στὴν ἱστορικὴ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ μετεῖχαν καὶ ἑλλαδικοὶ ἱεράρχες, ἐφέτος δὲ καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς. Δὲν ἐνοχλήθηκαν ἀπὸ τὴν λειτουργικὴ καινοτομία; Ἐνημέρωσαν οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο; Εἴμαστε βέβαιοι ὅτι δὲν τὸ ἔπραξαν διότι γνωρίζουν ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυνος εἰς τὰ οἰκουμενιστικὰ συμπλέει καὶ συμπορεύεται μὲ τὸ Φανάρι, συνεχίζοντας, ὅπως πολλές φορὲς τὸ ἔχει πεῖ ὁ ἴδιος, τὴν γραμμὴ τοῦ προκατόχου του Χριστοδούλου. Εἶναι μάλιστα πιὸ ἐπικίνδυνη ἡ στάση του καὶ ἡ γραμμή του, διότι ἐνεργεῖ ὄχι θορυβωδῶς, ὅπως ὁ Χριστόδουλος, ἀλλὰ σεσιημένως, στελεχώνωντας ἐπιτελικὰς θέσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ μὲ πρόσωπα οἰκουμενιστικῶν φρονημάτων καὶ ἀποφεύγων νὰ πάρει θέση εἴτε σὲ θέματα ποὺ θέτουν ὀρθόδοξοι παραδοσιακοὶ ἱεράρχες, εἴτε μὴ ἐπιβάλλων τὶς ἀποφάσεις τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπως π.χ. στὸ θέμα τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ὡς πρὸς τὶς ὁποῖες ἀπείθαρχοι καὶ ἀνυπάκουοι ἀρχιερεῖς ἐξακολουθοῦν νὰ ἀτακτοῦν καὶ νὰ δημιουργοῦν σκάνδαλα καὶ ἐντάσεις.Ἄν οἱ ἄτακτοι καὶ ἀνυπάκουοι δὲν ἦσαν ἐπίσκοποι, θὰ εἶχε ἤδη κινηθῆ ἐναντίον τους ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαστικὴ διαδικασία.

Ὁ ἴδιος ἄλλωστε διέπραξε χειρότερο λειτουργικὸ ἀτόπημα ἀπὸ τοὺς Χριστόδουλο καὶ Βαρθολομαῖο, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἐνεκλήθη ἀπό κανέναν ἐπίσκοπο, ὀργανώσας μέσα στὸν ἱερὸ καὶ οὐράνιο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν τὴν βέβηλη καὶ κοσμικὴ συναυλία τραγουδιστῶν καὶ τραγουδιστριῶν ὑπὸ τὸν γνωστὸ τραγουδιστὴ Γ. Νταλάρα, ἀκολουθώντας καὶ αὐτὸς παπικὰ καὶ προτεσταντικὰ πρότυπα. Ἡ μόνη θαρραλέα φωνὴ ἐπισκόπου γιὰ παρόμοιες ἤ μᾶλλον πολὺ χειρότερες λειτουργικὲς παραβάσεις εἶναι ἡ τοῦ μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος διὰ συγκροτημένων ἐγγράφων πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον ἐζήτησε νὰ λάβουν θέση οἱ Ἑλλαδικοὶ ἀρχιερεῖς γιὰ τὸ παράτυπο καὶ ἀντικανονικὸ παπικὸ βάπτισμα δι᾽ ἐπιχύσεως ποὺ τελεῖται στὴ Σερβικὴ Ἐκκλησία, ὅπως καὶ γιὰ τὸ ὅτι ἐπετράπη ἀπὸ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἤ μᾶλλον συνεστήθη ἀπὸ τὸν ἴδιο, κατὰ τὸν πασχάλιο ἑσπερινὸ τῆς Ἀγάπης ἐφέτος στὸ Φανάρι νὰ ἀναγνώσουν τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, φέροντες τὰ ἄμφια των δύο αἱρετικοὶ ἤ ἑτερόδοξοι κατὰ τὸν ἐπιεικέστερον κληρικοί, ἕνας Λατῖνος καὶ ἕνας Ἀρμένιος. Ὁ Βαρθολομαῖος ἔχει ξεπεράσει τὸν Ἀθηναγόρα σὲ παράτολμες καὶ ἐπικίνδυνες ἐνέργειες.

Ορθόδοξος Τύπος, 16 Σεπτ. 2011 σελ. 2

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

“ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ”
(3ον μέρος)

Έν εϊδει επιλόγου προβάλλομεν εις τόν Μακαριώτατον Άρχιεπίσκοπον τά έξης ερωτήματα:

Α) Διατί αί μετά την πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον τήν καθορίσασαν τήν έορτήν του Πάσχα τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν έαρινήν πανσέληνον, ληφθείσης ώς βάσεως της ισημερίας του Ιουλιανού ημερολογίου, αί λοιπαί εξ Οικουμενικαί Σύνοδοι δέν προέβησαν εις τήν διόρθωσιν δήθεν τού λάθους τού Ιουλιανού ημερολογίου μολονότι οί Πατέρες έγίνωσκον τήν πλημέλειαν τούτου;

Β) Διατί καί μετά ταύτα, όταν ό Πάπας έπειράθη νά έπιβάλη τό Γρηγοριανόν ήμερολόγιον καί εις τήν Όρθόδοξον Έκκλησίαν, αϊ πανορθόδοξοι Σύνοδοι αί συνελθούσαι έν Κων/πόλει (1583, 1587, 1593) έπί Οικουμενικού Πατριαρχάρχου Ιερεμίου τού Β’ κατεδίκασαν αυτό, χαρακτηρίσασαι ώς μίαν καινοτομίαν της πρεσβυτέρας Ρώμης ώς παγκόσμιον σκάνδαλον καί ώς αύθαίρετον καταπάτησιν των θείων καί ιερών Κανόνων; (Ιστορία Μελετίου 16ου αιώνος. Τόμ. 3, σ. 402, παρ. 9), (Έκκλ. Ίστορ. Φιλ. Βαφειάδου 1453-1908 τόμ. Γ’ σελ. 124-125), (Τόμος αγάπης Δοσιθέου σελ. 538), (Κανονικαί Διατάξεις Μ. Χαρτ. Μ. Γεδεών, σελ. 34), (Ιστορία περί Ιεροσολύμων Χρυσ. Παπαδοπούλου τού νύν Αρχιεπισκόπου τού Μακαριωτάτου περί ημερολογίου «Έκκλησ. Κήρυξ Αθηνών» έτος Η’ σελίδες 129, 134, 135, 173, 175, 189, 190, 230), (Πραγματεία Αρχιεπισκόπου Αθηνών περί της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας Μεγάλης Έλλην. Έγκυκλοπ. Μακρή τόμ. Γ’ σελ. 562).

Γ) Διατί o αυτός Μακαριώτατος απεφάνθη ώς θεολόγος καί ιστορικός εις τήν έκθεσιν της προς μελέτην τού ημερολογιακού ζητήματος καταρτισθείσης ύπό τού υπουργείου τών Θρησκευμάτων επιτροπής, ότι ή μονομερής άποδοχή νέου ημερολογίου ύπό της Εκκλησίας τής Ελλάδος αποτελεί λόγον Σχίσματος καί ζημιοϊ σπουδαίως καί τά εθνικά συμφέροντα;

Δ) Διατί έπί Οικ. Πατριάρχου Ιωακείμ τού Γ’ άπασαι αί ορθόδοξοι Έκκλησίαι απέκρουσαν τό Γρηγοριανόν ήμερολόγιον ώς άντορθόδοξον και αντίκανονικόν πρωτοστατούντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου;

Ε) Διατί ό Αρχιεπίσκοπος εις την έορτήν του Πάσχα έρχεται μαζί μας να έορτάση και περιμένει ημάς δύο Κυριακάς, ίνα άνοίξη μαζί μας το Τριώδιον και δεν ξεύρει ποιον Εύαγγέλιον και ποιον Άπόστολον να ανάγνωση κατά τάς δύο ταύτας Κυριακάς, διότι δεν προβλέπει περί τούτων ό Πασχάλιος Κανών;

ΣΤ) Διατί ό Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος απέκρυψε από την Σύνοδον της Ιεραρχίας την διαμαρτυρίαν, ην άπηύθυνεν εις Αυτόν ως έμπνευστήν και πρωτεργάτην της ημερολογιακής καινοτομίας, ό αείμνηστος Πατριάρχης ‘Αλεξαν)ρείας Φώτιος, χαρακτηρίσας αυτήν ως Δογματικώς και Κανονικώς άποκρουστέαν και άπόβλητον;

Ζ) Διατί και με ποιον δικαίωμα ό Μακαριώτατος προέβη εις την έξαφάνισιν της νηστείας των Αγίων Άποστόλων, τούθ’ όπερ γίνεται όταν το Πάσχα κατά το νέον ήμερολόγιον συμπίπτη κατά Μάϊον όπως εφέτος;

Η) Διατί ό Μακαριώτατος και οι οπαδοί του έχωρίσθησαν, παρά την ρητήν άπαγόρευσιν των θείων και ιερών Κανόνων (56^ος της 6^ης Οικ., 19^ος της έν Γάγγρα και 17^ος της έν Λαοδικεία) διά της αποδοχής του νέου ήμερολογίου άπό τους Όρθοδόξους και συνεορτάζουσι μετά των έτεροδόξων τάς έορτάς του Αγίου Δωδεκαημέρου και πάσας τάς ακίνητους τοιαύτας των Αγίων Άποστόλων και της Θεομήτορος;

Θ) Διατί παρέβη ό Μακαριώτατος Αποστολικός και Συνοδικός Διατάξεις, έπενεγκών διά του νέου ημερολογίου μίαν σύγχυσιν εις τον ύπό του Πασχαλίου Κανόνος καθορισθέντα ένιαύσιον Κύκλον των Κυριακών, ούτως ώστε να άγνοή ό ιερεύς όποιον Εύαγγέλιον να ανάγνωση κατά τάς Κυριακάς αϊτινες άφηρέθησαν διά του νέου ημερολογίου μέχρι της ανοίξεως του Τριωδίου, να διαγραφή εκκλησιαστικός ακολουθίας και άλλας να άναβάλη;

Ι) Διατί ό Μακαριώτατος να μη δείξη μίαν άλληλεγγύην, ένα σεβασμόν προς την γνώμην των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών και δή των κατ’ Άνατολάς Πατριαρχών και έξαιρέτως του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, όπερ άπεξένωσε τόσων νεοημερολογιτών προσκυνητών κατά τάς Αγίας ημέρας των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, καθ’ ας έβαπτίζοντο οί προσκυνηταί μετά του Τιμίου Σταυρού εις τον Ίορδάνην ποταμόν;

ΙΑ) Διατί ό Μακαριώτατος περιεφρόνησε την άπόφασιν της Ιεραρχίας, όπως θέση εις έφαρμογήν το νέον ήμερολόγιον, αφού συνεννοηθή πρώτον μετά των λοιπών Όρθοδόξων Εκκλησιών και έν έτος άργότερον άπό της λήψεως της αποφάσεως προς διαφώτισιν και προπαρασκευήν του Όρθοδόξου Ελληνικού λαού;

ΙΒ) Και τελευταϊον διατί ό Μακαριώτατος δεν έσεβάσθη την ύπό την προεδρίαν Αυτού ληφθεϊσαν άπόφασιν της Συνόδου της Ιεραρχίας, ήτις κατεδίκασέ την χρήσιν δύο ημερολογίων ύπό Κανονικών Ιερέων, ως πλήττουσαν εις τά καίρια την θρησκευτικήν και έθνικήν ενότητα του ορθοδόξου λαού άποφανθεϊσα περί τούτου ως εξής: «Ή παραδοχή δύο τυχόν ημερολογίων έστω και αν το έν έξ αυτών θεωρηθή ήμερολόγιον οικονομίας και ανοχής, αποτελεί πλήγμα καιριώτατον κατά της θρησκευτικής και εθνικής ενότητας του λαού. Δεν είνε δυνατόν ή αυτή εορτή να έορτάζηται δίς εντός δεκατριών ήμερων ύπό των αυτών λειτουργών, έφ’ όσον ούτοι ως χριστιανοί και Μέλη της Ελληνικής ορθοδόξου Εκκλησίας είναι υποχρεωμένοι να μετέχουν ψυχικώς άπαξ εις τά της εορτής. Κατά δε την δευτέραν τυχόν επανάληψιν της αυτής εορτής και πανηγύρεως θα έκινδύνευον να λαμβάνουν μέρος μηχανικώς άνευ σεβασμού προς τά τελούμενα, άνευ εσωτερικού θρησκευτικού ψυχισμού. (Βλέπε έγγραφον της τελευταίας Συνόδου της Ιεραρχίας προς τον Πρόεδρον της τότε Κυβερνήσεως).

Ό πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/08/38_07.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

36ο ΜΕΡΟΣ:

Όπως είχαμε υποσχεθεί εις το 17ον μέρος της μελέτης μας, θα συνεχίσουμε με την επομένη Πραγματεία του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου, υπό τον τίτλο “ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ”.

“ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ”
(1ον μέρος)

Απευθυνόμενοι προς τους διανοουμένους ορθοδόξους “Ελληνας, έχομεν ύπ’ όψιν εκείνους έξ αυτών, οίτινες δέν έπαυσαν νά πιστεύωσιν εις τά ιδεώδη της θρησκείας καί της Πατρίδος. Τούτους προτιθέμεθα νά διαφωτίσωμεν περί της σπουδαίας σημασίας, ην ενέχει τό ζήτημα τού Εκκλησιαστικού ήμεολογίου διά τήν όρθοδοξίαν καί τήν Έθνικήν ιδεολογίαν. “Εκαστον “Εθνος έχει καί ίδιον τρόπον του σκέπτεσθαι, τού αισθάνεσθαι καί τού ένεργείν καί ούτω δημιουργείται κατά γενικόν κανόνα τό διασκεπτικόν, τό θυμικόν καί τό βουλητικόν εκάστου έθνους. Προς δημιουργίαν δέ τών τριών τούτων δυνάμεων τών εθνών, ήτοι της σκέψεως, τής συναισθήσεως καί της βουλήσεως, συντελούν λόγοι κλιματολογικοί, κληρονομικοί, ιστορικοί, παιδαγωγικοί.
Διό καί έκαστον “Εθνος αναλόγως τού κλίματος τής γενεαλογίας, τής ίστορίας καί τής παιδαγωγικής του, άνάλογον δημιουργεί θέσιν εν τή εθνική σταδιοδρομία αυτού. “Εκαστον δέ “Εθνος σταδιεύον τόν δίαυλον τής εθνικής ζωής, αναλόγως τών εμφύτων καί επίκτητων προσόντων καί ιδιοτήτων του, άναλογον δημιουργεί καί τόν ίδιον πολιτισμόν. Καί ούτω έχομεν τους διαφόρους πολιτισμούς τών Εθνών, ους δυνάμεθα κατά τους θεμελιώδεις χαρακτήρας αυτών νά συμπτύξωμεν εις δύο· τόν Άνατολικόν καί τόν Δυτικόν πολιτισμόν. Καί τόν μέν Άνατολικόν πολιτισμόν έδημιούργησαν τά “Εθνη τής Ανατολής, τόν δέ Δυτικόν τά “Εθνη τής Δύσεως. Τήν συνισταμένην τού μέν Ανατολικού πολιτισμού άπετέλεσεν ή Ελληνική διάνοια καί ιδεολογία, τού δέ Δυτικού ή Ρωμαϊκή διάνοια καί νομολογία.
Ό Ανατολικός πολιτισμός, λόγω τής ευκρασίας τού κλίματος, τής πατριαρχικής γενεαλογίας καί τής ιστορικής καταγωγής, ως βάσιν έχει τήν ήθικήν ιδέαν τού άτομου καί τής οικογενείας καί τήν προσέγγισιν τού ανθρωπίνου προς τό θείον. Ένώ ό Δυτικός λόγω τής δυσκρατίας τού κλίματος, τής φεουδαρχικής γενεαλογίας καί τής ιστορικής μεγαλομανίας του, ως βάσιν έχει τήν πολιτικήν ιδέαν τού άτομου, τήν Κρατικήν δεσποτείαν καί τήν προσαρμογήν τού θείου προς τό άνθρώπινον.
Τούτου ένεκα, ότε έλθόντος τού πληρώματος τού χρόνου, κατήλθεν ο Χριστός εις τόν κόσμον, ή Ανατολή έχρησίμευσεν ώς τόπος τής Γεννήσεως Αυτού, ώς έχουσα πλησιεστέραν τήν συγγένειαν προς τό θείον, προς ό ήλθεν ο Χριστός νά συμφιλίωση καί νά προσάρμοση τό άνθρώπινον, έφ’ ώ Θεός ων καί άνθρωπίνην προσέλαβε μοφήν καί ύπόστασιν. Ούτω ή θρησκεία τού Χριστού σκοπόν έχουσα νά αναβίβαση τόν άνθρωπον εκ τής γής προς τόν Ούρανόν καί νά συμφιλίωση αυτόν μέ τόν Θεόν καί άπαλλάττουσα τού τυραννικού ζυγού τής αμαρτίας καί τού κακού, νά άνυψώση αυτόν εις τάς ιδεώδεις σφαίρας τής αθανασίας καί τού αγαθού, ένεκολπώθη τόν Άνατολικόν καί δή τόν Έλληνικόν πολιτισμόν, όστις υπέρ πάντα άλλον έφθασε πλησιέστερον προς τόν Θεόν.
Διό καί ή θεία Πρόνοια, ήτις πόρρωθεν προκαταβάλλει τάς άφορμάς τών μεγάλων κοσμοϊστορικών γεγονότων, πρίν ή κατέλθη ό Χριστός εις τόν κόσμον, προελείανε τό έδαφος τής υποδοχής Αυτού διά τής έπικρατήσεως εν τή Ανατολή, ένθα έμελλε νά γεννηθή διά τής Ελληνικής γλώττης καί τού Ελληνικού πολιτισμού όν έσπειρε κατά τήν προσφυά έκφρασιν τού Πλουτάρχου, καθ’ άπασαν τήν έώαν ό δορυκτήτωρ Μέγας Αλέξανδρος. “Οντως μόνον ή λιγυρά καί εύστροφος Ελληνική διάλεκτος καί ή εμβριθής καί φιλοσοφική διάνοια τού “Ελληνος καί ή εύπτερος καί μεγαλόπνους ελληνική φαντασία, ήδύνατο νά άντιληφθή πληρέστερον τό θείον καί ιδεώδες πνεύμα τής Χριστιανίκης θρησκείας καί νά διατύπωση τά ύπερφυή καί θεσπέσια Δόγματα καί τάς μυστηριώδεις αυτής διδασκαλίας. Καθ’ όσον ό κόσμος κατά τήν έποχήν τής γεννήσεως τού Χριστού έκυλίετο εις τόν βόρβορον τών παθών καί τής άκολαοίας καί αν ούτος υπό τήν έπήρειαν τών ακολάστων καί έγωϊστικών παθών δέν έξωμοιώθη τελείως προς τήν τάξιν τών αλόγων κτηνών, τούτο οφείλεται εις τόν Έλληνικόν πολιτισμόν, όστις οσάκις ή ανθρωπότητα εκινδύνευε νά άποκτηνωθή καί άποθηριωθή, συνεκράτει αυτήν εις τά όρια τού ανθρωπισμού καί τού ιδεαλισμού διά μιας ενέσεως καί ενός εμβολιασμού τού ιδεώδους Ελληνικού ορρού. Τούτου ένεκα ό Χριστιανισμός ώς θείος εμβολιασμός τής ανθρωπίνου ψυχής, ίνα μεταγγισθή καί επικρατήση εις αυτήν, έπρεπε νά εύρη ου μόνον πρόσφορον έδαφος, άλλα καί τά κατάλληλα όργανα καί μέσα προς μετάγγισιν αυτού εις πάντα τά “Εθνη, τά καθήμενα εν χώρα καί σκιά θανάτου. Καί ώς τοιαύτα έχρησίμευσαν ή Ελληνική γλώσσα καί Ελληνική διάνοια. Διό καί ότε προσήλθον εις τόν Χριστόν οί πρώτοι “Ελληνες έν Ιερουσαλήμ, άνεφώνησεν ό Κύριος «νύν έδοξάσθη ό υίός τού άνθρωπου», προσημαίνων τήν διά τού Ελληνικού πνεύματος καί τής λιγυράς καί ήδυφθόγγου Ελληνικής γλώσσης, άνάπτυξιν καί διάδοσιν τής χριστιανικής θρησκείας καί τήν θαυματουργικήν έπικράτησιν αυτής άνά τά πέρατα τής γής. Ούτω ό Χριστιανισμός διατυπωθείς διά τής αθανάτου καί λιγυράς Ελληνικής γλώττης καί αναπτυχθείς διά τού φιλοσοφικού ιδεώδους τού ελληνικού πνεύματος, προσηρμόσθη τόσον μετ’ αυτού καί έξοικειώθη, ώστε απετέλεσαν ένα ιδιάζοντα τύπον πολιτισμού, τόν Έλληνοχριστιανικόν λεγόμενον πολιτισμόν, έξ ου έξεμαιεύθη καί έκυοφορήθη ή μεγάλη Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ό Χριστιανισμός ενώ εις τήν Άνατολήν εύρεν οικείον καί φιλικόν τό έδαφος, διότι έπεκράτει έν αύτη τό συγγενές προς τό θείον έλληνικόν πνεύμα, εις τήν Δύσιν τουναντίον εύρε τό έδαφος ού μόνον δυσμενές, άλλα καί πολέμιον. Είναι γνωστοί έκ τής Έκκλησιαστικής ιστορίας οί διωγμοί, ούς ήγειραν κατά τού Χριστιανισμού οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες έν τή Δύσει καί έν αύτη ακόμη τή Ανατολή, άλλα καί ή έπαίσχυντος ήττα, ην υπέστησαν ούτοι ύπό τής θείας δυνάμεως αυτού καί ην ώμολόγησεν ό τελευταίος διώκτης αυτού ό Ιουλιανός ό Παραβάτης άναφωνήσας όταν εδέχθη τό πάρθιον βέλος εις τήν καρδίαν «νενίκηκάς με Ναζωραίε». Καί όταν επεκράτησε διά τής θείας δυνάμεως του έν τή Δύσει ό Χριστιανισμός, άνελθών εις τους θρόνους τών Καισάρων καί περιβληθείς τήν άλουργή πορφύραν τών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, δέν κατώρθωσε νά διαπεράση τήν τετανώδη ψυχήν τής δύσεως καί νά μεταγγίση εις τους κόλπους αυτής τόν χυμόν τής θείας ιδιότητος αυτού, όπως εις τήν ψυχήν τής Ανατολής.
Διό καί ή Δύσις αντελήφθη ώς Εκκλησία βεβαίως καί όχι ώς άτομον, άντελήφθη τόν χριστιανισμόν μάλλον ύπό τήν παιδαγωγικήν καί νομοκρατικήν αυτού ιδιότητα, παρά ύπό τήν θείαν καί έξαγιαστικήν αυτού δύναμιν καί άποστολήν. Τούτου ένεκα εις τήν Δύσιν, ό ανώτατος θρησκευτικός Αρχηγός καί Ποντίφηξ τής Καθολικής εκκλησίας ό Πάπας, ήτο καί Αρχηγός τής Πολιτείας καί διεχειρίζετο άπολυταρχικώς τήν τε θρησκευτικήν καί τήν πολιτικήν έξουσίαν. Ένώ εις τήν Άνατολήν ένθα έπεκράτησεν ή θεία καί ηθική ιδιότης τής χριστιανικής θρησκείας, ό Αρχηγός τής Εκκλησίας είχε καθαρώς πνευματικήν καί ήθικήν έξουσίαν ακολουθών τό Εύαγγελικόν παράγγελμα· «’Απόδοτε τά τού Καίσαρος τω Καίσαρι καί τά τού Θεού τω Θεώ». (Ματθ. 22 21). Εις τήν βασικήν ταύτην διαφοράν τής αντιλήψεως τής χριστιανικής θρησκείας ύπό τής Ανατολικής καί τής Δυτικής Εκκλησίας, οφείλεται ή έπικράτησις εις ταύτην μέν τού πνεύματος τής αίρέσεως καί τής κακοδοξίας, εις έκείνην δέ τού πνεύματος τής συντηρητικότητος καί τής ορθοδοξίας. “Ωστε ή αίρεσις καί ή κακοδοξία έν τή Δυτική Εκκλησία ώς αρχήν καί πηγήν έχει τήν ιδιάζουσαν άντίληψιν αυτής περί τού Χριστιανισμού ώς θρησκείας προωρισμένης νά συμμορφώση τάς ιδέας τού θείου προς τάς ιδέας τού ανθρωπίνου περιεχομένου αυτής καί νά ύποτάξη αύταρχικώς τάς ανθρωπίνους ψυχάς καί τά σώματα ύπό τήν άπολυταρχικήν κυριαρχίαν τού ανωτάτου Ποντίφικος τής Εκκλησίας καί τού ανωτάτου “Αρχοντος τής Πολιτείας τού Πάπα. Ένώ ή συντηρητικότης καί ή ορθοδοξία έν τή Ανατολική Εκκλησία ώς αρχήν καί βάσιν έχει νά προσαρμόση τάς ιδέας τού άνθρωπου προς τάς ιδέας τού Θεού, καί νά ύποτάξη έκουσίως καί ελευθέρως τήν άνθρωπίνην ψυχήν καί τό σώμα ύπό τήν κυριαρχίαν τού θείου καί ύπερκοσμίου πνεύματος τού Χριστού. Εντεύθεν συμβαίνει εις μέν τήν Δυτικήν Έκκλησίαν τό Έκκλησιαστικόν πολίτευμα νά ή άπολυταρχικόν καί Δεσποτικόν, εις δέ τήν ‘Ανατολικήν Έκκλησίαν φιλελεύθερον καί Συνταγματικόν. “Ωστε ό λόγος τής συντηρητικότητος καί τής ορθοδοξίας τής ‘Ανατολικής Εκκλησίας, άφ’ ενός καί τής αιρέσεως καί τής κακοδοξίας τής Δυτικής Εκκλησίας, άφ’ ετέρου, ό απορρέων κατ’ αρχήν έξ αυτής τής διαφόρου άντιλήψεως τού πνεύματος τού Χριστιανισμού ύφ’ έκατέρας τών Έκκλησιών, κέκτηται πολύ μεγάλην σημασίαν καί σπουδαιότητα καθ’ όσον έκ τής υπεροχής ταύτης ή εκείνης τής απόψεως εξαρτάται ή έπικράτησις τής θείας, ή τής άνθρωπίνου ιδιότητος τής χριστιανικής θρησκείας έν τω κόσμω. Τούτου ένεκα ή μέν εκκλησία τής Δύσεως προσπαθεί πάντοτε νά προσαρμόζη τάς θρησκευτικάς διατάξεις καί τάς εκκλησιαστικάς παραδόσεις, εις ας άπεκρυσταλλώθη τό ακραιφνώς όρθόδοξον καί θείον πνεύμα τής Χριστιανικής θρησκείας. Ούτος είναι καί ό λόγος δι’ δν ή μέν Εκκλησία τής Δύσεως θεωρείται καί λέγεται προοδευτική, ή δέ εκκλησία τής Ανατολής συντηρητική καί εφεκτική.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/07/36.html

37ο ΜΕΡΟΣ:

“ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ”
(2ον μέρος)

Βεβαίως άπό απόψεως κοινωνικής κρίνοντες τήν θρησκείαν έχει δίκαιον νά χαρακτηρίζη έκείνην μεν ως προοδευτικήν καί συγχρονισμένην, ταύτην δε ως συντηρητικήν καί άσυγχρόνιστον. ‘Αλλ’ όταν τις Λάβη ύπ’ όψιν τήν θείαν υπόστασιν καί ιδιότητα τής χριστιανικής θρησκείας, τήν μή έπιδεχομένην καμμίαν έξέλιξιν ώς φέρουσαν τήν σφραγίδα τής θείας τελειότητας, απαλλάσσει τότε τήν όρθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν τής αδίκου μομφής τής στασιμότητος καί αποδίδει εις Αυτήν τόν τίτλον τής θείας Άποστολικότητος. Διότι όσον μία Χριστιανική Εκκλησία προσεγγίζει προς τήν αρχαιότητα καί Άποστολικότητα, τόσον ευρίσκεται πλησιέστερον προς τήν θείαν αυτής άλήθειαν, ήτις αποτελεί τήν ακριβή στάθμην καί τήν λυδίαν λίθον τής ορθοδοξίας Αυτής. Τούτου οϋτως έχοντος άπό θρησκευτικής απόψεως προοδευτικοί πρέπει νά λογιζώμεθα ήμείς οι ορθόδοξοι, οίτινες εμμένοντες πιστοί προς τάς αρχαίας Άποστολικάς καί Συνοδικάς Διατάξεις καί τάς σεπτάς εκκλησιαστικός παραδόσεις, ευρισκόμεθα έγγύτερον προς τήν θείαν άλήθειαν τής θρησκείας, ή οί Δυτικοί οίτινες άκολουθούντες τήν προοδευτικήν έξέλιξιν άπεμακρύνθησαν του θείου πνεύματος του χριστιανισμού, εισαγαγόντες νέα ανθρώπινα Δόγματα, ώς τό άλάθητον τού πάπα καί τήν άσπιλον σύλληψιν τής Αγίας ΄Αννης κατά τήν γέννησιν τής Θεοτόκου καί νέας ανθρωπίνους παραδόσεις ώς τά άζυμα, τάς όστιας καί διαφόρους άλλας καινοτομίας. Όθεν εκ τής έπικρατήσεως έν τω χριστιανικώ κόσμω τής ορθοδόξου Ανατολικής εκκλησίας ή τής Δυτικής τής κακοδόξου καί Αιρετικής, θά έξαρτηθή ή έπικράτησις ή του θείου καί ύπερκοσμίου ή του ανθρωπίνου καί κοσμικού περιεχομένου τής χριστιανικής θρησκείας. Τό μέν πρώτον εγγυάται ή συντηρητικότης καί τό ακραιφνώς όρθόδοξον καί θείον πνεύμα τής Ανατολικής Εκκλησίας, τό δέ δεύτερον προμνηστεύεται τό συγχρονισμένον καί έξελικτικόν άλλ’ αιρετικόν καί κακόδοξον πνεύμα τής Δυτικής Εκκλησίας. Κατά ταύτα καί οι διανοούμενοι “Ελληνες δέν πρέπει νά θεωρηθώσι καί έκλαμβάνωσιν ώς οπισθοδρομικούς καί άσυγχρονίστους τους Κληρικούς εκείνους εξ ημών, οίτινες έχονται στερρώς τών έκκλησιαστικών παραδόσεων καί της ορθοδοξίας καί τουναντίον ώς προοδευτικούς καί συγχρονισμένους εκείνους, οίτινες μή πιστεύοντες κατά βάθος εις τήν θείαν ύπόστασιν τής Εκκλησίας καί μή αισθανόμενοι ποσώς τόν άνώτερον παλμόν τής ορθοδοξίας, προσπαθούν διά διαφόρων καινοτομιών νά συγχρονίσωσι καί νά προσαρμόσωσι τάς θρησκευτικάς διατάξεις τής Εκκλησίας προς τάς προοδευτικάς δήθεν αντιλήψεις τής κοινωνίας έπί μειώσει τού θείου κύρους τής ορθοδοξίας. Διότι κατά τήν όρθήν άντίληψιν υπό έποψιν θρησκευτικήν προάγουσι τήν Έκκλησίαν καί λέγονται προοδευτικοί, ουχί οί διά μιας καινότομίας υπό τό πρόσχημα τής εξυπηρετήσεως τής κοινωνίας άπομακρυνόμενοι τής αληθείας καί τής ορθοδοξίας, άλλ’ οί έχόμενοι ταύτης στερρώς καί προσαρμόζοντες τάς σκέψεις καί τάς ενεργείας αυτών προς τό όρθόδοξον πνεύμα τών Αποστολικών καί Συνοδικών Διαταγών. Τό πνεύμα τής θρησκείας καί τής ορθοδοξίας διετύπωσαν οί θείοι Απόστολοι εις τάς Αποστολικάς αυτών διαταγάς καί ανέπτυξαν είτα οί “Αγιοι Θεοφόροι Πατέρες καί άπεκρυστάλλωσεν τό ακραιφνές πνεύμα τής ορθοδοξίας διά Δογματικών Συμβόλων καί τών θείων καί ίερών κανόνων, ους έθέσπισαν εις διαφόρους Συνόδους Τοπικάς καί Οικουμενικός, καταθωρακίσαντες τήν άπαραμείωτον τήρησιν τούτων δι’ άρών. αναθεμάτων καί αφορισμών. Οί θεόπνευστοι Απόστολοι καί οί πνευματέμφοροι Πατέρες τής Εκκλησίας άπηγόρευσαν έπί ποινή αφορισμού καί άναθέματος πάσαν άλλοίωσιν καί τροποποίησιν τών Δογματικών καί λειτουργικών τής Εκκλησίας παραδόσεων, διότι αύται ώς έμπνευσθείσαι υπό τού ‘Αγίου Πνεύματος είναι θείαι καί τέλειαι καί επομένως ανεπίδεκτοι οιασδήποτε μεταβολής καί τροποποιήσεως υπό τού ανθρωπίνου πνεύματος. Καί τούτο, διότι πάσα άλλοίωσις καί τροποποίησις ύπό τού ανθρωπίνου πνεύματος είς τά κατά θείαν έμπνευσιν θεσπιθέντα καί νομοθετηθέντα ύπό τών αγίων καί θεοφόρων πατέρων εις τάς 7 Οικουμενικάς Συνόδους, αποβαίνει πάντοτε προς μείωσιν του θείου κύρους τής θρησκείας, καθ’ όσον δέν δύναται ποτέ τό άνθρώπινον πνεύμα νά επινόηση τι τελειότερον εκείνου όπερ έθεσπίσθη καί ένομοθετήθη κατ έμπνευσιν τού παναγίου πνεύματος.
Διό καί ή Ζη ‘Αγία καί Οικουμενική Σύνοδος, ιδού πώς θωρακίζει τάς εκκλησιαστικάς παραδόσεις.«Μή καινοτομίαν καί άφαίρεσιν ποιήσασθαι τής ευσεβούς έν ύμίν κεκρατηκυίας συνηθείας. Τά γάρ παραδοθέντα έν τή Καθολική Εκκλησία, ούτε προσθήκην, ούτε μείωσιν επιδέχεται. Μεγίστη γάρ τόν προστιθέντα καί τόν άφαιρούντα τιμωρία δεσμοί. Έπικατάρατος γάρ φησίν, ός μετατίθησιν όρια πατέρων αυτού», καί άλλαχού, «ήμείς τους θεσμούς τών Πατέρων φυλάττομεν. Ήμείς τους προστιθέντας ή άφαιρούντας εκ τής Καθολικής Εκκλησίας άναθεματίζομεν»· καί άλλαχού ή αυτή Σύνοδος λέγει: «ήμείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι καί παρά τού ενός πνεύματος λαβόντες χάριν άκαινοτομήτως καί άμειώτως πάντα τά τής Εκκλησίας έφυλάξαμεν». (Ζη Οικουμενική Σύνοδος). “Οθεν κατόπιν πάντων τούτων έρωτώμεν τους διανοουμένους “Ελληνας τους πιστεύοντας καί σεβόμενους τάς σεπτάς παραδόσεις τής ορθοδόξου Εκκλησίας, ποιοί εκ τών Κληρικών είναι πιστοί καί προοδευτικοί εκείνοι, οίτινες προσπαθούσι νά ύποκαταστήσωσι τάς εκκλησιαστικός παραδόσεις καί νά προσαρμόσωσι ταύτας προς τάς εκάστοτε μεταβαλλόμενος κοινωνικάς αντιλήψεις έπί ζημία τής θεοπνευστίας καί τής θείας αυθεντίας αυτών, ή εκείνοι οίτινες σέβονται ταύτας ώς θεοπνεύστους καί διατηρούσιν άκαινοτομήτους καί άπαραμειώτους, ίνα μή θίξωσι τήν θείαν αύθεντίαν αυτών;…..
Διό καί οι ίεράρχαι εκείνοι καί πατριάρχαι ακόμη, οίτινες έκ πόθου ηθέλησαν νά προσεγγίσωσι τήν ορθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν προς τήν Αίρετικήν καί κακόδοξον Δυτικήν, άπεμπολούσι τάς ορθοδόξους παραδόσεις φορώνται ού μόνον ώς μή έχοντες όρθόδοξον συνείδησιν, άλλα καί ώς μή αισθανόμενοι τόν άνώτερον παλμόν τού Ελληνικού πολιτισμού, όστις πάλλει, εις τήν καρδίαν τής ορθοδοξίας. Κατά ταύτα πάς, όστις προδίδει τήν όρθοδοξίαν, προδίδει καί τήν έθνικήν ιδεολογίαν. Συνεπώς καί ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όστις ελαφρά τή συνειδήσει εισήγαγεν έν τή Όρθοδόξω θεία λατρεία τής Αύτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας τό Γρηγοριανόν έορτολόγιον, όπερ έχαρακτήρισαν πανορθόδοξοι Σύνοδοι ώς μίαν καινοτομίαν τής Πρεσβυτέρας Ρώμης, ως παγκόσμιον σκάνδαλον καί ώς αύθαίρετον καταπάτησιν τών θείων καί ίερών Κανόνων καί τών ορθοδόξων εκκλησιαστικών παραδόσεων, ίνα προσεγγίση τήν όρθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν προς τήν Αίρετικήν καί κακόδοξον Δυτικήν Έκκλησίαν, δικαίως αποκαλείται άπεμπολητής ού μόνον τής Όρθοδοξίας άλλα καί τής εθνικής ημών ιδεολογίας, τής συνυφασμένης μετά τής ιδέας τής Όρθοδοξίας. Ποσάκις όντως έπί Βυζαντινής εποχής, ώς καί κατά τόν χρόνον τής στυγερός καί άτεράμνου Τουρκικής δουλείας, ή Καθολική Έκκλησία τής Δύσεως διά τών πολιτικών οργάνων Αυτής, δέν έπεβουλεύθη τήν έθνικήν ημών ιδεολογίαν καί κληρονομίαν καί δέν ήγειρεν ολόκληρους Σταυροφορίας, δι’ ων κατέλαβε καί αυτήν ακόμη τήν βασιλίδα τών πόλεων, τό εύριζον τούτο έθνικόν άγαλίαμα καί κατεσπίλωσε τήν άγνήν καί άμωμον Ιδέαν τής όρθοδοξίας ύπ’ αυτούς τους ούρανίους θόλους τού πανσέπτου ναού τής Αγίας Σοφίας;
Κατόπιν πάντων τούτων έρωτώμεν τους λογίους καί διανοουμένους όρθοδόξους “Ελληνας· ποιοι εξυπηρετούν τήν έθνικήν ενότητα καί ιδεολογίαν, οι Ιεράρχαι εκείνοι, οίτινες διά τού Παπικού εορτολογίου, ού μόνον διέσπασαν τήν καθόλου ενότητα τών Όρθοδόξων Εκκλησιών, άλλα καί διήρεσαν τους ορθοδόξους χριστιανούς εις δύο ημερολογιακός μερίδας, ή ήμείς οίτινες προσπαθούμεν νά άρωμεν τό αίτιον τής διαιρέσεως διά τής επαναφοράς τού πατρίου καί ορθοδόξου εορτολογίου καί προς άναστήλωσιν τού ορθοδόξου χριστεπωνύμου πληρώματος τής Ελληνικής Εκκλησίας; ‘Άς μή παρασύρωνται οί διανοούμενοι καί λόγιοι “Ελληνες άπό τάς ψευδείς καί ασυνείδητους διακηρύσεις του Μακαριωτάτου, ότι τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον δέν έχει καμμίαν σχέσιν μέ τήν όρθοδοξίαν καί τήν έθνικήν ιδεολογίαν, διότι ό ίδιος, ώς θεολόγος καί ιστορικός ώμολόγησεν ότι τούτο έχει τόσω σοβαράν έκκλησιαστικήν σημασίαν, ώστε ή μονομερής τούτου μεταβολή αποτελεί λόγον Έκκλησιαστικού Σχίσματος καί ζημιοί σπουδαίως καί τά Εθνικά συμφέροντα. Καί προς περισσοτέραν πίστωσιν τών λεγομένων ύφ’ ημών παραθέτομεν τήν γνωμοδότησιν τής προς μελέτην τού Εκκλησιαστικού ημερολογίου διορισθείσης ειδικής Επιτροπής, ης Μέλος ετύγχανε καί ό τότε θεολόγος Καθηγητής τού Εθνικού Πανεπιστημίου, καί νύν Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. «Λαβόντες ύπ’ όψιν, ότι ή Εκκλησία τής Έλλάδος ώς καί αί λοιπαί ορθόδοξοι Αυτοκέφαλοι Έκκλησίαι, αν καί ανεξάρτητοι εσωτερικώς είναι όμως στενώς συνδεδεμένοι προς άλλήλας καί ηνωμέναι διά τής Αρχής τής πνευματικής ενότητας τής Εκκλησίας, άποτελούσαι μίαν καί μόνην τήν όρθόδοξον Έκκλησίαν καί συνεπώς ουδεμία τούτων δύναται νά χωρισθή τών λοιπών καί άποδεχθή νέον ήμερολόγιον χωρίς νά καταστή Σχισματική απέναντι τών άλλων. “Οθεν καί ή Εκκλησία τής Έλλάδος, όπως μετάβάλη τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον είναι άπαραίτητον καί οφείλει, ίνα μή άποσχισθή τών λοιπών όρθοδόξων Εκκλησιών καί τούθ’ όπερ ού μόνον τήν ενότητα καί άρμονίαν τής ορθοδόξου Εκκλησίας θέλει καταστρέψει καί τήν δύναμιν αυτής μειώσει, άλλα καί άπό Εθνικής απόψεως είναι άσύμφορον καί έπιζήμιον». Συνεπεία δέ τής γνωμοδοτήσεως ταύτης εξεδόθη καί έπί Βασιλέως Γεωργίου τού Βου καί τό Βασιλικόν Διάταγμα τής 18ης Ιανουαρίου 1923, δι’ ου αναγνωρίζεται μέν τό νέον ήμερολόγιον διά τήν Πολιτείαν, άλλα διά τήν Έκκλησίαν αναγνωρίζεται τό ανέκαθεν καθιερωμένον Ίουλιανόν ήμερολόγιον.
Τούτων, ούτως εχόντων επαφίεται είς τήν εύθυδικίαν των λογίων καί διανοουμένων Ελλήνων νά κρίνωσι, άφ’ ενός μέν τήν στάσιν καί τήν πολιτείαν τού Μακαριωτάτου, όστις άνευ ουδεμιάς σπουδαίας ανάγκης καί σοβαρού έκκλησιαστικού καί εθνικού λόγου εισήγαγε τό παπικόν έορτολόγιον έν τή Εκκλησία προς σκανδαλισμόν καί διαίρεσιν τών Όρθοδόξων Ελλήνων, άνοίξας ούτω μίαν πυορροούσαν πληγήν εις τήν καρδίαν τής Ελληνικής Έκκλησίας καί άφ’ έτερου τήν στάσιν καί τήν πολιτείαν ημών, οίτινες άγωνιζόμεθα, ϊνα άρωμεν τό αίτιον τού σκανδάλου καί τής διαιρέσεως, έπαναφέροντες τό όρθόδοξον έορτολόγιον προς άναστήλωσιν τής όρθοδοξίας καί ένωσιν παντός τού ορθοδόξου Χριστεπωνύμου πληρώματος τής Εκκλησίας.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/08/37.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

34ο ΜΕΡΟΣ:

«Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας»

(Ζ΄ ΜΕΡΟΣ)

Δυστυχώς εις τήν ήμερολογιακήν καινοτομίαν ήτις έκ βάθρων διέσεισεν έν τη συνειδήσει του Όρθόδοξου Χριστιανικού κόσμου τό κύρος καί τήν αύθεντίαν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δσω καί αν φαίνηται τούτο έχον τήν πρωτοβουλίαν ό κύριος όμως μοχλός καί πρωτεργάτης αυτής τυγχάνει ό Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ως έφθην ειπών.
Βεβαίως δεν θέλομεν με τούτο νά άπαλλάξωμεν πάσης προσωπικής ευθύνης καί τήν Σύνοδον τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, ήτις μνήμων τών συντηρητικών τού Πατριαρχείου άρχων, καί τής ηθικής δυνάμεως καί πνευματικής επιρροής τούτου έπί τών Εκκλησιαστικών ζητημάτων, ώφειλεν αντί νά ρυμουλκηθή υπό τών μεταρρυθμιστικών σχεδίων τού Μακαριωτάτου νά έπιβάλη εις αυτόν τό κύρος τό Πατριαρχικόν καί τήν αύθεντικήν αυτής γνώμην εις τό ζήτημα τό ήμερολογιακόν. Διό καί έφ’ όσον ή Σύνοδος προέβη καθ’ ύπέρβασιν τών ορίων τής δικαιοδοσίας Αυτής, έστω καί παραπεισθείσης υπό του Μακαριωτάτου, υπέχει καί Αύτη εύθύνην προσωπικήν διά τήν καινοτομίαν τήν ήμερολογιακήν.
ΑΛΛά μήπως ό Μακαριώτατος εις τό ζήτημα τούτο δεν παρέπεισε καί δέν έξεβίασε καί τήν Ίεραρχίαν τής Ελλάδος άποκρύψας σκοπίμως, καίπερ προκληθείς κατά τήν συνεδρίαν τής 17ης Δεκεμβρίου 1924, υπό τού Άγίου Δημητριάδος κ. Γερμανού, νά ανακοίνωση τάς αρνητικάς απαντήσεις τών Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, τής Σερβίας καί τής Ρουμανίας, ίνα παρασύρη τήν Ίεραρχίαν εις τό πραξικόπημα τής ήμερολογιακής μεταβολής καί καταστήση καί ταύτην άλληλέγγυον καί συνυπεύθυνον μετ Αυτού;
Μήπως ούτος προς έπιτυχίαν τών μεταρρυθμιστικών σχεδίων του δέν έφθασεν εις τοιούτον ασυνειδησίας σημείον ώστε εις τήν Σύνοδον τής Ιεραρχίας κατ Όκτώβριον τού 1933, καθ’ ην κατηγγέλθη ύπό τών Ιεραρχών Δημητριάδος, Κασσανδρείας, Δράμας, καί Δρυϊνουπόλεως ή ημερολογιακή καινοτομία, ως αντικείμενη προς αποφάσεις Πανορθοδόξων Συνόδων νά ψευσθή έν γνώσει, βεβαιώσας ως ιστορικός τήν Ίεραρχίαν ότι καμμία Σύνοδος δέν κατεδίκασε τό Γρηγ. ήμερολόγιον ένώ διά τής ιδίας αυτού υπογραφής βέβαιοι τό εναντίον εις μίαν μεγάλην πραγματείαν του περί τής Εκκλησίας τής ‘Αλεξανδρείας, δημοσιευθείσαν είς τήν Μεγάλην Έλληνικήν Έγκυκλοπαίδειαν Μακρή, (Τόμος Γ’ σελ. 562)…
Ή κατ’ άνοχήν όμως παραδοχή τού νέου ημερολογίου ύπό τής Ιεραρχίας τής Ελλάδος αφορά ταύτην ως πρόσωπα καί ουχί ως εκπροσωπούσαν τήν έννοιαν τής Εκκλησίας, συνερχομένην εις Σύνοδον καί έν Άγίω πνεύματι άποφαινομένην κατά τά θέσμια τής Όρθοδόξου Εκκλησίας. Ευτυχώς ότι ό γράφων καί οί συναγωνισταί του Δημητριάδος καί Ζακύνθου δέν συγκατελέγοντο εις τήν πλειοψηφίαν τής Ιεραρχίας τής έξουσιοδοτησάσης τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον διά τήν έφαρμογήν τού νέου ημερολογίου.
Ιδού διατί τό διάβημα ημών προβάντων εις τήν άποκήρυξιν τής Ιεραρχίας διά τό τόλμημα τής ημερολογιακής καινοτομίας, δέν δύναται νά χαρακτηρισθή ώς ανταρσία κατά τής Εκκλησίας τού Οικουμενικού Πατριαρχείου καί τής Ελλάδος, ώς καί προηγουμένως είπομεν, άλλ’ ώς άποκήρυξις μιας άντικανονικής αποφάσεως τής Συνόδου άντιστρατευομένης προς τους ιερούς Κανόνας καί τάς σεπτάς παραδόσεις τής Εκκλησίας. Παρ όλα όμως ταύτα ή Διοικούσα Σύνοδος, καίπερ άποκηρυχθείσα υφ ημών δι επίσημου έγγραφου ως Σχίσματική, προέβη όλως άναρμοδίως νά δικάση ημάς, ώς εγείροντας δήθεν πτέρναν κατά της Εκκλησίας καί νά καταδικάση ημάς μή υπαγόμενους πλέον ύπό τήν δικαιοδοσίαν καί τήν δοσιδικίαν Αυτής εις καθαίρεσιν, εις ύποβιβασμόν, εις τήν τάξιν τών Μοναχών καί πενταετή σωματικόν περιορισμόν εις διαφόρους Μονάς. Τού λόγου ενταύθα γενομένου ας μοί επιτραπή καί ή ανασκευή τής αποφάσεως ταύτης. Ή άπόφασις αύτη έστηρίχθη έπί όλως εσφαλμένως βάσεως, ην, όταν τις άρη, πίπτει άφ’ εαυτής ή ισχύς καί τό κύρος αυτής, μή δυναμένη έπ’ ουδεμιάς άλλης βάσεως νά στηριχθή.
Τό δίκασαν ημάς Συνοδικόν Δικαστήριον έκ τού υποβληθέντος τη Διοικούση Συνόδω άποκηρυκτικού ημών εγγράφου, κακώς ήγαγε τό συμπέρασμα, ότι ήμείς έπαναστατήσαμεν κατ’ Αυτής πειραθέντες δι’ επαναστατικών δήθεν προκηρύξεων νά έξεγείρωμεν τόν Κλήρον καί τόν λαόν κατά τής Εκκλησίας.
Αέγομεν δέ κακώς καί εσφαλμένως ίνα μή είπωμεν έπί κακοβούλω προθέσει, διότι τό Συνοδικόν Δικαστήριον άνιί νά εξέταση, νά κρίνη καί νά άνασκευάση δι’έπιχειρημάτων τους Εκκλησιαστικούς καί Κανονικούς λόγους, δι’ ων ήμείς δικαιολογούμεν και κατωχυρούμεν τήν άποκήρυξιν τής Διοικούσης Συνόδου ώς Σχισματικής, παρέρχεται τούτους διά τελείας σιγής διότι είναι άνεπίδεκτοι ανασκευής, καί επιλαμβάνεται ώς σανίδα σωτηρίας τήν άνταρσίαν δήθεν κατά τής Εκκλησίας καί τό Σχίσμα Αυτής, όπερ δημιουργηθέν ύπό τής Ιεραρχίας διά τής εισαγωγής τού Παπικού ημερολογίου, μάτην πειράται νά άποδώση εις ημάς έπιδιώξαντες ακριβώς διά τής επαναφοράς τού όρθοδόξου εορτολογίου τήν ειρήνευσιν τής Εκκλησίας, καί τήν ένωσιν τών διαιρεθέντων χριστιανών έν τω έδάφει τών Εκκλησιαστικών παραδόσεων ημών. Τοσούτω δέ μάλλον ώφειλεν ή Διοικούσα Σύνοδος καί τό δίκασαν ημάς Συνοδικόν Δικαστήριον νά λάβη ύπ’ όψιν τά εκκλησιαστικά καί Κανονικά επιχειρήματα έφ’ ων έστηρίξαμεν τήν άποκήρυξιν καί τήν άπόσχισιν Αυτής, όσω έν τω τέλει τού άποκηρυκτικού ημών έγγραφου έξεφράζομεν καί τήν ελπίδα ότι ή Διοικούσα Σύνοδος σταθμίζουσα τάς σοβαράς εύθύνας ας υπέχει Αύτη ενώπιον Θεού καί Εκκλησίας διά τό τόλμημα τής ημερολογιακής καινοτομίας, θά εύδοκήση νά άρη τό συνεπεία ταύτης προκληθέν Σχίσμα τών χριστιανών προς ένωσιν αυτών.
Διό καί ήμείς, όσω καί αν δέν έλπίζωμεν άπό τήν Διοικούσαν Σύνοδον νά άρη έκ τού περιβόλου τής Εκκλησίας τό αίτιον τού σκανδάλου καί τού Σχίσματος τού όρθοδόξου χριστεπωνύμου ποιμνίου, όσω καί άν άποκηρύπωμεν Αυτήν, ώς άποτειχισθείσαν έκ τού καθολικού κορμού τής ορθοδοξίας διά τής ημερολογιακής καινοτομίας, ούχ’ ήττον άφήσαμεν δι’ Αυτήν καί μίαν θύραν άνοικτήν διά τήν προσέγγισιν καί συνεννόησιν μεθ’ ημών προς ειρήνευσιν καί άποσόβησιν τών όλεθρίων συνεπειών τού Σχίσματος. ‘Αλλ’ ή Διοικούσα Σύνοδος αντί νά μελετήση σοβαρώς τό έγγραφον ημών, δι’ ου άπεκηρύττομεν αυτήν διά τήν πλάνην τήν ήμερολογιακήν καί διαβεβαίωση ημάς περί τών αγνών καί ειλικρινών Αυτής διαθέσεων προς συνεννόησιν έστω καί προς διαφώτισιν ημών έπί τω τέλει, όχι πλέον νά μή έπισημοποιηθή τό Σχίσμα δι’ ημών άλλα νά άρθή τελείως τούτο δι’ ημών, έξευρισκομένης άπό κοινής συσκέψεως καί συνεννοήσεως μιας λύσεως τού ζητήματος ίκανοποιούσης τήν έννοιαν τής ορθοδοξίας τής Εκκλησίας καί διααωζούσης τήν άξιοπρέπειαν τής Ιεραρχίας, έθεώρησε καλόν νά περιφρόνηση ημάς διά τής σιωπής καί νά κηρύξη ύποδίκους ενώπιον Συνοδικού Δικαστηρίου.
Διό καί ότε είδομεν ότι ή Διοικούσα Σύνοδος ού μόνον δέν ηθέλησε νά κόμη χρήσιν τών μέσων τού ειρηνικού συμβιβασμού τοσούτω μάλλον όσω ήμεϊς άπεφύγαμεν νά προβώμεν έπί δεκαήμερον εις λειτουργικήν τίνα πράξιν, ϊνα μή άποκλείσωμεν τήν ελπίδα τής ειρηνικής διευθετήσεως τού ζητήματος, άλλα καί προέβη άνευ ουδεμιάς προηγουμένως νομίμου διαδικασίας εις τήν παύσιν έκ τών θρόνων αυτών τού Δημητριάδος καί τού Ζακύνθου, καί τόν διορισμόν Τοποτηρητών έν ταϊς έπαρχίαις αυτών, συνηγάγομεν πλέον τό λογικόν συμπέρασμα ότι ή Διοικούσα Σύνοδος, άποκλείσασα πάσαν ελπίδα συνεννοήσεως, ανεγνώρισε διά τής πράξεως αυτής ταύτης τήν ύφ’ ημών γενομένην άποκήρυξιν Αυτής καί άπόσχισιν ημών έκ τής Εκκλησίας.Έν τη περιπτώσει ταύτη έθεωρήσαμεν ήμείς αυτούς ελευθέρους νά ένεργήσωμεν διά τήν Έκκλησίαν τών άκολουθούντων τό πάτριον έορτολόγιον έπί κεφαλής τής οποίας έτάχθημεν, πάν, ό,τι άπητείτο διά τήν όργάνωσιν αυτής. Καί έκ τών πρώτων έθεωρήσαμεν καλόν νά απαρτίσωμεν τήν Σύνοδον τής Εκκλησίας τών παλαιοημερολογιτών καί νά συμπληρώσωμεν τά Μέλη Αυτής, προβάντες καθ’ ό είχομεν καθήκον καί δικαίωμα έκ τών Συνοδικών Διατάξεων καί τών ίερών Κανόνων είς ψήφισιν καί χειροτονίαν τεσσάρων νέων Επισκόπων διά τήν πλήρωσιν τών θρησκευτικών αναγκών τού ποιμνίου τής Εκκλησίας ήμών.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/07/34.html

35ο ΜΕΡΟΣ:

«Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας»

(Η΄ ΜΕΡΟΣ)

Ή άπόφασις του Συνοδικού Δικαστηρίου τυγχάνει καθαρόν άπαύγασμα προσωπικής έχθρας καί έμπαθείας των ίεροδικαστών προς ίκανοποίησιν της οποίας δεν ώκνησαν, ουδέ όρρώδησαν νά καταπατήσωσιν ου μόνον τόν Καταστατικόν της Εκκλησίας νόμον, καί τους θείους καί ιερούς Κανόνας, αλλά καί αυτό τό Σύνταγμα. Τήν Καλογηρικήν ταύτην έμπάθειαν μή δυνάμενος νά φαντασθή ό διάσημος Καθηγητής τού Εκκλησιαστικού Δικαίου εν τω Έθνικώ Πανεπιστήμιω κύριος Κ. Ράλλης έχαρακτήρισε τήν άπόφασιν ταύτην τού Συνοδικού Δικαστηρίου ώς Κλασσικήν άμάθειαν των Δικαστών….
….Τήν Χριστιανικήν έν γένει κοινωνίαν καί πάντοτε, μεν, άλλα κυρίως κατά τήν μεταπολεμικήν ταύτην έποχήν τής ηθικής έκλύσεως καί διαφθοράς, λυμαίνονται διάφοροι οργανώσεις καί έταιρείαι κρύφιαί τε καί φανεραί, αίτινες υπό τό πρόσχημα τής κοινωνικής άλληλεγγύης τής προόδου, καί τής ελευθερίας, προσπαθούσι διά θεμιτών καί άθεμίτων μέσων νά προσεταιρισθώσιν αυτήν καί νά καταστήσωσιν όργανον τών καταχθονίων καί εγωιστικών αυτών σχεδίων καί σκοπών. “Απασαι αύται αί οργανώσεις καί έταιρείαι όρμώνται άπό εγωιστικά καί υλικά ελατήρια καί προς ένα καί τόν αυτόν κατευθύνονται στόχον, πώς δηλότι προς έπιτυχίαν τών κατάχθονίων αυτών σκοπών νά έκμεταλλευθώσι τάς μάζας τών λαών ας βαυκαλίζουσι καί διαβοκολούσι μέ διάφορα προσχήματα καί δελεάσματα.
Αί καταχθόνιοι καί Σατανικαί αύται οργανώσεις έπεξέτειναν τούς δρακτικούς καί δηλητηριώδεις πλοκάμους αυτών εις άπασαν τήν Χριστιανικήν Εύρώπην καί ώς κύριον καί μοναδικόν αυτών σκοπόν έχουσι νά καταρρίψωσιν, ένθεν μέν τό βασίλειον τών Χριστιανικών ιδεών, ένθεν δέ τήν στρατιωτικήν δύναμιν τών Κρατών, ίνα ούτω αύται, έχουσαι εις χείρας αυτών τόν τύπον καί τόν χρυσόν δυνηθώσιν εις τό τέλος νά κυριαρχήσωσι τής Ευρώπης διά τής υλικής δυνάμεως αυτών….
Δυστυχώς ούκ’ ολίγος αριθμός έκ τού επιστημονικού καί διανοουμένου κόσμου τής Ελλάδος έπιλήσμων γενόμενος τών Εκκλησιαστικών καί Εθνικών αυτού παραδόσεων προσεταιρίσθη τάς όθνείας καί αντιχριστιανικάς θεωρίας τών μυστικών τούτων εταιρειών καί γίνεται άνεπιγνώτως όργανον αυτών προς καταπολέμησιν τών χριστιανικών καί εθνικών ιδεωδών! Έγκατέλιπον ούτοι τήν χριστιανικήν όρθόδοξον θρησκείαν, ήτις ώς ίδρυμα θείον άπαυγάζει όντως θεσπέσιον μεγαλείον εις τε τό δογματικόν καί ηθικόν περιεχόμενον τής διδασκαλίας αυτής, ώς καί εις τάς θαυμασίας καί μεγαλοπρεπείς έκκλησιαστικάς τελετάς καί μυσταγωγίας καί ήσπάσθησαν τά χρεωκοπήσαντα δόγματα καί τάς γελοίας τελετάς τάς έν κρύπτω καί παραβύστω τελούμενος εις τάς διαφόρους στοάς. Τά μυστικά αυτών καί ανομολόγητα Δόγματα, συγκρινόμενα προς τά φανερά καί θεσπέσια δόγματα τής χριστιανικής θρησκείας άποτελούσιν όντως μίαν παρωδίαν καί παράκρουσιν διά τήν Έλληνικήν διάνοιαν καί ψυχήν. Εντεύθεν καί ή λυσσαλέα άντίδρασις, ην συνηντήσαμεν έκ μέρους τής έπισήμου Εκκλησίας καί τής πολιτείας τής ανωτάτης εκπαιδεύσεως τών έμποροβιομηχανικών καί χρηματιστικών κύκλων, όπως άναστηλώσωμεν τήν όρθοδοξίαν ην άπεμπόλησεν ό Μακαριώτατος, εισαγαγών έν τή Εκκλησία όθνείας καί άντορθοδόξους παραδόσεις καί συνηθείας.
Διά τού αγώνος τούτου έσκοπούμεν συγχρόνως καί όπως άποκαθάρωμεν τόν Ελληνικόν Κλήρον άπό τά φαύλα καί ανήθικα στοιχεία άτινα εισεχώρησαν εις τόν περίβολον τής Ελληνικής Εκκλησίας, υπό τήν προστασίαν τού προκαθημένου, καί νά παράσχωμεν συνάμα καί εις τόν ακραιφνή Όρθόδοξον Ελληνικόν Λαόν, έν έναυσμα διά τήν έκκλησιαστικήν άναγέννησιν καί έθνικήν αυτού έξανάστασιν….
Οί κύκλοι ούτοι προσποιούμενοι τόν συγχρονισμένον καί τόν μεμορφωμένον, τό ζήτημα τού ημερολογίου, έθεώρησαν καθαρώς ώς ζήτημα χρονικόν καί άστρονομικόν, έφ’ ω καί έσπευσαν νά ταχθώσι μέ τό νέον τό επιστημονικώς δήθεν τελειότερον καί τούς μέν καινοτόμους Αρχιερείς νά έκθειάσωσιν ώς συγχρονισμένους καί προοδευτικούς, ημάς δέ νά καυτηριάσωσιν ώς άσυγχρονίστους καί οπισθοδρομικούς. Μάτην προσεπαθήσαμεν νά πείσωμεν αυτούς δι’όσων έξετυπώσαμεν καί εις τόν ήμερήσιον τύπον έδημοσιεύσαμεν, ότι τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον δεν σκοπει νά καθορίση επιστημονικώς τήν άκριβείαν τού χρόνου τούθ’ όπερ είναι έργον τών αστρονόμων καί τών μαθηματικών, άλλά νά χρησιμεύση ώς εις ενωτικός κρίκος διά τόν ταύτόχρονον κάι όμοιόμορφον έορτασμόν τών διαφόρων εορτών ύφ’ όλων τών Εκκλησιών καί ώς αλάνθαστος πυξίς τής Όρθοδόξου Θείας Λατρείας δι’ όλας τάς Εκκλησίας….
Όθεν επανερχόμενοι εις τήν κεντρικήν ημών ιδέαν λέγομεν ότι αιτία όλης αυτής τής Εκκλησιαστικής Πολιτικής καί Κοινωνικής ακαταστασίας καί άθλιοτητος, είναι αί καταχθόνιοι αύται οργανώσεις αϊτινες άπό ετών δρώσαι καί έν Ελλάδι, έξέτειναν τούς δηλητηριώδεις πλοκάμους αυτών εις τάς ανωτέρας καί κατωτέρας κοινωνικάς τάξεις, υπό τό έμβλημα τού Τεκτονισμού διά τάς πρώτας, υπό τό δέλεαρ δέ τού Κομμουνισμού διά τάς δευτέρας….
Βεβαίως ή άντίδρασις ην συνηντήσαμεν ήμείς οί Ίεράρχαι διά τήν άνόρθωσιν τής Εκκλησίας έκ μέρους τών προαιωνίων έχθρων τής ορθοδοξίας είναι έν προμήνυμα τής αντιδράσεως ην θά συναντήσωσιν οι πολιτικοί ήγέται, οι μέλλοντες νά άναπετάσωσι τό ένδοξον λάβαρον τής Εθνικής αναγεννήσεως έκ μέρους τών παγκοσμίων τούτων συνωμοτών τών πνευματικών ιδεών καί τού Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. ‘Αλλ’ ούτοι δεν πρέπει νά δειλιάσωσιν εις τήν πρώτην άντίξοον περίστασιν καί νά έγκαταλίψωσι τόν άναπλαστικόν καί έθνικόν αγώνα. Ούτοι έχοντες παράδειγμα ημάς τούς Αρχιερείς τούς μή όκνήσαντας καί περί τάς δυσμάς τού βίου νά άντιμετωπίσωμεν εύσθενώς καί μεγαλοψύχως καί αυτήν τήν έξορίαν χάριν τής πίστεως καί τής όρθοδοξίας, ας δείξωσι καί ούτοι ύπομονήν καί έγκαρτέρησιν εις τόν αγώνα καί ας μή διστάσωσι μηδέ απορριγήσωσι εν έσχατη ανάγκη να προσφερωσι και αυτήν την ζωήν των ως καλλιέρημα σεπτόν εις τόν ιερόν τής εθνικής αναγεννήσεως βωμόν….
“Αν δέ επιχείρηση τις καί μίαν ακριβή στατιστικήν τής Ελληνικής κοινωνίας θά εύρη ουκ ολίγους Τέκτονας καί Κομμουνιστάς μεταξύ τών ανωτέρων καί τών κατωτέρων στρωμάτων αυτής. ‘Όθεν μέ μίαν τοιαύτην Έκκλησιαστικήν Κρατικήν καί Κοινωνικήν κατάστασιν πάσα προσπάθεια μονομερής προς έξυγίανσιν καί άνύψωσιν τής Πολιτείας καί τής Εκκλησίας αποβαίνει αδύνατος έάν μή προηγουμένως καθαρθή ό εθνικός καί πολιτικός ορίζων άπό τά ζοφερά καί απαίσια καρκινώματα τού Τεκτονισμού καί τού Κομμουνισμού, τών δύο τούτων φονικών και ειδεχθών όψεων ύφ’ας έμφανίζονται αί καταχθόνιαι αύται Όργανώσεις αί άπειλούσαι τόν άθάνατον Έλληνισμόν, όστις καί έν μέσω τών εθνικών κατακλυσμών ώς ασκός έπέπλευσεν έπί τών τρικυμιωδών ώκεανών χάρις εις τήν ζωτικότητα καί τό σθένος τό ηθικόν, όπερ ήρύετο ούτος άπό τήν άκένωτον πηγήν τών Εκκλησιαστικών παραδόσεων καί τών Εθνικών ιδεωδών….
Μέ τήν άκράδαντον ταύτην πίστιν καί τήν γλυκεράν ελπίδα τερματίζω τήν παρούσαν πραγματείαν ευχόμενος όπως Κύριος ό θεός φωτίζη καί ένισχύη τούς αγωνιζόμενους υπέρ τής αναστηλώσεως τών Εκκλησιαστικών καί Εθνικών παραδόσεων, έπιβραβεύων τήν νίκην εις αυτούς προς δόξαν Χριστού καί διαιώνισιν τού αθανάτου κλέους τού Ελληνισμού.

Έγγραφον έν τή Ί.Μονή Αγίου Διονυσίου (τόπος εξορίας του ιδίου) 1/14 Ιουλίου 1935

ο ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/07/34_30.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

«Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας»

(ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ)

Η μεταβολή τού Εκκλησιαστικού ημερολογίου εκτός τού ότι στερείται πανορθοδόξου κύρους, ως μή γενομένη δι’ οικουμενικής Συνόδου, στερείται καί τού Εκκλησιαστικού κύρους τού θρόνου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, διότι αύτη δεν έγένετο ύφ’ όλης τής Ιεραρχίας συνερχομένης εις Σύνοδον καί εν Άγίω πνεύματι αποφαινομένης κατά τά θέσμια τής Όρθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Διό καί τήν εύθύνην τής καινοτομίας ταύτης απέναντι των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών τών ισταμένων επί τού εδάφους τών 7 Οικουμενικών Συνόδων υπέχει ουχί τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον, τό άκαθαίρετον τούτο πύργωμα καί ή στάθμη τής ορθοδοξίας, άλλ η δωδεκαμελής Σύνοδος προσωπικώς, ως υπερβάσα τά όρια τής δικαιοδοσίας Αυτής. Το ότι δέ κατόπιν οί Ίεράρχαι τού Οικουμενικού θρόνου, ευρεθέντες πρό τετελεσμένου γεγονότος έδέχθησαν τήν Έκκλησιαστικήν ταύτην μεταβολήν κατ οικονομίαν διά τήν χαλεπότητα τών καιρών ους διήρχετο ό οικουμενικός θρόνος καί ύπό ύποφύλαξιν, όπως έν ευκαιρία συνερχόμενοι εις Σύνοδον ύπό τήν προεδρίαν τού Πατριάρχου, άσκήσωσι τόν έλεγχον καί διατυπώσωσιν εγκύρως τήν έπί τού ζητήματος τούτου γνώμην των, τούτο δέν δύναται νά προσδώση κύρος Έκκλησιαστικόν εις τήν άντικανονικήν τής Ιεράς Συνόδου πράξιν.
Παρασιωπώ δ’ ότι τινές τών Αρχιερέων τού θρόνου, έν οίς ό Τραπεζούντος Χρύσανθος, ό Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, ό Κασσανδρείας Ειρηναίος, ό Ίωαννίνων Σπυρίδων, ό Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος, καί ό ‘Ελευθερουπόλεως Σωφρόνιος ίσως καί άλλοι, γράψαντες αυθορμήτως έφέστησαν τήν προσοχήν τής Συνόδου έπί τού σοβαρού τούτου ζητήματος, ου η μονομερής καί αντικανονική λύσις θά είχε δυσάρεστους συνεπείας διά τήν είρήνην της καθόλου Εκκλησίας.
Τούτων πάντων ένεκα λίαν ευλόγως καί δικαίως ως εξωδίκως έπληροφορήθημεν καί ό Σέρβιος Μητροπολίτης ό Σεβασμιώτατος ‘Αχριδών Νικόλαος κατά τάς ανεπισήμους συζητήσεις κατά τήν προσύνοδον τού Αγίου ΄Ορους διά τήν ήμερολογιακήν ταύτην καινοτομίαν, κατέστησε υπευθύνους ουχί τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον τό προαιώνιον τούτο “Αλκαρ τής ορθοδοξίας καί τήν Έλληνικήν Έκκλησίαν, αλλά τόν Πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην καί τόν Άρχιεπίσκοπον Αθηνών Χρυσόστομον Παπαδόπουλον.
Ήμεϊς δέ κατά δεύτερον λόγον καί ύπό ελαφρυντικός περιστάσεις θεωρούμεν συνυπεύθυνους καί τάς παραπεισθείσας ύπό τού Μακαριωτάτου Συνόδους τόσω τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσω καί τής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας τής Ελλάδος προσωπικώς, αίτινες ώφειλον νά μή παραπεισθώσι…
Διό καί ήμείς προβάντες εις τήν άποκήρυξιν τού Μακαριωτάτου καί τών Συνοδικών Αρχιερέων, έκηρύξαμεν τούτους Σχισματικούς ως πρόσωπα καί όχι ώς εκπροσώπους τής εννοίας τής Εκκλησίας. Καί τούτο έπράξαμεν δικαίως καί καθ’ ίεράν όφειλήν, ίνα προασπίσωμεν τήν Όρθοδοξίαν τού Οικουμενικού Πατριαρχείου καί τής Ελληνικής Εκκλησίας έξ ενδεχομένου φόβου καί κινδύνου νά άποδοθή εις Αύτάς ή ευθύνη τού Εκκλησιαστικού τούτου πραξικοπήματος καί νά κηρυχθώσιν Αύται έν μελλούση Οικουμενική Συνόδω Σχισματικαί ύπό τών λοιπών Όρθοδόξων Εκκλησιών, τών έχομένων στερρώς τού Όρθοδόξου εορτολογίου.
Τόν φόβον τούτον τού μέλλοντος Σχίσματος εκφράζει καί εις εκ των διαπρεπών Ιεραρχών τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, ό Κασσανδρείας Ειρηναιος εις έν έκτυπωθέν σοβαρόν καί άξιον μελέτης υπόμνημα του προς τήν Ίεραρχίαν τής Ελλάδος λέγων τά έξης έν σελίδι εικοστή όγδόη. «Ή Ανατολική Όρθόδοξος Εκκλησία διά τής τελευταίας Αυτής προς τόν Άγγλικανισμόν ροπής., διά τής καταπροδώσεως τού ένδοξου περικαλλεστάτου καί σεβαστού Αυτής παρελθόντος καί των προτεσταντινισμού όζουσών καί άκράτητον προς τά σαρκικά ροπή προδιδουσών προσφάτων καινοτομιών αυτής, κινδυνεύει νά άποκηρυχθή ώς Σχισματική ύπό τών Σλαυικών ιδία όρθοδόξων Εκκλησιών».
΄Αν δέ αί Έκκλησίαι, αί μείνασαι πισταί εις τό πάτριον καί όρθόδοξον έορτολόγιον δέν άπεκήρυξαν άχρι τούδε ώς Σχισματικάς τάς άποδειχθείσας τό Δυτικόν έορτολόγιον διά τάς ακίνητους έορτάς, τούτο οφείλεται εις περιστάσεις καιρικάς μή έπιτρεπούσης ώς καί προηγουμένως είπομεν τήν συγκρότησιν Οικουμενικής Συνόδου…..
Νύν προβαίνομεν εις τό νά άποδείξωμεν ότι τό Εκκλησιαστικόν ήμερολόγιον έχει άμεσον μέν σχέσιν μέ τάς παραδόσεις καί τήν θείαν λατρείαν, έμμεσον δέ τοιαύτην καί μέ τό Δόγμα τής μιας Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Εκκλησίας καί τόν Πασχάλιον Κανόνα τής Εκκλησίας.
Έκκλησιαστικήν παράδοσιν βεβαίως άποκαλούμεν πάσαν άγραφον διδασκαλίαν ην παρελάβομεν παρά τών Πατέρων τής Εκκλησίας, ήτις διά μέσου τών αιώνων έτηρήθη ύπό πασών τών όρθοδόξων Εκκλησιών αλώβητος καί αναλλοίωτος, άποκτήσασα ούτω δύναμιν καί ισχύν νόμου έν τή συνειδήσει τών Εκκλησιών καί τών Χριστιανών. Ούτω καί ή καθιέρωσις τού Ιουλιανού ήμερολογίου έπί τή βάσει τής εαρινής ισημερίας τού οποίου συνετάχθη καί ο Πασχαλιάς Κανών ύπό τής Αης Οικουμενικής Συνόδου, ώς καί ό σεβασμός τούτου ύπό τών 7 Οικουμενικών Συνόδων καί τής αιωνοβίου πράξεως τής Εκκλησίας, απετέλεσε μίαν Έκκλησιαστικήν παράδοσιν ην έσεβάσθησαν και διετήρησαν άναλλοίωτον καθ’ όλους τους διαρρεύσαντας αιώνας άπασαι αί ορθόδοξοι Έκκλησίαι. Τούτου ένεκα ή άθέτησις καί παραβίασις του Ιουλιανού εορτολογίου είναι άθέτησις καί παραβίασις μιας Εκκλησιαστικής παραδόσεως καί επομένως υπόκεινται οί άθετούντες αυτήν εις τό ανάθεμα τής Ζης Οικουμενικής Συνόδου, ορίζουσα έν τή 8η Αυτής πράξει τά εξής: «είτις παράδοσιν έκκλησιαστικήν έγγραφον ή άγραφον άθετεί ανάθεμα» καί άλλαχού «Μή καινοτομίαν καί άφαίρεσιν ποιείσθαι τής ευσεβώς εν ημιν κεκρατηκυίας συνήθειας. Τά γάρ παραδοθέντα έν τή Καθολική Εκκλησία ούτε προσθήκην ούτε μείωσιν επιδέχεται. Μεγίστη γάρ τόν προστιθέντα ή αφαιρούνται τιμωρία δεσμοί· έπικατάρατος γάρ φησίν ός μετατίθησιν όρια Πατέρων αυτού». (Ζη Οικ. Σύνοδος πράξις 8η). Τό ημερολόγιον έχει σχέσιν καί προς τόν ύπό τής Αης Οικουμενικής Συνόδου καθιερωθέντα Πασχάλιον Κανόνα, διότι όπως ούτος συνταχθή ελήφθη ώς βάσις καθώς καί ανωτέρω ελέχθη ή ισημερία τού Ιουλιανού ημερολογίου, έφ ω καί πάσα μεταβολή τού Ιουλιανού εορτολογίου θίγει κατ ανάγκην καί τόν ένιαύσιον κύκλον τών εορτών τών Ευαγγελικών καί Αποστολικών περικοπών καί τόν καθορισμόν τών νηστειών, καί δή τής τών Αγίων Αποστόλων, ήτις ενίοτε εξαφανίζεται τελείως μέ τήν έφαρμογήν τού νέου ημερολογίου. Ό καθορισμός δέ πάντων τούτων έγένετο ύπό τών Πατέρων τής Εκκλησίας έπί τή βάσει τού Πασχαλίου Κανόνος, όστις όσω καί αν δέν θίγεται βεβαίως εις τήν έορτήν τού Πάσχα καί τών έξ” αυτού εξαρτωμένων κινητών εορτών, αίτινες εορτάζονται καί ύπό τών νεοημερολογιτών κατά τό Ίουλιανόν ήμερολόγιον, ούχ’ ήττον σαλεύεται εις αυτήν τήν βάσιν του διότι αί νεοημερολογιακαί Εκκλησίαι, εκτός του ότι αναγκάζονται νά έχωσι δυο ημερολόγια, ήτοι τό παλαιόν διά τό Πάσχα καί τάς κινητάς έορτάς, καί τό νέον διά τάς ακίνητους έορτάς, έορτάζουσι καί τό άγιον Πάσχα ουχί άπαξ τό έτος, ώς ορίζει ή Αη Οικουμενική Σύνοδος καί ό Πασχάλιος Κανών, άλλ’ άπαξ εις έν έτος και 13 ημέρας, αφού αύται γεννώσι τον Χριστόν 13 ημέρας ενωρίτερον ημών καί τόν άνιστώσι μαζί μέ ημάς. Καί ούτω μετά πάροδον αιώνων, αύξανομένης της όιαφορας των ημερών αμφοτέρων τών ημερολογίων θά έλθη καιρός, καθ΄ όν αί καινοτομήσασαι Έκκλησίαι θά έορτάζωσι συγχρόνως Χριστούγεννα καί Πάσχα.
Τό ήμερολόγιον έχει άμεσον σχέσιν καί μέ τήν θείαν λατρείαν διότι, εκτός τής συγχύσεως, ην προκαλεί ή αλλαγή τούτου εις τήν τάξιν τής θείας λατρείας και τού Τυπικού τής Εκκλησίας, διά τής καταργήσεως ιερών ύμνων καί ιερών ακολουθιών, χωρίζει τάς ορθοδόξους Εκκλησίας εις τάς ημέρας τών εορτών καί τών νηστειών καί κάμνει τινάς έξ αυτών νά συνεορτάζωσι καί νά νηστεύωσιν ουχί μετά των άλλων άλλά μετά των Δυτικών Εκκλησιών των κακοδόξων, και Αιρετικών, παρά τήν παράδοσιν τής Μιας, Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Εκκλησίας καί τους Ιερούς Κανόνας (156 τής ΣΤ. Οικουμενικής καί τόν 19ον τής έν Γάγγρα), (Ν Γ Άποστολ. Κανών 52, 56 καί 79ος τής ΣΤης Οικ. 37 καί 59 τής έν Λαοδικεία 50 καί 64 τής έν Καρθαγένη). Καί μάλιστα ό 56ος τής ΣΤης Οικ. καί ό 19ος τής έν Γάγγρα ρητώς παραγγέλλουσιν έπί ποινή καθαιρέσεως αφορισμού καί αναθέματος όπως έπικρατή ή αυτή τάξις εις όλας τάς Εκκλησίας, ίνα έορτάζωσι καί νηστεύωσιν όλαι ομού τάς ιδίας ημέρας. Ιδού λοιπόν ή σχέσις τού ημερολογίου καί προς τους ιερούς Κανόνας. Τό έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον όπερ, τό σοβαρώτατον πάντων έχει σχέσιν έμμεσον καί προς αυτό τό Δόγμα τής μιας, Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Εκκλησίας συνεπεία τής μονομερούς τούτου μεταβολής.
Βεβαίως ή ένότης τού Δόγματος τούτου έγκειται κατ ούσίαν καί βάσιν εις τό ενιαίον τών Δογμάτων τής πίστεως καί τής θείας λατρείας. ‘Αλλ’ ή πίστις καί ή θεία λατρεία δέν είναι μόνον γνώσις καί θεωρία, άλλα καί βίωσις καί πράξις, καί έκδήλωσις. Δι’ ό καί, έφ’ όσον ή κατά θεωρίαν καί γνώσιν μία καί ή αυτή πίστις, καί λατρεία βιούται καί έκδηλούται ύπό τών χριστιανών ουχί κατά τόν αυτόν χρόνον καί τρόπον, άλλ’ έτεροχρόνως καί άνομοιομόρφως ή ιδιότης τού ενιαίου τού Δόγματος μεριζομένου κατά χρόνον καί τρόπον δέν διασώζεται πλέον.
Διότι πώς δύνανται λογικώς καί ορθώς νά άνήκωσιν εις μίαν καί τήν αυτήν Έκκλησίαν οι έχοντες μέν τήν αυτήν πίστιν καί τήν αυτήν θείαν λατρείαν, άλλα μή βιούντες ταύτην καί έκδηλούντες ταυτοχρόνως καί όμοιομόρφως τινών έξ αυτών έορταζόντων καί πανηγυριζόντων διανυόντων εισέτι τό στάδιον τής μετανοίας καί τής νηστείας όπως μετά 13 ημέρας έορτάσωσι τάς έορτάς ταύτας;
Ούτος ακριβώς καί ό κυριώτερος λόγος, δι’ όν οί Πατέρες τής Εκκλησίας, ώρισαν καί διά τών θείων καί ιερών Κανόνων καί έθέσπισαν όπως πάσα μεταβολή καί τροποποίησις ενός θεσμού γενικής Εκκλησιαστικής σημασίας καί εννοίας, μή γίνηται μονομερώς άλλα συγχρόνως ύφ’ όλων τών Έκκλησιών συνερχομένων εις Σύνοδον. Καί τούτο ίνα μή διασπάται ή ένότης αυτών καί ό σύνδεσμος τής ειρήνης τών Χριστιανών.
Καί τέλος τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον έχει έμμεσον σχέσιν καί μέ αυτήν τήν Χριστιανικήν ήθικήν, τόν έτερον τούτον παράγοντα τής ψυχικής σωτηρίας ημών, συνεπεία τής δημιουργούμενης διαιρέσεως τών πιστών. Διότι είς έκ τών λόγων, δι’ ους έθέσπισαν οί Αγιοι Πατέρες νά έορτάζωσι καί νά συμπροσεύχωνται οι χριστιανοί ταυτοχρόνως καί ομοθυμαδόν είναι ού μόνον ή ένίσχυσις τής πίστεως καί ή άμιλλα τού ζήλου προς τήν προσευχήν, άλλα καί ή έπίρρωσις τής ηθικής αλληλεγγύης καί τής Χριστιανικής αγάπης μεταξύ τών πιστών.
Έφ’ ω καί πάν, ό, τι επιφέρει τήν διάσπασιν τών θρησκευτικών αισθημάτων καί τήν διαφωνίαν τού εκκλησιαστικού φρονήματος αυτών περί τήν πίστιν καί τήν υείαν Λατρείαν, συνεπιφέρει κατ’ άναπόδραστον φυσικόν λόγον καί τήν διάσπασιν τής ηθικής αλληλεγγύης καί τής χριστιανικής αγάπης μεταξύ τών χριστιανών…..
Οθεν συνοψίζοντες τά ανωτέρω λέγομεν, ότι ού μόνον έδικαιούμεθα άλλα καί ύποχρεούμεθα νά κηρύξωμεν τόν Μακαριώτατον καί τους όμόφρονας τούτω Αρχιερείς ώς Σχισματικούς διά τους εξής θρησκευτικούς καί Κανονικούς λόγους:
Α) Διότι, καθιερώσαντες ούτοι έν τή όρθοδόξω θεία λατρεία τό Δυτικόν έορτολόγιον, δέν έορτάζουσι τάς δεσποτικάς καί θεομητορικάς ακινήτους εορτάς μεθ’ όλων τών Όρθοδόξων Έκκλησιών συμφώνως προς τήν γραπτήν καί άγραφον παράδοσιν τής Μίας, Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Έκκλησίας.
Β) Διότι, τάς έορτάς ταύτας έορτάζουσι μετά τών αιρετικών παραβιάζοντες ούτω τόν 56ον Κανόνα τής ΣΤ’ Οικ. καί τόν 19ον τής έν Γάγγρα Συνόδου.
Γ) Διότι, επιφέρουν σύγχυσιν έν τή θεία λατρεία, καταργούντες πολλούς ιερούς ύμνους καί ιεράς ακολουθίας, καί παραβιάζοντες τό Τυπικόν τής Εκκλησίας καθ’ ο άπαντες οί ορθόδοξοι όφείλουσι μια ψυχή καί μια φωνή ταυτοχρόνως καί όμοιομόρφως νά λατρεύωσι τόν Θεόν.
Δ) Διότι, καί παρ’ όλον τόν έορτασμόν τού Πάσχα κατά τό παλαιόν ήμερολόγιον δέν άφίνουν άθικτον καί τόν ύπό τής Αης Οικουμενικής Συνόδου καθιερωθέντα Πασχάλιον Κανόνα διά τής παραβιάσεως τού ενιαυσίου κύκλου τών εορτών τού Κυριακοδρομίου καί τών ημερών τών νηστειών.
Ε) Διότι άθετούσι τους θείους καί Ιερούς Κανόνας καί τάς σεπτάς Έκκλησιαστικάς Παραδόσεις.
ΣΤ) Διότι, ούτοι καίπερ, έχοντες έν χρήσει καί τά δύο ημερολόγια, τό έν διά τάς ακίνητους, καί τό άλλο διά τάς κινητάς έορτάς, δέν έορτάζουσι τό Αγιον Πάσχα, άπαξ τού έτους, άλλ’ εις έν τό έτος καί δεκατρείς ημέρας, έορτάζοντες τά Χριστούγενα 13 ημέρας πρό ημών καί τό Πάσχα μεθ ημών. Καί ούτω παραβαίνουσιν ούτοι καί τάς διαταγάς τών Αποστολικών διακελευόντων «Δεί υμάς αδελφοί τάς ημέρας του Πάσχα ακριβώς ποιείσθαι μετά τροπήν ισημερινήν όπως μή δίς του ένιαυτού ενός παθήματος μνείαν ποιείσθαι, άλλ’ άπαξ του έτους του άπαξ αποθανόντος».
Ζ) Καί τελευταίον διότι, διασπώντες τήν ενότητα τών Έκκλησιών καί τόν σύνδεσμον τής ειρήνης καί τής αγάπης τών πιστών, παραβιάζουσιν εμμέσως καί αυτό τό Δόγμα τής Μίας, Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Εκκλησίας, καί καταστρέφουσι τήν ηθικήν άλληλεγγύην καί τήν χριστιανικήν άγάπην μεταξύ των πιστών…..
Κατόπιν πάντων τούτων επαφίεται εις τήν κρίσιν τής Ελληνικής Κυβερνήσεως νά άποφανθή ποιοι έγένοντο όργανα ξένων εισηγήσεων, έάν βεβαίως υπάρχωσι τοιαύτα εν τη προκείμενη περιπτώσει…..
Διό καί ας μήν άπατάται ή Ελληνική Κυβέρνησις ύπό τών υποκριτών καί τών επιτηδείων, καί ας μή διώκη τους άμύντορας τών Εκκλησιαστικών παραδόσεων καί τών Δογμάτων της πίστεως θερμούς υπερασπιστάς, άλλά τους νεωτεριστάς καί τών Εκκλησιαστικών παραδόσεων άπεμπολητάς, Μελέτιον Μεταξάκην καί Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ων ό μύχιος πόθος καί σκοπός είναι νά προσεγγίσωσι πάση θυσία τήν Όρθόδοξον Έκκλησίαν μέ τάς Εκκλησίας τής Δύσεως….
Καί ήμείς αναντιρρήτως έπιθυμούμεν καί δέν άποστέργομεν, ούδ’ άπαναινόμεθα ποσώς τήν προσέγγισιν, ώς καί αυτήν τήν ένωσιν τών Εκκλησιών, τούθ’ όπερ άλλως τε καθ’ έκάστην εύχεται καί ή Ορθόδοξος ‘Εκκλησία ημών, άλλ’ ό πόθος ούτος καί ή ευχή δέν πρέπει ποτέ νά έπιδιωχθή μέ τήν θυσίαν καί τήν άπεμπόλησιν τής Ορθοδοξίας, προσχωρούσης προς τό μέρος τής κακοδοξίας, άλλα μέ τήν θυσίαν ταύτης προσχωρούσης εις τήν Ορθοδοξίαν….
Ο σκοπός των δύο τούτων μεγαλόσχημων Ελλήνων Ιεραρχών είναι ή οπωσδήποτε προσέγγισις τών δύο Έκκλησιών τής Ανατολής καί τής Δύσεως μέ τήν θυσία τών ορθοδόξων θεσμών, καί αιωνοβίων παραδόσεων, ας καθιέρωσαν οί “Αγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες εις τάς 7 Οικουμενικάς Συνόδους….”.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/07/33.html

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

31ο ΜΕΡΟΣ:

Δεν θα ασχοληθούμε περισσότερο με τους διωγμούς των παλ/τών, διότι είναι τόσα πολλά τα γεγονότα της εποχής εκείνης και τόσο αποτρόπαια που μόνο θλίψι θα μπορούσε να μας προξενήσει μια τέτοια αναφορά. Ο Κύριος να λυπηθεί και να συγχωρέσει αυτούς που τα διέπραξαν. Συνεχίζουμε λοιπόν την μελέτη μας

Ο επίμονος και διαρκής αγών έφερε δια τους παλ/τας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Την απελευθέρωσιν του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου και των άλλων Επισκόπων εκ της εξορίας.
Ούτω την 16ην Ιουλίου 1952 εξεδόθη η διαταγή περί της διακοπής της εκτοπίσεως και του σωματικού περιορισμού του και την πρωία της Παρασκευής 19 Ιουλίου εγένετο η απελευθέρωσις των άλλων Αρχιερέων.
Το απόγευμα οι Αρχιερείς συνηντήθησαν μετά των κ.κ. Κωνσταντίνου Ρέντη Υπουργού Εσωτερικών και των βουλευτών κ.κ. Χριστοδούλου Γοργία, Χαραλάμπους Σκουτέρη και Νικολάου Ζορμπά.
Κατά την επακολουθήσασαν ανταλλαγήν γνωμών διεπιστώθη απόλυτος σύμπτωσις και καλή διάθεσις. Τόσον ο κ. Υπουργός όσον και οι κ.κ. Βουλευταί εξέφρασαν την ικανοποίησίν των.
Ο επανακάμψας Πρωθυπουργός κ. Νικόλαος Πλαστήρας έδωσεν εντολήν εις τας αρμοδίας Υπηρεσίας περί καταπαύσεως των διωγμών και αποκαταστάσεως των θρησκευτικών ελευθεριών. Συγχρόνως εδόθη άδεια λειτουργίας δυο Ιερών Ναών, ενός εν Πειραιεί και ετέρου εν Αθήναις.
Ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος μετέβη εις συνάντησιν μετά του Πατριάρχου Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Χριστόφορος εξέφρασε την βαθυτάτην θλίψιν του δια την ακολουθουμένην υπό της Επισήμου Εκκλησίας τακτικήν.
Εις την συνέχειαν οι υβρισμοί και οι συκοφαντίες κατά του πρ. Φλωρίνης και των άλλων αρχιερεών δεν σταμάτησαν, πρό πάντων απο τους οπαδούς της Μονής της Κερατέας δια του περιοδικού «Κήρυξ των Ορθοδόξων», τελούντος τότε υπο την διεύθυνση του Ευγενίου Τόμπρου. Οι συκοφαντίες, οι υβρισμοί, και οι διαδόσεις έγιναν αιτία να δηλώσουν οι τρείς Αρχιερείς ότι παραιτούνται της ασκήσεως των ποιμαντορικών και διοικητικών αυτών καθηκόντων και δικαιωμάτων επί του παλαιοημερολογιτικού τέως ποιμνίου αυτών, επιθυμούντες, ως έγραφαν, ίνα μη η παρουσία αυτών επί κεφαλής της παλαιοημερολογιτικής παρατάξεως θεωρηθή ως εμπόδιον προς κατάπαυσιν των διωγμών και επίλυσιν του ζητήματος. Γεγονός όμως είναι ότι ο πρ. Φλωρίνης, ανεκάλεσε τη 27-11-1952 την παραίτησιν αυτού και ανέλαβε πάλι την ηγεσία του αγώνος των παλ/των.
Τη 20-9-1955 εκοιμήθη εν Αθήναις πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης αρχιερατικός προϊστάμενος των εν Ελλάδι υπό μεγάλου πλήθους πνευματικών αυτού τέκνων.
Μετά τον θάνατο αυτού, επί κεφαλής του Ιερού δια την ενότητα της Εκκλησίας αγώνος ανέλαβε Εκκλησιαστική επιτροπή εξ΄ Ιερέων με Πρόεδρον τον Αρχιμανδρίτη τότε, Ακάκιον Παππάν.Η νέα ηγεσία εχαρακτηρίσθη υπό του νέου Αρχιεπ/που Δωροθέου, κατά την συνεδρίαν της ΔΙΣ της 23-1-1957, ως «επί του παρόντος νομιμόφρων».
Το επίσημον όργανον των παλ/των «Φωνή της Ορθοδοξίας» διευθύνεται υπό των Θεολόγων Καθηγητών κ.κ. Διονυσίου Μπατιστάτου και Παναγιώτου Βρεττάκου. Εν τω περιοδικώ τούτω δημοσιεύονται, ως γνωστόν, άρθρα δι΄ ων ελέγχεται δριμύτατα η αδιαφορία των ιθυνόντων δια το εορτολογικό ζήτημα.
Ο οσιώτατος Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης (την εποχή εκείνην) έγραψε περισπούδαστα άρθρα περί της μελλούσης να συνέλθη Πανορθοδόξου Συνόδου, άτινα εδημοσιεύθησαν εν τω περιοδικώ τούτω. Σημειωτέον ότι ο π. Θεόκλητος ασκούσε οξύτατη κριτική στον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Τον θεωρούσε αιρετικό και τον αποκαλούσε «στόμα του Άδη».
Ό Πατριάρχης Αλεξανδρείας Χριστόφορος άπέστειλεν ύπόμνήμα προς τον Άρχιεπίσκοπον Αθηνών και τον Πρωθυπουργόν της Ελλάδος κ. Κωνσταντϊνον Καραμανλήν, δι΄ ου ρητώς ομολογεί ότι ή εισαγωγή του Γρηγοριανού Ήμερολογίου εν τη Θεία Λατρεία έβλαψε την Έκκλησίαν. Αντίγραφον του υπομνήματος τούτου απέστειλε και προς τήν διοικούσαν τον Έκκλησιαστικήν Επιτροπήν.
Το υπόμνημα τούτο έχει ως ακολούθως:

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Πάππας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Τω Μακαριωτάτο Άρχιεπισκόπω Αθηνών και Πάσης τής Ελλάδος και τη σεβασμία Ίεραρχία τής Εκκλησίας τής Έλλάδος Άσπασμόν Άγιον έν Χώ Σωτήρι.

Μόλις κατά τον παρελθόντα μήνα Ίούνιον ήλθομεν προς παραθερισμόν και άποθεραπείαν εις Αθήνας.
Εκ τών προς ημάς επισκεπτών είχομεν μεταξύ τών πρώτων, τους διευθύνοντας τήν Έκκλησίαν τών Παλαιοημερολογιτών, οίτινες παρεκάλεσαν ημάς, ίνα έπέμβωμεν υπέρ αυτών, παρά τη Έπισήμω Έκκλησία τής Ελλάδος, επί τη ευκαιρία τής κατά τάς ημέρας ταύτας συναντήσεως όλων τών Ιεραρχών τής Εκκλησίας Υμών.
‘Ηκροάσθημεν μετά πολλής προσοχής τά ύπ’ αυτών λεχθέντα Ήμίν, ώς και έλάβομεν παρ’ αυτών και όσα έγραψαν και έδημοσίευσαν επί υποστηρίξει του Ιουλιανού Ημερολογίου ώς μόνου δυνατού νά υπάρχη Ημερολογίου τής Όρθοδόξου Εκκλησίας άπό τών πρώτων αιώνων τής εμφανίσεως τής Χριστιανικής Θρησκείας μέχρι εσχάτως, χρησιμοποιηθέντος τούτου και μόνον εις τάς τε Οικουμενικάς και Τοπικάς τής Εκκλησίας Συνόδους, αναφερομένου δε και είς τους Κανόνας αυτών τε τών Συνόδων και τών Πατέρων τής Εκκλησίας και εις τάς έορτάς και νηστείας και εις όλην έν γένει τήν ζωήν τήν Χριστιανικήν.
Ιδιαιτέρως μετά τήν έπίσκεψιν ταύτην έμελετήσαμεν τά εξής υπέρ τού Ιουλιανού Ημερολογίου Συγγράμματα.
1. Έμελετήσαμεν το υπό του άοιδίμου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, κατά το έτος 1950 έν Αθήναις δημοσιευθέν υπό τόν τίτλον «Ή ακριβής θέσις τού ημερολογιακού ζητήματος κ.λ.π.».
Έξ όσων ήκούσαμεν και άνέγνωμεν διά τό ζήτημα τού ήμερολογίου όμολογούμεν, ότι κατά πολύ πράγματι έζημίωσε τήν Όρθόδοξον Έκκλησίαν ή αποδοχή τού Γρηγοριανού ημερολογίου.
Έζημιώθη προ παντός ή Εκκλησία τής Ελλάδος, εις τήν οποίαν ατυχώς, ή τελευταίως μόλις γενομένη αποδοχή τού Γρηγοριανού Ημερολογίου διήρεσε τους Όρθοδόξους Έλληνας εις Παλαιοημερολογίτας και Νεοημερολογίτας.
Οι Παλαιοημερολογίται έν Ελλάδι σήμερον είναι περί τό εν και ήμισυ έκατομμύριον, ενώ οί Νεοημερολογίται είναι περίπου επτά, έπικρατούσι δε πολιτικώς. Αυτοί δε κυβερνώσι όχι μόνον θρησκευτικώς άλλα και πολιτικώς σήμερον τήν Όρθόδοξον Ελλάδα.
Οί Παλαιοημερολογίται παραπονούνται κατά τών Νεοημερολογιτών, διότι άπέσχισαν τήν Έλληνικήν Όρθόδοξον Έκκλησίαν κατά τρόπον, ώστε νά θεωρώσιν οί μεν τους δε αιρετικούς.
Οί Καθολικοί και οί Προτεστάνται σήμερον έν Ελλάδι είναι ανεκτοί και φιλικώς συμπεριφέρονται προς αυτούς οί νεοημερολογίται, ενώ έξ άλλου έπιχειρούσι τήν τελείαν έξόντωσιν τών Παλαιοημερολογιτών.
Μία ανοχή αλλήλων, έστω και όπως συμβαίνει μεταξύ τών Όρθοδόξων και τών έτεροδόξων, θά ητο ή καλλίτερα προς τό παρόν λύσις.
Και ημείς εις τήν Έκκλησίαν Αλεξανδρείας έχομεν τό Γρηγοριανόν Ήμερολόγιον, εις τήν παραδοχήν τού οποίου και ημείς προσωπικώς συνετελέσαμεν.
Σήμερον όμως βλέποντες τά αποτελέσματα τής αποδοχής του Γρηγοριανού ημερολογίου μετανοούμεν και άναγκαζόμεθα νά σκεπτώμεθα περί επιστροφής εις τό Παλαιόν.
Δέν θά ήτο και εις τήν Έκκλησίαν τής Ελλάδος προτιμότερα μία τοιαύτη σύσκεψις επί τη ευκαιρία τής συναντήσεως όλης τής Εκκλησίας τής Ελλάδος κατά τάς ημέρας ταύτας;
Εύχόμεθα όπως ό Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός φωτίση πάντας ημάς και αξιώση, ίνα έχωμεν κατά τάς ημέρας ταύτας τήν ενότητα τής πίστεως· καθ’ έκάστην δε προσευχόμεθα και αίτούμέθα παρά τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τόν άνωθεν φωτισμόν. Αμήν.

Έπι τούτοις κατασπαζόμενοι Υμάς φιλήματι άδελφικώ
Έν Άλεξανδρεία τη 20ή Νοεμβρίου 1958.
Ο Αλεξανδρείας ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/06/31.html

32ο ΜΕΡΟΣ:

Έν έτει 1960 o αγώνας των παλαιοημερολογιτών συνεχίζεται με επί κεφαλής τήν Έκκλησιαστικήν Έπιτροπήν υπό Πρόεδρον τόν ήδη Επίσκοπον Ταλαντίου ‘Ακάκιον Παππάν και Γενικόν Γραμματέα τόν Άρχιμανδρίτην Χρυσόστομον Κιούσην.
Η σταδιακή μείωσις του αριθμού τών Ιερέων ανάγκασαν τήν Εκκλησιαστική επιτροπή ν’ απευθυνθή στό εξωτερικό μέ κάθε προφύλαξι, διότι τά όργανα τής Κρατικής Εκκλησίας, είχαν υποψιασθή αυτή τήν κίνησι και καραδοκούσαν νά εμποδίσουν τήν έξοδο Παλαιοημερολογιτών Ιερέων στό εξωτερικό.
Οι κινήσεις ελάμβαναν μυστικό χαρακτήρα καί άπό τό γεγονός ότι οι στασιαστές Κληρικοί (Τόμπρος και οι συν Αυτώ) καί Λαϊκοί έναντι τής Εκκλησιαστικής Επιτροπής ήταν έτοιμοι νά «καρφώσουν» κάθε κίνησι, πού θά υπέπιπτε στην άντίληψί τους.
Ό Πρόεδρος τής Εκκλησιαστικής Επιτροπής, Σεβασμιώτατος νύν Επίσκοπος Ταλαντίου κυρός Άκάκιος, παρά τό προκεχωρημένον τής ηλικίας και τάς ασθενείας του ύφ’ ων είναι προσβεβλημένος, επεχείρησε περί τό τέλος τού έτους 1960 κοπιώδες καί μακρύνόν ταξείδιον είς Αμερικήν, διά νά λάβη κανονικήν χειροτονίαν άπό Ρώσσους Επισκόπους έν διασπορά ευρισκομένους, κατόπιν βεβαίως ομόθυμου προτάσεως τού Ιερού Κλήρου.
Χαράς καί ευφροσύνης έπλήσθη ό Κλήρος καί ό Λαός τής Εκκλησίας τών ΓΟΧ Ελλάδος. Θλίψι, όδυρμό, κατήφεια καί παροξυσμό κατέβαλε τους υπεναντίους, καί άρχισαν άπό τίς εκκλησιαστικές φυλλάδες τους νά εκτοξεύουν ύβρεις κατά του Αγώνος των Παλ/των καλούντες Πολιτεία καί Κρατική Εκκλησία ν’ αφανίσουν τόν νεοχειροτονηθέντα Έπίσκοπον ‘Ακάκιον.
Ό πόλεμος έσυνεχίσθη επί χρόνια κατά τών χειροτονιών τών Αρχιερέων τής Εκκλησίας τών Γ.Ο.Χ. , διότι έπίστευαν ότι μετά τήν κοίμησιν του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ό Αγών θά διελύετο άπό τήν άπουσίαν ‘Αρχιερατικής ηγεσίας.
Τόν Μάϊο 1969 ό Μητροπολίτης Φιλάρετος ό Ηγέτης τής Ρωσικής Εκκλησίας τής Διασποράς, απέστειλε τήν εξής επιστολή προς τόν Αύξέντιον:

Πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐκτὸς Ρωσίας 72 East 93D STREET, NEW YORK 28, Ν.Υ. Tel: LEhigh 4‐1601

30 Μαΐου/12 Ἰουνίου, 1969

Ἡ Αὐτοῦ Σεβασμιώτης κ. Αὐξέντιος, Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος. Κάνιγγος 32, Ἀθήναι, Ἑλλὰς.

Σεβασμιώτατε,

Ἐν σχέσει με τὴν εὐγενήν ἀδελφικήν σας ἐπιστολὴν τῆς 12ῆς Μαΐου 1969, ἐπιθυμοῦμε νὰ γνωρίσετε ὅτι ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς ἀναγνωρίζει τὸ κῦρος τῆς ἐπισκοπικῆς χειροτονίας τοῦ προκατόχου τῆς ὑμετέρας Σεβασμιώτητος μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου και τῶν ἐπακολουθησασῶν χειροτονιῶν τῶν ἐπισκόπων τῆς υμετέρας Ἐκκλησίας.
Συμφώνως πρὸς τὰ ἀνωτέρω καὶ λαμβάνοντες ὑπʹ ὄψιν διαφόρους ἄλλας περιστάσεις, ἡ ἡμετέρα Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων θεωρεῖ τὴν ὑμετέραν Ἱεραρχίαν, ὡς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἐν πλῆρει ἐπικοινωνίᾳ μεθ’ ἡμῶν.

Εἴθε αὶ εὐλογίαι τοῦ Κυρίου νὰ εἴναι με ὅλον τὸν κλῆρον καὶ τὸν πλήρη πίστεως λαὸν τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας.

Ἐξαιτούμενος τὰς ὑμετέρας ἁγίας εὐχάς, διατελῶ ὑμέτερος ἐν Χριστῷ ἀδελφὸς.

+ ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος.

Σύνοδος Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Διασπορᾶς 72 East 93D STREET, NEW YORK 28, Ν.Υ. Tel: LEhigh 4‐1601

18/31 Δεκεμβρίου 1969

Ἡ Αὐτοῦ Σεβασμιώτης κ. Αὐξέντιος,
Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος.

Σεβασμιώτατε,

Ἡ ἀδελφικὴ ἐπιστολὴ τῆς Ὑμετέρας Σεβασμιώτητος τῆς 25ῆς Νοεμβρίου 1969, ἀνεγνώσθη εἰς Συνεδρίασιν τῆς Συνόδου ἡμῶν σήμερον. Αἱ πολλαὶ δοκιμασίαι τὰς ὁποῖας ὑπέστη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τῶν ἀρχῶν τῆς ἱστορίας της, εἶναι ἰδιαιτέρως μεγάλαι κατὰ τοὺς χαλαιποὺς τοὺς ὁποίους διερχόμεθα καὶ συνεπῶς ἀπαιτοῦν μεγαλυτέραν καὶ ἱσχυροτέραν ἑνότητα μεταξῦ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀληθῶς ἀφοσιωμένοι εἰς τὴν πίστιν τῶν Πατέρων μας. Με τὰ αἰσθήματα αυτά ἐπιθυμοῦμεν ἄπαξ ἔτι νὰ σᾶς πληροφορήσωμεν ὅτι ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾷ, ἀναγνωρίζει τὸ κῦρος τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ μακαρίας μνήμης προκατόχου Ὑμῶν, μακαρίτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καὶ τὰς ἐν συνεχεῖᾳ χειροτονίας, ἐν τῇ Ἱερᾷ Ὑμῶν Ἐκκλησία. Συνεπῶς καὶ λαμβανομένων ὑπʹ ὄψιν διαφόρων ἄλλων περιστατικῶν, ἡ Ἀρχιερατικὴ ἡμῶν Σύνοδος, θεωρεῖ τὴν Ἱεραρχίαν Ὑμών ὡς Ἀδελφοὺς, ἐν Χριστῷ, ἐν πλῆρει κοινωνία μεθ΄ ἡμῶν.
Εἴθε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μετὰ τοῦ Κλήρου καὶ τῶν Πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας Ὑμῶν, ἰδίως κατὰ τὰς προσεχεῖς ἡμέρας τῆς ἐν σαρκί Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καὶ Σωτήρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου

+ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ, Μητροπολίτης Νέας
Ὑόρκης καὶ Ἀνατολικῆς Ἀμερικῆς

Τὰ Μέλη
+ ΝΙΚΟΝ Οὐασιγκτῶνος—Φλωρίδος
+ ΣΕΡΑΦΕΙΜ Σικάγου—Ντητρόϊτ
+ ΒΙΤΑΛΙΟΣ Μοντρεάλης—Καναδᾶ
+ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ἀγγελουπόλεως—Τεξάδος
+ ΑΒΕΡΚΙΟΣ Συρακουσσῶν—Τριάδος
+ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φραγκισκουπόλεως
+ ΣΑΒΒΑΣ Ἐδμουνδοπόλεως
+ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Σεάτλου
+ ΑΝΔΡΕΑΣ Πετροχώρας

Ὁ Γραμματεύς τῆς Συνόδου
+ ΛΑΥΡΟΣ Μανναχάττης.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/06/32.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Φοβερά Προστασία – Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου –
http://www.mountathos.gr/active.aspx?mode=el{dea94e16-5e75-4736-9e4d-87349f20766e}View

Ἡ δημιουργία στίς ἡμέρες μας ἑνός ἱστολογίου μέ περιεχόμενο ἀποτελεῖ πηγή ἐλπίδος. Ἡ ἑρμηνεία τῶν γεγονότων ἐάν δέν ἐμπνέεται ἀπό προφητικό πνεῦμα, καταλήγει σέ χαμαίζηλον ὑλιστικόν (μαρξιστικό) ἀδιέξοδο.
Τό πατριωτικό καί ἱστορικό ἱστολόγιον τοῦ κ. Ζουρνατζόγλου Νικολάου, ἐπισμηναγοῦ ε.α., ἐμπνεόμενο ἀπό τόν μακαριστό Γέροντα π. Παῒσιο τόν Ἁγιορείτη, θεωρῶ ὃτι ἀποτελεῖ εὐλογία γιά τήν Ἐκκλησία μας τήν Ὀρθόδοξο καί Πατρίδα μας. Τό προφητικό χάρισμα στήν ἑρμηνεία τῶν γεγονότων τοῦ π. Παϊσίου, μᾶς δίνει δύναμη εἰς τόν ἀγώνα μας ὑπέρ Βωμῶν καί Ἑστιῶν καί μᾶς καλεῖ ὃλους νά συμπαραταχθοῦμε στή μάχη Ἀληθείας καί Σκότους.

Ἡ διεύθυνση τῆς ἱστοσελίδος εἴναι

http://agiotokos-kappadokia.gr

Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός μέ τίς πρεσβείες τοῦ Γέροντος π. Παϊσίου ἄς σκεπάσει τήν Πατρίδα μας.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

ΑΠΟ “ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ”

29ο ΜΕΡΟΣ:

O τότε Πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος, έδωκεν από του Βήματος τής Βουλής την αρμόζουσαν λύσιν, διέταξε τόν σκληρόν και άπάνθρωπον διωγμόν, όστις έπραγματοποιήθη δι’ εκδόσεως εντολών συλλήψεως και σωματικού περιορισμού των αρχιερέων εις μεμακρυσμένας και δυσπρόσιτους Ιεράς Μονάς, δι’ άποσχηματισμού και άποκάρσεως σεβαστών λειτουργών του Υψίστου, δια φυλακίσεως και ξυλοδαρμών, δια κλεισίματος Ιερών Ναών, δια φυλακίσεως ευσεβών Χριστιανών, με μόνην τήν κατηγορίαν ότι είναι Παλαιοημερολογίται και δι’ όλων έν γένει τών βιαίων και αντιχριστιανικών μέτρων, αφηγουμένων, ως θα ιδή ό αναγνώστης, ύπ’ αυτών τούτων τών παθόντων ως και υπό αυτόπτων μαρτύρων.
Προ τής εκδόσεως τής προαναφερθείσης καταπτύστου 45ης πράξεως, το Γραφείον Τύπου τής Επισήμου Εκκλησίας, έξέδωκεν ανακοινωθέν δημοσιευθέν εις τάς πρωϊνάς εφημερίδας τής 25 Νοεμβρίου 1950.
Ό Πρόεδρος τής Ιεράς Συνόδου και ή Ιερά Σύνοδος τών Γ.Ο.Χ. απήντησαν καταλλήλως τόσον εις τά ανωτέρω ύπομνήματα, δσον και εις τάς λοιπάς ανακοινώσεις.
Εις το ανακοιν
ωθέν τής Συνόδου τής Εκκλησίας περί του ημερολογιακού ζητήματος ή Εκκλησία τών Γνησίων Όρθοδόξων απήντησε ως εξής:

«…Το Συνοδικόν ανακοινωθέν ψέγει ημάς, διότι έκηρύξαμεν τήν καινοτόμησαν Ίεραρχίαν ως Σχισματικήν, τά δε Μυστήρια ιύτων ως στερούμενα άγιαστικής χάριτος και διότι έπιβάλλομεν εις τους προσερχόμενους νεοημερολογίτας εις τήν έκκλησίαν τών παλαιοημερολογιτών, νά άποκηρύξωσιν το Γρηγοριανόν ήμερολόγιον και διότι τους προσχωρούντας εις το παλαιόν έορτολόγιον χρίομεν δι’ Αγίου Μύρου, ορθοδόξου προελεύσεως και εις το τέλος το ανακοινωθέν κάμνει μίαν έρώτησιν, πόθεν προμηθευόμεθα το όρθόδοξον Μύρον. Εις όλους αυτούς τους διϊσχυρισμούς, δι’ ων πειρώνται νά καλύψωσι τήν καινοτομίαν αυτών, έχομεν νά άνακοινώσωμεν και νά άπαντήσωμεν προς τούτους διά τών εξής κανονικών επιχειρημάτων. Το ότι ή Ιεραρχία τής κρατούσης εκκλησίας διά τής αύθαιρέτου και μονομερούς ημερολογιακής καινοτομίας κατέστη σχισματική, ως αποσχίσασα εαυτήν εν τω εορτασμώ των εορτών, τη τελέσει τών νηστειών, και τών λοιπών τής ψυχής καθαρμών του καθολικού κορμού τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τούτο το διεκήρυξε πρώτος διά τής υπογραφής του ό εμπνευστής τής καινοτομίας ταύτης Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος έν τη εκθέσει τής ειδικής έπι τού ήμερολοίου επιτροπής, καθ’ ην ή μονομερής εφαρμογή τού νέου ημερολογίου έν τη Έλληνική Έκκλησία θά δημιουργήση λόγον σχίσματος, διά τάς άλλας Εκκλησίας, θα καταστρέψη την ενότητα της εκκλησίας και θά έπενέγκη και βλάβην εις τά εθνικά συμφέροντα. Ως συνέπεια τής εκθέσεως ταύτης, εξεδόθη τότε το άπό 181-1923 Νομοθετικόν Διάταγμα, δι’ ου, διά μέν τήν Πολιτείαν καθιερώθη το νέον ήμερολόγιον διά δέ τήν έκκλησίαν έκυρώθη :αι πολιτειακώς τό παλαιόν ήμερολόγιον διά τάς θρησκευτικάς έορτάς και τελετάς. Όσον δ’ αφορά τό ότι ύποχρεούμεν τους προσερχόμενους εις τήν έκκλησίαν ημών νά άποκηρύττωσιν τήν καινοτομίαν του Γρηγοριανού ημερολογίου, του κατεδικασμένου υπό Πανορθοδόξων Συνόδων τούτο είναι και λογικόν και άπαραίτητον, έφ’ όσον μεταξύ ημών και τών καινοτόμων υπάρχει θρησκευτική διαφορά. Και αν τά νήπια τών νεοημερολογιτών, προσερχόμενα εις τους κόλπους τής εκκλησίας ημών άναμυρώνονται, τούτο συμβαίνει έκ τής θρησκευτικής διαφοράς μεταξύ τών Γνησίων Όρθοδόξων και τών Νεοημερολογιτών. Εκείνο όμως όπερ είναι άντικανονικόν και άπόβλητον, είναι ή έπανάληψις τών μυστηριακών πράξεων τών ισταμένων έπι τού εδάφους τών Κανόνων και τών όρθοδόξων δεσμών υπό τών Νεοημερολογιτών κληρικών προς καταρράκωσιν του θείου κύρους των μυστηρίων. Και όταν ή Διοικούσα Σύνοδος τής Κρατούσης Εκκλησίας, έκ λόγων αντιπολιτεύσεως και εμπάθειας προς τους Παλαιοημερολογίτας Αρχιερείς, κηρύττη άκυρους τάς μυστηριακάς πράξεις αυτών και επαναλαμβάνει ταύτας επί μεγίστη ζημία τού κύρους τών εκκλησιαστικών μυστηρίων, πως ασχάλλουσιν οι καινοτόμοι Συνοδικοί, διότι ημείς χρίομεν διά τού Αγίου Μύρου τά νήπια τών Νεοημερολογιτών εις ένδειξιν ότι ταύτα άποπτύουσι τήν αινοτομίαν και έρχονται προς τήν ‘Ορθοδοξίαν; Προκειμένου δέ περί του κακόβουλου ερωτήματος πόθεν έφοδιαζόμεθα τό όρθόδοξον μύρον, διαβεβαιούμεν τους ερωτώντας, ότι τούτο έχορήγησεν εις τήν ήμετέραν Έκκλησίαν τό “Αγιον Όρος, όπερ είχεν εις ποσότητα μεγάλην πριν ή επαχθή έν τη Έλληνική Έκκλησία ή καινοτομία…». (Έδημοσιεύθη εις τάς ημερησίας εφημερίδας «Άκρόπολιν» και «Έθνικόν Κήρυκα» τής 28ης Νοεμβρίου του έτου 1950).

Εις τό προς τήν Κυβέρνησιν υπόμνημα τής Κρατούσης Εκκλησίας άπαντήσασα ή Εκκλησία τών Γνησίων Όρθοδόξων Χριστιανών τής Ελλάδος μεταξύ άλλων λέγει τά εξής:

«Πώς δύνανται οί Παλαιοημερολογίται νά δεχθώσιν έπ’ Εκκλησίας αυτών μνημόσυνον τών Νεοημερολογιτών Αρχιερέων, χωρίς νά διακυβεύωσι και ούτοι την όρθοδοξίαν τού φρονήματος αυτών, αφού τό επ΄ Εκκλησίαις μνημόσυνον του Επισκόπου είναι ένδειξις τής ταυτότητος τής πίστεως και του φρονήματος μεταξύ του πνευματικού ποιμένος και του λογικού ποιμνίου;» .

Τό Συνοδικόν δικαστήριον κατεδίκασε τους Σεβασμιωτάτους Ιητροπολίτας Χριστιανουπόλεως και Διαυλείας εις καθαίρεσιν και σωματικόν περιορισμόν εις απόκεντρους Μονάς.
Ή άδεια τής καταδύσεως τοΰ Τιμίου Σταυρού εις τό Παλαιόν Φάληρον εδόθη, κατόπιν αγώνος. Κατόπιν τής καταδύσεως τού Τιμίου Σταυρού, τά βίαια μέτρα ένετάθησαν, έξεδόθησαν αποφάσεις περί συλλήψεως τών Αρχιερέων, ήρχισε τό κλείσιμον τών Ιερών Ναών, έγιναν οι άποσχηματισμοι και αί άποκάρσεις τών ιερέων και αί φυλακίσεις αυτών, ώς και αί ποικίλοι άλλαι διώξεις Μοναχών και πιστών.
Οί Αρχιερείς έκρύβησαν τότε εις διαφόρους οικίας.
Αστυνομικοί κατ’ επανάληψιν είσώρμησαν εις τά Γραφεία τής Εκκλησίας τών Γ.Ο.Χ. αναζητούντες τούτους.
Η Ιερά Σύνοδος τών Γνησίων Όρθοδόξων Χριστιανών τής Ελλάδος έξέδωκε τότε τήν εξής έγκύκλιον:

Η Ιερά Σύνοδος τών Γνησίων Όρθοδόξων Χριστιανών

Προς

Τους απανταχού τής Ελλάδος ευλαβέστατους
και σκληρώς δοκιμαζόμενους Κληρικούς και ευσεβείς
Χριστιανούς τής καθ’ ημάς άγιωτάτης Εκκλησίας.

Τέκνα έν Κυρίω αγαπητά
Χάρις ύμίν και ειρήνη από Θεού και Σωτήρας ημών Ιησού Χριστού, του δι’ ημάς και διά τήν ήμετέραν σωτηρίαν πτώχευσαντος, όνειδισμούς και μάστιγας και σταυρόν ύπομείναντος, παρ’ ημών δέ ευχή και ευλογία.
Ας αντλώμεν δύναμιν και θάρρος έν όψει τού άμειλίκτως καθ’ ημών έγερθέντος πολέμου και ας ηχεί εσαεί και έν πάσιν εις τά ώτα ημών πάντων τό Άρχαγελλικόν ρήμα «Στώμεν καλώς Στώμεν μετά φόβου».
Άπίστευτον τυγχάνει ότι ζώμεν έν εικοστώ αιώνι, όταν έκ τών γεγονότων καταφαίνεται ότι ή Ελλάς, ή δώσασα τά φώτα του πολιτισμού εις όλην τήν ανθρωπότητα, έπανήλθεν εις τους χρόνους εκείνους τής βαρβαρότητας και τής αθλιότητας, έφ’ όσον ή Κυβέρνησίς της χρησιμοποιεί βάρβαρα και απάνθρωπα μέτρα προς κατάπνιξιν τής ορθοδόξου συνειδήσεως ενός έκατομμυρίου ευσεβούς Ελληνικού Λαού.
Διώξεις Αρχιερέων, συλλήψεις Ιερέων, εμπαιγμοί, ραβδισμοί, μαστιγώσεις, φυλακίσεις, άποσχηματίσεις, ξυρίσματα, και διαπομπεύσεις ευλαβών ίερέων, έπι σειράν ετών έπιτελεσάντων τήν θείαν και άναίμακτον ίερουργίαν και θεραπευσάντων τάς ΐνάγκας τόσων χιλιάδων Χριστιανών.
Τέκνα έν Κυρίω αγαπητά!
Βλέπομεν υμάς ώς πρόβατα άνευ ποιμένων.
Μη δμως άποθαρρύνεσθε, διότι ποιμήν ημών πάντων είναι ό Σωτήρ ημών Χριστός, όστις εις τάς συγκεντρώσεις υμών έν τοις Ίεροίς Ναοίς, ευλογεί και αγιάζει υμάς άοράτως, επιδεικνύων αμα προς υμάς τάς πληγάς τών άχραντων Αυτού χειρών και ποδών, ίνα ύπενθυμίση εις πάντας τό «Γινώσκετε ότι έμέ πρώτον πάντων υμών έδίωξαν…» .

Τά όργανα αυτών τήν 1ην Φεβρουαρίου 1951 συλλαμβάνουσι τόν Πρόεδρον τής Ιεράς Συνόδου τών Γνησίων Όρθοδόξων Χριστιανών εις τήν παρά τήν Σταμάταν – Αττικής οικίαν του κ. Κουτράκη και όδηγούσιν αυτόν, ώς λέγει ό Θεοφάνης ό Γραπτός… «Τόπον έκ τόπου συνεχώς διαμείβοντες» άπό κρατητηρίου εις κρατητήριον τών Διοικήσεων και τών Τμημάτων Μεταγωγών.
Όδηγείται ακολούθως εις τό Όρφανοτροφείον τής Βουλιαγμένης.
Συγχρόνως άνω τών δύο χιλιάδων (2.000) πιστοί μετέβησαν έν σώματι και έπέδωκαν ψήφισμα διαμαρτυρίας εις τόν Άνακτα.
Τήν έπομένην αφέθη «ελεύθερος» ό Πρόεδρος, διά νά μεταβή εις τήν οίκίαν του καί νά έλθη εις έπαφήν μέ τους Αρχιερείς καί Λαϊκούς παράγοντας.
Εννοείται, ότι ή οικία του έφρουρείτο υπό τών αστυνομικών οργάνων και ό ορισθείς χρόνος διά τάς διαπραγματεύσεις ήτο τριήμερος μόνον.
Τό απόγευμα τής ιδίας ημέρας επεσκέφθησαν τόν Πρόεδρον οί δικηγόροι, κ. κ. Κλεάνθης Θεοφανόπουλος, Άριστείδης Ζαχαρίας καί Δημήτριος Μαύρος καθώς και πλήθος άλλων προσωπικοτήτων.
Τήν έσπέραν συνεκροτήθη σύσκεψις, καθ’ ήν μετέσχον οί Πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, Κυκλάδων Γερμανός, Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος, Διαυλείας Πολύκαρπος, Πρόεδρος Π.Θ.Ε.Ο.Κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, Γενικός Γραμματεύς Διονύσιος Μπατιστάτος, ό Δικηγόρος του Αγώνος κ. Αριστείδης Ζαχαρίας και ο κ. Καραμήτσος – Γαμβρούλιας.
Έπειτα απο την σύσκεψιν ταύτην ο πρ. Φλωρίνης δεν συμφώνησε μετά της Κρατούσης Εκκλησίας και τότε αστυνομική δύναμις παρέλαβεν τον Ίεράρχην καί τόν ώδήγησεν εις τό πλοίον καί εκείθεν εις τήν Νήσον Λέσβον.
Ή «Καθημερινή» έδημοσίευσεν ανταπόκρισιν έξ Αμερικής καθ’ ήν τό μόνον τό όποιον εξευτελίζει τήν Ελλάδα εις τά όμματα τών ξένων είναι ό διωγμός τών Παλαιοημερολογιτών.
Καί μόνον τά θρησκευτικά περιοδικά «Ζωή» και «Καινή Κτίσις» δέν εύρισκαν δύο λέξεις διά νά στηλιτεύσωσι τους αγρίους διωγμούς και νά έκδηλώσωσιν άπλήν συμπάθειαν προς τόν Γέροντα Ίεράρχην.

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/06/29.html

30ο ΜΕΡΟΣ:

Eκείνος του οποίου τό όνομα θα άναγράψη ή ιστορία μέ τά μελανότερα χρώματα, μετά τόν Αρχιεπίσκοπον Σπυρίδωνα, θά είναι ό Υπουργός τών Εσωτερικών Νικόλαος Μπακόπουλος, όστις ευθύς ώς άνέλαβεν τό Υπουργείον Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας, διέταξε τήν έκτέλεσιν τής συλλήψεως τών Αρχιερέων και έθεσεν ώς έργον του τήν διά παντός μέσου έξόντωσιν τών Παλαιοημερολογιτών.
Εις Αθήνας συνεκεντρώθησαν οί πιστοί εις τόν Αρειον Πάγον πλησίον τής Ακροπόλεως.
Έκεί εις τόν πλησίον τής Ακροπόλεως Βράχον, ήλπιζον οτι ίσως τους έπιτρέψωσι νά προσευχηθώσι και νά λειτουργήσωσι.
Πλήθη πιστών συνεκεντρώθησαν πέριξ του ίερού Χώρου.
Δυστυχώς όμως, μόλις οί ίεροψάλται ήρχισαν τόν Τριαδικόν Κανόνα «Άξιον έστιν ώς αληθώς τήν ύπέρθεον ύμνείν Τριάδα….» κατέφθασαν τά όργανα του Αρχιεπισκόπου, άτινα διέλυσαν βιαίως δια τών αστυνομικών ράβδων των και συνέλαβαν τους πιστούς. Τήν έπομένην άπέστειλαν αυτούς ενώπιον του κ. Εισαγγελέως, παρ’ ου παραπεμφθέντες είς δίκην κατεδικάσθησαν εις 5ήμερον φυλάκισιν έκαστος.
Ξένοι τουρίσται, ανερχόμενοι τήν Άκρόπολιν, έζήτησαν νά πληροφορηθώσι τήν αιτίαν τής συλλήψεως των και συγκεκριμένως, έάν πρόκειται περί κομμουνιστών η περί απεργών, όταν όμως έμαθον ότι είναι Χριστιανοί και θέλουν νά εορτάζουν δέκα τρεις ημέρας άργότερον τάς έορτάς των, τότε ήρχισαν νά έλεεινολογώσι τους διώκτας των.
Τους επεσκέφθησαν ξένοι δημοσιογράφοι και μέ θλίψιν μετεβίβασαν τά γεγονότα εις όλον τόν κόσμον. Δεν ήδύνατο νά τό άνεχθή τό γεγονός τούτο ό Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων, ούτε ο Υπουργός Μπακόπουλος και διατάσσουσι νύκτωρ όπως τήν πρωίαν τής Τρίτης ημέρας, και περί τήν 4ην πρωϊνήν ώραν, έξωθώσι διά τής βίας και άπομακρυνθώσιν εκείθεν.
Τότε τά όργανα του Αρχιεπισκόπου έπεβἰβασαν αυτούς έπί αστυνομικών αυτοκινήτων και ώδήγησαν αυτούς εις μακράν κείμένα έρημα μέρη.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων δικαιολογήθη λέγοντας ότι οι παλαιοημερολογίται, παρά τας περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις αυτών, δεν συνήργησαν εις την ειρηνικήν του ζητήματος αυτών λύσιν. Υπέστησαν βεβαίως διωγμόν εκ μέρους Εκκλησίας και Πολιτείας, αλλ’ ο διωγμός ούτος ήλθε και εκινήθη εις απάντησιν της αδιαλλαξίας και της αντεκκλησιαστικής τακτικής αυτών. Ο Αρχιεπ/πος Σπυρίδων επίσης ωμίλησεν εν τη Ιεραρχία 1952 περί του επιδειχθέντος εκ μέρους αυτών πείσματος καθώς και περί της κακής αυτών διαθέσεως και της κακοπιστίας, μεθ’ ων αντιμετώπιζον πάσαν συμβιβαστικήν αυτού πρότασιν και απέδωκε την αδιαλλαξίαν αυτών ταύτην εις την έν τισι κύκλοις αυτών εγκρυπτομένην σκοπιμότητα, την ούσαν συνυφασμένην προς οικονομικά συμφέροντα και άλλας ποταπάς επιδιώξεις.
Δυστυχώς, δεν φτάνουν σελίδες ολόκληρες δια να περιγράψουν τους διωγμούς που υπἐστησαν παλαιοημερολογίτες.
Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Χριστόφορος έστηλίευσε τους αγρίους και απανθρώπους, ώς τους έχαρακτήριτε, διωγμούς της Κρατούσης ‘Εκκλησίας εναντίον των Παλαιοημερολογιτών.
Εις δηλώσεις του προς τόν Ήμερήσιον Τύπον είπεν τά εξής
«…Κατ’ αρχήν πρέπει, νομίζω, νά συνέλθη μία Σύνοδος διά νά ρυθμίση οριστικώς αυτήν τήν εκκρεμότητα.
Δέν συμφωνώ μέ τήν τακτικήν, ή οποία έφηρμόσθη εναντίον τών οπαδών τού Ιουλιανού Ημερολογίου.
Η μεταχείρισις έπρεπε νά είναι διαφορετική. Δυστυχώς οι υπεύθυνοι τής πολιτείας δεν αντιλαμβάνονται ότι αί διώξεις των Παλαιοημερολογιτών δίδουν τό δικαίωμα νά επιχαίρουν οι εχθροί μας» .
Σε δηλώσεις του είς τήν ήμερησίαν εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» τής 2 Δεκεμβρίου 1951 αναφέρει ακόμα
«’Εφέραμεν τήν συζήτησιν γύρω άπό τό φλέγον ζήτημα των Παλαιοημερολογιτών.
Έχω τήν γνώμην οτι ένα θρησκευτικόν ζήτημα, όπως τό Παλαιοημερολογιτικόν στην Ελλάδα, δεν πρέπει νά γίνεται θέμα Κυβερνητικόν.
Τό κλείσιμον τών Εκκλησιών, ή άφαίρεσις τών ράσων και τό ξύρισμα τών Ιερωμένων, δεν είναι τά καλύτερα μέσα προς έπιβολήν ωρισμένων απόψεων.
‘Υπάχουν πολιτισμένοι μέθοδοι και κατευθύνσεις, άλλα όχι μεσαιωνισμός.
Μέ αύτάς τουναντίον, βοηθείται τό έργον τής Εκκλησίας και Κράτους, άπό τήν οποίαν είναι δυνατόν να παύση το υφιστάμενον κακόν.
Θα έπρεπε, νά καταβληθή προσπάθεια συνεννοήσεως και συμφωνίας μεταξύ των μερίδων, άφου ό Λαός είς τήν περίπτωσιν αυτήν παρουσιάζεται διηρημένος, ώστε η νά γίνη αναγνώρισις τών Παλαιοημερολογιτών, ή νά πεισθούν και αυτοί νά δεχθούν τό Νέον Έορτολόγιον.
Αλλά επί τέλους ας έκδηλωθή και διά τους Παλαιοημερολογίτας αυτούς κάποια ανοχή μέ πραγματικόν ενδιαφέρον και άγάπην.
Έτσι είναι μάλλον δυνατή ή συνεννόησις, αφού άναγνωρισθή ή νόμιμος ύπόστασις και τών δύο μερών.
Έχω ύπ’ όψιν μου φωτεινήν πρότασιν τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος, κατά τήν οποίαν θά έπρεπε νά συνέλθη μία Τοπική Σύνοδος έν Ελλάδι, ή οποία θά ήτο δυνατόν να επιφέρη θετικά άποτελέσματα επί του ενδιαφέροντος αυτού ζητήματος» .
Και ενώ είχε γίνει ή προεργασία διά τήν Σύνοδον αυτήν, έμεσολάβησαν τά γνωστά έπεισόδια της Μονής Κερατέας καί ή προσπάθεια ήτόνησε.
Ερωτήθη ο Πατριάρχης δια τούτο το θέμα και ο ίδιος απάντησε τα εξής

«Τό θέμα τούτο, έπρεπεν έξ’ άρχής νά άπομονωθή άπό τό όλον Παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα Πάντως σε παρόμοια γεγονότα, εχομεν την γνώμην, ότι όέν χρειάζονται παρά μόνον μέτρα τάξεως. Συμβαίνουν σέ κάθε οικογένεια φίλονικίαι. ‘Αλλά κοινή κατανόησις φέρει πάντοτε αγαθά αποτελέσματα, οπότε και δέν διαταράσσεται ή ειρήνη και ή συνοχή τών Όρθοδόξων Εκκλησιών, έφ’ όσον περί αυτών πρόκειται.

Πώς εννοείτε, Μακαριώτατε, τήν συνοχήν τών Όρθοδόξων Εκκλησιών;

Όπως αυτή υπήρχε και εις τήν ‘Αρχαίαν Έκκλησίαν. Νά μη υφίσταται ή Εκκλησία καμμίαν έπιρροήν άπό τό Κράτος.
Νά διατηρούνται αί Ίεραί Παραδόσεις, ή Ιστορία, οί Κανόνες και προς αυτά νά βαδίζουν οί εντεταλμένοι χωρίς παρέκκλισιν.
Άλλα έπαναλαμβάνομεν. Ουδεμία άνάμιξις τού Κράτους εις τά ζητήματα τής Εκκλησίας. ‘Απλώς καί μόνον οφείλει νά βοηθή τήν Έκκλησίαν. Γιατί όσα Εκκλησιαστικά ζητήματα παρουσιάζονται, αυτά αποδίδονται στην άνάμιξιν τής Εκκλησίας και Κράτους» .

http://entoytwnika.blogspot.com/2011/06/30.html

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ