spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

17/02/2011

Δελτίο Τύπου

Έναρξη της διαδικασίας αντιστοίχισης στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων

Μετά το σχεδιασμό, τη δημόσια διαβούλευση, τη νομική κατοχύρωση και προετοιμασία, η Ελλάδα περνάει στην τρίτη φάση της διαδικασίας ανάπτυξης του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, στην αντιστοίχιση. Έχουν ήδη συσταθεί Ομάδες Εργασίας, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, οι οποίες έχουν αναλάβει να προτείνουν εξειδικευμένους περιγραφικούς δείκτες για προσόντα που απονέμονται από ιδρύματα της τυπικής εκπαίδευσης (Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας), καθώς και την αντιστοίχιση αυτών των προσόντων στα οκτώ επίπεδα του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων.

Το Υπουργείο Παιδείας και ο Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων (Ε.Ο.Π.Π.) διασφαλίζουν τον ενιαίο τρόπο προσέγγισης και την ποιότητα στα αποτελέσματα των Ομάδων Εργασίας έχοντας αναπτύξει Μεθοδολογικό Οδηγό με τις βασικές αρχές σχεδιασμού και αντιστοίχισης μαθησιακών αποτελεσμάτων στα επίπεδα του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων.

Παράλληλα, είναι σε εξέλιξη η καταχώρηση σε ηλεκτρονική βάση δεδομένων όλων των τίτλων, βεβαιώσεων και πιστοποιητικών, που απονέμονται από το τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς και από φορείς της μη τυπικής εκπαίδευσης, ώστε να γίνει δυνατή η αντιστοίχισή τους στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Υπενθυμίζεται ότι τίτλοι που δε θα έχουν καταχωρηθεί στην ενιαία βάση, δε θα είναι δυνατόν να αντιστοιχηθούν.

Η συγκρότηση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων είναι μια μακροχρόνια και δημόσια διαδικασία και η ενεργός συμμετοχή των κοινωνικών φορέων, των Ομάδων Εργασίας και των εμπειρογνωμόνων, θα παίξει αποφασιστικό ρόλο. Η λειτουργία ιστοσελίδας για το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων εξασφαλίζει άμεση ενημέρωση για τα τεκταινόμενα, διασφαλίζει τη διαφάνεια και καθιστά εφικτή την ευρεία συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων.

Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα: http://www.nqf.gov.gr

Το Υπουργείο Παιδείας, από το 2010, εισήγαγε τη δράση «Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση».  

«Στόχος της δράσης είναι η αξιοποίηση της καινοτομίας και της δημιουργικότητας που αναπτύσσεται στα σχολεία, ως βάση για τον εμπλουτισμό και την ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού έργου μέσα από την επιβράβευση και την δημόσια ανάδειξη «βέλτιστων πρακτικών» της μαθησιακής διαδικασίας. Η δράση αποτελεί μία πρωτοβουλία που επιχειρεί να ανοίξει το δρόμο σε ένα σχολείο που επιδιώκει τη συνεχή βελτίωση, την αλλαγή, την πολυμορφία καθώς και σε μηχανισμούς συνεχούς ανατροφοδότησης και υποστήριξης της επαγγελματικής ανάπτυξης των εκπαιδευτικών. Οι καλές πρακτικές, όπως θα αναδεικνύονται μέσα από την διαδικασία αυτής της δράσης και τη μελλοντική της εφαρμογή κατά τις επόμενες σχολικές χρονιές, θα αναρτώνται στον ιστότοπο «Αριστεία και Καινοτομία» του ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ Δ.Β.Μ.Θ. (δημιουργία ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης), που θα αποτελεί στο εξής μία δεξαμενή άντλησης ιδεών για όλους τους ενδιαφερόμενους. Για τη σχολική χρονιά 2010-2011, καλούνται οι εκπαιδευτικοί που επιθυμούν να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη δράση να υποβάλουν τα έργα τους (ατομικά ή ομαδικά) , τα οποία, είτε έχουν υλοποιηθεί κατά την προηγούμενη σχολική χρονιά είτε πρόκειται να ολοκληρωθούν μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2011. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής πρότασης είναι η 28η Φεβρουαρίου 2011. Θα επιλεγούν τα 100 πλέον καινοτόμα έργα ενώ η δράση θα ολοκληρωθεί με τελετή βράβευσης εντός του 2011, σε ημερομηνία η οποία θα ανακοινωθεί εγκαίρως».  

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε τον ιστότοπο http://excellence.sch.gr/.

Έχουμε χάσει εντελώς το μέτρο και την ντροπή. Αλλά προφανώς θα έχει χαθεί και η Δίκη (κατά Πλάτωνα), οπότε δεν υπάρχει φάρμακο. Δεν έχουμε το αίσθημα της ντροπής, ώστε να μην κάνουμε κοινωνούς των οικογενειακών μας, τους γείτονες, βρίζοντας παιδιά μας, τους γονείς και τ’ αδέλφια μας,  αρκεί να μην αναλάβουμε εμείς την ευθύνη για τις πράξεις τους. Υποδυόμαστε τους ήρωες, επειδή θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τα λάθη τους και διεκδικούμε αριστείο! Αφού όμως τα δικά μας συναισθήματα είναι τόσο ρηχά, πώς θα διδάξουμε τα παιδιά μας: μέτρο, αιδώ και δίκη;  Ανακάλυψα ένα κείμενο που επιβεβαιώνει αυτές τις διαπιστώσεις, ξεχασμένο από καιρό στα χαρτιά μου, που κρίνοντας από τις σημειώσεις στα περιθώριά του, με είχε αφήσει άναυδη, όταν το πρωτοδιάβασα.

Διαβάστε κι εσείς και κρίνετε: «Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να … τονίζει ο υπουργός … σε άρθρο του στην εφημερίδα Wall Street Journal, με τον τίτλο «Το ελληνικό πρόβλημα[2]» (βλ. ΑΠΕ, 1-12-2009). Ο κ. … αναφέρει ότι … η «αναστήλωση της ελληνικής αξιοπιστίας δεν θα γίνει σε μία νύκτα», καθώς «οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται σήμερα θα παράγουν[1] αποτελέσματα στο μέλλον … Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη … με μία νοσηρή δημοσιονομική κατάσταση… Επιπρόσθετα(!) η ελληνική στατιστική υπηρεσία αλλά και η ελληνική πολιτική αντιμετωπίζουν πρόβλημα αξιοπιστίας, καθώς η προηγούμενη κυβέρνηση υποστήριξε ότι το έλλειμμα βρισκόταν στο μισό αυτού όπου τελικά είναι. … Προσπαθούμε να ανακτήσουμε την αξιοπιστία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, να την καταστήσουμε ανεξάρτητη και να την απαλλάξουμε από πολιτικές παρεμβάσεις. Επίσης, έως το τέλος του έτους αναμένουμε μία έκθεση από ανεξάρτητους ειδικούς οι οποίοι θα καταθέσουν τις προτάσεις τους για αναζωογόνηση του προϋπολογισμού, ενώ μέσω αυτών η μέθοδος κατάρτισής του θα είναι μακροχρόνιας διάρκειας και για πρώτη φορά οι χρηματοδοτήσεις θα συνδέονται με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα»[3]

 Η Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων (Π.Ε.Ε.ΠΟ.ΘΕ.) πρόκειται να πραγματοποιήσει το 2ο Πανελλήνιο Συμπόσιό της με τίτλο Με τον παλμό του Πολιτισμού για ένα ζωντανό σχολείο κατά τις αρχές Απριλίου 2011. Στο πλαίσιο του Συμποσίου θα πραγματοποιηθεί εικονική έκθεση εικαστικών έργων μαθητών. Για το λόγο αυτό κλήθηκαν όλες οι σχολικές μονάδες, να συμμετάσχουν στην έκθεση με ατομικό ή ομαδικό έργο οποιασδήποτε μορφής (ζωγραφική, χαρακτικό, κολάζ, φωτογραφία ή άλλο) με θέμα «Ρυθμό και χρώμα θέλει το σχολείο». Οι σχολικές μονάδες που ενδιαφέρθηκαν να συμμετάσχουν, επέλεξαν ένα έργο, αναρτήθηκε στο ειδικό blog της Π.Ε.Ε.ΠΟ.ΘΕ.http://morfespolitismou.blogspot.com/. Επιτροπή από εκπαιδευτικούς και καλλιτέχνες επιλέγουν τώρα από το σύνολο των ανηρτημένων έργων, εκείνο που θα αξιοποιηθεί για τη δημιουργία αφίσας του Συμποσίου.

Eκδήλωση για την «Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου 2011» – Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

 Η Ημερίδα θα μεταδοθεί ζωντανά από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο στη διεύθυνση: http://iptv.sch.gr/live από τον χώρο διοργάνωσης, το Υπουργείο Παιδείας, Αίθουσα «Γαλάτεια Σαράντη», Α. Παπανδρέου 37, 15180 Μαρούσι. Για όγδοη χρονιά εορτάζεται την 8η Φεβρουαρίου η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου (Safer Internet Day) σε 70 χώρες και σε 5 ηπείρους, από την Ισλανδία έως την Κένυα και από τον Καναδά έως την Ν. Κορέα. Η ημέρα αυτή αποτελεί εφαλτήριο ευαισθητοποίησης μικρών και μεγάλων στα θέματα που αφορούν στην ασφαλή και ηθικά σωστή χρήση του Διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου και όλων των διαδραστικών τεχνολογιών που είναι πια κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου διοργανώνεται σε ετήσια βάση από το Πανευρωπαϊκό Δίκτυο Εθνικών Κέντρων Ενημέρωσης Insafe (www.saferinternet.org) στο πλαίσιο του προγράμματος SaferInternet της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Για την Ελλάδα, η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου διοργανώνεται από τη Δράση Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, που αποτελεί τον Εθνικό Εκπρόσωπο του Δικτύου Insafe. Φέτος, οι εκδηλώσεις για την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου εστιάζουν στις εικονικές ζωές. Στη σημερινή εποχή, μικροί και μεγάλοι ξοδεύουν ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ζωής τους σε διαδικτυακές δραστηριότητες που εκτείνονται από τα online παιγνίδια έως την κοινωνική δικτύωση. Μέσα από τις δραστηριότητες αυτές έρχονται αντιμέτωποι με πολλές προκλήσεις που αφορούν την ιδιωτικότητα, την υπόληψη και την υγεία τους. Έτσι λοιπόν, με το σύνθημα «Το Διαδίκτυο δεν είναι μόνο παιχνίδι! Προστάτευσε τη ζωή σου. Σεβάσου τη ζωή των άλλων» ο φετινός εορτασμός προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να ρίξουν μια πιο προσεκτική ματιά στις «εικονικές ζωές» τους, και να ανακαλύψουν πώς ο αληθινός εαυτός τους βιώνει την εικονική εμπειρία. Με τη συμμετοχή περισσότερων από 150 πρεσβευτών πανελλαδικά – σχολείων, οργανισμών, εταιριών και ιδιωτών -, η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου θα εορταστεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας με πλειάδα εκδηλώσεων, workshops και δρώμενων, πολλαπλασιάζοντας έτσι το μήνυμα της σημασίας της προστασίας της ιδιωτικής μας ζωής στους εικονικούς κόσμους και της αντιμετώπισης του Διαδικτύου ως πολύτιμου εργαλείου, και όχι (μόνο) ως παιχνιδιού. Για τον εθνικό εορτασμό, η κεντρική εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου και της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών – μέλους του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου και ώρες 12:00 – 14:00. Την εκδήλωση θα χαιρετίσει η Υπουργός Παιδείας Δ.Β.Μ.Θ., κυρία Άννα Διαμαντοπούλου. Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου. Ειδικότερα, θα παρουσιαστούν τα στατιστικά στοιχεία των καταγγελιών που έγιναν την περίοδο 2010 προς τη Safeline, την Ελληνική ανοιχτή γραμμή καταγγελιών παράνομου περιεχομένου και παράνομης συμπεριφοράς. Επίσης, θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά τα αναλυτικά στατιστικά δεδομένα από την 17μηνη λειτουργία της Γραμμής Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ, και τα οποία καταδεικνύουν την επιτακτική ανάγκη των Ελλήνων για πρόληψη σε σχέση με τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τη μη ορθή χρήση του Διαδικτύου. Στην εκδήλωση θα βραβευτούν οι εθνικοί νικητές του Α’ Διαγωνισμού «Ευρωπαϊκό Βραβείο για Ποιοτικό Online Περιεχόμενο για Παιδιά – BestChildren’sOnlineContentEuropeanAward 2011», με διοργανωτές στην Ελλάδα τη Δράση Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το παρόν στην εκδήλωση θα δώσει φυσικά και το Πάνελ Νέων του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Η σημερινή ανάρτηση απευθύνεται στους ανθρώπους «που εμπνεύστηκαν, γοητεύτηκαν και αφιερώθηκαν σε έννοιες και σε ιδεώδη όπως δόξα, τιμή και υστεροφημία», στους ανθρώπους που πορεύονται πάνω στους άξονες Καθήκον και Χρέος. Αυτοί είναι τα σημεία αναφοράς μας, χάρη σε κείνους επιθυμούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Τους διαμηνύουμε ότι ο κώδικας τιμής είναι ένας, κοινός. Γι’ αυτόν αγωνιζόμαστε καθημερινά. Μη τολμήσουν να σιωπήσουν!!

Αναφορά Δεύτερη: ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ, ΥΠΕΡ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, (Δύο χρόνια περίπου μετά τη μάχη στη Χαιρώνεια (338 π.Χ.) ο ομοϊδεάτης και φίλος του Δημοσθένη, ο Κτησιφώντας, πρότεινε να στεφανωθεί ο ρήτορας με χρυσό στεφάνι για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα. Ο πολιτικός αντίπαλος του Δημοσθένη, ο Αισχίνης, υπέβαλε ένσταση κατά του ψηφίσματος του Κτησιφώντα (βλ. ΑΙΣΧΙΝ 3.9–12), αλλά για διάφορους λόγους αυτή συζητήθηκε μόλις το 330 π.Χ.)

[1] Πρώτον μεν, κύριοι δικασταί, εύχομαι εις όλους τους θεούς και εις όλας τα θεάς κατά τον σημερινόν δικαστικόν αγώνα, όπως όσην τρέφω ανέκαθεν ευμένειαν και διά την πόλιν και διά σας όλους, τόσην να εύρω εκ μέρους σας κατά την σημερινή δίκην. Έπειτα δε (παρακαλώ τους θεούς) να σας εμβάλουν την ιδέαν, πράγμα που άλλωστε είναι προς τιμήν σας και εξυπηρετικόν της ευσεβείας και της (δικαστικής) υπολήψεώς σας, να μη λάβετε υπ’ όψιν τας συμβουλάς του αντιδίκου μου ως προς τον τρόπον κατά τον οποίον πρέπει να κάμω την απολογίαν (διότι τούτο θα ήτο σκληρόν), [2] αλλά να λάβετε υπ’ όψιν σας το τι ορίζουν οι νόμοι και τι διαλαμβάνει ο (δικαστικός) όρκος, εις τον οποίον μαζί με όλας τας άλλας δικαίας διατάξεις του είναι γραμμένον και τούτο: ότι πρέπει να ακροάζεσθε και τους δύο διαδίκους κατά τον ίδιον τρόπον. Αυτή η διάταξις σημαίνει όχι μόνον ότι δεν πρέπει να μη καταδικάσετε κανένα προ της απολογίας του, ούτε πάλιν σημαίνει μόνον ότι πρέπει να δείξετε ίσην ευμένειαν προς αμφοτέρους τους δικαζομένους, αλλά σημαίνει ακόμη ότι πρέπει ν’ αφήσετε ελεύθερον τον καθένα εκ των δικαζομένων να κανονίση την σειράν των επιχειρημάτων του και τον τρόπον της απολογίας του, όπως θέλει και όπως του αρέσει.

[3] Εις πολλά μεν σημεία ευρίσκομαι βεβαίως εις μειονεκτικήν θέσιν απέναντι του Αισχίνου κατά την παρούσαν δίκην. Δύο δε εκ τούτων, κύριοι δικασταί, είναι και τα σπουδαιότερα: Πρώτον μεν ότι δεν αγωνίζομαι δι’ ίσα πράγματα με τον Αισχίνην· διότι το να χάσω εγώ την εύνοιάν σας, ο δε Αισχίνης να μη κερδίση την δίκην, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αλλ’ εις εμέ μεν ― όχι δεν το λέγω, διότι δεν θέλω εις την αρχήν του λόγου μου να κακομελετήσω τίποτε διά τον εαυτόν μου, αυτός δε έχει πολλά πλεονεκτήματα απέναντί μου ως κατήγορος (αφού δεν διατρέχει κανένα κίνδυνον). Το άλλο δε σημείον (που καθιστά μειονεκτικήν την θέσιν μου απέναντι του Αισχίνου) είναι ότι από φυσικόν τους όλοι οι άνθρωποι ακούουν με ευχαρίστησιν μεν τας εναντίον των άλλων κακολογίας και κατηγορίας, δυσφορούν δε εναντίον εκείνων που επαινούν τον εαυτόν τους. [4] Εκείνο λοιπόν που προκαλεί ευχαρίστησιν εις τους ακροαζομένους, τούτο το έχει ο Αισχίνης, εκείνο δε που γενικώς ενοχλεί τον κόσμον μένει σε μένα.

Και εάν, διά να αποφύγω την ενόχλησίν σας συστελλόμενος, δεν ομιλήσω δι’ εκείνα που έχω κάμει (υπέρ της πολιτείας), τότε θα φανώ πως δεν ημπορώ να αποδείξω ψευδείς τας εναντίον μου κατηγορίας, ούτε και ν’ αποδείξω όλα εκείνα διά τα οποία θεωρώ τον εαυτόν μου άξιον τιμής. Εάν δε πάλιν προχωρώ εις την διήγησιν των ιδιωτικών και των πολιτικών μου πράξεων, τότε θ’ αναγκασθώ πολλές φορές να ομιλώ διά τον εαυτόν μου. Θα προσπαθήσω βεβαίως (εάν αναγκασθώ να κάμω λόγον διά τον εαυτόν μου) να μην ειπώ παρά μόνον όσα χρειάζονται διά την απολογίαν μου. Εν πάση περιπτώσει όταν από την αδήριτον ανάγκην των πραγμάτων αναγκάζωμαι να περιαυτολογήσω, είναι δίκαιον αυτός (ο κύριος) να φέρη την ευθύνην, εφόσον αυτός επροκάλεσε την παρούσαν δίκην.

[5] Νομίζω δε, κύριοι δικασταί, ότι όλοι σας θα παραδεχθήτε, ότι ο σημερινός δικαστικός αγών είναι αγών κοινός δι’ εμέ και τον Κτησιφώντα, και ότι καθόλου δεν έχει δευτερεύουσαν σημασίαν δι’ εμέ· διότι είναι οχληρόν και αβάστακτον να τα χάση κανείς όλα και εις άλλας περιστάσεις και μάλιστα εάν το πάθη αυτό από κάποιον εχθρόν. Προ πάντων δε να χάση κανείς την ιδικήν σας ευμένειαν και καλωσύνην, όσον αντιθέτως μεγάλο πράγμα είναι να τα κερδίση κανείς και τα δύο.

[6] Επειδή δε περί τούτων διεξάγεται ο σημερινός δικαστικός αγών, νομίζω δίκαιον και σας ικετεύω όλους σας να με ακούσετε απολογούμενον κατά τας εναντίον μου κατηγορίας, με τρόπον νόμιμον καθώς ορίζουν οι νόμοι τους οποίους πρώτος εθέσπισεν ο Σόλων που σας αγαπούσε και ήτο φίλος του λαού, και διά τους οποίους ενόμιζε πως θα έχουν κύρος όχι μόνον εάν προταθούν εγγράφως (εις την λαϊκήν συνέλευσιν) αλλά και εάν οι δικασταί ορκισθούν εις αυτούς.

[7] Και αυτό όχι, καθώς τουλάχιστον εγώ φρονώ, διότι δεν είχεν εμπιστοσύνην εις σας, αλλά διότι έβλεπεν ότι ο κατηγορούμενος δεν δύναται να διαφύγη τας κατηγορίας και τας διαβολάς διά των οποίων ο κατήγορος υπερισχύει, ως ομιλών πρωτύτερα, εάν μη καθένας από σας φυλάττων τον προς τους θεούς οφειλόμενον σεβασμόν, δεχθή με ευμένειαν και τας δικαιολογίας τού μετά τον κατήγορον ομιλούντος κατηγορουμένου και έτσι αφού ακούση και τους δυο αντιδίκους με αμεροληψίαν και ισότητα εκδώση την απόφασίν του εφ’ όλων των υπό την κρίσιν του ζητημάτων. […]

[10] Διά μεν λοιπόν τα αφορώντα τον ιδιωτικόν μου βίον, όσα δηλαδή ούτος υβρίζων με εκακολόγησε, κοιτάξατε πόσον απλά και δίκαια είναι αυτά που λέγω (προς αναίρεσίν των)· εάν μεν με γνωρίζετε τοιούτον οποίον με παρέστησεν ούτος κατηγορών (και με ξέρετε καλά διότι δεν έζησα αλλού πουθενά παρά εδώ, ανάμεσά σας) μη ανεχθήτε ούτε τσιμουδιάν να βγάλω, ούτε και αν ακόμη διηύθυνα τα κοινά κάτι παραπάνω από καλά, αλλά καταδικάσατέ με τώρα αμέσως. Εάν όμως με ξέρετε ότι είμαι πολύ καλύτερος απ’ αυτόν και ότι κατάγομαι από γονείς καλυτέρους των ιδικών του, και ότι δεν είμαι κατώτερος κανενός από τους χρηστούς πολίτας, για να μη ειπώ τίποτε άλλο διά τον εαυτόν μου που θα σας ενοχλήση, και εάν γνωρίζετε και νομίζετε πως είμεθα τέτοιοι (χρηστοί) και εγώ και οι συγγενείς μου, τότε εις μεν τον Αισχίνην μήτε διά τας άλλας εναντίον μου κατηγορίας του δίδετε πίστιν (διότι φανερόν είναι ότι ομοίως και τα άλλα όσα είπεν ήσαν πλαστά), εις εμέ δε δείξατε πάλιν την ευμένειαν εκείνην την οποίαν πάντοτε επί άλλων πολλών δικαστικών αγώνων, γενομένων κατά το παρελθόν, εδείξατε.

[11] Αλλά με το να είσαι, κύριε Αισχίνη, δόλιος, σου πέρασεν η εντελώς βλακώδης ιδέα, ότι εγώ θ’ αφήσω τους λόγους τους αφορώντας τας υπηρεσίας και τας πράξεις μου τας σχετιζομένας με την δημοσίαν μου ζωήν και θα καταπιασθώ με τας εναντίον μου κακολογίας σου. Όχι, δεν θα κάμω ένα τέτοιο πράγμα, διότι δεν είμαι τόσον μωρός. Αλλά πρώτα θα εξετάσω τα σχετικά με την δημοσίαν μου ζωήν, εκείνα τα οποία συ ψευδώς ανέφερες εναντίον μου και με διέβαλες, και ύστερον θα κάμω λόγον διά τας λοιδορίας σου με τας οποίας με το σωρό με εφόρτωσες, εάν εννοείται έχουν την διάθεσιν οι κύριοι δικασταί να με ακούσουν. […]

[188] Αυτό το ψήφισμα έγινε η αρχή να διαπραγματευθώμεν με τους Θηβαίους και ήτο η πρώτη φιλική επαφή μας με αυτούς, διότι πριν απ’ αυτά τα γεγονότα, αι δύο πόλεις εξ αιτίας τούτων αλληλοεχθρεύοντο, αλληλεμισούντο και αλληλοϋπεβλέποντο. Τούτο λοιπόν το ψήφισμα έκανε τον κίνδυνο που τότε την πόλη μας γυρόφερνε να περάση γοργά σα σύννεφο. Ήτο δε καθήκον τούτου εάν ήτο νομιμόφρων πολίτης, αν είχε τίποτε καλύτερον από όσα επρότεινα εγώ, να το ανακοινώση τότε εις όλους και να μη με επικρίνη τώρα. Διότι ο σύμβουλος (της πόλεως) και ο συκοφάντης, χωρίς βεβαίως να μοιάζουν αναμεταξύ των εις τίποτα, διαφέρουν κατά τούτο κυρίως ο ένας από τον άλλον: [189] Ο μεν (σύμβουλος) εκφέρει προ των γεγονότων γνώμην και καθίσταται υπεύθυνος απέναντι εκείνων που θα πεισθούν εις αυτόν, και απέναντι της τύχης, των περιστάσεων και παντός που θα θελήση να τον επικρίνη. Ο δε (συκοφάντης) σιωπήσας τότε που έπρεπε να ομιλήση, εάν συμβή κανέν ατύχημα (εις την πόλιν) τότε βρίσκει αφορμήν να χύση το φαρμάκι του. [190] Ήτο λοιπόν, όπως είπα, εκείνη η περίστασις κατάλληλος και διά τον δεικνύοντα ενδιαφέρον υπέρ της πόλεως να δείξη τούτο (με έργα) και διά να ακουσθούν παρ’ αυτού (από του βήματος) λόγοι υπέρ των δικαίων της πόλεως. Εγώ τόσον πολύ προχωρώ, ώστε και τώρα ακόμη εάν κανείς έχη να προτείνη τίποτε καλύτερον ή εν γένει αν ισχυρίζεται ότι υπήρχε τότε και κάτι άλλο να εκλέξετε παρά εκείνο που εγώ υπέδειξα, είμαι πρόθυμος να παραδεχθώ ότι ευρίσκομαι εν αδίκω. Διότι εάν και τώρα (μετά τα γεγονότα), είναι δυνατόν να υποπέση εις την αντίληψιν κανενός ό,τι δήποτε το οποίον εάν εγίνετο τότε, θα ωφέλει, ομολογώ, ότι έπρεπε τούτο να μη μου διαφύγη. Εάν δε μήτε τώρα υπάρχη κανείς, ο συμβουλεύων, ούτε και τότε υπήρχε, και μήτε και σήμερον παρουσιάζεται κανείς που να υποδεικνύει τίποτε το σωστότερον, τι έπρεπε λοιπόν να κάμω εγώ τότε ως σύμβουλός σας; Δεν έπρεπε να εκλέξω εκείνα που εφαίνοντο και ήσαν τα κάλλιστα; [191] Αυτό λοιπόν έκαμα κι εγώ, κύριε Αισχίνη, όταν ο κήρυξ ερωτούσε «ποιος θέλει να αγορεύση» και όχι «ποιος θέλει να γκρινιάζη διά τα περασμένα», και ούτε «ποιος θέλει να εγγυηθή διά τα μέλλοντα να συμβούν». Ενώ δε εσύ κατ’ εκείνην την περίστασιν εκάθησο εις τας συνελεύσεις του λαού χωρίς να βγάζης τσιμουδιά, εγώ ανήλθον εις το βήμα και ωμίλησα. Επειδή δε τότε δεν είπες την γνώμην σου (και δεν έδωσες εις την πόλιν ουδεμίαν συμβουλήν), μίλα τουλάχιστον τώρα (και πες τι έπρεπε να γίνη εις την κρίσιμον εκείνην περίστασιν). Λέγε ποία συμβουλή που έπρεπε (να δώσω εις την πόλιν) ή ποία ευκαιρία συμφέρουσα παρημελήθη από μένα προς βλάβην της πόλεως; Ποία δε συμμαχία και ποία πολιτική ενέργεια παρημελήθη από μένα εις την οποίαν μου επεβάλλετο να κατευθύνω τούτους εδώ;

[192] Ωστόσο τα περασμένα πάντοτε όλος ο κόσμος τ’ αφήνει στην μπάντα και κανείς σε κανένα μέρος δεν προτείνει να γίνη σύσκεψις περί αυτών. Το μέλλον δε ή το παρόν είναι από εκείνα που απαιτούν την γνώμην του συμβούλου. Τότε λοιπόν, καθώς εφαίνετο, μερικά μεν από τα τρομερά επρόκειτο να συμβούν (εις το μέλλον), άλλα όμως απ’ αυτά είχον συμβή. Ποία δε υπήρξεν η πολιτική μου διαγωγή και η ιδεολογία μου κατά τας δεινάς εκείνας περιστάσεις που συνέβησαν αυτά, αυτό να εξετάζης και να κρίνης και να μη συκοφαντής τα γενόμενα γενικώς. Διότι το μεν τέλος των πραγμάτων γίνεται όπως ο θεός θέλει, αι δε πολιτικαί αρχαί που ακολουθεί ο σύμβουλος δεικνύουν τους σκοπούς του. [193] Εάν δε ο Φίλιππος ενίκησεν εις την μάχην (της Χαιρωνείας) δεν πρέπει να μου το καταλογίζης αυτό ως έγκλημα ιδικόν μου, διότι από την θέλησιν του θεού εξηρτάτο τούτο και όχι από μένα. Αλλά εάν όλα εκείνα που ήσαν κατορθωτά κατά τους ανθρωπίνους υπολογισμούς, και τα οποία εξέλεξα (ως πολιτικός σύμβουλος) να ενεργήσω ταύτα εάν δεν τα έκαμα με δικαιοσύνην και επιμέλειαν και φιλοπονίαν ανωτέραν των δυνάμεών μου, ή ότι επεχείρησα πράγματα όχι καλά και αντάξια της πόλεως και αναγκαία, αυτά να μου αποδείξης και τότε πλέον να με κατηγορής όσο θέλεις. [194] Εάν δε ο κεραυνός που έπεσεν ήτο ισχυρότερος όχι μόνον από ημάς αλλά και από όλους τους άλλους Έλληνας τι πρέπει να κάμωμεν; Πρέπει λοιπόν να σιωπάς και να μη αιτιάσαι τον σύμβουλον διά τα όσα δυσάρεστα έχουν συμβή, διότι είναι το ίδιον ωσάν κανένας να κατηγορή τον ιδιοκτήτην του καραβιού ως αίτιον του ναυαγίου, διότι αν και ούτος έλαβε τα μέτρα του, και έφτιαξε γερό το καράβι για ν’ αντέχη στις φουρτούνες, ωστόσο άμα το βρήκε μεγάλη θαλασσοταραχή του έσπασε τα εξάρτια του ή του τα χάλασε όλα. Τότε όμως και ο ιδιοκτήτης του καραβιού θα μπορούσε (εις τας αιτιάσεις αυτάς με όλον του το δίκαιο) ν’ απαντήση: Κύριέ μου, όταν έγινε το ναυάγιο δεν ήμουν εγώ καπετάνιος. Απαράλλακτα όπως θα μπορούσα να πω κι εγώ (εις την προκειμένην περίπτωσιν) ότι δεν ήμουν στρατηγός (εις την μάχην της Χαιρωνείας) και ούτε εξουσίαζα την τύχην αλλ’ εκείνη εξουσίαζε τα πάντα. Ακολουθήστε εδώ […]

Μτφρ. Γ. Κορδάτος. [1939] χ.χ. Δημοσθένης. Ι, Περί του Στεφάνου. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια. Αθήνα: Ζαχαρόπουλος.

Η κυρία με την ερμίνα

Κιβώτια που αντέχουν ακόμη και στα 600 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Φορτηγά που η μηχανή τους σβήνει αυτόματα, όταν παρεκκλίνουν από την προκαθορισμένη διαδρομή. Ειδικά κουτιά, με ενσωματωμένο GPS, τα οποία στοιχίζουν… όσο ένα τζιπ και ας μην ξεπερνούν σε μέγεθος τα 50×40 εκατοστά τίθενται ως ειδικά μέτρα ασφαλείας  από μουσεία, συλλέκτες και ασφαλιστικές εταιρείες για τη μεταφορά έργων τέχνης μεγάλης αξίας. «Αν ένα αεροπλάνο που μεταφέρει πρωτότυπα έργα τέχνης μεγάλης αξίας πέσει στη θάλασσα, ακόμη και αν όλοι οι επιβάτες του πνιγούν, οι πίνακες ή τα γλυπτά θα επιστρέψουν στη θέση τους», επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, δρ. Ρόλαντ Όμπερζιγκ του Πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν. Ο δρ. Όμπερζιγκ διδάσκει δύο φορές εβδομαδιαίως στο Τίμπινγκεν και τις υπόλοιπες ημέρες ταξιδεύει ανά τον κόσμο, με αποτέλεσμα οι φοιτητές του να «κρέμονται από τα χείλη του», όταν μιλάει για τις εμπειρίες του, επιστρέφοντας στα πανεπιστημιακά έδρανα. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει σχεδιάσει και επιμεληθεί την ασφαλή μεταφορά και εγκατάσταση έργων τέχνης σε τουλάχιστον 150-200 εκθέσεις ανά την υφήλιο. Καταθέτοντας τις εμπειρίες του θεωρεί την μεταφορά  του πίνακα του Ντα Βίντσι «Η κυρία με την ερμίνα» (1489-1490), ως μια από τις πλέον απαιτητικές. Ειδικά γι’ αυτόν τον πίνακα σχεδιάστηκε κιβώτιο κόστους 50.000 ευρώ, το οποίο έπρεπε να αντέχει σε πιέσεις θαλασσίων ρευμάτων, σε βάθος 600 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, χωρίς να διεισδύσει σ’ αυτό σταγόνα νερό, με ενσωματωμένο GPS που έδινε ηχητικό σήμα, ώστε να είναι δυνατή η ανεύρεση του πίνακα, σε περίπτωση που το αεροπλάνο θα έπεφτε. Όπως εξηγεί ο δρ. Όμπερζιγκ, ο σωστός σχεδιασμός του κιβωτίου μεταφοράς αποτελεί το πρώτο βήμα σε κάθε τέτοια επιχείρηση. Το κιβώτιο σχεδιάζεται και κατασκευάζεται κατόπιν μελέτης ειδικά για κάθε μεταφερόμενο έργο. Έχει πολλαπλά στρώματα και επίπεδα, ώστε το αντικείμενο στο εσωτερικό του να προστατεύεται από την υγρασία και τις μεταβολές θερμοκρασίας.Τα κιβώτια αυτά μπορούν να ζυγίζουν από μόνα τους πάνω από 100 κιλά, ενώ στοιχίζουν από 25.000 ευρώ έως και 50.000 ευρώ. Τα κιβώτια τοποθετούνται σε οχήματα μεταφοράς, με αυξημένα χαρακτηριστικά ασφαλείας, όπου«σ’ αυτά τα φορτηγά, η θερμοκρασία δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 18-20 βαθμούς Κελσίου, κάθε εποχή του χρόνου, είτε το καλοκαίρι με καύσωνα είτε το χειμώνα με παγετό», επισημαίνει και προσθέτει ότι τηρούνται «χάρτες» θερμοκρασιών και υγρασίας για όλη τη διαδρομή ενός έργου, μέχρι τον προορισμό του. Οι οδηγοί των συγκεκριμένων φορτηγών είναι σχεδόν… διακοσμητικοί. «Ο οδηγός απλά κρατάει το τιμόνι, γιατί η ταχύτητα του οχήματος είναι προκαθορισμένη, όπως και η διαδρομή του. Αν ο οδηγός επιχειρήσει να αλλάξει πορεία, η μηχανή σβήνει αυτόματα», συμπληρώνει. Κι όταν το κιβώτιο φτάνει στον προορισμό του, η δουλειά του δρα Όμπερζιγκ έχει τελειώσει; Όχι. «Τα κιβώτια πρέπει να παραμείνουν επί διήμερο στο χώρο του προορισμού τους, χωρίς να ανοιχτούν, ώστε τα αντικείμενα στο εσωτερικό τους να προσαρμοστούν σιγά-σιγά στις εκεί κλιματολογικές συνθήκες», σημειώνει. Το σύστημα ακούγεται τόσο καλά μελετημένο, ώστε η κακοτοπιά φαντάζει αδύνατη. Κι όμως, δεν είναι και ο δρ. Όμπερζιγκ έχει… πικρή πείρα από αυτό:«Ήταν στη Νότια Αφρική, την Πρετόρια συγκεκριμένα, και έπρεπε να μεταφερθούν πίνακες από τον Καναδά, με ενδιάμεση στάση στη Φρανκφούρτη» διηγείται. Συνήθως συνοδεύω τα έργα, αλλά εκείνη τη φορά έτυχε να είμαι απών. Όταν άνοιξα το ένα κιβώτιο, διαπίστωσα έντρομος ότι τα χρώματα του πίνακα είχαν αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό! Τι είχε γίνει; Κατά την ενδιάμεση στάση στη Φρανκφούρτη, όπου έβρεχε καταρρακτωδώς, το κιβώτιο έπεσε στα νερά και άνοιξε από τη μια πλευρά, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι γι’ αυτό», εξομολογείται. Ως αποτέλεσμα, βρέθηκε στην Πρετόρια για μια πολυδιαφημισμένη έκθεση, με έναν… πίνακα λιγότερο! Συντηρητές που θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν το έργο υπήρχαν στη Νότια Αφρική, αλλά αυτό που αποδείχθηκε ακατόρθωτο ήταν να βρεθεί άμεσα ειδικός της περιόδου της Αναγέννησης. Έτσι, ο πίνακας αναχώρησε επειγόντως για τη Βιέννη, όπου αποκαταστάθηκε, προτού επιστρέψει στη Νότια Αφρική, δύο μήνες αργότερα. «Η έκθεση έγινε κανονικά», λέει χαμογελώντας ο κ. Όμπερζιγκ, ο οποίος μιλάει με ενθουσιασμό για τη δουλειά του. «Κάθε έκθεση είναι διαφορετική. Κάθε έργο είναι διαφορετικό. Μια συνεχής πρόκληση. Πρέπει να είσαι δημιουργικός και επινοητικός κάθε μέρα και στιγμή». ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σημ. Η «κυρία με την ερμίνα» βρίσκεται στο μουσείο Czartoryski στην Κρακοβία (Πολωνία). Το πορτραίτο είναι μία από τις τέσσερεις προσωπογραφίες που συνέθεσε ο Leonardo da Vinci. 

Πολλές φορές αποφασίζουμε να αποκαλύψουμε κάποιες πλευρές της δύσκολης καθημερινότητάς μας και στη συνέχεια αποθαρρυνόμαστε και κλεινόμαστε στο μίζερο καβούκι μας με τη δικαιολογία: «και τι θα γίνει, ποιος μας ακούει» Κι όμως, ακόμη κι αν βρισκόμαστε προ ειλημμένων αποφάσεων, προ της τραγικής εικόνας των εξαργυρωμένων επιταγών και των εξωνημένων συνειδήσεων, ακόμη κι αν πρέπει να αντιμετωπίσουμε όσους υπονομεύουν με την πεοκορδοσία ή και την οσφυοκαμψία τους την Ιστορία της Εκπαίδευσης (κάθε περιόδου), ακόμη και τότε κάποιος θα βρεθεί ρομαντικός αλλά και σύννους, εκλεπτυσμένος και οργανωτικός για να σεβαστεί τον μόχθο των προηγουμένων. Γι’ αυτό και φιλοξενείται σήμερα το παράπονο-καταγγελία του συναδέλφου κ. Γιώργου Μπαρμπέρη, που αποτελεί και δική μου καταγγελία και πολλών άλλων για την «επιμελώς απρόσεκτη» συμπεριφορά των ιθυνόντων του υπουργείου μας, που εγώ επιμένω να ονομάζω ΥΠΕΠΘ. 

Συνδιάσκεψη για τη διαμόρφωση Εθνικής Πολιτικής για τα Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες(!!!)

«Στις 27 και 28 Ιανουαρίου 2011 πραγματοποιήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, στην Αίγλη του Ζαππείου και υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας, Συνδιάσκεψη για τη διαμόρφωση Εθνικής Πολιτικής για τα Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες.

Είμαι υπεύθυνος της σχολικής βιβλιοθήκης του 3ου ΓΕΛ Ηλιούπολης από την ίδρυση του θεσμού, εδώ και δέκα χρόνια. Έμαθα για τη Συνδιάσκεψη τυχαία, μια μέρα πριν την πραγματοποίησή της. Καμιά πληροφόρηση από το Υπουργείο. Επικοινώνησα τηλεφωνικώς με το Γραφείο Σχολικών Βιβλιοθηκών, που είναι το αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου, και μου δήλωσαν πλήρη άγνοια!

Διαβάζοντας το πρόγραμμα της Συνδιάσκεψης βεβαιώθηκα ότι ζούμε στη χώρα του παραλόγου, για να το εκφράσω κομψά. Μια από τις ενότητες είχε τίτλο: «Βιβλιοθήκες, Σχολείο και εκπαίδευση». Ομιλήτρια, με θέμα: «Η σχολική βιβλιοθήκη κέντρο μάθησης, πληροφόρησης και πληροφοριακής παιδείας», ήταν η κ. Αλεξάνδρα Παπάζογλου διευθύντρια των βιβλιοθηκών του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Κολλέγιο Αθηνών – Κολλέγιο Ψυχικού. Γνωρίζω προσωπικώς την κ. Παπάζογλου και την εκτιμώ. Αλλά, για όνομα του θεού, το Υπουργείο Παιδείας κάνει Συνδιάσκεψη για τη χάραξη Εθνικής Πολιτικής για τις Βιβλιοθήκες και καλεί ως ομιλήτρια την εκπρόσωπο ενός ιδιωτικού σχολείου;

Η λειτουργία των σχολικών βιβλιοθηκών στα δημόσια σχολεία έκλεισε ήδη τα δέκα χρόνια. Υπάρχει μεγάλη συσσωρευμένη εμπειρία, υπάρχει σημαντικό έργο μαζί με σημαντικά βεβαίως προβλήματα, δεν υπάρχει κανείς στο Υπουργείο Παιδείας που να τα γνωρίζει; Δεν υπάρχει κανείς στο Γραφείο Σχολικών Βιβλιοθηκών του Υπουργείου που μπορεί να μιλήσει για το ρόλο των σχολικών βιβλιοθηκών; Δεν υπάρχει κανείς απ’ αυτούς τους έρμους εκπαιδευτικούς που παλεύουν τόσα χρόνια, σε αντίξοες συνθήκες, για την επιτυχία του θεσμού; Εκτός αν είναι μια ομολογία πως ο θεσμός των σχολικών βιβλιοθηκών έχει αποτύχει. Αλλά για σκεφτείτε μια Πολιτεία που διατηρεί επί δέκα χρόνια έναν αποτυχημένο θεσμό! Μάλλον κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει που αδυνατεί να συλλάβει το αφελές μυαλό μου. Τέλος πάντων, αποφάσισα να πάω στην Συνδιάσκεψη ακάλεστος. Θεώρησα ότι θα μπορούσα σε κάποια φάση της συζήτησης να θέσω το θέμα. Γελάστηκα. Στο πρόγραμμα της Συνδιάσκεψης για τη διαμόρφωση Εθνικής Πολιτικής όχι μόνο δεν υπήρχε χρόνος για συζήτηση αλλά δεν επιτρέπονταν καν οι ερωτήσεις! Αναρωτιέμαι, παρεμπιπτόντως, πώς θα γίνει η «διαμόρφωση» της εθνικής πολιτικής! Από τους παράλληλους μονολόγους των ομιλητών; Αν είναι έτσι ήταν ανάγκη να γίνει η Συνδιάσκεψη; Δεν μπορούσε να ζητήσει τις ομιλίες η Υπουργός για να τις μελετήσει; Ας είναι. Σε ένα διάλειμμα έθεσα το θέμα μου στην κατά τα άλλα συμπαθέστατη κ. Κουρή που εκπροσωπούσε το Υπουργείο. Μου είπε πως καθόλου δεν υποτιμούν τις σχολικές βιβλιοθήκες στο δημόσιο σχολείο, αλλά πως αυτή η Συνδιάσκεψη έθετε μόνο τους γενικούς άξονες της Εθνικής Πολιτικής! Δεν με έπεισε. Με διαβεβαίωσε, πάντως, ότι σύντομα το ζήτημα θα μπει σε ηλεκτρονική διαβούλευση. Ευτυχώς, γιατί το είχα έννοια. Τώρα ησύχασα.

Γιώργος Μπαρμπέρης, Εκπαιδευτικός»

Όταν τα δικαστήρια αποφασίζουν αυτό εξυπηρετεί την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση κλπ, η ενδιαφερομένη πλευρά φωνάζει κομπάζοντας με εθνικό στόμφο: « η δικαιοσύνη είναι … τυφλή, αλλά … βλέπει. Δικαιωθήκαμε, επειδή έχουμε δίκιο. Η απόφασή της αποδεικνύει ότι είναι … αδιάβλητη κλπ, κλπ». Όταν όμως, αυτή η αδιάβλητη δικαιοσύνη καταλήξει σε απόφαση που δεν εξυπηρετεί τις … συναλλαγές των ενδιαφερομένων, τότε μετατρέπεται από Θεά σε σε … δικαστές, που (όμως και φευ) είναι άνθρωποι και που καθοδηγούνται κομματικά και ιδεολογικά από τους αντιπάλους πολιτικούς.  Διαβάστε: «Για “ιδεολογική προσέγγιση” που “ξενίζει” κάνει λόγο η κυβέρνηση σχετικά με την απόφαση του Δ’ τμήματος του ΣτΕ, σύμφωνα με την οποία κρίνονται ως αντισυνταγματικές οι διατάξεις του νόμου 3838/2010 για την παροχή της ελληνικής ιθαγένειας και του εκλογικού δικαιώματος. Τα δικαστήρια έχουν δικαίωμα να εκδίδουν τις αποφάσεις που πιστεύουν, από εκεί και πέρα το θέμα θα κριθεί στην Ολομέλεια, δεν έχει κριθεί τίποτα ακόμη στο σύνολό του”, δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής και σε αυστηρό τόνο υπογράμμισε ότι “εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι η κρίση περί αντισυνταγματικότητας από το Τέταρτο τμήμα του ΣτΕ για τον συγκεκριμένο νόμο γίνεται με μια συγκεκριμένη ιδεολογική προσέγγιση, κάτι που πραγματικά ξενίζει. Δεν έχω πει και ούτε πρόκειται να πω ότι υπάρχει κίνητρο από τους δικαστές του ΣτΕ. Είναι άνθρωποι που έχουν ιδιαίτερη μόρφωση και εμπειρία και κατά την κρίση και τη συνείδησή τους βγάζουν αποφάσεις”, ανέφερε και σημείωσε ότι “η ιδεολογική προσέγγιση συνίσταται στο ότι υπάρχει ειδική αναφορά στην αιτιολογία αυτής της απόφασης, που συνδέει την ιθαγένεια με το θέμα της συγγένειας αίματος”. Και ο άλλος πολεμιστής,  ο γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ κ. Μ. Καρχιμάκης εξαπολύει τα ακόλουθα: «το 4ο Τμήμα του Συμβουλίου Επικρατείας υιοθετεί ιδεολογικές εμμονές συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης» και συμπλήρωσε ότι «ο νόμος που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ είναι ο πιο προοδευτικός και συγχρόνως αποτελεσματικός νόμος για την ομαλή ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία”.

Τελικά, συνάδελφοι, έχουμε χάσει το μέτρο και την αιδώ. Για την δίκην δεν γνωρίζω.Τα συμπεράσματα δικά σας, όπως πάντοτε.

ΚΒΘΕ, Σατυρικό δράμα Κύκλωπας

Μαθητής μου ο συντάκτης του ακόλουθου κειμένου, έρχεται από τη δεκαετία του ενενήντα, να μου θυμίσει «πράματα και θάμματα». Ζει πολλά χρόνια στην αλλοδαπή, αλλά ο νους του είναι στην πατρίδα. Συχνά γράφει και δημοσιεύει με «αγορατολμία» κατά τον προσφιλή νεολογισμό του κ. Π. Νούτσου. Ας ακολουθήσουμε τη σκέψη του:

«Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Εμείς, οι ΄Αλλοι …

Toυ Κωνσταντίνου Σταματόπουλου

Θυμάμαι, μικρός, τριγύριζε ένα ανέκδοτο που μας έκανε να γελάμε και να ρίχνουμε ή αρχικά να τρώμε καμιά φάπα. Μια μεγάλη ομάδα γνωστών και αγνώστων σε πλησίαζε με «απειλητικές»διαθέσεις:

– «Εσύ με ποιους είσαι; Με εμάς ή με τους άλλους;»

– «Με εσάς, με εσάς ρε παιδιά!»

– «Εμείς είμαστε οι άλλοι!» και ξαφνικά οι φάπες γίνονταν ένα με τα γέλια..

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά το ανέκδοτο το ακούω ακόμη … Δεν έχω συλλάβει, αν πολιτικά ή εγκεφαλικά μας αρέσει να είμαστε της … φάπας ή για γέλια, αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί ακόμη μεταξύ μας που έχουν ορατές τις γραμμές ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους… Είναι εκείνοι που διαιωνίζουν «παλιμπαιδίζοντας» το ΕΜΕΙΣ και οι ΑΛΛΟΙ διαιωνίζοντας καρπαζιές, ένθεν και ένθεν. Είναι συνήθως οι ίδιοι που μάχονται για την ανάγκη να αναγνωρίσουμε, ότι οι λαθρομετανάστες είναι κάποιοι σαν ΕΜΑΣ, αλλά όταν τους ζητάμε να μας αντιμετωπίσουν σαν να είμαστε ίσοι και να αναγνωρίσουν ότι διεκδικούμε σαν έλληνες ευλόγως δικαιώματα (γιατί εδώ και χρόνια μας θυμούνται μόνο σε υποχρεώσεις), μας έχουν ήδη εντάξει στην κατηγορία των ΑΛΛΩΝ με τέτοιο τρόπο που να καταριέσαι γιατί να είσαι Έλληνας και όχι λαθρομετανάστης. Είναι οι ίδιοι, που όταν έψαχνες για δουλειά σου ζητούσαν ένα χαρτί αν είσαι με «ΕΜΑΣ ή με τους ΑΛΛΟΥΣ», αναγκάζοντάς σε να μην ξέρεις, τι να απαντήσεις με κίνδυνο να γίνεις ο χαζός του δημοσίου από τις πολλές φάπες για τα “κοινωνικά” φρονήματά σου. Είναι οι ίδιοι που ακόμη και σήμερα αξιολογούν ανθρώπους με το ίδιο κριτήριο σε fora, σε κοινωνικές συζητήσεις, σε διαδικτυακά σχόλια, σε blogs. «Είσαι με τους ΑΛΛΟΥΣ … ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε ποτέ σαν τους άλλους. Οι ΑΛΛΟΙ μας άφησαν αυτά τα χάλια» … Συνήθως δε, δεν μπορείς να καταλάβεις, πώς το ΕΜΕΙΣ τους είναι ικανό να συμπεριλάβει οποιονδήποτε ΑΛΛΟ μόνο και μόνο για να μην δουν το συνολικό ΕΜΕΙΣ, που εσύ τους προσφέρεις και που δεν έχει ΑΛΛΟΥΣ. Είναι οι ίδιοι, που ανάλογα με τον άνεμο, με το θέμα, αλλάζουν εικόνα και εμφανίζονται μια ως ΕΜΕΙΣ, μια ως οι ΑΛΛΟΙ, κάνοντας σε ή συμμέτοχο της φάπας ή συμπρωταγωνιστή θιάσου για γέλια. Είναι οι ίδιοι, που όταν τους μιλάς για ΕΜΑΣ τους ‘Ελληνες, σου λένε ότι δεν είσαι με τους ΑΛΛΟΥΣ τους Ευρωπαίους κάνοντας σε να αισθάνεσαι ηλίθιος χωριάτης ή μικροαστός, ενώ ταυτόχρονα όταν τους μιλάς για ευρωπαϊκά οράματα και προοπτική, σου λένε ότι «ΕΜΑΣ δεν μας αφορά τι κάνουν οι ΑΛΛΟΙ έξω, έχουμε να λύσουμε τα δικά ΜΑΣ». Είναι οι ίδιοι που, όταν ΕΜΕΙΣ ξεκινάμε μια συζήτηση σε διακόπτουν, γιατί οι ΑΛΛΟΙ δεν θέλουν να ακούσουν ή θέλουν να αποχωρήσουν. Είναι οι ίδιοι που, όταν οι ΑΛΛΟΙ μας ψάχνουν για να γίνουμε ένα απέναντί σε κάποιους ΑΛΛΟΥΣ που δεν θα ασχοληθούν πραγματικά με ΕΜΑΣ, σε αποκαλούν με χίλια δύο επίθετα γιατί θεωρείς τους ΑΛΛΟΥΣ κακόβουλους ή κακοπροαίρετους. Είναι οι ίδιοι που, κατά βάθος, δεν ξέρουν που ανήκουν, αλλά θέλουν να είναι απέναντί σου για να σου φωνάζουν για ΕΜΑΣ και τους ΑΛΛΟΥΣ. Παλεύοντας καθημερινά με «Κύκλωπες Μονόφθαλμους και Λαιστρυγόνες» διαπιστώνεις ότι ακόμη και το κύριο γνώρισμα του σύγχρονου Ελληνα, ο ωχαδερφισμός, γίνεται μπαλάκι σε ΕΜΑΣ και τους ΑΛΛΟΥΣ, γιατί «ουαί υμίν» αν θίξουμε κάποιον εξ ημών για κακή διαχείριση, είναι λανθασμένη τακτική. Γινόμαστε αυτόματα ένας εκ των ΑΛΛΩΝ. Είναι δε τόσο διαποτισμένη η τακτική που αν δεν δεχθείς να συνεχίζεις να παίζεις στο ΕΜΕΙΣ και οι ΑΛΛΟΙ είσαι παιδί ενός άλλου συστήματος, κοινώς δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις, αλλά μόνο να κρίνεσαι, και από ΕΜΑΣ, και από τους ΑΛΛΟΥΣ. Οι ίδιοι δε, οι προασπιστές αυτού του παιχνιδιού, όταν εύγλωττα τους απαντάς πως τα λάθη για τα οποία κρίνεσαι: «δεν είναι δικά μου, αλλά ΑΛΛΩΝ, ας μιλήσουμε ΚΑΙ για τα δικά σας λάθη», θεωρούν ότι εξαργυρώνεις πολιτικές επιταγές ασχέτως αν οι ίδιοι ανακυκλώνουν τις επιταγές ΑΛΛΩΝ και όχι των εκλεγμένων ΕΞ ΗΜΩΝ. Τελικά, μέσα σε όλο το συνονθύλευμα οφείλω να ομολογήσω ότι μου αρέσει πιο πολύ από ποτέ να είμαι ΕΓΩ. Και αν το ΕΓΩ μου εντάσσεται μερικώς ή ολικώς σε κάποιο ΕΜΕΙΣ καλώς, αν όχι δεν θα «κομπλεξαριστώ» ούτε με τους ΑΛΛΟΥΣ. ΕΓΩ λοιπόν ξέρω, ότι στο «ΕΡΩΤΑΦΕΙΟ» της χώρας μου όπου οι μισοί δηλώνουν ερωτευμένοι μαζί της και οι άλλοι μισοί την θάβουν καθημερινά, θα αναζητώ ΜΟΝΙΜΑ ένα ΕΜΕΙΣ που θα περιέχει και τους ΑΛΛΟΥΣ χωρίς να «αλληλοσφαλιαριζόμαστε». ΕΜΕΙΣ ή ΟΙ ΑΛΛΟΙ;

Με σεβασμό,

ΤΟ “ΑΛΛΟ”ΜΟΥ ΕΓΩ..

Υ.γ. αναρωτιέμαι αν με τόσα χρόνια εμφυλίου στις πλάτες, αν με τόσα χρόνια κυνηγητού ένθεν και ένθεν δεν έχουμε κουραστεί να γελοιοποιούμαστε. Μια αυτοκριτική θα μας γλίτωνε από πολλά. Ποιος την κάνει όμως;»

Στον λαό έδωσα τόσα δικαιώματα, ώστε να αρκούν, χωρίς ούτε να αφαιρέσω ούτε να προσθέσω τίποτα από την εξουσία. Αλλά και για όσους είχαν δύναμη και ήταν θαυμαστοί για τα χρήματά τους και γι’ αυτούς προνόησα να μην έχουν τίποτα το άδικο. Τοποθετήθηκα ανάμεσά τους, αφού παρενέβαλα ισχυρή ασπίδα και για τους δυο, και δεν επέτρεψα να υπερισχύσει με άδικα μέσα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. […] Ο λαός έτσι θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει άριστα τους νέους άρχοντες, χωρίς ούτε να χαλαρώσει πολύ ούτε να καταναγκασθεί. Γιατί η πλεονεξία γεννά την έπαρση, όταν ακολουθεί πολύς πλούτος. σ’ όσους ανθρώπους δεν υπάρχει σωστός νους. […] Σε μεγάλες πράξεις είναι δύσκολο να αρέσεις σ’ όλους.