spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Ο κ. Σ. Ληναίος με κείμενό του, «απαντά» στο άρθρο “Τα πολλά χέρια του Μίκη”, του Ιού της Ελευθεροτυπίας (22-5-10). Αποσπάσματα αναδημοσιεύονται στη συνέχεια:

… Τις δυσκολίες της Ελληνοτουρκικής Φιλίας τις δημιουργούν και τις διαιωνίζουν οι ξένες, φανερές και μυστικές υπηρεσίες, που διέλυσαν την Επιτροπή μας με το Μίκη(1988-1992), αποκαλώντας μας προδότες καίγοντας τον Αζίζ Νεσίν & εξορίζοντας το Γιασάρ Κεμάλ. Την Ελληνοτουρκική φιλία τη δυσκολεύουν αυτοί που έχουν μοναδικό στόχο τους τον ” εξωραισμό “της Τουρκίας και την είσοδο 80 εκατομμυρίων Τούρκων στην Ε.Ε. Τον ίδιο στόχο ακριβώς που είχε και η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα …

Τον ίδιο στόχο που έχουν και οι πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου Υπ.Εξωτ.κ.Νταβούτογλου,για την… υπεροχή του Οθωμανικού έναντι του Ελληνικού Πολιτισμού και για τη Σάμο που ανήκει… στην Τουρκία!

Τη δυσκολεύει ο ίδιος ο Κον Μπετίτ, πού στήριξε το ΝΑΤΟ στη διάλυση των Βαλκανίων.. Που προπαγάνδιζε φανατικά υπέρ του σχεδίου Ανάν..

Τη δυσκόλευε και ο πρώην Τούρκος Υπ. Εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ, ο οποίος διαλαλούσε: «..η Τουρκία έχει «οικουμενικό προορισμό» και «μπορεί να καταστεί υπόδειγμα για άλλες χώρες» και να «γίνει ένα από τα σημαντικότερα κέντρα έλξης στον κόσμο με τη δημοκρατία της, την οικονομία και το πνεύμα εκσυγχρονισμού που απορρέουν από τον ανθρωπισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη»2!!!

Τη δυσκολεύουν τα Τουρκικά, σημερινά, σχολικά βιβλία, εγκεκριμένα μάλιστα και από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας. Συνεπικουρούμενα, δυστυχώς και από τα βιβλία των κ.κ. Ρεπούση, Δραγώνα: «..Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».!!

Στο σύγγραμμα «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά, αναφέρεται: «.. όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν Τουρκικής προέλευσης»!!

 Στην επιστημονική εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ, (Turk unaniliskilerivefiliki eteria),αναφέρεται: «.. οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το…2480 π.χ..!! Ο Δημόκριτος, Ηρόδοτος, Ιπποκράτης, Πυθαγόραςκαι Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής … »!!

Εμείς, λοιπόν, οι «ακραίοι», όπως μας αποκαλείτε, σας βεβαιώνουμε ότι όχι μόνο δεν δυσκολεύουμε αλλά παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις για τη φιλία των λαών μας. Και γι’ αυτό μας συκοφαντούν και μας περιθωριοποιούν. Επειδή θέλουμε αμοιβαία και ταυτόχρονα να λύσουμε τα προβλήματά μας, μόνοι μας, μακριά από οποιαδήποτε «βοήθεια ξένων «προστατών». Μακριά από κάθε δημαγωγό σούπερ πατριώτη. Αυτό που θέλει και ο Μίκης, όσα λάθη κι αν κάνει, έστω και από αδυναμία ή από κακή εκτίμηση της στιγμής…

“Η Κωνσταντινούπολη εκείνη την εποχή ήτανε ένα χαρμάνι από διάφορες πολιτείες, προάστια και χωριά, σκορπισμένα πάνω στα παράλια της Μικράς Ασίας και της Ευρώπης…
Την ευρωπαϊκή όχθη του Βοσπόρου την κατοικούσαν περισσότερο Ελληνες και γενικά Ευρωπαίοι: το Μέγα Ρέμα, το Μπουγιούκ-Ντερέ, τα Θεραπειά, όλα εκείνα τα προάστια θυμίζανε Ευρώπη…
Κανένας Ευρωπαίος δεν κάθονταν στην παλιά Πόλη: Τουρκιά. Και κανένας Τούρκος δεν κάθονταν στο Σταυροδρόμι: Ρωμιοσύνη”. (Μαρία Ιορδανίδου, “Λωξάντρα”)

Λάθη, λάθη, λάθη. Εσκεμμένα ή μη. Και αφού οι υπεύθυνοι των κειμένων δεν τα διορθώνουν, ή δεν γνωρίζουν το σωστό ή αδιαφορούν. Κανείς δεν ελέγχει, κανείς δεν διορθώνει. Σήμερα, πάλι είδα γραμμένη τη λέξη διαφήμιση με «ήτα, (-η)». Όμως, η νεότερη λέξη «διαφήμιση» σχηματίστηκε από το ρ. «διαφημίζω» και, επομένως, γράφεται με «γιώτα, (-ι)», όπως όλα τα παράγωγα ουσιαστικά από ρήματα σε «-ίζω». Αντιθέτως από το αρχ. ρήμα «δυσφημώ» σχηματίστηκε το ουσιαστικό «δυσφήμηση», το οποίο γράφεται με «-η», παρά το ότι μεταγενέστερα και με σκοπό την τεχνητή απλοποίηση της γλώσσας (και στην ουσία την κακοποίησή της) πλάστηκαν οι παράλληλοι τύποι «δυσφημίζω» και «δυσφήμιση». (βλ. σχετ. προς το διαφημίζω: κινώ – κίνηση, αμφισβητώ – αμφισβήτηση, δυσανασχετώ – δυσανασχέτηση κ.τ.ό)

 Η μεμψιμοιρία και τα παράπονα για την επίτευξη καλού μαθησιακού αποτελέσματος αποτελούν χαρακτηριστικά των συζητήσεων των δασκάλων, τόσο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, όσο και στα κείμενα άρθρων, παρουσιάσεων, εισηγήσεων σε σεμινάρια, ημερίδες και αλλού. Αισθάνονται, εν πολλοίς, σαν να βρίσκονται μπροστά στον Γόρδιο δεσμό, Ο εκπαιδευτικός κόσμος στο παρελθόν, κατ’ επανάληψη κλήθηκε να υποστηρίξει με τα όνειρά και το φιλότιμό του, οργανωτικά και εκπαιδευτικά σχήματα αμφίβολης ποιότητας. Και ας υποστηρίζεται ότι, τόσο το αναλυτικό, όσο και το ωρολόγιο πρόγραμμα των βαθμίδων της εκπαίδευσης έχουν μελετηθεί και συνταχθεί σύμφωνα με τους επιβεβλημένους διδακτικούς κανόνες για κάθε μάθημα. Πράξη παιδαγωγικής αυτοσυνειδησίας, επομένως, είναι ο δάσκαλος να εγκύψει στη μελέτη τους, να εκτιμήσει τις ιδιαίτερες συνθήκες του σχολείου και του συγκεκριμένου μαθητικού πληθυσμού και να προβεί σε τροποποιήσεις και μικρές εξαιρέσεις, που δεν θα αναστρέψουν την μαθησιακή πορεία, αλλά αντιθέτως θα προωθήσουν την καλή διάθεση και το αποτέλεσμα. Η προσπάθεια αυτή επιβάλλει τη συνεργασία τους μαθητές του, στη βάση ενός παιδαγωγικού συμβολαίου. Οι μαθητές μας είναι συνεργάτες και γνωρίζουν τους περιορισμούς των αναλυτικών και ωρολογίων προγραμμάτων. Και μπορούν να αναλάβουν τον συνεργατικό τους ρόλο και την ευθύνη που τους αναλογεί, υπό την καθοδήγηση του δασκάλου τους. Αν δεν εμπλακούν στη διαδικασία του προγραμματισμού και της εφαρμογής της παιδαγωγικής ύλης θα συντηρείται η απογοήτευση του δασκάλου με αιτία ότι «δεν τα βγάζει πέρα», θα καταγράφει τις ελλείψεις του μαθησιακού αποτελέσματος ως προσωπικές του αδυναμίες και ως αδιαφορία των μαθητών του (συνήθης κρίση που από – ενοχοποιεί). Παγιωμένη θέση είναι ανασκοπώντας τα διδαγμένα στο τέλος του σχολικού έτους «ότι δεν μπόρεσε να διδάξει, όπως σχεδίαζε, παρά λίγα μαθήματα, επειδή δεν ήσαν αρκετές οι ώρες του προγράμματος για το τάδε ή δείνα μάθημα, ότι όσο κι αν τροποποιήσει τα πορίσματα της προσωπικής του πείρας δεν θα καταλήξει σε καλό μαθησιακό αποτέλεσμα, επειδή εμποδίζεται από τις οδηγίες της διοίκησης». Οι προσωπικές μας αγκυλώσεις και η παιδαγωγική άγνοια, καθώς και η διδακτική ανικανότητα, έχουν άμεση σχέση με την ισορροπημένη διαχείριση χρόνου, ύλης από πλευράς προγράμματος, ενέργειας και δεξιοτήτων μαθητών και δασκάλων από πλευράς έμψυχου υλικού. Όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι οι πολλές πληροφορίες δεν μετατρέπονται σε πολλές γνώσεις. Η γνώση μπορεί να προκύψει από την καλή διαχείριση των πληροφοριών. Από την εμβάθυνση της ύλης, ακόμη κι όταν αυτή είναι περιορισμένη, αρκεί, δηλαδή, να προσεγγίζεται με αποτελεσματικές μεθόδους. Η μεθοδολογία της διδασκαλίας χρειάζεται να περιλαμβάνει τεχνικές και μέσα που ενεργοποιούν την περιέργεια και το ενδιαφέρον, Ο δάσκαλος δεν είναι εμπειροτεχνίτης, αλλά κατά τη διδασκαλία του δεν υλοποιεί μόνο θεωρίες ή σχέδια μαθημάτων, αλλά μπορεί να παράγει και θεωρία, Νέα θεωρία που προεκτείνει και ανανεώνει την προηγούμενη, αφού η ουσία του διδασκαλικού έργου είναι ψυχοδυναμική. Η γνώση δηλαδή, «κινείται» μεταξύ των μελών της ομάδας/τάξης με μορφή «αντιδανείου».  Προοπτική ασφαλώς συναρπαστική ιδιαίτερα για τον ανήσυχο δάσκαλο της πράξης.  

 Πρόεδρος (Φίλιππος Πετσάλνικος): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμεθα στην Ειδική Ημερησία Διάταξη, «Ειδική Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, με αφορμή τον εορτασμό της Ευρωπαϊκής Ημέρας της Θάλασσας, αφιερωμένη στη Θάλασσα και τη Ναυτιλία». Το λόγο θα λάβουν ο Πρόεδρος της Βουλής, οι Κοινοβουλευτικοί Εκπρόσωποι των Κομμάτων και Εκπρόσωπος της Κυβέρνησης για τρία λεπτά ο καθένας, όπως συμφωνήσαμε χθες στη Διάσκεψη των Προέδρων. […]

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Το λόγο έχει ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και Αντιπρόεδρος της Βουλής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Βαΐτσης Αποστολάτος.

ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ (ΣΤ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρία Υπουργέ, που μας τιμάτε με την παρουσία σας με τέτοια μέρα, νομίζω ότι αυτοδικαίως -γιατί αυτόματα μας έρχεται στο νου όταν μιλάμε για τη ναυτιλία, για τη ναυτοσύνη- ο Πειραιάς θα έπρεπε να ξεκινούσε τη μέρα αυτή και θα έπρεπε η τάξη να αλλάζει, να είναι Πειραιώτης ο Βουλευτής ή η έδρα του Πειραιά. Το λέω αυτό γιατί όταν ήμουν παιδί, θυμάμαι ότι οι μισοί συμμαθητές μου πήγαιναν σε ναυτικές σχολές. Έγιναν καπεταναίοι, μηχανικοί και όλοι αυτοί οι άνθρωποι τόνωσαν την ελληνική οικονομία και τίμησαν το όνομα της Ελλάδας. Ήταν οι καλύτεροι μαθητές και τα καλύτερα παιδιά στο σχολείο και στην παρέα. Σήμερα όλες αυτές οι μικρές ιδιωτικές -θα μου επιτρέψετε να πω- Ναυτικές Ακαδημίες δεν υπάρχουν πια στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως αυτές οι Ναυτικές Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, για τις οποίες θα πρέπει να κάνουμε πράγματα περισσότερα με νέες υποδομές, ολοκληρωμένο υλικοτεχνικό εξοπλισμό, με εξειδικευμένο και έμπειρο διδακτικό προσωπικό. Με μια τέτοια αναβαθμισμένη ναυτική κατάρτιση θα είναι σε θέση να προσελκύσει νέα παιδιά και θα μπορέσει να διασφαλίσει τις καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και μια συνέχεια σε αυτόν τον τομέα, που ως έθνος ποντοπόρο οφείλουμε να συνεχίσουμε την καταγραφή που έχουμε μέσα στο DNA μας αυτής της γνώσης της θάλασσας και της αγάπης του υγρού στοιχείου. Εγώ σαν Πειραιώτης γιατρός θα θυμίσω στην ομήγυρη των συναδέλφων αυτού του ιερού Κοινοβουλευτικού Χώρου ότι όλη η ζωή έχει προέλθει από τη θάλασσα. Το ξέρουμε όλοι. Εμείς κολυμπάμε μέσα σε ένα νερό, μέσα σε μια θάλασσα αγάπης μέχρι να έρθουμε στη ζωή αυτή. Θυμάμαι το πρώτο ποίημα που με συγκίνησε. Ήταν η Μαρίνα των Βράχων, του Οδυσσέα Ελύτη το «έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη. Μα πού γύριζες; Ολημερίς στη σκληρή ρέμβη τις τρικυμίες και τις θάλασσες εγύρευα». Η θάλασσα για την Ελλάδα είναι -όχι έρωτας μονάχα- η ευμάρεια, είναι η ευτυχία, ο πλούτος, είναι ό,τι καλό μας έχει δοθεί μέχρι σήμερα και όχι μόνο από την Αθηναϊκή Δημοκρατία αλλά και πρωτύτερα, από τον Κυκλαδικό Πολιτισμό που αν το δει σήμερα κανείς από ψηλά, βλέπει ότι πράγματι οι θεοί πρέπει να πετούσαν, να πατούσαν από νησί σε νησί από όλα αυτά τα κορφοβούνια της Αιγηίδας, που κάποια στιγμή από γεωφυσικά παιχνίδια βούλιαξε και έμειναν οι κορυφές, για να αποτελούν σήμερα πράγματι, τη μεγαλύτερη ακτογραμμή που έχει άλλο κράτος στην Ευρώπη τουλάχιστον, που πράγματι -όπως και ο Πρόεδρος είπε- είμαστε ακόμη και έτσι, μεγαλύτεροι σε ακτογραμμή από όλη την Ευρώπη και επαναλαμβάνω μεγαλύτεροι από τη μισή ακτογραμμή της Αφρικής. Μιλάμε δηλαδή, για μια χώρα που κυριολεκτικά κολυμπάει μέσα σε μια θάλασσα, σε μια θάλασσα, που μας υποχρέωσε και μας οδήγησε στην ανεξαρτησίας μας στα νεότερα χρόνια. Τον καιρό του Περικλή η Αθηναϊκή δημοκρατία είχε τον Πειραιά ως επίνειο. Ο Πειραιάς δεν ήταν άλλη πόλη, ήταν η συνέχεια. Ο Πειραιάς ήταν ένα νησάκι που σιγά-σιγά με τις προσχώσεις από τα ποτάμια, τον Κηφισό κυρίως, έγινε μία πόλη με την πόλη που άνηκε, την Αθήνα. Όπου μεγαλουργήσαμε από την Αθήνα, με αυτά τα καράβια που είχε η Αθηναϊκή δημοκρατία και όχι μόνο είναι γιατί φθάσαμε με τα πλοία αυτά μέχρι τη Βαλένθια, τη Βαρκελώνη, τη Μασσαλία, τη Μαγιόρκα, το Γιβραλτάρ, τις Στήλες του Ηρακλέους, αλλά και οι άλλοι ποντοπόροι Έλληνες που βγήκαν από εκεί και από τον Ατλαντικό παραλία-παραλία προς τον Βορρά έφθασαν στην Αγγλία τη σημερινή, την Ιρλανδία και βάλε. Και βρίσκουμε τη γλώσσα μας εκεί στους Κέλτες, στους Γότθους, στους Βίκινγκς. Και ωστόσο δεν τα θυμόμαστε σήμερα και δεν τα λέμε. Έφτασε το ναυτικό επάγγελμα να μην έχει το κλέος και το δέος που είχε. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι μπορούμε να βρούμε καινούργιες θάλασσες, μπορούμε να έχουμε πλοία και οδούς. Θυμάμαι το στίχο από τον Κωνσταντίνο Καβάφη που θα γιόρταζε σήμερα, γιατί πάλι με ένα στίχο θέλω να τελειώσω και να πω «Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πωτοειδωμένους» έλεγε ο ποιητής. Και έλεγε «να σταματήσεις εμπορία φοινικικά και τας καλές πραμάτειες να αποκτήσεις σε ντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια και εβένους και ηδονικά μυρωδικά, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά» στην εποχή των Λαιστρυγόνων και των κυκλώπων που είναι η κρίση αυτή η παγκόσμια και ελληνική στο ξεκίνημα αυτού του νέου οικονομικού πολέμου είναι η θάλασσα που μπορεί να μας δώσει πραγματικά τη λύση. Είναι η θάλασσα που είναι η μάνα μας, που είναι στο στοιχείο μας, που δεν τιθασεύεται, που δεν κατακτιέται. Μπορούμε να χορέψουμε μαζί της αυτόν τον ερωτικό ελληνικό χορό που ξέρουμε μοναδικά και να κατακτήσουμε ξανά τον κόσμο. Είναι η βασική μηχανή της οικονομίας μας πριν και από τον τουρισμό και είναι κυρίως ο τουρισμός αυτό το μοναδικό ελληνικό αρχιπέλαγος. Είναι η πατρίδα των Θεών, η θάλασσα που έκανε την Ελλάδα πατρίδα τους και δική μας. Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε τον κ. Αποστολάτο. Για την ακρίβεια ο Καβάφης πλάθει λέξη και δεν λέει «πρωινά», λέει «πρωγιά». Το λέω για τη σχολαστικότητα του λόγου, για την ακρίβεια του στίχου. (απόσπασμα, το πλήρες κείμενο, εδώ)

Στην εικόνα, «Τα Παλαιά Ανάκτορα των Αθηνών, σημερινή έδρα της Βουλής των Ελλήνων» (Πηγή: Αρχείο Ψηφιοποιημένων Εικόνων Ε.Ι.Ε.). 

Προς τους χρήστες του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου

Αξιότιμοι/ες κύριοι/ες,

Σας ενημερώνουμε ότι σύμφωνα με εντολή του Υπ. Παιδείας Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων θα υπάρξει αναστολή της λειτουργίας του δικτύου και των υπηρεσιών του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου, σύμφωνα με το πρόγραμμα που αναγράφεται εδώ.

Με εκτίμηση

Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο

 Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος παρουσιάζει το συνολικό έργο του Ηπειρώτη λογοτέχνη Τάσου Πορφύρη, την Παρασκευή 28 Μαΐου 2010, ώρα 20:00, στην Αίθουσα Παλαιάς Βουλής. Η εκδήλωση εντάσσεται στον Α’ κύκλο εκδηλώσεων για τους Ηπειρώτες Λογοτέχνες με την ονομασία “Δράσεις Πολιτισμού”. Και φυσικά το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είναι παρόν, αφού την εκδήλωση συντονίζει η κ. Γ. Λαδογιάννη, επίκουρος καθηγήτρια του τμήματος Φιλολογίας. «Η Ποίηση του Τάσου Πορφύρη» παρουσιάζεται από τον γνωστό (ως σχολικό σύμβουλο) στους περισσότερους από μας, φιλόλογο, κριτικό λογοτεχνίας, κ. Γιώργο Παγανό. Επίσης, ο κ. Θανάσης Κούγκουλος, νεοελληνιστής αναφέρεται στον «μύθο του γενέθλιου τόπου στα διηγήματα του Τάσου Πορφύρη». Ποιήματά του διαβάζει ο ίδιος ο ποιητής. Δείτε video με απαγγελίες εδώ.

“Ανακοίνωση της Διεύθυνσης Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης για τη μη διεξαγωγή των εξετάσεων γλωσσομάθειας και των νέων αποσπάσεων εξωτερικού για το σχολικό έτος 2010-2011.”  

Η Διεύθυνση Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης ανακοινώνει ότι δε θα διεξαχθούν οι φετινές εξετάσεις γλωσσομάθειας που προβλέπονταν από την με αρ. πρωτ. Φ.821/2443Π/144249/Ζ1/20-11-2009 προκήρυξη του ΥΠΔΒΜΘ, καθώς δεν θα πραγματοποιηθούν νέες αποσπάσεις εκπαιδευτικών στο εξωτερικό για το σχολικό έτος 2010-2011.    

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
——
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΟΜΟΓΕΝΩΝ
ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
——
ΤΜΗΜΑ Β’

«Σε μουσικά στούντιο μετατρέπονται μία φορά την εβδομάδα, σχολικές τάξεις νηπιαγωγείων, δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, με τη βοήθεια τελειοφοίτων φοιτητών του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι επιλέγουν σχολεία απομονωμένων ή υποβαθμισμένων περιοχών της Ελλάδας για να διδάξουν εθελοντικά στους μαθητές που στερούνται πρόσβασης στην μουσική παιδεία. Οι φοιτητές επισκέπτονται δημόσια σχολεία που βρίσκονται σε οικονομικά φτωχές αστικές και επαρχιακές περιοχές της Ελλάδας και της Κύπρου, εκ των οποίων μεγάλος αριθμός μαθητών παρουσιάζει πολιτισμικές και γλωσσικές ιδιαιτερότητες (μουσουλμανόπαιδες, τσιγγανόπαιδες, Πομάκοι, παλιννοστούντες ομογενείς, παιδιά οικονομικών μεταναστών ή παιδιά που λόγο ασθένειας βρίσκονται σε νοσοκομεία)… Τουλάχιστον 40 όργανα από διάφορες περιοχές του κόσμου στήνονται από τους φοιτητές μέσα στην τάξη και οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να πιάσουν στα χέρια τους βραζιλιάνικα μπιραμπάο (berimbao), αυστραλιανά γουίρλις (whirles), τερεμίν (theremin), audiotubes, κινέζικα αυτοκρατορικά κουδούνια και γκονγκ, αφρικάνικα κρουστά, μεταλλόφωνα, σωληνωτά ξυλόφωνα, κουδούνες, αλλά και γνωστότερα όργανα της κλασσικής μουσικής. Η διδασκαλία γίνεται εμπειρικά, μέσω του παιξίματος των οργάνων, και οι μαθητές καλούνται να πιάσουν ρυθμό και μελωδία, να δημιουργήσουν γκρουπάκια και ορχήστρες και να συνθέσουν τα δικά τους έργα, βασιζόμενοι σε απλή και κατανοητή θεωρία, υπό την καθοδήγηση των εθελοντών δασκάλων φοιτητών. Οι φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών συμμετέχουν στο πρότυπο ερευνητικό έργο C.A.L.M. (Community Action in Learning Music – Κοινοτική Δράση στη Μάθηση της Μουσικής), που δημιουργήθηκε στο ΑΠΘ με συντονίστρια την επίκουρη καθηγήτρια, Ελένης Λαπιδάκη. Στόχος του προγράμματος είναι η καταπολέμηση του κοινωνικού και εκπαιδευτικού αποκλεισμού και η προώθηση ίσων ευκαιριών στην ποιοτική μουσική εκπαίδευση σε σχολεία, όπου δεν υπάρχουν μουσικοεκπαιδευτικοί ή δεν υπάρχει πρόσβαση σε εξειδικευμένη μουσική διδασκαλία.Ήδη, το πρόγραμμα, που λειτουργεί για ένατη συνεχή χρονιά, έχει φιλοξενηθεί σε 60 σχολεία της Ελλάδας, και οι μαθητές, παρά τις πολιτισμικές ή κοινωνικές τους διαφορές, συνεργάζονται με ενθουσιασμό, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα. Περίπου 25 φοιτητές χωρίζονται σε ομάδες 2-4 ατόμων, η καθεμία από τις οποίες υιοθετεί για ένα ολόκληρο εξάμηνο μία τάξη που δεν έχει δάσκαλο μουσικής. Το μάθημα γίνεται μία ή δύο φορές την εβδομάδα, ανάλογα με την απόσταση του σχολείου, και χρησιμοποιούνται καινοτόμες μουσικοεκπαιδευτικές προσεγγίσεις, καθώς και μία μεγάλη ποικιλία μουσικών οργάνων και ηλεκτρονικών συσκευών της συλλογής του C.A.L.M., τα οποία μεταφέρουν κάθε φορά οι ίδιοι στα σχολεία. … Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, κυρίως στους μαθητές που αντιμετωπίζουν προβλήματα στα μαθήματα γλωσσικού τύπου ή είναι ζωηροί. «Η ζωντανή προσέγγιση και η βιωματική εμπειρία που αποκτούν οι μαθητές με την άσκηση στα μουσικά όργανα, καταπολεμά την απέχθεια που μπορεί να έχουν απέναντι στην κλασσική μουσική. Από την άλλη πλευρά, οι φοιτητές εμπλουτίζουν την ακαδημαϊκή τους γνώση και μαθαίνουν να αποκτούν κοινωνική υπευθυνότητα» αναφέρει η επίκουρη καθηγήτρια»!!!

Η πληροφορία βρίσκεται εδώ