ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Οκτώβριος 22, 2019

ΕΠΕΙΓΟΝ! ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ*: Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία: Η αναγνώριση των σχισματικών από την Ελλάδα θα βαθύνει το σχίσμα

Την εκτίμηση ότι η αναγνώριση της «νέας Εκκλησίας» της Ουκρανίας από την Εκκλησία της Ελλάδος θα εμβαθύνει το σχίσμα στην Ορθοδοξία, τονίζει ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Μπάτσκας.

Οι πράξεις της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με την αναγνώριση της «νέας Εκκλησίας» της Ουκρανίας οδηγούν «στην άβυσσο ενός ακόμα βαθύτερου σχίσματος στην Ορθοδοξία». Αυτό ανέφερε σε δήλωσή του εκ μέρους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ειρηναίος Μπάτσκας.

Στις 19 Οκτωβρίου, στον παλαιοχριστιανικό Ιερό Ναό της Παναγίας της Αχειροποιήτου της Θεσσαλονίκης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος συλλειτούργησε στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο.

Όπως αναφέρεται στη δήλωση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον επίσημο ιστότοπό της, «ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών αναγνώρισε στην ουσία την «νέα Εκκλησία» της Ουκρανίας χωρίς να συμβουλευτεί την κανονική Εκκλησία υπό την ηγεσία του Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριου».

Και συμπληρώνει:

«Αυτή η πράξη είναι το τελευταίο βήμα πριν την άβυσσο ενός ακόμα βαθύτερου και πιο επικίνδυνου σχίσματος στην εκκλησιαστική Ορθοδοξία. Η αναγνώριση των Ουκρανών σχισματικών θα προκαλέσει τον αποκλεισμό του ονόματος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών από το δίπτυχο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με όλους τους ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίοι θα συμφωνήσουν με τη στάση του Αρχιεπισκόπου και θα εισέλθουν σε κοινωνία με τους Ουκρανούς σχισματικούς, οι οποίοι δεν έχουν πραγματικά καμία ιερατική τάξη και δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία».

Σύμφωνα με τον Σέρβο Μητροπολίτη, η «νέα Εκκλησία», είναι μια μη αναγνωρισμένη δομή, «χτυπημένη από τις ουκρανικές σχισματικές οργανώσεις».

Υπογραμμίζει επίσης ότι «το σχίσμα δεν προκλήθηκε από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά αποκλειστικά από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, ενώ η Εκκλησία της Ελλάδος θα είναι υπεύθυνη για την εμβάθυνσή του».

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ζητεί την αναθεώρηση αυτής της απόφασης, σημειώνοντας ότι «ακόμα δεν είναι αργά, γιατί ποτέ δεν θα είναι περιττό να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας τι είναι η αμαρτία του σχίσματος».

Διαφορετικά, προσθέτει, «ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα μοιραστεί την ευθύνη ενώπιον του Θεού, της Εκκλησίας και της ιστορίας με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος ξεχνά ότι είναι πρώτα από όλα ο επίσκοπος της Κωνσταντινουπόλεως, και ο τίτλος του σημαίνει ότι είναι ο πρώτος επίσκοπος και όχι ο κύριος επίσκοπος ολόκληρου του πλανήτη Γη».

«Η στάση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που διατυπώνεται από την Ιερά Σύνοδό της, παραμένει αμετάβλητη, δεν αναγνωρίζουμε τους αμετανόητους Ουκρανούς σχισματικούς ως μέλη της Εκκλησίας ούτε καν ως κανονική αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία».

sputniknews

http://aktines.blogspot.com/2019/10/blog-post_349.html

*ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΑΡΘΡΟ ΕΣΤΑΛΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΤΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ ΜΑΣ.

Οκτώβριος 17, 2019

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Γράφτηκε από τον/την ΤΕΕΣ. 17/10 16:04

Στις 17 Οκτωβρίου 2019 η συνελθούσα σε συνεδρία Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας προέβη σε δήλωση σχετικά με την κατάσταση, η οποία διαμορφώθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος κατόπιν διεξαγωγής εκτάκτου συνελεύσεως της Ιεράς Συνόδου Ιεραρχίας στις 12 Οκτωβρίου 2019 για το ουκρανικό εκκλησιαστικό (πρακτικά αριθμ. πρωτ. 125).

Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας έλαβαν γνώση των αναρτηθέντων στα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως εγγράφων της εκτάκτου Συνελεύσεως της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος από 12ης Οκτωβρίου 2019 και ειδικότερα δε του Ανακοινωθέντος της Συνόδου και της Εισηγήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου με θέμα «Αυτοκεφαλία Εκκλησίας Ουκρανίας», διά της οποίας εισηγείται «τὴν ἀναγνώρισιν…τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας».

Εφόσον η υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο αυτοδιοίκητος Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία με 95 αρχιερείς, πλέον από 12 χιλιάδες ενορίες, πλέον από 250 Ι. Μονές και δεκάδες εκατομμύρια πιστούς παραμένει κανονικώς ενωμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας και ούτε ζήτησε αυτοκεφαλία από κανένα, προφανώς πρόκειται περί αναγνωρίσεως των σχισματικών παρατάξεων της χώρας.

Ενωρίτερα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος προχωρούσε σε επανειλημμένες δηλώσεις περί αναγνωρίσεως του Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονουφρίου ως μόνου κανονικού Προκαθημένου της ἐν Ουκρανία Ορθοδόξου Εκκλησίας (με τελευταία τέτοια δήλωση να είχε κάνει εἰς επήκοον όλων στη Σύναξη Προκαθημένων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών τον Ιανουάριο 2016).

Ἐν τούτοις, στο τέλος του έτους 2018 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε αντίθεση με τις παλαιότερες του δηλώσεις και χωρίς να είναι κανονικώς αρμόδιος, άνευ μετανοίας και αποκηρύξεως του σχίσματος «αποκατέστησε» όσους καθαιρέθηκαν, αναθεματίσθηκαν ή ουδέποτε είχαν ούτε κανονική χειροτονία, αλλά ούτε και την τυπική αποστολική διαδοχή.

Επικεφαλής της νεόδμητης δομής ανέλαβε άνθρωπος με «χειροτονία» από τον καθηρημένο και αφορισμένο από την Εκκλησία πρώην μητροπολίτη Κιέβου Φιλάρετο Ντενισένκο.

Ο τελευταίος και αυτός «αποκαταστάθηκε» «εἰς τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα» από τον Κωνσταντινουπόλεως, αλλά αμέσως μετά αποχώρησε από την άρτι συγκροτηθείσα «εκκλησία», ανακοινώνοντας την ανασύσταση της παλαιότερης σχισματικής αυτού παρατάξεως, την οποία χαρακτηρίζει «πατριαρχείο Κιέβου».

Περί δύσκολης θέσεως, στην οποία περιήλθε η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία κατόπιν αντικανονικής νομιμοποιήσεως του ουκρανικού σχίσματος από την Κωνσταντινούπολη, καθώς και βίας και διωγμών, που εξαπέλυσαν σε βάρος των πιστών τέκνων της οι πρώην αρχές της Ουκρανίας, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας κατ’επανάληψιν πληροφόρησε τις εκκλησιαστικές αρχές της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος.

Στις 9 Οκτωβρίου, λίγες ημέρες πριν την μνημονευθείσα έκτακτη Συνέλευση της Ιεραρχίας, ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κύριλλος απέστειλε αδελφικό Γράμμα προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με προτροπή να απέχουν από μονομερείς ενέργειες και να μην προβαίνουν σε «ἐσπευσμένες ἀποφάσεις μέχρις ὅτου τὸ Ἅγιον Πνεῦμα συναγάγῃ πάντας τοὺς Προκαθημένους τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ συνετίσῃ αὐτοὺς ὥστε, διὰ κοινῶν προσπαθειῶν, ἐξ ὀνόματος συμπάσης τῆς Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας νὰ εὕρωμεν λύσιν, μὲ τὴν ὁποίαν νὰ εἶναι ἀναπαυμένοι οἱ πάντες καὶ ἡ ὁποία θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ὑπέρβασιν τῆς παρούσης κρίσεως».

Λύπη προκαλεί ότι την ανάγκη εσπευσμένης και μονομερούς αναγνωρίσεως της αντικανονικής σχισματικής κοινότητας ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος την αιτιολογεί με σειρά εσφαλμένων και ψευδών επιχειρημάτων, τα οποία κατ’επανάληψιν είχαν αναιρεθεί όχι μόνο από ιεράρχες, επιστήμονες και θεολόγους της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, αλλά και από αρκετούς επιφανείς αρχιερείς, ιερείς και θεολόγους της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η θέση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου ότι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας…παρέμεινε πάντοτε εἰς τὴν κανονικὴν ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου».

Το έτος 1686  διά Γραμμάτων του Παναγιωτάτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου και της Ιεράς Συνόδου της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας η μητρόπολη Κιέβου υπάχθηκε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Επί 300 και πλέον έτη όλη η Ορθοδοξία, συμπεριλαμβανομένης και της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, αναγνώριζε την επί της μητροπόλεως Κιέβου κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας, για τις δικαιοδοσιακές διαφορές ισχύει παραγραφή 30 ετών  (25ος καν. της Πενθέκτης Συνόδου).

Όλα τα παραπάνω αγνοήθηκαν από τις δύο Επιτροπές της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, στις οποίες ανετέθη η εξέταση του ουκρανικού εκκλησιαστικού.

Στα πορίσματά τους οι Επιτροπές, κατά τον μητροπολίτη Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ, «παραθεωροῦν τήν ζῶσα παράδοσι τῆς ἀπό 300 περίπου χρόνων ἐξαρτήσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ρωσίας. Αὐτή ἄλλωστε ἡ πραγματικότητα ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέχρι καί τό ἐφετεινό. Παραβλέπουν, ἴσως, τό γεγονός ὅτι ὁ νῦν Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.Βαρθολομαῖος διά Πατριαρχικῶν Γραμμάτων (1992 καί 1997) ἀναγνωρίζει τήν κανονικήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιέβου καί τόν σεβασμόν τῶν ἐπιβληθεισῶν κανονικῶν ποινῶν εἰς τούς νῦν ἀποκαθαρθέντας καί ἀποκατασταθέντας καθηρημένους καί σχισματικούς κληρικούς».

Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο ισχυρισμός του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου ότι δήθεν «ἐπειδὴ τὸ Πατριαρχεῖν Μόσχας ἀπουσίασεν ἀπὸ τὰς ἐργασίας τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, κατὰ τὸ 2016, δὲν ἐδόθη ἡ δυνατότης συζητήσεως τοῦ θέματος τῆς χορηγήσεως τοῦ αὐτοκεφάλου».

Στην πραγματικότητα το θέμα του αυτοκεφάλου αποσύρθηκε από την Ημερήσια Διάταξη της Συνόδου πολύ ενωρίτερα κατόπιν επίμονης παρακλήσεως του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Τώρα πλέον καθίσταται οφθαλμοφανές ο λόγος της ως άνω κινήσεως. Άλλωστε στις συνεδριάσεις της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής των ετών 1993 και 2009 εκπρόσωποι όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με την τάξη χορηγήσεως του αυτοκεφάλου, η οποία προβλέπει: α) συγκατάθεση της Τοπικής Συνόδου της κυριάρχου Μητρός Εκκλησίας ώστε η μερίδα αυτής να λάβει το αυτοκέφαλο, β) εξασφάλιση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη της συναινέσεως όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία εκφράζεται ομοφώνως από τις Συνόδους αυτών, γ) με συγκατάθεση της Εκκλησίας Μητρός και πανορθόδοξη συναίνεση επισήμως ανακηρύσσεται το αυτοκέφαλο με την έκδοση του Τόμου, ο οποίος «ὑπογράφεται ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, συμμαρτυρούντων ἐν αὐτῷ διά τῆς ὑπογραφῆς αὐτῶν τῶν Μακαριωτάτων Προκαθημένων τῶν ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πρός τοῦτο προσκαλουμένων ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου».

Σχετικά με το τελευταίο σημείο, δεν συμφωνήθηκε μόνον πλήρως η τάξη υπογραφής του Τόμου, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις προηγούμενες συμφωνίες, οι οποίες είχαν επιτευχθεί επί των λοιπών σημείων.

Στις Συνάξεις των Προκαθημένων των ετών 2014 και 2016 η αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Μόσχας καθώς και εκπρόσωποι ενίων αδελφών Εκκλησιών, επέμειναν στην ένταξη του θέματος του αυτοκεφάλου στην Ημερήσια Διάταξη της Συνόδου.

Η Ρωσική Εκκλησία δέχθηκε τελικά την απόσυρση αυτού του ζητήματος από την Ημερήσια Διάταξη της Συνόδου μόνον όταν τον Ιανουάριο 2016 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, παρουσίᾳ των λοιπών Προκαθημένων, διαβεβαίωσε ότι η Αγιωτάτη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δεν είχε προθέσεις να προχωρήσει σε κάποιες ενέργειες, που να αφορούν στην εκκλησιαστική ζωή στην Ουκρανία, ούτε κατά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, αλλά ούτε και μετά.

Τα επιχειρήματα, που κατατάσσονται στην εισήγηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και παλαιότερα είχαν κατ’επανάληψιν αναιρεθεί, ακολουθούν επακριβώς τη θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Όμως εγείρονται αμφιβολίες ως προς το κατά πόσον τα συμμερίζεται το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος.

Την έλλειψη ομοφροσύνης στους κόλπους της ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος επί του ἐν λόγῳ θέματος καθώς και την περιφρόνηση των φωνών των μη συμφωνούντων με την αναγνώριση του ουκρανικού σχίσματος μαρτυρεί ο μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ: «Προηγήθησαν οἱ δύο πολιοί καί πολυσέβαστοι Μητροπολῖται Καρυστίας κ.Σεραφείμ καί Ἠλείας κ.Γερμανός, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν μέ πολλήν σοφίαν καί σύνεσιν ἐπί τοῦ φλέγοντος τούτου ζητήματος, ἀναγνωρίσαντες μέν ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔχει τό κανονικό δικαίωμα τῆς χορηγήσεως ὑπό ὅρους τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά καί ὅτι ἡ παροῦσα περίστασις εἶναι πολύ κρίσιμος καί ἀπαιτεῖται μεγάλη περίσκεψις καί ἐμβριθής μελέτη κάι ἐξέτασις, ἄνευ χρονικῆς πιέσεως, τοῦ ὅλου δυσχεροῦς αὐτοῦ ζητήματος. Εἰς αὐτό τό «μῆκος κύματος» ἐκινήθησαν καί οἱ Σεβ. Μητροπολῖται: Καισαριανῆς Δανιήλ, Μεσογαίας Νικόλαος, Πειραιῶς Σεραφείμ…καί ἡ ταπεινότης μου. Οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Δρυϊνουπόλεως Ἀνδρέας καί Αἰτωλίας Κοσμᾶς δέν ἔλαβον τόν λόγον, ἀλλά συνετάχθησαν μέ τούς προλαλήσαντας Σεβ. Ἀρχιερεῖς. Οἱ ἀπουσιάζοντες, ἀλλά τοποθετηθέντες γραπτῶς Σεβ. Μητροπολῖται Νέας Σμύρνης Συμεών καί Κερκύρας Νεκτάριος προσεγγίζουν μέ τήν ἴδια εὐαισθησία καί προοπτική τό σοβαρόν αὐτό Οὐκρανικόν ζήτημα».

Στο Γράμμα του προς τη Σύνοδο της Ιεραρχίας και τον Μακαριώτατο Πρόεδρό της ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών επισημαίνει ότι «τὸ οὐ­κρα­νι­κό αὐ­το­κέ­φα­λο καὶ οὶ συνθῆ­κες ὑ­πό τὶς ὁ­ποίες χο­ρη­γή­θη­κε δέν ἔ­χουν κα­μιά ὁ­μοι­ό­τη­τα μέ τά ἄλ­λα αὐ­το­κέφαλα πού χο­ρη­γή­θη­καν πα­λαι­ό­τε­ρα» από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Τονίζει ότι «ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση ἐν τά­χει…τῶν σχισ­μα­τι­κῶν καί τῶν λε­γο­μέ­νων «αὐ­το­χει­ρο­το­νή­των», — πα­ρα­καμ­πτο­μέ­νης τῆς κα­νο­νι­κῆς το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀλ­λά καί τοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου Μό­σχας ὑ­πό τοῦ ὁ­ποί­ου κα­τα­δι­κά­στη­καν οἱ σχι­σμα­τι­κοί— καί ἡ χο­ρή­γη­ση τοῦ αὐ­το­κε­φά­λου στή νέ­α ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή δο­μή γεν­νᾶ εὔ­λο­γα ἐ­ρω­τη­μα­τι­κά καί προ­κα­λεῖ ἀν­τι­δρά­σεις».

Επίσης υποδεικνύει το κανονικώς απαράδεκτο γεγονός συνυπάρξεως «δύο παραλλήλων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν» στην Ουκρανία και τον ήδη γενόμενο διχασμό εντός της «νέ­ας ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δο­μῆς πού ἔ­λα­βε τό αὐ­το­κέ­φα­λο».

Αναφέρει άμεσα το ενδιαφέρον των μεγάλων γεωπολιτικών δυνάμεων για την βεβιασμένη χορήγηση «αυτοκεφαλίας» στους σχισματικούς. Αντιπαραβάλλοντας τη σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας με τα γεγονότα του Μεγάλου Σχίσματος του έτους 1054, καλεί την ιεραρχία «νά μή σπεύ­σου­με νά λά­βου­με θέ­ση».

«Ἡ βε­βι­α­σμέ­νη καί «στό πό­δι» ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τοῦ ζη­τή­μα­τος θά μᾶς ἐκ­θέ­σει καί θά ἐμ­πλέ­ξει τήν Ἐκ­κλη­σί­α μας σέ πε­ρι­πέ­τει­ες. Εἶ­ναι λά­θος νά πι­στεύ­ου­με ὅ­τι μιά τέ­τοι­ου εἴ­δους ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τοῦ θέ­μα­τος συ­νι­στᾶ στή­ρι­ξη πρός τό Οἰκουμε­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο».

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραστεί στην έκτακτη Συνέλευση της Συνόδους Ιεραρχίας της Εκκλησίας του, απεύθυνε Γράμμα προς τη Σύνοδο, όπου ζητά «νά ἀναβάλουμε τήν λήψη αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως».

Υπογραμμίζει ότι δεν θεωρεί ότι «ὁ καιρός εἶναι κατάλληλος γιά νά λάβουμε ἀπόφαση ἐπί τοῦ ἀκανθώδους αὐτοῦ ζητήματος καί ἐπειδή καί οἱ γεωπολιτικές συνθῆκες στήν εὑρύτερη περιοχή δέν εἶναι ὁμαλές, μέ ἀποτέλεσμα ἡ ὅποια ἀπόφαση νά εἶναι πιθανόν νά προκαλέσει δυσκολίες στήν πατρίδα μας».

Ακόμη καλεί την Εκκλησία της Ελλάδος να κάνει «μία ἀπόπειρα νά μεσολαβήσουμε» ώστε να ξεκινήσει διάλογος μεταξύ των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας.

Ως ειδήμων στα θέματα του εκκλησιαστικού κανονικού δικαίου ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ δεν μόνον κατέθεσε ενώπιον της Συνόδου μια εμπεριστατωμένη μελέτη, όπου πειστικώς αναίρεσε την επιχειρηματολογία της εισηγήσεως του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και διά προφορικών του παρεμβάσεων άσκησε δριμύτατη κριτική στην λεγόμενη «ενωτική σύνοδο» των σχισματικών.

Τόνισε ότι «ἡ συγκληθείσα λεγομένη «ἐνωτικὴ Σύνοδος» εἶναι καὶ αὐτὴ ἄκυρος διότι ἀπαρτίσθηκε ἀπὸ λαϊκὰ πρόσωπα καὶ κατὰ ταῦτα ἠ χορήγηση τοῦ καθεστώτος τῆς Αὐτοκεφαλίας σέ αὐτήν τήν μή ὑποστατή «ἐκκλησιαστική» Δομή ἀποβαίνει ἄκυρος».

Ακόμη υπογράμμισε ότι απόπειρες δικαιώσεως αυτών των «κανονικών ακυροτήτων» με ανώμαλη κανονική πρακτική, «μέ προσφυγή στήν Ὀθωμανική αἰχμαλωσία τῆς Ἐκκλησίας» και τη χαλεπή περίοδο όταν μερικές κατά τόπους Εκκλησίας τελούσαν σε άμεση εξάρτηση από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, «παρασιωποῦν τήν κανονική τῆς Ἐκκλησίας τάξι τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων».

«Ζήτησα ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος – λέγει ο Μητροπολίτης Σεραφείμ – τήν σύγκλησι Πανορθοδόξου Συνόδου γιά τήν ἐπίλυσι τοῦ δυσχερεστάτου αὐτοῦ θέματος πού ἐμπλέκεται δυστυχῶς ἡ γεωπολιτική καί ἡ γεωστρατηγική μέ ἐνέργειες πρός ὅλους τούς Προκαθημενους τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ταυτοχρόνως ἐμέμφθην τήν Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικῶν Σχέσεων διότι οὐδεμία εἰσήγησι παρουσίασε στήν Διαρκή Ἱ. Σύνοδο, στόν Μακαριώτατο Πρόεδρο καί τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τίς ἀπόψεις ἐπί τοῦ θέματος τῶν λοιπῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τήν προεκτίμησι τῶν τυχόν συνεπειῶν γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τήν διακοπή τῆς κοινωνίας μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας καί τήν ἀναγνώριση ὑπ’ Αὐτῆς Παλαιοημερολογιτῶν ἐν Ἑλλάδι. Συγχρόνως ἀπήντησα στόν Πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Νομοκανονικῶν ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ὀνούφριος δέν εἶχε καμμία δυνατότητα νά συμπράξει στήν λεγομένη «ἑνωτική Σύνοδο» ὅπως δέν θά εἶχε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν νά συμπράξει μέ τόν αὐτοτιτλοφορούμενο ὡς «Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν» κ. Παρθένιο Βεζυρέα, καθηρημένο Διάκονο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».

Το ανακοινωθέν της εκτάκτου Συνελεύσεως της Ιεραρχίας ενημέρωσε για την απόφαση, η οποία λήφθηκε κατόπιν συζητήσεως του ἐν λόγῳ εισηγήσεως.

Όμως άγνωστο παραμένει ποιος ακριβώς έλαβε την απόφαση και υπό ποια μορφή. Σειρά ολόκληρη εγκρίτων Ιεραρχών εφιστούσαν την προσοχή της Συνόδου στην κρίσιμη κατάσταση της ανά την οικουμένη Ορθοδοξίας, στην μεγάλη περίσκεψη και εμβριθή μελέτη του προβλήματος χωρίς βιασύνη και τις έξωθεν πιέσεις.

Μερικοί Μητροπολίτες, ακόμη και όσοι απουσίασαν από τη Σύνοδο, υπέβαλαν γραπτά αιτήματά τους στη Σύνοδο για αναβολή της λήψεως της αποφάσεως.

Αποφάσεις της Συνόδου Ιεραρχίας στην Εκκλησία της Ελλάδος λαμβάνονται με ψηφοφορία όλων των συνέδρων.

Καίτοι, δεν διενεργήθηκε η ψηφοφορία της Ιεραρχίας ούτε επί του θέματος της αναγνωρίσεως των ουκρανικών σχισματικών παρατάξεων, αλλά ούτε και επί του θέματος εγκρίσεως των αποφάσεων της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

Αυτά ειδικότερα πληροφόρησε ο Μητροπολίτης Κηθύρων Σεραφείμ: «Οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται, ὡς γνωστόν, εἰς τόν ἐκκλησιαστικό μας χῶρο μέ ψηφοφορία: εἴτε δι’ ἀνατάσεως χειρός, εἴτε φανερά, εἴτε μυστική ἤ κατόπιν ἐρωτήσεως πρός ὅλους τούς συνέδρους. Ἠμπορεῖ νά ὑπῆρξαν ἀρκετές φωνές ὑπέρ τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά σημαντικός ἀριθμός ἦτο καί ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν τήν ἀντίθετη ἄποψι, ἀλλά καί αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σιωπῶντες συμπαρετάσσοντο μέ τούς δευτέρους».

Δεν υπάρχει σε ανοικτή πρόσβαση κάποιο επίσημο κείμενο που να υπογράφηκε από Έλληνες αρχιερείς και το οποίο θα μπορούσε κανείς να θεωρεί μαρτυρία της ενιαίας συνοδικής αποφάσεως της Τοπικής Εκκλησίας. Ακόμη περισσότερο, πολύ σύντομα διαδόθηκε είδηση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δήθεν αναγνώρισε το ουκρανικό αυτοκέφαλο, κάτι το οποίο δεν συνάδει ούτε προς το κείμενο του ανακοινωθέντος, αλλά ούτε και στις θέσεις πολλών συνέδρων.

Εγείρονται σοβαροί φόβοι, ότι ἐν προκειμένῳ αθετήθηκε ο συνοδικός τρόπος λήψεως αποφάσεων, που είναι ευλογημένος από τα λόγια των Αγίων Αποστόλων: «Ἔδοξε γὰρ τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πραξ. 15. 28) καθώς και την υπερχιλιετή ιστορία της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Εάν το ουκρανικό σχίσμα πράγματι θα αναγνωρισθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος ή τον Προκαθήμενό της – σε μορφή συλλειτούργων, λειτουργικής μνημονεύσεως του αρχηγού του σχίσματος ή αποστολής προς αυτόν επίσημων γραμμάτων – αυτό θα αποτελέσει μια θλιβερή μαρτυρία εμβαθύνσεως του διχασμού εντός της οικογένειας των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Όλη η ευθύνη του διχασμού θα επωμίζεται κυρίως ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος και εκείνες οι εξωτερικές πολιτικές δυνάμεις υπέρ των οποίων «νομιμοποιήθηκε» το ουκρανικό σχίσμα.

Αντί να παραδεθχεί το διαπραχθέν σφάλμα και να προσπαθήσει να το διορθώσει με πανορθόδοξη διαβούλευση, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μπλοκάρισε κάθε πρωτοβουλία συνομιλιών στον τομέα αυτό και επί ένα χρόνο, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, άσκησε μια άνευ προηγουμένου πίεση στους ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, απαιτώντας από αυτούς την αναγνώριση των σχισματικών.

Έκανε επανειλημμένες δηλώσεις σχετικά με την αναγνώριση από την Εκκλησία της Ελλάδος των αντικανονικών ψευδο-ιεραρχών της Ουκρανίας, ως μια υπόθεση προαποφασισμένη, σαν να μην επρόκειτο για μια ανεξάρτητη απόφαση της Αυτοκεφάλου Τοπικής Εκκλησίας.

Η θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είναι περιορισμένη ουσιαστικά ως προς το αυτοκέφαλο καθεστώς αυτής, περιπλέκεται με την διπλή δικαιοδοσία σημαντικής μερίδας της ιεραρχίας της, που ιεροκανονικώς εξαρτάται από την Κωνσταντινούπολη: π.χ. στους ιεράρχες αυτούς κοινοποιήθηκε εγκύκλιο γράμμα με απαίτηση να αναγνωρίσουν άμεσα τη νεόδμητη ψευδο-εκκλησιαστική δομή.

Όσοι αποδείχθηκαν τολμηροί και έλεγχαν δημοσίως τις πλάνες του Κωνσταντινουπόλεως, προχωρώντας σε συζήτηση με αυτόν, δέχθηκαν απειλές, ζητήθηκαν να τους εφαρμοσθούν μέτρα πειθαρχίας, κατηγορήθηκαν για προδοσία και έλλειψη πατριωτισμού.

Λύπη προκαλεί ότι η ιστορική προσφορά του Ελληνικού λαού στη μεταλαμπάδευση της Ορθοδοξίας ανταλλάσσεται με πρόσκαιρα πολιτικά κέρδη και υποστήριξη των αλλοτρίων προς την Εκκλησία γεωπολιτικών συμφερόντων.

Όμως αυτές οι καταχρήσεις του εθνικού αισθήματος δεν θα στεφανωθούν με επιτυχία.

Δεν θα μπορέσουν θα υπονομεύσουν την ενότητα της πίστεώς μας, η οποία εξαγοράσθηκε με το αίμα των νεομαρτύρων και ομολογητών των Εκκλησιών μας.

Δεν θα διακόψουν την ενότητα της ασκητικής μας παραδόσεως, η οποία διαμορφώθηκε με άθλους πολλών οσίων πατέρων και αγωνιστών.

Δεν θα καταστρέψουν την αιώνια φιλία του Ελληνικού και των Σλαβικών λαών, η οποία πληρώθηκε με το αίμα των Ρώσων στρατιωτών και σφυρηλατήθηκε με κοινούς αγώνες για την ελευθερία του αδελφού Ελληνικού λαού.

Εκτιμούμε την προσευχητική κοινωνία με τους αδελφούς μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος και θα κρατήσουμε με αυτήν ζωντανή, κανονική και ευχαριστιακή σχέση μέσω όλων των ιεραρχών και ποιμένων, οι οποίοι ήδη τάχθηκαν και θα ταχθούν στο περαιτέρω κατά της αναγνωρίσεως του ουκρανικού σχίσματος, μέσω όσων δεν θα μολυνθούν με συλλείτουργα με σχισματικούς ψευδο-ιεράρχες, αλλά θα αποτελέσουν παραδείγματα της χριστιανικής ανδρείας και σταθερής εμμονής στην αλήθεια του Χριστού.

Ο Κύριος να τους ενδυναμώνει στον ομολογητικό τους αγώνα με πρεσβείες των Αγίων Μάρκου της Εφέσου και Γρηγορίου του Παλαμά, του Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού και όλων των Ελλήνων Αγίων, τους οποίους ευλαβούμασταν και ευλαβούμαστε στην Αγία Ρως.

Ταυτόχρονα ενθυμούμαστε ότι οι ιεροί κανόνες κατακρίνουν όσους δέχονται σε προσευχητική κοινωνία και προχωρούν σε συλλείτουργα με τους καθηρημένους και ακοινωνήτους (Αποστ. 10, 11, 12, Α’ Οικ. 5, Αντιοχ. 2 κα.).

Κατόπιν τούτων διακόπτουμε προσευχητική και ευχαριστιακή κοινωνία με όσους αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος δέχθηκαν ή δεχθούν σε τέτοια κοινωνία εκπροσώπους των ουκρανικών μη κανονικών σχισματικών κοινοτήτων.

Επίσης δεν δίνουμε την ευλογία μας για προσκυνηματικές εκδρομές σε επαρχίες, οι οποίες ποιμαίνονται από τους ἐν λόγῳ ιεράρχες.

Οι σχετικές πληροφορίες θα κοινοποιηθούν ευρέως στους προσκυνηματικούς και τουριστικούς οργανισμούς των χωρών, που αποτελούν τον κανονικό χώρο της καθ΄ημάς Εκκλησίας.

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας εξουσιοδοτεί τον Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κύριλλο να διακόψει το μνημόσυνο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου σε περίπτωση καθ’ην ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος αρχίσει να μνημονεύει στις θείες ακολουθίες αρχηγό μιας εκ των ουκρανικών σχισματικών παρατάξεων ή αναλάβει άλλες πρωτοβουλίες, που θα επιμαρτυρούν την γενομένη από αυτόν αναγνώριση του ουκρανικού εκκλησιαστικού σχίσματος.

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32344-i-dilosi-tou-patriarxeiou-mosxas-gia-tin-ekklisia-tis-ellados

ΕΠΕΙΓΟΝ! ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ* ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ: Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΣΗΓΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΙΘΑΙΡΕΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ «ΕΚΚΛΗΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ»! ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ!

17 Οκτωβρίου 2019

Ο Καθηγητής Βλ. Φειδάς έκανε μια εσφαλμένη, αυθαίρετη και τελείως απαράδεκτη ερμηνεία στους Θ’ και ΙΖ’ Κανόνες τῆς Δ’ Οικουμενικῆς Συνόδου. Ισχυρίζεται ότι στο θέμα τῆς «εκκλήτου προσφυγῆς» ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως «χει πάντοτε τό ποκλειστικό κανονικό δικαίωμα νά δέχεται τό κκλητον ρχιερέων χι μόνο τς κανονικς δικαιοδοσίας του, λλά καί πό τήν κανονική δικαιοδοσία τν λλων Πατριαρχικν θρόνων ατοκεφάλων ρθοδόξων κκλησιν»   Η αυθαίρετη αυτή ερμηνεία υιοθετήθηκε από την Συνοδική Επιτροπή Δογματικῶν και Νομοκανονικῶν Ζητημάτων και την Συνοδική Επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικῶν Σχέσεων τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος. Στη συνέχεια την περιέλαβε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην Εισήγησή του η οποία, ως γνωστόν, ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ κατά την διάρκεια τῆς Εκτάκτου Συνεδρίασης για το Ουκρανικό Ζήτημα το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019.

Παραθέτουμε όλα τα στοιχεῖα που αποδεικνύουν την αυθαιρεσία τοῦ Καθηγητοῦ καθώς και όλων αυτῶν που συνήργησαν στο μεγάλο αυτό έγκλημα και έθεσαν τον εαυτό τους – με παπική υπερηφάνεια – παραπάνω από την πατερική ερμηνεία τοῦ Θεοπνεύστου Αγίου Νικοδήμου τοῦ Αγιορείτου, με αποτέλεσμα να διασαλεύεται η ενότητα τῶν Ορθοδόξων Εκκλησιῶν. Περισσότερη ευθύνη πάντως έχουν οι δύο Συνοδικές Επιτροπές τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος. Τι έπρατταν οι Μητροπολίτες αυτοί; Δεν έλεγξαν τις ερμηνείες τῶν Ιερῶν Κανόνων;

Θα ξεκινήσουμε με την σωστή ερμηνεία τῶν εν λόγω Ιερῶν Κανόνων, τῶν κανονολόγων Ι. Ζωναρά και Αγ. Νικοδήμου παραθέτοντας τα σχετικά αποσπάσματα.

Στον ΙΖ’ Κανόνα τῆς Δ’ Οικουμενικής Συνόδου ο Ι. Ζωναράς αναφέρει:

(Ράλλη Πότλη, Τόμος 2ος, 1852, σελ. 260)

Δηλαδή:

Δεν καθίσταται πάντως ο Κωνσταντινουπόλεως δικαστής όλων τν Μητροπολιτν, αλλά αυτν που υπάγονται σ’ αυτόν. Μάλιστα δεν μπορεί να σύρει χωρίς την θέλησή τους και τους Μητροπολίτας τς Συρίας, ή τους τς Παλαιστίνης, και Φοινίκης, ή τους τς Αιγύπτου, για να δικασθούν απ’ αυτόν. Αλλά οι τς Συρίας υπάγονται στον Αντιοχείας…

Στον Θ. Κανόνα τς Δ’ Οικουμενικς Συνόδου ο Άγιος Νικόδημος ερμηνεύει:

(Πηδάλιον, εκδ. Ρηγοπούλου, σελ. 192)

Η υποσημείωση (1) είναι μια λεπτομερής επεξήγηση το εν λόγω Κανόνος από την οποία θα παραθέσουμε μερικά διαφωτιστικά αποσπάσματα (Πηδάλιον, σελ. 192 – 193):


Στη συνέχεια ο Άγιος αναφέρει ιστορικά γεγονότα όπου παρερμηνεύτηκε ο Θ’ Κανών είτε υπέρ το Κωνσταντινουπόλεως είτε υπέρ το Ρώμης, και συνεχίζει:

…………………

………………….

…………………….


Και κλείνει ο Άγιος Νικόδημος με τις ερμηνείες το
Ι. Ζωναρά στον ΙΖ’ Κανόνα τς Δ’ Οικουμενικς Συνόδου, που παραθέσαμε ήδη, και στον Ε’ Κανόνα τς Σαρδικς:

Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει καμμία διαφωνία μεταξύ τῶν δύο κανονολόγων καθώς το κοινό τους συμπέρασμα είναι:

«ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟΝ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΡΙΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ.» «ΜΟΝΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΕΧΕΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΑΣ ΕΚΚΛΗΤΟΥΣ.»

Ξεκάθαρα πράγματα.

Άς δούμε τώρα την αυθαίρετη ερμηνεία τοῦ κ. Φειδά, την αποδοχή της από τας Συνοδικάς Επιτροπάς και την αναφορά της στην Εισήγηση τοῦ Αρχιεπισκόπου.

Η αυθαίρετη ερμηνεία τοῦ κ. Φειδά:

«α’΄. Ὁ Οἰκουμενικός πατριάρχης, ὡς Προκαθήμενος τόσο τοῦ Πρώτου θρόνου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅσο καί τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, εἶχε καί ἔχει πάντοτε τό ἀποκλειστικό κανονικό δικαίωμα νά δέχεται τό Ἔκκλητον ἀρχιερέων ὄχι μόνο τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλά καί ἀπό τήν κανονική δικαιοδοσία τῶν ἄλλων Πατριαρχικῶν θρόνων ἤ αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτό συνάγεται ἀπό τήν ὁμόφωνη κανονική παράδοση καί ἀπό τή διαχρονική ἐκκλησιαστική πράξη. Ἄλλωστε, μέ αὐτές συμφωνεῖ πλήρως καί τό ἐσφαλμένως χρησιμοποιούμενο ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, ὡς δῆθεν ἀντίθετο πρός τό κανονικό αὐτό δικαίωμα, μοναδικό σχόλιο τοἐγκρίτου βυζαντινοῦ κανονολόγου Ἰωάννη Ζωναρ (ΙΒ’ αἰώνα) στούς κανόνες 9 καί 17 τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς συνόδου (451), ἀφοῦ τό σχόλιο ἀποκλείει τήν κρίση ἀπό τόν Οἰκουμενικό πατριάρχη μόνο τῶν μή προσφευγόντων («ἀκόντων») μητροπολιτῶν καί ὄχι βεβαίως τῶν ἀσκησάντων τό κανονικό δικαίωμά τους μέ τό Ἔκκλητον («ἑκόντων») στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.» (Βλ. https://orthodoxia.info/news/%cf%84%ce%bf-%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%8d%ce%b5%ce%b9-%ce%bf-%ce%ad/)

Και τώρα η υιοθέτηση αυτῆς τῆς αυθαίρετης ερμηνείας στην Εισήγηση τῶν Συνοδικῶν Επιτροπῶν:

 «2. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει το προνόμιον της «εκκλήτου προσφυγής» και παρά Αρχιερέων ετέρου εκκλησιαστικού κλίματος, εάν και εφ’ όσον ο εκκαλών Αρχιερεύς ήθελε υποβάλη σχετικού αίτημα (Βλ. Φιλάρετος, Μακάριος) (Κανόνες 9 και 17 Δ’ Οικουμενικής Συνόδου).» (βλ. https://orthodoxia.info/news/wp-content/uploads/2019/10/%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%9C%CE%9D%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%A9%CE%9D-%CE%93%CE%99%CE%91-%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%A1%CE%91%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F.pdf)

Η βλάσφημη αυτή παράγραφος αναφέρεται αυτούσια στην Εισήγηση τοῦ Αρχιεπισκόπου:

«β. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει το προνόμιον της «εκκλήτου προσφυγής» και παρά Αρχιερέων ετέρου εκκλησιαστικού κλίματος, εάν και εφ’ όσον ο εκκαλών Αρχιερεύς ήθελε υποβάλη σχετικού αίτημα (Βλ. Φιλάρετος, Μακάριος) (Κανόνες 9 και 17 Δ’ Οικουμενικής Συνόδου).» (Σελ. 4 τῆς Εισηγήσεως τοῦ Αρχιεπισκόπου βλ. https://www.romfea.gr/images/article-images/2019/10/romfea2/eisigisi-makariotaoy.pdf)

Άγιοι Αρχιερεῖς, σώσατε την ενότητα τῶν Ορθοδόξων Εκκλησιῶν! Μην δεχτεῖτε το τεράστιο έγκλημα που συντελεῖται εις βάρος τῆς Ορθοδόξου Πιστεώς μας! Όπως αποδείχθηκε με τα παραπάνω στοιχεῖα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΤΕΙ ΟΥΚΡΑΝΟΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά ούτε καν στο ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

 

*ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΑΡΘΡΟ ΕΣΤΑΛΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΤΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ ΜΑΣ.

 

Οκτώβριος 14, 2019

Μητροπολίτης Ζαπορόζιε Λουκάς: «Προδοσία η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος»

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr


Με την «προδοσία του Χριστού» παρομοίασε την απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος να αναγνωρίσει την Ουκρανική Εκκλησία ο Μητροπολίτης Ζαπορόζιε κ. Λουκάς, της Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας.

«Οι Έλληνες Ιεράρχες αγνόησαν παντελώς την καταπίεση και τους ξυλοδαρμούς των ιερών μας, και των πιστών μας, από οπαδούς της νέας Εκκλησίας» – τoνίζει χαρακτηριστικά σε μήνυμά του ο Μητροπολίτης Ζαπορόζιε.

Σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Λουκάς, ανέφερε ότι οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, σαν άλλοι Πιλάτοι ένιψαν τα χέρια τους, παρόλο αυτά μόλυναν την καρδιά τους.

«Οι Εκκλησίες μας κατασχέθηκαν, οι πιστοί μας ξυλοκοπήθηκαν και το αίμα τους πότισε την γη μας. Μιλάτε για τον Θεό μέσα από τα άνετα γραφεία σας, αλλά με την απόφασή σας, αυτοί θα μας σκοτώσουν για τον Χριστό» – αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Λουκάς.

Επίσης ο Ουκρανός Ιεράρχης τονίζει ότι «ο Θεός έχει μόνο δύο λέξεις ΝΑΙ και ΟΧΙ, σε αντίθεση με εσάς που πήρατε μια απόφαση γεμάτη εξορθολογισμένους, αποκρυφιστικούς και ύπουλους ορισμούς, που σκόπιμα πήγατε ενάντια στην αλήθεια.»

«Κατά την άποψή μου η απόφαση της Ελλαδικής Εκκλησίας, εισάγει νέους κανόνες της πίστεως στην παγκόσμια ορθοδοξία» – υπογραμμίζει στο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Λουκάς.

Κλείνοντας, ο Μητροπολίτης Ζαπορόζιε τονίζει ότι «αυτή η νέα θεολογία αποδεικνύει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι συνοδική και αποστολική, αλλά μια θρησκευτική οργάνωση που διοικείται από ένα κέντρο, τον «Πάπα» της Κωνσταντινούπολης, Πατριάρχη Βαρθολομαίο.»

Πηγή: https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-mosxas/32284-zaporozie-loukas-prodosia-i-apofasi-tis-ekklisias-tis-ellados

Οκτώβριος 11, 2019

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ: ΝΑ ΑΝΑΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Εν όψει της αυριανής έκτακτης συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για το ουκρανικό ζήτημα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος έστειλε προς την σεπτή Ιεραρχία την παρακάτω επιστολή:

«Διά τῆς παρούσης καί ἐν ὄψει τῆς ἐκτάκτου συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στήν ὁποία δέν δύναμαι νά παραστῶ λόγω τῆς προγραμματισμένης ἐπισκέψεώς μου στήν Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας καί συγκεκριμένα στό Ἰάσιο, ὅπου θά μεταφέρω τό ἱερόν λείψανον τῆς δεξιᾶς χειρός τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, θά ἤθελα νά γίνει γνωστή στό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας ἡ θέση μου σχετικά μέ τό οὐκρανικό ζήτημα.

Ἐπειδή δέν θεωρῶ ὅτι ὁ καιρός εἶναι κατάλληλος γιά νά λάβουμε ἀπόφαση ἐπί τοῦ ἀκανθώδους αὐτοῦ ζητήματος καί ἐπειδή καί οἱ γεωπολιτικές συνθῆκες στήν εὑρύτερη περιοχή δέν εἶναι ὁμαλές, μέ ἀποτέλεσμα ἡ ὅποια ἀπόφαση νά εἶναι πιθανόν νά προκαλέσει δυσκολίες στήν πατρίδα μας, πιστεύω ὅτι θά ἔπρεπε νά ἀναβάλουμε τήν λήψη αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως.

Καλό θά ἦταν νά ἀναμείνουμε τά πρεσβυγενῆ πατριαρχεῖα καί οἱ Ἐκκλησίας πού προηγοῦνται ἡμῶν στά δίπτυχα νά ἀποφασίσουν πρῶτα καί νά μήν σπεύσουμε ἐμεῖς.

Θά μέ ἔβρισκε σύμφωνο ἀκόμη ἐάν κάναμε ὡς Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κι ἐμεῖς μία ἀπόπειρα νά μεσολαβήσουμε, ὥστε νά ξεκινήσει κάποιος διάλογος μεταξύ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας γιά τό ζήτημα αὐτό».

Πηγή: Ι.Μ. Κερκύρας

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32219-kerkuras-nektarios-na-anabaloume-tin-lipsi-apofaseos-gia-to-oukraniko

Οκτώβριος 10, 2019

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ: ΘΕΜΑ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Ἔν ὄψει τῆς συζητήσεως τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος στή Σύνοδο τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών μέ ἐπιστολή του πρός τόν Μακαρ. Ἀρχιεπίσκοπο καί τά Μέλη τοῦ ἱεροῦ Σώματος, ἡ ὁποία παραδόθηκε χθές (πρώτη ἡμέρα τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱεραρχίας), ἐκφράζει τήν ἀγωνία του γιά τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθεῖ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί διατυπώνει τόν προσωπικό του προβληματισμό γύρω ἀπό τό οὐκρανικό ζήτημα.

Ἐπειδή πολλοί —κληρικοί καί λαϊκοί— ζήτησαν νά πληροφορηθοῦν τίς ἀπόψεις του, παραθέτουμε ἐδῶ στήν ἱστοσελίδα τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς.

«Πρός
τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο
Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο,
Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
καί τά σεπτά Μέλη της

Μακαριώτατε Πρόεδρε·
Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί καί Συνοδικοί Σύνεδροι,

Αἰσθάνθηκα τήν ἀνάγκη —τό χρέος μου, καλύτερα, ὡς ἐπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας καί ταπεινοῦ μέλους τοῦ σεπτοῦ σώματος τῆς Ἱεραρχίας μας— νά ἀπευθυνθῶ στήν ἀγάπη Σας μέ τήν ἔναρξη σήμερα τῶν ἐργασιῶν τῆς τακτικῆς συνελεύσεως τοῦ ἱεροῦ Σώματος.

Ὁ λόγος εἶναι ἡ πληροφορία πού ἔχει γραφεῖ—χωρίς νά ἔχει ἁρμοδίως διαψευσθεῖ— ὅτι μέλλει νά τεθεῖ ἐνώπιον τοῦ σώματος καί τό λεγόμενο «Οὐκρανικό» θέμα, ἄν καί δέν ἔχει περιληφθεῖ στήν Ἡμερήσια Διάταξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία καταρτίστηκε ἀπό τήν Δ.Ι.Σ. τῆς ληξάσης περιόδου καί μᾶς ἔχει ἐγκαίρως κατά τά προβλεπόμενα ἀποσταλεῖ.

Ἐπέλεξα τήν ὁδό γιά ἕνα τόσο σοβαρό καί λεπτό ζήτημα νά ἀπευθυνθῶ ἐν Συνόδῳ πρός Ὑμᾶς, διότι φρονῶ ὅτι ὁ ἱερός χῶρος τῆς συνόδου τῶν ἐπισκόπων μιᾶς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως καί κυρίως ὁ τόπος ὅπου θά ἔδει νά ἐξετάζονται καί νά συζητοῦνται αὐτῆς τῆς φύσεως θέματα.

1. Τό πρῶτο πού θέλω νά καταθέσω στήν ἀγάπη Σας εἶναι ἡ βαθειά λύπη καί ἡ πολλή ἀγωνία πού συνέχουν τήν ψυχή μου γιά τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθεῖ στήν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.

Ἡ πολυάνθρωπη ἀδελφή Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί ἡ πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, νά εὑρίσκονται σέ πρωτοφανῆ ἀντιπαράθεση μέ ἀφορμή τή χορήγηση τοῦ οὐκρανικοῦ αὐτοκεφάλου.

Ἡ Μόσχα διέκοψε τήν ἐκκλησιαστική-εὐχαριστιακή κοινωνία μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί προβαίνει σέ ἐνέργειες πού διασαλεύουν τήν ἐκκλησιαστική ἑνότητα καί τόν σεβασμό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου εὐθύνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν κατά τόπους ποιμένων του, ἐπισκόπων καί πρεσβυτέρων.

Ἡ ἐν λόγω κατάσταση, ἄν δέν εἶναι σχίσμα στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἀνοίγει διάπλατα τήν πόρτα πού ὁδηγεῖ στό σχίσμα. Καί οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, τά παλαίφατα Πατριαρχεῖα καί οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, εἴτε ἐξέφρασαν τήν ἀντίθεσή τους ἐπί τοῦ ἀνακύψαντος προβλήματος εἴτε υἱοθετοῦν στάση ἀναμονῆς.

Μέ ἀνησυχεῖ βαθύτατα ἡ ὅλη κατάσταση. Μᾶς ἐκθέτει συνολικά ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στά μάτια τῶν ἑτεροδόξων χριστιανῶν καί ὁλόκληρου τοῦ κόσμου.

Τά ἐθνοφυλετικά κριτήρια, καθώς φαίνεται, θά πρυτανεύσουν στίς ἐπιλογές ὅλων. Καί ὁ κίνδυνος νά δημιουργηθοῦν δύο «μπλόκ» ἑλληνοφώνων καί σλαβοφώνων —κάτι πού ἀπό ἐτῶν ὑπέβοσκε στίς διορθόδοξες ἐκκλησιαστικές μας σχέσεις— εἶναι ὁρατός πλέον καί διά γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ.

2. Δέν ἐπιθυμῶ νά εἰσέλθω στήν ἱστορική καί κανονική ἐξέταση τοῦ ζητήματος ποῦ ἀνήκει ἡ Μητρόπολη Κιέβου καί κατ᾽ ἐπέκτασιν τοῦ χορηγηθέντος αὐτοκεφάλου.

Ἡ διαφορετική κατανόηση τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, ἡ ἑρμηνεία τῶν ἱερῶν Κανόνων κατά τρόπο πού νά στηρίζουν διαμορφωμένες ἀπόψεις ἤ σκοπιμότητες καί ἡ ἐπιλεκτική ἐπίκληση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πράξεως ἀπό τούς ἄμεσα ἐνδιαφερομένους καί ἀπό ὅσους ἔχουν παρέμβει στό ζήτημα, ἔχουν προκαλέσει τεράστια σύγχυση γύρω ἀπό τό θέμα. Ἄν καί παραδοσιακός στό φρόνημα, αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ἐπισημάνω ὅτι δέν ζοῦμε στόν Δ’ ἤ τόν Ε’ αἰώνα.

Οἱ ἐκκλησιαστικές δομές δέν εἶναι αὐτές πού ὑπῆρχαν κάποτε γύρω ἀπό τή Μεσογειακή λεκάνη καί λίγο μακρύτερα. Ὁλόκληρες ἤπειροι ἀνακαλύφθηκαν ἀπό τότε.

Ἡ Ἐκκλησία ἁπλώθηκε σέ ὅλο τόν κόσμο. Καί ἀπέναντί της δέν ἔχει πλέον τόν Ἰουδαϊσμό καί τόν ἐθνισμό. Γύρω μας συντελέστηκαν καί ἐξακολουθοῦν νά συντελοῦνται κοσμογονικές μεταβολές. Δικαιούμαστε, ἄραγε, ὅλα αὐτά νά τά ἀγνοοῦμε;

3. Παρά ταῦτα, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά σημειώσω ἐπιγραμματικά ἐπί τοῦ θέματος τά ἀκόλουθα :

α) Τό οὐκρανικό αὐτοκέφαλο καί οἱ συνθῆκες ὑπό τίς ὁποῖες χορηγήθηκε δέν ἔχουν καμιά ὁμοιότητα μέ τά ἄλλα αὐτοκέφαλα πού χορηγήθηκαν παλαιότερα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μας.

Τά προηγούμενα αὐτοκέφαλα ζητήθηκαν ἀπό τίς κανονικές τοπικές Ἐκκλησίες τῶν νέων κρατῶν, συνηγορούντων σέ πολλές περιπτώσεις καί τῶν φορέων τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.

β) Ἡ ἀναγνώριση ἐν τάχει (χωρίς νά ἐκφράσουν μεταμέλεια) τῶν σχιματικῶν καί τῶν λεγομένων «αὐτοχειροτονήτων», —παρακαμπτομένης τῆς κανονικῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπό τοῦ ὁποίου καταδικάστηκαν οἱ σχισματικοί— καί ἡ χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου στή νέα ἐκκλησιαστική δομή γεννᾶ εὔλογα ἐρωτηματικά καί προκαλεῖ ἀντιδράσεις.

Παραβλέπεται, δυστυχῶς, τό γεγονός ὅτι αὐτή τή στιγμή στήν ἴδια πόλη ἔχουμε δύο Μητροπολίτες Κιέβου καί δύο παράλληλες τοπικές Ἐκκλησίες. Καί τό Κίεβο καί ἡ Οὐκρανία, ἐπιτέλους, δέν εἶναι χῶρος διασπορᾶς ἀλλά ἑνιαία ἐθνική ὀντότητα.

γ) Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ζεῖ ἐντός τοῦ κόσμου καί πορεύεται μέσα στήν ἱστορία. Εἶναι φυσικό, ἑπομένως, ἡ ζωή της νά ἐπηρεάζεται ἀπό κοινωνικές ἐξελίξεις καί ποικίλες ἄλλες μεταβολές. Αὐτό ἰσχύει γιά ὅλες τίς τοπικές Ἐκκλησίες. Γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας αὐτό ἴσχυσε στό παρελθόν πολύ περισσότερο, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ ἱστορία.

Τό φαινόμενο, καθώς βλέπουμε, ἐξακολουθεῖ νά ἰσχύει καί σήμερα. Ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ ἔδαφος στό ὁποῖο ἀντιπαρατίθενται γεωπολιτικές ἐπιδιώξεις ἀνατολῆς καί δύσεως.

Καί διερωτᾶται κανείς: Τή χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου ἐπεδίωξαν καί οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς καί γι᾽ αὐτό μετά τή χορήγησή του ἐξέφρασαν ἐπανειλημμένα τήν ἱκανοποίησή τους;

Ἡ ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶναι μόνο ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτήρα ἤ ἐκφράζει καί τήν προσπάθεια τῆς Μόσχας νά διατηρήσει ὑπό τή δική της ἐπιρροή τή Δημοκρατία τῆς Οὐκρανίας, ὅπως γινόταν μέχρι πρότινος;

Εἶναι νοητό, ὅμως, ἐμεῖς οἱ ὑπεύθυνοι ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας πού ὑπέρ πᾶν ἄλλο ὀφείλουμε νά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, νά συμμαχοῦμε ἤ νά ὑποκύπτουμε στούς σχεδιασμούς καί τούς ἀνταγωνισμούς τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου;

4. Ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου θά συνέτεινε στήν ὑπέρβαση τῶν σχισμάτων, τήν ἐκκλησιαστική ἑνοποίηση τῶν ὀρθοδόξων καί τήν εἰρήνευση ἐξ ἐπόψεως ἐκκλησιαστικῆς τῆς Οὐκρανίας. Αὐτό, καθώς τά πράγματα δείχνουν, δέν ἐπετεύχθη.

Παρατηρήθηκαν —ὅσο τουλάχιστον στήν ἐξουσία ἦταν ὁ τέως πρόεδρος Ποροσένκο— διωγμοί πιστῶν καί ἁρπαγές ναῶν ἀνηκόντων σέ ἐνορίες τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτη Ὀνούφριο Ἐκκλησίας.

Ἐπιχειρήθηκε ἡ διά νόμου ἀλλαγή τοῦ ὀνόματος τῆς Ἐκκλησίας του, ἡ ὁποία τελικά ἀκυρώθηκε δικαστικά. Ἀλλά καί ἡ νέα ἐκκλησιαστική δομή πού ἔλαβε τό αὐτοκέφαλο διασπάστηκε.

Ὁ «ἐπίτιμος πατριάρχης» Φιλάρετος ἀποχώρησε ἀπό αὐτήν ἀκολουθούμενος ἀπό δεκαπεντάδα ἐπισκόπων καί ἐκτοξεύοντας παράλληλα —ὁ ἴδιος ἤ οἱ ἐπίσκοποί του— βαρύτατες κατηγορίες κατά πάντων.

5. Καί ἔρχομαι στά καθ᾽ ἡμᾶς. Κατά τήν ταπεινή μου γνώμη ἡ ἀναγνώριση ἤ μή τοῦ νέου αὐτοκεφάλου δέν εἶναι τῆς ἀποκλειστικῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Προέδρου οὔτε τῆς Δ.Ι.Σ. ἀλλά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ Ἐκκλησία μας δέν διοικεῖται ὑπό πατριαρχικό ἀλλά συνοδικό καθεστώς. Τό ἄρθρο 4α τοῦ Καταστατικοῦ μας Χάρτου εἶναι περισσότερο ἀπό σαφές.

Τό ζήτημα εἶναι ἄκρως σοβαρό. Ἡ παρελθοῦσα Δ.Ι.Σ., ἐάν ἔκρινε ὅτι ἐπεβάλλετο νά ἐξετασθεῖ, θά ἔπρεπε νά τό εἶχε συμπεριλάβει στήν Ἡμερήσια Διάταξη τῆς παρούσης Τακτικῆς Συνελεύσεως.

Φρονῶ ὅτι γιά τό ἐν λόγω θέμα, ἐάν τό ἱερό Σῶμα ἀποφασίσει ὅτι ἐπιβάλλεται νά ἀντιμετωπισθεῖ, νά συγκληθεῖ ἐπί τούτω ἐκτάκτως ἡ Ἱεραρχία. Νά ὁρισθεῖ εἰσηγητής, ἕνας ἤ καί περισσότεροι τοῦ ἑνός.

Καί νά λάβουν γνώση οἱ Ἱεράρχες τῶν ὑφισταμένων ἐπισήμων ἐγγράφων, καθώς καί τοῦ περιεχομένου τῶν σχετικῶν ἐπαφῶν τοῦ Μακαριωτάτου γύρω ἀπό τό θέμα.

Ἡ βεβιασμένη καί «στό πόδι» ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος θά μᾶς ἐκθέσει καί θά ἐμπλέξει τήν Ἐκκλησία μας σέ περιπέτειες. Εἶναι λάθος νά πιστεύουμε ὅτι μιά τέτοιου εἴδους ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος συνιστᾶ στήριξη πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

6. Εἶναι ἀνάγκη νά πέσουν οἱ τόνοι ἀπό ὅλους καί ὅλες τίς πλευρές. Καί φυσικά καί ἀπό ἐκείνους οἱ ὁποῖοι σπεύδουν νά καταθέσουν γραπτῶς τίς ἀπόψεις τους. Τό πάθος σκοτίζει τόν νοῦ καί ἡ ἐπιθετικότητα κατά τοῦ ἄλλου τραυματίζει τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι (καί) κοινωνία ἀγάπης.

Ὡς χριστιανοί «ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾶν» (Α’ Ἰω. 4,11). Ρῶσοι, Σέρβοι, Ρουμάνοι, Ἕλληνες, εὐρωπαῖοι, ἀσιάτες, ἀφρικανοί, ἀμερικανοί, ὅλοι εἴμαστε τίμια μέλη τοῦ ἁγίου σώματος τοῦ Χριστοῦ, «ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία» (Κολ. 1,24).

Ἀκόμη καί ὅταν κρίνουμε πώς ἔχουμε χρέος νά ὑπερασπιστοῦμε ὁτιδήποτε, αὐτό ὀφείλουμε νά τό κάνουμε ὅσο μποροῦμε «ἀπαθῶς». «Δοῦλον Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ᾽ ἤπιον εἶναι πρός πάντας» (Β’ Τιμ. 2,24).

Ἡ Ἐκκλησία δέν μᾶς ἀνήκει. Ἐμεῖς ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία, χάριτι Κυρίου. Ἐκεῖνος, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, εἶναι ἡ κεφαλή της, ὄχι ἐμεῖς· ὅποιο κι ἄν εἶναι τό λειτούργημα πού ἀσκοῦμε μέσα στήν Ἐκκλησία κατά θεία συγκατάβαση.

Ἡ ἀγάπη καί ἡ μέριμνα τοῦ Κυρίου γιά τήν Ἐκκλησία Του εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπό τή δική μας. Γι᾽ αὐτό, πέρα ἀπό τά «διατεταγμένα», τά ὁποῖα ὀφείλουμε ὡς «ἀχρεῖοι» δοῦλοι νά κάνουμε (Λουκ. 17,10), προσευχόμαστε θερμά Ἐκεῖνος νά στηρίζει τήν Ἐκκλησία Του καί νά φωτίζει κι ἐμᾶς τούς δούλους Του νά ἐννοοῦμε ὀρθῶς καί νά ἐκπληρώνουμε καλῶς τό χρέος μας ἔναντι τῆς κοινῆς Μητέρας ὅλων μας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ.

7. Θέλω νά πιστεύω ὅτι ὁ παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ἐκκλησιαστικός ἄνδρας ἐκτάκτων χαρισμάτων —πάντως ὄχι ἀλάθητος!— μέ τό βαθύ αἴσθημα εὐθύνης πού τόν διακρίνει γιά τό λειτούργημα πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός καί τήν πολλή ἀγάπη πού τρέφει πρός τήν Ἐκκλησία, θά πράξει ὅ,τι εἶναι δυνατόν γιά νά ἐξέλθει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἀπό τό ἀδιέξοδο στό ὁποῖο φαίνεται νά ἔχει περιέλθει.

Ἡ ταπεινότης μου ἐν ὀνόματι τοῦ σεβασμοῦ, τῆς τιμῆς καί τῆς πολλῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης πού τρέφει πρός τό σεπτό πρόσωπό Του (αἴσθήματα τά ὁποῖα καί ὁ Ἴδιος γνωρίζει) γονυκλινής τόν παρακαλεῖ πρός τοῦτο.

Μακαριώτατε, 
Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί,

Τό Οὐκρανικό εἶναι ἐνδεχόμενο, ἄν ἡ περαιτέρω ἀντιμετώπισή του δέν εἶναι ἐποικοδομητική, νά πλήξει καίρια τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Κάποιος εἶπε —καθ᾽ ὑπερβολήν προφανῶς— ὅτι μᾶς ὑπενθυμίζει ἡμέρες τοῦ 1054!

Παρακαλῶ ἐν ταπεινώσει νά μή σπεύσουμε νά λάβουμε θέση. Καλόν εἶναι τέτοια ζητήματα νά προλαμβάνονται, διότι ἐάν τελικά δημιουργηθοῦν ἡ ἀντιμετώπισή τους καί εὔκολη δέν εἶναι καί χρόνος θά ἀπαιτηθεῖ γι᾽ αὐτό.

Ἰδιαιτέρως παρακαλῶ τόν Μακαριώτατο νά ἀναλάβει κάθε πρωτοβουλία πού χρειάζεται καί νά προβεῖ σέ ὅποια παρέμβαση κρίνει ἐπωφελῆ γιά τήν εἰρηνική ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος. Τόν βοηθεῖ, ἄλλωστε, σ᾽ αὐτό τό ταπεινό φρόνημα πού τόν διακρίνει καί ὁ ἤπιος χαρακτήρας του.

Πάνω ἀπ᾽ ὅλα, ἄς ἀναπέμπουμε τό αἴτημά μας «ὑπέρ εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» συχνότερα καί θερμότερα.
Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός

† ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών»

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32171-neas-smurnis-i-bebiasmeni-kai-sto-podi-antimetopisi-tou-zitimatos-tha-mas-ekthesei

Οκτώβριος 7, 2019

ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Η ανατροπή τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος φαίνεται ξεκάθαρα με το Ουκρανικό ζήτημα. Πλήθος παραβάσεων αντικανονικῶν τοῦ Αρχιεπισκόπου, προετοιμάζουν το πρόσωπον και τον ερχομόν τοῦ Αντιχρίστου Πνεύματος.

  1. Το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019 θα συζητηθεί εκτάκτως το Ουκρανικό θέμα μόνο δια εισηγήσεως τοῦ Αρχιεπισκόπου με θέμα «Ενημέρωσις περί του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας»και συζήτηση τῶν Μελών τῆς Ιεραρχίας, ΧΩΡΙΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ! https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32128-apokleistiko-ektakti-ierarxia-to-sabbato-12-oktobriou-gia-tin-oukrania 

    Παραβιάζει τον Καταστατικό Χάρτη τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όπως θα δούμε παρακάτω.

 

  1. Σε κείμενό του για το Ουκρανικό ο Σεβ. Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ αναφέρει ότι:«Μετά τό Πάσχα Μακαριώτατος Πρόεδρος, πρεασθείς πό τήν γνώμη Πανεπιστημιακο Καθηγητο, σχυριζομένου τι δέν χει ρμοδιότητα Ι.Σ.Ι. νά ποφανθ καί ποφασίσ γιά τήν νέα ατή Ατοκεφαλία, φο ες οδέν παρόμοιο προηγούμενο Ατοκεφαλίας λαβε θέσιν καί φ’ σον τά πρεσβυγεν Πατριαρχεα καί ο λλες Ατοκέφαλες κκλησίες δέν πραξαν κάτι παρόμοιο, παυσε νά συζητ τό θέμα παραπομπς τς ποθέσεως ατς στήν προσεχ Τακτική Σύγκλησι τς εραρχίας,..» https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/31703-kuthiron-serafeim-dia-to-oukraniko-autokefalo

    Ο Αρχιεπίσκοπος δεν υπολόγησε τους Ιερούς Κανόνας, εφ’ όσον τρείς είναι οι αντικανονικές ενέργειες τοῦ Πατριάρχου για την Ουκρανία:

  • Η εισπήδηση (με την αποστολή εξάρχους) σε ξένη δικαιοδοσία
  • Η αποδοχή εκκλήτου προσφυγής από πρόσωπο εκτός τῆς δικαιοδοσίας του
  • Η παραχώρηση Τόμου Αυτοκεφαλίας σε ομάδες εκτός τῆς Εκκλησίας και σε ξένη δικαιοδοσία.
  1. Όπως αποκαλύπτει η Ρομφαία, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σε επιστολή σε καθηγητή για το βιβλίο του με τίτλο: «Ο κόσμος της Ορθοδοξίας στις σημερινές γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη», γράφει αναφερόμενος στο Ουκρανικό τα εξῆς απαράδεκτα: 

    «Αποτελεί ένα εγχειρίδιο ιστορικής τεκμηρίωσης του βήματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου να άρη, στις μέρες μας, την ισχύ του Συνοδικού Γράμματος εκδόσεως, του έτους 1686 και να αποδώσει αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας».

    ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΟΥ ΠΗΔΑΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ Ο ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ! ΑΙΣΧΟΣ!!!

    Και συνεχίζει το άρθρο τῆς Romfea.gr:«Το εν λόγω ντοκουμέντο που φέρνει αποκλειστικά στη δημοσιότητα το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «Romfea.gr» είναι τρανή απόδειξη ότι ο Αρχιεπίσκοπος στηρίζει τις αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προετοιμάζοντας παράλληλα την αναγνώριση της νέας Εκκλησίας της Ουκρανίας. https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32113-proetoimazei-tin-anagnorisi-tis-oukranikis-ekklisias-o-arxiepiskopos

  2. Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται επίσης: 

    «Μια ακόμη απόδειξη της στάσης του Αρχιεπισκόπου για το Ουκρανικό, είναι σιγή ιχθύος που τηρείται μήνες τώρα για τα συλλείτουργα ορισμένων Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, με εκπροσώπους της μη αναγνωρισμένης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας.» https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32113-proetoimazei-tin-anagnorisi-tis-oukranikis-ekklisias-o-arxiepiskopos

Το γκρέμισμα τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος και τῶν Ιερῶν Κανόνων επιδιώκουν ακόμη μερικοί Ιεράρχες που για δικούς τους λόγους δεν θέλουν να τηρεῖται ο Καταστατικός Χάρτης τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος, που ορίζει ότι για τοσο σοβαρά θέματα (όπως το Ουκρανικό ζήτημα) που άπτονται στη διατήρηση τῆς κοινωνίας μετά τῶν λοιπῶν ορθοδόξων εκκλησιῶν, μόνο η Ιεραρχία μπορεί να αποφανθεί και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ο Πρόεδρός Της μόνος. Αναφέρομεν σχετικά αποσπάσματα δημοσιευμάτων:

«Ωστόσο από μία διερεύνηση- σφιγμομέτρηαη που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος σε Μητροπολίτες κατάλαβε ότι υπάρχει απροθυμία στους Ιεράρχες να ασχοληθούν και να συζητήσουν το θέμα αυτό, δεδομένου όπως λένε ισχύει η εξουσιοδότηση της ΔΙΣ […] και ακόμη ότι το θέμα της μνημόνευσης του νέου Ουκρανίας από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο είναι δικό του αποκλειστικό δικαίωμα και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην Ιεραρχία.
Ως εκ τούτου φρονούν οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι κακώς θα έλθει- αν έλθει έστω και εκτάκτως το Ουκρανικό στην Ιεραρχία -και ο Αρχιεπίσκοπος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει το τί θα πράξει.»
 
https://www.exapsalmos.gr/2019/10/05/synerchetai-tin-triti-i-ierarchia-se-taktiki-synedriasi-aprothymia-na-syzitithei-to-oykraniko/

«η τελική απόφαση ανήκει στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο […] Τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο επί του ζητήματος έχει ο Μακαριώτατος, λένε, πηγές της εκκλησίας της Ελλάδος: «Αν υπάρξει διχογνωμία μεταξύ των κληρικών και σφοδρές αντιδράσεις, τότε είναι στη διακριτική ευχέρεια του Αρχιεπισκόπου να αποφασίσει αν θα θέσει το ζήτημα σε ψηφοφορία. Δεν είναι όμως υποχ ρεωμένος να το θέσει».  https://sputniknews.gr/ellada/201910054771942-wra-apofasewn-gia-to-oukraniko-autokefalo-apo-thn-ekklhsia-ths-ellados/

Και άλλη μια ξεκάθαρη αποδοχή τοῦ αιρετικοῦ παπικοῦ πρωτείου – τοῦ προδρόμου τοῦ Αντιχρίστου – που θέλουν μερικοί να εισαγάγουν στην Εκκλησία τῆς Ελλάδος:

– «ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος φέρνει το θέμα στην Ιεραρχία όχι τόσο γιατί πρέπει, όσο γιατί θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό εξαντλεί όλα τα όρια και δίνει σε όλους το δικαίωμα να εκφράσουν άποψη και να καταθέσουν τη θέση τους, πριν πάρει την οριστική του απόφαση ως Πρώτος της Εκκλησίας μας, δια της οποίας θα δεσμεύει επισήμως πλέον την Εκκλησία της Ελλάδος επ´αυτού του θέματος.
Οι ακραίοι κατά πληροφορίες μας ετοιμάζονται να εκφράσουν τις θέσεις τους και να πάρουν την πλειοψηφία των Ιεραρχών με το μέρος τους. Ξεχνούν όμως ότι η απόφαση από τον Αρχιεπίσκοπο είναι ήδη Ειλημμένη και αυτό που θα γίνει το Σάββατο θα είναι η ενημέρωσή τους από πρώτο χέρι!»
https://www.exapsalmos.gr/2019/10/07/ektakti-ierarchia-to-savvato-gia-to-oykraniko-zitima-i-eisigisi-toy-archiepiskopoy-athinon/

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Παραθέτουμε τέλος αποσπάσματα από τον Καταστατικό Χάρτη που ορίζουν το πῶς πρέπει να κινεῖται η Ιεραρχία στην συζήτηση για το Ουκρανικό θέμα που δημιούργησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β Περ τς ερς Συνόδου τς εραρχίας

Ἄρθρον 4.

Ἡ Ι.Σ.Ι. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποφαίνεται ἐπὶ παντὸς ζητήματος ἀφορῶντος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Εἰδικώτερον αὕτη:

α) Μεριμν δι τν τήρησιν τν Δογμάτων τς ρθοδόξου Πίστεως, τν ερν Κανόνων κα τν ερν Παραδόσεων, δι τν νότητα τς Πίστεως, ς κα δι τν κκλησιαστικν κοινωνίαν μετ το Οκουμενικο Πατριαρχείου κα τν λοιπν ρθοδόξων Πατριαρχείων κα Ατοκεφάλων κκλησιν…

Ἄρθρον 6.

3. … Α ποφάσεις τς Ι.Σ.Ι. λαμβάνονται κατ πλειοψηφίαν τν παρόντων νικώσης ν σοψηφί, π φανερς ψηφοφορίας, τς ψήφου το Προέδρου Ατς.

π ζητημάτων μως θεμελιώδους κατ τν κρίσιν τς ερς Συνόδου τς εραρχίας σημασίας κα σπουδαιότητος δι τν κκλησίαν, ὡς τῆς ἐπιβολῆς ποινῆς ἀφορισμοῦ καὶ τῆς ἀσκήσεως κατ᾿ ἐκκλησιαστικὴν οἰκονομίαν συγκαταβάσεως καὶ ἐπιεικείας τῆς Ἐκκλησίας, α ποφάσεις λαμβάνονται δι πλειοψηφίας τν 2/3 τουλάχιστον το λου ριθμο τν μελν τς εραρχίας. http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/history/katastatikos_xarths_ekklhsia_ths_ellados.htm

Βλέπουμε λοιπόν ότι η μόνη αρμόδια να αποφανθεῖ για το Ουκρανικό είναι η Ιεραρχία τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος και όχι ο Αρχιεπίσκοπος! Αυτή καλεῖται να αποφασίζει με βάση τους Ιερούς Κανόνες τῆς Εκκλησίας μας φυλάσσοντας παράλληλα την κοινωνία μετά τῶν άλλων τοπικῶν ορθοδόξων Εκκλησιῶν. Ως γνωστόν η Ρωσία θα διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με όποια τοπική εκκλησία αναγνωρίζει τις αντικανονικές ενέργειες τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριάρχου στην Ουκρανία. Η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η Ιεραρχία να αποφασίζει βάσει τοῦ 9ου Κανόνος τῆς Δ’ Οικουμενικής Συνόδου και να επισημάνει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι ώφειλε – εφ’ όσον θεωρεῖ ότι υπάρχει θέμα – να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο για το θέμα τῆς Ουκρανίας και να έχει την συναίνεσή Της προτού προβεῖ σε οποιαδήποτε ενέργεια στο έδαφός της, καθώς και ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει τις ενέργειές του.

Η υποσημείωση (1) τοῦ Αγίου Νικοδήμου στον εν λόγω Κανόνα δεν αφήνει καμμία αμφιβολία:

 «Ήδη δε επειδή η Σύνοδος και ο Έξαρχος τς διοικήσεως δεν ενεργε, ο Κωνσταντινουπόλεως εστι Κριτής πρώτος και μόνος και έσχατος τν υποκειμένων αυτ Μητροπολιτν, ού μήν δε και τν υποκειμένων τος λοιπος Πατριάρχαις. Μόνη γαρ η Οικουμενική Σύνοδος είναι ο έσχατος και κοινότατος Κριτής πάντων τν Πατριαρχν, ως είπομεν, και άλλος ουδείς.» (Πηδάλιον εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου σελ. 193)

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Θεολόγος

Οκτώβριος 4, 2019

Δυτικοί Σταυροφόροι εναντίον της Ορθόδοξης Ρωσίας με συμμάχους «Ορθοδόξους»


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ROMFEA.GR

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


Δὲν ἡσύχασε ὁ Διάβολος οὔτε θὰ ἡσυχάσει ἀπὸ τὸ νὰ διώκει καὶ νὰ πολεμεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πρώτης χιλιετίας ξεσήκωσε τοὺς Ἑβραίους κατ᾽ ἀρχὴν καὶ κατόπιν τοὺς εἰδωλολάτρες, ποὺ προκάλεσαν φοβεροὺς διωγμοὺς καὶ μαρτύρια ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, δὲν κατόρθωσαν ὅμως νὰ τὴν ἐκθεμελιώσουν, ὅπως ἐπεδίωκαν, γιατί ἀκρογωνιαῖος λίθος καὶ θεμέλιό της εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.

Μετὰ τὸν θρίαμβο ποὺ τῆς ἐξασφάλισε, θεόθεν παρακινηθείς, ὁ ἰσαπόστολος αὐτοκράτωρ Μ. Κωνσταντῖνος ἀντιμετώπισε χειρότερους ἐχθρούς, ἐσωτερικοὺς τώρα, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, τὶς πάμπολλες αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, τὰ ὁποῖα ἀπέκοψε μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες ὡς σεσηπότα τμήματα καὶ διεφύλαξε τὴν ὑγεία καὶ τὴν πνευματική της δύναμη καὶ ἰκμάδα.

Ἡ μεγάλη ἀπειλὴ τοῦ ἀντιχρίστου Ἰσλὰμ ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα ἀφήρεσε ζωτικὸ χῶρο τῆς κοσμοεξάκουστης χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας σὲ ἐπαρχίες τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς καὶ προσέθεσε νέους μάρτυρες στὸ Ἁγιολόγιό της, ὡς ἀντιστάθμισμα ὅμως αὐτῆς τῆς ἐδαφικῆς ἀπωλείας προνόησε ὁ Θεὸς τὴν ἐξάπλωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὸν Βορρᾶ, στοὺς σλαβικοὺς λαούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη καὶ Ἁγία Ρωσία ἐδόξασε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ δοξάσθηκε ἀπὸ αὐτήν.

Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόσχιση τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰῶνος, τὸ 1054, καὶ τὴν προσπάθεια τῶν Δυτικῶν νὰ καταστρέψουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὶς σταυροφορίες καὶ τὴν Οὐνία, ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ἀποκτήσει ἕναν ὁμόδοξο δυνατὸ σύμμαχο, τοὺς Ρώσους, εἰς τοὺς ὁποίους μετέδωσε βέβαια τὴν Ὀρθοδοξία, ἀπολαμβάνοντας ὅμως ἐπὶ αἰῶνες ἀφοσίωση, ὑποστήριξη, παρηγορία καὶ ἀπέναντι τῶν Φράγκων τοῦ πάπα, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τοῦ νέου ἰσχυροῦ Ἰσλὰμ τῶν Ὀθωμανῶν στοὺς ὁποίους ὑπετάγη κατὰ τὴν τραγικὴ ἅλωση τοῦ 1453.

Κανένας δὲν θὰ περίμενε ὅτι στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας, καὶ ἀφοῦ παρὰ τὶς προσπάθειές της ἡ Δύση καθ᾽ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς δεύτερης χιλιετίας δὲν μπόρεσε νὰ διασπάσει καὶ νὰ διαιρέσει τοὺς Ὀρθοδόξους, κατορθώνει τώρα στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας νὰ προκαλέσει ἀντιπαλότητα καὶ σύγκρουση, μεταξὺ τῶν δύο ἰσχυρῶν τους κέντρων, τὴν ἱστορικὴ Κωνσταντινούπολη, ἐξασθενημένη τώρα πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικά, καὶ τὴν ἰσχυρὴ κοσμοκράτειρα Μόσχα, τὴν ὁποία οἱ Δυτικοὶ ὑπολογίζουν, φθονοῦν, πολεμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ταπεινώσουν.

Δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ καταφέρουν με τὴν ὑπὸ ἀμερικανικὴ προστασία καὶ στέγη φιλοπαπικὴ καὶ φιλοπροτεσταντικὴ ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016.

Τὸ ἐπιχειροῦν τώρα μὲ μεγαλύτερο θράσος ὡς νέα σταυροφορία ἐναντίον τῆς Ρωσίας, μὲ ἀφορμὴ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα καὶ σταυροφόρους τοὺς Οὐνίτες καὶ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, στοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, συμμαχώντας μὲ τοὺς νέους σταυροφόρους τοῦ πάπα, ὁ ὁποῖος προσποιεῖται τὸν οὐδέτερο, προσέδωσε κῦρος καὶ ἰσχὺ μὲ τὴν ἀντικανονικὴ καὶ ἀντισυνοδικὴ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας, ἀγνοώντας τὴν κανονικὴ καὶ νόμιμη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰσχυρὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ἐκκλησιαστικὰ ἀνήκει ἡ Οὐκρανία.

Γιὰ πολλοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο νὰ συστρατευθοῦμε μὲ τοὺς νέους Φράγκους σταυροφόρους τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς Ἀμερικῆς.

Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅπως ἀντιδράσαμε, ὄχι μόνο μὲ λόγια «πτεροέντα», ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα, μὲ τὴν εὐλογημένη ἀποτείχιση, ἐναντίον τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ἀντιδροῦμε καὶ τώρα μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα ἐναντίον τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας ποὺ παρεχώρησε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἐνισχύοντας τὴν ἄσκηση βιαιοτήτων ἐναντίον τῶν ἐκεῖ Ὀρθοδόξων καὶ διακινδυνεύοντας πανορθόδοξο σχίσμα.

Τρίβουν τὰ χέρια τους, χαίρουν καὶ ἀγάλλονται οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, γιὰ τὴν διαφαινόμενη ὁριστικὴ ρήξη Κωνσταντινούπολης καὶ Μόσχας.

Ἡ «Θεοδρομία» τὸ ἐπιστημονικὸ θεολογικὸ περιοδικὸ τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» ἔκλεισε τὴν εἰκοσαετία τῆς ἔκδοσής του (1999-2018) δημοσιεύοντας τὰ «Πρακτικά» τῆς ἐπιτυχημένης Ἡμερίδας μὲ τίτλο: «Ὀρθοδοξία καὶ Κολυμπάρι. Δύο χρόνια μετά», ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Θεσσαλονίκη στὶς 16 Ἰουνίου τοῦ 2018.

Ἀρχίζουμε σὺν Θεῷ τὴν νέα περίοδο μὲ τὴν δημοσίευση ἐντὸς τοῦ Ὀκτωβρίου, τῶν «Πρακτικῶν» τῆς ἐπίσης πολὺ ἐπιτυχημένης Ἡμερίδος μὲ τίτλο «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου».

Στὸ πρῶτο μέρος τοῦ διπλοῦ τεύχους παρατίθενται οἱ ἐνδιαφέρουσες ὀκτώ εἰσηγήσεις καὶ τὰ «Πορίσματα» τῆς Ἡμερίδας, ἐνῶ στὸ δεύτερο ἐπιλέξαμε καὶ δημοσιεύουμε σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα κείμενα, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.

Μὲ πολλὴ χαρὰ παραδίδουμε καὶ αὐτὸ τὸ ἐμβληματικὸ διπλὸ τεῦχος στοὺς συνδρομητὲς καὶ ἀναγνῶστες τῆς «Θεοδρομίας», ἐλπίζοντες καὶ εὐχόμενοι νὰ μὴν εὐοδωθοῦν τὰ σχέδια τῶν νέων σταυροφόρων καὶ τῶν συμμάχων τους ἐναντίον τῆς φίλης Ὀρθοδοξίας.

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/32039-dutikoi-stauroforoi-enantion-tis-orthodojis-rosias-me-summaxous-orthodojous

Σεπτέμβριος 20, 2019

πρ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΣΧΙΣΜΑ ΤΗΝ ΑΓΙΩΤΑΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ!

 

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ!

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ!

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

_________Καί ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας και ολοψύχως συγχαίρουμε τον Ελλογιμώτατο Καθηγητή της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.κ Δημήτριο Τσελεγγίδη για την ηρωϊκή ενέργειά του, ήτοι για την από 09.09.2019 αναφορά του προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος μέ θέμα: «..την θεσμική νομιμοποίηση της Σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας», την οποία και κοινοποιεί προς όλα τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

_________Χωρίς περιστροφές προσυπογράφουμε την Διακήρυξη του Ελλογιμωτάτου κ. Καθηγητού και δηλώνουμε χωρίς περιστροφές: Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ με μαθηματική ακρίβεια ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΣΧΙΣΜΑ ΤΗΝ ΑΓΙΩΤΑΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ! Έπειτα από τις αιρετικές Αποφάσεις της Συνόδου του Κολυμπαρίου, η παραχώρησις του «Αυτοκεφάλου» στην σχισματική Εκκλησία της Ουκρανίας θα αποτελέση την ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ στο ιερό Σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας! 

_____Αναδημοσιεύουμε, λοιπόν, την Αναφορά του κ. Τσελεγγίδη και ευχόμεθα, όπως τα Μέλη της σεπτής  Ιεραρχίας απορρίψουν την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου της Ουκρανίας, για την οποία τόσο πολύ μας πιέζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης. «Κύριε, σώσον τήν Ορθοδοξίαν»!

Αίγιον 17 Σεπτεμβρίου 2019

+ ο πρ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

******************

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ

Ακολουθεί η επιστολή του κ. Δημήτριου Τσελεγγίδη, τ. Καθηγητής Δογματικής Θεολογίας του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Πρός
τήν Ἱερά Σύνοδο
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἰ. Γενναδίου 14
115 21 Ἀθήνα

Κοινοποίηση:

Σέ ὅλα τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΘΕΜΑ: Σχετικά μέ τήν θεσμική νομιμοποίηση τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας


Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ὡς ἐλάχιστο μέλος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ὡς καθηγητής τῆς Δογματικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, θά ἤθελα –μέ αἴσθηση εὐθύνης– νά θέσω καί ἐγώ ταπεινῶς ὑπόψη Σας τίς Ἐκκλησιολογικές –Δογματικές διαστάσεις, ἀλλά καί τίς σωτηριολογικές προεκτάσεις τῆς ἀπροϋπόθετης ἀποδοχῆς σέ ἐκκλησιαστική – μυστηριακή κοινωνία τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, στήν περίπτωση βέβαια μιᾶς ἐνδεχόμενης Συνοδικῆς ἀπόφασής Σας γιά τήν ἀναγνώριση τοῦ «Αὐτοκεφάλου» της.

Τό πρῶτο καί μεῖζον θέμα εἶναι, στήν προκειμένη περίπτωση, τό Ἐκκλησιολογικό θέμα, πού ἀφορᾶ τήν ταυτότητα τοῦ ἐν λόγῳ «ἐκκλησιαστικοῦ μορφώματος».

Πρῶτα, δηλαδή, θά πρέπει νά ἐξεταστεῖ, ἄν τό «μόρφωμα» αὐτό πληροῖ τίς προϋποθέσεις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητας. Ἄν, ἀντίθετα, ἀναγνωριστεῖ τό «Αὐτοκέφαλό» του, τότε αὐτομάτως ἀναγνωρίζεται καί ἡ ἐκκλησιαστική «νομιμότητα» τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας.

Ὡς γνωστόν, γιά τήν Σχισματική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἔχει προηγηθεῖ Πανορθόδοξη καταδίκη μέ καθαιρέσεις καί ἀφορισμούς. Αὐτή ἡ Πανορθόδοξη καταδίκη δέν ἔχει ἀνακληθεῖ.

Τελευταῖα, μέ Τόμο Αὐτοκεφαλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (11-1-2019), ἔγινε μιά ἁγιοπνευματικοῦ καί ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτῆρα θεσμική ὑπέρβαση, πού δημιουργεῖ εὔλογα ἐρωτήματα γιά τήν ἐκκλησιαστική νομιμότητά της.

Καί τοῦτο, ἐπειδή δέν τηρήθηκαν -ἀπ’ ὅσο τουλάχιστον γνωρίζουμε- θεμελιώδεις Ἁγιοπατερικές καί Ἁγιοπνευματικές προϋποθέσεις, πρᾶγμα πού δημιουργεῖ εὔλογες ἐνστάσεις γιά τήν Κανονικότητα τῶν ὅρων-πρϋποθέσεων τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως, ἐφόσον ἀποδεδειγμένως δέν ἐκφράστηκε δημόσια μετάνοια καί ἀποκήρυξη τοῦ Σχίσματος.

Μέ ὅσα λέμε στήν προκειμένη περίπτωση, δέν σημαίνει ὅτι ἀμφισβητοῦμε τήν θεσμική ἁρμοδιότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά παραχωρεῖ Αὐτοκεφαλία, μέ τήν συναίνεση βέβαια τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐκφραζομένης συνοδικά. Ἐδῶ, τίθεται μόνον τό θέμα τῶν ἔγκυρων προϋποθέσεων γιά τήν ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Τόμου.

Κατά τήν Βιβλική μαρτυρία (Μθ. 4, 17, Α ́ Κορ. 5, 1-5 καί Β ́ Κορ. 2, 6-8 ), ἀλλά καί κατά τήν Ἁγιοπατερική καί Ἁγιοπνευματική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἔνταξη ἤ ἡ ἐπανένταξη στό ἕνα καί ἀδιαίρετο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας προϋποθέτει ὁπωσδήποτε τήν βαθιά βίωση καί τήν εἰλικρινῆ ἔκφραση μετανοίας ἐκ μέρους τοῦ ὑπό ἔνταξη ἤ ἐπανένταξη μέλους ἤ τῆς εὐρύτερης Κοινότητας.

Ἡ προϋπόθεση ἐκφράσεως τῆς μετανοίας δέν ὑπερβαίνεται οὔτε ἀκυρώνεται ἀπό κανένα θεσμικό πρόσωπο ἤ θεσμικό ἐκκλησιαστικό φορέα. Δέν ὑπάρχει καμία Οἰκονομία τῆς Ἐκκλησίας, πού νά μπορεῖ νά ὑποκαταστήσει ἤ νά ἀκυρώσει τήν μετάνοια.

Ἡ μετάνοια καθεαυτήν συνιστᾶ τήν θεμελιώδη προϋπόθεση καί τό πνευματικό «κλειδί» δεκτικότητας καί οἰκειώσεως τῆς Οἰκονομίας τῆς σωτηρίας, ἀλλά καί τό «κλειδί» γιά τήν ἐνεργοποίηση ἤ τήν ἐπανενεργοποίησή της, σύμφωνα μέ τήν Βιβλική μαρτυρία: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Μθ. 4, 17).

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο, καί τό Μελιτιανό Σχίσμα ἀποκαταστάθηκε στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ὅταν προηγήθηκε ὄχι μόνον ἡ ἔκφραση μετανοίας, ἀλλά καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Σχίσματος ἀπό τούς ἴδιους τούς Σχισματικούς.

Καί ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, «ἀναθεματίζοντες τό ἴδιον Σχίσμα, ὥς φασι, δεδεγμένοι εἰσί τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ» (Ἐπιστολή Μ ́, Ναυκρατίῳ τέκνῳ, PG 99, 1053C). Τότε μόνον ἀκολούθησε ἡ Πανορθόδοξη Συνοδική ἀποκατάστασή τους, στήν Α ́ Οἰκουμε- νική Σύνοδο.

Στήν περίπτωση τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὅπως φαίνεται, δέν ζητήθηκε καί δέν ἐκφράστηκε καμία μετάνοια. Ἐδῶ, στήν πράξη, ἀκυρώθηκε ἡ μετάνοια, πού εἶναι ρητή ἐντολή τοῦ Κυρίου καί διαχρονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτό καί δέν μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά Ἐκκλησιαστική Οἰκονομία. Στήν πραγματικότητα, πρόκειται γιά κατάφωρη ἐκκλησιαστική παρανομία, πού καθιστᾶ ἀδύνατη τήν σωτηρία, ὄχι μόνο τῶν Σχισματικῶν, ἀλλά καί αὐτῶν πού κοινωνοῦν μυστηριακῶς μαζί τους, ἀφοῦ καί αὐτοί καθίστανται ἀκοινώνητοι (βλ. Β ́ Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, πού ἐπικυρώθηκε ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους Δ’, ΣΤ’ καί Ζ’).

Ἀπό τά παραπάνω, γίνεται σαφές, ὅτι τό ἐν λόγῳ θέμα εἶναι οὐσιαστικά Ἐκκλησιολογικό-Δογματικό, μέ ἀναπόφευκτες σωτηριολογικές προεκτάσεις, ὅπως πολύ ὀρθά ἐπισημάνθηκε ἤδη στήν Ἐπιστολή τῶν Ἁγιορειτῶν Γερόντων πρός τήν Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους (Μάρτιος 2019).

Γι’ αὐτό καί εἶναι πρωτίστως ἀναγκαῖο, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας νά ἀποφασίσει γιά τήν ταυτότητα τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί νά ζητήσει τήν ἐφαρμογή τῶν διαχρονικῶν ἐκκλησιαστικῶν ὅρων ἐπανεντάξεώς της, πού εἶναι ἡ μετάνοια καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Σχίσματος.

Ἡ πνευματική αὐτή εὐθύνη ἐμπίπτει πλήρως στήν ἁρμοδιότητα τῆς Ἱεραρχίας, προκειμένου νά ἀναγνωρίσει τό ἐν λόγω «Αὐτοκέφαλο», τό ὁποῖο ἔχει βεβαίως καί ἄλλες παραμέτρους Κανονικότητας, ἐνόσω δέν λαμβάνει ὑπόψη τήν ὕπαρξη τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας στήν ἴδια χώρα, ὑπό τόν Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο, ἀπό τήν ὁποία Κανονική Ἐκκλησία ἀποσχίστηκε.

Τό «Αὐτοκέφαλο» δηλαδή, στήν προκειμένη περίπτωση, ἔχει χορηγηθεῖ σέ ἀμετανοήτους σχισματικούς.

Καί αὐτό, τό πρωτοφανές καί ἀδιανόητο λογικῶς, ἱεροκανονικῶς καί ἁγιοπνευματικῶς, ζητᾶται νά γίνει τώρα καί μέ τήν Συνοδική συγκατάθεση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ τήν «λογική» ἐκδόσεως τοῦ Τόμου «Αὐτοκεφαλίας» στήν Σχισματική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, κινδυνεύουμε μελλοντικῶς νά ὁδηγηθοῦμε -ἐνδεχομένως- καί στήν διαμυστηριακή ἀποδοχή τοῦ Παπισμοῦ καί ἄλλων αἱρετικῶν, χωρίς τίς θεμελιώδεις προϋποθέσεις τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως τῶν δογματικῶν πλανῶν τους, πρᾶγμα πού ἐπιχειρεῖ σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός, ὄχι μόνο στήν θεωρία, ἀλλά ἤδη καί στήν πράξη.

Διερωτώμεθα, λοιπόν, εὔλογα, μήπως οἱ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας ἁγιοπνευματικοί θεσμοί ἄρχισαν νά «λειτουργοῦν» ἐρήμην τῆς ἁγιοπνευματικῆς ὑποδομῆς τους.

Διερωτώμεθα, μήπως τίς τελευταῖες δεκαετίες εἰσάγεται «νέο ἦθος», μέ τήν κρυφή ἐπιδίωξη νά γίνει ἔθος– συνήθεια καί στήν συνέχεια ἐθιμικό Δίκαιο, πού θά ὑποκαταστήσει τήν Ἱεροκανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ἱστορικά, γνωρίζουμε ὅτι, ὅταν παγιώθηκε μιά τέτοια νοοτροπία στή Δύση, ἡ Δυτική Ἐκκλησία ὁδηγήθηκε στόν Παπισμό -μέ ὅλες τίς δογματικές ἀποκλίσεις του– καί κατέληξε στήν ἀποκοπή της ἀπό τήν Μία καί μόνη Ἐκκλησία.

Συνοψίζοντας, σημειώνουμε, ὅτι ἡ ὅποια ἐνδεχόμενη ἀπόφαση γιά τήν «Αὐτοκεφαλία» τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπροϋπόθετη.

Ἐπειδή τότε -ἔμμεσα πλήν σαφῶς- θά σημάνει στήν πράξη μιά παράνομη, ἐκκλησιαστικῶς, θεσμική «νομιμοποίηση» τοῦ ὑφισταμένου Σχίσματος, πρᾶγμα πού δέν ἔχει ἱστορικό προηγούμενο στήν Ἐκκλησιαστική Ἁγιοπατερική Παράδοση.

Καί τό σημαντικότερο εἶναι, ὅτι ἡ ἐνδεχόμενη -ἀπροϋπόθετη ἁγιοπνευματικῶς- ἀναγνώριση πλήττει καίρια τήν ἑνότητα τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τίποτε δέν ὑπάρχει πολυτιμότερο.

Ὁ κίνδυνος εἶναι ὁρατός, νά δημιουργηθοῦν δηλαδή Σχίσματα στό πλαίσιο τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ἐξαιτίας τῆς ἐνδεχόμενης συμφωνίας Σας γιά τήν ἀναγνώριση τοῦ «Αὐτοκεφάλου» τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, πρᾶγμα πού ἐγκαρδίως ἀπευχόμεθα.

Τέλος, ἡ πνευματική λύση τοῦ ὑπάρχοντος ἐκκλησιολογικοῦ προβλήματος εἶναι ἡ μετάνοια. Καί δυστυχῶς αὐτή, πρός τό παρόν, λείπει.

Ὅμως, ὑπάρχει ρεαλιστική ἐλπίδα. Ὅσοι ἀγαποῦμε ἐν Χριστῷ τήν Ἐκκλησία, ἄς πάρουμε οἱ ἴδιοι μας τό καθάρσιο καί θεουργό φάρμακο τῆς μετανοίας καί τότε ὁ Χριστός θά δώσει στόν ἀσθενῆ τήν θεραπεία, σύμφωνα μέ τήν Ἁγιοπατερική μαρτυρία [Βλ. Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «…ὅ καί θαυμάσαι τις ἄν τῆς τοῦ Θεοῦ χρηστότητος, εἰ νόσον μέν οὐδείς ἄν φύγοι τό φάρμακον ἄλλου πίνοντος, εὐθύνης δέ λύοιτ’ ἄν ἀλγούντων ἑτέρων», Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, Λόγος Ζ ́, PG 150, 700C. (Ἐδῶ θά μποροῦσε νά θαυμάσει κανείς τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό ἀρρώστια, ἄν ἄλλος πιεῖ τό φάρμακο. Ἀπό τίς συνέπειες ὅμως τῆς ἁμαρτίας, μπορεῖ κάποιος νά ἀπαλλαγή, ὅταν ἄλλοι πονοῦν γι’ αὐτόν)].

Μέ βαθύτατο σεβασμό

Δημήτριος Τσελεγγίδης τ. Καθηγητής Α.Π.Θ.

Πηγή:  https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/31424-epistoli-kathigiti-tseleggidi-pros-tous-mitropolites-gia-to-oukraniko


Ο Αλεξανδρείας δεν αναγνωρίζει την «Νέα Εκκλησία της Ουκρανίας», ούτε μνημονεύει τον «προκαθήμενό» της

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας δεν αναγνωρίζει την «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας», ούτε μνημονεύει τον «προκαθήμενό» της Επιφάνιο

Πρωτοπρεσβύτερος Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα  1 . 3 . 2019

  1. ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ στον Ι. Ν. ΑΓ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ της ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΙΝΣΑΣΑΣ του ΚΟΓΚΟ.

ΠΕΜΠΤΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019

https://www.youtube.com/watch?v=3GDRFdpiCYI

  1. ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ κατά την ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ του ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΝΑΓΚΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΝΑΓΚΑΣ του ΚΟΓΚΟ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019

https://www.youtube.com/watch?v=oDfLh6zMdFQ

https://www.katanixis.gr/2019/03/blog-post_71.html

*****************

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΕΡΒΙΑΣ:

«ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ»

Αιμίλιος Πολυγένης

Επιστολή με την οποία δηλώνει ότι δεν προτίθεται να αναγνωρίσει την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας απέστειλε προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας.

Την επιστολή υπογράφει ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας, και αποτελεί συνέχεια της αλληλογραφίας με θέμα τις ενέργειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουκρανία.

Στην επιστολή τονίζεται ότι οι ενέργειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνιστούν εκκλησιαστική εισπήδηση σε χώρο του Πατριαρχείου Μόσχας και δηλώνουν ότι δε μπορούν να αναγνωρίσουν την αυτοκέφαλη Εκκλησία καθώς ηγούνται «σχισματικές παραφυάδες».

Αναγνωρίζουν οι Σέρβοι, αναφέρει η επιστολή, την Εκκλησία της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

Διευκρινίζουν μάλιστα πως δεν προτίθενται να αναγνωρίσουν κανέναν κληρικό της νέας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας διότι «στερούνται αποστολικής διαδοχής και ιεροσύνης» και ούτε αναγνωρίζουν ως αρχιερέα τον κ. Επιφάνιο.

 

Πηγή:www.romfea.gr

*****************

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου συνῆλθε σήμερα Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019, σὲ ἔκτακτη συνεδρία, ὑπὸ τὴν προεδρία τῆς Α.Μ. τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου καὶ ἐργάστηκε ὡς ἑξῆς:

1) Ἐνημερώθηκε ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τοῦ ΚΕΤ/ΕΤΕΚ κ. Ἰωάννη Χαριλάου γιὰ θέματα τοῦ Κεντρικοῦ Φορέα Μισθοδοσίας τοῦ Ἐφημεριακοῦ Κλήρου.

2)Συζήτησε θέματα ἀφορῶντα εἰς τὴν συντήρηση ναῶν ποὺ βρίσκονται ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη τοῦ Τμήματος Ἀρχαιοτήτων καὶ ἔλαβε σχετικὲς ἀποφάσεις.

3) Ἐνημερώθηκε γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ ΓΕΣΥ καὶ τὶς εἰσφορὲς τῶν κληρικῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου, τῶν Ἱερῶν Μητροπόλων καὶ τῶν Ἱερῶν Μονῶν.

4) Ἐμελέτησε ἐπιστολὴ-διαμαρτυρία τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς καὶ τῶν Μοναχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου γιὰ τὴν κατασκευὴ μονάδος παρασκευῆς ἀσφάλτου πλησίον τῆς Μονῆς.

Συμμεριζόμενη τὶς εὔλογες ἀνησυχίες τῆς Μονῆς καὶ τῶν κοινοτήτων, γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις στὸ περιβάλλον καὶ στὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων, καλεῖ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, τὴν Κυβέρνηση καὶ τὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων ὅπως ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, ἀναλάβουν τὶς εὐθύνες τους καὶ ἐγκρίνουν τὴ δημιουργία τῆς μονάδος παρασκευῆς ἀσφάλτου σὲ ἄλλην, ἀκατοίκητη περιοχή.

Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Κύπρου,
28 Φεβρουαρίου 2019.

Πηγή:www.romfea.gr

**********************

Λεμεσού Αθανάσιος: »Δεν αναπαύτηκα με την απόφαση της Συνόδου και δεν υπέγραψα»

Για το εκκλησιαστικό θέμα της Ουκρανίας και την ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου που εκδόθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2019 μίλησε ο Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως.

Ο Πανιερώτατος απαντώντας σε σχετική ερώτηση ακροατή μεταξύ άλλων άνεφερε ότι το θέμα της Ουκρανίας είναι ένα μεγάλο θέμα στο χώρο των Ορθοδόξων πιστών και πρέπει να γίνει εκείνο που φαίνεται να προτείνουν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες (συμπεριλαμβανομένης και της Εκκλησίας της Κύπρου), να γίνει δηλαδή μια Πανορθόδοξη Σύνοδος των Ορθοδόξων Εκκλησιών και οι Προκαθήμενοι να ακούσουν, να κρίνουν και να αποφασίσουν πως πρέπει να εξέλθουμε από την κρίση αυτή.

Όσον αφορά στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Εκκλησία της Κύπρου σχετικά με το θέμα της Ουκρανίας, ο Μητροπολίτης Λεμεσού επισήμανε πως διαφώνησε στην Ιερά Σύνοδο με την ανακοίνωση αυτή, γεγονός που καταγράφτηκε στα πρακτικά της Ιεράς Συνόδου, δεν την υπέγραψε και ως εκ τούτου δεν μπορεί να την υπερασπιστεί. Παρόλα αυτά την σέβεται και την αποδέχεται ως απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.

Τέλος ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος προέτρεψε να προσευχόμαστε για να βοηθήσει ο καλός Θεός να ξεπεραστεί η κρίση αυτή, γιατί στην Ουκρανία ο λαός του Θεού ταλαιπωρείται και βασανίζεται ,αφού είναι ένας βασανισμένος λαός και πρέπει η εκκλησία να του προσφέρει ειρήνη και γαλήνη.

Κατέληξε λέγοντας ότι δεν είναι θέμα πίστεως, ευτυχώς, αλλά κανονικής τάξεως και αυτό ευκολότερα μπορεί να λυθεί με προσευχή και αγάπη για την Εκκλησία μας.

Πηγή:www.romfea.gr

Πηγή: http://mkka.blogspot.com/2019/09/blog-post_19.html

Σεπτέμβριος 16, 2019

Πορνεία, παιδοφιλία και στο βάθος Αυτοκεφαλία!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Πορνεία, παιδοφιλία και στο βάθος Αυτοκεφαλία!

ΕΚΚΛΗΣΙΑ 13.09.2019 21:25
Τελευταία Ενημέρωση 13.09.2019 21:30

Μαρίνα Ζιώζιου

Αλλοι θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε «εμφύλιο πόλεμο» και μιλούν για σχίσμα στους κόλπους της Ορθοδοξίας, εν αντιθέσει με άλλους που ζητούν κατεπειγόντως να γίνει σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου προκειμένου να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. Η τρικυμία σε όλο της το μεγαλείο…

Το ζήτημα της αναγνώρισης της νέας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας -δεν χωράει καμία αμφιβολία- έχει μονοπωλήσει τους τελευταίους μήνες την ειδησεογραφία. Οσο πλησιάζουμε στην τακτική συνεδρίαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο, τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα εκεί.Εκτός από τις εκλογές σε τρεις Μητροπόλεις, οι ιεράρχες θα ενημερωθούν από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο για την πρόσφατη απόφαση της απελθούσης Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η οποία μετά το πόρισμα των αρμόδιων επιτροπών -ήταν θετικές οι εισηγήσεις- αναγνωρίζει το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθεί περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Αυτό που -κατά την άποψή μας- έχει ενδιαφέρον είναι πώς ο Αρχιεπίσκοπος θα θέσει το συγκεκριμένο θέμα στην Ιεραρχία. Αν και τα σενάρια είναι πολλά, καλό θα ήταν να περιμένουμε τη συνεδρίαση.

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως υπάρχουν ιεράρχες που διαφωνούν με την αναγνώριση της νέας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι μέχρι τη συνεδρίαση της Ιεραρχίας ή λίγες ημέρες μετά μπορεί να υπάρξουν εξελίξεις γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Μαθαίνουμε ότι σύντομα θα επισκεφθούν τις ΗΠΑ -όχι για λόγους αναψυχής- ο μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιος, αλλά και ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Αίσθηση επίσης προκάλεσε και η χθεσινή ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος έκανε χρήση αποσπασμάτων του μακαριστού μητροπολίτη Τυρολόης και Σερεντίου Παντελεήμονος για τη «Γεωγραφική δικαιοδοσία κατά το Ορθόδοξον Κανονικόν Δίκαιον – Το φαινόμενον του εθνοφυλετισμού κατά τους προσφάτους χρόνους», στο συνέδριο με θέμα: «Το πρόβλημα του εθνοφυλετισμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία: Από το Βουλγαρικό Σχίσμα μέχρι σήμερα». Η αναφορά δεν είναι τυχαία, αλλά το Φανάρι κρατάει προς το παρόν κλειστά τα χαρτιά του.

Το πώς θα τεθεί το ουκρανικό ζήτημα στην Ιεραρχία έχει μεγάλη σημασία. Με την πάροδο των ημερών και όσο πλησιάζει η ημερομηνία της συνεδρίασης της Ιεραρχίας, οι «γλώσσες» λύνονται… Οι δημόσιες τοποθετήσεις συγκεκριμένων ιεραρχών -με πιο πρόσφατη του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ– δίνουν ένα μικρό στίγμα για τη σοβαρότητα του θέματος.

Ωστόσο προκαλούν έκπληξη, απορία και έντονο προβληματισμό τα γραφόμενα του συγκεκριμένου μητροπολίτη για τους «σχισματικούς και αχειροτόνητους» -όπως τους αποκαλεί- ιερείς που αποκατέστησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι οποίοι σήμερα συγκροτούν την ηγεσία της «Εκκλησίας της Ουκρανίας».

Γράφει ο ιεράρχης: «Την Αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας επεδίωκαν ο δυτικόφιλος τέως πρόεδρος της χώρας Πέτρο Ποροσένκο, το Κοινοβούλιο και οι δύο σχισματικές δομές, η ‘’Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία-Πατριαρχείο Κιέβου’’, που αποσπάστηκε το 1992 από το Ρωσικό Πατριαρχείο, με σκληρές επιθέσεις και αναθέματα κατά του Πατριαρχείου της Μόσχας με επικεφαλής τον καθηρημένο και αναθεματισμένο πρώην μητροπολίτη Κιέβου, μοναχό Φιλάρετο (Ντενισένκο), και η ‘’Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία’’, που δημιουργήθηκε το 1921 από τις σοβιετικές Αρχές με τον ψευδεπίσκοπο Βασίλειο Λιπκίβσκι που χειροτονήθηκε από ‘’ιερείς και λαϊκούς’’ και ένεκεν της συμπράξεώς της με τους ναζί κατακτητές της χώρας κατεδιώχθη και συνέπτυξε δήθεν ‘’εκκλησία των κατακομβών’’ και μετά ταύτα ανεβίωσε το 1980 από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως ‘’Πατριάρχη’’ Μστισλάβ που ζούσε στη Δύση και διοικείτο από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως ‘’μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας’’ Μακάριο Μαλέτιτς, καθηρημένο πρώην ιερέα της Ρωσικής Εκκλησίας, ‘’χειροτονημένο’’ ψευδεπίσκοπο από τον καθηρημένο διάκονό της Βίκτωρα Τσεκάλιν, τραγικό πρόσωπο με πλούσιο ‘’ιστορικό’’, ως ‘’Ορθόδοξος’’ ψευδεπίσκοπος, Ουνίτης, Ευαγγελικός, Πάστορας, κατεγνωσμένος δικαστικώς παιδεραστής, συνταξιοδοτηθείς ως φρενοβλαβής. Ειδικότερα, ο μοναχός Φιλάρετος (Ντενισένκο), κληρικός τυγχάνων του Πατριαρχείου Μόσχας ως μητροπολίτης Κιέβου το 1992, καθηρέθη, όπως προελέχθη, εκ του υψηλού της Αρχιερωσύνης υπουργήματος και μετά ταύτα ανεθεματίσθη για την πρόκλησι σχίσματος αλλά και για ετέρας αντικανονικάς αυτού ενεργείας (πορνεία), ο δε έτερος Μακάριος Μάλετιτς ουδεμία κανονική χειροτονία κέκτηται, ως καταδείξαμε. Εν συνεχεία συνεκροτήθη μία λεγομένη ‘’Ενωτική Σύνοδος’’, που εξέλεξε ως ‘’προκαθήμενο’’ τον ‘’μητροπολίτη’’ Επιφάνιο, ‘’χειροτονία’’ του αναθεματισμένου μοναχού Φιλαρέτου και ακολούθως χορηγήθηκε στην προελθούσα εξ όλων αυτών των ενεργειών νέα δομή το καθεστώς της Αυτοκεφαλίας».

Να σημειώσουμε ότι ο μητροπολίτης Μακάριος (Μαλέτιτς) ήταν Προκαθήμενος της μίας από τις δύο Εκκλησίες (σ.σ. της λεγόμενης «Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας»), οι οποίες εξ ολοκλήρου εντάχθηκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Εύλογα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν οι συγκεκριμένες καταγγελίες είναι τεκμηριωμένες ή ανυπόστατες. Προφανώς λοιπόν ή ο ιεράρχης ψεύδεται ή η κριτική που ασκεί στο Φανάρι για τον μη έλεγχο -αυτό καταλαβαίνει κάποιος- του παρελθόντος των συγκεκριμένων ιεραρχών είναι αληθινή-τεκμηριωμένη. Σε αυτήν την περίπτωση οι καταγγελίες είναι σοβαρές και η πολεμική που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στα δύο «αντιμαχόμενα στρατόπεδα» κορυφώνεται και ξεφεύγει από τα στενά θεολογικά όρια. Υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις σχετικά με τα άτομα αυτά; Και πώς είναι δυνατόν η Κωνσταντινούπολη να μην τα γνώριζε όλα αυτά;

Προκειμένου να μη δημιουργηθεί σύγχυση στο ποίμνιο των απανταχού ορθοδόξων, θα ήταν συνετό κάποιος -επιτέλους!- να τοποθετηθεί επίσημα επί των καταγγελλομένων. Γιατί όσο «σέρνονται» αναπάντητα ερωτήματα, αυτά λειτουργούν διασπαστικά, διχαστικά και αποπροσανατολιστικά.

Αλλοι θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε «εμφύλιο πόλεμο» και μιλούν για σχίσμα στους κόλπους της Ορθοδοξίας, εν αντιθέσει με άλλους που ζητούν κατεπειγόντως να γίνει σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου προκειμένου να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. Η τρικυμία σε όλο της το μεγαλείο…

Πηγή: https://www.ethnos.gr/ekklisia/60807_porneia-paidofilia-kai-sto-bathos-aytokefalia

 

© 2019 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top