Πρόεδρος (Φίλιππος Πετσάλνικος): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμεθα στην Ειδική Ημερησία Διάταξη, «Ειδική Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, με αφορμή τον εορτασμό της Ευρωπαϊκής Ημέρας της Θάλασσας, αφιερωμένη στη Θάλασσα και τη Ναυτιλία». Το λόγο θα λάβουν ο Πρόεδρος της Βουλής, οι Κοινοβουλευτικοί Εκπρόσωποι των Κομμάτων και Εκπρόσωπος της Κυβέρνησης για τρία λεπτά ο καθένας, όπως συμφωνήσαμε χθες στη Διάσκεψη των Προέδρων. […]
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Το λόγο έχει ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και Αντιπρόεδρος της Βουλής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Βαΐτσης Αποστολάτος.
ΒΑΪΤΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ (ΣΤ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρία Υπουργέ, που μας τιμάτε με την παρουσία σας με τέτοια μέρα, νομίζω ότι αυτοδικαίως -γιατί αυτόματα μας έρχεται στο νου όταν μιλάμε για τη ναυτιλία, για τη ναυτοσύνη- ο Πειραιάς θα έπρεπε να ξεκινούσε τη μέρα αυτή και θα έπρεπε η τάξη να αλλάζει, να είναι Πειραιώτης ο Βουλευτής ή η έδρα του Πειραιά. Το λέω αυτό γιατί όταν ήμουν παιδί, θυμάμαι ότι οι μισοί συμμαθητές μου πήγαιναν σε ναυτικές σχολές. Έγιναν καπεταναίοι, μηχανικοί και όλοι αυτοί οι άνθρωποι τόνωσαν την ελληνική οικονομία και τίμησαν το όνομα της Ελλάδας. Ήταν οι καλύτεροι μαθητές και τα καλύτερα παιδιά στο σχολείο και στην παρέα. Σήμερα όλες αυτές οι μικρές ιδιωτικές -θα μου επιτρέψετε να πω- Ναυτικές Ακαδημίες δεν υπάρχουν πια στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως αυτές οι Ναυτικές Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, για τις οποίες θα πρέπει να κάνουμε πράγματα περισσότερα με νέες υποδομές, ολοκληρωμένο υλικοτεχνικό εξοπλισμό, με εξειδικευμένο και έμπειρο διδακτικό προσωπικό. Με μια τέτοια αναβαθμισμένη ναυτική κατάρτιση θα είναι σε θέση να προσελκύσει νέα παιδιά και θα μπορέσει να διασφαλίσει τις καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και μια συνέχεια σε αυτόν τον τομέα, που ως έθνος ποντοπόρο οφείλουμε να συνεχίσουμε την καταγραφή που έχουμε μέσα στο DNA μας αυτής της γνώσης της θάλασσας και της αγάπης του υγρού στοιχείου. Εγώ σαν Πειραιώτης γιατρός θα θυμίσω στην ομήγυρη των συναδέλφων αυτού του ιερού Κοινοβουλευτικού Χώρου ότι όλη η ζωή έχει προέλθει από τη θάλασσα. Το ξέρουμε όλοι. Εμείς κολυμπάμε μέσα σε ένα νερό, μέσα σε μια θάλασσα αγάπης μέχρι να έρθουμε στη ζωή αυτή. Θυμάμαι το πρώτο ποίημα που με συγκίνησε. Ήταν η Μαρίνα των Βράχων, του Οδυσσέα Ελύτη το «έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη. Μα πού γύριζες; Ολημερίς στη σκληρή ρέμβη τις τρικυμίες και τις θάλασσες εγύρευα». Η θάλασσα για την Ελλάδα είναι -όχι έρωτας μονάχα- η ευμάρεια, είναι η ευτυχία, ο πλούτος, είναι ό,τι καλό μας έχει δοθεί μέχρι σήμερα και όχι μόνο από την Αθηναϊκή Δημοκρατία αλλά και πρωτύτερα, από τον Κυκλαδικό Πολιτισμό που αν το δει σήμερα κανείς από ψηλά, βλέπει ότι πράγματι οι θεοί πρέπει να πετούσαν, να πατούσαν από νησί σε νησί από όλα αυτά τα κορφοβούνια της Αιγηίδας, που κάποια στιγμή από γεωφυσικά παιχνίδια βούλιαξε και έμειναν οι κορυφές, για να αποτελούν σήμερα πράγματι, τη μεγαλύτερη ακτογραμμή που έχει άλλο κράτος στην Ευρώπη τουλάχιστον, που πράγματι -όπως και ο Πρόεδρος είπε- είμαστε ακόμη και έτσι, μεγαλύτεροι σε ακτογραμμή από όλη την Ευρώπη και επαναλαμβάνω μεγαλύτεροι από τη μισή ακτογραμμή της Αφρικής. Μιλάμε δηλαδή, για μια χώρα που κυριολεκτικά κολυμπάει μέσα σε μια θάλασσα, σε μια θάλασσα, που μας υποχρέωσε και μας οδήγησε στην ανεξαρτησίας μας στα νεότερα χρόνια. Τον καιρό του Περικλή η Αθηναϊκή δημοκρατία είχε τον Πειραιά ως επίνειο. Ο Πειραιάς δεν ήταν άλλη πόλη, ήταν η συνέχεια. Ο Πειραιάς ήταν ένα νησάκι που σιγά-σιγά με τις προσχώσεις από τα ποτάμια, τον Κηφισό κυρίως, έγινε μία πόλη με την πόλη που άνηκε, την Αθήνα. Όπου μεγαλουργήσαμε από την Αθήνα, με αυτά τα καράβια που είχε η Αθηναϊκή δημοκρατία και όχι μόνο είναι γιατί φθάσαμε με τα πλοία αυτά μέχρι τη Βαλένθια, τη Βαρκελώνη, τη Μασσαλία, τη Μαγιόρκα, το Γιβραλτάρ, τις Στήλες του Ηρακλέους, αλλά και οι άλλοι ποντοπόροι Έλληνες που βγήκαν από εκεί και από τον Ατλαντικό παραλία-παραλία προς τον Βορρά έφθασαν στην Αγγλία τη σημερινή, την Ιρλανδία και βάλε. Και βρίσκουμε τη γλώσσα μας εκεί στους Κέλτες, στους Γότθους, στους Βίκινγκς. Και ωστόσο δεν τα θυμόμαστε σήμερα και δεν τα λέμε. Έφτασε το ναυτικό επάγγελμα να μην έχει το κλέος και το δέος που είχε. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι μπορούμε να βρούμε καινούργιες θάλασσες, μπορούμε να έχουμε πλοία και οδούς. Θυμάμαι το στίχο από τον Κωνσταντίνο Καβάφη που θα γιόρταζε σήμερα, γιατί πάλι με ένα στίχο θέλω να τελειώσω και να πω «Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πωτοειδωμένους» έλεγε ο ποιητής. Και έλεγε «να σταματήσεις εμπορία φοινικικά και τας καλές πραμάτειες να αποκτήσεις σε ντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια και εβένους και ηδονικά μυρωδικά, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά» στην εποχή των Λαιστρυγόνων και των κυκλώπων που είναι η κρίση αυτή η παγκόσμια και ελληνική στο ξεκίνημα αυτού του νέου οικονομικού πολέμου είναι η θάλασσα που μπορεί να μας δώσει πραγματικά τη λύση. Είναι η θάλασσα που είναι η μάνα μας, που είναι στο στοιχείο μας, που δεν τιθασεύεται, που δεν κατακτιέται. Μπορούμε να χορέψουμε μαζί της αυτόν τον ερωτικό ελληνικό χορό που ξέρουμε μοναδικά και να κατακτήσουμε ξανά τον κόσμο. Είναι η βασική μηχανή της οικονομίας μας πριν και από τον τουρισμό και είναι κυρίως ο τουρισμός αυτό το μοναδικό ελληνικό αρχιπέλαγος. Είναι η πατρίδα των Θεών, η θάλασσα που έκανε την Ελλάδα πατρίδα τους και δική μας. Ευχαριστώ.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε τον κ. Αποστολάτο. Για την ακρίβεια ο Καβάφης πλάθει λέξη και δεν λέει «πρωινά», λέει «πρωγιά». Το λέω για τη σχολαστικότητα του λόγου, για την ακρίβεια του στίχου. (απόσπασμα, το πλήρες κείμενο, εδώ)
Στην εικόνα, «Τα Παλαιά Ανάκτορα των Αθηνών, σημερινή έδρα της Βουλής των Ελλήνων» (Πηγή: Αρχείο Ψηφιοποιημένων Εικόνων Ε.Ι.Ε.).
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.