Τί σοὶ προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι᾿ ἡμᾶς; ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον· οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα· οἱ Μάγοι τὰ δῶρα· οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα· ἡ γῆ τὸ σπήλαιον· ἡ ἔρημος τὴν φάτνην· ἡμεῖς δὲ Μητέρα Παρθένον. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.
(Ἰδιόμελον Χριστουγέννων, Ἦχος β´.)
Ήχος Χριστουγέννων
26 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες:λογοτεχνία·παιδαγωγική·τέχνη·Χριστούγεννα
Τα Κάλαντα του ελληνισμού
25 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις
… τα Κάλαντα του ελληνισμού [είναι] Κάλαντα που δεν περιορίζονται στην επιφάνεια των γεγονότων, μα περιέχουν μηνύματα για τους πόθους και τις έγνοιες του λαού μας εδώ και αιώνες, περιέχουν θεολογικά μηνύματα και αναδεικνύουν την πατροπαράδοτη φιλοξενία του ελληνισμού. Τα δικά μας Κάλαντα δεν έχουν καμιά σχέση μ΄αυτό το θλιβερό φαινόμενο που βλέπουμε σήμερα: το καταναλωτικό σύμβολο του Santa Claus και ομάδες παιδιών που παπαγαλίζουν ξενόφερτα δυτικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια για να βγάλουν το χαρτζιλίκι τους. Τα Κάλαντα του ελληνισμού έχουν ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Επέζησαν και εξελίχτηκαν φυσιολογικά μέσα από πολύ αντίξοες συνθήκες. Είναι μια αλυσίδα στην οποία η κάθε γενιά βάζει το δικό της κρίκο. Και η δική μας γενιά δεν έχει το δικαίωμα να σπάσει αυτή την αλυσίδα. Έχει υποχρέωση σ΄όλους αυτούς που πέρασαν βάζοντας το δικό τους κρίκο, μα πιο πολύ σ΄αυτούς που θα ‘ρθουν για να συνεχίσουν. Ας μην είμαστε εμείς η γενιά που θα σπάσει την συνοχή αυτής της αλυσίδας. Τα Κάλαντα ανήκουν στα παιδιά και πρέπει να κάνουμε το παν για να τους τα δώσουμε πίσω. Τα δικαιούνται.
Πηγή: Απόσπασμα από το αφιέρωμα “Τα Κάλαντα του Δωδεκαήμερου” της Μαρίας Κωνσταντή, Ένθετο “Χρονικά” της εφημερίδας Πολίτης, Τεύχος 045
Ετικέτες:ελληνισμός·εφημ.Πολίτης·Ιστορία·κάλαντα·Μ.Κωνσταντή·περιβάλλον·πολιτισμός·Ψυχολογία
Χριστούγεννα 1914
25 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, εκδηλώσεις
Η ανακωχή των 24 ωρών
Το τραγούδι που ζέστανε την παγωμένη νύχτα ήταν κοινό: οι Γερμανοί λένε, Stille Nacht, οι Άγγλοι, Silent Night και οι Έλληνες Άγια Νύχτα. Πολλοί από τους στρατιώτες που το τραγούδησαν εκείνο το βράδυ, της 24ης προς 25η Δεκεμβρίου 1914 δεν επέστρεψαν στα σπίτια τους από τον μεγάλο πόλεμο που διήρκεσε έως την 11η Νοεμβρίου 1918. Για όλους τους άλλους όμως, εκείνο το βράδυ της ανακωχής, των τραγουδιών που θύμιζαν την ειρηνική ζωή και την οικογένεια, οι αξιωματικοί που περιφέρονταν με δεντράκια και φανούς, η ανταλλαγή τσιγάρων, οι από κοινού φωτογραφήσεις αγγλογάλλων με γερμανούς στρατιώτες σήμαιναν πώς η αγριότητα του πολέμου είχε νικηθεί, έστω και προσωρινά και οι αρχές του ανθρωπισμού κυριάρχησαν.
Οι αντίπαλες πλευρές έθαψαν από κοινού τους νεκρούς τους και πέρασαν ήρεμα, κάνοντας παύση του πυρός για ένα εικοσιτετράωρο, την ημέρα των Χριστουγέννων. (Βλ. φωτογραφία. Πηγή: http://www.1914-1918.net/truce.htm)
Ετικέτες:Ιστορία·κοινωνία·Χριστούγεννα 1914
Χριστουγεννιάτικα κάλαντα
25 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις
ΚΑΛΗΝ ΕΣΠΕΡΑΝ ΑΡΧΟΝΤΕΣ
Καλήν εσπέραν άρχοντες
αν είν΄ αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη θεία γέννηση
να πω να πω στ΄ αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βη εν Βηθλεέμ τη πόλη
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρει χαίρει η φύσις όλη
εν τω σπηλαίω τίκτεται
εν φα εν φάτνη των αλόγων
ο Βασιλεύς των ουρανών
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το δό το δόξα εν υψίστοις
και τούτο άξιον εστί
η των η των ποιμένων πίστη.
Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μά τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγεί
χωρίς χωρίς να λείψει ώρα
εφτάσαν στην Ιερουσαλήμ
με πό με πόθον ερωτούσαν
πού εγεννήθη ο Χριστός
να πα να πα να τον εβρούνε.
Δια Χριστός τους ήκουσε
κι ο βα κι ο βασιλιάς Ηρώδης
αμέσως εταράχτηκε
κι εγί κι εγίνη θηριώδης
δια πολλά φοβήθηκε
δια δια την βασιλεία
μην του την πάρει ο Χριστός
και χά και χάσει την αξία
Και του χρό και του χρόνου με υγεία.
Ετικέτες:κάλαντα Χριστουγέννων·Καλήν εσπέραν άρχοντες·κοινωνία
sch.gr:”πρόσκληση ενδιαφέροντος”
22 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης
Από το sch.gr ήρθε το ακόλουθο μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο:
“Καλούμε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, στελέχη δημοσίων οργανισμών & υπηρεσιών, προγραμματιστές και σχεδιαστές να συμβάλουν στον ανασχεδιασμό των κυβερνητικών ηλεκτρονικών υπηρεσιών.
Έχεις ιδέες και συγκεκριμένες προτάσεις για τον ανασχεδιασμό κάποιας ηλεκτρονικής υπηρεσίας; Μπες στο labs.opengov.gr και ανάρτησε τις προτάσεις σου για πιο φιλικές, πιο εύχρηστες, πιο προσβάσιμες και πάνω απ’ όλα πιο δημοκρατικές κρατικές ηλεκτρονικές υπηρεσίες.
Μπορείς να αναρτήσεις γραπτή πρόταση ή γραφιστική απεικόνιση ή και λειτουργικό πρότυπο για τον ανασχεδιασμό υπηρεσιών όπως:
· Το OpenGov.gr
· Κάποια κυβερνητική υπηρεσία
· Κάποια κυβερνητική ιστοσελίδα
Οι χρήστες του διαδικτυακού τόπου labs.opengov.gr έχουν τη δυνατότητα να σχολιάζουν, να προτείνουν βελτιώσεις και να αξιολογούν όλες τις δημοσιευμένες προτάσεις.
Με την ολοκλήρωση της 1ης φάσης στις 31 Ιανουαρίου 2010, θα επιλεγούν οι καλύτερες προτάσεις ανά κατηγορία σύμφωνα με τη γνώμη των εγγεγραμμένων χρηστών του labs.opengov.gr και θα παρουσιαστούν σε εκδήλωση. Οι καλύτερες προτάσεις θα αξιοποιηθούν μέσα από ανοιχτές διαδικασίες από τους αρμόδιους φορείς.
Ομάδα για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση του γραφείου του Πρωθυπουργού.”
Ενδιαφέρουσα ιδέα. Θα συλλεγούν πολλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις. Οι άνθρωποί έχουν εμπνεύσεις, αρκεί να ελπίζουν και να προσδοκούν. Θα επισημάνω όμως κάτι, που ως παιδαγωγός, οφείλω να κάνω: Ο ενικός αριθμός, Έχεις, Μπες, Μπορείς, αποτελεί λανθασμένη επιλογή του συντάκτη του κειμένου. Προφανώς πρόκειται για έλλειψη επαγγελματικής αγωγής και όχι φαινόμενο παραδρομής. Ο λαϊκίζων εμπνευστής του ενικού δημιουργεί ένα “κλίμα οικειότητας” (θα πουν οι ανεύθυνοι για την αγωγή των πολιτών), αλλά στην πραγματικότητα η άγνοιά του, για το πώς παιδαγωγείται ένας πολίτης μεταξύ άλλων και από τα έγγραφα φορέων και διοικητικών υπηρεσιών, κρατικών υπηρεσιών και δημοσίων οργανισμών σηματοδοτεί συνέπειες στη συγκρότηση της προσωπικότητας των πολιτών, και παρενέργειες στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Ιδιαίτερα όταν υπογράφει ως “Ομάδα για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση του γραφείου του Πρωθυπουργού.””!!
Ακούς, εκεί! Έχεις, Μπες, Μπορείς… Μα, στ’ αλήθεια δεν υπάρχει προϊστάμενος να ελέγξει; Ή είναι κι αυτός προσανατολισμένος στη στρεβλή μορφή οικειότητας.
Ετικέτες:OpenGov.gr·sch.gr·κοινωνία·παιδαγωγική
Το “Δωδεκαήμερο”
20 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις
Ονομάζουμε “Δωδεκαήμερο” ή “Δωδεκάμερο” την περίοδο των δώδεκα (σημ. δεκατριών) ημερών, από τα Χριστούγεννα έως το πρωί του Αγιασμού, την ημέρα των Θεοφανίων. Αυτές οι ημέρες με την εορταστική συνέχεια και τις διακοπές εργασίας, τις ημιαργίες και τα “ρεβεγιόν” δημιουργούσαν παλαιότερα στους ανθρώπους ένα δεισιδαιμονικό φόβο για παράξενα νυχτερινά όντα και αστρικές επιδράσεις, όπως τους Καλικάντζαρους, τους Λυκανθρώπους και το άνοιγμα της Τύχης μας στον Ουρανό. Κατά την διάρκεια των εορτών του Δωδεκαημέρου (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Φώτα) συναντώνται έθιμα ειδωλολατρικά και χριστιανικά, που συμπορεύονται προς την αισιόδοξη άνοιξη ανανεώνοντας διαρκώς τους δεσμούς τους. Ο άνθρωπος, για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της επιβίωσής του και της πορείας του μέσα στο χρόνο, περιέβαλλε τις καθημερινές του εικόνες αλλά και τα απρόοπτα που συναντούσε, με θρύλους και μαγεία, ενώ ταυτόχρονα ζητούσε θρησκευτική προστασία.
Όλα τα έθιμα τελούνται με σαφείς σκοπιμότητες, όπως την επισήμανση και την έκφραση της χαράς για την εποχή που μεταβάλλεται και οδηγεί τον άνθρωπο στην άνοιξη και την αναγέννηση της φύσης, ως πηγή ζωής, την εξασφάλιση της ευτυχίας κατά τον νέο χρόνο έως την επόμενη χειμερινή ισημερία και να τονώσουν τα αισθήματα των ανθρώπων και κυρίως τους οικογενειακούς δεσμούς, αλλά και τους θρησκευτικούς, τόσο με τις οικογενειακές εκδηλώσεις, όσο και με τις θρησκευτικές τελετές. Οι πρασινάδες, το δέντρο, το οικογενειακό τραπέζι, το κυνηγητό των καλλικατζάρων με τον Αγιασμό των υδάτων, αλλά και των σπιτιών. Παλαιότερα, αμέσως μετά τον Αγιασμό, τα πλοία αναχωρούσαν για τα νέα τους ταξίδια. Οι ναυτικοί, χαρούμενοι, με την καρδιά και το μυαλό γεμάτα εικόνες από τις ημέρες που προηγήθηκαν, με ευχές, κάλαντα, πίτες και γλυκίσματα που ποικίλλουν από τόπο σε τόπο, ανάλογα με τα προϊόντα του, τις νυκτερινές ακολουθίες των Χριστουγέννων και των Θεοφανίων, με την ωραία ψαλτική και τους ύμνους τους. Μια σύνθετη λατρεία του σπιτιού, της οικογένειας και της φύσης μέσα στη σύνθετη ιστορική πορεία του τόπου μας και των ανθρώπων του. Στην πατρίδα μας, υπάρχει πλήθος καταγεγραμμένων λαογραφικών τελετών. Ξεφυλλίστε τα σχετικά βιβλία: Γεωργίου Μέγα, Ελληνικαί Εορταί και Έθιμα της λαϊκής λατρεία, Αθήναι 1957.- Δημ. Λουκάτου, Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών, εκδ. Φιλιππότη, Αθήνα 1997, Κ. Καραπατάκη, Το Δωδεκάμερο των Χριστουγέννων, Αθήνα 1971, Γ. Σιέτου, Έθιμα στις Γιορτές, Πειραιάς 1975, Φαίδωνος Κουκουλέ, Βυζαντινός βίος και πολιτισμός, 1948 κ.ά.
Ετικέτες:Αγιασμός·Δωδεκαήμερο·Καλλικάντζαροι·κοινωνία·πολιτισμός
Χριστουγεννιάτικο παζάρι στο 3ο Λύκειο Ηλιούπολης
18 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα
Οι μαθήτριες και οι μαθητές του 3ου Γενικού Λυκείου Ηλιούπολης διοργανώνουν και φέτος τη χριστουγεννιάτικη γιορτή τους (Τετάρτη, 23/12/2009) με τραγούδι, διήγηση, δρώμενα, δίνοντας όμως ιδιαίτερο βάρος στην προετοιμασία της καθιερωμένης χριστουγεννιάτικης αγοράς. Η ιδιαίτερη αξία αυτής της προσπάθειας έγκειται στο ότι οι νέοι των 15-18 χρόνων, τα παιδιά μας συμμετέχουν με την ψυχή τους και όχι τόσο με την “τσέπη” της οικογενείας τους. Συγκεκριμένα, καταθέτουν στην “χριστουγεννιάτικη αγορά” μικρά χρηστικά χριστουγεννιάτικα είδη ή άλλα διακοσμητικά, βιβλία, κούπες, κ.ά. τα οποία στη συνέχεια ταξινομούνται και κατηγοριοποιούνται, ώστε να πωληθούν από τα ίδια τα παιδιά στους συμμαθητές τους σε μια ανοικτή ενδοσχολική αγορά. Το εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου συμμετέχει με την αγορά προϊόντων από την Unicef. Τα χρήματα που συγκεντρώνονται προσφέρονται στην μη κυβερνητική οργάνωση, “Κιβωτό του κόσμου“, που ιδρύθηκε από τον ιερέα Πατέρα Αντώνιο το 1998. Μπράβο στα παιδιά μας.
Η Κιβωτός του κόσμου…
“Παρά τις σοβαρότατες ελλείψεις της Κιβωτού σε μέσα, υποδομές και πόρους, το έργο της είναι σημαντικό και έχει αναγνωρισθεί με εθνικές και παγκόσμιες διακρίσεις. Η Κιβωτός βραβεύτηκε στην Παλαιά Βουλή το Νοέμβριο του 2003 από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας κ Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο ως μία από τις καλύτερες οργανώσεις για τη μέριμνα του παιδιού στην Ελλάδα. To Ευρωπαϊκό παρατηρητήριο ενάντια στο Ρατσισμό και την Ξενοφοβία επέλεξε την Κιβωτό ως το “Φωτεινότερο παράδειγμα ενάντια στο Ρατσισμό και την Ξενοφοβία στην Ελλάδα” για το έτος 2003 . Το Δεκέμβριο του 2004 η Κιβωτός βραβεύτηκε από την UNESCO για το έργο της.
Στις 5 Δεκεμβρίου 2005, η Κιβωτός βραβεύτηκε στο Προεδρικό Μέγαρο από τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ Κάρολο Παπούλια, ξανά ως μία από τις καλύτερες οργανώσεις στην Ελλάδα πάνω στη μέριμνα του παιδιού.
Τέλος, και πιο πρόσφατα στις 30/12/2008 με την απονομή Βραβείου από την Ακαδημία Αθηνών για βράβευση Έλληνα που διακρίθηκε για πράξη ανθρωπισμού και κοινωνικής αρετής, στον Πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου, ιερέα και ιδρυτή της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου», για το εξαιρετικό εθελοντικό του έργο που επιτελεί για τα άπορα και εγκαταλελειμμένα παιδιά”.«Από το παράθυρό μου έβλεπα νέα παιδιά εγκαταλειμμένα, μπλεγμένα στα ναρκωτικά και την εξαθλίωση. Άρχισα να αναρωτιέμαι πώς μπορώ να τα βοηθήσω. Στην αρχή ήταν μια παρέα εφήβων. Πλησίασα και ζήτησα να παίξουμε έναν αγώνα μπάσκετ. Σήμερα στην Κιβωτό έρχονται 187 παιδιά όλων των ηλικιών. Η πόρτα μας γι΄ αυτά θα είναι πάντοτε ανοιχτή». Πατήρ Αντώνιος
Ετικέτες:UNICEF·Κιβωτός του κόσμου·κοινωνία·Μαθητές·μετανάστες·μη κυβερνητικές οργανώσεις·πολιτισμός
Liberty enlightening the World ή la Liberte eclairant le monde
16 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης
«The general appearance of the statue’s head approximates the Roman Sun-god Apollo or the Greek Sun-god Helios as preserved on an ancient marble tablet (today in the Archaeological Museum of Corinth, Corinth, Greece) – Apollo was represented as a solar deity, dressed in a similar robe and having on its head a “radiate crown” with the seven spiked rays of the Helios-Apollo’s sun rays, like the Statue’s nimbus or halo. The ancient Colossus of Rhodes, one of the Seven Wonders of the Ancient World, was a statue of Helios with a radiate crown. The Colossus is referred to in the 1883 sonnet The New Colossus by Emma Lazarus. Lazarus’ poem was later engraved on a bronze plaque and mounted inside the Statue of Liberty in 1903».
Το γνωστό στον κόσμο άγαλμα στην είσοδο της πόλης της Νέας Υόρκης, που προβάλλεται ως σύμβολο της ελευθερίας, δώρο των Γάλλων στους Αμερικανούς με το επίσημο όνομα “Liberty enlightening the World” στην αγγλική γλώσσα και “la Liberte eclairant le monde” στη γαλλική, φαίνεται να έχει το πρόσωπο του Απόλλωνος. Κάπου διάβαζα προ καιρού, ότι καλό είναι «οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του από την Ελλάδα και ιδιαιτέρως από την μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος».
Και να μη το διαδώσουν, όμως, οι συμπατριώτες μας, το κάνουν για μας οι απλοί αμερικανοί, πολίτες ή επιχειρηματίες. Το εισαγωγικό σημείωμα στην αγγλική γλώσσα είναι άπόσπασμα από site της πόλης της Νέας Υόρκης, στο οποίο διαφημίζεται το μνημείο με σαφή αναφορά στα χαρακτηριστικά του: http://www.new-york-city-apartments.net/guide/sites_statue_of_liberty.html.
Ανάλογες εγγραφές υπάρχουν πολλές και μια μηχανή αναζήτησης το αποδεικνύει. Προς τι λοιπόν ο οδυρμός;Συμφωνώ όμως και αναδημοσιεύω, ως έχει, το ακόλουθο από το άρθρο του κ. Αντωνάκου: «Οι τούρκοι πήραν την ημισέληνο από το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε την νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό. 0 Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη “τετραγάμμα”, την κοσμούσα το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ένα από τα κατ’ εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και του έδωσε μιαρή χροιά ονομάζοντας το “σβάστικα” και κάνοντας το σύμβολο του ναζισμού. Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου. Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα. Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: “Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει”, που αποδίδεται “για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων”. Έτσι δεν γίνεται σήμερα; Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα. Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη».
Δείτε και εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Statue_of_Liberty
Ετικέτες:la Liberte eclairant le monde·Liberty enlightening the World·Άγαλμα της Ελευθερίας·Έκφραση - Έκθεση·Θουκυδίδης·Ιστορία·κοινωνία·μετανάστες·Παρθενών·πολιτισμός
Κυπριακές ηλεκτρονικές διευθύνσεις για ερευνητές
15 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα
http://www.piopressreleases.com.cy/
Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος έντυπο υλικό από έγγραφα που αφορούν σε εγκυκλίους, ανακοινώσεις συνεντεύξεις κ.ά. περιλαμβάνεται στην βάση δεδομένων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα: «Για να ακολουθήση κανείς το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού, πρέπει, πρώτ’ απ’ όλα, να έχη την ορθή προσωπικότητα. Πρέπει, δηλαδή, να είναι άνθρωπος σταθερού χαρακτήρος, συναισθηματικά ώριμος, με πρωτοβουλία και κρίση, βαθειά συναίσθηση του καθήκοντος και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Τα προσωπικά αυτά προσόντα ή χαρίσματα καμμιά μόρφωση και καμμιά εμπειρία δεν μπορεί να τα προσφέρη, ή έστω να τα αντικαταστήση. Πέραν των προσόντων αυτών, απαιτείται, σήμερα, επιστημονική κατάρτιση στις κοινωνικές επιστήμες, και ειδικώτερα στην κοινωνική εργασία, γιατί μόνο με τις επιστημονικές αυτές γνώσεις είναι δυνατό να εκτιμήση κανείς ορθά την προσωπικότητα και τα προβλήματα των συνανθρώπων του […].» (Απόσπασμα συνεντεύξεως του Δ/ντού του τμήματος Κοινωνικών Υπηρεσιών στο ΡΙΚ, 20/10/1965)
Κύπρος: Κυπριακή Δημοκρατία ή …
15 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα
κράτος μειωμένων δικαιωμάτων;
Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ισότιμη με τα υπόλοιπα 26 κράτη – μέλη της ΕΕ. Μπορεί κανείς να καταπατά τα θεμελιωδέστερα των δικαιωμάτων της χωρίς να υφίσταται την παραμικρή κύρωση από τους υπολοίπους εταίρους και χωρίς επιπλέον να αντιδρά ούτε η ίδια, χρησιμοποιώντας έστω το βέτο που της έχει χορηγήσει η ΕΕ! Αυτή δυστυχώς είναι η εικόνα της Κύπρου που ήδη υφίσταται αλλά σίγουρα θα παγιωθεί μετά τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης προχθές στις Βρυξέλλες. Είναι πραγματικά κρίμα η Λευκωσία να συμπεριφέρεται στους κόλπους της ΕΕ ως κράτος μειωμένων δικαιωμάτων…. Περισσότερα στο πλήρες κείμενο του κ. Γ. Δελλαστίκ.
Πηγή: Εφημ. Έθνος: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=8832847
Ετικέτες:διπλωματία·Ιστορία·κοινωνία·Κυπριακή Δημοκρατία
Πίνακας του Delacroix σε αποθήκη της Χίου
9 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης
Σωρεία, σοβαρών ερωτημάτων προκαλεί η απόφαση (τίνος άραγε) να μην εκτίθεται, από τώρα και στο εξής, στο επισκευασμένο Βυζαντινό Μουσείο Χίου (Μετζιτιέ Τζαμί), το πιστό αντίγραφο της Σφαγής της Χίου, του διάσημου Γάλλου Ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά.
Ο εκπληκτικός αυτός πίνακας προκάλεσε, τότε, συγκίνηση και αποτροπιασμό για τις κτηνωδίες των Τούρκων, σε βάρος των κατοίκων της Χίου.
Την έλλειψη του πίνακα, διαπίστωσε σε ξενάγησή της, στο χώρο της έκθεσης η Νομαρχιακή Σύμβουλος Χίου, Ισαβέλλα Μπουρνιά, η οποία ήδη με επιστολή της προς τον Υπουργό Πολιτισμού, Παύλο Γερουλάνο, ζητεί την παρέμβασή του.
Η κ. Ισαβέλλα Μπουρνιά σχετικά με το θέμα δήλωσε: «Αυτή τη στιγμή ο πίνακας βρίσκεται αποθηκευμένος στο Οσμανίε Τζαμί, που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και στην 3η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στην περιοχή του Φραγκομαχαλή. Το Οσμανίε Τζαμί, λειτουργεί ως αποθηκευτικός χώρος, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μετακινήθηκε εκεί, προκειμένου να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έκθεμα.» Και υπογράμμισε: «Χώρος στο Μετζιτιέ Τζαμί, υπάρχει. Υπάρχουν πολλοί κενοί τοίχοι προκειμένου να συμπεριληφθεί το αντίγραφο της σφαγής ως έκθεμα».
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, υπάρχει ήδη μία μυστική προφορική συμφωνία προκειμένου να καθαιρεθεί ο πίνακας, ως ένδειξη απάλειψης του ιστορικού χάσματος που χωρίζει τους δύο λαούς. Για την Ιστορία πάντως, η Τουρκία, επεδίωξε τη μεν πρώτη φορά, να αφαιρεθούν οι ταμπέλες από τις οστεοθήκες των θυμάτων της Σφαγής, στη Μονή του Αγίου Μηνά, που έφεραν την επιγραφή: “ΕΡΓΑ ΟΘΩΜΑΝΩΝ” καθώς και την καθαίρεση της αντίστοιχης επιγραφής στη Νέα Μονή Χίου. Τότε η τουρκική εφημερίδα TIME TURK, (http://i34.tinypic.com/21omobb.jpg) κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο: “Χειρονομία καλής θέλησης της Ελλάδας προς τον Ερντογάν”. Το άρθρο ανέφερε πως “Στο μοναστήρι Νέα Μονή στην Χίο στον χώρο τον κειμηλίων και εκθεμάτων της μονής υπάρχουν δυο αίθουσες με προθήκες στις οποίες φυλάσσονται ανθρώπινα κρανία με τις μέχρι πρότινος επιγραφές “… Έργα Οθωμανών” και “Σφαγιάσθηκαν από τους Οθωμανούς” οι οποίες μετά από τις αντιδράσεις της Τουρκικής πλευράς αντικαταστάθηκαν αφού πρώτα απαλείφθηκαν οι επίμαχες λέξεις αφήνοντας ικανοποιημένες και τις δύο πλευρές.
Να τονίσουμε πως το πρόβλημα της Τουρκίας με την Νέα Μονή Χίου δεν είναι πρόσφατο, τον Νοέμβριο του 2007 ο γενικός πρόξενος της Τουρκίας στα Δωδεκάνησα είχε ζητήσει από τον δήμαρχο Χίου την αφαίρεση της επιγραφής “Έργα Οθωμανών” και την εξάλειψη του οστεοφυλακίου, τονίζοντας στην επιστολή του «Θέλω να επικεντρώσω την προσοχή σας στο επίγραμμα του ναού της Νέας Μονής με τις εκφράσεις “Έργα Οθωμανών” στις προθήκες με τους σκελετούς. Οι επιτροπές και οι επισκέπτες οι οποίοι επισκέπτονται το νησί σας αντιδρούν σε αυτό το επίγραμμα το οποίο βρίσκεται σε αντίθεση με τις προσπάθειες φιλίας που αναπτύσσονται…»
Η πρόσφατη επέτειος της απελευθέρωσης της Χίου (11η Νοεμβρίου 1912) και ενσωμάτωσής της με την Ελλάδα, τιμήθηκε με πολλά ερωτηματικά. Πολλοί αναρωτιούνται, ως που θα φθάσει η Ελληνική υποχώρηση και αν αυτή είναι άξια να διαγράψει τη σφαγή 58.000 κατοίκων και την εξαφάνιση πολιτιστικών εκθεμάτων πανευρωπαϊκής και παγκόσμια εμβέλειας.
Πάντως οι Χιώτες διαμαρτύρονται με κάθε τρόπο. Και κάθε σπιθαμή αυτής της πατρίδας οφείλει να διαμαρτύρεται για την επιλεκτική παρουσίαση της αλήθειας, όποτε αυτό επιχειρείται. Δυστυχώς το πρόταγμα στις νοσούσες αυτές συνειδήσεις είναι η μέθοδος της μισής αλήθειας: Στη δεκαετία του 80 χαιρετίσαμε τα βιβλία της ιστορίας, όχι επειδή είχαν εικόνες, αλλά επειδή είχαν πηγές. Στη συνέχεια, οι αμύητοι στην ομάδα, διαπιστώσαμε ότι, ναι, μεν υπήρχαν οι πηγές, αλλά καταχωριζόταν στην ύλη εκείνο το απόσπασμά τους, το οποίο εξυπηρετούσε το «κρυφό πρόγραμμα» του Προγράμματος Σπουδών.
Καμία διαμαρτυρία δεν έγινε τότε, όπως επί υπουργίας Γιαννάκου, αν και οι υπουργοί Βερυβάκης, Τρίτσης, Κακλαμάνης, Παπανδρέου, κ.ά θα μπορούσαν να ακυρώσουν, να τροποποιήσουν, τα βιβλία ως προς σημεία, αλλά και ελέγξουν το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για κανόνες δεοντολογίας απέναντι στην αλήθεια. Στην περίπτωση Γιαννάκου, το πρόβλημα ήταν σαφές και η λύση δημοκρατική και υπεύθυνη. Η συγγραφή του βιβλίου ανατέθηκε από τον προηγούμενο υπουργό, οι κατευθυντήριες γραμμές δόθηκαν τότε και όταν τελικά το βιβλίο τυπώθηκε είχε ελεγχθεί από επιτροπή ή οποία προφανώς κάλυψε τις εγκληματικές ανακρίβειες. Αυτό, όμως έγινε γνωστό, οι εκπαιδευτικοί και οι πνευματικοί άνθρωποι που είχαν φιλότιμο διαμαρτυρήθηκαν και η υπουργός έπραξε τα δέοντα. Στην περίπτωση όμως των πηγών, που προανέφερα, ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε κανείς για τον δόλιο τρόπο απεικόνισης γεγονότων και προθέσεων επί δύο δεκαετίες περίπου (μήπως όσο χρειάζεται για να διαλυθεί η αιδώς μιας κοινωνίας;) . Ούτε βέβαια για την οριζόμενη ως διδακτέα ύλη που λειτουργούσε διαλυτικά ως δούρειος ίππος. Επιλεκτικά, δυστυχώς, διαμαρτυρόμαστε. Με διαφορετικά μέτρα και σταθμά κρίνουμε. Να είναι μόνο σύγχυση ή μήπως είναι και σύγχιση;
http://www.tvpatrida.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1547&Itemid=1 Χίος http://odysseaschios.blogspot.com/2009/11/blog-post_7576.html
http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=6416&Itemid=83
Notes
The Massacre of Chios. Greece had been under Turkish occupation since the 15th century. The national liberation movement of the Greek people against the Turkish oppression started at the beginning of the 19th century. In 1821 a big uprising took place in different parts of Greece. The Turkish government in return took severe measures against the revolting Greeks, it organized Greek pogroms all over the country. In a massacre on the island of Chios, 98,000 Greeks were killed or sold into slavery. Only 2,000 people remained.
Greece on the Ruins of Missolonghi. Missolonghi was a small but strategically important city in Greece, captured by the rebelling Greeks. Unable to suppress the uprising all over the country the Turkish government asked the Egyptian army for help. The Egyptian commander Ibraghim-Pasha (son of the ruler of Egypt) besieged Missolonghi in May 1825. The city managed to resist the onslaught for almost a year. Only in April 1826, did the Turkish and Egyptian troops conquer it. All surviving defenders were executed.
See: Eugène Delacroix:
The Massacre of Chios, 1824, oil on canvas.”Louvre”, Paris, France.
Greece on the Ruins of Missolonghi, 1826, oil on canvas. “Musée des Beaux-Arts”, Bordeaux, France
Liberty Leading the People (28 July 1830). 1830. Oil on canvas. “Louvre”, Paris, France
Ετικέτες:Eugene Delacroix·Louvre·Misslonghi·Musee des Beaux-Arts·The Massacre of Chios·Έκφραση - Έκθεση·Ιστορία·κοινωνία·λειτουργία σχολείου·Μαθητές·πολιτισμός·τέχνη
Οι καταβολές του Ελ Γκρέκο: η ζωγραφική εικόνων στη Βενετοκρατούμενη Κρήτη
9 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά
Το Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» στα πλαίσια των δραστηριοτητων του διοργάνωσε στη Νέα Υόρκη την έκθεση: «Οι καταβολές του Ελ Γκρέκο: η ζωγραφική εικόνων στη Βενετοκρατούμενη Κρήτη».
Η έκθεση είναι σημαντικό γεγονός διότι πλην άλλων προβάλλει τη θέση ότι «μέσω του Βυζαντίου αναδεικνύεται η συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και η επέκτασή του στη Δύση». Θα διαρκέσει έως τις 27 Φεβρουαρίου, και περιλαμβάνει 46 μοναδικές εικόνες του 15ου και του 16ου αιώνα, και πρώιμα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Περισσότερα για το περιεχόμενο της Έκθεσης, εδώ
Ετικέτες:Ελ Γκρέκο·Θεοτοκόπουλος·Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης»·Μαθητές·πολιτισμός·τέχνη
>Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ»…
8 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· 1 Σχόλιο · Χωρίς κατηγορία
>
Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι• όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ• όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε• «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη. (Στρ.μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, Β΄τμ, ΤΑ ΝΕΑ).
Ετικέτες:Μακρυγιάννης
“Τρελλοί και φαύλοι”
7 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά
Ο κ. Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή γράφει: «Προτάθηκε σε έναν φίλο να αναλάβει μια θέση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ήθελε να ακούσει μία ακόμη γνώμη. Πρόκειται για σοβαρό άνθρωπο, που έχει κάνει καριέρα στο εξωτερικό, δεν έχει περάσει ούτε έξω από κομματικό γραφείο και αγνοεί παντελώς αυτό που δημοσιογραφικά αποκαλείται «πιάτσα». Ομολογώ, και νιώθω αμήχανα γι’ αυτό, πως η πρώτη μου αντίδραση ήταν «καλά, τρελός είσαι, ξέρεις πού πας να μπλέξεις;». Ηταν μια ενστικτώδης απάντηση βασισμένη σε δεκάδες διηγήσεις σοβαρών ανθρώπων οι οποίοι σε κάποια στιγμή της ζωής τους ένιωσαν την ανάγκη να δώσουν κάτι στον τόπο αναλαμβάνοντας μια θέση στον κρατικό τομέα. Οι περισσότεροι το έκαναν μειώνοντας τις αποδοχές τους και χωρίς να ξέρουν ακριβώς πού έμπλεκαν.
Τι συνάντησαν; Εξαρτάται από το πόστο. Όλοι σχεδόν υπέστησαν επιθέσεις, ακόμη και μικρούς ή μεγάλους εκβιασμούς, από αυτόν τον ειδικό τύπο δημοσιογραφίας ο οποίος ανθεί στην Ελλάδα. Οταν δεν έχεις ξαναμπεί στο καμίνι της πολιτικής, απλά τρελαίνεσαι την πρώτη φορά που διαβάζεις κάτι απίστευτα εξωφρενικό, το οποίο ναι μεν σε αφορά αλλά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα που ξέρεις. Κατόπιν συναντάς το άλλο νεοελληνικό είδος του φαύλου συνδικαλιστή, ο οποίος θεωρεί ότι συνδιοικεί με τους μάνατζερ και μπορεί εύκολα να αλλάξει μια απόφαση με ένα τηλεφώνημα σε κάποιον βουλευτή. Μετά συναντάς τον εκπρόσωπο μιας μικρής «μαφίας», ο οποίος έχει συμφέροντα που δεν συμβαδίζουν απαραίτητα με τη χρηστή διαχείριση του κράτους. Αν δύο εκ των παραπάνω συνεργασθούν, πράγμα αρκετά πιθανό, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συναντήσεις και έναν ή περισσότερους ανακριτές οι οποίοι θα ερευνούν διάφορες υποθέσεις, με ή χωρίς εισαγωγικά.
Αυτές είναι εμπειρίες που έχουν περάσει άνθρωποι που έμπλεξαν είτε επί Σημίτη είτε επί Καραμανλή και κατάλαβαν πως μάνατζμεντ και πολιτική είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Γι’ αυτό άλλωστε στενός συνεργάτης πρώην πρωθυπουργού διηγείται συχνά πώς έβρισκαν ανθρώπους για ένα κορυφαίο πόστο: «Ξεκινάγαμε με τον καλύτερο στην αγορά ο οποίος μας έλεγε “να βοηθήσω, αλλά μη με μπλέκετε, σας ικετεύω”. Φτάναμε στον προτελευταίο ο οποίος δεν άξιζε απαραίτητα πολλά, αλλά τουλάχιστον το έλεγε η ψυχή του».
[…]
Το πρόβλημα είναι πως στο τέλος οι μόνοι που ενδιαφέρονται για κρατικές θέσεις είναι χρονίως άνεργοι, κομματικοί φίλοι και αποτυχημένοι πολιτευτές, μερικοί που βλέπουν το πόστο ως μέσο αναδιανομής πλούτου και καναδυό «ψώνια». Επικρατεί μάλιστα όλο και περισσότερο η λογική πως κάποιος πρέπει να είναι και «της πιάτσας», όπου ως πιάτσα δεν νοείται η αγορά αλλά «τα κόλπα» και η συναλλαγή με τα ισχυρά και λιγότερο ισχυρά συμφέροντα.
Το κακό είναι πως με όλα αυτά φτάνουμε εμείς οι ίδιοι να αποθαρρύνουμε τους λιγοστούς γενναίους που θέλουν να δοκιμαστούν στην φωτιά. Αυτό σκεπτόμουν καθώς μιλούσα στον φίλο που είχε το σχετικό δίλημμα και άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν τελικά οι σοβαροί, καταξιωμένοι και «καθαροί» σταματήσουν εντελώς να ασχολούνται με την πολιτική ή το ευρύτερο κράτος. Γιατί, αν το καλοσκεφθούμε, είναι μια σίγουρη συνταγή για να διαιωνισθεί η δικτατορία της μετριότητας και η επικράτηση των κομματικών παρασίτων».
Καλέ μου κύριε, κι εσείς, όπως κι εγώ το καταλάβατε καλά. Μόνο, που αν και μέσα στα πράγματα, το καλοσκεφθήκατε και το «καλο»καταλάβατε αργότερα από μένα. Πάντως, εγώ, επειδή αυτός είναι ο ρόλος μου, θα διδάσκω στα πολλά παιδιά μου να απορρίπτουν την προκρούστεια λογική της ισότητας και τον Καιάδα¹ των ικανοτέρων στο όνομα της κοινωνικής ισότητας, που πολλοί, γνωστοί και «διάσημοι» και «δημοφιλείς» μας διδάσκουν. (δείτε του Τυρταίου, τυφλού Σπαρτιάτη ποιητή την απάντηση σε κάποιον που τον προέτρεπε να μην πολεμήσει: “Και τίποτα να μην κάνω όλα και κάποια λεπίδα του εχθρού θα στομώσω με το σώμα μου.”
¹Η λέξη με την αλληγορική και όχι την ιστορική σημασία της, η οποία εδώ και καιρό πλέον αμφισβητείται.
Ετικέτες:Ιστορία·Καιάδας·κοινωνία·λειτουργία σχολείου·Μαθητές·παιδαγωγική·Παπαχελάς·Σπάρτη·Τυρταίος
Μικρά Μουσεία στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας
5 Δεκεμβρίου 2009 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, εκδηλώσεις
«Kρυμμένα σε γραφικά δρομάκια ή πίσω από νεοκλασικές προσόψεις, πολλά από τα μικρότερα μουσεία της Αθήνας παραμένουν σχεδόν άγνωστα στο ευρύ κοινό. Ωστόσο, για τους πιο… υποψιασμένους λάτρεις της Τέχνης και της Ιστορίας ένας απλός περίπατος στο ιστορικό κέντρο επιφυλάσσει αμέτρητες εκπλήξεις: Κατασκευές λιλιπούτειων δημιουργών στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, πολύτιμα κομψοτεχνήματα στο Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη, υλικό για τους τόπους εξορίας και τα στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων του 20ού αιώνα στο Μουσείο Πολιτικών Εξορίστων «Άη Στράτη» ή βιβλία για το περιβάλλον και τη φυσιολατρία στην Ευώνυμο Οικολογική Βιβλιοθήκη. Αυθεντικές τοπικές φορεσιές, αντίγραφα αρχαίων ενδυμάτων και η συλλογή από πορσελάνινες κούκλες της βασίλισσας Όλγας συμπεριλαμβάνονται στα 25.000 εκθέματα του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας, ενώ η συλλογή του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Moυσικών Οργάνων αριθμεί 1.200 μουσικά όργανα, από το 18ο αιώνα έως σήμερα. Προκειμένου να κερδίσουν τη θέση που τους αξίζει στο εγχώριο πολιτιστικό γίγνεσθαι -και κατόπιν πρότασης του Κέντρου Μελέτης Νεώτερης Κεραμικής-, 16 μουσεία και μη κερδοσκοπικοί πολιτιστικοί φορείς του ιστορικού κέντρου αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, συστήνοντας ένα δίκτυο συνεργασίας. Αν αυτό το πρωτοποριακό εγχείρημα στεφθεί με επιτυχία, οι συμμετέχοντες φορείς θα έχουν δημιουργήσει μια κοινή βάση επικοινωνίας, με απώτερο στόχο την ενδυνάμωση της παρουσίας τους. Το δίκτυο θα τους επιτρέπει να ανταλλάσσουν τεχνογνωσία, να συνδράμουν σε ερευνητικό επίπεδο και να διοργανώνουν κοινές δράσεις -όπως η έκδοση ενός χάρτη πολιτιστικών διαδρομών-, διατηρώντας παράλληλα την ανεξαρτησία τους. Εκτός από τα προαναφερθέντα ιδρύματα, στο δίκτυο συμμετέχουν: το Μουσείο Σπύρου Βασιλείου, το Ίδρυμα Πολιτισμού και Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης», το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας, το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. και Μ. Θεοχαράκη, το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος, το Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας και το Μουσείο Ηρακλειδών.» Εφημ. Απογευματινή: http://www.apogevmatini.gr/?p=55248 της Χ. Σανούδου
Διαβάστε επίσης τις απόψεις του Vicente Todoli, διευθυντή της Tate Modern (μουσείο μοντέρνας τέχνης, Λονδίνο), με τίτλο: “Τα Μουσεία μπορεί να πεθάνουν, η Τέχνη ποτέ”: http://www.apogevmatini.gr/?p=27533, και το κείμενο για την ίδρυση δύο νέων θεματικών μουσείων, “που έχουν στόχο να αναδείξουν τη στενή σχέση του τουρισμού με την πολιτισμική μας παράδοση, πρόκειται να δημιουργηθούν στο κέντρο της Αθήνας και στη Θεσσαλονίκη“, http://www.apogevmatini.gr/?p=43883
Ετικέτες:Tate Modern·Vicente Todoli·Αθήνα·Ιστορία·ιστορικό κέντρο·Μαθητές·Μουσεία·πολιτισμός·τέχνη
