ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Δεκέμβριος 13, 2018

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Σεβαστοί Πατέρες και αδελφοί που αγωνίζεστε τον καλό αγώνα για την απαλλαγή Της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας από την αιχμαλωσία της Παναίρεσης των εσχάτων τον Οικουμενισμό, τον φιλοοικουμενισμό και την Πανθρησκεία προσέξτε , διότι στις ημέρες αυτές έρχεται πλέον η ώρα της μεγαλύτερης επέμβασης Του Κυρίου μας στο Εκκλησιαστικό πρόβλημα του φιλοοικουμενισμού, που ταλανίζει δεκαετίες Την Εκκλησια. Γίνεται το Σάββατο στις 15/12/2018 στο Κίεβο η εκλογή προκαθημένου για την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας που θα αναγνωρισθεί εκ μέρους του Φαναρίου.  Το γεγονός αυτό είναι βέβαιο, ότι θα οδηγήσει άμεσα την Ρωσία με τις συμμάχους τοπικές Εκκλησίες που θα την ακολουθήσουν από τη μία πλευρά και το Φανάρι με τις περισσότερες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες που θα το ακολουθήσουν από την άλλη πλευρά, σε αμοιβαία, όχι απλώς Ακοινωνησία, αλλά Σχισματική η μία πλευρά για την άλλη θεώρηση. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Πούτιν με την σύμφωνη γνώμη ειδικού συμβουλίου που παρακολουθεί τα Εκκλησιαστικά γεγονότα στην Ουκρανία, έχει δώσει εντολή στον Πατριάρχη Κύριλλο και την ηγεσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για επίθεση πλήρη στο Φανάρι για τα όσα πράττει στην Ουκρανία και του έχει μάλιστα ήδη υποδείξει του Ρώσου Πατριάρχη να εκμεταλλευτεί μελλοντικά στη διένεξη με το Φανάρι όχι μόνο τα Κανονικά προβλήματα του Ουκρανικού Εκκλησιαστικού ζητήματος, αλλά και τα Δογματικά παραπατήματα του Φαναρίου. Η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας απλά θα υπακούσει στον Πούτιν, καθώς οι Αρχιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας αφενός μεν πιστεύουν, ότι έχουν με το μέρος τους το δίκαιο που απορρέει από τους Κανόνες Της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου δε διότι στην Εκκλησιαστική της πρακτική η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας ακολουθεί την Σεργιανιστική παράδοση, που θέλει η Εκκλησιαστική ηγεσία να υπακούει  στα κελεύσματα της εκάστοτε Κρατικής εξουσίας. Επίσης σε άλλο άρθρο προ ημερών διάβασα στο διαδύκτιο, ότι ο Πάπας της Ρώμης ενώ παριστάνει τον ουδέτερο για την Εκκλησιαστική διαμάχη στην Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Φαναρίου, στην πραγματικότητα υποστηρίζει το Φανάρι και επιδιώκει την Εκκλησιαστική απομόνωση της Ρωσίας, γιατί η Ρωσική Εκκλησία παρά τη διπλωματική στην ουσία συμμετοχή της στα Οικουμενιστικά δρώμενα, δεν θέλει να αναγνωρίσει στον Πάπα της Ρώμης καμμιάς μορφής Πρωτείο για λόγους δικών της απαιτήσεων η φρονημάτων και ούτε επιθυμεί κοινό ποτήριο με τη Ρώμη. Εάν η Εκκλησία της Ρωσίας  απομονωθεί, η Ρώμη τουλάχιστον θα μπορέσει ευκολότερα να ενωθεί Εκκλησιαστικά με το Φανάρι και όσους το ακολουθούν οπότε να πραγματώσει το σχέδιό της για κοινό ποτήριο με τις περισσότερες τουλάχιστον Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που θα ακολουθούν το Φανάρι και επιρρεάζονται κυρίως από τις Δυτικές δυνάμεις που υπηρετούν την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οπότε μη μας φανεί καθόλου παράξενο, ότι ο Κύριός μας μπροστά σε αυτά τα καταλυτικά για Την Εκκλησία Του σχέδια, θα χωρίσει γρήγορα την ήρα από το στάρι και εμείς οι αληθινοί Ορθόδοξοι θα βρούμε μία Εκκλησιαστικά ασφαλέστερη λύση από Δογματικής και Κανονικής απόψεως. Εάν η Ρωσία υπερασπίσει, έστω και εξ ανάγκης, την αληθινή Ορθοδοξία στο μέλλον, τότε όποιος αρνηθεί να ενωθεί με αυτή την πλευρά, που θα είναι και Δογματικά με την πλήρη έννοια η επί της γης Μία Αγία Καθολική και Αποστολικη Εκκλησία, αυτομάτως και Ορθόδοξα να πιστεύει, εάν αρνηθεί να προσέλθει σε ένωση με Την Εκκλησία, που θα ακολουθεί τα Ορθόδοξα Δόγματα και Παραδόσεις, θα γίνεται Σχισματικός έναντι Της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τα φαινόμενα που βιώνουμε στον χώρο των Παλαιοημερολογιτών με πολλές παρατάξεις και Συνόδους,  και στον χώρο των Αποτειχισμένων προερχόμενων από το Νεο ημερολόγιο με ομάδες Ορθοδόξων με αντιπαλότητα μεταξύ τους, μόνο κατά οικονομία μπορεί να γίνουν δεκτά ή έστω ανεκτά από τους γνωρίζοντες, έστω και λίγο Θεολογία και Κανονικό δίκαιο, γιατί όλες αυτές οι ομάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες δικαιούνται Κανονικά να αντιστέκονται στην Παναίρεση, διότι μέχρι σήμερα καμμία από τις αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με αναγνωρισμένα Κανονικά δικαιώματα, είτε από Οικουμενικές, είτε από Πανορθόδοξες, είτε και από την Σύνοδο του Φαναρίου, όταν εκεί επικρατούσε η καθαρή Ορθοδοξία, καμμία τέτοια Εκκλησία μέχρι σήμερα, δεν ανέλαβε το βάρος ενός αληθινού αγώνα για την Πίστη μας, καταδικάζοντας την Παναίρεση των εσχάτων τον Οικουμενισμό και φιλοοικουμενισμό και τα φαινόμενα της Πανθρησκείας, ούτε κατεδίκασε τουλάχιστον τους εξ Ορθοδόξων ηγέτες αυτών των Δογματικών εκτροπών σε προσωπικό επίπεδο. Εάν υπάρξει έστω και μία Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρισμένη στο παρελθόν ως Αυτοκέφαλη με ένα από τους προαναφερθέντες τρόπους ανακήρυξης του Αυτοκεφάλου της, που θα υπερασπίσει την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία, τότε  είμαστε όλοι υποχρεωμένοι, είτε προερχόμενοι από το Νέο, είτε από το Πάτριο να συγκοινωνήσουμε μαζί της, διότι θα είναι πλέον αληθινοί Ορθόδοξοι οι κληρικοί και τα μέλη αυτής της Εκκλησίας και μάλιστα με πλήρη Κανονικότητα. Τότε και με εμάς τους Ορθοδόξους που αντιστεκόμαστε τόσα χρόνια, με ότι μέσα έχουμε για Την Αγάπη Του Κυρίου μας, στην προσπάθεια κατάλυσης Αυτής Της Εκκλησίας Του από τους αρχηγούς των Αποστατών της αληθινής Πίστεως Αιρετικών, τότε αυτό το Εκκλησιαστικό Σώμα των αληθινών Ορθοδόξων δεν θα είναι απλά στα λόγια ή στις διακηρύξεις , αλλά στην πραγματικότητα και στην ουσία η συνέχεια Της Μίας Αγίας Καθολικής και  Αποστολικής  Εκκλησίας επί της Γης, ενωμένοι άρρηκτα με Την Εκκλησία των Οικουμενικών και Πανορθοδόξων Συνόδων, την Εκκλησία Των Πατέρων και Των Αγίων την μόνη αληθινή Εκκλησία Του Χριστού μας, την αληθινά Μία  Εκκλησία, Την Περιστερά.)   

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, τέως Λυκειάρχης,  Στέλιου Μαυρομμάτη 5,  Πάτρα 26442 

ο ελάχιστος των Δούλων Του Χριστού μας  

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/12/blog-post_13.html

Νοέμβριος 28, 2018

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Ένα ουσιῶδες άρθρο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση που αναλύει τον αυταρχικό και αντικανονικό τρόπο τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου και την αυθαίρετη άρση τῆς Πατριαρχικῆς και Συνοδικῆς Πράξεως τοῦ 1686 για την Ουκρανία. Ομοιάζει με την επιθυμία τοῦ σχισματοαιρετικοῦ Κων/λεως μονομερούς άρσεως τῆς συνοδικῆς πράξεως τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος» τοῦ 1928, χωρίς την συναίνεση τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος.
Παρουσιάζεται το Ουκρανικό πρόβλημα με την απόκρυψη και παρερμηνεία εγγράφων υπό τοῦ Φαναρίου.
Παραθέτω κατωτέρω την εισαγωγή, το πρώτο κεφάλαιο καθῶς και τα συμπεράσματα. Για την ανάγνωση ολοκλήρου τοῦ άρθρου βλ. https://www.romfea.gr/images/article-images/2018/11/TO_OYKRANIKO_AYTOKEFALO.pdf

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης,
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ
Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Προλεγόμενα εἰσαγωγικὰ 

Σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ ὁ λοιπὸς χριστιανικὸς κόσμος, παρακολουθοῦν, ἄλλος μὲ ἀγωνία καὶ ἀνησυχία καὶ ἄλλοι μὲ κρυφὴ χαρά, τὴν σύγκρουση μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας, ἐξ αἰτίας τῆς διεκδικούμενης δικαιοδοσίας στὴν Οὐκρανία ἢ ἀκριβέστερα ἐξ αἰτίας τῆς αὐθαίρετης καὶ ἀντικανονικῆς εἰσπήδησης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ὅπου πάντοτε καὶ σταθερὰ ἀνῆκε τὸ Κίεβο, ἐκτὸς κάποιων ἀνωμάλων περιόδων ξενικῶν κατακτήσεων, ποὺ προκάλεσαν τὴν ἀπεξάρτησή του. 

Ἤδη μὲ ἄρθρο μας ἔχομε ἐκφράσει τὴν γνώμη μας, ὡς παλαιόθεν ἀσχοληθέντες ἐρευνητικὰ μὲ τὶς σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Τὸ ἄρθρο μας αὐτό, μὲ τίτλο «Ἡ Οὐκρανία εἶναι κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Δὲν ὑπάρχουν ἀποδεικτικὰ ἔγγραφα ὑπὲρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως» ἔτυχε εὐρείας ἀποδοχῆς στὸ Διαδίκτυο ἀπὸ ἐπισκέπτες ἑκατοντάδων χιλιάδων. Σὲ μία ἑβδομάδα ξεπέρασαν τὶς τριακόσιες χιλιάδες (300.000), καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς βαίνει αὐξανόμενος. Ἐκεῖ εἴχαμε ὑποσχεθῆ ὅτι ἑτοιμάζουμε ἐκτενέστερο ἄρθρο, ὅπου μὲ εὐρύτερη ἀνάπτυξη θὰ παρουσιάζουμε τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἀποκρύπτεται καὶ κακοποιεῖται ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἕνα σχίσμα καὶ πιθανὸν καὶ ἕνας ἐμφύλιος σπαραγμὸς στὴν Οὐκρανία.

Συγκεκριμένα, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀντικανονική του εἰσπήδηση σὲ ξένη δικαιοδοσία ἐδημοσίευσε μελέτη μὲ τίτλο «Ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας – Ὁμιλοῦν τὰ κείμενα», ὅπου παρουσιάζονται καὶ σχολιάζονται δύο πατριαρχικὰ κείμενα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δῆθεν προκύπτει ὅτι τὸ 1686 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παρεχώρησε προσωρινὰ τὸ Κίεβο στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ ὅτι ἔχει τώρα δικαίωμα νὰ ἄρει ἐκείνη τὴν παραχώρηση καὶ νὰ ἐπαναποκτήσει τὴν παλαιὰ δικαιοδοσία του, ἑπομένως ἔχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ χορηγήσει μονομερῶς αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία, χωρὶς τὴν σύμφωνη γνώμη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ἐπὶ αἰῶνες ἀνήκει ἡ Οὐκρανία. Ἔχει ἤδη προχωρήσει ἡ Κωνσταντινούπολη μὲ ὀλέθριο βηματισμὸ πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή, μὲ συνέπεια νὰ διακόψει ἤδη ἡ Μόσχα τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ καταλογίζει σχίσμα στὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, διότι ἀποκατέστησε τὴν κοινωνία μὲ δύο σχισματικὲς παρατάξεις στὴν Οὐκρανία, τὶς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρεῖ δικαιολογημένα ὡς σχισματικές.

Στὸ παρὸν λοιπὸν ἐκτενέστερο ἄρθρο, ποὺ εἴχαμε ὑποσχεθῆ, παρουσιάζουμε πολλὰ κείμενα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προκύπτει ὅτι τὸ Κίεβο ἱστορικά, φυλετικά, ἐκκλησιαστικὰ ἀνήκει στὴν Ρωσία, χωρίσθηκε σὲ ἀνώμαλες ἱστορικὲς περιόδους καὶ ἐπανενώθηκε ἐκκλησιαστικὰ τὸ 1686 μὲ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Κωνσταντινούπολης. Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο συνηγοροῦν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς θέσεως, παρερμηνεύονται ὅμως ἀπὸ ὅσους ἀνέλαβαν νὰ στηρίξουν τὶς ἀντικανονικὲς διεκδικήσεις τῆς Κωνσταντινούπολης. Οἱ ἐπὶ μέρους ἑνότητες τοῦ ἄρθρου μας περιλαμβάνουν τὰ ἑξῆς.

  1. Στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει δίκαιο. Κίνδυνος ἐθνοφυλετισμοῦ γιὰ τὶς ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες.
  2. Ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Περιλαμβάνει καὶ τὸ Κίεβο.
  3. Ἀποτυχημένες προσπάθειες διαίρεσης τῆς ἑνιαίας Μητρόπολης Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας
    α) Ἡ κακογνωμία τοῦ βαρλααμίτη πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα διαιρεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.
    β) Ἡ ἑνότητα ἀποκαθίσταται ἀπὸ τὸν ἡσυχαστὴ πατριάρχη Ἰσίδωρο Α´.
    γ) Ὁ αὐτοκράτωρ Ἰωάννης Στ´ Καντακουζηνὸς ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
    δ) Οἱ πατριάρχες Κάλλιστος Α´ καὶ Φιλόθεος Κόκκινος ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
  1. Ἡ διαίρεση τῆς ἑνιαίας μητρόπολης Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας ἔργο Οὐνιτῶν καὶ λατινοφρόνων.
  2. Ἡ ἐπανένωση Κιέβου καὶ Μόσχας τὸ 1686 καὶ ἡ παρερμηνεία τῶν σχετικῶν ἐγγράφων.
    α) Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται ἡ Κωνσταντινούπολη παρερμηνεύονται ἀπὸ δικούς της ἐρευνητάς.
    β) Τὸ πρῶτο ἔγγραφο καὶ ἡ ὀρθὴ ἑρμηνεία του.
    γ) Τὸ δεύτερο ἔγγραφο ἀποσαφηνίζει καλύτερα τὰ πράγματα.

    Συμπεράσματα
     
  1. Στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει δίκαιο. Κίνδυνος νὰ περιπέσουν στὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ οἱ ἑλληνόφωνες Ἐκκλη­σίες.

Ὁ γράφων ὡς παλαιὸς συνεργάτης καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατιαρχείου στὶς διαφαινόμενες τάσεις ἡγεμονισμοῦ τῆς Μόσχας ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἰδία μὲ τὴν διαμόρφωση τῆς θεωρίας περί «Τρίτης Ρώμης», ἡ ὁποία βέβαια δὲν προεβλήθη οὔτε προβάλλεται ἐπισήμως, καὶ στὰ πλαίσια τῶν ἐρευνητικῶν ἐνδιαφερόντων μου γιὰ τὶς διορθόδοξες σχέσεις καὶ τὴν πορεία τους, ἀσχολήθηκα μὲ τὶς διαχρονικὲς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν σὲ εἰσηγήσεις ποὺ ἔκανα σὲ δύο διεθνῆ συνέδρια. Οἱ σχέσεις αὐτὲς βρέθηκαν στὴν ἐπικαιρότητα τὸ 1988 μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν βάπτιση τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου καὶ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στὸ Κίεβο (988-1988). Ἡ πρώτη μου μελέτη μὲ τίτλο «Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» ἀνακοινώθηκε ὡς εἰσήγηση στὸ Διεθνὲς Σεμινάριο ποὺ ὀργάνωσε στὴ Γενεύη τὸ Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (Μάϊος 1988) μὲ θέμα: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου». Ἡ δεύτερη μελέτη μου μὲ θέμα «Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὡς παράγων ἑνότητος τῶν ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκχριστιανισθέντων Ρώσων» ἀνακοινώθηκε στὸ συγκληθὲν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας Διεθνὲς Ἱστορικὸ Συνέδριο (Ἰούλιος 1988) στὸ Κίεβο στὰ πλαίσια ἐπίσης τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος. Ἀμφότερες οἱ μελέτες δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο μου «Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα»[1], ὅπου ἐπίσης σὲ παράρτημα δημοσιεύονται δεκάδες ἐγγράφων ποὺ ἀφοροῦν στὶς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς χιλιετίας, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξαγάγει ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ γιὰ τὸ συζητούμενο σήμερα θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας. Προκαλεῖ γι᾽ αὐτὸ ἐντύπωση ἡ ἐκ μέρους τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπιλεκτικὴ ἐπίκληση δύο μόνον ἐγγράφων ὡς ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα μάλιστα παρερμηνεύονται, γιὰ νὰ θεμελιώσουν τὴν θέση ὅτι ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἑπομένως δικαιώνουν τὴν πρωτοβουλία καὶ τὶς ἐνέργειές της, γιὰ τὴν χορήγηση αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας, ἀγνοώντας τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸν κανονικὸ μητροπολίτη Κιέβου, οἱ ὁποῖοι δικαιολογημένα ἀντιδροῦν.

Εἶναι χρήσιμο νὰ ἀναφέρω ἀκόμη ὅτι ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη-Ζήση (τώρα μοναχὴ Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν» στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συνέταξε μονογραφία στὰ πλαίσια καὶ πάλιν τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος μὲ τίτλο: «Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῶν Ρώσων»2, ἀνατρέπουσα τὶς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις ὅσων ἐπεδίωκαν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ καλὰ τεκμηριωμένο γεγονὸς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐξεχριστιάνισε τοὺς Ρώσους καὶ νὰ ἀποδώσουν τὸν ἐκχριστιανισμὸ σὲ ἄλλα χριστιανικὰ κέντρα, ἰδιαίτερα στὴ Ρώμη. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἐπὶ πολλὰ ἔτη διενέμετο ὡς διδακτικὸ ἐγχειρίδιο στοὺς φοιτητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καὶ μετὰ τὴν συνταξιοδότηση τῆς συγγραφέως.

Ὡς Ἕλληνας κληρικὸς καὶ ἐπιστήμων θὰ χαιρόμουν ὑπερβολικά, ἂν τὸ ἑλληνι­κὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας εἶχε τὴν ἱστο­ρία καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες μὲ τὸ μέρος του, ὁπότε θὰ εἶχα ἕνα ἐπὶ πλέον κίνη­τρο νὰ ὑποστηρίξω ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ τὶς διεκδικήσεις του. Δυστυχῶς τὸ δί­καιο εἶναι μὲ τὴν πλευρὰ τῆς Μόσχας, καὶ ἑπομένως ἡ ἀδικουμένη πλευρὰ πρέπει νὰ ὑποστηριχθεῖ καὶ νὰ λεχθεῖ ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, μολονότι εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ κρίνοντας ἐθνοφυλετικὰ θὰ μᾶς κατηγορήσουν γιὰ ἀντιπατριωτικὴ καὶ ἀν­θελληνικὴ στάση. Δὲν θὰ ἀντιπροβάλω τὸ ἀρχαιοελληνικό «Φίλος μὲν Πλάτων φιλτάτη δὲ ἡ ἀλήθεια», οὔτε τὸ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ «Πρέπει νὰ θεωροῦμε ἐθνικὸ ὅ,τι εἶναι ἀληθινό»3. Περισσότερο μὲ ἐκφράζει ἡ θέση ὅτι οἱ Χριστιανοὶ πάνω ἀπὸ τὶς ἐπίγειες πατρίδες μας πρέπει νὰ θέτουμε τὴν οὐράνια πατρίδα μας καὶ τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία της, τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποί­ας ὅλοι εἴμαστε μέλη καὶ πολίτες, ἀνεξαρτήτως φυλετικῆς καὶ ἐθνικῆς καταγωγῆς, Ἕλληνες, Ρῶσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Γεωργιανοί, Ρουμᾶνοι, Ἄραβες. Ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐν Χριστῷ «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»4. Ὅποιος προτάσσει τὸν πατριωτισμὸ καὶ τὸν θέτει ὑπεράνω τῆς ἐκκλησιαστικῆς του ταυτότητος εἰσάγει στὴν Ἐκκλησία τὸν ἐθνοφυλετισμό, ὅπως ἀποφάνθηκε ἡ ἐν Κωνσταντινούπολει Τοπικὴ Σύνοδος τοῦ 1872, ὁ ὁποῖος προσβάλλει τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὑπερφυλετικὴ καὶ ὑπερεθνική της διάσταση. Δυστυχῶς στὴν πλάνη τοῦ ἐθνοφυ­λετισμοῦ περιπίπτουν ὅσοι ὑποστηρίζουν ἢ κατακρίνουν πράξεις ἢ ἀποφάσεις ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐθνική τους ταυτότητα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν ἀλήθεια. Κινδυνεύουμε τώρα οἱ Ἕλληνες, οἱ ἑλληνόφωνες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὑποστηρίζοντας λανθασμένες ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ περι­πέσουμε στὴν πλάνη τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, προσβάλλοντας τὴν καθολικότητα καὶ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς θὰ παρουσιάσουμε τὶς σχέσεις Κωνσταν­τινούπολης καὶ Μόσχας, ὅπως αὐτὲς προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὰ συνοδικὰ κείμενα.
……………….

Συμπεράσματα

Ἀπὸ τὴν προηγηθείσα ἀνάπτυξη ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ καταλήξει στὰ ἑξῆς συμπεράσματα:

  1. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ πανορθόδοξη ἀποδοχὴ ἀσκεῖ ἕνα συντο­νιστικὸ ρόλο στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Φροντίζει ἰδιαίτερα νὰ λειτουργεῖ συνοδικὰ καὶ νὰ ἐνισχύει τὴν μεταξύ τους ἑνό­τητα. Ἡ ἀντισυνοδικὴ συμπεριφορὰ στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα καὶ ἡ συνεργασία του μὲ σχισματικὲς παρατάξεις καὶ ὄχι μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ὑπάγεται, προσβάλλει τὸν συντονιστικὸ ἑνοποιὸ ρόλο του. Ἤδη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀμφισβητεῖ γιὰ πρώτη φορὰ τὸν συντονιστικό του ρόλο.
  2. Οἱ ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες μὲ βάση τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ τὴν κανονικὴ Παράδοση, γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ τὸ ὁριστικὸ σχίσμα, πρέπει νὰ ὑποστηρίξουν τὰ ἱστορικὰ καὶ ἱεροκανονικὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ νὰ μὴ στηρίζουν εἴτε ἐμφανῶς εἴτε διὰ τῆς σιωπῆς των τὴν ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταν­τινούπολης σὲ ξένη δικαιοδοσία. Ἂν πράξουν τὸ ἀντίθετο, ὑποστηρίζοντας, λόγῳ φιλογενείας καὶ πατριωτισμοῦ, τὸν Ἕλληνα πατριάρχη, περιπίπτουν στὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, τὸν ὁποῖο κατεδίκασε συνοδικὰ ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη τὸ 1872.
  3. Τὸ Κίεβο εἶναι φυσικὸ καὶ ἀδιαίρετο τμῆμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρώσων (988). Ἡ Κωνσταντινούπολη ἐφύλαξε αὐτὴν τὴν ἑνότητα τῶν Ρώσων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τους. Μόνον κακόγνωμοι καὶ αἱρετίζοντες πατριάρχες σὲ περιόδους ξενικῆς κατοχῆς διήρεσαν ἐκκλησιαστικὰ τοὺς Ρώσους, χαριζόμενοι σὲ λατινικὲς καὶ οὐνιτικὲς πιέσεις καὶ ἐπιδράσεις. Ἡ τωρινὴ κακογνωμία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου ἐπαναλαμβάνει τὸ ἴδιο λάθος, ὑποτασσόμενη στὶς γεωπολιτικὲς καὶ πολιτιστικὲς πιέσεις τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία σχεδιασμένα καλλιεργεῖ καὶ ὑποθάλπει τὴν ρωσοφοβία, διαιροῦσα καὶ βασιλεύ­ουσα.
  4. Ἡ συνοδικὴ ἀπόφαση τοῦ 1686 ἐπανέφερε τὴν ἑνότητα μεταξὺ Κιέβου καὶ Μόσχας, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς σταθερῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τῆς Κωνσταντινού­πολης νὰ κρατήσει ἑνωμένο τὸ μεγάλο καὶ πολυάνθρωπο ἔθνος τῶν Ρώσων. Τώρα ἐγκαταλείπεται αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ πολιτικὴ καὶ συμμαχεῖ ἡ Κωνσταντινού­πολη μὲ τοὺς Λατίνους καὶ Φράγκους τῆς Δύσεως, ἐπὶ ζημίᾳ ὄχι μόνον τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας.
  5. Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παρερμη­νεύονται καὶ κακοποιοῦνται. Ἡ ὑπαγωγὴ τοῦ Κιέβου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας βάσει αὐτῶν εἶναι ὁλοφάνερη. Ἀπὸ πουθενὰ δὲν προκύπτει ὅτι εἶναι προσωρινὴ καὶ ὅτι παραμένει τὸ Κίεβο ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Κωνσταντινούπολης· γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τρισήμισυ τώρα αἰῶνες (1686-2018) δὲν διανοήθηκε ἡ Κωνσταντινού­πολη νὰ τὴν διεκδικήσει. Μόνο τώρα μὲ κακοποίηση καὶ παρερμηνεία τῶν ἐγγρά­φων τὸ ἐπιχειρεῖ, χαριζόμενη στοὺς Οὐνίτες, στοὺς σχισματικούς καὶ στοὺς δυτικό­πληκτους τῆς Οὐκρανίας καὶ διαιροῦσα τοὺς Ὀρθοδόξους.

……

Νοέμβριος 23, 2018

«ΤΟ ΤΡΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ…»

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Εἰσαγωγικά

Ἄν «τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», κατὰ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ λόγιο, πολὺ περισσότερο αὐτὸ ἰσχύει, ὅταν τὸ λάθος ἐπαναλαμβάνεται γιὰ τρίτη φορά. Τότε πρόκειται γιὰ μεγάλο, γιὰ ἀδικαιολόγητο κακὸ ποὺ ξεπερνᾶ τὴν ρετσινιὰ τοῦ μὴ σοφοῦ, τοῦ ἀνοήτου, τοῦ ἀσυνέτου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὸν λαὸ ἐπισείεται ὁ κίνδυνος «νὰ μὴν τριτώσει τὸ κακό».

Στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, δυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια, ἔχει ξεπεραστῆ τό «δὶς ἐξαμαρτεῖν» ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρὸς τὸ «τρὶς ἐξαμαρτεῖν», ἂν ἐγκαίρως δὲν γίνουν ἀντιληπτὲς οἱ μεθοδεύσεις, οἱ σχεδιασμοί, οἱ συμμαχίες ἐξωεκκλησιαστικῶν καὶ ἐκκλησιομάχων κέντρων μὲ ἐσωτερικές, ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας, συνιστῶσες αὐτῶν τῶν κέντρων. Ἄν, πολὺ περισσότερο, στὰ πλαίσια ἑνὸς ψευδαδελφισμοῦ καὶ ψευδοσεβασμοῦ, ἀντὶ νὰ ὑπάρξει θαρραλέα καὶ εὐθεία ἀντίδραση πρὸς τοὺς ἔσωθεν ὑπονομευτάς, ἐκστομίζονται ἐκφράσεις ἐπαινετικές, σεβασμοῦ καὶ ἐκτίμησης.

  1. Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Συγκεκριμένα ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ δύο περιπτώσεις στάθηκε κατ᾽ ἀρχὴν στὸ ἀπαιτούμενο ὕψος, ἀντάξια τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ τῆς ποιμαντικῆς της ἀποστολῆς, καὶ ἀντέδρασε ὀρθοδόξως σὲ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες καὶ μεθοδεύσεις ἐξωεκκλησιαστικῶν καὶ ἐσωεκκλησιαστικῶν κύκλων. Ἡ πρώτη περίπτωση ἀφορᾶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τοῦ ὁποίου ἐπιχειρήθηκε καὶ δυστυχῶς κατορθώθηκε ἡ μεταβολὴ καὶ ἡ παραμόρφωση, ἀπὸ μάθημα ὀρθοδόξου διδαχῆς καὶ χριστιανικῆς παιδείας, σὲ μάθημα θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ ἀντίχριστης πολυθρησκειακῆς παιδείας. Αὐτὸ ἑτοιμαζόταν ἀπὸ καιρό, πρὶν πάρει τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας ἡ σημερινὴ ἄθεη κυβέρνηση, πρᾶγμα ποὺ συμβαίνει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἱστορία, νὰ ἔχουμε δηλαδὴ κυβέρνηση δεδηλωμένων ἀθέων καὶ ἐκκλησιομάχων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἐπειδὴ δηλαδὴ οἱ προηγούμενες κυβερνήσεις δεξιές, κεντρῶες ἢ κεντροαριστερές, δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν εὐθεία σύγκρουση μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν λαό, ποὺ στὴν πλειονότητά του σέβεται καὶ ἀγαπᾶ τὴν Ἐκκλησία ἤ, ἀλλιῶς, «θρησκεύει», δὲν ἀποτόλμησαν νὰ θίξουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς παιδείας, τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἐγνώριζαν ἐπὶ πλέον ὅτι ἦταν ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο νὰ βροῦν συμμάχους καὶ συνοδοιπόρους μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας, ἑπομένως θὰ εἶχαν ἀπέναντί τους καθολικὰ καὶ ὁμόφωνα πανίσχυρη ἀντίσταση, ποὺ θὰ τοὺς ἐζημίωνε καὶ πολιτικά.

Αὐτὸ δυστυχῶς ἄλλαξε δραματικὰ μὲ τὴν «γιὰ πρώτη φορά» ἄνοδο τῆς Ἀριστερᾶς στὴν ἐξουσία. Ἐκμεταλλεύθηκαν τὸ ὅτι μέσα στοὺς θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους εἶχαν ἀναπτυχθῆ φιλικὲς δυνάμεις, ψευτοπροοδευτικές, οἱ ὁποῖες στὸ πρόσωπο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, μετὰ τὸν ἀπρόσφορο γι᾽ αὐτὲς κυρὸ Χριστόδουλο, βρῆκαν ἄριστο σύμμαχο καὶ ἐκφραστή. Κατόρθωσαν ἔτσι, παραμερίζοντας τήν «Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων» καὶ συνεργαζόμενοι μὲ τὴν ἐλάχιστη μειονότητα τῶν θεολόγων τοῦ «Καιροῦ» οἱ δύο ὑπουργοὶ Παιδείας Φίλης καὶ Γαβρόγλου, ὡς καὶ μὲ μικρὴ ὁμάδα ἀρχιερέων μὲ πρωτοστάτη τὸν ἀρχιεπίσκοπο, νὰ καταργήσουν ἀπὸ τὴν Πρωτοβάθμια καὶ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση τὸ Ὀρθόδοξο μάθημα καὶ νὰ εἰσαγάγουν τὴν θρησκειολογικὴ σούπα. Ἡ Ἱεραρχία ἀντέδρασε καὶ ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος ὅμως, μὲ παραπομπὲς τοῦ θέματος σὲ διαλόγους καὶ ἐπιτροπὲς καὶ συμφωνίες μὲ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ἀχρήστευσε τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας «πρὸς δόξαν» τοῦ συνοδικοῦ συστήματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ διολισθαίνει σιγά-σιγὰ στὸν αὐταρχισμὸ τοῦ Παπισμοῦ. Κατεβαίνουν δῆθεν οἱ τόνοι γιὰ τὴν ἐπικράτηση εἰρηνικοῦ κλίματος, κερδίζεται χρόνος, ξαναρχίζουν οἱ μυστικὲς διαβουλεύσεις, παρακάμπτεται ἡ Ἱεραρχία, καὶ ἡ κυβέρνηση ἀνενόχλητη προχωρεῖ στὸν ἀποχριστιανισμὸ τοῦ μέχρι τώρα χριστιανικοῦ κράτους, ὅπως φανερὰ καὶ θεσμικὰ ἐπιχειρεῖ τώρα νὰ κάνει μὲ τὴν πολυσυζητούμενη, ἀλλὰ προβληματική, συνταγματικὴ ἀναθεώρηση. Τὸ πρῶτο λάθος τῆς Ἱεραρχίας συνίσταται στὸ ὅτι ἐπέτρεψε στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ νὰ παραμορφώσουν καὶ νὰ καταστρέψουν τὸ Ὀρθόδοξο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

  1. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου

Ἡ ἴδια παράκαμψη καὶ ἀγνόηση τῆς Ἱεραρχίας σημειώθηκε καὶ στὴν λεγόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ συνῆλθε στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Εἶχε προηγηθῆ σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (24-25 Μαΐου 2016), στὴν ὁποία συζητήθηκαν ὅλα τὰ θέματα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἀπασχολήσουν μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα τήν «Σύνοδο», καὶ ὁμοφώνως εἶχαν προταθῆ οὐσιαστικὲς διορθώσεις στὰ ἑτοιμασθέντα προσυνοδικὰ κείμενα, οἱ ὁποῖες, ἂν ἐγίνοντο δεκτές, θὰ ἐμείωναν καὶ θὰ ἐλαχιστοποιοῦσαν τὶς ἀντιδράσεις ἐναντίον τῆς ψευδοσυνόδου, θὰ ἀπέτρεπαν πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀποτειχίσεις καὶ τὶς διακοπὲς μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, καὶ λόγῳ τοῦ κύρους καὶ τῆς θεολογικῆς ἐπιρροῆς, ποὺ ἀσκεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐπὶ ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, θὰ παρεμπόδιζαν τὸ νὰ λάβει ἡ «Σύνοδος» καθαρὰ οἰκουμενιστικὸ αἱρετικὸ χαρακτήρα. Ἡ Ἱεραρχία ἦταν ἀπόλυτα βέβαιη καὶ πεπεισμένη γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα τῶν προτάσεών της καὶ μὲ διθυραμβικὸ τόνο σέ «Ἐγκύκλιο» ποὺ ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο καὶ διαβάσθηκε σὲ ὅλους τοὺς Ἱεροὺς Ναούς (2-6-2016) διαβεβαίωνε ὅτι αὐτὲς ἦσαν «οἱ τελικὲς ἀποφάσεις» γιὰ τὰ προσυνοδικὰ κείμενα, σύμφωνες μὲ τήν «διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων καὶ μὲ σεβασμὸ στὸ Συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἀνέθεσε μάλιστα τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀποφάσεών της στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο. Εἶναι γνωστὸ τί ἔπραξε ὁ ἀρχιεπίσκοπος στὴν Κρήτη. Μὲ μυστικὲς καὶ ἐκεῖ διαβουλεύσεις πείσθηκε ἢ πιέστηκε νὰ ἀγνοήσει, νὰ μὴ στηρίξει, τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἦσαν τελικές, καὶ ὡς πρόεδρος ἑνὸς συνοδικοῦ σώματος τὸ ἀχρήστευσε καὶ τὸ ὑποκατέστησε, ἀνοίγοντας ἔτσι μὲ τὴν συνεργία του τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου, τὸ πλῆθος τῶν ἀντιδράσεων, ἐναντίον τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου, ἰδιαίτερα μὲ τὸ νὰ ὀνομασθοῦν οἱ αἱρέσεις ἐκκλησίες. Παρέκαμψε ἔτσι καὶ ἀχρήστευσε γιὰ δεύτερη φορά, μετὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας, ἡ δὲ Ἱεραρχία, γιὰ δεύτερη φορὰ ἔκανε τὸ λάθος νὰ μὴ ἐμμείνει στὶς ληφθεῖσες ὀρθὲς ἀποφάσεις της. Γιὰ τὴν ψευδοσύνοδο μάλιστα τῆς Κρήτης ἀνήρεσε τὸν ἑαυτό της καὶ τίς «τελικές» ἀποφάσεις της καὶ ἐκάλυψε τὸν ἀρχιεπίσκοπο σὲ νέα σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τὸν Νοέμβριο τοῦ 2016, πάλι μὲ ἐπιτροπὲς καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες, ἐπὶ ζημίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ σκανδαλισμῷ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας.

  1. Ἡ συμφωνία ἀρχιεπισκόπου καὶ πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ τὴν μισθοδοσία τῶν κληρικῶν

Θὰ ἐπαναληφθεῖ ἆραγε τὸ ἴδιο γιὰ τρίτη φορὰ καὶ μὲ τὸ ἀνακῦψαν θέμα ἀπὸ τὴν συμφωνία μεταξὺ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ τοῦ πρωθυπουργοῦ Τσίπρα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ τὴν μισθοδοσία τῶν κληρικῶν, ἡ ὁποία προκάλεσε γιενικευμένη ἀντίδραση τῶν Ἱεραρχῶν, πρὸς τιμήν τους, καὶ δικαιολογημένη ἐπανάσταση καὶ ἐξέγερση τῶν κληρικῶν-ἐφημερίων, οἱ ὁποῖοι ἐκδιώκονται ἀπὸ τὸ ἑνιαῖο μισθολόγιο τοῦ Δημοσίου σὲ ἕνα ἀβέβαιο καὶ ἀπροσδιόριστο μισθολογικὸ καὶ συνταξιοδοτικὸ καθεστώς, γιὰ ἐξυπηρέτηση κομματικῶν προεκλογικῶν στόχων; Οἱ πρῶτες ἐκρηκτικὲς καὶ σεισμικὲς ἀντιδράσεις ἀνάγκασαν τὸν ἀρχιεπίσκοπο νὰ ὑποχωρήσει καὶ νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ τελικὴ συμφωνία ἀλλὰ γιά «πρόθεση συμφωνίας», ἡ ὁποία θὰ ἔλθει στὴν Ἱεραρχία, ὥστε ἐκεῖ νὰ ὁριστικοποιηθεῖ. Καὶ συνῆλθε ὄντως ἡ Ἱεραρχία τὴν περασμένη Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου, ἐκτάκτως, ὅπου ὁ ἀρχιεπίσκοπος εἰσέπραξε τὴν κατακραυγὴ τοῦ σώματος, διότι ἐν ἀγνοίᾳ ὅλων καὶ ἐν κρυπτῷ προέβη στὴν σύναψη μιᾶς ἐπιζήμιας γιὰ τὴν Ἐκκλησία συμφωνίας, ἑτεροβαροῦς, πρὸς ὄφελος τοῦ Κράτους. Ἡ ἱεραρχία οὐσιαστικῶς ἀκύρωσε τὴν συμφωνία, ἡ ὁποία ὅριζε ὅτι γιὰ νὰ ἔχει ἰσχύ, πρέπει νὰ τηρηθοῦν ὅλοι οἱ ὅροι της, καὶ ἑπομένως, ἀφοῦ ἕνας ἐκ τῶν βασικῶν ὅρων της, ἡ ἔξωση τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ ἑνιαῖο μισθολόγιο δὲν γίνεται δεκτὸς ἀπὸ τὴ μία πλευρά, καταπίπτει ὅλη ἡ συμφωνία. Ὅριζε τὸ ἀκροτελεύτιο, ὑπ᾽ ἀριθμ. 15, σημεῖο τῆς συμφωνίας: «Οἱ παραπάνω δεσμεύσεις τῶν δύο μερῶν θὰ ἰσχύουν ὑπὸ τὴν προϋπόθεση τήρησης τῆς συμφωνίας στὸ σύνολό της». Στὸ σημεῖο τρία (3) διελάμβανε ἡ συμφωνία τὴν πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων ρύθμιση, ποὺ ἀφοροῦσε δέκα χιλιάδες κληρικούς: «Τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουν ὅτι οἱ κληρικοὶ δὲν θὰ νοοῦνται στὸ ἑξῆς ὡς δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ ὡς ἐκ τούτου διαγράφονται ἀπὸ τὴν Ἑνιαία Ἀρχὴ Πληρωμῶν». Ἡ Ἱεραρχία ἔκρινε ὀρθῶς ὅτι τὸ πιὸ κρίσιμο σημεῖο τῆς «συμφωνίας», τὸ μεῖζον, ἦταν ἡ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν, γι᾽ αὐτὸ καὶ μόνον αὐτὸ ἔκρινε ὅτι ἦταν ἐκτὸς συζητήσεως, ἦταν κόκκινη γραμμὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, καὶ τὸ ἔθεσε ἐκτὸς πλαισίου διαβούλευσης καὶ διαλόγου, ὄρθωσε τεῖχος στὴν ἐπιχειρούμενη «καταδολίευση» καί «παγίδευση» τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως χαρακτήρισε ἐπιτυχῶς τὶς ἐπιδιώξεις τῶν κυβερνώντων ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Ἀπὸ τὰ τρία σημεῖα τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱεραρχίας τὰ δύο πρῶτα δίνουν χρόνο στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ στὴν κυβέρνηση νὰ συνεχίσουν τὸν διάλογο, τώρα βέβαια ὄχι ἐν κρυπτῷ καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τους, ἀλλὰ μὲ ἐπιτροπὲς ἱεραρχῶν, ἐμπειρογνωμόνων καὶ τῶν ἴδιων τῶν διωκομένων ἐφημερίων, καὶ πέραν αὐτῶν ὑπὸ τὴν αἵρεση καὶ ἔγκριση καὶ πάλιν τῆς ἱεραρχίας. Ἑπομένως φαίνεται κατ᾽ ἀρχὴν νὰ ἀποκλείεται ὁ αἰφνιδιασμός, ὅπως ἐπιχειρήθηκε μὲ τὴν συμφωνία, ποὺ ἐπὶ πολλὰ ἔτη κρατιόταν μυστικὴ καὶ ἑπτασφράγιστη, ὅπως ἡ ἴδια παραδέχεται: «Μετὰ ἀπὸ ἕναν πολυετῆ καὶ εἰλικρινῆ διάλογο μεταξὺ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας, κ.τ.λ.». Πάντως τὸ σημεῖο τρία (3) τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱεραρχίας, τεθὲν ἐκτὸς διαλόγου καὶ διαπραγμάτευσης, φαίνεται νὰ βάζει ταφόπλακα στὴν συνολικὴ συμφωνία ἀρχιεπισκόπου καὶ πρωθυπουργοῦ. Λέγει τὸ κείμενο ὅτι ἡ Ἱεραρχία ἀποφασίζει: «1..2..3. Νὰ ἐμμείνει στὸ ὑφιστάμενο καθεστὼς μισθοδοσίας τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».

Ἐπίλογος

Ἐπειδὴ πάντως καὶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ στὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ἡ Ἱεραρχία πῆρε σωστὲς ἀποφάσεις, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα ὁ ἀρχιεπίσκοπος βρῆκε τρόπους νὰ τὶς παρακάμψει, ἐξευτελίζοντας τὸ συνοδικὸ σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἰσότητα τῶν συνεπισκόπων του, κατὰ τὰ παπικὰ αὐταρχικὰ πρότυπα, ποὺ τελευταῖα ἐπιχωριάζουν ἐπικίνδυνα στὰ ἀνώτερα κλιμάκια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, χρειάζεται ἐπαγρύπνηση καὶ διαρκὴς φρούρηση τοῦ κάστρου τῆς Ἐκκλησίας, διότι ὅπως σωστὰ παρετήρησε κληρικός, μέλος τοῦ «Ἱεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος» (ΙΣΚΕ), τὰ κάστρα δὲν πέφτουν χωρὶς βοήθεια ἀπὸ μέσα. Ἡ ἐχθρότητα τῶν ἀθέων κομμουνιστικῶν καθεστώτων ἐναντίον τῶν κληρικῶν, ποὺ ἄφησαν πίσω τους πλῆθος Χριστιανῶν ἱερομαρτύρων καὶ μαρτύρων, ἐκδηλώνεται τώρα ἤπια μὲ τὴν μισθολογικὴ σφαγὴ τῶν κληρικῶν, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ ἐπιτύχει. Ὡς πρὸς τοὺς ἱεράρχες μας, μερικῶν ἐκ τῶν ὁποίων ἀναγνωρίζουμε τὸ κατὰ πρόθεσιν ὀρθόδοξο φρόνημα, τοὺς παρακαλοῦμε νὰ μὴ διολισθαίνουν κατὰ παραχώρηση σὲ ἀντορθόδοξες καὶ ἐκκλησιομαχικὲς κατευθύνσεις. Διότι, ἄν «τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», τότε «τὸ τρὶς καὶ πολλάκις ἐξαμαρτεῖν ἀνδρῶν ἀσόφων, ἀσυνέτων, δουλοπρεπῶν καὶ ὀσφυοκαμπτῶν». Ἡ Ἐκκλησία χρειάζεται θαρραλέους ὀρθίους ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, μὲ προδρομικό, χρυσοστομικὸ καὶ στουδιτικὸ ἦθος.

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ πρωθυπουργός, ποὺ ὑπέστησαν συντριπτικὴ καὶ ἐξευτελιστικὴ ἧττα στὴν σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς περασμένης Παρασκευῆς, φαίνεται πὼς δὲν κατάλαβαν τί συνέβη. Διότι τὸ μὲν Μέγαρο Μαξίμου πείσμωσε καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι «Τὸ καθεστὼς τῆς μισθοδοσίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν λειτουργῶν ἀποτελεῖ -σὲ κάθε περίπτωση- εὐθύνη καὶ ἀπόφαση τῆς Πολιτείας», ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἐξακολουθεῖ τὴν δουλοπρεπῆ καὶ ἄσοφη στάση του «χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν δήλωση τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς ἔκτακτης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Θὰ ἐπιτρέψει ἡ Ἱεραρχία νέες καταδολιεύσεις καὶ παγιδεύσεις τῆς Ἐκκλησίας;

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2018/11/blog-post_625.html#more

Νοέμβριος 18, 2018

Ιερώνυμος-Τσίπρας ποντάρουν στην στημένη διαδικασία

 

Η συμφωνία Ιερώνυμου-Τσίπρα έχει πολλά κοινά με την συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ.

* Η ευρύτατη βάση απορρίπτει και τις δύο συμφωνίες, αλλά η βούληση αυτής της βάσης αγνοείται παντελώς.

* Και οι δύο συμφωνίες λειτουργούν ανατρεπτικά και μειοδοτικά εις βάρος της Ελλάδος (της ιστορικής και της Ορθόδοξης ταυτότητάς της).

* Και οι δύο συμφωνίες έγιναν μυστικά από «πρόσωπα» και «κύκλους» που θα έπρεπε να ήσαν οι τελευταίοι για να κάνουν αυτές τις συμφωνίες. Οι πεποιθήσεις αυτών των ανθρώπων ήταν σίγουρο ότι θα έφερναν καταστροφικά αποτελέσματα για την Ελλάδα. Εκ των υστέρων δεν θα είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι γι’΄αυτές ακριβώς τις πεποιθήσεις βρέθηκαν στις θέσεις που βρέθηκαν.

Η συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ έγινε μεταξύ ενός απογόνου των κομιτατζήδων, μέλους μιας κυβέρνησης απόλυτα ελεγχόμενης από τον Σόρος και ενός σημαιοφόρου της νέας τάξης με κομμουνιστικές ιδεοληψίες, μέλους της εθνομηδενιστικής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απόλυτα ελεγχόμενης από τους αμερικανούς και με βαθιές διασυνδέσεις με τον Σόρος. Η συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου έγινε μεταξύ ενός άθεου και ενός προκαθήμενου που δεν ξέρει ακόμη αν πιστεύει ή όχι και που έχει ήδη προδώσει την Ορθοδοξία στο ύψιστο επίπεδο, στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης, και όπου αλλού βρίσκει ευκαιρία. Είναι ο προκαθήμενος που «έκανε πέρα» συνεχώς για να περνάει ο Τσίπρας ανενόχλητος τους αντιχριστιανικούς νόμους. Αλήθεια, όλες αυτές οι υποχωρήσεις του Ιερώνυμου τα τελευταία χρόνια δεν έγιναν στο πλαίσιο αυτής της μυστικής συμφωνίας; (με τι ανταλλάγματα δεν θα μάθουμε ποτέ) Όλες αυτές οι υποχωρήσεις του Ιερώνυμου δεν ήταν αναγκαία βήματα για να «κάτσει» καλύτερα και η συμφωνία που τώρα μας ξεφούρνισαν; Δεν βάδιζαν προς την ΙΔΙΑ κατεύθυνση; Δεν είναι παραδείγματος χάριν πιο εύκολο να επιβάλεις ένα «ουδετερόθρησκο κράτος» όταν έχεις επιβάλει και σωρεία αντιχριστιανικών νόμων και όταν έχεις μετατρέψει το μάθημα των θρησκευτικών σε οικουμενιστικό και συγκρητιστικό ανοσιούργημα;

* Και οι δύο συμφωνίες ακυρώθηκαν με το καλημέρα σας. Η συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ ακυρώθηκε αμέσως μετά την υπογραφή της όταν Ζάεφ και λοιποί μιλούσαν για «μακεδόνες» και «μακεδονία«, ακυρώθηκε (ουσιαστικά) και στο δημοψήφισμα κι ας ήταν προαιρετικό, ακυρώθηκε όταν εκβιάστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν μέλη της αντιπολίτευσης για να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής του συντάγματος, ακυρώθηκε και ακυρώνεται με την συνέχιση της εγκληματικής προπαγάνδας των σκοπιανών. Ακυρώθηκε και από την Ελλάδα που βλέπει τις άνω παραβιάσεις και τις δέχεται, ακυρώθηκε και με την πρόωρη σύσταση της δήθεν «διεπιστημονικής επιτροπής» που θα προσαρμόσει τα βιβλία ιστορίας με αυτήν την προδοτική συμφωνία (η συμφωνία προβλέπει την σύσταση αυτής της επιτροπής μετά την κύρωσή της και από την Ελληνική βουλή). Εν ολίγοις, η όλη πορεία δείχνει την φασίζουσα νοοτροπία των μερών που έφτιαξαν την συμφωνία που βεβαίως δεν έχει αποδοχή στον πραγματικό κόσμο και ως εκ τούτου είναι αναγκαίο κάθε φορά να την αναπροσαρμόζουν, να κάνουν «ερμηνείες» και «παρερμηνείες», να «βλέπουν» και να «παραβλέπουν», να παραβιάζουν οι ίδιοι την διαδικασία που έθεσαν για να την κρατήσουν «ζωντανή» και σταδιακά να την επιβάλουν με το έτσι θέλω.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ και με την συμφωνία Ιερώνυμου-Τσίπρα. Την ακύρωσε το ανώτατο όργανο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο σημείο 3 όπου αποφάσισε: «3. Να εμμείνει στο υφιστάμενο καθεστώς μισθοδοσίας των Κληρικών και των λαϊκών υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.» Αυτό σημαίνει ότι η συμφωνία έχει ακυρωθεί διότι στο κοινό ανακοινωθέν Τσίπρα-Ιερώνυμου στο 15ο σημείο αναφέρει: «Οι παραπάνω δεσμεύσεις των δύο μερών θα ισχύουν υπό την προϋπόθεση τήρησης της Συμφωνίας στο σύνολό της».

ΕΡΧΕΤΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ που ξέρει να μαγειρεύει την διαδικασία για να του βγαίνει κάθε φορά το αποτέλεσμα που θέλει και λέει [όπως μας είπε και ο εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος]: «Τώρα συζητάμε το καταρχήν, εάν θα δεχθούμε αυτό το κείμενο ή θα το απορρίψουμε. Όταν αποφασίσουμε ότι θα το δεχθούμε το κείμενο αυτό, τότε θα εισέλθουμε στην κατά άρθρο συζήτηση.» Με αυτόν τον τρόπο το σημείο που δημιουργεί εμπόδιο, «σερβίρεται» στην «Ειδική Επιτροπή» για να το «μελετήσει»! Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Σεβασμιώτατος κ. Ιερόθεος χαρακτήρισε την πρώτη απόφαση της Ιεράς Συνόδου «ΜΕΙΖΩΝ» [1. Να συνεχιστεί ο διάλογος με την Πολιτεία επί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος.] και την τρίτη απόφαση της Ιεράς Συνόδου «ΕΛΑΣΣΩΝ» [3. Να εμμείνει στο υφιστάμενο καθεστώς μισθοδοσίας των Κληρικών και των λαϊκών υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.] Δηλαδή αρχίσανε και εδώ οι «ερμηνείες» και οι «παρερμηνείες» για να πάει το πράγμα παρακάτω.

Ερώτηση: Στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου γιατί δεν αναφέρεται ότι οι αποφάσεις (1 έως 3) διαβαθμίζονται σε σημασία και βαρύτητα; Πως αποφάσισε ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου ότι το 1. είναι «ΜΕΙΖΩΝ» και το 3. είναι «ΕΛΑΣΣΩΝ»;

Από τις ανακοινώσεις του Πρωθυπουργικού Γραφείου και του Αρχιεπισκόπου που ακολούθησαν βλέπουμε το ίδιο. Το 1. είναι το «ΜΕΙΖΩΝ» για αυτούς, το 3. που δεν συμφέρει είναι το «ΕΛΑΣΣΩΝ».

Ανακοίνωση Πρωθυπουργικού Γραφείου:

«Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέληξε ομοφώνως στην απόφαση να συνεχιστεί ο διάλογος Πολιτείας – Εκκλησίας στα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Ως εκ τούτου, η Ελληνική Κυβέρνηση θα προχωρήσει άμεσα στην εκπόνηση Σχεδίου Νόμου, στο πλαίσιο του Κοινού Ανακοινωθέντος της 6ης Νοεμβρίου, που αποτελεί ένα ιστορικό βήμα για τον εξορθολογισμό των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους.

Το Σχέδιο Νόμου θα τεθεί σε γνώση της Ειδικής Επιτροπής της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, πριν κατατεθεί στη Βουλή.

Το δε καθεστώς της μισθοδοσίας των εκκλησιαστικών λειτουργών, αποτελεί –σε κάθε περίπτωση- ευθύνη και απόφαση της Πολιτείας».

Δήλωση Αρχιεπισκόπου:

«Με ικανοποίηση χαιρετίζω την δήλωση του κ. Πρωθυπουργού σχετικά με την σημερινή ομόφωνη απόφαση της έκτακτης Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και την συνέχιση του ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Η από κοινού συνεργασία αποτελεί ένα περαιτέρω βήμα για την εμβάθυνση των διακριτών μας ρόλων στο πλαίσιο πάντα της από κοινού εξυπηρέτησης των συμφερόντων του λαού μας».

Η απαξίωση του Πρωθυπουργικού Γραφείου (το καθεστώς μισθοδοσίας είναι δική μας δουλειά) απέναντι στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου να μην αλλάξει τίποτα στο μισθολογικό δεν θα πρέπει όμως να μας ξαφνιάσει, διότι την ίδια απαξίωση έδειξε και ο Αρχιεπίσκοπος στην Ιερά Σύνοδο. Τσίπρας-Ιερώνυμος είναι σύμμαχοι, την συμφωνία τους θέλουν να περάσουν.

«Αρχιεπίσκοπος: Ήρθαμε να συζητήσουμε για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Αρχιεπίσκοπος: Σώπα καλέ μην μεγαλοποιείτε το θέμα με τους κληρικούς.

Αρχιεπίσκοπος: Αυτά που μας λέτε δεν μας ενδιαφέρουν σταματήστε.

Αρχιεπίσκοπος: Δεν υπάρχει λόγος είστε εκτός θέματος.

Αρχιεπίσκοπος: Είστε εκτός θέματος.

Αρχιεπίσκοπος: Ό,τι έχετε να πείτε να το πείτε όταν σας καλέσουν στην επιτροπή που θα συσταθεί.

Αρχιεπίσκοπος: Αυτή είναι η άποψή σου να την κρατήσεις για τον εαυτό σου.

Αρχιεπίσκοπος: Άποψη σας κλείστε τον υπολογιστή (tablet) και αν δεν θέλετε να είστε εδώ αποχωρήστε.»

Το πρώτο βήμα έγινε. Η ασύλληπτα καταστροφική αυτή μυστική συμφωνία νομιμοποιήθηκε ως «διάλογος». Ας προσέξουμε πως διατυπώθηκε το σημείο 1 από τους εκπροσώπους τύπου της Ιεράς Συνόδου: «Να συνεχιστεί ο διάλογος με την Πολιτεία επί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος.», και πως το επανέλαβε το πρωθυπουργικό γραφείο: «Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέληξε ομοφώνως στην απόφαση να συνεχιστεί ο διάλογος Πολιτείας – Εκκλησίας στα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.» Δεν πρόκειται όμως περί «συνέχισης διαλόγου», πρόκειται περί μίας μυστικής συμφωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων, άκρως ανατρεπτικής και καταστροφικής που μέσα σε μία ημέρα βαπτίστηκε διάλογος Πολιτείας Εκκλησίας. Αυτό τους ενδιέφερε σε αυτήν την φάση και να περάσουν όλα τα σημεία που θέλουν να αλλάξουν ως «θέματα κοινού ενδιαφέροντος» που θα «μελετηθούν» από δική τους «Ειδική Επιτροπή» της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (που είναι εκτελεστικό όργανο και τίποτε άλλο). Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου Μητροπολίτης Ναυπάκτου όταν για το σημείο 3 είπε: «αν προχωρήσει ο διάλογος μπορεί και σε αυτό να βρεθεί μια λύση». Στο τέλος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα βάλει έναν δικό του να κάνει την «πρέπουσα» εισήγηση στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τελική έγκριση.

Με αυτόν τον τρόπο θα «καλύψουν» και το 15ο σημείο του κοινού ανακοινωθέντος που έχει ως προϋπόθεση την τήρηση της συμφωνίας στο σύνολό της -περνώντας δηλ. όλα τα θέματα «κοινού ενδιαφέροντος» μέσα από την «ειδική επιτροπή» και παρακάμπτοντας την απόφαση της Ιεράς Συνόδου στο σημείο 3- εκτός αν υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις από τώρα και δεν αναλωθεί ο κόσμος στο γνωστό επικοινωνιακό παιχνίδι που θα στήσουν Ιερώνυμος-Τσίπρας.

Είδαμε το ίδιο «έργο» σε πολλές περιπτώσεις όπως και στο μάθημα των Θρησκευτικών με την εισήγηση του Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Εφραίμ. Οι τελευταίες γραμμές του Δελτίου Τύπου εκείνης της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας που σφράγισαν την καταστροφή του μαθήματος των Θρησκευτικών θα μείνουν αξέχαστες:

«Μετά το διάλειμμα ακολούθησε ευρύτατος διάλογος επί της Εισηγήσεως, κατά τον οποίο έλαβαν τον λόγο πολλοί Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς.

Εν κατακλείδι ο Μακαριώτατος εκφράζοντας το σεπτό Σώμα της Ιεραρχίας ευχαρίστησε τα Αρχιερατικά Μέλη της Επιτροπής για την πλήρη ενημέρωση που παρείχαν στο Σώμα της Ιεραρχίας επί του θέματος.

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας, αφού ενημερώθηκε περί των αποτελεσμάτων του διαλόγου μεταξύ της Τριμελούς εξ Αρχιερέων Επιτροπής και της Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας, αποφάσισε την συνέχιση του διαλόγου υπό της ιδίας Επιτροπής διά την παρακολούθηση του υλικού των νέων βιβλίων πριν αυτά τυπωθούν.»

ΝΑ ΠΩΣ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΙΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΗΤΟΥΣ ΤΟΥ.

***

Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

ΠΗΓΗ

https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_301.html#more

Νοέμβριος 12, 2018

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Μετ τ μερολογιακ ρχεται τ Οκρανικ

  1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη

      Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη ἐσωτερικά, σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ θεολογίας, ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως» πραγμάτων, δηλαδὴ τῆς Μασονίας, τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Θεοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὴν ἀσφαλῆ, φωτεινὴ καὶ σωτηριώδη ὁδὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πορεύεται τώρα στὶς σκοτεινὲς ἀτραποὺς τῶν καινοτομιῶν καὶ νεωτερισμῶν, αἰχμάλωτη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ Συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ.

      Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ ἀναλύσουμε πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ παραμόρφωση, γιατὶ τὸ ἔχουμε πράξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἰδιαίτερα μάλιστα κατὰ τὴν πρόσφατη περίοδο, πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016)[1]. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε εἰσπράξαμε καὶ τὴν ὀργὴ τοῦ πρωτοστάτη τῶν καινοτομιῶν καὶ παραμορφώσεων πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ξεπέρασε στὸ καταστροφικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔργο τοὺς μασόνους προκατόχους του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα. Ὀνομαστικὰ ἀλλὰ καὶ τιμητικά, μᾶς ὑπέδειξε ὡς ἐμπόδιο στὸ καινοτόμο ἀντορθόδοξο ἔργο του καὶ ἐζήτησε τὴν τιμωρία μας, εὑρὼν πρόθυμο ὑποτακτικὸ ἢ μᾶλλον ὁμόφρονα κρυφὸ ὁμοϊδεάτη τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ποὺ ἄσκησε δικαστικὴ δίωξη ἐναντίον μας.

  1. Μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδικὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου

      Στὸ παρὸν σύντομο ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μεταξὺ τῶν πικρῶν καρπῶν αὐτῆς τῆς ἀποστατικῆς πορείας τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐτραυμάτισε ἀνεπανόρθωτα τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν τραυματίζει μέχρι σήμερα, σχεδὸν ἐπὶ ἕνα αἰώνα. Ἐπρόκειτο τότε γιὰ μία ἀχρείαστη, χωρὶς ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, λανθασμένη, μονομερῆ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια, χωρὶς συνοδικὴ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε ὁ νεωτεριστὴς μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, παρασύρας καὶ τὸν κατὰ τὰ ἄλλα συνετὸ καὶ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικό, καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Ὁ τελευταῖος δικαιολογώντας στὸν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τὴν σύμπραξη καὶ συνέργεια στὴν ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐκείνη ἐπιβολὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου εἶπε στὸν ὅσιο Γέροντα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος: «Νὰ μὴ τὸ ἔσωνα, νὰ μὴ τὸ ἔσωνα! Αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα γράφει ἐπίσης ὁ ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου: «Τὴν διαίρεσιν καὶ τὸ σχίσμα ἐπέφερεν ἡ ἀπρομελέτητος, ἄσκοπος, ἄκαιρος καὶ διαβολικὴ καινοτομία, ἤτοι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ (Παπικοῦ) ἡμερολογίου ὑπὸ τοῦ μασόνου προκατόχου σας Μελετίου Μεταξάκη, παρασύραντος τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον»[2]. Τὴν μονομερῆ ἐκείνη διαιρετικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου ἐπικρίνει καὶ ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης, μεγάλη ἁγιορειτικὴ μορφὴ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Κατὰ ταῦτα ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε κατὰ τὴν γνώμην ἐγκύρων κύκλων, ἀποφασίσασα μονομερῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἑορτολογίου, ἐξ οὗ παρουσιαζόμεθα σήμερον διηρημένοι Ἐκκλησιαστικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸς σκανδαλισμὸν τῶν εὐλαβεστέρων πιστῶν καὶ χλεύην παρὰ τῶν ἀλλοπίστων»[3].

  1. Τραυματίσθηκε ἡ ἑνότητα σὲ πανορθόδοξο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο

      Ἡ μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδική, τοῦτ᾽ αὐτὸ πραξικοπηματική, ἐνέργεια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μόνον δύο, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, δέχθηκαν ἀρχικὰ τὴν μεταρρύθμιση· τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πολλὲς μάλιστα ἐπέκριναν τὴν ἀπόφαση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ τηροῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἡ ἑνότητα ἔτσι διασπάσθηκε καὶ σὲ πανορθόδοξο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο, διότι ὅσες ἐκκλησίες ἀπέρριψαν τὴν μεταρρύθμιση γιορτάζουν σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες τὶς μεγάλες δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτές, ὡς καὶ τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, μὲ ἐξασθένηση τῆς κοινῆς, ταυτόχρονης, ὁμόφωνης, ὁμοθυμαδόν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ λατρείας καὶ ἐξύμνησης τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα. Τὸ ἐτόλμησε καὶ τὸ ἐπέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, μὲ χειρότερη τώρα διάσπαση αὐτῆς ποὺ ἴσχυε πρὸ τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τότε ἑορταζόταν μόνο τὸ Πάσχα σὲ διαφορετικὴ ἡμερομηνία. Τώρα γιορτάζονται διασπαστικὰ καὶ διαιρετικὰ ὅλες οἱ ἀκίνητες δεσποτικές, θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων.

      Χειρότερες διαιρέσεις καὶ ἔριδες, μὲ σχισματικὲς ἀπολήξεις, διαδραματίσθηκαν σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, θέλησαν νὰ τὸ ἐπιβάλουν διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν. Εὐλαβεῖς κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση ὡς προσβολὴ τῆς πάτριας, τῆς Πατερικῆς Παράδοσης, ὑπέστησαν ἀπερίγραπτης ὠμότητας καὶ σκληρότητας διωγμοὺς καὶ ταλαιπωρίες. Καθαιρέθηκαν, ἀποσχηματίσθηκαν, ἐξορίσθηκαν, διασύρθηκαν, ἀφαιρέθηκαν οἱ ναοί τους, κατασυκοφαντήθηκαν· μία φοβερῶν διαστάσεων ἐμφύλια ἐκκλησιαστικὴ διαμάχη, ποὺ ἔσχισε ὄχι μόνο τὸ σῶμα τῶν κληρικῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ μεταξύ των, τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, ἀλλὰ διέλυσε ἀκόμη καὶ φιλικοὺς καὶ οἰκογενειακοὺς δεσμούς, ἀφοῦ ὑψώθηκαν τείχη, μεταξὺ φίλων, ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μελανὲς σελίδες τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας εἶχε γραφῆ μὲ πατριαρχικὸ ἑλληνικὸ χέρι, καθ᾽ ὑπαγόρευση σκοτεινῶν μὴ ἐκκλησιαστικῶν κέντρων.

      Πολλοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ σχισματικὲς καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, διακυβεύοντας τὴν σωτηρία τους. Οἱ περισσότεροι ἤλπιζαν εἰς μάτην ὅτι θὰ θεραπευθεῖ τὸ τραῦμα τοῦ σχίσματος, ἀπὸ μία μελλοντικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἄξιζε νὰ συγκληθεῖ καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τῆς προετοιμαζόμενης ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1920 οἰκουμενικῆς συνόδου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, ἦταν τὸ Ἡμερολογιακό. Μπορεῖ μάλιστα βασίμως νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἦταν τὸ πιὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα ἀπὸ ὅσα περιέλαβε ἡ θεματολογία τῆς συνόδου, τὸ ὁποῖο ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ διεγράφη ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων, διότι ὁ Διάβολος ἀγρυπνεῖ καὶ δὲν θέλει τὴν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δὲν μπόρεσε καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους δὲν ἐκπροσωπήθηκαν δυσαρεστημένες τέσσερις μεγάλες καὶ πολυάνθρωπες ἐκκλησίες, πλῆθος δὲ πιστῶν καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπορρίπτουν τὶς κακόδοξες καὶ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της. Τὴν ἀπροσδόκητη καὶ ἀδικαιολόγητη ἔκπτωση τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων καὶ τοὺς λόγους ποὺ τὴν προκάλεσαν ἀναλύσαμε λεπτομερέστερα στὴν ἱστορικὴ Ἡμερίδα ποὺ ἔγινε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 2016, μὲ συνδιοργάνωση τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ γενικὸ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Ἡ δική μας εἰσήγηση εἶχε ὡς τίτλο:«Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Γιατὶ ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;»[4].

      Ἕνα μεγάλο λοιπὸν τραῦμα, μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα μεγάλο σχίσμα, τὸ Ἡμερολογιακὸ παραμένει ἀθεράπευτο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα. Καὶ στὸ παρελθὸν ἔγιναν λάθη καὶ ἐλήφθησαν ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ποὺ διορθώνονταν ὅμως σύντομα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ προκάλεσαν κατὰ τὴν ἀξιωματικὴ ρήση «ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται», ἢ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ θεραπεία λόγῳ ἀλλαγῆς τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τουλάχιστον ζητοῦσαν συγγνώμη οἱ ἐπίγονοι καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ προκάλεσαν ἱστορικὲς καταστροφὲς ἢ ἔλαβαν ἄδικες ἀποφάσεις. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀμετανόητος Παπισμὸς ζητάει συγγνώμη γιὰ τὶς σταυροφορίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, καὶ ἡ σημερινὴ μεταχιτλερικὴ Γερμανία, μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἀμετανόητη καὶ αὐταρχική, ζητάει μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὅταν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη, σύντομα ἐπενέβαινε καὶ διόρθωνε λάθη καὶ σχίσματα, ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐμπάθειες καὶ κακογνωμίες πατριαρχῶν καὶ ψευδοσυνόδων. Ποιός δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων του, ποὺ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησίας μας στὶς 27 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο; Ὁ μέγας Ἅγιος δὲν ἐπέτρεπε τὴν μετακίνηση τῆς σοροῦ του, πρὶν νὰ ζητήσει συγγνώμη ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος, γιὰ ὅσους διωγμοὺς ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ ὅσοι τοῦ ἔμειναν πιστοί, ποὺ ἔκοψαν κάθε δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία καὶ χαρακτηρίσθηκαν ὡς «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Καὶ μόνον ὅταν μὲ γραπτὴ ἐπιστολή, ποὺ ἔβαλε πάνω στὸ μνῆμά του, ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, ὁ αὐτοκράτωρ ζήτησε συγγνώμη μὲ προτροπὴ καὶ τοῦ πατριάρχου Ἁγίου Πρόκλου, ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του καὶ ἡ θριαμβευτική του ἐπανενθρόνιση στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία ἔληξε καὶ τὸ λεγόμενο «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Παραλείπουμε πάμπολλες ἄλλες διορθώσεις καὶ θεραπεῖες σχισμάτων καὶ διαιρέσεων ἀπὸ τὴν ὄντως τότε Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ πράξει καὶ τώρα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸν ἱστορικό της ρόλο, καὶ νὰ κρατήσει ἀκέραια τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τῶν Ὀρθοδόξων.

  1. Ἀντὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ Ἡμερολογιακὸ σχίσμα προκαλοῦν ἄλλο, τὸ Οὐκρανικό

      Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα καὶ τὶς πληγὲς ποὺ προκάλεσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, νὰ ἀποκαταστήσει σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα, καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπανέλθουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνη, νὰ παύσουν ἡ διαίρεση καὶ τὸ σχίσμα μεταξὺ Παλαιοημερολογιτῶν καὶ Νεοημερολογιτῶν, τώρα προκαλεῖ καινούργιο σχίσμα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν αὐθαίρετη, ἀντικανονική, μονομερῆ, ἀντισυνοδική, πραξικοπηματικὴ χορήγηση αὐτοκεφαλίας σὲ δύο σχισματικὲς μερίδες Ὀρθοδόξων, πρᾶγμα ποὺ δὲν τὸ ἐζήτησε οὔτε τὸ ἐπιθυμεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἀντικανονικὲς καὶ ἀντισυνοδικὲς ἐκτροπὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ ὁδήγησαν στὶς ἡμερολογιακὲς διαιρέσεις. Κρατικὲς καὶ πολιτικές ἐπεμβάσεις καὶ πιέσεις ἀπὸ τὴν παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, μονομερεῖς ἀποφάσεις τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τότε, χωρὶς πανορθόδοξη συναίνεση, μὲ διαφαινόμενη μάλιστα ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως τότε, καὶ πρὸ παντὸς βεβαιωμένος κίνδυνος συγκρούσεων καὶ ταραχῶν ἐπισκόπων πρὸς πατριάρχας καὶ μητροπολίτας, κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, καὶ εὐλαβῶν λαϊκῶν ἀπογοητευμένων, ταλαιπωρουμένων καὶ ἀμφιβαλλόντων γιὰ τὴν σωτηρία τους, ὅπως τότε. Ἐπειδὴ μάλιστα ἡ νέα ἑτεροκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν, θὰ διεκδικήσει ναούς, μοναστήρια καὶ σεβάσματα τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅλοι ἐπισημαίνουν ὅτι θὰ ὑπάρξουν συγκρούσεις μεταξὺ κατεχόντων καὶ διεκδικούντων, ποὺ θὰ φθάσουν μέχρι τὶς αἱματοχυσίες. Ἔκαναν σύνθημα καὶ λάβαρο οἱ Οἰκουμενιστὲς τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», καὶ τὸ ἀκυρώνουν στὴν πράξη, ἀφοῦ διαιροῦν καὶ διασποῦν τὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, τοὺς Ὀρθοδόξους. Δὲν περιμένουν δικαιολογημένα νὰ ἀκούσουν τὸ γνωστό «Ἰατρὲ θεράπευσον σεαυτόν»; Στὰ πλαίσια τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος θέλουν νὰ σώσουν τὰ ζῶα, τὰ δένδρα, τὴν κτίση ἀπὸ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, λησμονοῦντες ὅτι ἔργο τους μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς κτίσεως, ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, στὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι τὸν ὠθοῦν μὲ τὰ σκάνδαλα, τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἂν ὅμως καὶ μία ψυχὴ ἀξίζει, ὅσο ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ Κυρίου διδασκαλία[5], ἀναλογίζονται στὴν πνευματικὴ οἰκολογία πόσους κόσμους καταστρέφουν μὲ τὰ σχίσματα καὶ τὶς διαιρέσεις;

      Κοντὸς ψαλμός, ἀλληλούϊα. Ἡ μεταλλαγμένη Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ξαναγίνει ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πρωτειομανία, τὶς ὀλέθριες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα τοῦ Ἡμερολογίου καί, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ἀποφύγει νὰ προκαλέσει νέο σχίσμα, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Οὐκρανία θὰ ἐπεκταθεῖ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Κωνσταντινούπολη τῶν αἰώνων εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε ἐκτενῶς.


[1]. Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν μελέτη μας «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», στὸ βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 15-48. Ἐπίσης Μοναχοῦ Σεραφειμ, «Ἡ Μασονία καὶ οἱ Πατριάρχες»,Θεοδρομία 15 (2013) 513-530, 16 (2014) 127-144. Τοῦ αὐτοῦ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στὸν πρώϊμο ἑλληνικὸ Οἰκουμενισμό»,Θεοδρομία 19 (2017) 568-589, 20 (2018) 101-116.
[2]. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν ἐπικαιρότητα, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 80-101.
[3]. Ἀρχιμ. Γαβριηλ Διονυσιατης, «Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος», εἰς Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα (Μικρὰ σημβολὴ εἰς τὴν ἐπίλυσίν του), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 2004, σελ. 18-19.
[4]. Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν Θεοδρομία 18 (2016) 264-291.
[5]. Μάρκ. 8, 36: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;».

Πηγή: https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_91.html

Οκτώβριος 17, 2018

Romfea.gr: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγνώριζε την καθαίρεση του Φιλάρετου!

Του Αιμίλιου Πολυγένη


Την Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, εξέδωσε ανακοίνωση ότι διακόπτει την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εντός του μακροσκελούς ανακοινωθέντος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας, αναφέρεται και σε μια επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον μακαριστό Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β΄, σχετικά με την απόφαση καθαίρεσης του Μητροπολίτη Φιλάρετου Ντενισένκο.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr μετά από έρευνα που έκανε, εξασφάλισε και φέρνει αποκλειστικά στην δημοσιότητα την επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην επίστολή του, μεταξύ άλλων τονίζει ότι «η καθ’ ημάς Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία αναγνωρίζουσα εις το ακέραιον την επί του θέματος αποκλειστική αμοδιότητα της υφ’ Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρωσσίας αποδέχεται τα Συνοδικώς αποφασισθέντα περί του εν λόγω (Φιλάρετο), μη επιθυμούσα το παράπαν ίνα παρέξη οιανδήτινα δυσχέρειαν εις την καθ΄ Υμάς αδελφήν Εκκλησίαν.»

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

[ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ]

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24406-apokleistiko-otan-o-oikoumenikos-patriarxis-anagnorize-tin-kathairesi-tou-filaretou

Οκτώβριος 15, 2018

Η Ουκρανία είναι κανονικό έδαφος της Εκκλησίας της Ρωσίας

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΡΟΜΦΑΙΑ

lavra spilaion

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Δέν ὑπάρχουν ἀποδεικτικά ἔγγραφα ὑπέρ τῆς Κωνσταντινούπολης

  1. Τ Κίεβο γέννησε τν κκλησία τς Ρωσίας κα ες ατν νήκει μέχρι σήμερα.

Στό ἐπίκεντρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν διεργασιῶν, διχογνωμιῶν, ἀντιθέσεων, ἀλλά καί γεωπολιτικῶν διεκδικήσεων, εὑρίσκεται αὐτό τόν καιρό ἡ χορήγηση αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία ἐπί αἰῶνες ὄχι μόνο ἀνήκει στήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν ἀρχή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῶν Ρώσων, τόν γενέθλιο χῶρο, τήν κολυμβήθρα πού ἐγέννησε τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας μέ τήν βάπτιση τοῦ ἡγεμόνος τῶν Ρώσων Βλαδιμήρου καί τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στό Κίεβο τό 988.

Οἱ ἑορτασμοί τῆς χιλιετηρίδος τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρώσων (988-1988) μέ πρωτοβουλία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα στό Κίεβο, μέ διεκκλησιαστική ἀναγνώριση καί διεπιστημονική συμβολή, ἀποδεικνύουν ποῦ ὑπάγεται ἐκκλησιαστικά κατά κοινή παραδοχή τό Κίεβο. Διεκδίκησε τότε ἡ Κωνσταντινούπολη δικαιώματα ἐπί τῆς περιοχῆς τοῦ Κιέβου, ὥστε νά χρειασθεῖ νά πάρει τήν ἄδεια ὁ Πατριάρχης τῆς Μόσχας ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, καί οἱ ἄλλοι προκαθήμενοι, γιά νά μεταβοῦν στίς ἑορταστικές ἐκδηλώσεις στό Κίεβο;

Ὁποιαδήποτε Θρησκευτική Ἐγκυκλοπαιδεία καί ἄν ἀνοίξει κανείς ἤ τά σχετικά «Δίπτυχα» τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, πού παρουσιάζουν τήν διοικητική τους διάρθρωση ὡς καί τήν διοικητική διάρθρωση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν, θά παρατηρήσει ὅτι ἡ Οὐκρανία διοικητικά καί κανονικά ὑπάγεται στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ἔχει μέχρι τώρα καταγραφῆ ἤ ἀναγνωρισθῆ ὅτι ἡ Οὐκρανία ὑπάγεται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο;

Στό Ἡμερολόγιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ ἔτους 1998, πού ἔτυχε νά βρῶ γρήγορα στήν βιβλιοθήκη μου, καί στόν β´ τόμο (Διοικητικόν), στό κεφάλαιο «Αἱ λοιπαί αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι», καταχωρίζεται ὡς πρώτη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στήν ἀρίθμηση δέ τῶν μητροπολιτῶν της τήν πρώτη θέση κατέχει ὁ προκάτοχος τοῦ σημερινοῦ κανονικοῦ μητροπολίτου Ὀνουφρίου κυρός Βλαδίμηρος «Μητροπολίτης Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας μόνιμον μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.[1] 

Στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καταχωρίζονται καί ὅλοι οἱ ἄλλοι μητροπολίτες, ἀρχιεπίσκοποι καί ἐπίσκοποι τῶν ἐπαρχιῶν καί πόλεων τῆς Οὐκρανίας, οἱ θεολογικές σχολές τοῦ Κιέβου, τῆς Ὀδησσοῦ, ἡ περίφημη Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἡ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ καί πλῆθος ἄλλο ἱδρυμάτων καί προσκυνημάτων. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ 2018, τά ὁποῖα συναριθμοῦν τούς μητροπολίτας, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους καί τίς πολυάριθμες ἐπαρχίες τῆς Οὐκρανίας στούς ἀνήκοντες στήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.[2] 

  1. Μ διαιρετικς σχισματικς δυνάμεις συντάσσεται τ Οκουμενικ Πατριαρχεο

Ἐπί τῇ βάσει λοιπόν καί μόνον αὐτῆς τῆς καταγεγραμμένης ἐπίσημα ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία μπορεῖ νά ἐνισχυθεῖ μέ πλῆθος ἄλλων ἐγγράφων, ἡ Οὐκρανία ἐκκλησιαστικά ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἱστορίας τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀδιάσπαστα καί ἀχώριστα μέρος, στήν ἀρχή κορυφαῖο, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Ἐπί μικρό χρονικό διάστημα, λόγω ἀνωμάλων ἱστορικῶν καταστάσεων καί ἐξωτερικῶν πιέσεων καί ἐπιβουλῶν ἔμεινε ὑπό τήν δικαιοδοσία τῆς Κωνσταντινούπολης, κάτω ἀπό τήν ὁποία ἄλλωστε ἦταν ἐπί αἰῶνες συνολικά καί ἡ ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἑνωμένη μέ τό Κίεβο.

Καί ὅταν ἐξέλιπαν αὐτές οἱ ἐξωτερικές πιέσεις καί ἐπιβουλές ἀπό τήν παπική τότε Δύση, μέσῳ τῆς Πολωνίας, Λιθουανίας καί ἄλλων σταυροφορικῶν καί οὐνιτικῶν δυνάμεων, ἐπανῆλθε ἐκεῖ πού ἐξ ἀρχῆς καί πάντοτε ἀνῆκε, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.

Εἶναι κρῖμα πού τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο συντάσσεται σήμερα μέ τίς ἴδιες δυτικές δυνάμεις πού διήρεσαν τότε τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί προκάλεσαν διωγμούς τῶν Ὀρθοδόξων καί καταπατήσεις ἱερῶν χώρων, ὅπως ἑτοιμάζονται νά πράξουν καί τώρα οἱ Ἐθνικιστές Οὐκρανοί, καλυπτόμενοι ἀπό τόν οὐνίτη πρόεδρο τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο καί τούς φιλοπαπικούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.

  1. Σκόπιμη παρερμηνεία κα πόκρυψη γγράφων. τοιμάζεται σχετικ μελέτη.

Γιά τήν ἀναμφισβήτητη ἱστορικά δικαιοδοσία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῆς Οὐκρανίας ἑτοιμάζομε ἄρθρο μέ ὅλα τά ἱστορικά ἀποδεικτικά στοιχεῖα. Ἐπιστημονικά τό πράττομε αὐτό, διότι καί στήν πανεπιστημιακή μας σταδιοδρομία ὁ γράφων καί ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη – Ζήση (τώρα μοναχή Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στό γνωστικό ἀντικείμενο τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν», ἔχομε ἐκτενῶς ἀσχοληθῆ μέ τήν ἱστορία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί τίς σχέσεις της μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, γι᾽ αὐτό ἐνοχλούμαστε καί λυπόμαστε, ὅταν παραποιεῖται ἡ ἱστορική ἀλήθεια.

Δυστυχῶς ἡ Κωνσταντινούπολη, γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀντικανονική εἰσπήδησή της στό ἔδαφος τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τῆς Οὐκρανίας, ἐπικαλεῖται δύο ἔγγραφα, ἀπό τίς δεκάδες ἄλλων ἐγγράφων, ἀπό τά ὁποῖα δῆθεν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Οὐκρανία δέν παραχωρήθηκε ποτέ ὁριστικά στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, οὔτε μέ τήν συνοδική πράξη τοῦ 1686, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει ὅτι δῆθεν ἡ Οὐκρανία παρέμεινε ὑπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ὅτι ἡ παραχώρηση ἦταν προσωρινή.

Πρόκειται γιά σκόπιμη παρερμηνεία καί παραμόρφωση τῶν ἐγγράφων, γιά «ἐπιστημονική» πληροφόρηση, ἡ ὁποία ὅμως στούς μή ἔχοντες ἐπαρκῆ ἱστορική γνώση δημιουργεῖ τήν ἐντύπωση ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐπικαλεῖται δυνατά καί ἀτράνταχτα ἀποδεικτικά στοιχεῖα.

Ἐμεῖς ἐπιστημονικά θά παρουσιάσουμε σέ ἄρθρο μας προσεχῶς ἄλλα ἔγγραφα πού ἀποκρύπτονται, ἀλλά καί θά διορθώσουμε τίς παρερμηνεῖες τῶν δύο ἐγγράφων.

Ὡς μία πρώτη γεύση τῆς σκόπιμης χρήσης τῶν δύο ἐγγράφων παραθέτουμε τήν γνώμη τοῦ γνωστοῦ ἱστορικοῦ καί κανονολόγου καθηγητοῦ Βλ. Φειδᾶ, ὁ ὁποῖος καί στό σχετικό ἄρθρο του στή «Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία» καί στό μεγάλο βιβλίο του «Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988)» δέχεται ὅτι μέ τήν συνοδική πράξη τοῦ 1686 τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὑπήγαγε τήν Οὐκρανία στή δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας.

Γράφει ἐπί λέξει: «Τό 1686 ὑπεγράφη ρωσοπολωνική εἰρήνη, ἡ δέ Μικρά Ρωσία μετά τοῦ Κιέβου περιῆλθεν εἰς τήν Μόσχαν. Αἱ ἐπαρχίαι Λούτσκ, Λβώφ, Πρεμύσλ καί Μογκίλεφ ἀπέκτησαν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν… Τέλος ὁ πατριάρχης Διονύσιος ὑπήγαγε τήν Μητρόπολιν Κιέβου ὑπό τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1687)». [3]  Καί ἐμεῖς, σέ ἀνύποπτο χρόνο, σέ μελέτη μας μέ τίτλο «Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» γράφαμε ὅτι «μετά τήν ἐπί τῆς Πολωνίας νίκην τῶν Ρώσων τό 1654 καί τήν ἐνσωμάτωσιν τῆς Οὐκρανίας εἰς τήν Ρωσίαν συνεδέθη καί πάλιν τό Κίεβον μέ τήν Μόσχαν καί ἀποκατεστάθη ἡ ἑνότης μέ ἔγκρισιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου» (1686). [4] 

  1. Μητέρα κκλησία τς Οκρανίας εναι τώρα Μόσχα. Κωνσταντινούπολη ταν στ παρελθόν.

Δέν εἶναι ἀληθές ἐπίσης ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἡ μητέρα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί ἑπομένως ὡς μητέρα Ἐκκλησία ἔχει τό δικαίωμα νά χορηγεῖ αὐτοκεφαλία στίς ἐκκλησίες πού ἐγέννησε, ὅπως χορήγησε αὐτοκεφαλία στίς ἐκκλησίες τῆς Ρωσίας, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ρουμανίας, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ἀλβανίας.

Εἶχε τό δικαίωμα, μέχρις ὅτου μία θυγατέρα ἐκκλησία γίνει αὐτοκέφαλη, ὁπότε δέν εἶναι πλέον θυγατέρα, ἀλλά ἀδελφή Ἐκκλησία, ἰσότιμη κατά πάντα μέ τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν ὁποία προῆλθε, ἡ ὁποία δέν δικαιοῦται πλέον νά ἐπεμβαίνει στά ἐσωτερικά της· ὅταν τό πράττει, διαπράττει τό βαρύ κανονικό παράπτωμα τῆς εἰσπήδησης σέ ξένη ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας συνολικά, μαζί μέ τά ἐδάφη τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας, εἶχε μητέρα τήν Κωνσταντινούπολη μέχρι τήν ἀνακήρυξη τῆς αὐτοκεφαλίας της καί τήν χειραφέτησή της τό 1448, χωρίς τήν συγκατάθεση τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ ὁποία ὅμως συνοδικά τό 1593 καί μέ συμμετοχή τῶν ἄλλων πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ὕψωσε στήν πατριαρχική ἀξία καί τιμή τήν μητρόπολη Μόσχας, σέ θέση δηλαδή πατριαρχείου, καί ἀνεγνώρισε τήν αὐτοκεφαλία της.

Προσωρινή ἦταν ἡ διαίρεση τῆς ἑνιαίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μέ τό νά παραμείνει τό Κίεβο γιά κάποιο διάστημα ἀνεξάρτητη μητρόπολη μέ ἐνέργειες μάλιστα τοῦ οὐνίτη πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Μάμα, ὑποστηρικτῆ τῆς ψευδοσυνόδου Φερράρας Φλωρεντίας, ὁ ὁποῖος χειροτόνησε μητροπολίτη Κιέβου τόν Οὐνίτη ἐπίσης Βούλγαρο Γρηγόριο καί ἔθεσε τίς βάσεις τῆς ἐξάπλωσης τῆς Οὐνίας στήν Οὐκρανία, μέχρις ὅτου τό 1686 ἐπανενώθηκε, ὅπως εἴπαμε, ἡ Οὐκρανία μέ τήν Ρωσική Ἐκκλησία καί παραμένει ἔκτοτε ἀδιατάρακτα ἐπί τρεῖς αἰῶνες τμῆμα τῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Τήν Οὐνία ἐνισχύει καί πάλι, ὅπως ὁ Γρηγόριος Μάμας, μέ τίς ἐνέργειές του ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος.

  1. Κακ προηγούμενο Οκρανία γι τν ατοκεφαλία τν Σκοπίων. νησυχε κκλησία τς Σερβίας.

Μέ τό ἴδιο σκεπτικό θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθεῖ ὁ Οἰκουμενικός πατριάρχης ὅτι καί ἡ σχισματική ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἀνήκει στή δική του δικαιοδοσία καί ὄχι στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀφοῦ καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας καί ἡ περιοχή τῶν Σκοπίων ὑπήγοντο κάποτε στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Ποῦ ὑπαγόταν ὅμως τά Σκόπια μέχρι τήν σχισματική τους ἀπεξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας; Δέν ὑπαγόταν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Σερβίας;

Καί δέν θά ἀποτελέσει εἰσπήδηση σέ ξένο ἐκκλησιαστικό ἔδαφος ἡ ἀνάμειξη τῆς Κωνσταντινούπολης σέ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῶν Σκοπίων, ὅπως ἀνησυχοῦν οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, καί ἀντιτίθενται στό κακό τετελεσμένο πού θά δημιουργηθεῖ στήν Οὐκρανία;

Μπορεῖ πραξικοπηματικά νά ἐπεμβαίνει ἡ Κωνσταντινούπολη σέ κανονικά ἐδάφη αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ἐπειδή κάποτε αὐτές ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία της;

Ἀκόμη καί ἄν ἱστορικά παραβλέψουμε τό γεγονός ὅτι τό Κίεβο, ἡ Οὐκρανία ἀπό τήν ἀρχή ἦταν μέρος καί μέλος ἀδιάσπαστο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δέν φθάνουν οἱ τρεῖς καί πλέον αἰῶνες, ἀπό τό 1686 μέχρι σήμερα πού ὑπάγεται κανονικά στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, γιά νά ἀποτρέψουν τήν εἰσπήδηση στό κανονικό της ἔδαφος;

  1. Τ ατοκέφαλο στν Οκρανία θ βλάψει τν Κωνσταντινούπολη. λλάδα κα μερικ θ πωφεληθον.

Ἡ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης στήν Οὐκρανία ἀνοίγει τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου μέ ἀπρόβλεπτες κακές συνέπειες γιά τήν ἴδια τήν Κωνσταντινούπολη.

Άσφαλῶς ἡ Οὐκρανία ὡς ἀνεξάρτητο κράτος ἐπιδιώκει νά ἔχει καί ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἐκκλησία, καί δέν θά ἦταν ἱστορικά καί κανονικά παράλογο οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Οὐκρανίας νά ὑποβάλουν σχετικό αἴτημα, ἀρκεῖ αὐτό νά γίνει μέ τόν κανονικό τρόπο καί τήν συναίνεση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν.

Ἡ κανονική ἀρχή «τά ἐκκλησιαστικά τοῖς πολιτικοῖς συμμεταβάλλεσθαι εἴωθε» ἔχει διαχρονική ἰσχύ καί ἴσχυσε σέ ὅλες σχεδόν τίς περιπτώσεις χορηγήσεως αὐτοκεφαλίας σέ περιοχές πού ἀπέκτησαν τήν πολιτική ἀνεξαρτησία τους.

Μέ βάση αὐτή τήν ἀρχή οἱ περιοχές τῆς Ἑλλάδος πού ἐνσωματώθηκαν στό ἑλληνικό κράτος ἐδῶ καί περισσότερο ἀπό ἕνα αἰώνα, ἀπό τό 1912, πρέπει νά ἐνταχθοῦν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν ἰσχύει ἡ ἀρχή «ἀνεξάρτητο ἑνιαῖο κράτος σημαίνει καί ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἑνιαία ἐκκλησία».

Ἔτσι ἡ ἡμιαυτόνομη ἐκκλησία τῆς Κρήτης, οἱ μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου καί τό Ἅγιον Ὄρος, πού ἐξακολουθοῦν νά ὑπάγονται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, μολονότι ἀνήκουν ἐδαφικά στήν Ἑλλάδα, θά πρέπει νά ἐνσωματωθοῦν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔγινε μέ τά Ἑπτάνησα τό 1864. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τίς κακῶς ἀκόμη λεγόμενες «Νέες Χῶρες», πού τώρα μετά ἀπό ἕναν αἰώνα ἔγιναν «Παλαιές».

Πρέπει νά παύσει ἡ Κωνσταντινούπολη νά τίς διεκδικεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί νά θεωρεῖ τούς ἐκλεγόμενους ἀρχιερεῖς ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος ὡς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Καί ἡ μεγάλη Ἀμερική ἐπίσης εἶναι ἀνεξάρτητο καί ἑνιαῖο κράτος· καί ὅμως ἡ συζήτηση γιά αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς, πού ἄρχισε καί συνεχίζεται, προκαλεῖ ὀργή καί ἀπειλές γιά ὅσους τό προτείνουν στήν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία ἀνοίγει τόν δρόμο μόνη της μέ τό αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας γιά δυσμενεῖς εἰς βάρος της ἐξελίξεις.

  1. Προκαλε διαιρέσεις κα σχίσματα Κωνσταντινούπολη. Ν διορθώσει τν πορεία της.

Τό χειρότερο ὅλων εἶναι ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη, τῆς ὁποίας ὁ ἀναγνωρισμένος ἀπό ὅλους συντονιστικός ρόλος ἀποσκοπεῖ στήν ἐξασφάλιση τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων, προκαλεῖ ἡ ἴδια διαιρέσεις καί σχίσματα καί ἔτσι ὑπονομεύει καί τορπιλίζει μόνη της αὐτόν τόν ρόλο, καί, ὅπως γράψαμε σέ ἄλλη εὐκαιρία, πριονίζει ἡ ἴδια τό ψηλό κλαδί, τήν ὑψηλή θέση πάνω στήν ὁποία τήν ἀνέβασαν οἱ Ἱεροί Κανόνες καί ἡ ἐκκλησιαστική Παράδοση.

Διήρεσε τήν Ἐκκλησία μέ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, στήν ὁποία δέν ἔλαβαν μέρος τέσσερις ἐκκλησίες πού ἐκπροσωποῦν περισσότερους ἀπό τούς μισούς Ὀρθοδόξους πιστούς καί τήν ὁποία δέν ἀποδέχονται καί μέλη τῶν ἐκκλησιῶν πού ἔλαβαν μέρος, κληρικοί καί λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτειχιζόμενοι διακόπτουν τήν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων.

Τήν διαιρεῖ καί πάλι μέ τήν ἀντικανονική της εἰσπήδηση στήν Οὐκρανία, ἀνατρέπουσα τήν ὁμοφωνία καί συμφωνία πού εἶχε ἐπιτευχθῆ κατά τίς προσυνοδικές συζητήσεις γιά τό θέμα τοῦ αὐτοκεφάλου.

Σύμφωνα μέ αὐτές ἡ ἐπιθυμοῦσα τό αὐτοκέφαλο ἐκκλησία ὑποβάλλει τό αἴτημα πρός τήν «μητέρα Ἐκκλησία» καί, ἐφ᾽ ὅσον αὐτή τό ἀποδεχθεῖ, διαβιβάζεται πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἀναλαμβάνει νά διασφαλίσει τήν πανορθόδοξη συναίνεση. Ὅταν καί αὐτή ἐξασφαλισθεῖ, ἑτοιμάζεται ὁ τόμος γιά τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου.

Τώρα οὔτε σχετικό αἴτημα ἔχει ὑποβληθῆ ἀπό τήν κανονική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Οὔτε ἡ «μητέρα Ἐκκλησία» τῆς Ρωσίας συμφωνεῖ μέ τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου.

Ἡ προσπάθεια τῆς Κωνσταντινούπολης νά ἐμφανισθεῖ ὡς «μητέρα Ἐκκλησία» δέν εἶναι πειστική, ἀφοῦ καί μετά τό 1686 πού ἐπανεντάχθηκε ἡ Οὐκρανία στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας πέρασαν τρεῖς καί πλέον αἰῶνες, κατά τούς ὁποίους μέχρι σήμερα ἀνήκει στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅπως αὐτό ἀναγνωρίζεται ἀπό ὅλες τίς ἐκκλησίες.

Ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη μέχρι προσφάτως ἀναγνωρίζει τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο ὡς κανονικό μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καί διαβεβαίωνε προσυνοδικά ὅτι δέν θά θέσει ποτέ θέμα αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας.

Ἀλλά ἀκόμη καί ἄν δεχθοῦμε καί νομιμοποιήσουμε τήν κλοπή τοῦ ὀνόματος τῆς «μητέρας Ἐκκλησίας» πού κάνει ἡ Κωνσταντινούπολη, παρερμηνεύουσα σχετικά ἔγγραφα, εὑρίσκεται πάλιν ἐκτεθειμένη, διότι δέν τῆς ἔχει ὑποβληθῆ σχετικό αἴτημα ἀπό τήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τῆς ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο.

Οἱ σχισματικοί καί οἱ Οὐνίτες δέν ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία καί δέν ἔχουν κανένα κανονικό δικαίωμα, πρίν ἐπιστρέψουν καί ἐνσωματωθοῦν στήν κανονική Ἐκκλησία.

Οὔτε ἐπίσης ἔχει ἐξασφαλισθῆ ἡ συναίνεση τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στήν πλειονότητά τους, ἀφοῦ μόνον ἐλάχιστες ἑλληνόφωνες ἐκκλησίες μέ ἐθνοφυλετικά κριτήρια, θά συμφωνήσουν σιωπηρά μέ τήν Κωνσταντινούπολη, γιατί δέν τολμοῦν φανερά νά ἀντιταχθοῦν πρός τήν ἱστορική ἀλήθεια.

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά πρώτη φορά στά νεώτερα χρόνια φαίνεται τόσο ἀποδυναμωμένο καί ἀπομονωμένο ἐκκλησιαστικά.

Ὡς παλαιός κληρικός, συνεργάτης καί σύμβουλος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως λυποῦμαι γι᾽ αὐτήν τήν ἐξέλιξη, μολονότι ἔχω εἰσπράξει πικρίες καί διώξεις ἐπειδή διαφωνῶ μέ ἐπικίνδυνες πρωτοβουλίες του.

Ἔπρεπε οἱ τωρινοί του σύμβουλοι νά ἀποτρέψουν αὐτήν τήν πορεία πρός τίς διαιρέσεις, τά σχίσματα καί τήν ἀπομόνωση. Ὑπάρχει ἀκόμη καιρός πρίν ἀπό τό τελικό βῆμα.

[1]. Βλ. σελ. 1231.
[2]. Βλ. σελ. 1256.
[3]. ΒΛ. ΦΕΙΔΑ, «Ρωσική Ἐκκλησία», Θ.Η.Ε. 10, 1043. Τοῦ αὐτοῦ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988), Ἔκδ. Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1988, σελ. 273-274.
[4]. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καί Μόσχα, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 31. Ἡ μελέτη παρουσιάσθηκε ὡς εἰσήγηση στό Διεθνές Σεμινάριο πού ὀργάνωσε στό Chambésy τῆς Γενεύης τό Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τόν Μάϊο τοῦ 1988. Τό θέμα τοῦ Σεμιναρίου: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου».

http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/24301-i-oukrania-einai-kanoniko-edafos-tis-ekklisias-tis-rosias

Οκτώβριος 1, 2018

Καλαβρύτων σε Οικουμενικό: »Παναγιώτατε δεν είναι ώρα για περαιτέρω σχίσματα και διαιρέσεις»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΡΟΜΦΑΙΑ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξ ορισμού είναι το σημείον ενότητος της Ορθοδοξίας σε παγκόσμιο επίπεδο! Εκεί, με σεβασμό και αγάπη, ατενίζουμε όλοι! Εκεί καταφεύγουμε, για να πάρουμε δύναμη!

Εκεί σπεύδουμε για να επιλύσουμε τυχόν διαφορές και διενέξεις μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών και των εκκλησιαστικών παραγόντων! 

Δυστυχώς ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, πολύ αγαπητός εις ημάς καί πολύ σεβαστός, δεδομένου ότι μας συνέδεσε μια αγνή φιλία από τήν δεκαετία του 1960, τότε που ήμασταν όλοι Διάκονοι, ο Παναγιώτατος, ως μεταπτυχικός φοιτητής του Κανονικού Δικαίου στη Ρώμη, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χριστόδουλος καί η ελαχιστότης μου, οπότε, εκεί στη Ρώμη, ο τότε Διάκονος Βαρθολομαίος – με πολλήν αγάπην και μεγάλην προθυμίαν- ήταν ο ξεναγός μας στην ιστορική εκείνη πόλη! 

Δυστυχώς, λοιπόν, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος κατά τα τελευταία ετύτα χρόνια εμφανίζεται σαν να έχει βάλει ως στόχον του την διαίρεση της Ορθοδοξίας!

Η αρχή έγινε με τις πολύ εγκάρδιες σχέσεις μεταξύ Βατικανού καί Κωνσταντινουπόλεως! 

‘Επειτα ακολούθησε η δήθεν «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ» της Κρήτης! Πλήν όμως η Σύνοδος εκείνη: α) Δεν ήταν «ΑΓΙΑ», αφού οι Αποφάσεις της ήσαν κατά της Ορθοδοξίας! Και ήταν καταλυτική για την Ορθοδοξία, διότι χαρακτήρισε ως ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ τις διάφορες χριστιανικές Ομολογίες!!!! 

Το έγκλημα αυτό το είχε επιτελέσει χρόνια πρίν (τον Μάϊο του 2009) ο Πάπας της Ρώμης Βενέδικτος κατά την διάρκεια μι[ας επισκέψεώς του στα Ιεροσόλυμα. Να τι ακριβώς είπε τότε: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009). 

β) Δεν ήταν ούτε και ΜΕΓΑΛΗ, αφού τέσσερες τοπικές Εκκλησίες αρνήθησαν να συμμετάσχουν στο Κολυμπάρι!

Στη συνέχεια έχουμε και κάποια χρονίζοντα προβλήματα με τη δική μας Εκκλησία. Οι Ιεροί Κανόνες διά του ιερού Φωτίου ορίζουν, ότι «είωθε τά εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθε», (1) δηλ. ότι τα εκκλησιαστικά Σύνορα συμμορφώνονται και αλλάζουν, ακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις.

Τα εκκλησιαστικά Σύνορα ταυτίζονται με τα πολιτικά Σύνορα! Συνεπώς, όταν ένα γεωγραφικό κομμάτι αποκτά την εθνική του ανεξαρτησία, τότε απαραιτήτως μεταβάλλεται καί ο χαρακτήρας της τοπικής Εκκλησίας, η οποία άνευ ετέρου καθίσταται αυτοκέφαλος, αυτόνομος καί ανεξάρτητη!

Δυστυχώς αυτό δεν έχει εφαρμογή στην Εκκλησία της Ελλάδος, όπου η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι κομματιασμένη σε πέντε τεμάχια! Αυτά είναι: 

Οι Μητροπόλεις

1) «της παλαιάς Ελλάδος, όπου εντάσσεται και η Μητρόπολίς μας,

2) «των Νέων Χωρών», δηλ. από τη Λάρισα και πάνω, οι οποίες ανήκουν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου,

3) «των Κυκλάδων Νήσων», δηλ. η Ρόδος και τα άλλα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ανήκουν επίσης στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου, 

4) «της Κρήτης», η οποία αποτελεί ημιαυτόνομον Εκκλησίαν,

καί 5) «το Άγιον Όρος», το οποίον επίσης έχει την αναφορά του στο Πατριαρχείο!

Τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, καθώς επίσης και οι Προκάτοχοί Του, ΚΑΤΑΠΑΤΕΙ, ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, δηλ. το Εκκλησιαστικό Σύνταγμα! Έτσι έχουμε μία ανεξάρτητη Χώρα, τήν Ελλάδα μας, εκκλησιαστικώς μοιρασμένη και κομματιασμένη σε πολλά εκκλησιαστικά κομμάτια!

Τόν τελευταίο καιρό, δυστυχώς, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας κ. Βαρθολομαίος, μέ διαφόρους τρόπους επιχειρεί να αυξήσει τήν «επιρροή» Του, δηλ. την πνευματική Του κυριαρχία, σ’ αυτό το κομμάτι των Νέων Χωρών, αλλά με τον τρόπο αυτό μετατρέπεται σε έναν «ψιλικαντζή» του εκκλησιαστικού Χώρου! (βλέπε και την υπόθεση «κτήμα Προμπονά») Κατά λοιπά είναι ο ….ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ! 

Πολύ παραστατικά αναφέρεται στο ζήτημα αυτό δημοσίευμα του ιερέως π. Ευσταθίου Κολλά στο φ. της Κυριακής 30ής Σεπτεμβρίου ε.έ. της εφημερίδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ τμε τίτλο: «Να πάψει επιτέλους το αδίστακτο αιρετίζον ΦΑΝΑΡΙ να επιβουλεύεται το Κανονικό Αυτοκέφαλο της Ελλάδος», το οποίον και καταλήγει ως εξής: 

«Κάντε ότ,ι θέλετε και όπως τα θέλετε όλοι εσείς εκεί στο αιρετίζον και αδίστακτο Φανάρι, ευρισκόμενοι βεβαίως έξω καί παρασάγγας πέρα από την Θεολογική, Κανονική καί Εκκλησιολογική ΤΑΞΗ και ΠΡΑΞΗ, γι’ αυτό και δεν ακούγεσθε, ποσώς, από την ολότητα των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ πιστών της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ…»

Μια τελευταία λανθασμένη κίνηση του Πατριάρχου μας είναι αυτή με την Εκκλησία της Ουκρανίας! Δεν μας έφθαναν τα τόσα και τόσα άλλα προβλήματα, ο Πατριάρχης μας ευρίσκεται στα πρόθυρα εκκλησιαστικής συρράξεως του Πατριαρχείου με την μεγάλη Εκκλησία της Ρωσσίας!

Η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας διατηρεί την πνευματική της σχέση και εξάρτηση με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Η Σχισματική Εκκλησία της Ουκρανίας πρόκειται να τύχει αναγνωρίσεως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο!

Έστι ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ευρίσκεται προ των θυρών μας! Εάν σ’ αυτό πρσθέσουμε και την εσωτερική διαμάχη, που ανέκυψε έπειτα από την ψευδο-Σύνοδο του Κολυμπαρίου, τότε τα εκκλησιαστικά πράγματα στις ημέρες μας καθίστανται εξόχως τραγικά!

Είθε ο Πανάγαθος Θεός να αποτρέψει μια νέα -και πιο επικίνδυνη- διάσπαση! Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εμείς σήμερα από τη θέση αυτή συγχαίρουμε ολοψύχως τον αγαπητό εν Χριστώ Αδελφό μας, τον Σεβ. Μητροπολίτη Κυθήρων κ Σεραφείμ, για την πρόσφατη σχετική Δήλωση διαμαρτυρίας, την οποία και προσυπογράφουμε και αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια.

Για την Απόφαση της ψευδο-Συνόδου του Κολυμπαρίου αναδημοσιεύουμε μια παληά ανάρτησή μας από τον Μάϊο 2009, εξ αφορμής των δηλώσεων Του «για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες», την οποία και αναδημοσιεύουμε στο τέλος του παρόντος.

Η ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΊΤΗ ΚΥΘΉΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΊΜ

«Είμαι βαθύτατα λυπημένος στο άκουσμα της διακοπής Εκκλησιαστικής Κοινωνίας του Πατριαρχείου της Ρωσίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εις αυτό το θλιβερό και αξιοθρήνητο αποτέλεσμα οδήγησε η εμμονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου να εκχωρήσει την αυτοκεφαλία εις τους σχισματικούς της Ουκρανίας οι οποίοι είναι αποκεκομμένοι από την Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία δηλ από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τας κατά τόπους Αυτοκεφάλους Ορθοδόξους Εκκλησίας και αποτελούν την συντριπτική μειοψηφία του Ουκρανικού Λαού.

Μέχρι πρότινος το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανεγνώριζε μόνον την υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ονούφριο, Κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και τώρα διά τους ιδικούς του λόγους αποδίδει την αυτοκεφαλία εις τους σχισματικούς της Ουκρανίας και παραθεωρεί την Κανονική Τάξη και την Κανονική Ορθόδοξο Αρχιεπισκοπή της Ουκρανίας, την οποία και αναγνωρίζουν όχι μόνον το Πατριαρχείο της Ρωσίας αλλά και όλες οι λοιπές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Οι σχισματικοί ως γνωστόν δεν είναι Εκκλησία και η Κοινωνία μετ αυτών προσκρούει εις τους απαγορεύοντας αυτήν Θείους και Ιερούς Κανόνας, Αποστολικούς και Οικουμενικών Συνόδων.

Προς τι λοιπόν η εμμονή και επιμονή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου δια την αναγνώρισιν των σχισματικών ως αυτοκεφάλου Εκκλησίας; Και της ούτω πως προ- κλήσεως σχισμάτων και διαιρέσεων εν τη Μιά, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού Εκκλησία;

Δεν φθάνουν ως άλλως οι κλυδωνισμοί και οι ταραχές οι οποίες προεκλήθησαν και προκαλούνται από τας αποφάσεις της αποκληθείσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (Ιούνιος 2016);

Και μάλιστα ως Εκκλησιών σε ομολογίες και Χριστιανικές κοινότητες ετεροδόξων..; Αλλά, και αυτή καλουμένη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν παραθεωρήθηκε από την πρόσφατη απόφαση της Πατριαρχικής Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως η υπό όρους επιτρέπει τον δεύτερο γάμο, δηλ. την διγαμία, των κληρικών;

Εις το τελικό κείμενο της Συνόδου αυτής (σ.σ. της Κρήτης του 2016) το μυστήριο του γάμου και τα κωλύματα αυτού στην παράγραφο 4 περί των κωλυμάτων γάμου δεν αναγράφεται επί λέξη «η ιερωσύνη αυτή καθ’ εαυτήν δεν αποτελεί κώλυμα γάμου, αλλά όμως συμφώνως προς την ισχύουσαν κανονική παράδοσιν (κανών 3ος της Πενθέκτης εν Τρούλω Συνόδου) μετά την χειροτονία κωλύεται η σύναψη της εις γάμου κοινωνία εις του κληρικούς;

Έκκληση θερμοτάτη και παράκληση εγκάρδια απευθύνουμε από τας εσχατιάς της Ελληνικής μας Πατρίδος την παραμεθώριον προς Νότον περιοχή των Κυθήρων και Αντικυθήρων προς τον Πρωτόθρονον Πατριάρχην της Ορθοδόδου Εκκλησίας μας κ.κ. Βαρθολομαίον να ανακόψει πρίμναν προς αποφυγήν νέων σχισμάτων και διαιρέσεων εις το Πανάγιον Σώμα του Χριστού και την Αγιωτάτη Ορθόδοξη Εκκλησίας μας.

Αντί των συμπροσευχών που διοργανώνει τον τελευταίο καιρό με τον Πάπα της Ρώμης και με αρχηγούς και εκπροσώπους ετεροδόξων ομολογιών και κοινοτήτων αλλά ακόμη και αλλοθρήκων, οι οποίες όχι μόνον δεν ωφελούν σε κάτι αλλά σκανδαλίζουν σοβαρά το Ορθόδοξο Χριστεπώνυμο Πλήρωμα, θα έπρεπε να κηρύξει Μετάνοιαν και επιστροφήν σύμπαντος του Ορθοδόξου Χριστιανικού Κόσμου εις «την Άπαξ παραδοθείσαν τοις Αγίοις Πίστιν», εις την Διδαχήν του Κυρίου Υμών Ιησού Χριστού, των Αγίων Αποστόλων, των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων Υμών, των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας μας και την εν γένει Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας.

Εύχομαι από καρδίας σύνεση και εγρήγορσην εν πάσι εις τους Πνευματικούς Ταγούς της Αγίας μας Εκκλησίας προς αναχαίτισιν και αντιμετώπισιν της επερχομένης πνευματικής κρίσεως και αποφυγήν οδυνηρών επιπτώσεων και συνεπειών διά την Ενότητα της Αγιωτάτης Του Χριστού Ορθοδόξου Ποίμνης. Γιατί είναι τοις πάσι γνωστόν το του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου ότι «το σχίσμα ουδέ αίμα μαρτυρίου αποπλύνει» .

(Πηγή:www.romfea.gr)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Ένα δένδρο! Ένα και μοναδικό δένδρο, το οποίον φύτευσε ο Χριστός με τα άγια Χέρια Του! Ένα δένδρο με πολλούς κλάδους και όχι ένα δάσος με πολλά δένδρα!
ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ!

Η Εκκλησία είναι ένα το άγιο Καθίδρυμα, το Οποίον συνέστησε και αγίασεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Συστατικό Της στοιχείο είναι η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος προς τους Δώδεκα Μαθητές «εν είδει πυρίνων γλωσσών».

Οι Μαθηταί ξεχύθηκαν στον τότε γνωστό κόσμο για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας μας, και όπου έτυχον αποδοχής βάπτισαν τους Χριστιανούς και συνέστησαν την τοπική τους Εκκλησία, Έτσι έχουμε τον Απόστολο Ανδρέα, θεμελιωτή της Εκκλησίας των Πατρών, τον Απόστολο Πέτρο θεμελιωτή της Εκκλησίας της Ρώμης, τον Απόστολο Παύλο θεμελιωτή της Εκκλησίας των Αθηνών, της Κορίνθου, κλπ.

Όλες αυτές οι ανά τον κόσμο τοπικές Εκκλησίες ήσαν μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, η οποία Κεφαλήν Της έχει και ομολογεί τον Σωτήρα Χριστό! Ομοιάζουν δηλ. με ένα δένδρο, το οποίον έχει πολλούς κλάδους!

Κάποτε ένα κομμάτι, αυτό της Ρώμης, ξεσχίζεται, δηλ. αποκόπτεται, από τον κύριο κορμό και συγκροτεί ένα νέο Οργανισμό. Διά του τρόπου αυτού όμως παύει να αποτελεί ένα παρακλάδι του δένδρου, το οποίον ονομάζουμε ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Γίνεται ένα αυτόνομο δένδρο!

Μετά την αποκοπή της Ρώμης, ακολουθεί και άλλο κομμάτιασμα. Μερικοί, διαφωνούντες με τις διδαχές του αιρετικού Πάπα Ρώμης, αποκόπτονται από τον Πάπα. Από το δένδρο, λοιπόν, της Ρώμης ξεσχίζεται ένα μέρος και συγκροτεί τον Οργανισμό, ο οποίος έλαβε το όνομα Διαμαρτυρόμενοι ή Προτεστάντες!

Περαιτέρω και απ’ αυτό το κομμάτι των Προτεσταντών αργότερα κόβεται ένα ακόμη κομμάτι, από το δένδρο των Διαμαρτυρομένων, και συγκροτεί τον Οργανισμό, που έλαβε το όνομα Αγγλικανοί.

Έτσι, λοιπόν, από την Μία Εκκλησία, την οποία ίδρυσεν ο Λυτρωτής του κόσμο, ο Χριστός, δηλ. από το ένα και μοναδικό Δένδρο, που φυτεύθηκε από τον Χριστό μας εκεί κατω στην Ιερουσαλήμν, δυστυχώς, αποκόπηκαν μερικά κλαδιά, τα οποία και – ως ανεξάρτητα πλέον- αποτέλεσαν ένα παράδενδρο! Αυτά τα κομμάτια μέχρι σήμερα ονομάζονταν «Χριστιανικές Ομολογίες», και δεν αποτελούσαν Μέλη της αρχικής Μίας Εκκλησίας.

Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου Κρήτης (2016), δυστυχώς, έκαμε το μεγάλο έγκλημα να ονομάσει ως «Εκκλησίες», όλα αυτά τα αποκόμματα του Χριστιανισμού! Παρέβλεψε δηλ. μεγάλα θεολογικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, όπως την λεγομένη Αποστολική Διαδοχή κλπ., και με τον τρόπο αυτό ΕΠΡΟΔΩΣΕ τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία!

Εάν, λοιπόν, αποδεχθούμε την Απόφαση του Κολυμπαρίου, η οποία είναι προϊόν της επιρροής και εισπηδήσεως του κοσμικού πνεύματος, που ονομάζεται Παγκοσμιοποίηση, στον εκκλησιαστικό χώρο, τότε από το Σύμβολο της Πίστεως (το Πιστεύω) πρέπει να απαλείψουμε την πρόταση και ομολογία μας «Εις μίαν Αγίαν, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών, προσδοκώ ανάστασιν νεκρών ….»!

Επομένως η «Εκκλησία» είναι Μία, δηλ. ένα δένδρο με πολλά κλαδιά και όχι ένα δάσος με πολλά δένδρα! Τελεία και παύλα!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ Αρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικέ Πατριάρχα,
ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΙ Άγιοι Προκαθήμενοι, Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι,
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ Μητροπολίτες,

Οι συγκροτήσαντες την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης, την οποία και ονομάσατε «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» επλανήθητε! Διδάξατε αιρετικήν διδαχήν!

Σας καλούμε να ανακαλέσετε αμέσως την εγκληματική Σας αυτή Απόφαση. Αλλιώς ένα νέο Σχίσμα ευρίσκεται «επί θύραις».

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24136-kalabruton-se-oikoumeniko-panagiotate-den-einai-ora-gia-peraitero-sxismata-kai-diaireseis

Σεπτέμβριος 29, 2018

ΟΙ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ROMFEA.GR

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος, ὑπὸ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Καλλίνικο, ἐξ ἀφορμῆς τῆς διαστάσεως μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα διευκρινίζει, τὰ ἑξῆς:

Ἡ ἔντονη αὐτὴ διαμάχη εἶναι θλιβερή, ἐφ’ ὅσον μάλιστα γίνεται ἀγώνας γιὰ σφαίρα ἐπιρροῆς καὶ στὰ ἐκκλησιαστικά, μὲ ἐμφανῆ ἐπίδραση ἀπὸ τὸν κοσμικὸ τρόπο σκέψεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀλλότριους ἐπηρεασμούς.

Ἔγινε ἐπίσημα παραδεκτό, ὅτι ὅλα ἐξελίσσονται στὰ πλαίσια μιᾶς ὀξείας πολιτικῆς ἀντιπαραθέσεως. Καὶ ἐνῶ καταδικάζεται θεωρητικὰ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὁ Ἐθνοφυλετισμός, καταβάλλεται ἐν τούτοις ἀπὸ αὐτὸ προσπάθεια γιὰ ἀναγνώριση σχισματικῶν Οὐκρανῶν φυλετιστῶν ὡς Αὐτοκεφάλων.

Τὸ δὲ συγκεντρωτικὸ καὶ ἡγεμονιστικὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐμμένει σὲ παρωχημένα σχήματα ἐλέγχου καὶ ἐπιβολῆς τοῦ παρελθόντος.

Ἡ ἐπίκληση καὶ ἑρμηνεία Ἱερῶν Κανόνων καὶ Πατριαρχικῶν κειμένων γίνεται ἐπιλεκτικά, γιὰ δικαιολόγηση καὶ δικαίωση ἐπιλογῶν τῶν δύο πλευρῶν, οἱ ὁποῖες φαίνεται νὰ διατηροῦν βαθειὰ ἀντίθεση καὶ δυσαρέσκεια ἀπὸ μακροῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Μοσχοβῖτες.

Ἄρα, ὅσοι κακίζουν τοὺς Παλαιοημερολογῖτες γιὰ ἐσωτερικὲς διαστάσεις, πρέπει μᾶλλον νὰ στρέψουν ἀλλοῦ τὴν προσοχή τους καὶ νὰ αἰσχυνθοῦν, φροντίζοντας πρῶτα νὰ τακτοποιήσουν τὰ τοῦ οἴκου τους.

Καὶ ἐπίσης, ἄν γιὰ ἐπίκληση Κανονικῶν καὶ Δικαιοδοσιακῶν θεμάτων κάποιοι διακόπτουν τόσο εὔκολα τὴν μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, δὲν εἶναι καθόλου δίκαιο νὰ ψέγονται οἱ Ζηλωτὲς τῆς Πίστεως, καὶ μάλιστα νὰ διώκονται ἀπηνῶς γιὰ τὴν ἐπιλογή τους αὐτή, ἐφ’ ὅσον διέκοψαν τὴν μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως γιὰ θέματα καθαρῶς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὅπως εἶχαν τὸ Κανονικὸ δικαίωμα νὰ πράξουν.

Ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Μόσχας, κάποιος ἐπίσκοπός της ἀνέφερε ὑποθετικὰ σὲ πρόσφατη συνέντευξή του, ἡ ὁποία παρουσιάσθηκε στὰ ἑλληνικά, ὅτι σὲ ἀντιπερισπασμὸ πρὸς τὰ ὅσα πράττει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴν Οὐκρανία, κάποιο ἀπὸ τὰ Πατριαρχεῖα, πιθανὸν τὸ δικό του, θὰ μποροῦσε νὰ προβεῖ σὲ ἀναγνώριση τῶν Παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος, ποὺ νωρίτερα ἀποκαλεῖ σχισματικούς, ὡς Ἐκκλησίας Ἑλλάδος, ὥστε ἡ Καινοτόμος ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου Ἑλλάδος νὰ ἀναγκασθεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ ἐκείνους, διότι σὲ διαφορετικὴ περίπτωση θὰ λάβει κάποια ἄλλη ὀνομασία.

Ἐμεῖς, Χάριτι Θεοῦ, τονίζουμε πρὸς πᾶσα κατεύθυνση ὅτι δὲν εἴμαστε σχίσμα, διότι οἱ πρόγονοί μας ἀποτειχίσθηκαν τὸ 1924 ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προκάλεσαν σχίσμα στὴν λειτουργικὴ καὶ ἑορτολογικὴ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, μέσῳ τῆς ἀντικανονικῆς καὶ μονομεροῦς Μεταρρυθμίσεως τοῦ Ἡμερολογίου, στὴν ὁποίαν προέβησαν, προκειμένου νὰ συνεορτάζουν μὲ τοὺς κακοδόξους/ἑτεροδόξους τῆς Δύσεως.

Οὔτε ἀναμένουμε κάποια ἀναγνώριση ἀπὸ αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους διατελοῦμε σὲ πλήρη ἀκοινωνησία γιὰ λόγους Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ὑπογραμμίζουμε, ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἄστοχη, παραπλανητικὴ καὶ λανθασμένη ἡ συσχέτιση ἐθνικιστικῶν σχισμάτων, τύπου Οὐκρανίας, ὅπως καὶ ἄλλων περιοχῶν τῶν Βαλκανίων, μὲ τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς τῆς Ἑλλάδος (Παλαιοημερολογῖτες), οἱ ὁποῖοι καμμία ἀπολύτως σχέση δὲν εἴχαμε οὔτε ἔχουμε μὲ αὐτὰ στὴν σχεδὸν ἑκατόχρονη ματωμένη καὶ ἔνδοξη ἱστορία καὶ μαρτυρία μας.

Ὡς γνωστόν, μετὰ τὴν Κοίμηση τοῦ Πρωθιεράρχου μας Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου (+1955), ἡ Ἐκκλησία μας ἔλαβε κανονικὲς ἐπισκοπικὲς χειροτονίες ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (1960 καὶ 1962), οἱ ὁποῖες ἀναγνωρίσθηκαν Συνοδικὰ καὶ ἐπίσημα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μητροπολίτη Φιλάρετο (Βοσνεσένσκι) καὶ τὴν περὶ αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδο τὸ 1969.

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ δογματικὴ καὶ κανονικὴ πληρότητα καὶ καθολικότητα, ἀποτελεῖ τὸν Φύλακα καὶ Ἐκφραστὴ τῆς ὄντως Ὀρθοδοξίας στὴν Πατρίδα μας, καὶ μὲ τὶς κοινωνοῦσες μὲ αὐτὴν Γνήσιες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες Ρουμανίας, Ρωσικῆς Διασπορᾶς καὶ Βουλγαρίας καταγγέλλει καὶ καταδικάζει τὴν αἱρετικὴ ἐκτροπὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία πλήττει ὁμοίως Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ὅπως καὶ τοῦ Σεργιανισμοῦ, ποὺ ἔπληξε τὴν Μόσχα ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ ἀθεϊστικοῦ ζυγοῦ.

Βέβαια, κατὰ τὸν περασμένο αἰῶνα ἡ ρωσικὴ γῆ ποτίσθηκε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων, ὅμως αὐτοὶ κατὰ βάσιν ἦταν ὅσοι ἀκριβῶς δὲν συμβιβάσθηκαν μὲ τοὺς ἀθεϊστές.

Στὴν Μόσχα, στὸ Συνέδριο τοῦ 1948, ὑπῆρξαν κάποιες ὀρθόδοξες ἀποφάσεις ὑπὲρ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου καὶ ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὅμως, ἀπὸ τὸ 1961 καὶ ἑξῆς, ἄν καὶ οἱ Μοσχοβῖτες κράτησαν καὶ κρατοῦν τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο, ἐν τούτοις εἰσῆλθαν στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ προσπάθησαν νὰ ὑπερβάλλουν καὶ αὐτοὺς τοὺς Φαναριῶτες στὸν οἰκουμενιστικὸ οἶστρο τους.

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ Κομμουνισμοῦ, κατὰ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’90, ὑπῆρξε μία ἀφύπνηση τοῦ Ἀντι-οικουμενισμοῦ στὴν Ρωσία, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Οἰκουμενιστικὴ Ἡγεσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ σημερινοῦ πατριάρχου, προσπάθησε μὲ κάθε τρόπο νὰ καταστείλει αὐτὴν καὶ νὰ τὴν ἐξουδετερώσει, πρὸς ἀπογοήτευσιν σημαντικοῦ μέρους τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τους, ποὺ ἐμφοροῦνταν ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀρχές.

Τὸ ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας δὲν ὑπέγραψε τὸ Κοινὸ Κείμενο τῆς Ραβέννας τὸ 2008 μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ ἐπίσης δὲν συμμετεῖχε -ὄχι πάντως γιὰ λόγους Πίστεως- στὴν Οἰκουμενιστικὴ Ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου τὸ 2016, δὲν σημαίνει τίποτε τὸ οὐσιαστικὸ ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς.

Ἄν ἡ Μόσχα ἐπιθυμεῖ νὰ ἀναδειχθεῖ Ἀμύντορας τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ὁποία παρέφθειραν καὶ μετήλλαξαν οἱ Οἰκουμενιστές, ἔχει τὴν εὐκαιρία πρὸς τοῦτο: Μὲ θεία ἐνίσχυση καὶ ἀποτινάζοντας τὸν ὅποιο ἀλλότριο ἐπηρεασμό, ἐμφανῆ ἤ ἀφανῆ, νὰ ἀρνηθεῖ καὶ νὰ καταδικάσει τὸν Σεργιανισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ σὲ μία ὄντως Μεγάλη Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων νὰ προβεῖ σὲ καταδίκη τῆς Ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμβαρίου καὶ ὅσων συμμετεῖχαν σὲ αὐτήν, ὥστε νὰ καταστεῖ Ὀρθόδοξος Προμαχῶνας σὲ ἐποχὴ μεγάλης Ἀποστασίας. Σὲ αὐτὸ θὰ μᾶς βρεῖ ἔνθερμους φίλους καὶ ὑποστηρικτές.

Ἄν δὲν κάνει αὐτά, τότε οἱ διακηρύξεις της καὶ οἱ εὐαισθησίες της γιὰ τὰ Κανονικὰ καὶ Δικαιοδοσιακὰ θέματα δὲν θὰ συνιστοῦν Ὁμολογία γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ συμφέρον γενικῶς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ποιμνίου, ἀλλὰ θὰ ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἐναγώνια ἀντίσταση ἤ καὶ ἀνάλογη ἀνταπόδοση στὶς ὄντως ἐπικίνδυνες δικαιοδοσιακὲς διεκδικήσεις τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ ἐμφοροῦνται καὶ ἐμπνέονται, ὅπως τονίσθηκε προηγουμένως γιὰ ἀμφοτέρους, ἀπὸ κοσμικὸ τρόπο σκέψεως καὶ δράσεως. Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι ποὺ προκαλεῖ καὶ θὰ προκαλέσει ὄντως δυσάρεστο ἀνταγωνισμὸ μεταξύ τους μὲ ἀπρόβλεπτα ἀποτελέσματα!

Εὐχὴ καὶ προσευχή μας εἶναι νὰ γίνει κατανοητό, ὅτι χωρὶς τὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν ὁλοκληρία τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς της, εἰς μάτην ἀγωνίζονται καὶ κοπιάζουν «περὶ πολλῶν» οἱ διαπληκτιζόμενοι σήμερα γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ ἴσως αὔριο γιὰ κάποιο ἄλλο παρόμοιο θέμα. Ἡ Εὐαγγελικὴ «ἀγαθὴ μερίδα» τοὺς διαφεύγει.

Ὅσοι κατανοοῦν αὐτό, ὀφείλουν νὰ πράξουν τὸ καθῆκον τους ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τοὺς δῆθεν ποιμένες τους, ποὺ διαβρώθηκαν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση, ὥστε νὰ βροῦν καταφυγὴ στὸ λεῖμμα τῆς Χάριτος τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, διαπιστώνει καὶ ἐρωτᾶ:

«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδίσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἤ τί δώσῃ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Μέλλει γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ» (Ματθ. 16:26-27)· «πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν [ὀρθόδοξον] πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18:8).

Ἐκ τῆς Γραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 9/22-9-2018
+Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης

Πηγή: http://www.romfea.gr/diafora/24084-oi-gox-ellados-gia-to-oukraniko-zitima

Σεπτέμβριος 25, 2018

Ι.Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΟΤΑΝ Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝΕΙ ΤΟ ΗΘΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 24η Σεπτεμβρίου 2018

Η αίρεση και γενικά η κακοδοξία είναι η πιο φοβερή αρρώστια, το πιο ολέθριο κακό μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Και τούτο διότι δεν προσβάλλει μόνο το δόγμα, αλλά και το ήθος και την όλη ζωή της Εκκλησίας. Οι εκπεσόντες συνήθως αδυνατούν, εξ’ αιτίας της αλαζονείας των, να αντιληφθούν ότι βρίσκονται σε πλάνη, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Στερημένοι της Θείας Χάριτος, όχι μόνο δεν συναισθάνονται την τραγική τους κατάσταση, αλλά στρέφουν τα βέλη τους προς τα υγιή μέλη της Εκκλησίας, καταλογίζοντάς τους δήθεν «αιρετικές» απόψεις. Κλασικό παράδειγμα οι κατηγορίες των αιρετικών παπικών, οι οποίοι επί χίλια χρόνια κατηγορούν την Ορθοδοξία ως «αίρεση», επειδή αυτή έχει απορρίψει τις πάμπολλες αιρετικές δοξασίες των, που έχουν συσσωρεύσει μετά το σχίσμα του 1054.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από επιστολή της «Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος», την οποία απέστειλε στις 29.1.2018 προς τον Πρόεδρο και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία στη συνέχεια την κοινοποίησε, (7.9.2018), στον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας. Η επιστολή αναφέρεται σε ανακοίνωση του Γραφείου μας, δημοσιευθείσα στις 15.1.2018 με τίτλο «Ποιά είναι η βαθύτερη σημασία της διορθώσεως της Κυριακής προσευχής από τον κ. Φραγκίσκο;». Η ανακοίνωσή μας παίρνει αφορμή από σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου σχετικά με την ορθή μετάφραση της προτάσεως «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», της Κυριακής προσευχής, για να κάνει μια σύντομη αναφορά στην γνωστή αιρετική διδασκαλία περί του «αλαθήτου» του Πάπα η οποία, ως γνωστόν, αποτελεί βασικό δόγμα πίστεως για τον Παπισμό, που θεσπίσθηκε στην Α΄ Βατικανή «Σύνοδο» το 1870. Κατά τον συντάκτη της επιστολής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ, «διατύπωσε προς το πρόσωπο του Πάπα ψευδείς και συκοφαντικές εκφράσεις», και ότι δήθεν «αποτελεί πάγια τακτική του Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ να κατηγορεί την Καθολική Εκκλησία και τον εκάστοτε Σεβάσμιο Προκαθήμενό της. Και αυτό το κάνει με χυδαίο υβρεολόγιο και με απαράδεκτες παρερμηνείες της ιστορίας»! Δεν αναφέρουν όμως ούτε μια από αυτές τις «συκοφαντίες», ούτε μια «κατηγορία» κατά της «Καθολικής Εκκλησίας», ούτε ένα δείγμα «χυδαίου υβρεολογίου», ούτε μια ανασκευή «απαράδεκτης παρερμηνείας της ιστορίας», κι αυτό διότι, απλά, δεν υπάρχουν στα κείμενά μας, ούτε ως έννοια! Ας μας υποδείξει ο συντάκτης συγκεκριμένες «συκοφαντίες», «κατηγορίες», και «χυδαίες ύβρεις» για τον κ. Φραγκίσκο και εμείς θα ζητήσουμε συγνώμη με νέα ανακοίνωσή μας! Αν υπήρξε κάποια άδικη κατηγορία, ή αν είχαμε αναφέρει κάποιο ψευδές γεγονός, οι «ιεράρχες» της «Καθολικής Ιεραρχίας» θα το είχαν αναφέρει. Το ίδιο επίσης, αν ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας εκτόξευε χυδαίες ύβρεις προς τον «προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας», αποκαλώντας τον για παράδειγμα, φονιά, πόρνο, κλέφτη, ανήθικο, ψεύτη, κλπ. Αλλά δεν υπάρχει η παραμικρή μομφή για το πρόσωπο του κ. Φραγκίσκου. Ως άνθρωπο τον αγαπούμε, δεν θέλουμε το κακό του. Αν μας ήταν δυνατόν, θα τον ευεργετούσαμε. Μισούμε όμως και αποστρεφόμαστε τις πλάνες του, τις οποίες ενσαρκώνει στο πρόσωπό του και τις επιβάλλει στα εκατομμύρια των πιστών της «εκκλησίας» του. Το ποιμαντικό μας καθήκον μας επιβάλλει να επισημαίνουμε στους πιστούς μας τις δεκάδες αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού, για την προφύλαξή τους από τον κίνδυνο της αιρέσεως, που οδηγεί στην απώλεια. Μήπως όμως νομίζουν ότι ζούμε στο σκοτεινό μεσαίωνα, όπου ο Παπισμός εξολόθρευε όποιον τολμούσε να ασκήσει την παραμικρή αντίδραση στις παπικές τερατωδίες, τις οποίες σήμερα αποδοκιμάζει η παγκόσμια κοινή γνώμη;

Κάνει λόγο για «ιστορικές παρερμηνείες» μας, αλλά δεν κάνει τον κόπο να αναφέρει έστω μία. Όμως τα ιστορικά γεγονότα δεν αλλάζουν και ως εκ τούτου δε χρειάζεται καμιά «παρερμηνεία» τους για να καταδειχθεί το θλιβερό χιλιόχρονο παρελθόν του Παπισμού. Οι σταυροφορίες, οι ιερές εξετάσεις, οι εκβιασμοί, τα μαρτύρια και οι χιλιάδες φόνοι των Ορθοδόξων, οι νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου, οι γενοκτονίες ιθαγενών από τους παπικούς «ιεραποστόλους» αποικιοκράτες, τα 880.000 θύματα των Ορθοδόξων Σέρβων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους παπικούς δολοφόνους Ουστάσι, υπό τις «ευλογίες» του καρδιναλίου Αλουισίου Στέπινατς, τον οποίο ανακήρυξε άγιο, τα χιλιάδες εγκλήματα και οι διωγμοί από τους ουνίτες στην Ανατολική Ευρώπη, οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι σήμερα, προφανώς δεν χρειάζονται καμιά ερμηνεία ή παρερμηνεία για να αποδείξουν τι εστί Παπισμός και ποιό είναι το «φιλάδελφο» προσωπείο του για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την μία και αληθινή Εκκλησία του Χριστού!

Ενόχλησε την «Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος» η δική μας ταπεινή και ασήμαντη, αλλά κατά πάντα νόμιμη, κριτική μας κατά του «Σεβάσμιου Προκαθημένου» της. Δεν είδαμε όμως την ίδια ευαισθησία σε δικό τους υψηλόβαθμο καρδινάλιο, ο οποίος ζήτησε πρόσφατα την παραίτηση του Πάπα, με την βαρύτατη καταγγελία. ότι είναι ένοχος συγκάλυψης του ανείπωτου διαχρονικού εγκλήματος της παιδεραστίας και παιδοφθορίας χιλιάδων παπικών «κληρικών»! Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε την είδηση σε άρθρο με τίτλο «Ζητεί την παραίτηση του Πάπα» (Εφ. «Καθημερινή», 28.8.2018): «Την παραίτηση του Πάπα Φραγκίσκου ζήτησε ο αρχιεπίσκοπος Κάρλο Μαρία Βιγκάνο, που κατηγόρησε σε μακροσκελή επιστολή του τον Ποντίφικα για συνειδητή συγκάλυψη του σκανδάλου σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από τον Αμερικανό καρδινάλιο Θίοντορ Μακάρικ. Χρησιμοποιώντας πρωτοφανή σκληρή γλώσσα, ο αρχιεπίσκοπος Βιγκάνο κάνει λόγο για «σύμφωνο σιωπής, που θυμίζει τις μεθόδους της μαφίας». Στην επιστολή του, ο αρχιεπίσκοπος συνεχίζει: «Ο Πάπας Φραγκίσκος έχει ζητήσει επανειλημμένως πλήρη διαφάνεια στην Εκκλησία. Σε αυτή τη συγκυρία, την τόσο δραματική για την επιβίωση του Ρωμαιοκαθολικισμού, ο Ποντίφικας οφείλει να αναγνωρίσει τα σφάλματά του και σύμφωνα με την αρχή της μηδενικής ανοχής, οφείλει να δώσει το καλό παράδειγμα, παραιτούμενος μαζί με όλους τους καρδιναλίους και επισκόπους, οι οποίοι συγκάλυψαν τις πράξεις του Μακάρικ». Η δική μας κριτική, (θεσμικού χαρακτήρα), είναι ασήμαντη, μπροστά στην «ατομική βόμβα» του παπικού καρδιναλίου, ο οποίος όχι απλά καταγγέλλει το Βατικανό και ειδικά τον Πάπα για το έγκλημα της συγκαλύψεως χιλιάδων περιπτώσεων παιδεραστίας, αλλά αμφισβητεί στην πράξη το «αλάθητο» του Πάπα και ζητεί την παραίτησή του! Ενόχλησε το δικό μας «βεγγαλικό» την «Καθολική Ιεραρχία Ελλάδος», αλλά όχι η «βόμβα μεγατόνων» του παπικού καρδιναλίου!

Με πολλή λύπη και οδύνη ψυχής πληροφορούμαστε τις χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας, που βγαίνουν κάθε τόσο στη δημοσιότητα. Παραθέτουμε στη συνέχεια, ενδεικτικά μόνον, ορισμένες από τις πάμπολλες σχετικές δημοσιεύσεις, οι οποίες εν είδει χιονοστιβάδας απειλούν να καταπλακώσουν το Βατικανό: Στην εφημερίδα «Μακελειό» δημοσιεύθηκε στις 11.6.2018 άρθρο με τίτλο «Νέο σκάνδαλο στην καθολική εκκλησία. Ανεπούλωτο τραύμα η παιδεραστία στο Βατικανό». Στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» στις 28.8.2018 άρθρο με τίτλο: «Η καθολική Εκκλησία ψάχνει …ψυχίατρο». Στο δημοσίευμα αυτό αναφέρεται ότι ο Πάπας σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιρλανδία «δεν έπαψε να ζητάει συγνώμη από τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης καθολικών ιερέων», και ότι «η αμέλεια του Πάπα να ενεργοποιήσει ένα ad hoc δικαστήριο του Βατικανού για παιδεραστές ιερείς προκάλεσε την παραίτηση, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, της Μαίρη Κόλινς μιας Ιρλανδής που είχε πέσει σε μικρή ηλικία θύμα κακοποίησης καθολικού ιερέα». Στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» στις 17.9.2018 άρθρο με τίτλο: «Cover story. Κακοποίηση με χιλιάδες θύματα. Έγκλημα και συγκάλυψη». Στις χώρες που σημειώθηκαν τα περισσότερα κρούσματα είναι οι Η.Π.Α., η Ιρλανδία, η Γερμανία, η Λατινική Αμερική, η Αυστραλία κ.α. Τα εγκλήματα αυτά είναι αυταπόδεικτα και γι’ αυτό αναγκάστηκε το Βατικανό (και αναγκάζεται συνεχώς) να καταβάλλει τεράστια ποσά για αποζημιώσεις. Σημειωτέον ότι τα σεξουαλικά αυτά φρικτά εγκλήματα παραπέμπονται στη δικαιοσύνη κυρίως από τις δικαστικές αρχές και όχι από την «Καθολική Εκκλησία», η οποία κατηγορείται, επί τη βάσει στοιχείων, ότι σε πολλές περιπτώσεις προσπάθησε να τα συγκαλύψει! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο προηγούμενος Πάπας Βενέδικτος ο ΣΤ΄ παρατήθηκε, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, επειδή αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια σωρεία ηθικών σκανδάλων του Βατικανού.

Σπαράσσεται η καρδιά μας τόσο για τα άμοιρα, αθώα, παιδικά θύματα, όσο και για τους εγκληματίες παπικούς «κληρικούς», οι οποίοι έφτασαν σε τέτοια κατάντια. Αδυνατούμε να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαν να διαπράξουν αυτά τα αίσχιστα εγκλήματα άνθρωποι, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί και μάλιστα «κληρικοί», διάδοχοι της ιεροσύνης του Χριστού! Ωστόσο δεν είναι παράδοξο, άλλα πολύ φυσικό και επόμενο, να παρατηρούνται τέτοιου είδους τραγικά φαινόμενα μέσα στο χώρο της αιρέσεως, αφού όπως είπαμε και προηγουμένως, ο αιρετικός, εστερημένος της Θείας Χάριτος, αδυνατεί να υπερνικήσει τον παλαιόν άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ.5,24), και κατά συνέπεια γίνεται παίγνιο των παθών του και αιχμάλωτος των σαρκικών του επιθυμιών. Ειδικότερα εις ό, τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, την αιτία του κακού, θα πρέπει να αναζητήσουμε, πέραν των άλλων, στην παπική απόφαση περί της υποχρεωτικής γενικής αγαμίας του κλήρου, την οποία επέβαλε ο Πάπας Γρηγόριος ο Ζ΄ το 1074 μ. Χ. παραβλέποντας την ανθρώπινη αδυναμία και καταφρονώντας την βιβλική και Πατερική Παράδοση.

Ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε ότι η εγκράτεια του σώματος δεν είναι δυνατή για όλους. Σε παρατήρηση των μαθητών Του: «ει ούτως εστίν η αιτία του ανθρώπου μετά της γυναικός, ου συμφέρει γαμήσαι», (Ματθ.19,10), απάντησε: «ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται· εισί γαρ ευνούχοι οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτω. και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων, και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω» (Ματθ.19,11-12). Το αλάνθαστο στόμα του Κυρίου διαβεβαιώνει ότι η παρθενία είναι συνέργεια του Θεού και χάρισμα, που δεν το έχουν όλοι, αλλά έχει δοθεί σε ολίγους και ως εκ τούτου, μόνον «ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω». Ο τότε «αλάθητος» Πάπας Γρηγόριος ο Ζ΄ θέλησε να διορθώσει το Χριστό, αποφαινόμενος ότι όλος ο «καθολικός κλήρος» μπορεί να «ευνουχίσει εαυτόν» και να τηρήσει την παρθενία! Επίσης ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει τους πάντες, κληρικούς και λαϊκούς: «καλόν ανθρώπω γυναικός μη άπτεσθαι, αλλά δια τας πορνείας έκαστος την εαυτού γυναίκα εχέτω και εκάστη τον ίδιον άνδρα εχέτω» (Α΄Κορ.7,1-2). Και συνεχίζει: «θέλω γαρ πάντας ανθρώπους είναι ως και εμαυτόν, αλλ’ έκαστος ίδιον χάρισμα έχει εκ Θεού, ος μέν ούτως, ος δε ούτως» (Α΄Κορ.7,7). Μάλιστα παραγγέλλει στον Τιμόθεο να χειροτονεί ως κληρικούς «μιας γυναικός» άνδρες, (Α΄Τιμ.3,2), να είναι καλοί οικογενειάρχες και να φροντίζουν την Εκκλησία, όπως φροντίζουν τις οικογένειές των.

Αλλά και η Εκκλησία ακολουθώντας πιστά την αγιογραφική και αποστολική παράδοση δεν επιβάλλει κανενός είδους αγαμία, αλλά δέχεται την εκούσια αποδοχή της, είτε κληρικοί είναι αυτοί, είτε μοναχοί, είτε λαϊκοί. Ο 5οςιερός Κανόνας των αγίων Αποστόλων απαγορεύει, επί ποινή αφορισμού, ή και καθαιρέσεως, τον επίσκοπο, ή πρεσβύτερο, ή διάκονο, να χωρίσει από την γυναίκα του, προφάσει ευλαβείας και χωρίς την σύμφωνη γνώμη εκείνης. Επίσης ο 13οςιερός Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, (691 μ. Χ.) ορίζει, ότι όσοι από τους διακόνους και πρεσβυτέρους είχαν προ της χειροτονίας των νυμφευτεί με νόμιμη σύζυγο, να μην χωρίζουν από τις συζύγους των μετά την χειροτονία των και ότι ο κληρικός εκείνος που θα τολμήσει να χωρίσει από την σύζυγό του να καθαιρείται. Επίσης απαγορεύει εισέτι την γενική αγαμία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Την εποχή αυτή, (τέλη του 7ου αιώνος μ. Χ.), έχει αποκρυσταλλωθεί πλέον η εκκλησιαστική τάξη εις ό, τι αφορά το θέμα του γάμου των κληρικών, έτσι ώστε να νομοθετείται η υποχρεωτική αγαμία μόνον στους επισκόπους, οι οποίοι μάλιστα προέρχονταν από τις τάξεις των μοναχών, και ως εκ τούτου εθελούσια είχαν επιλέξει την αγαμία.

Οι συνέπειες αυτής της αντιευαγγελικής και παρά τους ιερούς Κανόνες εφαρμογής της υποχρεωτικής αγαμίας του κλήρου στον Παπισμό υπήρξαν τραγικές και ολέθριες. Μια ματιά στο παρελθόν «Καθολικής Εκκλησίας», μας αποκαλύπτει ένα πλήθος ηθικών σκανδάλων σε όλες τις τάξεις του κλήρου, ακόμη και Παπών, όπως του Πάπα Σεργίου Γ’ (904-911), του Πάπα Βενεδίκτου Θ’ (1032-1048), του Πάπα Ιωάννη ΚΓ’ (1410-1415), του Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ (1492-1503), και πάμπολλων άλλων!

Κλείνοντας, λυπούμεθα ειλικρινά για την απαράδεκτη επιστολή των «ιεραρχών» της «Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος» καθώς και για τις άδικες κατηγορίες που προσάπτονται στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας. Με οδύνη ψυχής διαπιστώνουμε την αδυναμία των «καθολικών ιεραρχών» να διακρίνουν την αλήθεια των πραγμάτων, αλλά και την πλάνη της αιρέσεως στην οποία ευρίσκονται, την οποία, θέλουμε να πιστεύουμε, ανεπιγνώστως και με ζήλο, ου κατ’ επίγνωσιν, υπηρετούν. Δηλώνουμε, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι δεν διακατεχόμαστε από ίχνος μίσους, μισαλλοδοξίας, κακότητας, διχασμού, και διάθεση πράξεων εκδικητικότητας προς τους ετεροδόξους, αλλά το μοναδικό κίνητρό μας είναι η προάσπιση της αλήθειας, με γνώμονα την αγάπη, η γνωστοποίηση στους πιστούς μας των εκτός της Εκκλησίας πλανών, οι οποίες οδηγούν, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, στην απώλεια της σωτηρίας, που είναι το μεγάλο ζητούμενο κάθε πιστού. Δεν έχουμε παρά να προσευχόμαστε προς τον Κύριον, ο Οποίος «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄Τιμ.2,4), να φωτίσει τις τιμιώτατες ψυχές τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν την πνευματική αλλοτρίωση του Παπισμού και την απύθμενη άβυσσο, που τον χωρίζει από την ακαινοτόμητη αλήθεια της Ορθοδοξίας και να επιστρέψουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, η οποία είναι μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Πηγή: https://www.katanixis.gr/2018/09/blog-post_850.html

© 2018 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top