spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

 Στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), οι ενήλικες που έχουν στερηθεί την ευκαιρία να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση, ξαναπιάνουν σε κάποια στιγμή της ζωής τους το νήμα της μάθησης. Τα σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας απευθύνονται και στους φυλακισμένους, που ανήκουν εξ ορισμού σε ομάδα ΕΚΟ (ευαίσθητη κοινωνική ομάδα). Έτσι, με τη δημιουργία έξι νέων ΣΔΕ, άρχισε πρόσφατα να δίνεται και στους φυλακισμένους η ευκαιρία να ξαναβρούν το νήμα της κατάρτισης και της μόρφωσης εκεί, όπου το άφησαν και ίσως να καταφέρουν να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους μέσα από την αυτή τη διαδικασία.
Τα ΣΔΕ των σωφρονιστικών καταστημάτων συναντούν όμως ιδιαίτερες δυσκολίες, λόγω των συνθηκών διαβίωσης, του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου μεγάλου αριθμού των κρατουμένων, αλλά και της ανομοιογένειας των γνώσεών τους.   Παρ’ όλα αυτά, η εφαρμογή του προγράμματος έχει αγκαλιαστεί με ενθουσιασμό, όπως διαβάζουμε σε σχετικό με το θέμα  άρθρο.  Πρόσφατα μάλιστα επισκέφθηκε τις φυλακές Κορυδαλλού ο ΥΠΕΠΘ κ. Σπηλιωτόπουλος που υποσχέθηκε “να υποστηρίξει την βελτίωση των αναλυτικών προγράμματων σπουδών των ΣΔΕ, τα οποία και χαρακτήρισε ως θεσμό, που η πολιτεία ενδιαφέρεται να δώσει ουσιαστικότερο και σημαντικότερο νόημα, κυρίως επειδή τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας μπορούν να προετοιμάσουν μια ομαλή κοινωνική επανένταξη“. Ο κ. Σπηλιωτόπουλος δεσμεύτηκε ότι ο θεσμός αυτός θα λειτουργήσει σύντομα και στις Γυναικείες Φυλακές Θεσσαλονίκης. Πρέπει να σημειώσουμε ότι το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας καλύπτει τη βασική, κατά το Σύνταγμα, υποχρεωτική 9ετή εκπαίδευση. Υπάρχει όμως ο πολιτικός σχεδιασμός της επέκτασής του στη Λυκειακή βαθμίδα με ειδικά προγράμματα σπουδών, προσαρμοσμένα στα δεδομένα των φυλακών. Έτσι θα δοθεί η δυνατότητα, σε όσους το επιλέξουν, να έχουν μεγαλύτερη μόρφωση, υψηλότερη εξειδίκευση, περισσότερες δυνατότητες και μεγαλύτερη καλλιέργεια ψυχής. Μακάρι όλα αυτά έστω και σε μικρό ποσοστό κάποια στιγμή να επιτευχθούν μέσα σ’ αυτή την ιδιότυπη ανθρώπινη κοινωνία, ώστε οι πέντε χιλιάδες αποφυλακιζόμενοι κάθε χρόνο να επανεντάσσονται ομαλά και ισορροπημένα στη “νομιμοποιημένες παρανομίες” των ελευθέρων “εντίμων” πολιτών. Διαβάστε εδώ για τους φορείς και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που βοηθούν στο έργο: Άρσις, Πράξις, Επάνοδος, ΙΔΕΚΕ.

>
Στον λαό έδωσα τόσα δικαιώματα, ώστε να αρκούν, χωρίς ούτε να αφαιρέσω ούτε να προσθέσω τίποτα από την εξουσία. Αλλά και για όσους είχαν δύναμη και ήταν θαυμαστοί για τα χρήματά τους και γι’ αυτούς προνόησα να μην έχουν τίποτα το άδικο.Τοποθετήθηκα ανάμεσά τους, αφού παρενέβαλα ισχυρή ασπίδα και για τους δυο, και δεν επέτρεψα να υπερισχύσει με άδικα μέσα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. […] Ο λαός έτσι θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει άριστα τους νέους άρχοντες, χωρίς ούτε να χαλαρώσει πολύ ούτε να καταναγκασθεί. Γιατί η πλεονεξία γεννά την έπαρση, όταν ακολουθεί πολύς πλούτος. σ’ όσους ανθρώπους δεν υπάρχει σωστός νους. […] Σε μεγάλες πράξεις είναι δύσκολο να αρέσεις σ’ όλους.

>

     Ο Σόλων, με τα μέτρα που έλαβε ” άλλαξε τη δομή του κοινωνικού σώματος, χωρίς να επιβάλει κάποιο εγκεφαλικό πολιτικό μόρφωμα” (Σ. Ι. Καργάκου, Ιστορία των Αρχαίων Αθηνών, τμ. Α, σ. 388). Ο Αριστοτέλης γράφει: “αφού έγινε κύριος των πραγμάτων ο Σόλων, ελευθέρωσε τον λαό και ως προς το παρόν και ως προς το μέλλον, επειδή απαγόρευσε τον δανεισμό με υποθήκη το σώμα· και νόμους θέσπισε και επέβαλε κατάργηση των χρεών και των ιδιωτικών και των δημοσίων, την οποία νομοθεσία την ονομάζουν σεισάχθεια, επειδή οι νόμοι της (σεισάχθειας) απέσεισαν από πάνω τους το βάρος”.  Και ο ίδιος ο Σόλων αποκαλύπτεται: “Αποσύρθηκα μήπως εγώ από την εξουσία, πριν επιτύχω κάτι από αυτά, που για χάρη τους συμφιλίωσα τον λαό; Θα μπορούσε να μαρτυρήσει αυτά ενώπιον του δικαστηρίου του χρόνου με άριστο τρόπο η παντοδύναμη μητέρα των Ολυμπίων θεών, η σκουρόχρωμη Γη, από την οποία κάποτε εγώ έβγαλα τις λίθινες στήλες, που είχαν μπηχθεί σε πολλά μέρη. Και ενώ ήταν πριν δούλη, τώρα είναι ελεύθερη. Επανέφερα στην Αθήνα, στη θεόκτιστη πατρίδα, πολλούς, που είχαν πωληθεί ως δούλοι, άλλος παράνομα, άλλος σύμφωνα με τον νόμο, κι άλλος που εξαιτίας επιτακτικής ανάγκης αυτοεξορίσθηκαν και δεν μιλούσαν πια την Αττική γλώσσα, επειδή περιπλανιόνταν σε πολλά μέρη. Κι αυτούς, που ζούσαν εδώ στον τόπο μας κάτω από καθεστώς ατιμωτικής δουλείας και έτρεμαν τις αυθαιρεσίες των αφεντάδων, τους ελευθέρωσα. Κι αφού συνδύασα με την επιβολή του νόμου τον καταναγκασμό και το δίκαιο, έπραξα και έφερα σε πέρας αυτά, όπως υποσχέθηκα. Καθιέρωσα θεσμούς, ίδιους και για τον φτωχό και για τον πλούσιο, αφού επέβαλα για τον καθένα αμερόληπτη δικαιοσύνη. Αν όμως έπαιρνε άλλος στα χέρια του, όπως εγώ, της εξουσίας τα βούκεντρα, ένας κακόβουλος και πλεονέκτης άνδρας, δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει τον δημοκρατικό λαό. Γιατί, αν εγώ υιοθετούσα όσα ήταν αρεστά στους αντιπάλους του λαού τότε και όσα πάλι σκέπτονταν οι άλλοι εναντίον εκείνων, αυτή η πόλη θα είχε χάσει πολλούς άνδρες. Για όλους αυτούς τους λόγους, αντλώντας δύναμη από παντού, ανάμεσα σε πολλούς σκύλους στριφογυρίζοντας αμύνθηκα σαν λύκος“.

Δείτε το κείμενο εδώ: solon-to-ergon-tou-nomotheth.pdf

  “Η πόλη μας ποτέ δεν θα χαθεί σύμφωνα με τη θέληση και τη διάθεση του Δία και των μακαρίων αθανάτων θεών. Γιατί μια τόσο μεγαλόψυχη προστάτιδα, κόρη πατέρα ισχυρού, η Παλλάδα Αθηνά, έχει τα χέρια της απλωμένα πάνω από την πόλη. Αλλά μόνοι τους οι πολίτες θέλουν να καταστρέφουν τη μεγάλη πόλη με τις απερισκεψίες τους, παρασυρόμενοι από φιλοχρηματία, και ο άδικος νους των αρχόντων του λαού (μπορεί να καταστρέψει την πόλη). Είναι επόμενο γι’ αυτούς εξαιτίας της μεγάλης αλαζονείας να πάθουν πολλά κακά. Γιατί δεν ξέρουν να συγκρατούν την πλεονεξία και να απολαμβάνουν τα στρωμένα ευφρόσυνα συμπόσια με κοσμιότητα […] πλουτίζουν παρασυρμένοι σε άδικες πράξεις […] και, χωρίς να λογαριάζουν ούτε τα ιερά κτήματα ούτε και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, κλέβουν με αρπακτικές διαθέσεις άλλος από δω και άλλος από κει και δεν σέβονται τους ιερούς θεσμούς της Δίκης, η οποία, μολονότι σιωπά, γνωρίζει αυτά, που γίνονται και θα γίνονται και τα παρελθόντα, και με τον χρόνο συνήθως έρχεται οπωσδήποτε, για να επιβάλλει τιμωρία. Αυτό φθάνει κιόλας ως αναπόφευκτη συμφορά για όλη την πόλη, και καταλήγει συνήθως αυτή πολύ γρήγορα σε ατιμωτική δουλεία, που προκαλεί εμφύλια σύγκρουση και αφυπνίζει τον “λανθάνοντα” πόλεμο, ο οποίος συνήθως οδηγεί στον θάνατο πολλούς στο άνθος της ηλικίας τους. Γιατί εξαιτίας των εχθρών πολύ γρήγορα η πολυαγαπημένη πόλη κατατρύχεται από πολιτικές ενώσεις, αγαπητές στους αδικοπραγούντες. Αυτές οι συμφορές περιφέρονται στην πόλη. Κι από τους φτωχούς πολλοί φεύγουν σε ξένη χώρα, πουλημένοι και δεμένοι με εξευτελιστικά δεσμά, και υπομένουν με καταναγκασμό τις μισητές συνέπειες της δουλείας […]. Έτσι μια δημόσια συμφορά μεταβαίνει στο σπίτι του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Και οι αύλειες θύρες δεν μπορούν πια να τη συγκρατήσουν, αλλά αυτή συνήθως πηδά πάνω από τον περίβολο και βρίσκει οπωσδήποτε κάποιον, ακόμα κι αν, προσπαθώντας αυτός να αποφύγει το κακό, καταφεύγει στο βάθος των δωματίων. Αυτά με προτρέπει η ψυχή μου να διδάξω στους Αθηναίους, ότι η κακή διοίκηση προκαλεί πάρα πολλές συμφορές στην πόλη. Ενώ η χρηστή διοίκηση όλα τα αναδεικνύει ταιριαστά και αρμονικά, και συγχρόνως δένει με χειροπέδες τους αδικοπραγούντες. Τις τραχύτητες της εξομαλύνει, παύει την πλεονεξία, ταπεινώνει την αλαζονεία, ξηραίνει τα άνθη της άτης, μόλις αυτά εμφανισθούν, επανορθώνει στρεψοδικίες και καταπραΰνει πράξεις αλαζονείας, παύει την εμφύλια έριδα. Παύει την οργή από την ολέθρια έριδα και είναι κάτω απ’ αυτήν τα πάντα στους ανθρώπους αρμονικά και συνετά”.

Δείτε επίσης: solwn-fragmenta.pdf

                    Ανδρών δ’ εκ μεγάλων πόλις όλλυται (Η πατρίδα από τους μεγάλους άνδρες καταστρέφεται).

Δεν υποδεικνύω από πού πρέπει να αντλήσουν παραδείγματα και ιδέες οι σύγχρονοι πολιτικοί, δεκτικοί και ανεπίδεκτοι, αλλά δεν θα τους έκανε κακό, αντί να διατρέχουν κηδείες, γάμους, κανάλια και εγκαίνια να μελετήσουν λίγο και τις σημαντικές μαρτυρίες άλλων εποχών, όπως την ακόλουθη για τον Σόλωνα, ένα εκ των επτά σοφών. Τον θυμήθηκα με αφορμή μια είδηση σχετικά με την προσωποκράτηση, επειδή ήταν ο πρώτος που την πολέμησε νομοθετικά και την κατήργησε. Ο Σόλων (640 – 558 π.Χ.) καταγόταν από το πλούσιο γένος των Κοδριδών, και ήταν από τη μητέρα του συγγενής του Πεισιστράτου αλλά ο πατέρας του Εξηκεστίδης (Πλουτάρχου Βίοι, Σόλων, 1), αν και ο «οίκος» του ήταν πρώτος «κατά γένος», ανήκε στο ενδιάμεσο στρώμα των πολιτών, επειδή είχε διαθέσει την περιουσία του σε αγαθοεργίες. Έτσι ο Σόλων ήταν φτωχός, επειδή είχε μάθει από παιδί να δίνει, αντί να παίρνει, όπως συνηθιζόταν και συνηθίζεται. Τούτο, κατά τον Πλούταρχο, ανάγκασε τον Σόλωνα να επιδοθεί στο εμπόριο, (ὣρμησε νέος ὤν ἔτι πρός ἐμπορίαν) που τον ωφέλησε όχι μόνο οικονομικά, αλλά του χάρισε και πλούσιες εμπειρίες (πολυπειρίας ἓνεκα μᾶλλον καὶ ἱστορίας ἤ χρηματισμοῦ πλανηθῆναι τὸν Σόλωνα), που κι εκείνες τον βοήθησαν να αναμιχθεί στα κοινά της πόλης του. Ο Σόλων, υπήρξε σοφίας μὲν γὰρ ἦν ὁμολογουμένως ἐραστής και δικαιολογημένα ένας από τους επτά σοφούς, αφού προσωπικός του κανόνας ήταν το γηράσκειν ἀεί διδασκόμενος (Πλούταρχος, Βίοι, Σόλων, 2). Ο Ηρόδοτος μας διηγείται τον περίφημο διάλογό του με τον Κροίσο για τον «ολβιώτατο» των ανθρώπων (μηδένα προ τέλους μακάριζε). Πρότυπο ανδρός με αρετές και ικανότητες, με χαρίσματα μεγάλου πολιτικού και ποιητή. Η πολιτική του ταυτότητα διακρίνεται μέσα στην ποίησή του και προβάλλει μια ιδεολογία με αρχές και στόχους σαφείς. Γι’ αυτό και η κατανόηση των ποιημάτων του προϋποθέτει γνώση της πολιτικής ζωής του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της Σαλαμίνας το 596 π.Χ. από τους Αθηναίους ενθουσιάζοντας τους με τους στίχους του, ώστε να εκδιώξουν τους Μεγαρείς από το νησί, που είχε εμπορική και στρατιωτική σημασία για την Αθήνα. Αυτόν λοιπόν τον άνδρα επέλεξαν οι ευγενείς ως «διαλλακτή» με σκοπό ως νομοθέτης να επουλώσει τις πολλές κοινωνικές πληγές που αντιμετώπιζαν τα μεσαία κοινωνικά στρώματα λόγω της διεύρυνσής τους και να αποσοβήσει τους κινδύνους που πιθανόν να αντιμετώπιζαν στο μέλλον εκείνοι. Η αντικειμενικότητα του Σόλωνα, λόγω του ότι μετείχε και στις δύο κοινωνικές τάξεις, η φήμη του ως σοφού (ως έμπορος, πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω), Η ιδιότητα και το ταλέντο του ποιητή που εθεωρούντο ιερά χαρακτηριστικά, η εθνικοφροσύνη του λόγω της συμμετοχής του στην εκδίωξη των Μεγαρέων.
Σαν άρχοντας το 594/3 έλαβε εξουσιοδότηση με απόλυτη ελευθερία να ρυθμίσει τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στους «πολλούς» και στους «ολίγους». Και παρ’ όλα αυτά δεν εγκατέστησε «τυραννίδα». Ο ίδιος έλεγε: Τυραννίδος οὐ καθηψάμην». Πέτυχε την επιβολή της «σεισάχθειας» με παράλληλη απαγόρευση των «όρων», που έστηναν οι ισχυροί στα αγροκτήματα των φτωχών, που δανείζονταν από τους πρώτους με υποθήκευση της ιδιοκτησίας τους σε γη και κυρίως της προσωπικής τους ελευθερίας. Πολλοί είχαν πουληθεί ως δούλοι, ακόμη και πέρα από την πόλη των Αθηναίων. Το έργο του Σόλωνα ως ποιητή και νομοθέτη περιλαμβάνει «νόμους» και «δημηγορίες», ελεγείες, ιάμβους και επωδούς. Από όλα αυτά τα ποιήματα μας σώθηκαν περίπου 200 στίχοι από τις ελεγείες, 20 από τροχαϊκά και 45 ιαμβικά ποιήματα. Μερικοί στίχοι, που αποδίδοντα στον Θέογνι, ανήκουν, κατά τους μελετητές, στον Σόλωνα. Που θεωρείται ως η πρόδρομη ποιητική φωνή της Αθήνας. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνον ιδιωτική ζωή, αλλά ως μέλος ενός κοινωνικού συνόλου μετέχει και της πολιτικής κοινότητας με τις ευθύνες που του αναλογούν. Για να υπάρχει ατομική και κοινωνική ευδαιμονία, πρέπει να διέπει τις σχέσεις των ανθρώπων ο αλληλοσεβασμός, η τάξη και η ισορροπία, που επιφέρουν την αρμονία, σαν αυτή που ορίζει τους νόμος του σύμπαντος. Ο ποιητής Σόλων είναι ο πολιτικός οραματιστής μιας δίκαιης κοινωνίας. Διδακτικός ποιητής, με απλότητα και λιτότητα σκέψης διαυγής και ειλικρινής, με γλώσσα σφριγηλή και καυστική, κατέχει περίοπτη θέση στον αρχαϊκό λυρισμό.

    1. Αναζήτηση θεμάτων πανελλαδικώς εξεταζομένων μαθημάτων. 2. Οδηγός Σπουδών και Απασχόλησης. 3. Πληροφορίες σχετικά με τις ευκαιρίες εκπαίδευσης στην Ευρώπη. 4. Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας. 5. Οδηγός επαγγελμάτων. 6. Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαικών και Πληροφόρησης. 7. Αγγελίες. 8. Αναζήτηση Βάσεων ΑΕΙ και ΤΕΙ. 9. Μηχανογραφικό. 10. ΙΕΚ. 11. ΙΕΚ αναλυτικά τα μαθήματα σπουδών. 12. Πανεπιστήμιο Κύπρου – Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου Υπηρεσίες Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας, Δελτίο Τύπου: Η εισδοχή Ελλαδιτών Υποψηφίων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου για το Ακαδημαϊκό Έτος 2009-10. 13. Δίκτυο Νέστωρ – Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Διαβάζω: Τον 5ο αιώνα πριν από τη Δημοκρατία του Περικλή, δυο κόμματα ανταγωνίζονταν για την εξουσία στην εκκλησία του δήμου. Το δημοκρατικό με αρχηγό τον Θεμιστοκλή και το αριστοκρατικό με αρχηγό τον Αριστείδη. Οι καβγάδες τους θυμίζουν σύγχρονη ελληνική Βουλή σε συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών πριν από την ημερήσια διάταξη. Στην περίοδο της θητείας του Θεμιστοκλή ήλεγχε την εξουσία, το … “ρουσφέτι” πήγαινε σύννεφο. Έτσι, σε μια συνέλευση της εκκλησίας του δήμου, ο Αριστείδης τον κατηγόρησε ανοιχτά ότι χαρίζεται στους δικούς του. «Μα, αν δεν βολέψω τους φίλους μου τώρα που είμαι στα πράγματα, πότε θα τους βολέψω;», απάντησε αφοπλιστικά εκείνος. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Θεμιστοκλής εισηγήθηκε έναν νόμο. Ο Αριστείδης θύμωσε, επειδή δεν το είχε σκεφτεί εκείνος. Σηκώθηκε κι άρχισε να ρητορεύει εναντίον της εισήγησης του Θεμιστοκλή. Η εκκλησία πείστηκε και τον απέρριψε. Μετά τη συνεδρίαση, ο Αριστείδης είχε τύψεις. Το απόγευμα, τον άκουσαν να φωνάζει, μετανιωμένος: «Αθηναίοι, ένας μόνον τρόπος υπάρχει να γλιτώσετε. Να πάρετε και τον Θεμιστοκλή κι εμένα και να μας φουντάρετε στη θάλασσα».

Έκτοτε, η ευθιξία αποτελεί σπάνιο χαρακτηριστικό των προσώπων του δημόσιου βίου και το “λάδωμα και οι εξυπηρετήσεις” σταθερές αξίες.

   Πριν από τριάντα χρόνια, στις 28 Μαΐου του 1979, στο Ζάππειο Μέγαρο η Ελλάδα «δια χειρός και γραφίδος» Κωνσταντίνου Καραμανλή υπέγραφε την προσχώρησή της σε ένα προνομιακό χώρο, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Ο τότε Πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Καραμανλής υλοποιούσε ένα προσωπικό του όραμα και μοιραζόταν σε ένα χώρο ειρήνης, ανάπτυξης και νέων ευκαιριών το όραμα των μεγάλων ιδρυτών και πατέρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης: του Monnet, του Schuman, του Adenauer, του de Gasperi. Με την διορατικότητα του και την πίστη του στην ευρωπαϊκή προοπτική, μοιραζόταν με τους άλλους ευρωπαίους το προσωπικό του όραμα όπως το είχε περιγράψει από το 1959. Μεσολάβησε η δεκαετία του 1960 με την πολιτική αστάθεια και την στρατιωτική δικτατορία και το όραμα ξεθώριασε. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το όραμα επανεμφανίζεται και τελικά σαρκώνεται στη σεμνή, αλλά ιστορική, εκείνη τελετή της 28ης Μαΐου 1979.
«Η Ελλάς», υπογράμμιζε την ημέρα εκείνη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «δεν μπορούσε να απουσιάσει από την ιστορική, για το μέλλον της Ευρώπης, συλλογική προσπάθεια…Με τη συμμετοχή της χαράσσει, κατά τρόπον σταθερό, τον εθνικό της προσανατολισμό και τη μελλοντική της πορεία». «Η Ελλάς», πρόσθετε «προσέρχεται στην Ευρώπη με τη βεβαιότητα ότι, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, εμπεδώνεται η εθνική ανεξαρτησία, κατοχυρώνονται οι δημοκρατικές ελευθερίες, επιτυγχάνεται η οικονομική ανάπτυξη, γίνεται κοινός καρπός η κοινωνική και οικονομική πρόοδος. Έχουμε», πρόσθετε, «συνείδηση των δυσχερειών. Διδαχθήκαμε όμως από τον κλασικό ελληνισμό ότι “χαλεπά τα καλά”». Δηλαδή, οι μεγάλες επιλογές, οι επιλογές που εγγυώνται ένα καλύτερο αύριο, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις, με σοβαρό πολιτικό κόστος, υποστήριζε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σε εκείνη την ιστορική στιγμή για την πατρίδα μας οι σημαντικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου απουσίαζαν και υποστηρίζοντας το σύνθημα «Ελλάς και ΝΑΤΟ ίδιο συνδικάτο» αναζητούσαν «τρίτους» δρόμους. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όμως πίστευε ότι τελικά, αυτές οι αρνήσεις θα «κατέληγαν» σε σημαντικές πολιτικές συγκλίσεις (1981, Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και 2000, Κυβέρνηση Σημίτη, ένταξη στην ΟΝΕ). Πίστευε ότι α. έδινε στους Έλληνες ένα κοινό όραμα και κοινούς στόχους. β. ότι εδραιώνεται η Δημοκρατία. γ. ότι ενδυναμώνεται η αναπτυξιακή προοπτική της Χώρας. δ. ότι ενισχύεται η δυνατότητα προάσπισης των εθνικών μας δικαίων. Πίστευε ότι η Ελλάδα «μπορεί και οφείλει να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά, στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας Ενωμένης Ευρώπης». Άκουγε την «βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» και ήθελε την Ελλάδα δυναμικά παρούσα σ’ αυτά που έρχονταν. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσέβλεπε στη μετεξέλιξη της τότε ΕΟΚ σε μια Ενωμένη Ευρώπη, όπως και έγινε. Σήμερα, η διεθνής κρίση καταδεικνύει σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, πόσο βαριές θα ήταν οι συνέπειες για τις οικονομίες και τις κοινωνίες μας εάν βρισκόμασταν έξω από την ασφάλεια που παρέχει η Ένωση και τις ευεργεσίες που προσφέρουν στις εθνικές οικονομίες (αλλά και κοινωνίες) τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία, τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, η Κοινή Αγροτική Πολιτική, η Νομισματική Ένωση.
Αυτή η συναίσθηση επισημαίνει ότι η προσπάθεια της ένταξης ήταν τιτάνιο έργο και γι’ αυτό είναι σημαντικό για την πολιτική μας συνείδηση, όπου κι αν ανήκουμε, ό,τι κι αν ψηφίζουμε να τιμούμε όλους εκείνους, οι οποίοι εργάστηκαν και πέτυχαν την ενσωμάτωσή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Στα χρόνια που πέρασαν κατεγράφησαν και λάθη και ολιγωρίες στη διαχείριση των ευρωπαϊκών θεμάτων, αλλά και αδυναμίες στη διαπραγμάτευση εθνικών αιτημάτων. Γι’ αυτό και τώρα ενόψει της κάλπης για τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωκοινοβούλιο χρειάζεται να «οδηγηθούμε» από ανθρώπους έμπειρους και θαρραλέους. Από ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για shopping therapy, αλλά από εκείνους που κατανοούν την κρισιμότητα των θεμάτων σε εθνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι η Ευρώπη θα μπορεί να ασκεί διττή παρέμβαση ασφαλώς: Αφενός προς το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Και αφετέρου προς τις εθνικές οικονομίες των μελών της με γνώμονα την κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων κάθε χώρας.