Μεγάλη παγίδα στην Ιεραρχία τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος έστησαν ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μαζί με άλλους επισκόπους και λαϊκούς προκειμένου να αναγνωρίση το εκκλησιαστικό μόρφωμα τῶν σχισματικών ομάδων, τῶν καθηρημένων και αφορισμένων πρώην κληρικῶν Φιλαρέτου και Μακαρίου. Με σκοπό να δόση κατεύθυνση στην Ιεραρχία που θέλει ο ίδιος o Αρχιεπίσκοπος, δεν παρέπεμψε το Ουκρανικό κατ’ ευθείαν στην Ιεραρχία, αλλά μέσω επιτροπῶν.

Σε άρθρο του κ. Γ. Παπαθανασοπούλου με τίτλο «Σε επικίνδυνη ατραπό η Εκκλησία της Ελλάδος», που παραθέτουμε στο τέλος, διαβάζουμε:

«Σε επικίνδυνο ατραπό εισέρχεται η Εκκλησία της Ελλάδος. Εκεί την οδηγεί η απόφαση των Συνοδικών Επιτροπών Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων για το Ουκρανικό. Οι δύο Επιτροπές συνεδρίασαν από κοινού στις 23 Μαΐου στο Συνοδικό Μέγαρο και συναποφάσισαν να προτείνουν στην Ιεραρχία την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία μονομερώς και αντικανονικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε «Αυτοκέφαλη».»

Υπενθυμίζουμε ότι μέλος τῶν δύο αναφερομένων επιτροπῶν είναι ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας ο οποίος επί μακρόν προσπαθεῖ να οδηγήσει την Εκκλησία τῆς Ελλάδος σε σχισματοαιρετική πορεία, όπως θα αποδείξουμε παρακάτω.

Το θέμα τοῦ ψευδο-αυτοκεφάλου τῶν εν Ουκρανία σχισματικῶν έχει πολλάς παραμέτρους, όπως π.χ. η πορεία προς τον Παπισμό μέσω τῆς Ουνίας. Είναι σημαντικό να προσέξουμε τα όσα είπε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας σε συνέντευξή του στη Romfea.gr στις 30 Απριλίου 2018 σχετικά με τους Ουνίτες τῆς Ουκρανίας:

«Το εγχείρημα αυτό, δηλαδή της συγκροτήσεως της «Ενιαίας Τοπικής Εκκλησίας» στην Ουκρανία, έχει πρωτεργάτες τις ἐν ενεργείᾳ αρχές, τις ομάδες των σχισματικών και τους Ελληνόρυθμους Καθολικούς. …..

Για τους ουνίτες η ενοποίηση των σχισματικών και η απόκτηση από αυτούς της κανονικής υποστάσεως στην Ορθοδοξία είναι ένα από τα σχέδια υποταγής της Ορθοδοξίας στη Ρώμη.

Το πρώτο αίτημα του Κοινοβουλίου της Ουκρανίας προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο το 2016 είχε πρωτεργάτες τους βουλευτές, πλειοψηφία των οποίων ήταν οι ουνίτες.

Το παρόν εγχείρημα επίσης υλοποιείται με ενεργό υποστήριξη των αξιματούχων του κράτους και βουλευτών, οι οποίοι ανήκουν στην ουνιτική Εκκλησία.

Η ηγεσία της Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας της Ουκρανίας δηλώνει άμεσα ότι η αναγνώριση των αντικανονικών ομολογιών ως κανονικών από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είναι το πρώτο βήμα, το οποίο να ακολουθείται από την «ενοποίηση όλων των Εκκλησιών οι οποίες προήλθαν απο το Βάπτισμα του Βλαδιμήρου».

Και τι είναι; Μήπως θέλουν και ουνίτες το αυτοκέφαλο; Όχι, θέλουν τους Ορθοδόξους «να επανενταχθούν στους κόλπους της Ρώμης».» (βλ. https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/21508-bolokolamsk-ilarionas-fobamai-na-skefto-ti-tha-ginei-ean-dothei-autokefalo-stous-sxismatikous)

Επίσης, στο άρθρο «Ήρθε η Ουνία από την Ουκρανία» τῆς 9^ης Ιανουαρίου 2019 διαβάζουμε:

«Σε συνέντευξή του στο Ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι Pryamyy, ο μητροπολίτης Επιφάνιος δήλωσε:

«Έχουμε σχεδιάσει έναν συγκεκριμένο δρόμο για την μελλοντική μας συνεργασία και από εδώ και στο εξής θα αναζητούμε σημεία σύγκλισης που θα μας ενώνουν στον χώρο της πνευματικής εκπαίδευσης και σε άλλους τομείς της ζωής μας. Επί τούτω θα δημιουργηθούν επιτροπές από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και από την Ελληνόρυθμη Καθολική Εκκλησία, και καταρτίζουμε τον οδικό χάρτη για την συνεργασία μας».»

Και παρακάτω στο ίδιο άρθρο

«Όπως αναφέρθηκε, ο αρχιεπίσκοπος Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ, ο επικεφαλής της Ουκρανικής Ελληνόρυθμης Καθολικής Εκκλησίας, ήρθε σε επαφή με τον μητροπολίτη Επιφάνιο, τον επικεφαλής της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Έγραψε ότι εκ μέρους της δικής του Εκκλησίας, επέκτεινε το χέρι του στον Επιφάνιο και σε όλους τους Ορθοδόξους αδελφούς, προτείνοντας να πορευτούν μαζί προς την ενότητα.» (https://averoph.wordpress.com/2019/01/09/%CE%AE%CF%81%CE%B8%CE%B5-%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/)

Αλλά και πιο πρόσφατα, στα μέσα Μαΐου, ο επικεφαλής τῶν Ουνιτῶν και ο Επιφάνιος Ντουμένκο έκαναν παρόμοιες δηλώσεις σχετικά με την πιθανότητα για ένωση μεταξύ τους. Επίσης δήλωσε ο επικεφαλής τῶν σχισματικῶν αναφερόμενος στους Ουνίτες τα εξῆς απαράδεκτα:

«Στο μέλλον όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα πρέπει να ενωθούν σε μια ενιαία Εκκλησία» (βλ. άρθρο «Επιφάνιος: Η ένωση με τους Ουνίτες είναι πιθανή (βίντεο)» https://tasthyras.wordpress.com/2019/05/15/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b7-%ce%ad%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%af%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1/#more-2128)

Η προσπάθεια να περαστεί η πλάνη ότι οι Ουνίτες – που είναι ίσοι αιρετικοί με τους Παπικούς – «είναι ορθόδοξοι χριστιανοί», δεν γίνεται μόνο από τον Επ. Ντουμένκο αλλά και από το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Διότι την ίδια ακριβώς διαστρέβλωση προβάλει και ο επίσκοπος Παμφίλου Δανιήλ ο οποίος μιλώντας τον περασμένο Ιανουάριο στο BBC είπε:

«Ιστορικά, οι Έλληνες καθολικοί προσπαθούν να βρουν την ταυτότητά τους. Είναι ορθόδοξοι χριστιανοί ενωμένοι με το ρωμαϊκό θρόνο» (βλ. https://www.romfea.gr/sinenteyxeis/26349-pamfulou-daniil-kathe-ethnos-prepei-na-exei-dikaioma-gia-autokefalia )

Καταλαβαίνετε καλοί επίσκοποι τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος που το πάνε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και μερικοί «αδελφοί» και «συλλειτουργοί» Σας;

Ας δοῦμε τώρα αποσπάσματα από την εισήγηση τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας στην Ιεραρχία τον Οκτώβριο τοῦ 2017 (βλ.https://www.romfea.gr/images/article-images/2017/10/messinias_chrisostomos.pdf ), δηλ. ένα χρόνο πρίν από την αντικανονική αποδοχή εκκλήτων τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου (βλ. https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24308. Η εισήγηση αυτή αποκαλύπτει ότι προετοιμάσθηκε ήδη τότε το έδαφος για τα σημερινά δεδομένα στο Ουκρανικό! Όπως διαπιστώνεται από την εισήγηση, οι λατινόφρονες Μητροπολίτης Μεσσηνίας και Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος:

–         Μεθόδευσαν την αφαίρεση τοῦ θέματος τῆς Ουνίας παρ’ όλη την αναγκαία αίτηση τῆς Ρωσίας να συζητηθεῖ στους θεολογικούς διαλόγους

–          Παραπλάνησαν την Ιεραρχία με το δήθεν δικαίωμα τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου να δέχεται εκκλήτους προσφυγάς.

Για την ιστορία θα αρχίσουμε όμως με την παράθεση τῆς ορθοδόξου θέσεως στο θέμα τῆς Ουνίας, που αναφέρεται στην σελ. 11 τῆς εισηγήσεως, και η οποία εν συνεχεία εξαφανίζεται:

«Ἡ Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (Φανάρι,  13-15 Μαρτίου  1992) στό Μήνυμά  της,  καί μέ σκοπό  τήν προάσπιση τῆς πανορθόδοξης ἑνότητας, καταδικάζει ρητά τήν οὐνία καί τόν δι’ αὐτῆς προσηλυτισμό καί τονίζει ὅτι δέν μπορεῖ νά προχωρήσει ὁ Θεολογικός Διάλογος μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἄν δέν ἐπέλθει συμφωνία στό συγκεκριμένο ζήτημα.»

Ας προσέξουμε τώρα τις απαράδεκτες δηλώσεις τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας που αναφέρονται στις σελ. 34/35:

α) Ἤδη τόν Αὔγουστο τοῦ 2016 ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ἰλαρίων διαβίβασε πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο (04/446/1) «Δήλωση τῆς Ὑπηρεσίας Ἐπικοινωνίας διά τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας», μέ τήν ὁποία πρότεινε ὡς ἄμεση ἀνάγκη τήν ἐπαναφορά τοῦ θέματος τῶν «κανονικῶν καί ποιμαντικῶν συνεπειῶν τῆς Οὐνίας» ..…

Μέ τήν πρόταση αὐτή ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας προσπάθησε καί πάλιν, «κατά  παγίαν τακτικήν», «νά κάνει ἐξαγωγή» τῶν ἐσωτερικῶν προβλημάτων της καί νά τά καταστήσει προβλήματα διορθόδοξα καί διεκκλησιαστικά. Στή συγκεκριμένη περίπτωση ἐπιδίωξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶναι νά παρουσιάσει τό θέμα τῆς Οὐκρανίας ὡς πρόβλημα πρωτίστως διεκκλησιαστικό καί μέ τόν τρόπο αὐτό ἀφενός νά ἐπιτύχει μία πανορθόδοξη συμφωνία καί συνεργασία, ὡς ἀντίστασιν ἔναντι τῶν πολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῆς Κυβέρνησης τῆς Οὐκρανίας, καί ἀφετέρου νά ἐπιτύχει  τρόπους δέσμευσης καί συμμετοχῆς τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀλλά καί τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, στό ὅλο ζήτημα, ἀκόμη και μέσα ἀπό τόν συγκεκριμένο Διάλογο.»

Η τοποθέτηση αυτή τοῦ Μητροπολίτου είναι αντίθετη με το πνεύμα τῆς Αγίας Γραφής. Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή, κεφ. 12 στίχ. 25-26, περί τοῦ Σώματος τῆς Εκκλησίας μεταξύ άλλων τα εξῆς:

25 ίνα μη ή σχίσμα εν τω σώματι, αλλά το αυτό υπέρ αλλήλων μεριμνώσι τα μέλη·

26 και είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη, είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη.

Σχετικά με το θέμα εκκλήτου προσφυγῆς επιχειρήθηκε η παραπλάνηση τῆς Ιεραρχίας με τα ακόλουθα λόγια (σελ. 25 παρ. ζ ii):

«(ii) τό ἀντίστοιχο δικαίωμα γιά τούς ἐπισκόπους τῆς Ἀνατολῆς καί μάλιστα «ἐν συνόδῳ», εἶχε μόνο ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ὡς πρός τήν ἀποδοχή καί ἐξέταση τῆς ἐκκλήτου προσφυγῆς (βλ. καν. 9 και 17 τῆς Δ΄ Οἰκουμ. Συνόδου), δικαίωμα τό ὁποῖο διετήρησε μέχρι καί σήμερα.»

Ο ισχυρισμός αυτός τοῦ Μητροπολίτου είναι αναληθής. Έχουμε επισημάνει και σε παλαιότερο άρθρο μας ότι ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας ασχολούμενος με τους Ιερούς Κανόνες λέγει δικά του πράγματα και όχι αυτά τῶν κανόνων.
Ο Άγιος Νικόδημος ως κρυστάλλινος και αλάνθαστος ερμηνευτής τῶν ιερῶν κανόνων ανατρέπει τα τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας ισχυριζόμενα στην υποσημείωση (1) τοῦ 9^ου Κανόνος τῆς Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, όπου μετά από μια λεπτομερή ερμηνεία καταλήγει ως εξῆς:

«Ήδη δε επειδή η Σύνοδος και ο Έξαρχος τῆς διοικήσεως δεν ενεργεῖ, ο Κωνσταντινουπόλεως εστι Κριτής πρώτος και μόνος και έσχατος τῶν υποκειμένων αυτῶ Μητροπολιτῶν, ού μήν δε και τῶν υποκειμένων τοῖς λοιποῖς Πατριάρχαις. Μόνη γαρ η Οικουμενική Σύνοδος είναι ο έσχατος και κοινότατος Κριτής πάντων τῶν Πατριαρχῶν, ως είπομεν, και άλλος ουδείς.» (Πηδάλιον εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου σελ. 193)

Το ότι λοιπόν «Οι δύο Επιτροπές συνεδρίασαν από κοινού στις 23 Μαΐου στο Συνοδικό Μέγαρο και συναποφάσισαν να προτείνουν στην Ιεραρχία την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας…» σημαίνει ότι τα μέλη αυτῶν έχουν αιρετικό φρόνημα και πρέπει να αποβάλλονται από την Εκκλησία.

Τέλος, ενώ όλες οι ενέργειες τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου στην Ουκρανία είναι αντικανονικές και καταδικαστέες, η Δ.Ι.Σ. τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος καθυστερεῖ σκοπίμως την σύγκληση τῆς Ιεραρχίας για το Ουκρανικό και ενεργεῖ παραλλήλως πραξικοπηματικά όπως συνηθίζει να κάνει ο ανορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος («Σύνοδος» Κρήτης). Αποφάσισε να αναγνωρίζει χωρίς την Ιεραρχία τους σχισματικούς στην Ουκρανία με την επίσημη αποδέσμευση Έλληνα Αρχιμανδρίτου (π. Επιφανίου Δημητρίου) για να «χειροτονηθεί» «επίσκοπος» εκεί. Το ιστολόγιο «Τας Θύρας Τας Θύρας» αναφέρει σχετικά:

«Ο Ντουμένκο στην ενημέρωση Τύπου μετά την σύνοδο, δήλωσε ότι ο π. Επιφάνιος έλαβε επίσημη αποδέσμευση από την Εκκλησία τῆς Ελλάδος για να μεταφερθεί στην «Ορθόδοξη Εκκλησία τῆς Ουκρανίας» https://tasthyras.wordpress.com/2019/05/24/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%ba%ce%bf-%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%bb/

Ο Αρχιμανδρίτης αυτός κατέστη πλέον σχισματικός όπως ο «Προκαθήμενός» του στην Ουκρανία.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗ Δ.Ι.Σ. ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΑΥΤΟ!!!

Κλείνουμε το άρθρο μας με τα αποκαλυπτικά στοιχεία που παραθέτει ο κ. Γ. Παπαθανασόπουλος.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

Σε επικίνδυνο ατραπό η Εκκλησία της Ελλάδος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Σε επικίνδυνο ατραπό εισέρχεται η Εκκλησία της Ελλάδος. Εκεί την οδηγεί η απόφαση των Συνοδικών Επιτροπών Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεωνγια το Ουκρανικό. Οι δύο Επιτροπές συνεδρίασαν από κοινού στις 23 Μαΐου στο Συνοδικό Μέγαρο και συναποφάσισαν να προτείνουν στην Ιεραρχία την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία μονομερώς και αντικανονικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε «Αυτοκέφαλη». Το κείμενο της προτάσεως προς την Ιερά Σύνοδο έχει στα χέρια του ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνός, πρόεδρος της Επιτροπής Νομοκανονικών, ο οποίος και ανέλαβε να το παραδώσει στην Ιερά Σύνοδο.

Η συνεδρίαση της 23^ης Μαΐου θα μείνει στην εκκλησιαστική ιστορία για τα επιχειρήματα, που ανέπτυξαν τα μέλη της. Τα περισσότερα αναμάσησαν τα γνωστά έωλα γραφέντα από όσους υποστηρίζουν την ενέργεια του Φαναρίου. Ουδέν έθεσε προς συζήτηση τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς και τα εκκλησιολογικά ζητήματα που έθιξε δια των επιστολών του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, αρνούμενος να αναγνωρίσει την σχισματική Εκκλησία της Ουκρανίας ως κανονική και «Αυτοκέφαλη». Ουδέν μέλος σκέφθηκε ότι το κείμενο περί της απονομής του Αυτοκεφάλου ενέκριναν ΟΜΟΦΩΝΩΣ οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες και προβλέπει την ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση όλων για να απονεμηθεί.

Οι υπέρ του Φαναρίου ζηλωτές, κληρικοί και λαϊκοί έφτασαν να ισχυριστούν ότι ο Τόμος του 1850 και το ισχύον Σύνταγμα επιβάλλουν στην Εκκλησία της Ελλάδος να ακολουθεί τυφλά και χωρίς δική Της άποψη τις αποφάσεις και τις ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχου! Φυσικά ούτε ο Τόμος προβλέπει ότι η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος είναι υποτελής στο Φανάρι, ούτε ότι δεν έχει δική της άποψη. Επίσης το Σύνταγμα στο Άρθρο 3 προβλέπει ότι είναι «δογματικά» ενωμένη με την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και «με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού», και βέβαια ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ και επομένως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ.

Άλλο μέλος για να πείσει περί της αναγκαιότητας να γίνει αποδεκτή η απόφαση του Οικ. Πατριάρχου για την Εκκλησία της Ουκρανίας επέσεισε την απειλή, πως αν η Εκκλησία της Ελλάδος δεν την εγκρίνει, Αυτός θα Της αποσπάσει τις Νέες Χώρες! Κληρικός, εκ των μελών των Επιτροπών, σημείωσε στον υπογράφοντα: «Δεν έχεις καταλάβει ότι είμαστε μια υποτελής στο Φανάρι Εκκλησία;». Προφανώς αγνοήθηκαν από τον εν λόγω κληρικό και τα υπόλοιπα μέλη των Επιτροπών η περί Επισκόπου και Τοπικής Συνόδου διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, καθώς και οι Ιεροί Κανόνες και η επί αιώνες πρακτική της Εκκλησίας και έλαβαν την απόφαση να ακολουθήσουν τον Οικ. Πατριάρχη στην απονενοημένη του ενέργεια.

Ένας εξ όσων μετά πάθους υποστήριξαν τη «συναίνεση» (Σημ. γρ. Πρόκειται περί λάθους. Συναίνεση δίδεται ΠΡΙΝ από την ενέργεια, ΜΕΤΑ δίδεται έγκριση) στην ενέργεια του κ. Βαρθολομαίου ήταν ο καθηγητής κ. Βλ. Φειδάς. Πάλι, κατά τα γνωστά, ανέτρεξε στο παρελθόν για να αποδείξει ότι δεν ισχύει το εκκλησιαστικό καθεστώς στην Ουκρανία που υπάρχει επί τετρακόσια και πάνω χρόνια εκεί και που αποδέχονται όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες και ο ανήκων εκκλησιαστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος. Όμως ο ίδιος ο κ. Φειδάς άλλα έχει γράψει στο παρελθόν για την απονομή του αυτοκεφάλου. Συγκεκριμένα σε άρθρο του, με τίτλο «Το Αυτοκέφαλον και το Αυτόνομον εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία», το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Εκκλησιαστικόν Περιοδικόν Σύγγραμμα ΝΕΑ ΣΙΩΝ» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (Τόμος ΟΑ΄ 1979) γράφει, μεταξύ των άλλων, στις «Συμπερασματικές προτάσεις» του (Σελ. 31 – 32):

«Η καθ΄ όλου Ορθόδοξος Εκκλησία, κατά την κανονικήν της διοικητικήν διάρθρωσιν, ανακηρύσσει τοπικήν τινα εκκλησίαν ως αυτοκέφαλον, διο και η αυθαίρετος, η αυτογνώμων, ή η υπό ομάδος αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών μονομερής ανακήρυξις, μη υπηρετούσα την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και προσκρούουσα εις την κανονικήν παράδοσιν αυτής, είναι αντικανονική…

Κανονικώς αρμόδιον δια την ανακήρυξιν του “αυτοκεφάλου” όργανον είναι η Οικουμενική Σύνοδος και κατ’ ακολουθίαν δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν η Πανορθόδοξος Σύνοδος, η οποία εφαρμόζουσα την κανονικήν παράδοσιν και ιδία τα ανωτέρω κανονικά κριτήρια προβαίνει δια κανονικής διαδικασίας εις την ανακήρυξιν.

Εις εξαιρετικάς περιπτώσεις είναι δυνατή η κατ’ αρχήν ανακήρυξις εκκλησίας τινός ως αυτοκεφάλου δια της ομοφώνου εκφράσεως του φρονήματος των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλ’ η τοιαύτη κατ’ αρχήν δι’ εφαρμογής της εκκλ. Οικονομίας ανακήρυξις τελειούται μόνον δι’ αποφάσεως Πανορθοδόξου Συνόδου». Κατά την διατυπωθείσα το 1979 άποψη του καθηγητή Φειδά η ενέργεια του Οικ. Πατριαρχείου αποδόσεως αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς της Ουκρανίας είναι ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ.

ΟΛΑ τα μέλη των δύο Επιτροπών παραμέρισαν πάντως τα όποια επιχειρήματα ανέφεραν και συμφώνησαν ότι πρέπει να στείλουν θετική πρόταση στην Ιεραρχία, επειδή το θέλει ο Πατριάρχης και συμφώνησε πρόσφατα μαζί του ο Αρχιεπίσκοπος! «Μη γελιόμαστε», είπε ένας εκ των συμμετασχόντων στη σύσκεψη, « το ζήτημα ως εκκλησιολογικό έχει ισχυρό αντίλογο, να αποδεχθούμε λοιπόν όλοι μας ότι το θέμα είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ και να το στείλουμε στην Ιεραρχία, η οποία και έχει την αρμοδιότητα να αποφασίσει»…. Βεβαίως οι συμμετασχόντες στη σύσκεψη Μητροπολίτες και καθηγητές Πανεπιστημίου δεν απαλλάσσονται της ευθύνης της πρότασης τους. Δεν είναι δυνατόν η επισκοπική τους ευθύνη και η επιστημονική τους εγκυρότητα να θυσιάζεται στην πολιτική διάσταση του θέματος της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

(http://aktines.blogspot.com/2019/06/blog-post_5.html)

Σε επικίνδυνη ατραπό η Εκκλησία της Ελλάδος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι βέβαιο ότι θα εισέλθει σε επικίνδυνη  ατραπό αν εγκρίνει την πρόταση των Συνοδικών Επιτροπών και αποφασίσει την αναγνώριση της «Αυτοκέφαλης Ουκρανικής Εκκλησίας».

Θα εμπλακεί από μόνη της στην οξεία διαμάχη των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας και θα καταστεί εκ των αρνητικών πρωταγωνιστών του εν εξελίξει σχίσματος στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Θα εμπλακεί χωρίς να έχει προηγουμένως ερωτηθεί αν εγκρίνει την ενέργεια του κ. Βαρθολομαίου και χωρίς να έχει κανένα λόγο και κανένα συμφέρον να συγκρουσθεί με την Ρωσική Εκκλησία.

Μέχρι σήμερα η Εκκλησία της Ελλάδος δεν έχει αναγνωρίσει την «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας», όπως όλες οι υπόλοιπες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Αν την αναγνωρίσει θα είναι η πρώτη και θα προκαλέσει σε βάρος Της την μήνιν όλων των υπολοίπων Εκκλησιών. Όχι μόνο θα κατηγορηθεί ως μη έχουσα οντότητα και εκκληξσιαστικό λόγο, αλλά και θα θεωρηθεί «ψευδοαυτοκέφαλη Εκκλησία». Θα συντελέσει επίσης στο βάθεμα του σχίσματος μεταξύ Ελλήνων και Σλάβων Ορθοδόξων.

Σοβαρότατο ζήτημα θα προκύψει  αν, μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο της Μόσχας προχωρήσει σε διακοπή της  εκκλησιαστικής κοινωνίας με την Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτό θα έχει,  σοβαρότατη επίπτωση στις κρατικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ελλάδος και στις σχέσεις των δύο λαών. Επίσης  θα προκαλέσει διακοπή των προσκυνημάτων των Ελλήνων στη Ρωσία και των Ρώσων στην Ελλάδα. Πιθανότατα να υπάρξουν και πολιτικές επιπτώσεις για την Ελλάδα, για τις οποίες το ΥπΕξ ανησυχεί.

Είναι προφανές ότι τα πράγματα θα χειροτερεύσουν αν στην διακοπή κοινωνίας με την Εκκλησία της Ελλάδος, μετά τη Μόσχα, προχωρήσουν και άλλες σλαβικές Εκκλησίες. Αν συμβούν όλα αυτά στην εκκλησιαστική ιστορία θα γραφτεί με μελανά γράμματα ότι  επί των ημερών του σημερινού Αρχιεπισκόπου η Εκκλησία της Ελλάδος αυτοκατάργησε το αυτοκέφαλό της και συνετέλεσε στο βάθεμα του σχίσματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μητροπολίτης μας εξήγησε   ότι στον Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας και σε ορισμένα μέλη της Ιεραρχίας  Της επικρατεί η σκέψη πως αν αναγνωρίσουν την «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας» θα εξασφαλίσουν την ησυχία τους στη σχέση τους με το Φανάρι… Είναι γεγονός ότι ο Οικ. Πατριάρχης πιέζει και  τρέχει να προλάβει καταστάσεις, αλλά ουδείς άλλος στην Ορθοδοξία   επείγεται να τον ακολουθήσει. Πλην, τώρα, του κ. Ιερώνυμου και μελών της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος…

Οι πολιτικοί λόγοι της ενέργειας του Πατριάρχου συνδέονται με την γεωπολιτική των ΗΠΑ και την επιδίωξή τους η Ουκρανία να περάσει στη σφαίρα επιρροής τους, με την χρησιμοποίηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που και εκείνου συμφέρον είναι να έχει υπό την επιρροή του τους πολυπληθείς Ουκρανούς Ορθοδόξους. Μητροπολίτης σχολιάζοντας το γεγονός της χρησιμοποίησης  από τις ΗΠΑ της Εκκλησίας για λόγους πολιτικούς είπε στον γράφοντα ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορεί να έχει μιαν εξάρτηση οικονομική από τους Ομογενείς των ΗΠΑ, αλλά πολιτικά δεν έχει προκύψει κανένα απτό κέρδος  γι’ αυτό. Όμως η Εκκλησία της Ελλάδος δεν οφείλει τίποτε στις ΗΠΑ, εκτός αν η ηγεσία Της ακολουθεί την πολιτική της απερχόμενης κυβέρνησης και επηρεάζεται η απόφαση της από την χρηματοδότηση από ελληνοαμερικανικές οργανώσεις της «Αποστολής»….

Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν προχωρήσει στην αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας των σχισματικών της Ουκρανίας, θα το πράξει την ώρα που στο εσωτερικό της συγκεκριμένης χώρας αλλάζει η πολιτική έναντι των υπό το Πατριαρχείο της Μόσχας και τον Μητροπολίτη Ονούφριο Ουκρανών Ορθοδόξων! Ο νέος Ουκρανός Πρόεδρος Βλαδίμηρος Ζελένσκι ακολουθεί διαφορετική πολιτική από τον προηγούμενο Πρόεδρο Ποροσένκο. Στις προγραμματικές του δηλώσεις ΟΥΔΕΝ είπε περί της Εκκλησίας στην Ουκρανία. Ούτε περί της αυτοκεφαλίας, ούτε περί ενώσεως «όλων των κλάδων της Ορθοδοξίας», ούτε ότι το ζήτημα της εκκλησίας είναι ζήτημα «ασφαλείας του κράτους», όπως σε όλα αυτά είχε στηρίξει την αντιρωσική προπαγάνδα του  ο Ποροσένκο. Σημειώνεται ότι προεκλογικά είχε προβάλλει αφίσες που παρουσίαζαν τον Ζελένσκι με τα χαρακτηριστικά  του Πούτιν…

Άλλο σημείο αλλαγής πολιτικής ήταν η επίσκεψή του Ζελένσκι στον Επιφάνιο και στον Ονούφριο. Στον προκαθήμενο της «Αυτοκέφαλης Ουκρανικής Εκκλησίας» η επίσκεψη ήταν λιγόλεπτη και τυπική. Αντίθετα, στον επικεφαλής της Κανονικής Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας ήταν εγκάρδια και υπήρξε μεταξύ τους  ουσιαστική συζήτηση διάρκειας περίπου δύο ωρών. Δεν πρέπει επίσης να είναι τυχαίο το γεγονός ότι το ανώτατο δικαστήριο της Ουκρανίας ανέστειλε την απόφαση της κυβέρνησης Ποροσένκο να επιβάλει τη μετονομασία της υπό τον Ονούφριο Εκκλησίας, ώστε να γίνεται εμφανές ότι εκκλησιαστικά εξαρτάται από το Πατριαρχείο της Μόσχας….  Σημειώνεται ότι ο Ζελένσκι επιχειρεί να βελτιώσει τις σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία και με τους ρωσόφωνους και ρωσόψυχους Ουκρανούς.

Υπάρχει ακόμη και μία άλλη εξέλιξη στα εκκλησιαστικά της «αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας», που πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους Ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας. Η Εκκλησία του Επιφανίου δεν έχει ακόμη εδραιωθεί εκκλησιαστικά στην ίδια την Ουκρανία! Ο  «Επίτιμος (!!!) Πατριάρχης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας» Φιλάρετος απειλεί τον Επιφάνιο με σχίσμα! Δηλαδή μπορεί να υπάρξει σχίσμα μεταξύ των σχισματικών! Ο Φιλάρετος με δηλώσεις του δεν δέχεται τον Τόμο της αυτοκεφαλίας που συνέταξε το Φανάρι και επέδωσε ο κ. Βαρθολομαίος στον Επιφάνιο τον περασμένο Ιανουάριο, δεν δέχεται, όπως είπε, « να φύγουν οι Ουκρανοί από την εξάρτηση των Ρώσων και να τεθούν υπό την εξάρτηση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης», δεν δέχεται η διασπορά των Ουκρανών να ανήκει εκκλησιαστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο…

Ένα άλλο γεγονός άξιο μνημόνευσης είναι ότι όλη αυτή η καταπίεση που άσκησε τα τελευταία χρόνια ο Ποροσένκο στους Ορθοδόξους, που παραδοσιακά ανήκουν στην υπό τον Πατριάρχη Μόσχας Ουκρανική Εκκλησία, έχει συσπειρώσει τους πιστούς Της. Αυτοί με την όλη συμπεριφορά τους δείχνουν ότι δεν δέχονται να τους επιβάλουν οι Αμερικανοί και οι άλλοι ξένοι το σε ποια Εκκλησία θα ανήκουν…. Ξύπνησε δηλαδή μέσα τους η ψυχή και η παράδοση των Ρως.

Το πρόβλημα που άνοιξε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην Ουκρανία είναι πολύπλοκο και μια χαίνουσα πληγή για την Ορθοδοξία. Η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας έχει  υπό συζήτηση την πρόταση να εμπλακεί σε αυτό. Περιττό είναι να τονισθεί ότι οι Συνοδικοί Αρχιερείς έχουν την ιστορική ευθύνη της απόφασής τους. Αν αποφασίσουν να εγκρίνουν την ενέργεια του Οικ. Πατριάρχου εις τίποτε ουσιαστικά δεν θα τον ωφελήσουν, όμως θα βλάψουν οπωσδήποτε την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και θα υπονομεύσουν την αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

(http://aktines.blogspot.com/2019/06/blog-post_66.html#more)

Σημ. Συνεχίζουμε την δημοσίευση τῶν άρθρων τοῦ π. Παïσίου Παπαδοπούλου που αποτελοῦν οδοδεῖκτες για την Θεάρεστη Ενότητα τῶν Ορθοδόξων στην Μία Εκκλησία.
Διευκρινίζουμε ότι σκοπός μας είναι η καταπολέμηση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμοῦ και η επαναφορά τῆς ενότητος τῶν Ορθοδόξων, και όχι η προβολή απόψεων για τον τρόπο «Αποτειχίσεως» (διακοπή μνημονεύσεως τοῦ αιρετίζοντος επισκόπου ή διακοπή εκκλησιαστικῆς κοινωνίας από την αιρετίζουσα οικουμενιστική «Εκκλησία»). Ν.Γ.Σ.

Συνέχεια από εδώ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΣΤ’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Η ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΟΣΟΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ

Ι.  Η ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΕΠΤΩΚΥΙΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ

Εφ’ όσον προσδιορίσαμε ότι η Εκκλησία, στα έσχατα τουλάχιστον, είναι πλέον η μαγιά, το λήμμα εκείνο, που μολονότι είναι διασκορπισμένο σε πρόσωπα, ομάδες, συνάξεις, εκκλησιαστικές κοινότητες ως ενορίες ή επισκοπές και όπου αλλού υπάρχει όντως Ορθοδοξία, στο παλαιό και στο νέο ημερολόγιο, ως σύνολο των πιστών κληρικών και λαϊκών, και αποτελεί το σώμα του Χριστού, επειδή είναι συνδεδεμένο με την κεφαλή του, κρατώντας με την ομολογία την αποκαλυφθείσα Πίστη, η οποία είναι αυτή που πρωτίστως μας προσδιορίζει εκκλησιαστικά, ερχόμαστε τώρα να δούμε τί είναι ο Οικουμενισμός μέσα στην Εκκλησία. Επειδή στο Σώμα του Χριστού δεν υπάρχει μόνο η Θεία φύση αλλά και η ανθρώπινη που υποστασίασε ο Υιός και Λόγος του Θεού προσλαμβάνοντάς την δημιουργικώς και όχι σπερματικώς, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, ωστόσο εγκεντρίζοντας εμάς στο πανάμωμο Σώμα Του ως στρατευομένη Εκκλησία ανάλαβε την φθορά και την αμαρτωλότητά μας με το γίνει για χάριν μας κατάρα: “Χριστὸς ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα”(Γαλ. 3,13). Γι’ αυτό θα εξηγήσουμε με παραδείγματα στην συνέχεια αυτού του κεφαλαίου: Πώς οι Οικουμενιστές ενώ βρίσκονται θεσμικά στην διοίκηση της Εκκλησίας εν τούτοις είναι εκτός Εκκλησίας, όπως ο καρκίνος είναι μεν στο σώμα μέχρι όμως να αφαιρεθεί, αφού είναι θέμα χρόνου το να αποκοπεί χειρουργικά.

ΙΙ.  Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΚΙΝΟΓΕΝΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΞΑΠΛΩΣΗΣ ΤΟΥ

Για να εξηγήσουμε, πώς η Εκκλησία προσβάλλεται από την Παναίρεση του Οικουμενισμού θα αναπτύξουμε τον λόγο μας παραβολικώς, όπως έκανε και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός για να διδάξει. Το να μελετούμε εκκλησιολογικώς την σχέση της Εκκλησία με την παναίρεση του Οικουμενισμού, καθώς, και την τακτική – στρατηγική με την οποία η Εκκλησία πρέπει να αντιμετωπίσει την αίρεση ομοιάζει με τον τρόπο που ο οργανισμός μας αποκρίνεται για να αντισταθεί σε μία λοίμωξη, ωστόσο ομοιάζει καταπληκτικά με την περίπτωση της προσβολής του από καρκίνο ενδογενώς. Η παραβολική αυτή εξεικόνιση αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο τον ρόλο ως εξάπλωση της εσχατολογικής αυτής αίρεσης αλλά και τον τρόπο της γενέσεώς της, καθώς, και την κατάληξη του οργανισμού, αν δεν αντιμετωπισθεί εγκαίρως και επιτυχώς. Η απόδοση της πνευματικής αυτής νόσου ως της καρκινικής μάστιγας, που κατατρώγει τα σπλάχνα της στρατευομένης Εκκλησίας έως ότου ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων αποκόψει συνοδικώς τον κακοήθη αυτόν όγκο και την θεραπεύσει τελείως, μη αφήνοντας διόλου στίγματα, έχει χρηστική και μόνο προοπτική. Προκειμένου να εξηγήσει το πως λειτουργεί η αίρεσις στο Σώμα της Εκκλησίας, μάλιστα η συγκεκριμένη παναίρεσις ως η πιο επικίνδυνη κακοδοξία όλων των εποχών της εκκλησιαστικής ιστορίας, εξηγεί και δεν διατυπώνει κάτι θεολογικά εσφαλμένο για το Σώμα του Χριστού.

ΙΙΙ.  ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΑ Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ

Η συντονισμένη αντίδραση αθροίσματος κυττάρων και μορίων στους ιστούς, εκ των οποίων, μάλιστα ορισμένοι είναι εξειδικευμένοι να αναχαιτίζουν λοιμώξεις που καλείται ανοσοαπόκριση θα μπορούσε να ταυτισθεί με την χριστιανική απολογητική που αντιμετωπίζει τους έξωθεν της Εκκλησίας εισβολείς. Όμως στην Εκκλησία το πρόβλημα δεν εμφανίζεται μόνο ως εξωτερικός πειρασμός αλλά και εσωτερικά που αναπτύσσεται, όπως στον οργανισμό ο καρκίνος. Σε αυτή την περίπτωση ο οργανισμός λειτουργεί διττώς: α. παρεμποδίζοντας τη ανάπτυξη ορισμένων όγκων, β. διεγείροντας ανοσοαπόκριση σε μερικούς τύπους καρκίνου, των οποίων η θεραπεία απαιτεί την διέγερση δραστικών μηχανισμών στους οποίους αντισώματα και Τ λεμφοκύτταρα έχουν τον κύριο ρόλο της αντιμετώπισης συγκεκριμένων καρκινικών κυττάρων. Αυτό έκανε ανέκαθεν η Εκκλησία με το κατηχητικό, ποιμαντικό και αγιαστικό της έργο, θέτει τις προϋποθέσεις ανάπτυξης υγιών κυττάρων, ήτοι προσώπων, που θα εξελιχθούν φυσιολογικά στο Σώμα της και, βέβαια, για την παρεμπόδιση πνευματικής νόσου μέσα στο κλίμα της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης, καθώς, και με τις συνθήκες άμυνας που δημιουργούσε από την άλλη. Επιπλέον δε, πάντοτε επιστράτευε τα πρόσωπα εκείνα που είχαν τις ικανότητες και, κυρίως την Χάριν προς αποστολή να αντιμετωπίζουν την εσωτερική προσβολή που δημιουργούσε το τοξικό κλίμα του τύφου (αλαζονεία) των αιρετικών.

IV. ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΩΣ ΑΙΤΙΑ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ – ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο καρκίνος συνήθως για να αναπτυχθεί στον οργανισμό χρειάζεται ένα σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς χρειάστηκε και ο Οικουμενισμός. Ο χρόνος παθοφυσιολογικά ευνοεί τις πολλαπλές γενετικές μεταλλάξεις για να μετασχηματιστούν τα φυσιολογικά κύτταρα σε καρκινικά. Έτσι, και στην ανθρώπινη πλευρά του σώματος της Εκκλησίας υπήρξαν πρόσωπα που ως κύτταρα αλλοτριώθηκαν- μεταλλάχθηκαν σταδιακά ως προς την Πίστη, η οποία είναι αυτή που διαιωνίζει –στην ιστορική πορεία της- την ταυτότητα της Εκκλησίας, και υπό αυτή την έννοια αποτελεί το γενετικό της υλικό. Και όπως μια και μόνο μετάλλαξη σε ένα ογκογονίδιο ή ογκοκατασταλτικό γονίδιο δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε μεταβολές στον γενετικό κώδικα του κυττάρου και να το μετασχημαίσει αλλά συσσωρεύονται πολλαπλές μεταλλάξεις μέσω κλωνικής επέκτασης για να προκύψει καρκίνος. Έτσι και στην Εκκλησία, διάφορα πρόσωπα που λειτουργούν ως διαφορετικοί μηχανισμοί, αφού έχουν διαφορετικό ρόλο μέσα στο Σώμα της, ανάλογα με την θέση και το χάρισμα τους, έπειτα από μια σειρά παρανομιών ως σύνθεσις ποικίλων παραγόντων και σταδιακά έφτασαν να αλλοτριωθούν, όμως εκουσίως, αφού υπάρχει το αυτεξούσιο και η ελευθερία, και τελικά να φτάσουν στο να χάσουν την δυνατότητα να ελέγχουν τον εαυτό τους μέσα στο Σώμα του Χριστού. Διότι, αυτό συμβαίνει και στα κύτταρα. Ενώ αρχικά ήταν φυσιολογικά κύτταρα, όταν έπαθαν την πρώτη βλάβη στον γενετικό τους κώδικα, παράχθηκε στην συνέχεια πληθυσμός κυττάρων με αυτήν την μετάλλαξη, στην οποία επιδρώντας και διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες, συνέχισαν να μεταβάλουν τους ποικίλους μοριακούς μηχανισμούς και τις βιοχημικές διεργασίες τους στους διάφορους τύπους κυττάρων, εκ των οποίων τα προσβεβλημένα υπό της νόσου, πλέον, στασίασαν μη αναγνωρίζοντας τα παρακείμενά τους, και προσπαθώντας να αυξηθούν αυτονομημένα κάνουν ζημία.

V. ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΑΣΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

Τα καρκινικά κύτταρα στασιάζουν, δηλαδή, δεν υπακούουν στα σήματα που αναστέλλουν την ανάπτυξη. Ενώ τα φυσιολογικά κύτταρα του σώματος ανταποκρίνονται υποτασσόμενα στους φυσιολογικούς περιορισμούς που δημιουργεί η διακυττάρια επαφή και έτσι αναστέλλεται ο πολλαπλασιασμός τους. Αυτονομούμενα, λοιπόν, τα καρκινικά κύτταρα, όπως οι Οικουμενιστές που δεν υποτάσσονται στην Αλήθεια που είναι Πρόσωπο Αυτό του Θεανθρώπου και στην Πίστη που μας αποκάλυψε και μας κληροδοτήθηκε από την Αγία μας Παράδοση, λειτουργούν όχι με την ευσέβεια αλλά με την επιθυμία που ανάβει η φαντασία τους. Έμαθαν να διαμορφώνουν την δόξα τους (γνώμη) όχι σύμφωνα με την πορεία της νοεράς οδού(νους→διάνοια→δόξα) αλλά αντίστροφα μέσω της αισθησιαρχικής οδού(δόξα←φαντασία←αίσθησις). Γι’ αυτό αντιστέκονται αμετανόητοι στην φωνή της Εκκλησίας, διότι πολύ απλά δεν εκφράζουν την φωτισμένη εμπειρία των Αγίων Πατέρων, οποία επειδή δεν τους επιτρέπει να προχωρήσουν στην κοινωνία με τους αιρετικούς προσπαθούν να την εξοβελίσουν. Έτσι, υπέστησαν οι ίδιοι αλλαγή και αλλοτρίωσαν επίσης και όσους γέννησαν πνευματικά. Και όπως ακριβώς τα καρκινικά κύτταρα δεν οδηγούνται στην απόπτωση μη υπακούοντας στον νόμο της φυσιολογίας αλλά μετά από τις μεταλλάξεις οδηγούνται πιο γρήγορα σε περαιτέρω μεταλλάξεις και ο αυξανόμενος αυτός ρυθμός ανάπτυξης τελικά τα οδηγεί στον σχηματισμό του κακοήθους όγκου ως συσσώρευση μάζας που λέγεται νεοπλασία και ειδικά καρκίνος όταν προκαλεί μετάσταση, έτσι ακριβώς έγινε στην πράξη με τους Οικουμενιστές! Η μία παρανομία έφερε την άλλη και στο τέλος δεν θα μείνει τίποτε από όσα μας κληροδότησαν οι Άγιοι Πατέρες! Και όπως συμβαίνει να κληρονομούνται κάποιες μεταλλάξεις σε κληρονομήσιμους καρκίνους, όπως είναι τα οικογενή ρετινοβλαστόματα, η οικογενής πολυποδίαση του εντέρου και η πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία, έτσι πλέον το κακό δεν μένει μόνο στους πρωτεργάτες του Οικουμενισμού αλλά εξαπλώνεται και σε όλο το σώμα της στρατευομένης Εκκλησίας!

VI. ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΚΙΝΟΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΔΡΑΙΩΣΑΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Όπως τα κύτταρα που εξελίσσονται σε καρκινικά, έτσι και οι Οικουμενιστές αναπτύσσουν έργο μεταβολίζοντας κακώς την ενέργεια, καθ’ υπερβολή με γλυκόλυση και, μάλιστα, αναερόβια, η οποία βασικά σε εσωτερικές συνθήκες υποξίας, λόγω έλλειψης άσκησης και κακής –κατά κανόνα- οξυγόνωσης των ιστών. Επομένως, η απουσία οξυγόνου και η υπέρμετρη πρόσληψη σακχάρων με την διατροφή, δημιουργεί συνάμα και την υπέρμετρη έκκριση ινσουλίνης που σε σύγχρονες έρευνες έχει επισημανθεί ότι επηρεάζει τον αυξητικό παράγοντα καρκίνου ή και παίρνει την θέση του αυξητικού παράγοντα καρκίνου. Στον Οικουμενισμό η έντονη φιλοδοξία και η οίηση στερεί το πνευματικό οξυγόνο της ψυχής αλλά και της Εκκλησίας, την ταπείνωση, από τα πρόσωπα που χειροτονήθηκαν επίσκοποι, όχι, γιατί αιτία είναι η χειροτονία, αλλά διότι το μόνο ενδιαφέρον των ατόμων αυτών μιας ολόκληρης ζωής είναι το αξίωμα και τίποτα άλλο. Ιδιαίτερα, στον καιρό μας τα πρόσωπα που λαμβάνουν την αρχιεροσύνη, κατά κανόνα είναι άτομα που δεν ζουν για τον Χριστό και το έργο Του αλλά για να αναρριχηθούν σε αρχιερατικούς θρόνους έχοντας ως κέντρο όλου του κόσμου μόνο τον εαυτό τους. Η φιλαυτία όμως, καθώς επισημαίνεται στην φιλοκαλία, είναι η γεννήτρα όλων των παθών, κατά κάποιο τρόπο ο αυξητικός παράγοντας καρκίνου. Η καύση της καρδίας τους, λοιπόν, όχι για να απολαύσουν τα μέλλοντα αγαθά της Βασιλείας των Ουρανών για την οποία είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός, αλλά για τα αγαθά του κόσμου τούτου που “ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται” (Iω, 5,19) δεν τους αφήνει να αγωνισθούν για την Αλήθεια της Πίστεως γιατί ο αγώνας έχει κόστος και, ενδεχομένως, να χάσουν τον θρόνο αλλά και όλα εκείνα τα κοσμικά αγαθά, από τα οποία τρέφεται το πάθος της φιλαυτίας.

VII.  ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΜΟΛΥΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΔΙΑΒΙΒΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΝΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΛΛΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Λησμονούν αυτό που συνιστά ο Θεολόγος Ιωάννης: Μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. ἐάν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ”· Γι’ αυτό, έπειτα, αφού γίνουν επίσκοποι όχι μόνο δεν έχουν τις προϋποθέσεις να αντιδράσουν, όπως τα ογκοκατασταλτικά γονίδια στα μεταλλαγμένα, πλέον, κύτταρα, ώστε να παρεμποδίσουν τον όγκο στον οργανισμό της Εκκλησίας αλλά γίνονται και οι ίδιοι καρκινικά κύτταρα που έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό. Δεν αναγνωρίζουν τα παρακείμενα κύτταρα, διότι δεν υπακούουν στους φυσιολογικούς περιορισμούς της ανάπτυξης, αφού δεν αποκρίνονται στην διακυττάρια επαφή να ανασταλεί η ανάπτυξής τους και έτσι, εξαπλώνονται σπρώχνοντας κύτταρα, και εν συνόλω, αθροιστικά και υγιείς ιστούς, κάνοντας επιπλέον και μετάσταση σ’ αυτούς, όπως ακριβώς και οι Οικουμενιστές σπρώχνουν τους υγιής κληρικούς, οι οποίοι κακομοίρικα και παθολογικά δέχονται την ανάπτυξη του καρκίνου στον οργανισμό της Εκκλησίας και συγκοινωνούν ακόμη μαζί τους. Έτσι, τελικά, μολύνονται και οι ίδιοι, διότι όχι μόνο καλύπτουν τους Οικουμενιστές, όχι μόνο δεν επιτρέπουν σε άλλα υγιή κύτταρα να αντιδράσουν αλλά και οι ίδιοι τελικά προσβάλλονται, αφού εθίζονται με το κακό, την μετάσταση, αυτού του πνευματικού καρκίνου της Εκκλησίας.

VIII. ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

Σε έναν υγιή φυσιολογικά οργανισμό τα παραγόμενα καρκινικά κύτταρα λόγω εσωτερικών ή εξωτερικών παραγόντων ή και σε συνδυασμό αυτών αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό μας σύστημα σαν ξένα και δεν επιβιώνουν γιατί θανατώνονται με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναπαραχθούν και να δημιουργήσουν έναν καρκινικό όγκο. Τα καρκινικά κύτταρα παράγουν ουσίες που δεν παράγουν τα φυσιολογικά κύτταρα του οργανισμού. Το κύτταρο αυτό θέλοντας να μην μολύνει όλο το σώμα ειδοποιεί το ανοσοποιητικό πως έγινε καρκινικό βγάζοντας στη επιφάνεια του τις ουσίες αυτές. Οι ουσίες αυτές προσδένονται μόνο πάνω σε ειδικές πρωτεΐνες – υποδοχείς τις MHC τάξης I. Έτσι, τα κυτταροτοξικά Τ- Κύτταρα το αναγνωρίζουν και το καταστρέφουν. Ορισμένα καρκινικά κύτταρα όμως έχουν την ικανότητα να βγάζουν λιγότερους υποδοχείς MCH I στην επιφάνεια τους, άρα λιγότερες ορατές ουσίες που αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό, κι έτσι διαφεύγουν του θανάτου. Μήπως, λοιπόν, συμβαίνει στην περίπτωση των Οικουμενιστών και αυτό το παράδοξο; Ενώ κηρύσσουν “γυμνή τη κεφαλή” αίρεση, η πονηρία τους να έχει ξεπεράσει κάθε όριο, ώστε να μην βγάζουν στην επιφάνεια, όπως σε παλαιότερες εκκλησιαστικές περιόδους τα προς αναγνώριση αίρεσης σαφή κακόδοξα στοιχεία, τα οποία ως αιρετικά φρονήματα σκεπάζουν τόσο επιμελώς στις Συνοδικές τους ενέργειες προκειμένου να ισχυρίζονται ότι δεν αλλοτριώνουν τίποτα. Και, βέβαια, ισχυρίζονται ότι δεν άλλαξαν τον εκκλησιολογικό όρο της Πίστεως στο Κολυμβάρι και ότι περί τεχνικού όρου επρόκειτο η αναγνώριση των διαφόρων Ομολογιών ως Εκκλησιών, ενώ οι ενέργειές τους στην καθημερινή τους πρακτική στις διαχριστιανικές σχέσεις δείχνουν και αποδεικνύουν το εντελώς αντίθετο;

IX. Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ;

Είναι αυτονόητο ότι για την αποτελεσματική εξουδετέρωση του καθημερινά παραγομένου μεγάλου αριθμού καρκινικών κυττάρων απαραίτητη είναι η άριστη λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος το οποίο εποπτεύει, αναγνωρίζει και εξουδετερώνει κάθε καρκινικό κύτταρο που γεννιέται. Χάρη σε αυτό, τα εκατομμύρια καρκινικά κύτταρα που παράγονται καθημερινά εξουδετερώνονται με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσουμε καρκίνο. Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν συμβεί αυτό τότε κάποιο ή κάποια καρκινικά κύτταρα που θα επιβιώσουν θα πολλαπλασιασθούν και θα δημιουργήσουν κάποιον καρκινικό όγκο. Τα καρκινικά κύτταρα χρησιμοποιούν μηχανισμούς για να ξεγελάσουν τα κυτταροτοξικά κύτταρα και τα φαγοκύτταρα. Το ανοσοποιητικό μας σύστημα από την άλλη διαθέτει μηχανισμούς που αποτελούν το βιολογικό του «οπλοστάσιο» προκειμένου να εξουδετερώνει τα καρκινικά κύτταρα. Οι κύριοι «οπλίτες» του οργανισμού ενάντια στον καρκίνο που στοχεύουν και “πυροβολούν” τα καρκινικά κύτταρα είναι τα λεγόμενα κυτταροτοξικά Τ-κύτταρα. Ωστόσο, δυστυχώς, πολλοί όγκοι εκλύουν ένα μυστηριώδες χημικό «κοκτέιλ» το οποίο αποδυναμώνει τα Τ-κύτταρα όταν συρρέουν κοντά τους για να τους εξολοθρεύσουν. Επίσης, είναι διαπιστωμένο ότι ο καρκίνος δεν συρρικνώνεται χωρίς τη βοήθεια των μακροφάγων. Είναι όμως, πλέον, γνωστό ότι οι περισσότεροι όγκοι εκφράζουν ένα σήμα που ονομάζεται CD47, το οποίο μπορεί να θέσει τα μακροφάγα σε βαθύ ύπνο και να τα εμποδίσει να κάνουν τη δουλειά τους. Στην πρώτη περίπτωση οι ερευνητές βρήκαν, ότι «εξοπλισμένα» με ιντερλευκίνες τα Τ-κύτταρα όχι μόνο παραμένουν ζωντανά μετά την έγχυση εμφανίζοντας, μάλιστα, ακόμη και σημάδια βελτίωσης της υγείας τους αλλά ανακάλυψαν και έναν τρόπο για να επικεντρώσουν τη δράση των φαρμάκων αποκλειστικά στα Τ-κύτταρα χωρίς να “λούσουνε” ολόκληρο το σώμα με ιντερλευκίνες». Στην δεύτερη περίπτωση βρήκαν ότι μια ώθηση στον μεταβολισμό των μακροφάγων μπορεί να ξεπεράσει αυτό το σήμα CD47 και να ενεργήσει σαν ένα ξυπνητήρι για να τα αναζωογονήσει και να τα προετοιμάσει να κάνουν τη δουλειά τους. Και όλοι διερωτώμεθα, αν υπάρχουν τρόποι η ιατρική επιστήμη να βρίσκει μεθόδους να ενισχύει τους αμυντικούς μηχανισμούς, η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού άφησε τον Οικουμενισμό να δρα ανεξέλεγκτα και δεν αναγνωρίζει τα χαρακτηριστικά του που συνιστούν αίρεση και δεν αντιμετωπίζει τον, εν γνώσει και με πανουργία, διαχριστιανικό και διαθρησκειακό συγκρητισμό στον οποίο οδηγούμαστε φανερά με την αφελή αναμονή του κοινού ποτηρίου; Πέρα από τις αποφάσεις της Κολυμβάριας ψευτοσυνόδου και όλα όσα προηγήθηκαν από την αμοιβαία αποδοχή των βαπτισμάτων μεταξύ των κακόδοξων ομολογιών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας στα πλαίσια της βαπτισματικής θεολογίας και όχι μόνο με τις συμπροσευχές, καθώς και τις λειτουργικές πράξεις και συμπροσευχές κατά την Θεία Ευχαριστία, όπως και με την συμμετοχή των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών μέχρι και την άρση των αναθεμάτων επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, καθώς και την συνοδική απόφαση του Πατριαρχείου Αντιοχείας, η οποία προβλέπει την διευθέτηση ζητημάτων μεταξύ κοινών λειτουργικών πράξεων ανάμεσα σε ενορίες του Πατριαρχείου και των μονοφυσιτών που δεν έχει ακόμη ανακληθεί, έστω και αν δεν έχει γενικευθεί ακόμη η εφαρμογή της στην πράξη, διαπιστώνεται ότι αυτοί που τάχθηκαν να εποπτεύουν ως επίσκοποι τον εκκλησιαστικό οργανισμό δεν λειτουργούν πλέον ως το ανοσοποιητικό σύστημα του Σώματος της Εκκλησίας και έχουν πλέον αχρηστευθεί;

X. ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΕΠΙΔΡΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΤΟΞΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΑΙΡΕΣΗΣ

Πολλοί παράγοντες εσωτερικοί (υπερβολικό στρες, κακή διατροφή, κακή οξυγόνωση, κακός μεταβολισμός, κόπωση κλπ.), καθώς και εξωτερικοί παράγοντες (ακτινοβολίες, φάρμακα, λοιμώξεις, χημικές ουσίες κλπ.) μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τον ρυθμό παραγωγής καρκινικών κυττάρων στον οργανισμό μας. Οι συνθήκες λειτουργούν αθροιστικά και σε συνδυασμό πάντοτε, έτσι προκύπτουν τα καρκινικά κύτταρα που παράγουν ουσίες οι οποίες δεν αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα και από τα φυσιολογικά κύτταρα του οργανισμού. Το ίδιο γίνεται και στην Εκκλησία υπάρχουν εσωτερικοί παράγοντες υπάρχουν όμως και εξωτερικοί, όπως τα γεωπολιτικά σχέδια, νομοθετικά πλαίσια και η εξωτερική πολιτική όχι μόνο των μεγάλων δυνάμεων και κρατών αλλά και της Μασονίας και του Διεθνούς Σιωνισμού που στην ροή της ιστορικής πορείας παγίωσαν συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο και δημιούργησαν ορισμένο κλίμα που ήθελαν, το οποίο τους ευνοεί να προωθούν συγκεκριμένα πρόσωπα και να εδραιώνουν τις προπαγάνδες τους στον Οικουμενικό, κυρίως, Θρόνο αλλά και στα άλλα Πατριαρχεία και τις Αρχιεπισκοπές. Εφ’ όσον, λοιπόν, στον φυσιολογικό οργανισμό υπάρχει τρόπος να ενισχυθεί το σύστημα άμυνας, το οποίο σε τελική ανάλυση δείχνει και την κατάσταση της υγείας στον οργανισμό μας, στο σώμα της Εκκλησίας δεν υπάρχει τρόπος να ενισχυθεί η άμυνα με την φανέρωση των προϋποθέσεων που οδήγησαν ιστορικά στην επικράτηση του Οικουμενισμού και την άμεση ένωση όλων των ορθόδοξων δυνάμεων για σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου; Δεν είναι πλέον καιρός όχι μόνο να δημοσιευθούν οι εργασίες που φανερώνουν την αλλαγή πορείας του Φαναρίου με την επίδραση ξένων παραγόντων αλλά και να θελήσουμε να συνεργαστούμε στην Εκκλησία όλοι, του Παλαιού και νέου εορτολογίου ως η μία αληθινή Εκκλησία επειδή ακριβώς έχουμε την αυτή βάση της Πίστεως και δεν αποτελούμε χωριστές Εκκλησίες, και να διευθετηθούν τότε τα όποια προβλήματα συνοδικά σε μία όντως Ορθόδοξη Σύνοδο αντί να ερίζουμε δαιμονοκίνητα;

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ
Ζ’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΣΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

Ι. “ΔΥΣΠΡΟΣΙΤΟΝ Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ”

Η Θεολογία δεν είναι λογομαχία αλλά, με την γενική έννοια του όρου, είναι λόγος περί Πίστεως, Λατρείας και εν Χριστώ ζωής εν τη Εκκλησία του Θεού για τον άνθρωπο, όταν είναι μέλος Χριστού και προχωρά, τουλάχιστον, από την κάθαρση προς τον φωτισμό, για να μην αποκλείσουμε τους μη φωτισμένους και επισημάνουμε ότι είναι αποκλειστικά λόγος εκείνων που “Θεωρούν” όσα ο Κύριος τους αποκαλύπτει μέσα στο απαύγασμα του Ακτίστου Φωτός Του. Είναι επικίνδυνο να ζει κανείς στα πάθη, και την ακαταστασία της ψυχής του να την μεταφέρει στην Εκκλησία, γι’ αυτό: «ου παντός… το περί Θεού φιλοσοφείν, ου παντός» (Γρηγορίου Θεολόγου,PG. 36, 13).Το να ομιλεί κανείς σχετικά με την Πίστη σημαίνει ότι γνωρίζει, τουλάχιστον, καλά στην εξ ακοής Πίστη. Και πάλι αυτό δεν φτάνει· διότι, αν κανείς είναι αμέτοχος της ενυποστάτου Πίστεως δεν μπορεί να διεισδύσει στο βάθος, την αλήθεια των πνευματικών ζητημάτων γι’ αυτό: «δυσθήρατος εστιν ο της αληθείας λόγος» (Μ.Βασιλείου, PG. 31, 200), και «επικίνδυνον εστιν ου μόνον τοίς αγνοούσιν, αλλά και τοίς επισταμένοις το περί πίστεως λαλείν» (Αναστασίου Σιναίτου, PG. 89, 768). ΘΕΟΛΟΓΙΑ εστί το περί Θεού λέγειν, όπερ μέγα. «όρος γάρ εστιν άναντες (απότομως ανηφορικόν) ως αληθώς δυσπρόσιτον η Θεολογία»(Γρηγορίου Νύσσης,PG. 44, 373). Έχοντας συνείδηση περί αυτού ενώ ξεχώρισα την θέση μου εξ αρχής με την αποτείχιση από την αίρεση που εισήγαγε θεσμικά η διοίκηση της Εκκλησίας με την ψευδοσύνοδο του Κολυμβαρίου δεν θέλησα να ηγηθώ του αγώνος εκτός Μονής, ούτε βγήκα σε περιοδείες αλλά έμεινα με την Χάριν του Θεού στην λειτουργική μου βάση και γράφω περισσότερο αμυνόμενος, διότι μέχρι τώρα η Μητρόπολις Φλωρίνης ήθελε να με παρουσιάσει ότι κάνω σχίσμα, συνεπώς, έπρεπε να απαντώ, διότι ποτέ δεν δέχτηκα ότι είμαι εκτός Εκκλησία.

II. Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΟΙ ΤΡΙΚΑΜΗΝΙΚΟΙ ΑΔΙΚΩΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΚΘΕΤΟΥΜΕ

Και ενώ βγήκαμε ορισμένοι πατέρες στον αγώνα της αποτείχισεως στερούμενοι όχι μόνο αποδοχών αλλά και των μοναστηριών μας, στα οποία είμαστε οι κτήτορες, και διωκόμενοι παντοιοτρόπως παρουσιάζονται τώρα, ορισμένοι λαϊκοί που ισχυρίζονται ότι διδάσκουμε οικουμενιστική Εκκλησιολογία, διότι δεν συνευδοκούμε στην κρίση τους να θέτουν εκτός Εκκλησίας τους Χριστιανούς που ακολουθούν το Πάτριο εορτολόγιο. Σαφώς, πρόκειται για την ομάδα των προσώπων του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά που ο αγώνας της αποτείχισης γι αυτούς, στην πραγματικότητα, δεν τους κόστισε και τίποτε, διότι δεν στερήθηκαν και κάτι, αν μάλιστα, δεν ήταν και μια εκτονωτική ψυχαγωγία –γηπεδικού τύπου- που βγάζουν όλο το μένος τους εναντίον αδελφών, τάχα για αγώνα εναντίον της αιρέσεως, που και αυτό δεν γνωρίζω αν ισχύει, διότι καθώς έχω υπ’ όψιν μου για το εκκλησιαστικό θέμα της Λάρισας ξεκίνησαν την αποτείχισή τους νωρίτερα. Και είναι να θαυμάζει κανείς για το που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, αν δεν προσέξει να κρατήσει τον φόβο του Θεού στην ψυχή του και λίγο το γνώθι σ’ αυτόν! Και, βέβαια, δεν θα έγραφα τίποτα σχετικά, αν δεν μου απέδιδαν “μιὰ νέα αἱρετική-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ἐκκλησιολογία” με άρθο της Τετάρτης 26/5/2019 με το να γίνουν οι “αλάνθαστοι” και αυτόκλητοι κριτές και να μας “θέτουν” όλους εκτός Εκκλησίας, επειδή θέλουμε και κρατούμε την εκκλησιαστική Παράδοση στο θέμα του ημερολογίου και ακολουθούμε το πάτριο εορτολόγιο, εφ’ όσον διαπιστώνουμε ότι το η αλλαγή του εορτολογίου προξένησε την διαίρεση στην Εκκλησία της Ελλάδος και έγινε με σκοπιμότητα την σταδιακή εισαγωγή της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού στην μάνδρα του Χριστού!

III.  Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ

Ποιά είναι η κατηγορία που μας αποδίδουν; “ἀνακατεύει σχίσμα καὶ αἵρεση· στὴν ὁποία ἐκκλησιολογία δηλ. χωροῦν σχισματικοί, αἱρετικοὶ καὶ ὀρθόδοξοι”. Πάντοτε, με την Χάριν του Θεού, ήμουν κατά των αιρέσεων, γι’ αυτό και είχα ορισθεί ενταταλμένος της Μητροπόλεως Φλωρίνης για θέματα αιρέσεως και παραθρησκείας. Όταν σταμάτησα να είμαι ο εντεταλμένος το έκανα, διότι εκεί στις πανορθόδοξες συνάξεις που γίνονταν, του Παπικούς δεν τους θεωρούσαν αιρετικούς, και γενικά ασχολούμασταν μόνο με τους Πεντηκοστιανούς και τις Σέκτες. Έτσι, κατενόησα ότι χάνω τον καιρό μου ανάμεσά τους, και για να μην δημιουργώ πρόβλημα στον τότε επίσκοπό μας Φλωρίνης Θεόκλητο παραιτήθηκα, διότι έβλεπα ότι ήταν άλλης νοοτροπίας. Τουλάχιστον, τα τρία αυτά έτη της αποτειχίσεως, όμως, δεν έκανα τίποτε άλλο από το να ξεχωρίζω την αίρεση από την Ορθοδοξία, γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο έκανα την ορθόδοξη αποτείχιση σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας και όχι απλώς διακοπή μνημονεύσεως. Όταν, εκείνο, το απόγευμα προ της ημερίδας του Ωραιοκάστρου βρέθηκα στην οικία του π. Θεοδώρου Ζήση το απαίτησαν οι Αγιορείτες που τώρα δεν με χρειάζονται γι’ αυτό και κάνουν ημερίδες μόνοι τους στην Πτολεμαΐδα, και δεν καλούν ούτε τον π. Ιγνάτιο ούτε την ταπεινότητά μου. Αν, τότε όμως, δεν είχα παρέμβει η αποτείχιση δεν θα είχε τον Ορθόδοξο χαρακτήρα της, και τα πράγματα θα ήταν πολύ άσχημα. Αν, έπειτα, από όσα διαδραματίσθηκαν στο κελλί του Γέροντος Γαβριήλ, άφηνα κάποια πράγματα χωρίς να ξεχωρίσω την θέσιν μου θα ήμουν ζευγμένος στο άρμα των αποφάσεων τους και της άρνησης της αγιότητος και όχι μόνο της αγιοκατάταξης του Γέροντος Παϊσίου. Αλλά για κάθε τι, θα έπρεπε να τους ερωτώ ενώ οι ίδιοι δεν με ρωτούσαν ποτέ και μόνοι τους κανόνιζαν για Σερβία και Ρουμανία τις σχετικές συνεννοήσεις και τα θέματα της αποτείχισης. Και γνωρίζουν πολύ καλώς οι Τρικαμηνικοί ότι δεν χαρίζομαι σε πρόσωπα, συνεπώς, δεν έχω την εύνοια των παραπάνω προσώπων, διότι διαφωνώ σε κάποια βασικά σημεία στρατηγικής αλλά και θεώρησης, τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά και, μάλιστα, προκύπτουν κάθε φορά και νέα, που ενώ προσπαθώ να τους πλησιάσω φεύγω ολοένα και μακρύτερα, διότι ακούω την μία φορά ότι το Μεσονυκτικό της Κυριακής δεν έχει σωστή τριαδολογική θεολογία, επειδή συγκεκριμένα λέει για: Νου, Λόγο και Πνεύμα για τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα αντίστοιχα. Την άλλη ακούω να αμφισβητείται η πατρότητα των 150 κεφαλαίων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπου και εκεί γίνεται λόγος πάλι για νου, λόγο και Πνεύμα και σε λίγο θα αμφισβητηθεί, εν προκειμένω, και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής που και ο ίδιος μιλά γι’ αυτά. Έτσι όταν ομιλώ για αυτά και μετά έχω ταραχή αποφεύγω τους εν λόγω Πατέρες μέχρι να διαπιστώσω ότι αλλάζει κάτι, διότι καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Όσο, λοιπόν, και αν τους αγαπώ όλους, και εσάς, μολονότι, κινήστε πάντοτε με κακία εναντίον μου, δεν θα μπορέσουμε να συνεργαστούμε αν δεν αλλάξετε νοοτροπία. Διαφωνώ, συνεπώς, και με τρεις ομάδες προσώπων και δεν έχουν κανένα λόγο να με στηρίξουν. Δεν πειράζει, διότι τελικά με στηρίζει ο Θεός, επειδή λέω την αλήθεια. Δεν προβληματίζεστε όμως καθόλου ,γιατί δεν προχωρά καθόλου η αποτείχιση; Μόνο οι μητροπολίτες σφάλλουν; Με αυτό το ήθος που πηγαίνουμε; Επομένως, αν, όπως ισχυρίζεται ο ανώνυμος αρθρογράφος, ίσως ο Παναγιώτης Σημάτης ότι, “Εἶναι αὐτὴ ἡ ἐκκλησιολογία ποὺ
α) ἐν μέρει δέχονται οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες,
β) γιὰ τὴν ὁποία σωπαίνουν οἱ Θεσσαλονικεῖς πατέρες (ποὺ ἀρνοῦνται συμφεροντολογικὰ νὰ πάρουν θέση) καὶ γ) γιὰ τὴν ὁποία ἀγάλλονται οἱ Γ.Ο.Χ. ποὺ ἀπέκτησαν ἀποκλειστικὸ διδάσκαλο δογματολόγο γιὰ τὰ ἱστολόγιά τους”, εφ’ όσον είναι σωστή και δεν μπορούν να βρουν κάτι αιρετικό, τότε γιατί να την απορρίψουν; Αν πάλι σφάλλω εκκλησιολογικά, ας μας υποδείξουν, όχι με γενικότητες αλλά κατά κεφάλαιο και παράγραφο, ποιό είναι το αιρετικό, το οποίο γράφω και πού σφάλλω;

IV. ΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΝΑΚΑΤΕΥΩ: ΣΧΙΣΜΑ – ΑΙΡΕΣΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Στο: http://paterikiparadosi.blogspot.com/…/…/blog-post 416.html

ο ανώνυμος αρθογράφος – σχολιαστής δεν μας υποδεικνύει σε ποιό κεφάλαιο και σε ποιά παράγραφο συγχέουμε την Ορθοδοξία με το σχίσμα και την αίρεση! Γράφει: “ἀνακατεύει σχίσμα καὶ αἵρεση· στὴν ὁποία ἐκκλησιολογία δηλ. χωροῦν σχισματικοί, αἱρετικοὶ καὶ ὀρθόδοξοι” Πού όμως γίνεται αυτό δεν το σημειώνει! Επομένως, υπάρχει δόλος και πονηρία. Ορίστε, λοιπόν, τι κάνει. Επειδή έχει πρόβλημα ο ίδιος με την παράγραφο § 1 του ΣΤ’ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ που επιγράφεται:

“Η ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΟΣΟΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ”

και συγκεκριμένα στο κείμενο: Εφ’ όσον προσδιορίσαμε ότι η Εκκλησία, στα έσχατα τουλάχιστον, είναι πλέον η μαγιά, το λήμμα εκείνο, που μολονότι είναι διασκορπισμένο σε πρόσωπα, ομάδες, συνάξεις, εκκλησιαστικές κοινότητες ως ενορίες ή επισκοπές και όπου αλλού υπάρχει όντως Ορθοδοξία, στο παλαιό και στο νέο ημερολόγιο, ως σύνολο των πιστών κληρικών και λαϊκών, και αποτελεί το σώμα του Χριστού, επειδή είναι συνδεδεμένο με την κεφαλή του, κρατώντας με την ομολογία την αποκαλυφθείσα Πίστη, η οποία είναι αυτή που πρωτίστως μας προσδιορίζει εκκλησιαστικά, ερχόμαστε τώρα να δούμε τί είναι ο Οικουμενισμός μέσα στην Εκκλησία” , και πιο ειδικά, αυτό που τον ενοχλεί είναι η φράση: “στο παλαιό και στο νέο ημερολόγιο…”, διότι διαφορετικά και οι ίδιοι είναι “σχισματικοί” έτσι, τουλάχιστον, μας θεωρούν οι Οικουμενιστές και όσοι τους ακολουθούν πιστά, γι’ αυτό:

V. ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΙΡΕΣΟΥΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ VΙII ΤΟΥ Ε’ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΧΤΥΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΤ’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!

Όταν κανείς δεν μπορεί να χτυπήσει κάτι, που είναι θεολογικά ορθό, επειδή παρουσιάζονται στην συνάφειά του τα νοήματα, τα οποία εκθέτουμε και όχι ξεκομμένα, ψάχνει να βρει τον τρόπο να το κάνει στην συνέχεια αλλού. Εκεί που θα μπορέσει! Γυρεύει, όμως, την αφορμή, διότι δεν προσέχει τα γραφόμενα ως προς τα νοήματά τους αλλά τον ενδιαφέρει να πλήξει το κύρος του συγγραφέως και, μάλιστα, να τον εξουθενώσει και να τον αχρηστεύσει επικοινωνιακά, διότι δεν εξυπηρετεί τις επιδιώξεις και τις σκοπιμότητές του. Αυτά, τώρα, γίνονται από εκκλησιαστικά πρόσωπα που βγήκαν και στην αποτείχιση! Και δεν έχει ευθύνη καθόλου ούτε ο Γέροντάς τους ούτε όλοι αυτοί που συνεργάζονται μαζί τους; Μάλιστα, ο σκοπός σύμφωνα με αυτούς –που είναι και παπικό μοντέλο θεώρησης- αγιάζει τα μέσα δείχνει κακεντρέχεια! Κατά τα άλλα κρατούμε Ορθοδοξία. Λοιπόν, τί θα μπορούσαν να βρουν στην παράγραφο: § VIII του Ε’ Κεφαλαίου; Παραθέτω το κείμενο, παρακάτω, για τους αναγνώστες και παρακαλώ, αλλά και προκαλώ όσους δεν έχουν καλή προαίρεση, να μου υποδείξουν, ποιό είναι το σημείο που συγχέω την αίρεση, το σχίσμα και την Ορθοδοξία σε ότι είχα γράψει στο Ε’ κεφάλαιο και την παράγραφο VIII. Ορίστε τι είχα γράψει τότε στην συγκεκριμένη παράγραφο:

§ VIII. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ

“Επομένως, α. η γεωγραφική θέση των κατά τόπους Εκκλησιών στην Ευρώπη, Αφρική, Ασία, Αμερική, Αυστραλία, β. η ιδιαίτερη κατανομή τους ως διοικητικών θεσμών στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρεσβυγενή και νεώτερα Πατριαρχεία ή Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις, κ.ο.κ επισκοπές, ενορίες, ιερές μονές που αποτελούν τα διοικητικά μέρη της και γ. η διασπορά εκκλησιαστικών κοινοτήτων, συνάξεων ή και μεμονωμένων ακόμη προσώπων λόγω του χωρισμού σε παλαιό και νέο εορτολόγιο, καθώς και με την αποτείχιση λόγω Οικουμενισμού και παρεισφρήσεως εκκλησιολογικής αιρέσεως με την Σύνοδο του Κολυμβαρίου, σαφώς δεν διαιρεί την Εκκλησία, εφ’ όσον μένουν εν τη Εκκλησία κρατώντας το κάθε μέρος ή μέλος αυτής απαρασάλευτα τον Κανόνα της Αληθείας, όχι προσχηματικά αλλά πραγματικά και ουσιαστικά, δια της ομολογίας και της υπερασπίσεως της Ορθοδόξου διαχρονικής και καθολικής Πίστεως και έτσι τελούν ή συμμετέχουν στα Μυστήρια εκφράζοντας την στις Συνάξεις με προεστούς που ως κληρικοί έχουν με κανονική χειροτονία και αποστολική διαδοχή”!

VI. ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΠΟΝΗΡΙΑΣ ΤΟΥΣ

Επειδή θα κρίνονταν ως ανορθόδοξοι από τους αναγνώστες τους, και για να μην εκτεθούν σιωπούν στο παραπάνω κείμενο, διότι, τί έχουν να αντιτείνουν θεολογικά; Και, όπως ο πάνθηρας ενεδρεύει ορμούν εκεί που δεν υπάρχει η συνολική συνάφεια, στο συμπέρασμα του κειμένου, που τοποθετείται εισαγωγικά στο επόμενο κεφάλαιο. Εκεί τους “παίρνει” κάπως να χιμήξουν. Στο σημείο που χτυπούν όμως, λησμονούν ή μάλλον σκοπίμως παραβλέπουν, ότι είναι εισαγωγικό και συνδέει τα δύο κεφάλαια και, βέβαια, υπενθυμίζει τον αναγνώστη, ότι η Εκκλησία είναι όλοι όσοι κρατούν την Πίστη στο παλαιό και το νέο ημερολόγιο, και αυτό είναι που τους ενοχλεί, όχι μόνο η θέση πάνω στην οποία χτίζεται η Εκκλησιολογία που παρουσιάζω αλλά και η στρατηγική, ώστε να ενωθούμε σε αυτή την βάση. Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η βάσις αυτή είναι ισχυρό θεμέλιο και δύναται επ’ αυτού να υπάρξει ενότητα. Ενότητα για τους Τρικαμηνικούς όμως, σημαίνει αναίρεση όλης τους της προσπάθειας, αφού σκύλιασαν να βγάλουν σχισματοαιρετικούς τους παλαιοημερολογίτες. Υπήρχε περίπτωση να δεχτούν κάτι τέτοιο; Θα προτιμούσαν να κατέλθουν στην κόλαση, στον Άδη, παρά να ενωθούν το νέο με το Πάτριο εορτολόγιο!

VII.  ΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΩ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ

Γνωρίζουμε όλοι, πολύ καλά, ότι το θέμα του ημερολογίου δεν είναι ζήτημα δογματικό. Όμως, ο λόγος για τον οποίο άλλαξε το ημερολόγιο αφορά θέμα πρωτίστως εκκλησιολογικό. Αφού, διέσπασε την λειτουργική ενότητα στο χριστεπώνυμο πλήρωμα αυτή, οπωσδήποτε, πρέπει να αποκατασταθεί, αν αληθινά πιστεύουμε ότι είμαστε Σώμα Χριστού. Όταν κάποιος πραγματικά πονά για την Εκκλησία δεν κυνηγά μόνο την αίρεση αλλά αγωνίζεται και για την ενότητα στο Σώμα του Χριστού. Τα δύο, μαζί μας κάνουν γνησίους μαθητές του Χριστού. Τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες. Όπως, έχει καθένας μας την υποχρέωση να κρατήσει την Πίστη, έχει την υποχρέωση να κρατά, και την ενότητα. Δεν είναι δυνατόν να λέμε στους παλαιοημερολογίτες ότι ανάγουν σε δογματικό ζήτημα το ημερολόγιο, και να το ανάγουν οι ίδιοι οι νεοημερολογίτες σε δόγμα, λέγοντας γι’ αυτούς, ότι δεν είναι στην Εκκλησία του Χριστού. Αν, όμως δεν είναι ετερόδοξοι, σαφώς, είναι ομόδοξοι. Γνωρίζετε, πολύ καλά, ότι η αντιμετώπισης του προσώπου μου στο παλαιό δεν υπήρξε και τόσο καλή από άτομα, που εκδήλωσαν και εκδηλώνουν όχι μόνο επιφυλακτικότητα και καχυποψία αλλά και έναν εριστικό τρόπο, ο οποίος εκφράζει ορισμένους συγκεκριμένους πυρήνες εντός των Γ.Ο.Χ. Θα πρέπει να ισχυρίζομαι γι’ αυτούς ότι δεν είναι στην Εκκλησία; Αυτό, δεν μπορώ να το ισχυρισθώ, ούτε για τους Ματθαιϊκούς που δεν αναγνωρίζουν έγκυρα μυστήρια στο νέο ημερολόγιο. Αυτό, όμως είναι μία πλάνη και όχι αίρεσις! Όπως πλάνη είναι και η δική σας θεώρηση, να μην τους αναγνωρίζεται ως την Εκκλησία του Χριστού και μόνιμα να τους επιτίθεσθε με τον πιο άσχημο τρόπο. Όταν, κάποιους συνέχεια τους λέει κανείς κατηγορώντας τους, ότι δεν είναι Εκκλησία, τί θα του πουν αυτοί, θα αναγνωρίσουν ότι είναι στην Εκκλησία; Αν, όμως δεν είναι αίρεσις, διότι, το μόνο για το οποίο δεν μπορείτε να κατηγορείτε τους παλαιοημερολογίτες είναι ότι έχουν κάποια αίρεση ή να τους πείτε ότι είναι Οικουμενιστές, γι’ αυτό και αποτελούν Σώμα Χριστού ενώ οι νεοημερολογίτες που δεν διέκοψαν κοινωνία σαφώς είναι μολυσμένοι από την αίρεση και αυτό το γνωρίζουμε όλοι, πώς αρνείστε ότι είναι στην Εκκλησία;

VIII.  Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

Όμως, το θέμα έχει και δογματική προοπτική, αφού η αλλαγή του ημερολογίου έγινε με σκοπιμότητα την ένωση με τους Φράγκους και Παπικούς. Και μόνο αυτό, θα πρέπει να είχε ανακαλέσει στην τάξη την διοικούσα Εκκλησία στο νέο ημερολόγιο και να καταδικάσει όχι μόνο τον Οικουμενισμό αλλά και να επιστρέψει στο Πάτριο εορτολόγιο, διότι το ένα έγινε προϋπόθεσις του άλλου. Μήπως, σφάλουμε σ’ αυτό; Ισχυρίζεστε ότι το εορτολογικό δεν είναι σωτηριολογικό. Σαφώς, και δεν είναι θέμα σωτηρίας, όμως είναι θέμα Παραδόσεως και υπακοής στην επί τόσους αιώνες λειτουργική πράξη της Εκκλησίας, την οποία σεβάστηκαν οικουμενικές, τοπικές και πανορθόδοξες σύνοδοι, άγιοι και εκατομμύρια πιστών. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τον 16^ο αιώνα, που έγινε και προβλήθηκε το Γρηγοριανό ημερολόγιο με όλες τις αλλαγές, που έφερνε στο εορτολόγιο της Εκκλησίας, τρεις διαδοχικές Πανορθόδοξες Σύνοδοι καταδίκασαν αυτήν την αλλαγή και, μάλιστα, με αναθέματα. Πατέρες δε της εποχής εκείνης ονόμασαν την αλλαγή αυτή νεοφανή αίρεση και παγκόσμιο σκάνδαλο, επομένως, οι άγιοι αξιολόγησαν το γεγονός. Μπορείτε, ίσως, να ισχυρισθείτε ότι οι παλαιοημερολογίτες έχουν φανατισμό. Όντως, επειδή δεν υπήρξε σημαντική κατήχηση, ίσως κατά περιπτώσεις προσώπων να έχουν σημειωθεί ακρότητες, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν Ορθοδοξία και ότι δεν ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού.

IX. ΟΥΤΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ

Πολλοί εκ του νέου ημερολογίου ισχυρίζονται όμως, ότι αποτελούν ξεκάθαρα σχίσμα. Ούτε αυτό ισχύει! Αν υπάρχουν γεγονότα που δημιουργήθηκαν από σκοπιμότητα και έγιναν αυτά αιτία να υπάρξει διάσπαση, όπως στην περίπτωση του 1924 που η Εκκλησία της Ελλάδος με την αλλαγή του ημερολογίου ξεκόπηκε από την Εκκλησιαστική Παράδοση, το σύνολο σχεδόν της διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος, γι’ αυτό αντιδρώντας ορισμένα μέλη της Συνόδου αυτής έμειναν στην Αγία Παράδοση, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά! Θα ισχυρισθείτε ότι η αιτία της απόσπασης της από την Παράδοση δεν αφορά αλλοτρίωσιν περί την Πίστιν οι αλλαγές όμως εις την Παράδοσιν της Εκκλησίας επάγουν, τελικά, αλλοτρίωσιν περί την Πίστιν! Και αυτό το γνωρίζουμε καλά, διότι το είδαμε να επαληθεύεται στο Κολυμβάρι. Δεν βαρύνει η ευθύνη, κυρίως, αυτούς που ξεχώρισαν την θέσιν τους για την εορτολογική καινοτομία αλλά τα μέλη της Συνόδου που αποστάτησαν από την λειτουργική ενότητα της Ιεράς Παραδόσεως. Αν, μάλιστα, το εγχείρημα της αποστασίας από την λειτουργική ενότητα έγινε όχι απλώς με συνέργεια της πολιτείας αλλά, διότι αυτή κίνησε τα νήματα με σκοπιμότητα, πολλώ μάλλον δια εντολών της Μασονίας και επιπλέον, όταν αυτό αποσκοπούσε στην επίτευξιν εδραιώσεως του Οικουμενισμού, τότε τα πράγματα φανερά δείχνουν ότι οι χριστιανικές κοινότητες που αποσχίστηκαν από την συνολική διοίκηση έκαναν σχίσμα επαινετό, προκειμένου να κρατήσουν την Αγία Παράδοση, δια της οποίας κρατούν και την Ορθόδοξο Πίστη απαρασάλευτον. Διότι η εορτολογική αλλαγή σκοπό είχε την ένωση με τους ετεροδόξους, μάλιστα, με τους Λατίνους των οποίων η κακοδοξία είναι καταδικαστέα.

X. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ποιά είναι τα στοιχεία που μας συνδέουν με την κεφαλή της Εκκλησίας τον Κύριο μας Ιησού Χριστό για να αποτελούμε το Σώμα του Χριστού, συνεπώς, την Εκκλησία Του;

1. Η Πίστις (ταυτότητα της καθολικής Πίστεως)
2. Το Βάπτισμα
3. Η Θεία Ευχαριστία.

Εννοείται, ότι πρέπει να υπάρχει και Αποστολική Διαδοχή και κανονικές χειροτονίες. Εφ’ όσον, υπάρχουν οι προϋποθέσεις αυτές, κατά κανόνα στους επισκόπους του Πατρίου εορτολογίου δεν ψάχνουμε να βρούμε, αν είναι στην Εκκλησία! Τα υπόλοιπα, και, αν ακόμη υπάρχουν κάποιες υπερβάσεις κανονικής φύσεως, μπορούν με εκκλησιαστικό συνοδικό τρόπο να διορθωθούν, εφ’ όσον υπάρχει καλή θέληση για την ενότητα των αληθινά ορθοδόξων. Άραγε, πως θα νιώθατε, αν ήσασταν ιερείς και βρισκόσασταν μπροστά στην Ιερά Πρόθεση και θα ψάχνατε να βρείτε ποιούς πρέπει να μνημονεύσετε; Και δεν εννοώ μόνο ποιούς λαϊκούς αλλά και κληρικούς να μνημονεύσετε. Εκεί, θα συνειδητοποιούσατε, ότι αιρετικός ο ένας, σχισματικός ο άλλος, μήπως τελικά, δεν υπάρχει κανένας να μνημονεύσουμε, και μόνο εσείς, είστε η Εκκλησία του Χριστού;

Συνεχίζεται

Συνέχεια από εδώ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ
Δ΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ ΣΥΝΑΡΜΟΖΕΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΞ ΑΚΟΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ι.  ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΝΤΑΣΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΡΩΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Στην εισαγωγική πίστη οδηγεί η αγαθή προαίρεση. Στην εξ ακοής Πίστη οδηγεί το κήρυγμα και ο λόγος του Θεού. Στην ενυπόστατη Πίστη οδηγεί η πνευματική γνώση. Η Πίστη όμως που οδηγεί στην Θεογνωσία, σαφώς, είναι η εξ ακοής Πίστις, αφού η πνευματική γνώση προηγείται της τελείας Πίστεως και δεν έπεται αυτής της Πίστεως. Η εξ ακοής Πίστη μας οδηγεί στην Εκκλησία, και με τα άγια Μυστήρια της μας εγκεντρίζει στο Σώμα του Xριστού. Χωρίς την Πίστη αυτή, ως κανόνα Αληθείας και περιεχόμενο δογματικής διδασκαλίας, δεν θα γνωρίζαμε για τον Χριστό και δεν θα συνδεόμασταν μαζί Του δια των αγίων Μυστηρίων. Επομένως, η Πίστις αυτή είναι η αιτία να γίνουμε μέλη Χριστού. Γιατί; Διότι, δια της Πίστεως σωζόμαστε: “εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ” (Γαλ. 2,16). Εφόσον, λοιπόν, στην εν Χριστώ ζωή όλα ξεκινούν από την Πίστη όχι μόνο ο κάθε Χριστιανός, κληρικός και λαϊκός, αλλά και η Εκκλησία θεσμικά ως διοίκηση θα πρέπει να αγρυπνά επισκοπώντας να μην απολεσθεί η δυνατότητα της Θεώσεως.

II. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

Γράφει ο Μέγας Βασίλειος: “Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, τῇ περὶ τὸ ἴδιον πλάσμα εὐσπλαγχνίᾳ, ἐλθὼν ἐπὶ γῆς ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός, καὶ διὰ Παρθένου ἁγίας σαρκωθείς, καὶ πάντα τὰ θαύματα ἐκεῖνα ἃ διὰ τῶν εὐαγγελίων μεμαθήκαμεν ἐργασάμενος ὡς Θεός, καὶ διὰ πάσης τῆς ἀγαθότητος αὐτοῦ τὸ τῶν ἀνθρώπων εὐεργετήσας γένος, καὶ πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἀνηκέστων διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν παθὼν παρὰ τῶν εὐεργετηθέντων, τέλος ἐσταυρώθη, καὶ σταυρωθεὶς ἀπέθανε, καὶ ἀποθανὼν ἠγέρθη τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ. Καὶ μετὰ τὸ ἐγερθῆναι αὐτόν, καὶ πᾶσαν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν φιλάνθρωπον πληρῶσαι οἰκονομίαν, ὅτε ἤμελλεν ἀναλαμβάνεσθαι ὅθεν κατέβη, παρέδωκε τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ μαθηταῖς τὴν πίστιν· ἀπελθόντες, φησί, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος. Ἡμεῖς τοίνυν κατὰ τὴν παράδοσιν τοῦ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ κατὰ τὴν πίστιν τῶν ἐν Νικαίᾳ συναχθέντων ἁγίων πατέρων τριακοσίων δεκὰ καὶ ὀκτώ, ὡς παρελάβομεν οὕτως καὶ βαπτίζομεν, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος· ὡς δὲ βαπτίζομεν, οὕτω καὶ πιστεύομεν, εἰς πατέρα καὶ υἱὸν καὶ ἅγιον πνεῦμα· ὡς δὲ πιστεύομεν, οὕτως καὶ δοξάζομεν, πατέρα καὶ υἱὸν καὶ ἅγιον πνεῦμα. Ταύτην τὴν πίστιν τηρήσωμεν παρακαλῶ, μέχρι τῆς ἐπιφανείας αὐτοῦ τοῦ παραδεδωκότος ἡμῖν Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ”.

III.  ΚΡΑΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ ΠΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙ Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ

Επειδή, λοιπόν, όχι μόνο όλη η πορεία του πιστού στην εν Χριστώ ζωή, από την κάθαρση έως και την Θέωση, γίνεται δια της Χάριτος αλλά και διότι, όλο το έργο της Θείας Οικονομίας, δια του οποίου σωζόμαστε και θεωνόμαστε, έγινε δι’ αυτής της κοινής ενέργειας της αδιαιρέτου Τριάδος που καλείται Χάρις, γι’ αυτό κρατούμε αυτή την ομολογία της Πίστεως για να μην απολέσουμε την Χάριν δια της οποίας ενεργείται κάθε τι που αφορά την σωτηρία μας. Λέγει ο Μέγας Βασίλειος σχετικά με το πρώτο: “Λογιζέσθω δὲ καὶ τὴν ἀποστολικὴν ἐξήγησιν περὶ Τριάδος, ἐν ᾗ μίαν ἐνέργειαν ὁρῶμεν Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος· ὡς οὐκ ὄντος κτιστοῦ καὶ ποιητοῦ τὴν φύσιν οὔτε τοῦ Υἱοῦ οὔτε τοῦ Πνεύματος”. Ενώ για το δεύτερο επισημαίνει: “Καὶ γὰρ εἰ μὴ Θεότητα λέγει κατοικεῖν ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματος κατοικοῦντος, λέγοντος τοῦ Ἰωάννου, «Ἐν τούτῳ γινώσκομεν, ὅτι ἐν ἡμῖν ἐστιν, ἐκ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔδωκεν ἡμῖν,» πᾶσαν ἀπολεῖ τὴν ἐλπίδα. Εἰ γὰρ μὴ Θεὸς ἐν ἡμῖν, οὔτε ζωῆς οὔτε ἀγαθῶν αἰωνίων τευξόμεθα. Λέγει δὲ καὶ πάλιν ὁ Παῦλος·«Οὐκ οἴδατε, ὅτι ναὸς τοῦ Θεοῦ ἐστε, καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;» και σε άλλο σημείο πάλι ο Βασίλειος λέγει: “Οὐ γὰρ παρὰ τοῦ Πνεύματός τινα λαμβάνομεν ὥσπερ παρὰ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα, ἀλλ’ αὐτὸ προσιὸν ἡμῖν καὶ ἁγιάζον ὑποδεχόμεθα· Θεότητος κοινωνίαν, καὶ υἱότητος μετουσίαν, καὶ τῆς αἰωνίου κληρονομίας ἀῤῥαβῶνα, καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀπαρχήν”.

IV. Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Επειδή όμως η Εκκλησία δεν είναι μόνο Σώμα Χριστού αλλά αποτελεί συνάμα και την κοινότητα δράσεως του Αγίου Πνεύματος, εν τη Οικονομία, καθ’ όσον η Εκκλησία είναι το κατ’ εξοχήν πεδίον ενεργείας αυτού, διαμένοντας ο Παράκλητος εντός αυτής δεν την οδηγεί μόνο “εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν” αλλά, όπως η ψυχή συνέχει το σώμα, έτσι και το Πνεύμα συνέχει και διακρατεί την Εκκλησία. Όπως είπε ίδιος ο Κύριος: “ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ὅσα ἂν ἀκούσει λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν”(Iω, 16,13). Γράφει ο Μέγας Βασίλειος: “Πάντα ὁμοῦ συμπληροῖ τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ ἑνότητι τοῦ Πνεύματος, ἀλλήλοις δε ἀναγκαίαν τήν ἐκ τῶν χαρισμάτων ἀντιδίδωσιν ὠφέλειαν. Ὁ μέν γάρ Θεός ἔθετο τά μέλη ἐν τῷ σώματι, ἕν ἑκάστον αὐτῶν καθώς ἠθέλησεν. Τά μέντοι μέλη τό αὐτό μεριμνῶσιν ὑπέρ ἀλλήλων, κατά τήν πνευματικήν κοινωνίαν τῆς συμπαθείας αὐτῆς ὑπαρχούσης. Διόπερ εἶτε πάσχει ἕν μέλος, συμπάσχει πάντα τά μέλη· εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος, συγχαίρει πάντα τά μέλη . Καί ὡς μέλη δέ ἐν ὅλῳ, οἱ καθ’ ἕνα ἐσμέν ἐν τῷ Πνεύματι· ὅτι οἱ πάντες ἐν ἑνί σώματι εἰς ἕν Πνεῦμα ἐβαπτίσθημεν”. Tο Πνεύμα της Αληθείας, λοιπόν, συνιστά τον “κρίκο”, ο οποίος συνδέει τους ανθρώπους με την Εκκλησία ως μέλη της και μεταξύ τους εν χρόνω και τόπω δια της Πίστεως.

V. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΔΡΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Γράφει ο όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος: “Γιὰ ὅλο τὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ μεσολαβεῖ ἀπὸ τὴν πρώτη παρουσία του στὸν κόσμο μέχρι τὴν δευτέρα του παρουσία, ὁ Χριστὸς ἔδωσε στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους τὸν παρακάτω νόμο: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Μθ.28,19). Τοῦτο σημαίνει νὰ διδάσκετε ὄχι ὅ,τι κάποιος ἄλλος θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ σκεφθῆ, ἀλλὰ ὅ,τι ἐγὼ παρήγγειλα, καὶ τοῦτο μέχρι τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Καὶ συμπληρώνει: «Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμὶ πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμὴν» (Μθ.28,20). Οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβαν αὐτὸν τὸν νόμο καὶ θυσίασαν τὴν ζωή τους γιὰ νὰ τὸν τηρήσουν. Καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἤθελαν νὰ τοὺς ὑποχρεώσουν νὰ μὴ κηρύττουν ὅσα κηρύττουν ἐπ’ ἀπειλῇ τιμωρίας καὶ θανάτου, τοὺς ἀπαντοῦσαν: «Εἰ δίκαιον ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑμῶν ἀκούειν μᾶλλον ἤ τοῦ Θεοῦ, κρίνατε. Οὐ δυνάμεθα γὰρ ἡμεῖς ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν» (Πρ.4,19-20). Ὁ σαφὴς αὐτὸς νόμος παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους στοὺς διαδόχους τους, ἔγινε ἀποδεκτὸς ἀπὸ τοὺς δευτέρους καὶ ἔχει ἰσχὺ διαχρονικὴ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Ἐξ αἰτίας τοῦ νόμου τούτου ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ στύλος καὶ ἡ βάσις τῆς ἀληθείας”.

VI. Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ

Ἀκολούθως ἀκοῦστε τί ἀναφέρεται στὸν Προφήτη Ἰεζεκιὴλ ποὺ ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες βρισκόταν σὲ ἔκστασι προσευχῆς καὶ μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ ἡμέρες ἄκουσε τὸ λόγο τοῦ Κυρίου: «Υἱὲ ἀνθρώπου, σκοπὸν δέδωκά σε τῷ οἴκω Ἰσραήλ, καὶ ἀκούσῃ ἐκ στόματός μου λόγον» (Ἰεζ.3,17), καὶ διακήρυξε στὸ λαό. Νὰ ὁ νόμος γιὰ σένα! Ἂν δῆς ἕναν ἄνομο ποὺ διαπράττει ἀνομία καὶ δὲν τοῦ πῆς: ἄφησε τὴν ἀνομία σου καὶ ἄλλαξε δρόμο, «ὁ ἄνομος ἐκεῖνος ἐν τῇ ἀδικίᾳ αὐτοῦ ἀποθανεῖται, καὶ τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρός σου ἐκζητήσω» (Ἰεζ.3,18). Ἀντιθέτως, ἂν διακηρύξης στὸν ἄνομο ὅτι θὰ πρέπει νὰ ξεφύγη ἀπὸ τὴν ἄνομη ὁδό του καὶ αὐτὸς δὲν ξεφύγη, τότε ἐκεῖνος ὁ ἄνομος θὰ πεθάνη στὴν ἀνομία του, ἐνῶ ἐσὺ θὰ σώσης τὴν ψυχή σου. Παρόμοια ἂν δῆς ἕνα δίκαιο ποὺ ἀρχίζει νὰ κλονίζεται στὴν ἀρετή του καὶ δὲν τὸν στηρίξης καὶ δὲν φροντίσης νὰ τὸν φέρης στὸν ἴσιο δρόμο μὲ τὰ λόγια σου, τότε ἐκεῖνος ὁ δίκαιος ἐπειδὴ ἁμάρτησε, θὰ πεθάνη στὶς ἁμαρτίες του, ἀλλὰ τὴν ψυχή του θὰ ζητήσω ἀπὸ τὰ χέρια σου ποὺ δὲν τὸν στήριξες. Ἂν ὅμως προειδοποιήσης τὸν δίκαιο ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἁμαρτάνη καὶ αὐτὸς παύση νὰ ἁμαρτάνη, τότε ὁ δίκαιος θὰ ζήση κι’ ἐσὺ θὰ σώσης τὴν ψυχή σου (Βλ. Ἰζ.3,19-21).

VII.  ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΝΤΕΛΛΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ εἶναι τόσο θρασύς, ποὺ νὰ διαστρέψη τὰ πάντα στὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸ συνεπάγεται καταστροφὴ καὶ στοὺς δύο, ποιμένες καὶ ποίμνιο; Ἂν ἡ σωστικὴ δύναμις τῆς διδασκαλίας ἑξαρτιόταν ἀπὸ τὴν γνώμη μας πάνω σ’ αὐτὴν καὶ τὴν συναίνεσί μας σ’ αὐτήν, τότε θὰ εἶχε νόημα τὸ νὰ συλλάβη κάποιος ἄνθρωπος στὸ νοῦ του νὰ ἀνοικοδομήση τὸν Χριστιανισμὸ σύμφωνα μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες ἤ τὶς ἀξιώσεις τῆς ἐποχῆς καὶ νὰ τὸν προσαρμόση κατὰ τοὺς πόθους τῆς ἁμαρτωλῆς του καρδιᾶς. Μὰ ἡ σωστικὴ δύναμις τοῦ χριστιανικοῦ νόμου δὲν ἐξαρτᾶται καθόλου ἀπό μᾶς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καθιέρωσε ἐπακριβῶς τὴν ἀκριβῆ ὁδὸ τῆς σωτηρίας.Ἔξω ἀπὸ αὐτὴν δὲν ὑπάρχει ἄλλη ὁδός, οὔτε θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξη. Συνεπῶς καθένας ποὺ διδάσκει μὲ ὁποιονδήποτε διαφορετικὸ τρόπο, σημαίνει πὼς παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ὁδὸ καὶ καταστρέφει τὸν ἑαυτό του καί σᾶς. Τί λογικὴ ὑπάρχει σ’ αὐτό;

VIII.  ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΩΝ

Προσέξατε πόσο αὐστηρὴ κρίσις ἐλέχθη, ὅταν κάτι παρόμοιο συνέβη στὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὰ δύσκολα χρόνια τῆς αἰχμαλωσίας του. Μερικοὶ Προφῆτες ἀπὸ οἶκτο γιὰ τοὺς βασανισμένους καὶ τοὺς ἀρρώστους μιλοῦσαν στὸ λαὸ ὄχι ὅπως ὁ Κύριος παρήγγειλε, ἀλλὰ ὅπως ἡ καρδιὰ τους τοὺς ὑπαγόρευε. Γι’ αὐτοὺς ὁ Κύριος ἔδωσε τὶς ἑξῆς διαταγὲς στὸν Ἰεζεκιήλ: «Καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, στήριξον τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ τὰς θυγατέρας τοῦ λαοῦ σου τὰς προφητευούσας ἀπὸ καρδίας αὐτῶν καὶ προφήτευσον ἐπ᾿ αὐτὰς καὶ ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· οὐαὶ ταῖς συῤῥαπτούσαις προσκεφάλαια ὑπὸ πάντα ἀγκῶνα χειρὸς καὶ ποιούσαις ἐπιβόλαια ἐπὶ πᾶσαν κεφαλὴν πάσης ἡλικίας τοῦ διαστρέφειν ψυχάς· αἱ ψυχαὶ διεστράφησαν τοῦ λαοῦ μου, καὶ ψυχὰς περιεποιοῦντο». (Ιζ.13.17-18). Τοῦτο σημαίνει: Ἀλλοίμονο σὲ κείνους ποὺ διατάζουν κάθε εἶδος ἰδιαιτέρας μεταχειρήσεως καὶ προτείνουν τέτοια μαλθακὴ ἀγωγὴ, ὥστε κανεὶς νὰ μὴν αἰσθάνεται τὴν παραμικρὴ δυσαρέσκεια, οὔτε ἀπὸ τοὺς ἐπάνω οὔτε ἀπὸ τοὺς κάτω, ἀδιαφορώντας ἐὰν τοῦτο εἶναι γιὰ τὴν σωτηρία ἤ τὴν καταστροφή, εὐάρεστο ἤ ἀποκρουστικὸ στὸ Θεό. Ἀλλοίμονο σ’ αὐτούς, διότι «τάδε λέγει Κύριος…τὰ προσκεφάλαια ὑμῶν καὶ ἐπιβόλαια», δηλαδὴ τὴν μελιστάλακτη καὶ παρήγορη διδασκαλία σας, «ἐφ’ ἃ ὑμεῖς ἐκεῖ συστρέφετε ψυχάς», θὰ διαρρήξω ἀπὸ τὰ χέρια σας, θὰ ἐλευθερώσω τὶς διεστραμμένες ψυχὲς ἀπὸ αὐτὴ τὴν διδασκαλία σας καὶ θὰ σᾶς ἐξολοθρεύσω, διαφθορεὶς (Βλ. Ἰζ.13,20-21).

IX. ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΩΝ

Αὐτὸ εἶναι τὸ ὄφελος τῆς ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως καὶ τῆς ἐπιεικείας, τὸ εἶδος ποὺ θέλετε νὰ ἀκοῦτε ἀπὸ τοὺς ἱεροκήρυκες! Ὅταν βάλετε ὅλα τοῦτα βαθειὰ στὴν καρδιά σας, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ θέλετε νὰ κάνουμε ὁποιεσδήποτε παραχωρήσεις στὸ χριστιανικὸ δόγμα, ἔχοντας τὴν λανθασμένη ἐπιθυμία νὰ σᾶς εὐχαριστήσουμε. Ἀντίθετα μάλιστα ὀφείλετε νὰ ἀπαιτῆτε ἐπίμονα νὰ παραμένουμε στὸ δόγμα, ὅσο τὸ δυνατὸν αὐστηρὰ καὶ ἀκλόνητα. Ἔχετε ἀκούσει ποτὲ γιὰ τὰ συγχωροχάρτια τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης; Νὰ τί εἶναι αὐτά: Ἰδιαίτερη μεταχείρισις καὶ ἐπιείκεια, τὰ ὁποῖα δίνει ἀψηφώντας τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἀπὸ αὐτὰ ὅλη ἡ Δύσις εἶναι διεφθαρμένη στὴν πίστι καὶ στὸν τρόπο ζωῆς, καὶ τώρα χάνεται στὴν ἀπιστία καὶ στὸν ἀχαλίνωτο βίο μὲ τὰ συγχωροχάρτια της. Ὁ Πάπας ἄλλαξε πολλὰ δόγματα, χάλασε ὅλα τὰ Μυστήρια, ἀκύρωσε τοὺς κανόνες ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν ρύθμισι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν διόρθωσι τῶν ἠθῶν.Ὅλα πλέον ἄρχισαν νὰ πηγαίνουν ἀντίθετα στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, καὶ ἔγιναν χειρότερα καὶ πιὸ χειρότερα.

X. Η ΤΕΛΕΙΑ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατόπιν ἐμφανίστηκε ὁ Λούθηρος, ἕνας ἔξυπνος ἄνθρωπος ἀλλὰ ἰσχυρογνώμων. Αὐτὸς λοιπὸν εἶπε: «Ὁ Πάπας ἄλλαξε τὰ πάντα ὅπως ἤθελε, γιατί νὰ μὴν κάνω κι’ ἐγὼ τὸ ἴδιο;» Ἄρχισε λοιπὸν νὰ τροποποιῆ καὶ νὰ ξανατροποποιῆ τὰ πάντα μὲ τὸν τρόπο του, καὶ ἵδρυσε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν νέα λουθηρανικὴ πίστι, ἡ ὁποία ἐλάχιστα μοιάζει μὲ ὅσα ὁ Κύριος παρήγγειλε καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι μᾶς παρέδωσαν. Μετὰ τὸ Λούθηρο παρουσιάστηκαν φιλόσοφοι. Κι’ αὐτοὶ μὲ τὴν σειρὰ τους εἶπαν: «Ὁ Λούθηρος καθιέρωσε γιὰ τὸν ἑαυτὸ του μία νέα πίστι, δῆθεν βασισμένη στὸ Εὐαγγέλιο, στὴν πραγματικότητα ὅμως στηριγμένη στὸ δικό του τρόπο σκέψεως. Γιατί λοιπὸν κι’ ἐμεῖς νὰ μὴ συνθέσουμε δόγματα βασισμένα μόνο στὸ δικό μας τρόπο σκέψεως, ἀγνοώντας τελείως τὸ Εὐαγγέλιο;» Ἄρχισαν κι’ αὐτοὶ πλέον νὰ σκέπτωνται ὀρθολογιστικά, καὶ νὰ εἰκάζουν περὶ τοῦ Θεοῦ, περὶ τοῦ κόσμου, περὶ τοῦ ἀνθρώπου, καθένας μὲ τὸν τρόπο του, καὶ ἀνακάτεψαν τόσα πολλὰ δόγματα, ὥστε μόνο νὰ τὰ ἀπαριθμήση κανείς, ζαλίζεται ὁ νοῦς του. Τώρα οἱ δυτικοὶ ἔχουν τὶς ἑξῆς ἀντιλήψεις: Πίστευε ὅ,τι νομίζεις καλύτερο ζῆσε ὅπως σου ἀρέσει, ἱκανοποίησε ὁ,τιδήποτε θέλγει τὴν ψυχή σου. Ὡς ἐκ τούτου δὲν ἀναγνωρίζουν κανένα νόμο ἤ περιορισμὸ καὶ δὲν ὑποτάσσονται στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁδὸς τους εἶναι εὐρεία, ὅλα τὰ ἐμπόδια ἐκτοπίστηκαν. Μὰ ἡ εὐρεία ὁδὸς ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια, καθὼς λέγει ὁ Κύριος. Ἐκεῖ ὠδήγησε ἡ χαλαρότης στὴν διδασκαλία!

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ
Ε΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΠΩΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΙΕΣΠΑΡΜΕΝΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΔΙΑΣΠΑΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Ι.  Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙ’  ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟ

Η Εκκλησία, όπως ομολογούμε και στο Σύμβολο της Πίστεως, είναι μία. Και καθώς λέει ο Άγιος Ειρηναίος Επίσκοπος Λουγδούνου: “Όπου είναι η Εκκλησία εκεί είναι και το Άγιο Πνεύμα, και όπου ευρίσκεται το Άγιο Πνεύμα εκεί είναι και κάθε Χάρη” (Κατά των αιρέσεων. Βιβλίο 3, κεφ. XXIV). Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς πολύ χαρακτηριστικά επισημαίνει: «Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί, καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί» (Αναίρεσις γράμματος Ιγνατίου, 3). Εφόσον, λοιπόν, όπου βρίσκεται η Εκκλησία εκεί είναι και το Άγιο Πνεύμα και όπου είναι η Εκκλησία εκεί υπάρχει η Αλήθεια, τότε σαφώς όπου δεν υπάρχει η Αλήθεια δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκεται ο Παράκλητος, αφού Αυτός είναι το Πνεύμα της Αληθείας και οδηγεί την Εκκλησία μόνο εις την Αλήθειαν και όλην την Αλήθεια.

II. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Και αντίστροφα, αν υπάρχει κάποια “Ομολογία” ως εκκλησιαστική κοινότητα που να έχει την Αλήθεια τότε δεν υπάρχει περίπτωση αυτή να έχει ξεχωριστή οντότητα από το Σώμα του Χριστού και μην βρίσκεται στην ενιαία Εκκλησία. “Τὸ γὰρ τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεώς ἐστι, καὶ συμφωνίας ὄνομα… Εἰ δὲ ὁ τόπος χωρίζει (=τοὺς πιστούς), ἀλλ’ ὁ Κύριος αὐτοὺς συνάπτει κοινὸς ὤν” γράφει ο Άγιος Χρυσόστομος (Εἰς Α΄ Κορ., Ὁμιλ. Α΄1: PG 61,13). Ομολογίες που δεν έχουν όλη την αλήθεια ως δογματική διδασκαλία δεν έχουν τελικά την απόλυτη Αλήθεια που αποτελεί πρόσωπο, το Πρόσωπο του Θεανθρώπου, ο οποίος είναι ο Χριστός που δεν μερίζεται αλλά πάντοτε είναι ένας και ο αυτός, ο «εἷς τῆς ἁγίας Τριάδος» που ενηνθρώπησε και θα έχει μία και μόνο Εκκλησία, η οποία είναι Σώμα Χριστού.

III.  Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η ενότητα στην Εκκλησία είναι ενότητα του Πνεύματος που συνέχει το Σώμα του Χριστού και ξεκινά από την μία πίστιν μας σε έναν Τριαδικό Θεό λαμβάνοντας στην συνέχεια το ένα και μόνο Βάπτισμα. Επομένως, η αρχή είναι η Πίστις. Από την Πίστη ξεκινά αλλά και διατηρείται η ενότητα. Γι’ αυτό ο Απόστολος συνιστά στους Εφεσίους: “σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα”(Εφ. 4,3-5). Όλοι όσοι ομολογούμε στο ορθοδόξως (δηλαδή, όχι μόνο να λέμε καθώς απαγγέλλουμε το “Πιστεύω… εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν” αλλά και να το εννοούμε, μη επικυρώνοντας στην Σύνοδο της Ιεραρχίας τις αποφάσεις της εν Κολυμβαρίω (Ψευτο)Συνόδου, και έτσι να δεχόμαστε εκεί πολλές Εκκλησίες) την μία και την αυτή Πίστιν, όπως είναι διατυπωμένη στο Σύμβολο της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως, πιστεύουμε στον ίδιο Θεό και έχουμε λάβει το ένα και το αυτό Άγιο Βάπτισμα.

IV. ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η αναφορά μας δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας, εν Αγίω Πνεύματι, στην μία Κυριότητα που είναι “εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ὑμῖν”(Εφ.4,6) εκ των “πραγμάτων” δεν δίνει περιθώρια να δεχτούμε κάποια θεωρία περί διηρημένης Εκκλησίας. Διότι αυτό δεν είναι εφικτό, δεν γίνεται μία κεφαλή να έχει δύο ή περισσότερα σώματα! Έτσι, είμαστε όλοι μαζί οργανικά ενωμένοι ως μέλη στο ένα και το αυτό Σώμα της Εκκλησίας. Και ενώ η Εκκλησία έχει οικουμενικό χαρακτήρα, διότι υπάρχει στον κόσμο με τη μορφή των διαφόρων κατά τόπους Εκκλησιών, αυτό όμως δεν μειώνει κατ’ ελάχιστο την ενότητά της. «Η Εκκλησία, φωτισμένη από το φως του Κυρίου, άπλωσε τις ακτίνες της σε όλη την οικουμένη, όμως το φως, το πανταχόθεν εκχυνόμενο, παραμένει το ίδιο και η ενότητα του σώματος παραμένει αδιαίρετη. Η Εκκλησία απλώνει σε όλη την οικουμένη τους φορτωμένους με καρπούς κλάδους της, οι πλούσιες πηγές της ρέουν σε μακρινές αποστάσεις… και όμως παρ’ όλα ταύτα η Κεφαλή παραμένει μια, όπως μια είναι η αρχή και μια η μητέρα, πλούσια σε καρπούς» (Άγιος Κυπριανός Καρχηδόνας «Περί της ενότητος της Καθολικής Εκκλησίας»).

V. ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΣ

Ο Άγιος Ειρηναίος επίσκοπος Λουγδούνου, επίσης, δηλώνοντας αυτή την ενότητα την αποδίδει στο ένα και αυτό κήρυγμα που έφερε στις ψυχές την εξ ακοής Πίστιν. Γράφει: «αὐτὸ τὸ κήρυγμα ἔχοντας παραλάβει ἡ Ἐκκλησία, καὶ αὐτὴ τὴν Πίστη, καθὼς προείπαμε, μολονότι εἶναι διεσπαρμένη σὲ ὅλο τὸν κόσμο τὰ φυλάσσει ἐπιμελῶς, σὰν νὰ κατοικεῖ σὲ ἕνα σπίτι· καὶ πιστεύει ὁμοίως σὲ αὐτά, σὰν νὰ ἔχει μία ψυχὴ καὶ τὴν ἴδια καρδία καὶ τὰ κηρύσσει αὐτὰ ὁμοφώνως καὶ τὰ διδάσκει καὶ τὰ παραδίδει, σὰν νὰ ἔχει ἕνα στόμα» (PG 7, 552A). Επομένως, σωστά έχει επισημανθεί ότι δεν υπάρχει «ἐν ἑνότητι δογματικὴ διαφορετικότης» μεταξὺ ἐκκλησιῶν, όπως φαντάζονται οι Οικουμενιστές. Ξεκινώντας από αυτή την βάση, ομιλούμε πλέον, και για εκκλησιαστική ενότητα σε αδιάκοπη σχέση με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, η οποία βεβαίως, εκφράζει συγκεκριμένη Πίστη, αυτή την εξ ακοής Πίστη που δεχθήκαμε και ομολογήσαμε για να βαπτισθούμε και -Χάριτι Θεού- θα την ομολογούμε μέχρι να απέλθουμε από τον κτιστό αυτό κόσμο στην Βασιλεία του Θεού.

VI. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΗ ΠΙΣΤΙΣ

Η εκκλησιαστική όμως αυτή ενότητα ευρίσκεται σε αδιάκοπη σχέση με το Μυστήριο της Ευχαριστίας μόνο όταν, οι επίσκοποι των κατά τόπους Εκκλησιών κρατούν απαραχάρακτη την κοινή Πίστη ως Κανόνα Αληθείας Δογματικής Διδασκαλίας. Όταν, δηλαδή, δεν παραχαράσσουν ότι «παντοῦ, πάντοτε καὶ ὑπὸ πάντων ἐπιστεύθη». Οι πιστοί στις συνάξεις τέτοιων, Ορθοδόξων επισκόπων, όπως, και πρεσβυτέρων που χειροτονήθηκαν κανονικώς και κρατούν την αμώμητο Πίστη, καθώς μεταλαμβάνουν του Ενός Σώματος του Χριστού, ενώνονται αληθινά και πραγματικά σε ένα και καθολικό Σώμα της Εκκλησίας μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με τον Χριστό, μέσα στην μεταμορφωτική δύναμη του Πνεύματος. “Εάν «πάντες ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μετέχομεν», πάντες ένα σώμα συγκροτούμε (Α’ Κορ. 10,17), διότι ο Χριστός δεν μερίζεται. Για τον λόγο αυτό η Εκκλησία ονομάζεται Σώμα Χριστού ενώ εμείς είμαστε επί μέρους μέλη, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο (Α Κορ. 12, 27)” (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας).

VII.  Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Συνεπώς, η ενότητα συντελείται, ολοκληρώνεται, με την συμμετοχή όλων στην Αγία Αναφορά, εφόσον όμως κρατούμε την διαχρονικά αδιαίρετη και καθολική Πίστη που εκφράζει το κανονικώς τελούμενο Βάπτισμα που λάβαμε και όπως μας την κληροδότησαν ως υψίστη παρακαταθήκη οι άγιοι Πατέρες με τις Συνόδους εκείνες που αναγνώρισε το Σώμα της Εκκλησίας! Μετέχοντες, λοιπόν, στον ίδιο «άρτο», υπό αυτές τις προϋποθέσεις «ενούμεθα» όλοι σ’ ένα Σώμα, το Σώμα του Χριστού (PG 61,200) εκφράζοντας διαχρονικά εφόρου ζωής ως ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού την ομολογία της Πίστεως όχι μόνο λεκτικά αλλά με στάση ζωής. Η εν Χριστώ ζωή δεν είναι ωραία πνευματικά λόγια είναι μετοχή στην πορεία του Θεανθρώπου και μετοχή στις άκτιστες ενέργειες για να μην ισχυριζόμαστε οτιδήποτε αλλά εκείνα που μας παρέδωσε ο ίδιος ο Κύριος.

VIII.  Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ

Επομένως, α. η γεωγραφική θέση των κατά τόπους Εκκλησιών στην Ευρώπη, Αφρική, Ασία, Αμερική, Αυστραλία, β. η ιδιαίτερη κατανομή τους ως διοικητικών θεσμών στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρεσβυγενή και νεώτερα Πατριαρχεία ή Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις, κ.ο.κ επισκοπές, ενορίες, ιερές μονές που αποτελούν τα διοικητικά μέρη της και γ. η διασπορά εκκλησιαστικών κοινοτήτων, συνάξεων ή και μεμονωμένων ακόμη προσώπων λόγω του χωρισμού σε παλαιό και νέο εορτολόγιο, καθώς και με την αποτείχιση λόγω Οικουμενισμού και παρεισφρήσεως εκκλησιολογικής αιρέσεως με την Σύνοδο του Κολυμβαρίου, σαφώς δεν διαιρεί την Εκκλησία, εφόσον μένουν εν τη Εκκλησία κρατώντας το κάθε μέρος ή μέλος αυτής απαρασάλευτα τον Κανόνα της Αληθείας, όχι προσχηματικά αλλά πραγματικά και ουσιαστικά, δια της ομολογίας και της υπερασπίσεως της Ορθοδόξου διαχρονικής και καθολικής Πίστεως και έτσι τελούν ή συμμετέχουν στα Μυστήρια εκφράζοντας την στις Συνάξεις με προεστούς που ως κληρικοί έχουν με κανονική χειροτονία και αποστολική διαδοχή!

IX. Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΘΕΣΜΙΚΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ

Η οργανωμένη θεσμικά και μόνο θρησκευτική κοινότητα όταν δεν κρατά την Ορθόδοξο Πίστη δεν συνιστά την Εκκλησία του Χριστού. Οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες διατηρούν διορθόδοξες σχέσεις έχοντας ως συνδετικό κρίκο την κοινή Πίστη που τους διασφαλίζει την μετοχή στην Χάρι, και έτσι βιώνουν την ενότητά τους τόσο μυστηριακά με συλλείτουργα, όσο και συνοδικά με οργάνωση συνάξεων και Συνόδων των Προκαθημένων και εκπροσώπων των δεκατεσσάρων (14) πανορθοδόξως αναγνωρισμένων ανά την υφήλιο, Ορθοδόξων Εκκλησιών (Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών). Η οργάνωση / διάρθρωση της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας και η λειτουργία του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως Συντονιστικού και μόνο Κέντρου με τον πατριάρχη ως πρώτο μεταξύ ίσων των ανά των κόσμο Ορθοδόξων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων αλλά και κάθε Επισκόπου των Εκκλησιών αυτών δεν σημαίνει ότι έχει το δικαίωμα να στήνει Συνόδους και να παίρνει ανορθόδοξες αποφάσεις που είναι υποχρεωμένο το χριστεπώνυμο πλήρωμα να ακολουθήσει, και μάλιστα, όταν αυτές οι σύνοδοι λειτουργούν, σαφώς, με αντικανονικό τρόπο.

Χ.  Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΡΑ

Πρέπει κάποτε να μάθουμε να ξεχωρίζουμε στην εποχή μας την πλάνη από την αλήθεια, την Ορθοδοξία από την αίρεση, την κανονικότητα από την αντικανονικότητα. Όποια ομολογία ως χριστιανική κοινότητα έχει αλλοτριώσει την διδασκαλία της Πίστεως της Εκκλησίας και εμμένει στο διαφορετικό δογματικό περιεχόμενο από το “Πιστεύω” της Ορθοδοξίας χωρίς να μετανοεί αμαρτάνει προς θάνατον, δηλαδή, προς αιώνια απώλεια των ψυχών που βρίσκονται σ’ αυτή εγκλωβισμένες και σαφώς αποτελεί αίρεση. Όσοι, λοιπόν, εκ των εκκλησιαστικών ταγών, επισκόπων και όχι μόνο αλλά και από το χριστεπώνυμο πλήρωμα, ενώ τους γίνεται υπόδειξη, ότι συγκοινωνώντας με τους καταδικασμένους αιρετικούς, θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας εφόσον μεν παρακούουν εις την Εκκλησιαστικήν συνείδησιν όπως αυτή εκφράζεται δια του Κανόνος της Πίστεως μέσα από τις αποφάσεις των Αγίων Συνόδων και σύνολης της Γραπτής και Αγράφου Αγίας Παραδόσεως αυτομάτως αποκόπτονται. Εάν όμως δικαιολογούνται, όπως οι σύγχρονοι Οικουμενιστές, τα πράγματα είναι συγκεχυμένα όχι γιατί δεν γνωρίζουμε αλλά διότι ο ένας καλύπτει τον άλλον και ενώ όλοι συνοδεύουν και συνοδοιπορούν, το ποίμνιο έχει άγνοια που τους ακολουθεί στην απώλεια, γι’ αυτό είναι επιτακτική η ανάγκη τότε συνοδικής αποφάσεως Πανορθοδόξου ή κάποιας Μεγάλης Συνόδου που να μην περιορίζεται στα πλαίσια μιας τοπικής Εκκλησίας τουλάχιστον, ώστε να καταδικάσει την παναίρεση.

Συνεχίζεται

Προς  αξιότιμον κ^ον  Β. Πέππα
Πρόεδρον
ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ
Λ. Αλεξάνδρας 121
ΤΚ 11522
Αθήνα

E-mail: president@areiospagos.gr

20 Μαΐου 2019

Θέμα: ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ Ι.Μ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

«Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικοῦντες επί τῆς γῆς».

Επειδή μία από τις δυνάμεις τῆς ψυχῆς είναι η Δικαιοσύνη (φρόνησις, σωφροσύνη, ανδρεία) επικαλοῦμαι γραφικό χωρίον, ως και αρχαίο απόφθεγμα «έστι δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά» δια το πρόβλημα το πνευματικό και κοινωνικόν τῆς Ιερᾶς Μονῆς Εσφιγμένου τοῦ Αγίου Όρους. Αναφέρω νομοκανονικά και νομικά επιχειρήματα ως θεολόγος και νομικός προκειμένου να φανῆ η αλήθεια τοῦ θέματος. Όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, το βασικότερο και σημαντικότερο στοιχείο τῆς υποθέσεως είναι ότι οι Εσφιγμενίτες Πατέρες είναι η νόμιμη και κανονική αδελφότητα που αντιδρά στις παράνομες ενέργειες τῶν πλαστῶν Εσφιγμενιτῶν και τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου!

Το Οικ. Πατριαρχείο συνέταξε Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη αρ. πρωτ. 1110/14-12-2002, (βλ. https://drive.google.com/file/d/0B21IpFxbfpZ3dkk5UzQyaVo3Zm8/view ) που είναι άκυρη επειδή σ’  αυτήν χρησιμοποιείται ένας άσχετος ιερός κανόνας (ο 13^ος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου) προκειμένου να καταδικάσει τους Εσφιγμενίτες ως σχισματικούς. Αναφέρει την ψευδή κατηγορία ότι οι Εσφιγμενίται διέκοψαν την μνημόνευση τοῦ επισκόπου (Πατριάρχου) επικαλούμενοι ατοπήματά του όπως εγκλήματα (οικονομικά, ηθικά κ.λπ.), δηλ. όχι για θέματα πίστεως. Είναι όμως τοῖς πᾶσι γνωστό ότι η διακοπή μνημοσύνου τῶν Εσφιγμενιτῶν πατέρων γίνεται για λόγους πίστεως και μόνο και αυτή στηρίζεται κανονικά στον 15^ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Επειδή μια αντικανονική και άκυρη Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη δεν μπορεί να καταδικάση τους Εσφιγμενίτες ως σχισματικούς, όλες οι ενέργειες γύρω από την ίδρυση τῆς πλαστῆς μονῆς Εσφιγμένου είναι παράνομες και αντικανονικές, συμπεριλαμβανομένης και τῆς επιθέσεως τῶν πλαστῶν Εσφιγμενιτῶν με σκοπό να καταλάβουν το κονάκι στις Καρυές.   

Επισυνάπτω σχετική νομοκανονική γνωμοδότηση που κατατέθηκε στην  Έφεση.   

Με εκτίμηση,

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Νομικός – Θεολόγος

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Α’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

I. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εξ αρχής πρέπει να διευκρινισθεί το αυτονόητο τι δεν είναι και τι είναι η Εκκλησία. Σαφώς, δεν είναι σωματείο θρησκευομένων, ούτε κοινωνικός σύλλογος με στόχο την κοινωνική ευδαιμονία και ευποιία, ούτε είναι σέκτα εκλεκτών με μεταφυσικά ενδιαφέροντα που θα χαίρονται στο απώτερο ή εγγύτερο μέλλον για την καταδίκη των κολασμένων αλλά είναι Σώμα Χριστού σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου Παύλου που επισημαίνει: “καὶ αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου (Εφ.1,22-23).

II. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Εφόσον, η Κεφαλή της Εκκλησίας, ο Θεάνθρωπος Κύριος μας Ιησούς Χριστός, έχει αρχή εν χρόνω, ως προς την ανθρώπινη φύσιν Του, “ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν”(Γαλ. 4, 4-5), και αποτελεί αναμφισβήτητα ιστορικό πρόσωπο, τότε σαφώς έχει την αρχή της ιστορικά και η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, καθώς κατά τον Ευαγγελισμό Μαρίας της Παρθένου σαρκώθηκε, εκ Πνεύματος Αγίου ο Υιός του Θεού προσλαμβάνοντας την φύσιν μας. 

III. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΛΑΒΕ ΥΠΟΣΤΑΣΙΝ ΩΣ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η Εκκλησιά δεν λέγεται συμβολικά αλλά είναι όντως Σώμα του Χριστού. Καθώς, ο Θεός Λόγος δεν ενώθηκε με μία σάρκα, η οποία έγινε πρώτα ξεχωριστή υπόσταση αλλά, αφού ενοίκησε στην γαστέρα της αγίας Παρθένου με απερίγραπτο τρόπο σχημάτισε μέσα στη δική Του υπόσταση, από το αγνό σώμα της Παρθένου, σώμα με ψυχή λογική και νοερή “ἀπαρχὴν προσλαβόμενος τοῦ ἀνθρωπίνου φυράματος, αὐτὸς ὁ Λόγος γενόμενος τῇ σαρκὶ ὑπόστασις”, έτσι “συνέπιξεν” στον Εαυτό του την Εκκλησία και υποστασίασε (ὑπεστήσατο) την φύσιν της, όταν ενώθηκαν οι δύο φύσεις η Θεία και η ανθώπινη στην υπόσταση του Υιού και Λόγου Θεού.

IV. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο “κατ’ εἰκόνα” δική Του γιὰ νὰ δυνηθῆ νὰ χωρέσῃ τὸ ἀρχέτυπο μὲ τὴν ἐνανθρώπιση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἔκτισε σύνδεσμο τοῦ νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ κόσμου καὶ ἀνακεφαλαίωση καὶ ἐπίλογο ὅλων τῶν κτισμάτων. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: “διὰ τοῦτον τὸν σκοπόν, ἵνα ἑνωθεὶς μετ’ αὐτοῦ, ἑνωθῇ μεθ’ ὅλων τῶν κτισμάτων καὶ ἀνακεφαλαιωθῶσιν ἐν τῷ Χριστῷ οὐράνια καὶ ἐπίγεια, ὡς λέγει ὁ Παῦλος. Καὶ κτίστης καὶ κτίσις γένηται ἓν καθ’ ὑπόστασιν, κατὰ τὸν θεοφόρον Μάξιμον”.

V. Η ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΒΟΥΛΗ

Αυτό, “τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις” το ότι “ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται” είναι η αρχαία βουλή του Θεού “να κοινωνηθεί καθ’ υπόστασιν ο Υιός με την ανθρωπότητα, δι’ ην σχέσιν προέγνω και προώρισε την μετ’ αυτής εν χρόνω πραγματικήν ένωσιν”. “To μυστήριον της ενσαρκώσεως πρώτον παντός άλλου κτίσματος προεγνωρίσθη και προωρίσθη, λοιπόν αυτό εστί το τέλος (σκοπός), δια το οποίον προεγνωρίσθησαν και προωρίσθηκαν όλα τα κτίσματα”. Αυτή η αρχαία βουλή, το προηγούμενον και κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Θεού, το οποίο αποτελεί της Σωτηρίας το Κεφάλαιον, τον σκοπό της Θείας Ενανθρωπήσεως, είναι δυνατόν αυτό να μην είναι η βάση της Εκκλησιολογίας;

VI. ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ

Σε μια “Εκκλησιολογία” που αναγνωρίζονται ως παράλληλοι οδοί σωτηρίας όλες οι θρησκείες της Οικουμένης και όλες οι κακόδοξες, αιρετικές ομολογίες, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σαφώς δεν πιστεύεται από τους Οικουμενιστές ως ο μοναδικός Σωτήρ του Κόσμου! Επομένως, η συγκεκριμένη Εκκλησιολογία καταργεί τον Σκοπό της ενσάρκου Οικονομίας, αφού η σωτηρία κατά τον Οικουμενισμό παρέχεται και άνευ Χριστού. Γι’ αυτόν, ακριβώς, τον λόγο δομούν ένα αλλοτριωμένο μοντέλο Εκκλησιολογίας όχι Χριστοκεντρικό αλλά επισκοποκεντρικό, όπου οι επίσκοποι στην Εκκλησία καταργούν την Ορθόδοξη Παράδοση και αυθαιρετούν.

VII. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΗ

Η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία θεωρεί (ὁρᾷ ἐν Θεῷ) τον Χριστό στην δόξα της Βασιλείας Του, στην προοπτική της Θείας ενανθρωπήσεως, που δεν είναι μόνο η Σωτηρία αλλά και η Θέωσις εν Χριστώ. Γι’ αυτό στην βάση της, η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία είναι Χριστοκεντρική! Χωρίς αυτό να παύει να σημαίνει ότι είναι και Τριαδική, αφού ο Υιός και Λόγος που ενηνθρώπησε “εἷς ὢν τῆς ἁγίας Τριάδος, συνδοξαζόμενος τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι” έχει ενδοτριαδική σχέση και κοινωνία με τα Πρόσωπα της Θεότητος, τα οποία έχουν ταυτότητα όχι μόνο φύσεως αλλά και θελήσεως και ενεργείας. Γι’ αυτό η Εκκλησία ως προαιώνιος βουλή και Θεία Φύση του Υιού και Λόγου εν τη Θεολογία είναι αΐδιος.

VIII. Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η αρχαία βουλή που ευδόκησε προαιωνίως ο Θεός Πατήρ και ενήργησε ο Υιός εν χρόνω και απεκάλυψε το Άγιο Πνεύμα, όταν φανερώθηκε ο Παράκλητος ως ιδιαίτερη υπόσταση εν τη Εκκλησία κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, απεκάλυψε συνάμα και την ιδιαίτερη σχέση του Πνεύματος της Αληθείας με την Εκκλησίαν Του, που είναι ταμιούχος αυτής της Αληθείας, την οποία διαφυλάττει προκειμένου να έχει την Χάριν της Πεντηκοστής, όπως και τότε που επιφοίτησε στους μαθητάς καθώς περίμενανστο Υπερώο καθιστώντάς τους έτσι Αποστόλους, αφού τους χάρισε την δωρεά εν είδη πυρήνων γλωσσών προκειμένου να φωτίζουν, να θερμαίνουν τις ψυχές και να ζωογονούν τις υπάρξεις.

IX. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

Στην ορθόδοξη θεώρηση της Θείας Οικονομίας η Τριαδολογία και η Εκκλησιολογία ενώνονται εν τη Χριστολογία και δεν ξεφεύγει η Εκκλησιολογία στο παπικό μοντέλο του Πρωτείου, το οποίο εισήγαγαν νεωτερίζοντες επίσκοποι με σκοπιμότητα να δώσουν άνεση στο Φανάρι να δρα ανεξέλεγκτα αυθαιρετώντας, όχι μόνο εις βάρος άλλων τοπικών Εκκλησιών, αλλά κυρίως, προωθώντας μια ανθρωποκεντρική και καθαρά επισκοποκεντρική δράση στο έργο της Εκκλησίας ενώ όλοι είμαστε Σώμα Χριστού “καὶ μέλη ἐκ μέρους” και η αληθινή αποστολή των επισκόπων με το Χάρισμα της Αρχιεροσύνης είναι η διακονία στο έργο της Σωτηρίας δια Χριστού!

X. ΠΟΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΣΤΟΧΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ

Γι’ αυτό όσοι επίσκοποι δεν συνειδητοποιούν ότι είναι ποιμένες δια της Χάριτος του Χριστού, εις υπακοήν της Πίστεως, ως περιεχομένου διδασκαλίας Του Θεανθρώπου που φέρει σε κοινωνία τους πιστούς με το άκτιστον Φως, και ως Πρόσωπο και ως Αλήθεια. Και όσοι δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι αυτό το αυθεντικό κήρυγμα του Ευαγγέλίου Του, το οποίο είναι φορέας αληθείας, είναι αυτό που σώζει, καθώς ο Ίδιος μας αποκάλυψε, όπως όμως ερμηνεύθηκε από τους Αγίους Πατέρες για να μας παρέχει τελικά αυτή την δυνατότητα με την αποδοχή της δικής Του Σταυρικής Θυσίας, γενόμενος Μέγας Αρχιερεύς, και βέβαια ανοίγοντάς μας την Οδό της Θεογνωσίας με την Χάριν της Πεντηκοστής, αστόχησαν στην αρχιεροσύνη!

Β’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΟΡΟΥ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

I. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Κάθε ενέργεια των έλλογων όντων έχει και έναν σκοπό! Και ο άχρονος Θεός έφερε εν χρόνω στην ύπαρξη τον άνθρωπο που έπλασε “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” Του για ορισμένο λόγο. “Επειδή ο αγαθός και υπεράγαθος Θεός δεν επαναπαύθηκε στη θεωρία του Εαυτού Tου, αλλά από υπερβολική αγαθότητα θέλησε να δημιουργηθούν ορισμένα δημιουργήματα που θα ευεργετηθούν και θα μετάσχουν στην αγαθότητα του, γι’ αυτό “ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παράγει καὶ δημιουργεῖ τὰ σύμπαντα”, ορατά και αόρατα· δημιουργεί, επίσης, όλως ιδιατέρως τον άνθρωπο που αποτελείται και από ορατή και από αόρατη φύση”, του οποίου την φύσιν προσλαμάβανει καθ’ ολοκληρίαν, για να την θεώσει.

II. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΠΟΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Αν ο σκοπός της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού είναι να ενώσει την ανθρώπινη φύσιν μας με την Φύσιν Του για να την αναστήσει από την φθορά και τον θάνατο, η Εκκλησία δεν μπορεί να έχει άλλη αποστολή από το να φυλάξει τις προϋποθέσεις εκείνες που παρέχουν την δυνατότητα να ενώνεται ο άνθρωπος με τον Ιησού Χριστό μέσα στην Εκκλησία, για να σώζεται όταν θα έρχεται σε κοινωνία μαζί Του. Από αυτό που είναι η Εκκλησία θεωρούμε και το έργο της. Αν το πρώτο, το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Θεού είναι η Εκκλησία να αποτελεί Σώμα Χριστού, το έργο της είναι μόνο αυτό και τίποτε άλλο, το να λειτουργεί ως Σώμα Χριστού, καθώς συνέχεται και ζωογονείται από το Πνεύμα το Άγιο.

III. Η ΥΠΕΡΒΑΛΛΟΥΣΑ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΥΨΗΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Όπως επισημαίνει ο Άγιος Χρυσόστομος:«και χωρίς υπερβολή· “καὶ μάλα εἰκότως”· πιο ποθητή ακόμη και από τον ουρανό βέβαια είναι η Εκκλησία “ποθεινοτέρα γὰρ ἡ Ἐκκλησία τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ”. Aφού δεν ανέλαβε σώμα ουρανού αλλά κυριολεκτικά την σάρκα της Εκκλησίας ανέλαβε· “Οὐρανοῦ σῶμα οὐκ ἀνέλαβεν, Ἐκκλησίας δὲ σάρκα ἀνέλαβε· διὰ τὴν Ἐκκλησίαν ὁ οὐρανὸς, οὐ διὰ τὸν οὐρανὸν ἡ Ἐκκλησία”». Τόσο καθ’ υπερβολή αγαπά ο Θεός την Εκκλησία Του! Υπάρχει όμως περίπτωση να αγαπά ο Θεός την Εκκλησία Του χωρίς να έχει γι’ αυτήν ορισμένη αποστολή ή να μην θέλει την επίτευξή αυτής της αποστολής για την οποία την έφερε σε ιστορική ύπαρξη ή πάλι η Εκκλησία να μην θέλει η ίδια συνεχίζει το δικό Του έργο;

IV. ΥΠΕΡΕΧΕΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΑΨΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ

Στον οργανισμό μας τα μέλη του σώματος είναι συνημμένα με την κεφαλή και ζουν χάρη στην ένωση μαζί της και, αν χωρισθούν από αυτήν πεθαίνουν. Και, όμως, η ένωση αυτή είναι ασθενέστερη από την ένωση με τον Χριστό. Αυτό φάνηκε με το παραπάνω από την στάση των αγίων Μαρτύρων, οι οποίοι προτίμησαν να χάσουν τα κεφάλια τους από το να χωρισθούν από τον Χριστό. Φανερώθηκε, σαφώς, ότι τα μέλη του σώματος στους ανθρώπους που πιστεύουν ορθά και αληθινά είναι περισσότερο συνημμένα με τον Χριστό παρά με την βιολογική τους κεφαλή. Εφόσον, λοιπόν, ισχύει αυτό θα ήταν όχι μόνο τραγικό αλλά και ανόητο να μην θέλουμε να μείνουμε ενωμένοι με την πνευματική μας Κεφαλή.

V. Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΞΕΚΙΝΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ

Όσοι από τους ανθρώπους δέχθηκαν τον Χριστό, γράφει ο Ευαγελιστής Ιωάννης, τους έδωσε εξουσία να γίνουν υιοί Θεού: “ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ”(Iω,1, 12). Τί σημαίνει αυτό; Εκείνοι που έλαβαν, τον ένσαρκο Λόγο και το Φως το αληθινόν και ως πρόσωπο και ως διδασκαλία στην καρδιά τους,δια της Πίστεως τον δέχθηκαν. Αυτούς, τους έδωσε εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού! Δεν λέει ότι τους έκανε τέκνα Θεού αλλά ότι τους έδωσε εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού. Γιατί άραγε; Διότι, χρειάζεται και σπουδή να κρατήσουμε την Πίστη με την ομολογία: “καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν”(Ρωμ.10,10).

VI. ΠΩΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο Κύριος στην Αρχιερατική Του προσευχή είπε: “Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί Σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν”(Ἰωάν. 17,3). Αυτό είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουμε τον Θεόν Πατέρα και τον Υιό Του που απέστειλε με την ένσαρκη, προσωπική, Του αποκάλυψη. Εν προκειμένω δεν εννοεί την φυσική γνώση δια της οποίας πείθεται να πιστέψει στην ύπαρξη του, όπως τα έθνη, αλλά αναφέρεται στην γνώση που γεννάται εκ της Πίστεως. Υπάρχει μία τάξις στα πνευματικά που επειδή αγνοούν οι Οικουμενιστές και δημιουργούν σύγχυση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους ετεροδόξους και τους ετεροθρήσκους.

VII. ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΠΙΣΤΙΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΞ ΑΚΟΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΠΙΣΤΙΝ

Σύμφωνα με τον Αββά Ισαάκ τον Σύρο: «ἔστι γνῶσις προηγουμένη τῆς πίστεως, καί ἔστι γνῶσις τικτομένη ἐκ τῆς πίστεως. Η γνώσις η προηγουμένη της πίστεως εστί γνώσις φυσική (πρώτη βαθμίδα), η δε τικτομένη εκ της πίστεως γνώσις εστί πνευματική (τελευταία βαθμίδα)… Η φυσική γνώσις 1η ήτις εστίν η διάκρισίς του καλού και του κακού, η υπό του Θεού εντεθείσα τη φύσει ημών, αύτη πείθει ημάς, ότι δει πιστεύειν τω Θεώ, τω παραγαγόντι τα πάντα (προηγείται η εισαγωγική πίστις 2η και ακολουθεί η εξ ακοής Πίστις 3η). Και η πίστις ποιεί εν ημίν τον φόβον, και αναγκάζει ημάς ο φόβος μετανοήσαι και εργάσασθαι. Και ούτω δίδοται η πνευματική γνώσις 4η (προτελευταία βαθμίδα) τω ανθρώπω, ήτις εστίν αίσθησις των μυστηρίων, ήτις γεννά την πίστιν της αληθούς θεωρίας 5η .

VIII. ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ

Αποδεχθήκαμε ως Κύριο τον Θεανθρώπο Ιησού Χριστό μετά την εξ ακοής Πίστη, διότι τον αναγνωρίσαμε με το Πνεύμα το Άγιο που μας οδηγεί: “οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ” (Α’ Κορ.12,3). Όμως, επίσης, δια Πίστεως γνωρίζουμε και τον Πατέρα, αφού ο Χριστός είναι η μοναδική Οδός όπως μας είπε: “Έγώ εἰμι ἡ ὁδὸς…οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ.” (Ιω.14,6), “δι’ οὗ τὸν Πατέρα ἐγνώκαμεν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ”. Και αλλού λέγει: “οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι” (Mθ.11,27). Και ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Γαλάτες: “πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ”(Γαλ. 3, 26).

IX. ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΜΕΣΟ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Με την φυσική γνώση την οποία έχουν όλοι οι άνθρωποι της οικουμένης φτάνει κανείς στην πίστη, απλά και μόνο, ότι υπάρχει Θεός. Έτσι, όλοι οι λαοί πιστεύουν στην ύπαρξη Του αλλά δεν Τον γνωρίζουν, ποιός είναι ο Θεός στον οποίο πιστεύουν. Και, βέβαια, με αυτή την Φυσική πίστη δεν γνωρίζει κανείς τον Θεό Πατέρα, αφού δεν πιστεύει στον ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού. Σε αυτή την περίπτωση δεν έχει το Πνεύμα της υιοθεσίας να πει: “ἀββᾶ ὁ πατήρ”, δηλαδή δεν μπορεί να πει: “Πάτερ ἡμῶν” διότι δεν έλαβε τον παράκλητο, Άγιο Πνεύμα, να πληροφορεί την καρδιά του. “Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ”(Γαλ.4,6).

X. Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σκοπός στο έργο της Εκκλησίας, επομένως η αποστολή της, δεν είναι μόνο να διοικεί και να τελεί τα μυστήρια αλλά είναι και να κηρύσσει ορθοδόξως διασαφηνίζοντας με ξεκάθαρο λόγο ότι “οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς” (Πρ.4, 12) παρά μόνο του Ιησού Χριστού. Διαφορετικά, ούτε τους ετεροθρήσκους βοηθά να βρουν την μοναδική Οδό, ούτε τους ετεροδόξους, όταν ενώ δεν πιστεύουν ορθά τους αναπαύει τον λογισμό, αλλά ούτε και τον εαυτό της βοηθά διότι, όχι μόνο κόβει το κίνητρο της ιεραποστολής αλλά στερεί και το ουσιαστικό την δυνατότητα σωτηρίας και στα μέλη της, που δεν αποτειχίζονται για την αλλοτρίωση της Πίστεως που γίνεται. Αν κάθε πίστις είναι οδός σωτηρίας τότε γιατί να χρειάζεται να κηρυχθεί το Ευαγγέλιο και, μάλιστα, ορθοδόξως; Άπαγε τέτοιας Βλασφημίας!

Γ’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΟΡΟΥ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΘΕΩΣΗΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΥΣΤΑΓΩΓΟΥΜΑΣΤΕ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

I. Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η εν Χριστώ Ζωή έχει τα στάδια της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης. Όλα αυτά όμως στηρίζονται στην ορθή Πίστη. Χωρίς την ορθή δόξα δεν μπορεί να υπάρχει θεογνωσία, και χωρίς θεογνωσία δεν υπάρχει τίποτε στον Χριστιανισμό που να λέγεται πνευματική ζωή. Η θεογνωσία, οπωσδήποτε, δεν είναι ξεκομένη από το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία Του. Ως Εκκλησία όμως δεν νοείται μόνο η διοίκηση της. Αν και αυτή, αναμφισβήτητα, αποτελεί τουλάχιστον στις ορθόδοξες χώρες θεσμό ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, ωστόσο, όταν προδώσει την αποστολή Της, επειδή δεν διασφαλίζει την θεογνωσία, επομένως, και την δυνατότητα Σωτηρίας, εξάπαντος δεν είναι τότε η Εκκλησία του Χριστού. Η δυνατότητα πορείας προς την θέωση δια της Χάριτος λειτουργεί μόνο μέσα στο αληθινό Σώμα του Χριστού που δίνει μαρτυρία με την ομολογία της αυθεντικής Πίστεως.

II. ΠΩΣ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ

Τι θα πει ορθοδοξία με την ειδική έννοια; Ορθή γνώμη περί την πίστη! Και που βρίσκει κανείς την ορθή δόξα -γνώμη- περί την πίστη; Εν πρώτοις, από την εξ ακοής πίστη που μας παρέδωσε η Εκκλησία με την θεοφώτιστη διδασκαλία της όπως μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: «ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ» (Ρωμ.10, 17), όπως, βέβαια, είναι υπομνηματισμένη στην Αγία Γραφή και διατυπωμένη στις Άγιες Συνόδους και καθώς είναι ερμηνευμένη από τους Αγίους Πατέρες που οριοθέτησαν τα παραδεδομένα και μας τα εμπιστεύθηκαν ως υψίστη παρακαταθήκη ζωής αιωνίου. Μαθαίνει όμως κανείς εξ ακοής την ορθόδοξο πίστη εφ’ όσον και έχει αγαθή προαίρεση, για να λειτουργεί σωστά ο έμφυτος λόγος της ψυχής, ως το ακριβές κριτήριο, γνωστό κατά μία έννοια και ως συνείδηση, προκειμένου να διακρίνει -να βλέπει- ορθά.

III. Ο ΕΜΦΥΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Εξ αρχής πρέπει να διευκρινισθεί ότι, όταν ομιλούμε για τον λόγο της ψυχής, που υπάρχει στην πνευματική μας οντότητα με το είναι πλασμένη κατ’ εικόνα Θεού, και επομένως έχει: νου, λόγο, πνεύμα, δεν εννοούμε τον προφορικό λόγο, ούτε τον ενδιάθετο, ούτε τον λόγο της διανοίας αλλά αυτόν την έμφυτο ή φυσικό, όπως λέγεται, λόγο, χάριν του οποίου μπορούμε και διακρίνουμε τί είναι ορθό και τί λάθος. Πρόκειται, δηλαδή, για τον έμφυτο νόμο της συνειδήσεως μέσα μας. Γράφει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:«Εστί δε γνώσις φυσική διακρίνουσα το καλόν εκ του κακού, ήτις και καλείται διάκρισις φυσική, εν η γινώσκομεν το καλόν εκ του κακού φυσικώς άνευ μαθήσεως. Ταύτην έθετο ο Θεός εν τη λογική φύσει, εκ δε της μαθήσεως αύξησιν και προσθήκην λαμβάνει. Ουκ έστι τις ο ταύτην μη έχων». Την φυσική αυτή γνώση ο Άγιος γρηγόριος ο Παλαμάς την ταυτίζει με τον λόγο της ψυχής.

IV. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Επειδή τώρα η παντέλεια και υπερτέλεια αυτή Αγαθότητα είναι Νους, τίποτε άλλο δεν μπορεί να πηγάζει από Αυτή σαν από πηγή, παρά λόγος. Λόγος βέβαια όχι σαν το δικό μας προφορικό λόγο, γιατί τούτος δεν είναι του νου, αλλά του σώματος που κινείται από νου. Ούτε πάλι σαν το δικό μας ενδιάθετο λόγο, γιατί και τούτος γίνεται μέσα μας έχοντας σαν τύπους τους φθόγγους. Ούτε τέλος σαν το δικό μας λόγο της διάνοιας, κι ας είναι αυτός χωρίς φθόγγους, πραγματοποιούμενος με κινήσεις τελείως ασώματες, γιατί και ο λόγος αυτός της διάνοιας είναι μετά από μας, και έχει ανάγκη από διαλείμματα και μεγάλα χρονικά διαστήματα και προχωρεί διεξοδικά, πηγαίνοντας από την ατελή αρχή προς το τελικό συμπέρασμα. Αλλά ο Λόγος που πηγάζει από τη θεία Αγαθότητα είναι αντίστοιχος με τον έμφυτο σε μας λόγο που εναπόκειται στο νου μας αφότου ο Δημιουργός μάς έκανε κατ’ εικόνα Του, ο λόγος αυτός είναι η γνώση που συνυπάρχει πάντοτε με το νου. Η Γνώση-Λόγος λοιπόν, η οποία συνυπάρχει πάντοτε με τον υπέρτατο νου της παντέλειας και υπερτέλειας Αγαθότητας που δεν έχει τίποτε το ατελές, είναι απαράλλακτα όσα είναι κι Εκείνη, εκτός από το ότι προέρχεται από Εκείνη.

V. Ο ΕΜΦΥΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

“Η φυσική γνώσις ήτις εστίν η διάκρισίς του καλού και του κακού, η υπό του Θεού εντεθείσα τη φύσει ημών, -γράφει ο Αββάς Ισαάκ – αύτη πείθει ημάς, ότι δει πιστεύειν τω Θεώ, τω παραγαγόντι τα πάντα”. Πως γίνεται αυτό: Καθώς, ο άνθρωπος έρχεται σε σχέση με τον φυσικό κόσμο μέσα στον οποίο ζει, η ψυχή του που έχει τον έμφυτο αυτόν λόγο δια των αισθητηρίων που είναι θυρίδες αντιλαμβάνεται το μεγαλείο του Δημιουργού: “Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα” (Ψλμ.18,1). Γνωρίζοντας μέσα από την φυσική αποκάλυψη τις άπειρες ιδιότητες του Θεού καθοράται κατά τις άκτιστες ενέργειές Του: “Τά γάρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπό κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καί θεότης” (Ρωμ. 1,20) πείθεται να πιστέψει, διότι κάθε τι από την φύσιν του τρέχει προς το συγγενές. Και η ψυχή έχοντας πνευματική φύση με το που αντιλαμβάνεται τις άκτιστες ιδιότητες του Θεού θέλει να εντρυφά σ’ αυτές!

VI. Η ΠΙΣΤΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Η πίστη στην οποία φτάνει δια του έμφυτου λόγου του ο άνθρωπος είναι εισαγωγική, διότι αποτελεί το ξεκίνημα για να αναζητήσει αυτός που τον τον Θεό αυτός που τον αγνοεί. Επ’ ουδενί λόγω θα μπορούσαμε να πούμε για αβάπτιστους ότι γνωρίζουν τον Θεό ή ότι βρισκόμαστε σε παράλληλες οδούς σωτηρίας, αφού η οδός είναι μία και μόνο! Αυτό που είπε ο Απόστολος στους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο: “Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους (ευλαβεστέρους) ὑμᾶς θεωρῶ· διερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καὶ βωμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, Ἀγνώστῳ θεῷ. ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν” (Πρ.17,22-23) δεν έχει καμία σχέση με την τακτική των Οικουμενιστών, διότι αυτοί εξισώνουν την Οθρθοδοξία με αλλότρια δόγματα και θρησκείες ενώ ο Παύλος ξεκινώντας από εκεί επειδή μίλησε για την Ανάσταση ευαγγελίσθηκε την εις Χριστόν Πίστη!

VII. ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΗ ΠΙΣΤΗ

Σωστή θεώρηση στα περί πίστεως δεν μπορεί να την έχει ο άνθρωπος αν δεν έχει πνευματική αίσθηση της πίστεως που είναι η νοερά μας όραση. «Προηγείται λοιπόν από κάθε τι άλλο η πίστη στο Χριστό, που είναι το Φως των ανθρώπων, ώστε καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, να δει τον Θεό». Από την Γραφή γνωρίζουμε «ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου» (Παρ. 1,7). Όμως ο άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος ερωτά:«Πώς όμως θα φοβηθεί κανείς αυτόν που δεν βλέπει; Γι’ αυτόν τον λόγο είναι ανάγκη προηγουμένως να δει τον Θεό. Πώς όμως θα δει κάποιος τον Θεό, τον οποίο ποτέ κανείς δεν είδε; Πρέπει συνεπώς να ζητάμε το νοητό φως του θεού με το οποίο αφού φωτισθεί η διάνοια, θα μπορέσει να δει τον Θεό». Και ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας θα πει: Στην άλλη ζωή «το φως ανατέλλει και ο ήλιος στέλνει καθαρές τις ακτίνες του, αλλά δεν είναι δυνατό να πλασθούν τότε μάτια». Οι πιστοί όμως δέχονται πολλές ανταύγειες από την μέλλουσα, αφού η μέλλουσα ζωή είναι σαν να χύθηκε και ν’ αναμείχτηκε με την παρούσα διότι ο Ήλιος ανέτειλε φιλάνθρωπα σ’ εμάς. Γι’ αυτό άλλωστε μας είπε: «ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ιω.8,12).

VIII. ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ

Ο άγιος Συμεών στο περί μετοχής Πνεύματος Αγίου σημειώνει: “Ὥσπερ οὖν οὐδέν ὠφελεῖται ὁ ἐν σκότει περιπατῶν, ἐάν λαμπάδας κατέχῃ ἐσβεσμένας πολλάς καί περικαλλεῖς -οὔτε γάρ ἑαυτόν οὔτε ἕτερόν τινα ὡς ἐκ τούτων ὁρᾷ- οὕτως οὐδέ ὁ τάς ἀρετάς πάσας, εἰ οἷόν τε, δοκῶν ἐν ἑαυτῷ ἔχειν, μή ἔχων τό φῶς ἐν ἑαυτῷ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὐδέ τάς αὐτοῦ πράξεις καλῶς ἰδεῖν, οὐδέ εἰ πρός ἀρέσκειαν Θεοῦ εἰσι, τελείως πεπληροφόρηται. Ἀλλ᾿οὐδέ ἄλλους ὁδηγῆσαι ἤ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ διδάξαι δύναται, οὐδέ λογισμούς ἀλλοτρίους ἐστίν ἀναδέχεσθαι ἄξιος, εἰ καί πατριάρχης ἐξ ἀνθρώπων γενήσεται, ἕως ἄν τό φῶς ἐν ἑαυτῷ φαῖνον κτήσηται. Φησί γάρ ὁ Χριστός· “Περιπατεῖτε ἕως τό φῶς ἔχετε, ἵνα μή σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ, καί ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει.” “Εἰ οὖν ἐκεῖνος οἶδε ποῦ ὑπάγει, πῶς τήν ὁδόν ἄλλοις ὑποδείξει;”

IX. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη να θεωρείται ως Εκκλησία η διοίκησή της, αν όμως χάσει την αποστολή Της και απογυμνωθεί από την Χάρι, τότε αυτό το θεσμικό Πρόσωπο δεν είναι πλέον η Εκκλησία του Χριστού αλλά είναι μέρος του συστήματος του κόσμου τούτου, ο οποίος “κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ”(Α’ Ιω. 5,19). Σε μια τέτοια περίπτωση είναι μόνο μια συστημική “Εκκλησία”, η οποία στον καιρό μας αποτελεί την Θρησκεία της Νέας Τάξης, που δεν οδηγεί όντως τους ανθρώπους στην Βασιλεία του Θεού αλλά στην απώλεια, διότι αντάλλαξε την Αλήθεια με το ψεύδος. Και όπως γίνεται με τα πλαστά χρήματα που δεν περνούν στην αγορά προκειμένου να χρησιμοποιηθούν, έτσι γίνεται και με το φαντασμαγορικό κοινωνικό έργο της θεσμικής Εκκλησίας αποβαίνει παγίδα αποπροσανατολισμού όταν χάνει τον στόχο της. Διότι, Εκκλησία χωρίς μαρτυρία σημαίνει: Χριστός Ξένος Σταυρού!

X. Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Για κάποιους Ορθοδοξία είναι μία διαρκής ενασχόληση με συνέδρια, ημερίδες, ταξίδια, στοχασμός, τραπέζια και σχεδόν καθόλου προσευχή. Για μια μεγάλη μερίδα πιστών η Ορθοδοξία είναι τυπικά, τελετές, πανηγύρεις και ιεροαποδημίες σε προσκυνήματα. Σε άλλους πάλι βρίσκει κανείς ξερό δόγμα, κανόνες χωρίς εμπειρία Χάριτος και φανατισμό μέχρις άκρων. Σε κάποιους άλλους υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό, το οποίο όμως γίνεται τυπικά μέσα στην καθημερινότητα και έτσι χάνει την άγιοπνευματική του δυναμική, γι αυτό και δεν υπάρχει το πνευματικό νεύρο της ψυχής, ώστε να αντιδράσουν μπροστά στην ασέβεια, την αίρεση, και βέβαια, ενωμένοι φωτισμένα και με στρατηγική. Δύσκολα βρίσκεις σήμερα το αυθεντικό, την χρυσή τομή. Λόγω του ότι παρουσιάζονται διάφορα πρότυπα “πνευματικής ζωής,” μοντέλα που δεν είναι αυθεντικά και ορθόδοξα, τα οποία μάλιστα όταν εντάσσονται σε παρατάξεις τα πράγματα δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο. Γι’ αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να θέσουμε το θέμα σε αυτή την εκκλησιολογική βάση που εξετάζουμε.

Συνεχίζεται

logoslovo.ru

 «…Ας αγαπάμε τον Θεό, τον Δημιουργό και Σωτήρα μας. Ας αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, ακόμα κι αν δεν είναι όπως θα θέλαμε αυτοί να είναι.

Ο Αναστημένος Σωτήρας να ευλογεί την ουκρανική γη μας και όλους τους ανθρώπους μας.
Ας ενωθούμε γύρω από τον Αναστημένο Σωτήρα με αμοιβαία υπομονή και αμοιβαίο σεβασμό. Αυτό θα είναι το ταπεινό μας δώρο προς τον Αναστημένο Χριστό. Ο Κύριος αυτό το περιμένει από μας. Και ας ψάλλουμε μαζί τον θαυμάσιο ύμνο της Εκκλησίας της νικηφόρου Αναστάσεως του Χριστού:

” Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος” (Πασχάλιο Τροπάριο). Αμήν.

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

Ταπεινός ευχέτης, Ονούφριος,
Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας»

(Μετάφραση από τα αγγλικά, πηγή: http://orthochristian.com/120934.html )

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Κάθε φορά που ομιλούμε για την Εκκλησία και για την πνευματική ζωή όπως εκφράζεται και βιώνεται στην Ορθοδοξία θεωρούμε αυτονόητο ότι η πνευματική μας Κεφαλή και το κέντρο της ζωής μας, καθώς, και ο σκοπός όλου του πνευματικού μας αγώνα είναι η αληθινή κοινωνία μας με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, αφού ο Θεός “αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ”(Εφ, 1,22). Όσοι θρησκεύουν μη έχοντας τον Κύριο ως κεφαλή έχουν χάσει τον δρόμο, αφού Αυτός και μόνο είναι η Οδός. “Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή(Ιω. 14, 6). Χωρίς τον Ιησού Χριστό όμως δεν μπορούν να γνωρίζουν ούτε τον Θεό Πατέρα,οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ” (Ιω.14, 6) “οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι” (Μθ.11,27). Γι’ αυτό και δεν μπορούν να πουν αληθινά “Πάτερ ἡμῶν”, διότι θα έπρεπε να έχουν μέσα στην ψυχή τους τον Παράκλητο για να κράζει “ἀββᾶ ὁ πατήρ”.

 Όταν κανείς δεν αναγνωρίζει τον Σωτήρα Χριστό ως μοναδική Οδό Θεογνωσίας και Απολυτρώσεως από την αμαρτία, την φθορά και τον θάνατο, σαφώς, και δεν έχει ως οδηγό μέσα του το Άγιο Πνεύμα, διότι Αυτό μας οδηγεί στον Ιησού Χριστό και την αληθειά Του, αφού «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Α’Κορ. 12,3) γι’ αυτό λέγεται και Πνεύμα υιοθεσίας. Δεν μπορεί λοιπόν να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι Χριστοκεντρικός όταν διακηρύσσει και διδάσκει ότι όλες οι θρησκείες σώζουν τον άνθρωπο. Άλλο είναι να σεβόμαστε τις επιλογές του κάθε ανθρώπου να θρησκεύει ότι και όπως θέλει -άλλωστε έχουμε ελευθερία έκφρασης και αυτοπροσδιορισμού-  και άλλο είναι να παρουσιαζόμαστε ως Ορθόδοξοι, μάλιστα, οι εκκλησιαστικοί ταγοί και ποιμένες και να λέμε ότι όλες οι θρησκείες σώζουν. Εξάπαντος δεν είναι Ορθόδοξοι όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, οπωσδήποτε όμως είναι Οικουμενιστές! Αν οι αιρετικοί αυτοί Της Νέας Εποχής είχαν μέσα τους τον Παράλκητο που είναι το πνεύμα της Αληθείας δεν θα έσπρωχναν το ποίμνιο στην Πανθρησκεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων και δεν θα έψαχναν σήμερα πρωτεία εξουσίας για να ισχυρίζονται ότι “ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν είναι πλέον «πρώτος μεταξύ ίσων» αλλά «πρώτος άνευ ίσων” (Primus sine paribus)» κατά το παπικό πρότυπο, τώρα μάλιστα, και μέσα στην Ορθόδοξο Εκκλησία. Αν ήταν πνευματοκίνητοι από την Χάριν θα είχαν συνειδητοποιήσει πως ο Υιός και Λόγος του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύσιν μας είναι ο Κύριος μας όχι μόνο ως Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου αλλά είναι Αυτός που με την ενανθρώπισή Του είναι υποστασίασε την Εκκλησία, η οποία είναι Σώμα Χριστού, επομένως, είναι τὸ Α καὶ τὸ Ω στην Εκκλησία όπως μας είπε: “Ἐγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω (Απ. 1,8).

Διότι καθώς «ἡ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου ἐνυπόστατος σοφία καὶ δύναμις, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ τῷ Πατρὶ ὁμοούσιος, οἱονεὶ θεῖος σπόρος, καὶ συνέπηξεν ἑαυτῷ (δημιούργησε για τον εαυτό του) ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ καθαρωτάτων αὐτῆς αἱμάτων σάρκα  ἐψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ, ἀπαρχὴν τοῦ ἡμετέρου φυράματος, οὐ σπερματικῶς ἀλλὰ δημιουργικῶς διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὐ ταῖς κατὰ μικρὸν προσθήκαις ἀπαρτιζομένου τοῦ σχήματος, ἀλλ᾿ ὑφ᾿ ἓν τελειωθέντος, αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος χρηματίσας τῇ σαρκὶ ὑπόστασις· οὐ γὰρ προϋποστάσῃ καθ᾿ ἑαυτὴν σαρκὶ ἡνώθη ὁ θεῖος Λόγος, ἀλλ᾿ ἐνοικήσας τῇ γαστρὶ τῆς Ἁγίας Παρθένου ἀπεριγράπτως ἐν τῇ ἑαυτοῦ ὑποστάσει ἐκ τῶν ἁγνῶν τῆς Ἀειπαρθένου αἱμάτων σάρκα ἐψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ ὑπεστήσατο ἀπαρχὴν προσλαβόμενος τοῦ ἀνθρωπίνου φυράματος, αὐτὸς ὁ Λόγος γενόμενος τῇ σαρκὶ ὑπόστασις».

Αυτός ήταν ο Λόγος που «ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα δική Του γιὰ νὰ δυνηθῆ νὰ χωρέσῃ τὸ ἀρχέτυπο μὲ τὴν ἐνανθρώπιση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἔκτισε σύνδεσμο τοῦ νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ κόσμου καὶ ἀνακεφαλαίωση καὶ ἐπίλογο ὅλων τῶν κτισμάτων. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγορείτης: “διὰ τοῦτον τὸν σκοπόν, ἵνα ἑνωθεὶς μετ’ αὐτοῦ, ἑνωθῇ μεθ’ ὅλων τῶν κτισμάτων καὶ ἀνακεφαλαιωθῶσιν ἐν τῷ Χριστῷ οὐράνια καὶ ἐπίγεια, ὡς λέγει ὁ Παῦλος. Καὶ κτίστης καὶ κτίσις γένηται ἓν καθ’ ὑπόστασιν, κατὰ τὸν θεοφόρον Μάξιμον”». Αυτό είναι “τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις” το ότι “ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται” και σε αυτά τα πλαίσια της διδασκαλίας της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού που προσέλαβε ο Υιός και Λόγος του Θεού θα έπρεπε να παραμείνει η  Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και να μην ξεφύγει στο παπικό μοντέλο του πρωτείου, το οποίο εισήγαγαν εσχάτως νεοτερίζοντες επίσκοποι για να δώσουν άνεση στο Φανάρι να δραανεξέλεγκτα  αυθερετώντας εις βάρος άλλων τοπικών Εκκλησιών.

Η νέα Εκκλησιολογία όμως, όπως προωθείται ως διδασκαλία στους κόλπους της Εκκλησίας και εισάγει διαφορικό μοντέλο θεώρησης των πραγμάτων εν τη Εκκλησία δεν έχει ως κέντρο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό αλλά τον Επίσκοπο που έχει πάρει τόση ισχύ και τέτοιο κύρος που επισκίασε τον πτωχό Ναζωραίο και τον έθεσε στο περιθώριο! «Hνέα ἐκκλησιολογία τῶν “συγχρόνων δοκίμων ἐπισκόπων”, δηλαδὴ τοῦ αἱρεσιάρχου Ἰωάννου Ζηζιούλα (καθὼς καὶ τῶν μαθητῶν του, ὅπως π.χ. ὁ Προύσης Ἐλπιδοφόρος ἢ ὁ Ἀβύδου Κύριλλος Καταρέλος), ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1965 “διακονεῖ” τὴν ἀποδόμηση τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας εἰς ὄφελος τῆς νέας “εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας”, πιστῆς ἀντιγραφῆς τῆς ἐκκλησιολογίας communion τῆς Β´Βατικανῆς “συνόδου” (1962-1965). Κατὰγενικὴν ὁμολογίαν, ἡ νέου τύπου ἐκκλησιολογία εἶναι καρπὸς τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς ἀναζήτησης μίας νέας θεώρησης -ἀποδεκτῆς ἀπὸ τοὺς πάντες- τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ἡ θεμελίωση τοῦ πρωτείου ὤφειλε νὰ δομηθεῖ ἐπὶ τῆς –νέου τύπουκυριαρχικῆς- θέσης τοῦ ἐπισκόπου ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε τελικὰ ἡ ἔννοια τοῦ πρώτου(δηλαδὴ τοῦ ἐπισκόπου) νὰ λάβει (νέα) θεολογικὰ χαρακτηριστικά, ἄγνωστα ἕως τώρα στὴν  ὀρθόδοξο παράδοση, μὲ ἀποτέλεσμα μία πυραμιδικοῦ χαρακτῆρα ἐκκλησιολογία, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν τελικῶς, ὁ πρῶτος τῶν πρώτων εἶναι πλέον ἄνευ ἴσων. Συνέπεια γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο εἶναι καὶ ἡ πρωτοφανὴς ὀνομασία τοῦ ἑκάστοτε πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὡς “προκαθημένου τῆς Ὀρθοδοξίας”. Ἡ τελικὴ ἕνωση μὲ τὸν παπισμὸ θ᾽ἀποκαταστήσει -κατὰ Ζηζιούλα- τὴ χαμένη ἑνότητα, ἢ πλήρη ὅπως τὴν ὀνομάζει, μὲ τὸν πάπα τελικὴ κεφαλὴ καὶ πρῶτο ὅλων» καθώς σημειώνει ο Αγιορείτης Μοναχός Επιφάνιος Καψαλιώτης σε απάντησή του προς τον Φλωρίνης Θεόκλητο σχετικά με την περιβόητη Ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Μ. Φλωρίνης που μας εξέπληξε τότε που κυκλοφόρησε με την αντιπατερική της Εκκλησιολογία

Αυτό το καίριο θέμα της απροκάλυπτης εισαγωγής “Πρωτείου” πλέον και στην Ορθόδοξη Εκκλησία από το Φανάρι το παρακάμπτει ο άγιος Ναυπάκτου στο τελευταίο άρθρο του με τίτλο: «Αποστολική παράδοση και Αποστολική διαδοχή στο μυστήριο της Εκκλησίας», στο οποίο σαφώς προσπαθεί να μπαλώσει τα πράγματα σχετικά με την γνωμοδότηση που χωρίς επίσημη αρμοδιότητα εισηγήθηκε στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας ως προς την θέση που πρέπει να πάρει για το εκκλησιαστικό Αυτοκέφαλο της Ουκρανίας χωρίς να διορθώσει τα όσα εισηγήθηκε. Στο άρθρο του ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κάνει μία ανάλυση των θέσεών του, τις οποίες προσπαθεί να στηρίξει στην Ορθόδοξη Παράδοση, ξεκινώντας όμως με εσφαλμένο κίνητρο και συγχέοντας έτσι τα πράγματα ακόμη περισσότερο. Θέλει να στηρίξει όσα προτείνει στο προηγούμενο κείμενο που δημοσίευσε, ώστε τελικά η Εκκλησία να αποδεχθεί το εκκλησιαστικό αυτοκέφαλο της Ουκρανίας με απόφαση «του πρώτου άνευ ίσων” (Primus sine paribus)»κατά το παπικό πρότυπο. Στην πραγματικότητα κινείται όπως και οι πατριαρχικοί. Προσπαθεί να δομήσει ένα θεολογικό οικοδόμημα, το οποίο ενώ κατά κανόνα έχει ως δομικά υλικά ορθές τις περισσότερες θεολογικές θέσεις  του στην πραγματικότητα επειδή θέλει να στήσει το γνωμικό του θέλημα καταφεύγει σε μιά περίπλοκη επιχειρηματολογία που “θεολογεί” φιλοσοφώντας με την διάνοια και δεν ορά δια του νοός μέσα στο άκτιστο Φως, ώστε η γνώμη του να είναι φωτισμένη ως προς τον τρόπο να αποφύγει η ιεραρχία την πλάνη που εισηγείται αλλά προσπαθώντας να φτάσει σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας “ανώτερα μαθηματικά” όπως φαντάζεται, τα οποία όμως επειδή οι άλλοι ως υπονοεί δεν μπορούν να κατανοήσουν πρέπει να τα δεχτούν ως έχουν, ήτοι, την προτεινόμενη απ’ αυτόν λύση περί του Ουκρανικού η οποία θα περιπλέξει τα εκκλησιαστικά πράγματα με απρόβλεπτες συνέπειες. Όπως οι πατριαρχικοί έτσι και αυτός πρέπει να φτάσει σε ένα νέο μοντέλο Εκκλησιολογίας λίγο διαφορετικό, βέβαια, αλλά πάντως παραλλαγή εκείνης της Φαναριώτικης Εκκλησιολογίας. Πρόκειται στην πραγματικότητα για την μεταπατερική«νέα ἐκκλησιολογία τῶν “συγχρόνων αδοκίμων επισκόπων.

Αν, όμως είμαστε όντως Χριστοκεντρικοί πρέπει να το εννοούμε έχοντας την αναφορά μας στον Θεάνθρωπο και τότε θα έχουμε την συνείδηση ότι στην Εκκλησία είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, μάλιστα οι επίσκοποι, για να συνεχίζεται το έργο του Χριστού επί της γης και στον καιρό μας, αφού η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Και έτσι, εν τη πράξει με την ζωή μας, καθώς, και με το κήρυγμά μας θα είμαστε γνήσιοι εκφραστές της εν Χριστώ αποκαλύψεως. Ποιά είναι όμως τώρα στο διηνεκές παρόν της φανέρωσης του Θεού η Αποκάλυψίς Του; Δεν είναι κυρίως η τριαδική Θεοφάνεια εν τη Θεία Μυσταγωγία, καθώς τελείται η Θεία Λειτουργία; Οπωσδήποτε, η αγία Αναφορά είναι η ανακεφαλαίωσις όλου του έργου της Θείας Οικονομίας στο οποίο“ὁ Πατὴρ εὐδόκησεν· ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο· καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκε, Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα” επειδή συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου που συνήργησε στο απολυτρωτικό έργο του Θεανθρώπου. Γράφει ο Άγιος Νείλος (Νικόλαος) ο Καβάσιλας ·«καὶ γὰρ ἐν τοῖς ψαλμοῖς καὶ ταῖς ἀναγνώσεσι καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τοῦ ἱερέως διὰ πάσης τῆς τελετῆς πραττομένοις, ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος σημαίνεται». Πιο ειδικά στο  ΙϚʹκεφάλαιο που επιγράφεται: “Σημασία τῆς ἱερουργίας ἐν κεφαλαίῳ” γράφει: «(1.) Ἀναγκαῖον δὲ ἄνωθεν κατὰ μέρος ἐπελθεῖν τῶν ψαλμῳδιῶν τὰ ῥήματα. (2.) Ἐκεῖνο δὲ πρότερον εἰπόντας ὅτι τὸ μυστήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας σημαίνεται μὲν διὰ τῆς θυσίας αὐτῆς, σημαίνεται δὲ καὶ διὰ τῶν πρὸ τῆς θυσίας καὶ τῶν μετὰ τὴν θυσίαν τελουμένων καὶ λεγομένων. (3.) Ἡ μὲν γὰρ θυσία τὸν θάνατον αὐτοῦ καταγγέλλει καὶ τὴν ἀνάστασιν καὶ τὴν ἀνάληψιν, ὅτε τὰ τίμια δῶρα εἰς αὐτὸ τὸ Κυριακὸν μεταβάλλει σῶμα, τὸ ἀναστάν, τὸ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνεληλυθός. (4.) Τὰ δὲ πρὸ τῆς θυσίας, τὰ πρὸ τοῦ θανάτου, τὴν παρουσίαν, τὴνἀνάδειξιν, τὴν τελείαν φανέρωσιν· τὰ δὲ μετὰ τὴν θυσίαν, «τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρός», ὡς αὐτὸς εἶπε, τὴν τοῦ Πνεύματος εἰς τοὺς ἀποστόλους κάθοδον, τὴν τῶν ἐθνῶν δι᾿ ἐκείνων εἰς τὸν Θεὸν ἐπιστροφὴν καὶ τὴν κοινωνίαν». Λοιπόν, στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, πρόσχωμεν την αγίαν αναφοράν, και ως προς τον τρόπο της μυσταγωγίας μας στην θεογνωσία καί όχι “διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν”(Κολ.2,8).

Ο τρόπος της Ορθόδοξης Θεογνωσίας δεν είναι αγία Αναφορά μας δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, καθώς μας αναφέρει ο Ιησούς Χριστός ως Μέγας Αρχιερεύς, ο οποίος «διὰ …τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ῞Αγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος»(Εβρ.9,12) στον Θεό Πατέρα πρώτα όμως εν τη οδώ της Πίστεως που μας αποκάλυψε ως Κανόνας Αληθείας; Δεν είναι θέμα οντολογικό για την ύπαρξή μας το, αν θα κληρονομήσουμε την όντως ζωή όχι μόνο πιστεύοντας αλλά και ομολογώντας απαραχάρακτη την πίστη που μας ενεπιστεύθη; Απ’ αυτή την ομολογία της εξ αποκαλύψεως πίστης μαρτυρείται όποιος έχει αληθινή κοινωνία με τον Θεό: «Πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι» (Α΄ Ἰωάν.4, 2-3).

Αυτή η Πίστη την οποία ομολογούμε για να εγκεντρισθούμε στην Εκκλησία του Χριστού και να γίνουμε μέλη του Σώματος Του Χριστού με το Βάπτισμα διαφέρει από την πίστη της λατρείας που προσφέρει η Εκκλησία κατά την Θείας Ευχαριστία, η οποία είναι το αποκορύφωμά της Θείας Λατρείας; Υπάρχει κάποιος ορθόδοξος που να αμφισβητεί ότι περιεχόμενο της Πίστεως ως δογματικής διδασκαλίας που εκφράζεται στην θεολογία και των δύο Μυστηρίων του Βαπτίσματος και της Αγίας Αναφοράς εκφράζει τον ίδιο Κανόνα Αληθείας; Αν υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να διασπάσουν την ενότητα της πίστεως, που διέπει και τα δύο Μυστήρια -πράγμα που κάνουν οι Οικουμενιστές καθώς έχουν προχωρήσει στην αμοιβαία αναγνώριση των Βαπτισμάτων με τις άλλες μη ορθόδοξες ομολογίες των Βαπτισμάτων ενώ δεν συλλειτουργούν ακόμη επισήμως- αυτοί οπωσδήποτε δεν είναι Ορθόδοξοι, αφού δεν είναι στοιχιμένοι στη διαχρονική Παράδοση της Εκκλησίας!

Χριστοκεντρικός, λοιπόν, δεν είναι όποιος έχει εξουσία στην Εκκλησία αλλά εκείνος που σηκώνει τον σταυρό της ομολογίας. Χριστοκεντρικός δεν είναι όποιος φοράει απλώς ράσα, όταν τέλος πάντων τα φοράει, γιατί έχει καθιερωθεί -μεταξύ των Οικουμενιστών- ούτε και τα ράσα τους να φορούν αλλά χριστοκεντρικός είναι εκείνος που τιμά την ιεροσύνη και την αρχιεροσύνη του σηκώνοντας τον σταυρό του Χριστού πρωτίστως με την ομολογία! Χριστοκεντρικός δεν είναι ούτε και αυτός που μιλάει για τον Θεό αλλά εκείνος, ο οποίος και στην ζωή του έργω και πράξει κρατά αυτή την ομολογία με ανόθευτη την διδασκαλία και την Παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού και δεν ψάχνει τις εύκολες λύσεις του συμβιβασμού και της αθέμιτης οικονομίας: “τῷ δὲ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός· ἱνατί σὺ διηγῇ τὰ δικαιώματά μου καὶ ἀναλαμβάνεις τὴν διαθήκην μου διὰ στόματός σου; σὺ δὲ ἐμίσησας παιδείαν καὶ ἐξέβαλες τοὺς λόγους μου εἰς τὰ ὀπίσω” (Ψλμ. 49,16-17). Χριστοκεντρικός δεν είναι ούτε και εκείνος, ακόμη, που τελεί την Θεία Ευχαριστία όταν δεν εκφράζει δια της αγίας Αναφοράς την Πίστη που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός δια της οποίας σωζόμαστε και η οποία εκφράζεται μέσα από την αγία αναφορά, αφού αυτή η θεία Λειτουργία είναι ανακεφαλαίωσις όλου του έργου της Θείας Οικονομίας. Όταν λοιπόν οι Οικουμενιστές επίσκοποι δεν είναι καν Χριστοκεντρικοί για ποιά Αποστολική Παράδοση ομιλεί και γράφει ο Άγιος Ναυπάκτου προκειμένου να δικαιολογήσει την αυθαίρετη χορήγηση αυτοκεφάλου στους σχισματικούς της Ουκρανίας;

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2019/04/blog-post_18.html#comment-form

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ=ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ = ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ!

ΗΛΘΕΝ Η ΩΡΑ ΝΑ ΟΜΙΛΗΣΟΥΜΕ

ΚΑΙ

  ΓΙΑ  ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ!

Το νέο φρούτο, που κυριαρχεί στην εποχή μας, τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτικό χώρο, είναι Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ή αλλοιώς Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΕΊΝΑΙ ένα ρεύμα, που δραστηριοποείται στον εκκλησιαστικό χώρο και στοχεύει στην ενοποίηση των διαφόρων Θρησκειών ή θρησκευτικών Ομολογιών!

Αδελφάκι του είναι Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, δηλ. ένα παράλληλο ρεύμα, που δραστηριοποιείται στον πολιτικό στίβο και αποβλέπει στην ενότητα των Λαών!

Το κομμάτι, που αφορά τους Λαούς, η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, διενεργείται από τα πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και σχήματα!

Το κομμάτι, που αναφέρεται στην ενότητα των Θρησκειών, ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, διενεργείται απο τους εκκλησιαστικούς Ηγέτες!

Στόχος καί σκοπός όλων αύτών των προσπαθειών είναι ένας και μόνον: Η εγκαθίδρυση στη γή ενός νέου σχήματος, που ονομάζεται «ΝΕΑ ΤΑΞΗ»! Διενεργείται κυρίως από τον Διεθνή Σιωνισμό, δηλ. από τόν Εβραϊκό χώρο και στοχεύει στο να μη υπάρχουν ιδιαιτερότητες, είτε εθνικές, είτε θρησκευτικές!

Με άλλα λόγια όλοι οι άνθρωποι νά γίνουμε μία «σούμα»! ‘Ολοι οι κάτοικοι της γής να γίνουμε ένας «αχταρμάς», όπως έλεγε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος!

Τί σημαίνει «αχταρμάς»; Είναι τό ανακάτεμα! «Ανακάτεμα, μπέρδεμα, ανάμιξη! Χρησιμοποιείται συνήθως με αρνητική έννοια, όταν γίνεται κακή ανάμιξη υλικών, όταν γενικώτερα αντί να διευθετηθή μια κατάσταση γίνεται άνω-κάτω και επικρατεί τελικά σύγχυση» (βλ.https://el.wiktionary.org/wiki/αχταρμάς)

Τό σχέδιο αυτό της Παγκοσμιοποιήσεως εμείς εδώ στην Ελλάδα, στην άλλοτε κοιτίδα της Ορθοδοξίας, την Χώρα των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, το βιώνουμε άμεσα με τα κατορθώματα του άθεου Υπουργού της α-Παιδείας κ. Κωνστ. Γαβρόγλου! Αυτός είναι ο άνθρωπος, ο οποίος μετέτρεψε τό μάθημα των Θρησκευτικών στα Σχολεία μας σε μάθημα Θρησκειολογίας! Απ΄εδώ και πέρα τα Ελληνόπουλα στο μάθημα των Θρησκευτικών μέσα στο μυαλό τους θα ισοπεδώνουν τα μεγέθη Χριστός, Μωάμεθ, Βούδδας κλπ. Το μάθημα των Θρησκευτικών τώρα πλέον, δυστυχώς δε με την συνεργασία και την σύμπραξη και τινων αδελφών μας Μητροπολιτών, μετετράπη σε μάθημα Θρησκειολογίας!

Κατεδαφιστής καί ισοπεδωτής των χριστιανικών μας Παραδόσεων είναι ο …..μάγκας και μουστακαλής Υπουργός με το αγέρωχο ύφος, ο Υπουργός της αμορφωσιάς και της α-Παιδείας κ. Κωνστ. Γαβρόγλου! Ο άνθρωπος αυτός συχνά προβαίνει σε δημόσιες Δηλώσεις απαράδεκτες, οι οποίες και μας εξοργίζουν και μας πληγώνουν! Ερωτηθείς για τις αλλαγές, οι οποίες προωθούνται στα σχολικά προγράμματα στάθηκε ιδιαίτερα στο  μάθημα των θρησκευτικών τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Υπήρξε μια συμφωνία πριν τρία χρόνια μεταξύ του Αρχιεπισκόπου, του τότε υπουργού Νίκου Φίλη και του Πρωθυπουργού ότι το μάθημα των Θρησκευτικών θα είναι υποχρεωτικό. Να μην γίνονται λοιπόν άδικα των αδίκων «μαγκιές», μια ώρα διδακτικής ύλης θρησκευτικά δεν είναι το τέλος του κόσμου.    Το μεγάλο πρόβλημα με τα θρησκευτικά είναι ότι ελάχιστοι μαθητές το παίρνουν στα σοβαρά. Με τα καινούργια βιβλία που έχουμε και με τις μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει στο μάθημα τα τελευταία χρόνια τα θρησκευτικά είναι ένα σοβαρό μάθημα και τα παιδιά θα πρέπει να το παίρνουν στα σοβαρά ως μέρος της γενικής παιδείας».   Στο ερώτημα αν μπαίνουν τίτλοι τέλους στις συζητήσεις είπε: «Η Εκκλησία αρνείται να πάρει θέση. Από την πλευρά μας δεν μπαίνουν τίτλοι τέλους. Δυστυχώς κάποιοι από την Ιεραρχία, ευτυχώς όχι όλοι και αυτό είναι το θετικό, δεν θέλουν να επέλθει αυτή η συμφωνία. Αυτοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν στην ιστορία.»  πηγή: www.pentapostagma.gr/2019/04/γαβρόγλου-οι-ιεράρχες-που-αρνούνται-τ.html

Βέβαια αρχηγός στην αποξήλωση και την κατεδάφιση της Ορθοδόξου Παραδόσεως και της πρός τον Σωτήρα Χριστό Πίστεως εδώ στην Ελλάδα μας είναι ο έτερος «μάγκας», ο αστεφάνωτος Σύντροφος, ο άθεος Πρωθυπουργός ης Ελλάδος, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος -δυστυχώς- δεν έχει ούτε μια στάλα τσίπας επάνω του! Χωρίς δισταγμό γκρεμίζει τα πάντα, όσα δηλ. συνθέτουν τήν θρησκευτική και τήν εθνική μας συνείδηση!

Καμαρώστε τον στην παρατιθέμενη φωτογραφία!

[Φωτ.]

Και κάτι ακόμη! Να πως χαρακτηρίζουν την προσφορά του: «Ο Τσίπρας εξαπατά τον απλό πολίτη με φανταστικές υποσχέσεις»!

Αυτά γράφει ο Γερμανικός Τύπος!

[Φωτ.]

Και αυτά μεν ως προς την παγκοσμιοποίηση, την οποίαν επιχειρούν ΞΕΝΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, τα οποία διοικούν ο Σιωνισμός, η Μασσωνία, ο κ. Σόρος και τα λοιπά διεθνή παράκεντρα Εξουσίας!

Ας έλθουμε τώρα στον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ο οποίος κια μας ενδιαφέρει άμεσα! Ο Οικουμενισμός επιχειρεί να καταργήσει τα σύνορα, με τα οποία χωρίζονται οι διάφορες χριστιανικές Ομολογίες.

Στον Χριστιανισμό υπάρχουν τρείς ομάδες:

Η Ορθοδοξία,
ο Ρωμαιοκαθολικισμός,
καί ο Προτεσταντισμός.

Οι μεταξύ των διαφορές είναι τρισμέγιστες! Οι δογματικές κυρίως, αλλά και οι λατρευτικές διαφορές, παραμένουν επί αιώνες τώρα αγεφύρωτες! Κάποιοι τις υπερβαίνουν, δηλ. τις παραβλέπουν, αδιάντροπα! Ως παράδειγμα σας αναφέρω, ότι ένας Καθολικός ή Ουνίτης ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μεταλάβη των Αχράντων Μυστηρίων σε Ορθόδοξο Ναό! Και όμως ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μετέδωσε την Θεία Κοινωνία στον Ουνίτη Πρωθυπουργό της Ουκρανίας κ. Ποροσένσκο!

[Φωτ.]

Αλλο παράδειγμα: ένας Ορθόδοξος ιερεύς δεν μπορεί να συλλειτουργήση με ένα Καθολικό ιερωμένο! Καί όμως πολύ πρόσφατα Ορθόδοξος κληρικός συλλειτούργησε με Καθολικό ιερωμένο κάπου εκεί ψηλά στην Ουκρανία! Το περιστατικό μας διέσωσε ο εκλεκτός ιστότοπος των εκκλησιαστικών ειδήσεων Romfea.gr, τον οποίον και θερμότατα ευχαριστούμε.

Ιδού η απόδειξις:

[Φωτ.]

Πηγή:https://www.romfea.gr/ekklisies-ts/ekklisia-tis-oukranias/27960-klirikos-tis-autokefalis-ekklisias-tis-oukranias-sulleitourgise-me-katholiko-ierea

Ιδού, λοιπόν, στην εποχή μας, την εποχή του Αντιχρίστου, μερικοί κορυφαίοι εκκλησιαστικοί Ταγοί, προφανώς για να τους γράψει η …….ιστορία, προσπαθούν «τσάτρα-πάτρα», όπως λέγαμε παλαιά, να γεφυρώσουν το χάσμα.

Δεν προσπαθούν δηλαδή μέσα από ένα τίμιο θεολογικό Διάλογο να διορθώσουν τις υφιστάμενες θεολογικές διαφορές, αλλά, με επιχείρημα μια «αγαπητική» δήθεν συμπεριφορά, θέλουν να απλώσουν ένα μανδύα λήθης στο χθές, ώστε να δώσουμε το χέρι της συμφιλιώσεως μεταξύ μας!

Μας καλούν δηλαδή να προδώσουμε τους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας, οι Οποίοι έδωσαν μάχες για να διατηρήσουν ανόθευτη και αμόλυντη της Διδασκαλία του Κυρίου μας!

Μας καλούν νά πετάξουμε στό καλάθι της λησμοσύνης τους Μεγαλομάρτυρες και τους Μάρτυρες της Πίστεώς μας, οι οποίοι εθυσίασαν τη ζωή τους και έχυσαν το Αίμα τους για την Ορθοδοξία μας!

Μας καλούν ΝΑ ΣΦΙΚΤΑΓΚΑΛΙΑΣΘΟΥΜΕ με τον Πάπα της Ρώμης και τους λοιπούς μή Ορθοδόξους Χριστιανούς στο όνομα της αγάπης!

[Φωτ.]

Από την πλευρά των Ορθοδόξων Αρχηγός και Εμπνευστής της προσπάθειας αυτής, δυστυχώς, δυστυχέστατα, είναι ο Πρώτος της Ορθοδοξίας, ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης, ο Οποίος ακούει στο όνομα ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ!

Ο κατά το εκκλησιαστικό Πρωτόκολλο Παναγιώτατος Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στρώνει με ροδοπέταλα το στρατί της προδοσίας!

Με τα ανοίγματά Του προς τον Πάπα της Ρώμης, με τα σφικταγκαλιάσματά Του μαζί του, με τις απαράδεκτες ενίοτε κινήσεις και πρωτοβουλιες Του, επαναλαμβάνω, στρώνει το χαλί της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!

Αλλά κια ο Πάπας της Ρώμης δεν πάει πίσω! Αυτός ανοίγεται πιό πολύ! Αγκαλιάζει περιπαθώς τους Μουσουλμάνους!

Θέλετε αποδείξεις;

[Φωτ.]

Ανάμεσα σε πολλά άλλα λυπηρά γεγονότα, ένα πολύ σημαντικό βήμα αυτής της προδοτικής συμπεριφοράς ήταν η Αγία καί Μεγάλη Πανορθόδοξος Σύνοδος στο Κολυμπάρι της Κρήτης, η οποία συνήλθε το καλοκαίρι του 2016! Δύο είναι τα ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ στη Σύνοδο εκείνη:

Πρώτον, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝ- ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ, αφού τέσσαρες τοπικές Εκκλησίες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στις εργασίες της Συνόδου. Συνεπώς ΟΥΤΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΗΤΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ!

Δεύτερον, στο Κολυμπάρι αποτόλμησαν μιά Απόφαση προδοσίας! Εχαρακτήρισαν ως ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ τους Ρωμαιο- καθολικούς και τους Διαμαρτυρομένους, που αιώνες τώρα θεωρούνται και ονομάζονται «χριστιανικές ομολογίες»!

Είναι γνωστόν, ότι η Εκκλησία είναι Μία! Είναι αυτή, που ίδρυσε ο Φιλάνθρωπος Κύριος και Σωτήρ του κόσμου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, κατά τήν ημέραν της Πεντηκοστής. Γι’ αυτό καί στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμεν την πίστιν μας εις την «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν»! Από την Εκκλησίαν απεκόπησαν αρχικώς μεν οι Ρωμαιοκαθολικοί, έπειτα δε και οι Διαμαρτυρόμενοι. Αυτά, λοιπόν, τα κομμάτια, δηλ. τα αποκόμματα ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ εις την Μίαν Εκκλησίαν!

Αποτελούν κλαδιά του Δένδρου, που εφύτευσεν ο Χριστός μας, κλαδιά, τα απεκόπησαν από το Δένδρο, που λέγεται Εκκλησία, και αυτονομήθησαν!

Έκτοτε ονομάζονται βεβαίως Χριστιανοί, διότι πιστεύουν στο Χριστό, αλλά συγκροτούν τις Χριστιανικές Ομολογίες! Δεν δικαιούνται το όνομα «Εκκλησία»!

Δυστυχώς, όλως προσφάτως το Οικουμενιστικό Κίνημα, με τις ευλογίες του Πατριάρχου μας, ΚΑΚΩΣ-ΚΑΚΙΣΤΑ, τις αποκάλεσε «Εκκλησίες»! Αυτό, αδελφοί μου, είναι ένα βασικό κατόρθωμα της Οικουμενικής Κινήσεως! Στο Κολυμπάρι, δυστυχώς, αγνόησαν, την εκκλησιαστική μας παράδοση και τήν Ορθόδοξη Θεολογική Διδαχή, ότι δηλ. με όλους αυτούς, τους αποκομμένους από τόν κορμό της Εκκλησίας του Χριστού ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ-ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙ- ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΥΤΕ και ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! Όπως ετονίσαμε παραπάνω, ένας Καθολικός πιστός π.χ. ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΕΙ να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων σε Ορθόδοξο Ναό!

Αυτή, λοιπόν, η μοντέρνα Οικουμενιστική αντίληψη οδηγεί, δυστυχώς, στην προδοσία της αμωμήτου Πίστεώς μας! Σήμερα έχουμε πλέον περιπτώσεις, όπου ένας Ορθόδοξος καί ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερεύς τελούν συλλείτουργο! Την απόδειξη έχετε παραπάνω.

Πέρα των ανωτέρω εκτεθέντων υπάρχουν και άλλα προδοτικά βήματα, ως απόρροια αυτής της Οικουμενικής Κινήσεως. Π.χ. η μοντέρνα θεωρία περί «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ». Εκεί κάπου στη Θεσσαλία σε μια Εκκλησιαστική Ακαδημία κάποιας Μητροπολεως ευρίσκεται το θερμοκήπιο αυτής της θεωρίας! Πλήν όμως ούτε ο χώρος, ούτε καί ο χρόνος μας επιτρέπουν να ασχοληθούμε σήμερα με τα «μοντέρνα» και συγχρόνως «προδοτικά» αυτά φαινόμενα!

Θα κλείσουμε το σύντομο αυτό κείμενό μας με ένα κείμενο από τό διαδίκτυο με θέμα τον Οικουμενισμό:

«Έτσι, η Οικουμενική Κίνηση σήμερα, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους θησαυρούς της Ορθοδόξου εν γένει Παραδόσεως και της Θεολογίας, τα οποία είναι αναλλοίωτα από την εποχή των Αποστόλων, αντιθέτως είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση του θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών.

Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ενα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» – σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» (“unity in diversity”) ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών της λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου «του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32) αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33) ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι (“de facto”) ενότητα και όχι την ενότητα τη θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους».

Εμείς σήμερα επιθυμία είχαμε να ερεθίσουμε τήν προσοχή σας πάνω στο πρόβλημα του Οικουμενισμού, ως ένα σύγχρονο προδοτικό Κίνημα καί συγχρόνως να σας παραδώσουμε προς μελέτην ένα συγκλονιστικό κείμενο του πολυσέβαστου Αγιορείτου Γέροντος π. Εφραίμ Κατουνακιώτη, το οποίο έφερε στη δημο- σιότητα ο Ελλογιμώτατος Καθηγητής της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κ. Δημ. Τσελεγγίδης. Σας παρακαλώ να το μελετήσετε με πολλή προσοχή!

Είναι η φωνή του Ουρανού για τον Οικουμενισμό! Και σας ικετεύω: Αδέλφια μου, Προσοχή! Ας διαφυλάξουμε ανόθευτη την Ορθοδοξία μας. Αξίζει να θυσιάσουμε αξιώματα, κοινωνικές διακρίσεις, θέσεις, μισθούς, ακόμη και τη αυτή τη ζωή μας για τη δόξα του Ονόματος του Χριστού μας και για την Αγία Ορθοδοξία μας! Το λοιπόν: Γρηγορείτε και προσεύχεσθε»!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 10 Απριλίου 2019

Πηγή: http://mkka.blogspot.com/2019/04/blog-post_10.html