spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

                   Σκεφθήκαμε να ζητήσουμε τη βοήθειά σας στη συλλογή στιγμιότυπων της σχολικής ζωής. Επειδή, αυτό που συνήθως αποκαλούμε Παραπρόγραμμα, το πρόγραμμα δίπλα στο πρόγραμμα, ωρολόγιο και αναλυτικό, έχει εμφατικό ρόλο στην λειτουργική μας ικανότητα. Οι σχέσεις μας με τα παιδιά, τους γονείς, τους συναδέλφους, οι αντιθέσεις και τα φιλικά αισθήματα, τα έντονα συναισθήματα που κατακλύζουν όλους όσοι ζούμε στα σχολεία και έχουμε έντονη στα ρουθούνια μας τη μυρωδιά των θρανίων, είναι μερικά από τα θέματα που μας προκαλούν. Ας γίνουμε παρατηρητές του εαυτού μας και των “εταίρων” μας, μαθητών, γονέων, συναδέλφων, φορέων που υπηρετούν το σχολείο κ.τ.ό. Μπορείτε λοιπόν να στέλνετε το στιγμιότυπό σας είτε στον χώρο που ακολουθεί ως σχόλιο, είτε στη διεύθυνση spetsiotou@sch.gr  αν είναι μεγαλύτερο σε έκταση. Τα κείμενά σας θα δημοσιεύονται χωρίς ονοματεπώνυμο, εκτός αν επιθυμείτε να το υπογράψετε. Θα πρέπει μόνο να αναφέρετε στο τέλος του κειμένου την χρονιά που γνωρίζετε ότι συνέβη. Όλο το υλικό θα συγκεντρώνεται στην ενότητα Παραπρόγραμμα.

Κάποτε τα παιδιά διδάσκονταν στο σχολείο κείμενα που απηχούσαν την εμπειρία και σοφία λογίων ή απλών ανθρώπων σε μια μορφή γλώσσας ή περισσότερες μορφές αναλόγως της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που επικρατούσε. Σήμερα τα νεοελληνικά αναγνώσματα, εκτός από τον στρεβλό ή ατελή τρόπο που διδάσκονται, προσεγγίζονται με αδιαφορία πρώτα από τον δάσκαλο και στη συνέχεια από τον μαθητή, επειδή τα περισσότερα από αυτά δεν προσφέρονται για ουσιαστικό προβληματισμό και συζήτηση εποικοδομητική και δεν συγκινούν. Ο δε μαθητής, καλός ή αδύνατος, επιμελής ή όχι έχει την ικανότητα να διακρίνει από την πρώτη λέξη την συγκίνηση του δασκάλου του ή την “βαριεστημάρα” του. Προς σύγκριση λοιπόν παραθέτω τα επόμενα, για αρχή, από το βιβλίο της  “Ε΄ τάξεως των Γυμνασίων και Λυκείων”, του σχολικού έτους 1930-31: 

“Ο άνεμος ερώτησε τους ανθρώπους και του είπαν να μη φυσά τόσον πολύ. Ερώτησε τα ψάρια και του είπαν: φύσα όσο μπορείς πιο δυνατά. Ερώτησε τα βουνά και του είπαν: δεν κάνεις ευλογημένε ό,τι θέλεις; –

Ο εγωϊστής άνθρωπος όταν περιπατή κοιτάζει ή ψηλά ή χαμηλά. Ίσια δεν είναι ανάγκη να κοιτάξη. Ας προσέξουν οι άλλοι να μη πέση απάνω τους.-

Δεν ημπορούσα να εξηγήσω διατί ένας μεγάλος σκύλος, όταν γαυγίζη ένα σκυλάκι, φοβισμένος το βάζει στα πόδια. Μια μέρα όμως, που ένας πολυλογάς, με διαπεραστικήν και ψηλήν φωνήν μου υπεστήριξε κάτι παραδοξολογίες του: έχεις δίκαιο, του εφώναξα και έφυγα τρεχάτος. Τότε εθυμήθηκα τον σκύλον, λυπηθείς ότι δεν ημπορούσα και να ουρλιάσω κιόλας, δια να ξεθυμάνω, όπως εκείνος“. [“Θρύψαλα” του Δημ Γρ. Καμπούρογλου, 1920, σ. 84]

Παρακαλώ σε, Σταυραϊτέ, για χαμηλώσου ολίγο, / και δος μου τις φτερούγες μου και πάρε με μαζί σου, / πάρε με απάνου στα βουνά, τί θα με φάει ο κάμπος! [“Στο Σταυραϊτό”, 1893, απόσπασμα σ. 160]  

και έπεται συνέχεια…

Την “κρίση πρέπει να την φοβούνται οι κροίσοι” λέει ο συγγραφέας κ. Γιάννης Ξανθούλης και ότι σε περιόδους οικονομικής αστάθειας “ο κόσμος στρέφεται προς το βιβλίο, το DVD και τις πίτσες”. Επομένως το βιβλίο θα είναι πάντοτε η λύση μετά την πρώτη σε δημοφιλία λύση της τηλεόρασης. Το βιβλίο, όμως, κατά τους εκδότες, έχει προσιτή τιμή και διατηρεί το κοινό του, δηλαδή περίπου το 8-10% του πληθυσμού. Αλλά, αυτή η δήλωση παρέχει και την πληροφορία  ότι δεν ενδιαφέρονται να αυξήσουν το κοινό τους, επομένως δεν ενδιαφέρονται μέσω του ρόλου τους για το κοινό καλό! Πολλοί εκδότες, τελευταία στην τηλεόραση και στον τύπο, διατυπώνουν την άποψη ότι “οι πωλήσεις και προσφορές βιβλίων από τις εφημερίδες γεμίζουν τις βιβλιοθήκες των αναγνωστών με βιβλία που εκείνοι δεν έχουν επιλέξει, ενώ παράλληλα απομακρύνουν τον κόσμο από το βιβλιοπωλείο. Το βιβλίο ευτελίζεται αρκετά, καθώς παρουσιάζεται ως καταναλωτικό προϊόν”. Προβάλλουν επίσης “τις κακές μεταφράσεις και τις πρόχειρες εκδόσεις (των βιβλίων που δίνουν οι εφημερίδες), με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να εθίζεται σε κατώτερα κριτήρια αισθητικής. Δεν αποκαλύπτουν, όμως, ότι το κοινό μπορεί να απομακρύνεται για λόγους, όπως: α) τα  ονόματα και οι τίτλοι που “επιβάλλονται” κατά καιρούς από εκδοτικούς οίκους έχουν προδιαγεγραμμένη πορεία εξαφάνισης εξαιτίας της χαμηλής ποιότητάς του περιεχομένου τους, β) τα βιβλία που διατίθενται από τις εφημερίδες έχουν δοκιμάσει την αξία τους μέσα στον χρόνο και η καλή τους φήμη μεταφέρεται από “γενιά σε γενιά”, γ) ότι το βιβλίο δεν είναι προσιτό στους πολλούς λόγω της τιμής του. Μπορεί να είναι επιλογή ως δώρο, αλλά προς τους άλλους και όχι τον εαυτό μας. Σε όλους μας αρέσουν τα καλόδετα, όμορφα βιβλία, αλλά δεν μπορούμε να πλησιάσουμε όλοι τις πανάκριβες εκδόσεις. Και σας πληροφορώ, ότι δεν χάλασε καθόλου η αισθητική μου, που δίπλα στην Οξφόρδη και τη Λειψία έχω τα μικρά τρισχαριτωμένα βιβλιαράκια του Βήματος. Σας συμβουλεύω, λοιπόν, αν δεν μπορείτε να έχετε ακριβές εκδόσεις, μην απομακρύνεστε από το βιβλίο υποτιμώντας τις απλές των δύο ή πέντε ευρώ. Σημασία έχει το δυνατό μας σημείο να γίνει η ανάγνωση.

Περίεργα κάπως είναι τα πράγματα και πολλές οι απορίες που δημιουργούνται. Γιατί δεν μας αποκαλύπτουν τις παρασκηνιακές συμφωνίες; Γράφει η Καθημερινή: “Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο οδηγείται η Ελλάδα λόγω των… ύποπτα αυστηρών απαιτήσεων σε επίπεδο γνώσης της ελληνικής γλώσσας που επιβάλλει η νομοθεσία σε όσους Ευρωπαίους επιθυμούν να διδάξουν στη χώρα. Οπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Επιτροπή, η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει, πράγματι, ότι «οι δικαιούχοι της αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων πρέπει να διαθέτουν τις απαιτούμενες γλωσσικές γνώσεις για την άσκηση του επαγγέλματος στο κράτος-μέλος υποδοχής». Ομως, τι ακριβώς σημαίνει «απαραίτητες»; Στην Ελλάδα αυτό έχει προσδιορισθεί ως «άριστη γνώση» όπως πιστοποιείται από την απόκτηση πέντε ειδικών πτυχίων, εκ των οποίων μάλιστα τα τέσσερα μπορούν να αποκτηθούν μόνον επί ελληνικού εδάφους. Όπως επισημαίνει όμως η Επιτροπή, το δικαίωμα των κρατών-μελών να προσδιορίζουν εκείνα τι θεωρούν «απαραίτητο» επίπεδο γνώσης της γλώσσας από τους ξένους καθηγητές «δεν είναι απεριόριστο και πρέπει να είναι αναλογικό και αναγκαίο για την επίμαχη εργασία», σε άμεση συνάρτηση με «το πλαίσιο στο οποίο ασκούν το επάγγελμά τους και το πεδίο δραστηριοτήτων διδασκαλίας τους». Πιο απλά, αν ένας Φινλανδός, για παράδειγμα, επιθυμεί να εργασθεί στην Ελλάδα ως καθηγητής της ελληνικής φιλολογίας τότε μπορεί να απαιτηθεί να έχει το «απαραίτητο», εκ των πραγμάτων «άριστο» επίπεδο γνώσης της γλώσσας. Αν όμως επιθυμεί να εργασθεί ως καθηγητής της φινλανδικής ή άλλης γλώσσας ή ακόμα και της… τεχνολογίας κινητών τηλεφώνων, τότε σίγουρα δεν μπορεί να απαιτείται να έχει «άριστη» γνώση της γλώσσας, αποκλειστικά πιστοποιημένη με πέντε πτυχία (εκ των οποίων τα τέσσερα θα αποκτήσει διαμένοντας στη χώρα). Συμπεραίνει έτσι και μάλλον δικαίως η Επιτροπή ότι η απαίτηση δεν έχει καμία σχέση με τις διδακτικές ή άλλες ανάγκες αλλά κάτι πολύ πιο απλό: τον αποκλεισμό από την ελληνική εκπαιδευτική αγορά Ευρωπαίων καθηγητών προς όφελος των Ελλήνων συναδέλφων τους, κάτι που είναι παράνομο τόσο με βάση οδηγία του 2005, που είχε τότε εγκριθεί από την Ελλάδα, όσο και βάσει ορισμένων από τις θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας της Ενωσης που είναι η ελευθερία εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών. Κατόπιν τούτου, η Ελλάδα έχει περιθώριο δύο μηνών να καταργήσει την απαίτηση αδιακρίτως «άριστης» γνώσης της γλώσσας. Αλλιώς θα παραπεμφθεί στο Δικαστήριο για τα περαιτέρω…”.  Αλήθεια, τι ισχύει για τις άλλες χώρες της ΕΕ;

  Από 1ης έως και 4ης Ιουλίου πραγματοποιείται διεθνές συνέδριο στην Αθήνα με σκοπό την ανάπτυξη δικτύων επικοινωνίας και συνεργασίας ανάμεσα σε Ερευνητές, σε Εκπαιδευτικούς (όλων των ειδικοτήτων), σε Ιατρούς (διαφόρων ειδικοτήτων), σε Επιστήμονες Υγείας, σε Σχολικούς Ψυχολόγους, σε ειδικούς στις Τεχνολογίες Επικοινωνίας και Πληροφορίας και σε όσους ενδιαφέρονται για το θέμα της αρμονικής ανάπτυξης των Χαρισματικών Ταλαντούχων παιδιών και νέων.
Οι τομείς στους οποίους εστιάζει το συνέδριο είναι: «Γενικά θέματα για την ανάπτυξη του ανθρώπου, Παιδαγωγική προσέγγιση των Χαρισματικών Ταλαντούχων παιδιών και νέων, Αρμονική ανάπτυξη των Χαρισματικών Ταλαντούχων παιδιών και νέων, Εξαιρετικότητα στις Επιστήμες».
Τα θέματα του συνεδρίου μπορείτε να τα βρείτε αναλυτικά: http://www.excellence-con.eu/home/conference-issues/
Οι γλώσσες του Συνεδρίου είναι η Αγγλική (βασική) και η Ελληνική (μόνο το Students/Teachers Sessions). Το συνέδριο πραγματοποιείται υπό την Αιγίδα του ΥΠΠΕΘ – www.ypepth.gr, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών – www.uoa.gr και διοργανώνεται από το: «Απόλλων Διεθνές Διαδραστικό Εκπαιδευτικό Δίκτυο» www.apollon.edu.gr και το Τμήμα Έρευνας της Ελληνικής Εταιρείας Ορθοπαιδικής Χειρουργικής και Τραυματολογίας – http://www.eexot.gr.

Πρόεδρος του συνεδρίου είναι ο κ. Γεώργιος Σάπκας, Αναπληρωτής Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Αντιπρόεδρος, (και η ψυχή της διοργάνωσης) η κ. Ευγενία Μελετέα, Μαθηματικός & Αναλύτρια Συστημάτων, Διευθύντρια του Διεθνούς Διαδραστικού Εκπαιδευτικού Δικτύου «ΑΠΟΛΛΩΝ».

 Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη του κ. Α. Μπελεζίνη για τα φροντιστήρια μιας άλλης εποχής και τη δράση του Θεωρητικού Αθηνών, φροντιστηρίου που είχε σε περιόδους ακμής και επιτυχιών έως και 3500 μαθητές. Αναφέρεται, επίσης στον Δάσκαλο Ντίνο Ανδρακάκο, που έφυγε από κοντά μας και στους Σταύρο Πάντο και Ορφέα Μυτιληναίο, που όλοι τους φιλόλογοι ικανοί ίδρυσαν το Θεωρητικό Αθηνών, στην  οδό Κωλέττη 12, σε ένα τμήμα της οικίας Μαγκάκη: Στις 21 Απριλίου του ’67 ως γνωστόν κηρύσσεται η δικτατορία των συνταγµαταρχών. Εγώ εξακολουθώ να διευθύνω και τα λοιπά, αλλά το Σεπτέµβριο του ίδιου έτους – του ’67 – αίρεται η άδεια λειτουργίας του φροντιστηρίου Μανωλκίδη, του Ηρακλείτου, συνεπώς και η άδεια που κάλυπτε το θεωρητικό τµήµα.
Για την άρση αυτή δεν µπορώ καθόλου να καυχηθώ, δεν έκανα τίποτα το άξιο αυτής της απόφασης, αλλά βεβαίως ήµουν στο φρόνηµα αριστερός χωρίς βεβαίως αυτό να το δεικνύω στους µαθητές µου, αλλά επειδή ο Μανωλκίδης εφέρετο ως χρηµατοδότης της Ε∆Α τότε και λοιπά, το καθεστώς αποφάσισε να µας κλείσει. Την κρίσιµη εκείνη στιγµή σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθώ, µε εκάλεσε ο Μανωλκίδης ο οποίος έφευγε για το Παρίσι και µου είπε ότι µπορώ να χειριστώ όπως θέλω το τµήµα του θεωρητικού φροντιστηρίου. Ήδη στην οδό Σταδίου και στο θεωρητικό τµήµα του φροντιστηρίου είχα γνωρίσει 3 εκλεκτούς συναδέλφους, το Ντίνο Ανδρακάκο, τον κύριο Μυτιληναίο …”

Διαβάστε περισσότερα εδώ  

Πηγή: http://www.oefe.gr/ekdoseis/47/2.pdf