spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Η Κυριακή των Βαΐων είναι η ημέρα που διακρίνεται από όλες τις άλλες λόγω του ιδιαίτερου περιεχομένου της. Η Ορθόδοξη αντίληψη της μεγαθυμίας, της ηρεμίας και της επιείκειας ανιχνεύεται στη δεύτερη ανάγνωση του απλού κειμένου. Ανάμεσα στις κατανυκτικές ημέρες του Τριωδίου παρουσιάζεται μια πανηγυρική ημέρα. Αυτό εξηγείται από τον τρόπο προσέγγισης του Θείου από την Ορθόδοξη Λατρεία. Η ανθρωποκεντρική διάσταση αποτελεί την κατευθυντήρια γραμμή κι έτσι οι προσεγγίσεις χρησιμοποιούν μύθο, θρύλο και δρώμενα, κείμενο και ήχο με αισιόδοξη προοπτική. Το βαθύτερο πάθος ακολουθείται από Λύτρωση. Ο Ιησούς εισέρχεται «θριαμβευτικά» και με «αναγνώριση» αλλά  «καθήμενος επί πώλον όνου», κι ας γνωρίζει ότι θα μείνει στην αιωνιότητα. Δίχως έπαρση, με ταπεινότητα. Να το παράδειγμα που χρειάζεται να λειτουργήσει. Με πόσους «ίππους» κυκλοφορούμε εμείς,  πώς αναδεικνύεται η τάση μας για προβολή; Πόσο μας ενδιαφέρει το αλαζονικό παρόν μας; Ο Απόστολος Παύλος, επισημαίνει: Δείτε το παράδειγμα και φερθείτε αναλόγως. Επιεικείς και υποχωρητικοί, σώφρονες. «Μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν»: Χωρίς εντάσεις και αγχώδεις διεκδικήσεις, αλλά με αίσθημα ευγνωμοσύνης για όσα έχετε, θα βρίσκετε τις λύσεις στα προβλήματα.

Το κείμενο του Αποστόλου Παύλου συνιστά στην ουσία μια δοξολογητική συμπεριφορά προς τον Θεό, «τον οποίο εμπιστευόμαστε για να φωτίσει τη λύση των προβλημάτων μας». Όμως στην πραγματικότητα είναι η σημαντική διάσταση της ψυχολογικής ηρεμίας μέσα από την οποία μπορούμε να αποφασίζουμε έλλογες λύσεις. Οι σημαντικές πνευματικές παρακαταθήκες του Αποστόλου προς τους Φιλιππησίους, που αναφέρονται στις σκέψεις και στις πράξεις μας για «όσα είναι αληθινά, σεμνά, δίκαια, όσα είναι αμόλυντα και αγνά, όσα είναι προσφιλή στον Θεό και στους καλούς ανθρώπους, όσα έχουν καλή φήμη, και οποιαδήποτε άλλη αρετή και οποιοδήποτε καλό έργο που είναι άξιο επαίνου» είναι αυτά που χρειάζεται «να συλλογίζεται καθένας, να προσέχει και να εφαρμόζει στη ζωή: «ταύτα λογίζεσθε· και… ταύτα πράσσετε». Και επισημαίνει συμβουλευτικά: «Αυτά που μάθατε και παραλάβατε με την προφορική διδασκαλία μου και τα ακούσατε και τα είδατε σ’ όλη τη συμπεριφορά μου και τη διαγωγή μου, αυτά και να κάνετε». Όλα αυτά στην ουσία αναφέρονται  στην καθαρότητα των σκέψεων και των πράξεών μας, αφού οι πράξεις μας προσδιορίζονται από τις σκέψεις μας. Η συμμετοχή και η περισυλλογή με αφορμή τα Πάθη και τα ιερά βιώματα θα ανασύρουν και τα δικά μας πάθη, θα διαλευκάνουν και τις δικές μας «αμαρτίες», ως εμπειρίες με φυσική εξέλιξη την προσωπική αναγέννηση και ανάσταση.

Η ιστορία αυτού του τόπου στηρίχτηκε στα έργα των απλών ανθρώπων που είχαν όρεξη για δημιουργία. Η φύση της Ελλάδας διδάσκει τον κάτοικο αυτής της χώρας να είναι δουλευτής και επίμονος. Η θάλασσα, ο ήλιος, το χέρσο χωράφι, το βουνό, ο θάμνος, το θυμάρι ανακατεύονται μέσα στην ψυχή του και παράγουν έργο. Ο Έλληνας είναι απαισιόδοξος και αισιόδοξος μαζί. Φιλικός και εριστικός. Φιλόσοφος και επιπόλαιος ερευνητής. Υπομονετικός αλλά και φουριόζος. Αυτές οι αντιθέσεις κράτησαν αυτή τη χώρα στη σκηνή της ιστορίας, αυτός ο χαρακτήρας, ο αλλοπρόσαλλος, δημιούργησε τραγωδίες και θαύματα αλλά δεν πρόδωσε ποτέ τα ιδανικά της Ανθρωπότητας. Είναι να χαίρεσαι την Ελλάδα, είναι να χαίρεσαι τον Έλληνα. Με λίγες κινήσεις, με λίγα λόγια διαγράφει την πορεία που επιβάλλεται να ακολουθεί κάθε άνθρωπος σ’ αυτό τον πλανήτη!

Γνήσιος εκφραστής της τέχνης της ζωής είναι ο Στέλιος Δουμένης. Σμιλευτής! Εκπρόσωπος μιας παραδοσιακής, γνήσιας κι αυθεντικής νοοτροπίας.

Ο Στέλιος Δουμένης γεννήθηκε στη Σαλαμίνα. Ένας γιος στην πολυμελή οικογένεια του Θανάση Δουμένη και της Μελπομένης Παπαμιχαήλ, ο Βενιαμίν της οικογένειας. Γράμματα έμαθε στα δύσκολα χρόνια του πολέμου του 40 και της κατοχής. Ταυτόχρονα έμαθε να κάνει αγροτικές δουλειές. Έμαθε να μαζεύει ξύλα, κόβοντας δέντρα ή ρίζες από πεύκα και θυμάρια. Έκανε και τον οικοδόμο πριν πάει να υπηρετήσει την πατρίδα. Έβγαλε και μεροκάματο σερβιτόρου σε μαγαζιά ….

Μετά πήγε στο κουρείο του αδελφού του Αργύρη, έμαθε την τέχνη του κουρέα και την εξάσκησε για δώδεκα χρόνια. Δεν ξέφυγε από την δραστηριότητά του η κτηνοτροφία μήτε η πτηνοτροφία.

Μεράκι και τέχνη αναμείχθηκαν αρμονικά, όταν ασχολήθηκε με το μπουζούκι. Από το 1950 υπηρέτησε αυτή την τέχνη, στην αρχή με δανεικό μπουζούκι, που του δάνεισε ο Λιάκος – Σιδέρης –Βιλλιώτης. Ερασιτέχνης αλλά μαέστρος στη μουσική, γρήγορα πέρασε και στον στίχο. Τα δυο αυτά ταιριάζουν και συνυπάρχουν μέσα στον αυτοδίδακτο καλλιτέχνη. Δυο τραγούδια πέρασαν και σε δίσκο αφού τα έδωσε στον γνωστό συνθέτη Στέλιο Χρυσίνη να τα εκτιμήσει.

Το περιβάλλον που έδρασε ήταν μουσικό, γι΄αυτό και ο Στέλιος Δουμένης ένιωσε μέσα του να ζει και να θεριεύει η μουσική, ο στίχος, το τραγούδι. Ο Σίδερης Αδριανός έπαιζε λαούτο και ο Γιώργος Παπασιδέρης τραγουδούσε δημοτικά. Παρέα λοιπόν με το μπουζούκι του, που το ΄χε φτιάξει ο Ζοζέφ στον Πειραιά, ο Στέλιος διάνθιζε τη ζωή του με ήχους και έσπειρε στίχους, ζυμωμένους στη σκέψη της ζωής με προζύμι που μόνο η ψυχή ενός ανθρώπου μπορεί να προμηθεύσει. Δίπλα του η σύζυγός του Ντίνα και τα δυο του παιδιά, η Μένη και ο Κώστας γέμιζαν και γεμίζουν τη ζωή του με ποικιλία ήχων και συγκινήσεων.

Έπειτα είναι και η ποίηση!

Έγραψε πολλά ποιήματα ο Στέλιος. Έγραφε και έσβηνε. Κάποιες στιγμές κάποιοι τον αποθάρρυναν και αυτός έπιασε και τα κατάστρεψε. Ό,τι είχε γράψει παραδόθηκε στη φωτιά, όπως μου διηγήθηκε. Μεσολάβησε ένα διάστημα περιθωριοποίησης στον τομέα της ποιητικής έμπνευσης. Όμως ο θάνατος μιας σεβάσμιας γειτόνισσας, της Βαγγελιώς Σωτήρχου τον «ξύπνησε» πάλι.

«Βαγγελιώ την ονομάζαν

κι ήτανε ευαγγέλιο

σε μικρούς και σε μεγάλους

πάντα με το γέλιο»

(Η κυρά Βαγγελλιώ)

Ξανάρχισε το γράψιμο. Ιδίως τις χρονιές 1982-1983. Έγραψε ποιήματα, όχι για να γίνουν τραγούδια. Ωρίμασε η σκέψη ότι ο στίχος του πρέπει να αφουγκράζεται ερεθίσματα από το περιβάλλον, τη φύση, την εποχή του, την κοινωνία. Ο αδελφός του Βαγγέλης, άνθρωπος με πείρα και διαβασμένος τον βοήθησε στην έμπνευση.

Αυτό τον καιρό ο Στέλιος ασχολείται με το κουρείο, με την κτηνοτροφία και μετράει τους κόπους μιας ζωής που του ΄δωσαν βάσανα μα και πολύτιμη εμπειρία. Ένας τέτοιος μαχητής λυπάται όταν βλέπει το περιβάλλον του στο όμορφο ιστορικό νησί του να υποβαθμίζεται.: «Όταν έκανα μπάνιο – λέει χαρακτηριστικά – πάντα έπινα και δυο – τρεις γουλιές θάλασσα, που ήταν πεντακάθαρη. Τα δάση που έπαιζα και γύριζα και με τα ζώα τώρα δεν υπάρχουν ή κάηκαν ή χτίστηκαν».

«Χαλάσανε ένα βουνό

και φτιάξανε μια πόλη

κι ούτε ένα φύλλο πράσινο

ολόκληρο βουνό.

Την πυκνοκατοικήσανε

Αγγέλοι και διαβόλοι

Μ’ άγχος, τσιμέντο κι άσφαλτο

Και ψίχουλα ουρανό.

Λόγια απλά, περιληπτικά που καλύπτουν άρθρα, μελέτες και προγράμματα ειδικών που έχουν να πουν πολλά για το πρόβλημα αλλά λίγα έχουν να κάνουν στην πράξη. Έτσι είναι. Η πείρα είναι το καϊμάκι στον καφέ. Μια γουλιά και καταλαβαίνεις τι πίνεις και ποια η διαφορά από τους πολλούς καφέδες που φτιάχνουν οι πολλοί στα διάφορα μαγαζιά με την πολύβουη πελατεία.

Ο Στέλιος έγινε φιλόσοφος, μιλάει για τη ζωή και χαίρεσαι να τον ακούς: «Τα της φύσεως τα αντιμετώπιζα με τη λογική και τη δύναμη της ψυχής, τα ανθρώπινα με πειράζανε˙ οι κακές πράξεις και οι κλοπές που είχα υποστεί». Το παράπονο ξεχειλίζει από τα χείλη του: «Κυνηγημένος από την κρατική μηχανή λόγω ιδεολογίας, αυτά τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια δεν μπορέσαμε να μπούμε σε μια υπηρεσία, κάπου. Αλλά με εργασίες στη βιοπάλη επιβιώσαμε, κάναμε οικογένεια, ζήσαμε όπως μπορούσαμε».

Τον κόσμο που ονειρευόμαστε βέβαια δεν μπορούμε να τον αποκτήσουμε, γιατί το όνειρο είναι προσωπικό.

«Θα ’ταν ο κόσμος ένα όνειρο

μα όνειρο αληθινό.

Μες στους ανθούς και μες στ΄ αρώματα

Κι από τον κάμπο στο βουνό

(Η πεταλούδα)

Διαβάζοντας ποιήματα του Στέλιου Δουμένη φέρνεις στον νου σου Δροσίνη, Πορφύρα, αγγίζεις τις χορδές του Βάρναλη και αντιλαμβάνεσαι πως οι σκέψεις και ο προβληματισμός του Ρίτσου έχουν κοινή αφετηρία τις ίδιες πηγές από τις οποίες ήπιε νερό και δροσίστηκε, δίψασε πάλι και αγωνίστηκε ένας απλός βιοπαλαιστής εμπλουτισμένος με τις ευαισθησίες της φυλής του.

Το θαλασσινό αεράκι της Σαλαμίνας φυσάει μέσα από τους στίχους του ποιητή σαν τον άνεμο που σφυρίζει μέσα από τις χορδές μιας κιθάρας κρεμασμένης σ’ έναν τοίχο ενός σπιτιού, δίπλα στη θάλασσα. Ακούγεται μουσική εξαίσια που μας συγκινεί και μας πονάει και μας τέρπει. Μας γεμίζει με ζωή και αισιοδοξία: ότι στον τόπο μας οι γνήσιες φωνές δεν έλειψαν και ότι αυτές χτίζουν το αύριο:

«Τ΄ άρματα του πατέρα του

που τἄχε απ’ τον πατέρα του

τ’ άφησε σε μένα

κι μ’ άφησε παραγγελιά

μαζί με την ευχή του

να τα αφήσω στο παιδί

να τα ’βρει το παιδί του»

(Τ΄ άρματα του πατέρα του)

Ο Στέλιος Δουμένης είναι ένας απλός άνθρωπος που γράφει για τον εαυτό του, τη γενιά του, τη γενιά μου και τους νεώτερους ψηλαφίζοντας τη ζωή. Μας λέει «πως είναι ανάγκη να ψάχνουμε γύρω μας, να λέμε δυνατά τη σκέψη μας για να μη κρύβονται και χάνονται οι ιδέες». Κι έχει δίκιο. Έτσι μόνο ανακυκλώνονται στον ίδιο λαό σαν σκέψη, σαν συνείδηση, σαν «ψυχή». Έτσι γεννιέται η συνέχεια · σαν μια μακριά αιμάτινη γραμμή από θυσίες που δεν πήγαν χαμένες.

Ο Στέλιος είναι η γενιά του, η ομάδα του, οι όμοιοί του. Η ενδοσκόπηση που πραγματοποιεί μέσα από τους ρυθμικούς του στίχους είναι λυτρωτική και μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα στον αναγνώστη ακροατή και δέκτη με διαφορετική διάσταση στον καθένα από μας και άλλη απήχηση και επιρροή. Το πνεύμα μας αναδιπλώνεται και συνθέτει ασκήσεις ωφέλιμες για την ψυχή μας που η εικονική πραγματικότητα και η πολιτική αναλγησία έχουν αφυδατώσει. Διατυπώνει νοήματα διάφανα αλλά και «κρυφά». Οι μύστες της καθαρής συνείδησης και της λαϊκής απλότητας θα τα κατανοήσουν με την πρώτη ανάγνωση. Όλοι οι άλλοι θα αναζητήσουμε τη θεωρία της λογοτεχνίας ή και της κοινωνιολογίας ή και της ψυχολογίας για την κατανόησή τους σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Η εποχή μας έγινε περίπλοκη κι εμείς αρεσκόμαστε στην αναζήτηση και περιπλάνησή μας στα δυσεξήγητα. Με τον Στέλιο όμως όλα είναι απλά. Όχι όμως και απλοϊκά. Δεν κρύβει τα μυστικά του κόσμου. Γυρεύει όμως για τον δικό του κόσμο μιαν ανταμοιβή: Την απάντηση στις αναμνήσεις του. Ίσως γι’ αυτό οι ιστορίες του κάποιες φορές φαίνονται κομμένες, μισοτελειωμένες, σαν να αρνείται να καταλήξει κάπου για να μην πληγώσει αποκαλύπτοντας χαρακτήρες τύπους και τα δρώμενά τους. Κι έτσι για τον αμύητο στην ανάλυση και την καταγωγή μιας κλειστής κοινωνίας, όπως ο τόπος του Στέλιου Δουμένη, επεκτείνονται στη σφαίρα του μυστηρίου. Ο μυημένος λόγω εντοπιότητας όμως και κοινής καταγωγής θα αναδείξει μέσα από την γραφή τύπους και χαρακτήρες που ανεξάρτητα με την παλαιότητά τους, έχουν το πλεονέκτημα να «πετούν» από γενιά σε γενιά.

Το κείμενο του Σ. Δ. δεν δείχνει απαραίτητα συγκεκριμένους ανθρώπους. Το υλικό στοιχείο δηλαδή μέσω της περιγραφής κυρίως, δείχνει, επισημαίνει τη σύνδεση των ανθρώπων και των δρωμένων τους μέσω του χώρου και του αέρα. Οι σχέσεις των ανθρώπων, που είναι για όλους μας αινιγματικές και δυσεξήγητες, προβάλλουν εδώ σαν σύμβολα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Δεν τον απασχολούν μόνο τα συναισθήματα, οι σκέψεις, τα νοήματα. Κυρίως τον απασχολεί και τον καθοδηγεί η γυμνή πραγματικότητα. Αγανακτεί δεν φυγομαχεί. Πεισμώνει, κυκλώνεται από μνήμες, φυλακίζει ιδανικά, ελευθερώνει κάθε ικμάδα του νου του σε κάθε στίχο αναλώνοντας ενέργεια και συναισθήματα. Έχει πια στην ηλικία του αποκτήσει μια ασκητική υπακοή στη δική του αντίληψη της αλήθειας.

Μόλις τελειώνει μια ιστορία, ξεκινάει γρήγορα μια άλλη. Θέλει να προλάβει να τυπώσει στο χαρτί όλες τις μνήμες. Ένας αγωνιστής που νιώθει το χρέος αν και προδομένος απ΄ τα όνειρα της αριστερής του νεότητας. Μόνο τα καθημερινά δρώμενα δεν τον προδίδουν. Αντίθετα τον τροφοδοτούν με πρώτη ύλη για να νιώσει και να γράψει.

Είναι σημαντικό ως άνθρωπος βιώνοντας αλλαγές και απώλειες να ξέρεις να κρατείς το ζύγι ανάμεσα στα ταπεινά και τα μεγάλα, έτσι ώστε τίποτε να μη φανερώνει πως πηγαίνεις από το ένα άκρο στο άλλο.

Δίνει τίτλους και συνθέτει νέες ιστορίες. Με σεβασμό τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό «τοπίο». Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Η αναφορά, η παρατήρηση, η καταγραφή, η επισήμανση είναι γι΄ αυτόν εσωτερική αναγκαιότητα.

Δεν έχει παραπλανητικά οράματα. Είχε οράματα στην νεότητά του κι «έμαθε» από την μεταφορά τους στην πραγματικότητα. Έχει τα απλά και καίρια και δυνατά ερωτήματα που θέτουμε συχνά στον εαυτό μας και την πικραμένη επίγνωση της αναγκαίας σχέσης με τους «άλλους», με τον κόσμο που έφυγε, εκείνον που έρχεται, τον κόσμο που διαρκώς κινείται μεταβαλλόμενος. Γι’ αυτό και τα κείμενά του τα ονομάζω «εικόνες κι ιστορίες». Η σύνθεση κάθε μιας αντλεί την επικοινωνιακή της δύναμη από την απλότητα της εκφοράς της και την αλήθειά της. Στοιχεία που αν δεν υπάρχουν στον χαρακτήρα του γράφοντος δεν αντιγράφονται ούτε επιτυγχάνονται. Οι εικόνες κάθε ιστορίας παρουσιάζονται με τρόπο αντίστοιχο εκείνου της αληθινής ζωής.

Διαστάσεις κοινωνικές, ιστορικές, ηθογραφικά στοιχεία, λυρική διάθεση και ύφος, στοιχεία ρεαλισμού βρίσκονται ως στοιχεία ύφους και περιεχομένου στις αναλογίες που απαιτεί κάθε φορά το θέμα. Παρά το ότι η γραφή του δεν συγκλίνει κι ούτε ακολουθεί με τυπικό τρόπο τους καθιερωμένους κανόνες της ποιητικής λογοτεχνίας, εν τούτοις γίνεται αποδεκτή γιατί είναι αληθινός χωρίς εσωστρέφεια ή γραφικότητα. Η άγνοια μιας ποιητικής νόρμας δεν επηρεάζει το ποίημα ως τελικό αποτέλεσμα. Η μορφή με απλότητα πλάθει ξανά και ξανά τυπικούς μετρικούς κανόνες.

Από ένστικτο ο Στέλιος Δουμένης καταλαβαίνει την ουσία της ομοιοκαταληξίας. Από βαθύτερη κλίση κι ευαισθησία δίνει σάρκα στις λέξεις. Το φορτίο τους ως νόημα και δράση μας προσφέρεται χωρίς περιστροφές. Απεικονίζει τοπία, εσωτερικά και εξωτερικά με σεβασμό ευδιάκριτο μέσα από τη γραφή του, στοιχείο περιζήτητο στην εποχή μας που οι πολλές τυπωμένες γραφές είναι κυρίως επιθετικές ή εσωστρεφείς. Σε μια εποχή γκρίζα ο Στέλιος Δουμένης ζωγραφίζει με ανεξίτηλα χρώματα τον κόσμο γύρω του με το φίλτρο της εποχής του διατηρημένο στα μάτια του, μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Κάθε γραφή του και μια ιστορία, ένας πίνακας, μια νουβέλλα. Σε κάθε περίπτωση η ζωντανή πρώτη ύλη της έμπνευσης του είναι ποτισμένη από την αρμύρα του τόπου του.

Η διαχρονικότητα των ιστοριών του απηχεί τη διαχρονικότητα της μνήμης μας. Διηγείται μια ιστορία, γράφοντας στίχους, που όλοι μας την «ξέρουμε». Ακόμη κι αν δεν την έχουμε ζήσει, ακούσει ή νιώσει. Μας αγγίζει σαν να πρόκειται για βιωμένη προσωπική εμπειρία.

Μιλάει συχνά στο πρώτο πρόσωπο κι έτσι μπορεί και να φαίνεται αυτοβιογραφικός. Ιδιαίτερα όταν αποδίδει ο ίδιος από μνήμης το έργο του με έμφαση στην ομοιοκαταληξία του με τη βαθιά φωνή και το ευθύβολο βλέμμα του που γυρεύει μια θετική ανταπόκριση, μιαν επιβεβαίωση. Σαν να σου λέει: «έτσι δεν είναι;» Εκείνες τις στιγμές μοιάζει ο λαϊκός Σαλαμίνιος ποιητής να υπερβαίνει τον χώρο του. Το «εγώ» γίνεται «εμείς». Ακόμη κι αν ό,τι αισθανόμαστε είναι ένα όνειρο κι όχι πραγματικότητα, τότε αυτός ο άνθρωπος που τόσο αγωνίστηκε στη ζωή του είναι ο «βιολιστής» που όλοι χρειαζόμαστε για να δώσει στα καθημερινά μας τον ρυθμό που η νεώτερη γενιά δεν γνώρισε.

Το μονοπάτι που χάραξε για τον εαυτό του ονειρεύτηκε και προσδοκά να μη χαθεί μέσα στους θάμνους και τους βάτους. Να μην αχρηστευτεί. Να περπατιέται. Προτείνει σε μας τους ταξιδιώτες της γραφής του να μη φοβηθούμε τη σκέψη, το όραμα, τη ζωή. Και τώρα, εκεί ψηλά που ταξιδεύει από χτες, βεβαιώθηκε ότι λέγαμε αλήθεια πως με τους στίχους του απολαμβάνουμε το καθημερινό μας παιχνίδι με τη ζωή.

… Ας μας προσέχει!

Το LinkedIn δεν είναι απλώς ένας τρόπος για να μαθαίνουμε που εργάζονται οι πρώην συμφοιτητές μας και οι παλαιότεροι συνάδελφοί.  Αν και δεν είναι τόσο δημοφιλές όσο το facebook και το twitter παραμένει το πιο επαγγελματικό εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση εργασίας, στη δημιουργία του δικτύου επαφών μας, να ενημερώσει κάθε ενδιαφερόμενο για την εμπορική εξέλιξη του κλάδου του. Αναμφίβολα το LinkedIn μπορεί να υποστηρίξει τις προσπάθειές μας σε όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής μας σταδιοδρομίας και όχι μόνο όταν αναζητούμε εργασία. Δείτε πώς γίνεται αυτό ακολουθώντας τα επόμενα στάδια:

Βελτιώνουμε το επαγγελματικό μας προφίλ ακολουθώντας τις παρακάτω συμβουλές: α. Περιγράφουμε λεπτομερώς τις θέσεις εργασίας που κατείχαμε έως και τώρα. Η αναφορά μας στην τελευταία μόνο θέση εργασίας δεν αρκεί. Όταν οι recruiters περιηγούνται στο site για να αναζητήσουν πιθανούς υποψηφίους, ενδιαφέρονται να δουν και την προηγούμενη εμπειρία σου τουλάχιστον 10 χρόνια πριν. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αφιερώσεις αρκετό χρόνο για να συμπληρώσεις όλη την προϋπηρεσία που διαθέτεις, αλλά και μία σύνοψη από τα επιτεύγματα που έχεις πετύχει στην καριέρα σου. Ας πούμε ότι πρόκειται για ένα απολογισμό με κωδικούς. Όχι μια έκθεση ιδεών. β. Ακολουθούμε επαγγελματική δεοντολογία, που σημαίνει ότι στο LinkedIn πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν έχει καμία σχέση με το Facebook ή οποιοδήποτε άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούμε στον ελεύθερο χρόνο μας. Η κακή χρήση του με αργκό όρους θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε μία πρόσληψη. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να υπάρχει το email μας στη σελίδα μας, προκειμένου κάποιος εργοδότης να έρθει σε επαφή μαζί μας. γ. Ας προσέχουμε τα επαγγελματικά email μας να είναι σαφή και καλύτερα να έχουν το ονοματεπώνυμό μας ή τουλάχιστο σαφή στοιχεία του επωνύμου μας. Αυτό αποκαλύπτει άνθρωπο ώριμο, ισορροπημένο που προσφέρει τον εαυτό του ως εγγύηση στην επικείμενη συνεργασία. δ. Επιβάλλεται να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες συνδέσεις. Προς τούτο χρειάζεται να επαναξιολογούμε κάθε μήνα τις συνδέσεις. ε. Επιβάλλεται να δραστηριοποιηθούμε στον κλάδο μας. στ. Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να εξευρεθεί εργασία. Επιβάλλεται να γίνουμε ενεργό μέλος στις ομάδες που συμμετέχουμε. ζ. Πρέπει να απαντούμε σε ερωτήσεις όταν διαθέτουμε τη σχετική εμπειρία, να μετέχουμε στις συζητήσεις που γίνονται στα επαγγελματικά «φόρα» και να καταθέτουμε την άποψή μας όταν γνωρίζουμε κάποιο θέμα. Αν οι άλλοι βλέπουν ότι διαθέτουμε «περιουσιακά στοιχεία» για τον κλάδο μας είναι πιθανόν να επικοινωνήσουν μαζί μας σύντομα και να σου δώσουν μία επαγγελματική ευκαιρία. η. Ας προσέγγισουμε τους επαγγελματικούς μας «φίλους» ζωντανά, «δια ζώσης». Προσοχή: Επειδή πολλά μπορούν να επιτελεστούν μέσω υπολογιστή (online), δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ή δεν μπορούμε να συναντήσουμε τον κόσμο αυτό από κοντά. Να χρησιμοποιήσετε, λοιπόν, το LinkedIn για να βρεθείτε πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιους ανθρώπους, ώστε να σπάσει ο πάγος και να προωθήσετε τα επαγγελματικά σας ζητήματα πιο εύκολα.

Πηγή: http://www.kariera.gr

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004 έγραφα ως εισαγωγή στην ποίηση του Σ.Δ: Τον Στέλιο Δουμένη, ένα μελαχρινό, ωραίο άνθρωπο με δυνατά χαρακτηριστικά, τον γνώρισα μια βραδιά «κατευόδιου ψυχής». Καθισμένοι σ’ ένα τραπέζι της αυλής με παραδοσιακά εδέσματα της Σαλαμίνας. Είχαμε μαζευτεί από νωρίς, όπως συνηθίζεται στον τόπο μας, με τις σπονδές μας για να κατευοδώσουμε τη μάνα μας που ταξίδευε ήρεμη, απαλλαγμένη από τους επίγειους πόνους. Ζωή και θάνατος είναι συνοδοιπόροι! Και όσοι δείχνουμε σεβασμό σ’ αυτή τη σχέση, σκηνοθετούμε, ως «θεατές» της ζωής και των επώδυνων πτυχών της, την «κάθαρση» που λυτρωτικά παρατείνει τον βίο μας. Το βράδυ είχε προχωρήσει, κι είχαμε μείνει λίγοι σε μιαν άκρη του τραπεζιού όταν άκουσα τον Γιώργο της Σωτήρας να μου λέει σιγανά στο αυτί: Ξέρεις τα ποιήματα του Στέλιου που δημοσιεύονται στη «Σαλαμίνα»; Φτάνουν ως την ψυχή σου. Για πρόσεξε αυτά που λέει τώρα!». Ο Γιώργος, που διάβαζε τα ποιήματα στην τοπική εφημερίδα, γνώριζε τον άνθρωπο κι όντας ο ίδιος δέκτης καλός «άκουγε» τις φωνές τους. Εγώ, όμως, πώς να μπορέσω να σκηνοθετήσω μια τέτοια ποιότητα, όταν στην αστική ζωή μου ο Στέλιος ερχόταν σε ένα έντυπο με τα χέρια του ταχυδρόμου; Τώρα όμως ήταν απέναντί μου και τον άκουγα και τον έβλεπα να διαβάζει τις ζωές μας κοιτώντας μας στα μάτια απαγγέλλοντας τους στίχους του. Εκεί δίπλα του κι απέναντι μου ο Καπεταν Γιώργης, ο πατέρας μας, καπετάνιος της ζωής του και της ψαροσύνης μέτραγε με «κόμπους και μάτια» τον πόνο του. Στο πονεμένο μπλε βλέμμα του με κόκκινες γραμμές στην άκρη του βολβού από το κλάμα, αναπολούσε τα χρόνια που πέρασαν, τις στιγμές που έζησε χώρια ή μαζί με την οικογένειά του, τους κινδύνους και τις στερήσεις, το αίσθημα της αδικίας στην καρδιά του όταν έφερνε πίσω κλειστά τα γράμματα, γιατί δεν ήξερε να τα διαβάσει. Ήταν κι οι δυο τους πολίτες αυτού του περιέργου τόπου σε δύσκολους τραχείς καιρούς. Καθένας μας εκείνη την ώρα αποκτούσε βιωματική σχέση με τους στίχους μέσα σε μια σκηνογραφία, όπου το τραγικό και το ανθρώπινο ταίριαζαν με σεμνότητα και οδηγούσαν στην «κάθαρση», καθώς κλάμα και γέλιο έσμιγαν, όπως ταιριάζει σε τέτοιες ιερές ώρες. … Τώρα,  τα μπλε μάτια του καπετάνιου έχουν κλείσει κι η θάλασσα άλλαξε χρώμα, λες και το μπλε της του ανήκε… Ο ποιητής όμως είναι εδώ και του οφείλω ευχαριστίες για την πολύπτυχη εμπειρία μου από εκείνη τη βραδιά. Έτσι, όταν μου πρότεινε να δω τις γραφές του αισθάνθηκα ότι θα είχα μια σπάνια ευκαιρία να δω μέσα σε ένα λαϊκό δημιουργό τους ανθρώπους του τόπου μας ανεξαρτήτως εποχής. Και από τους πρώτους στίχους ψιθύρισα: «Εδώ υπάρχει φως»!

….

 Σήμερα 16 Απριλίου 2011, ο Καπετάνιος κι ο Γιώργος δεν απαντούν στις ερωτήσεις μου κι ο Ποιητής έφυγε χτες κι εκείνος. Μνήμη στην καρδιά και ενοχή στο νου μου, για την υπόσχεση που δεν κράτησα. Δεν το ‘πιαμε εκείνο το κρασί. Πρόδωσα την υπόσχεση στων καθημερινών τα ασήμαντα και δεν πήγα. Αχ, καπετάνιε έκοψες την αλυσίδα σου κι έφυγες καιρό τώρα. Και μοιάζει σαν χθες που είμαστε τέσσερις στο τραπέζι της αυλής.  Αχ, Ποιητή με το τετραπέρατο μυαλό ερωτεύτηκες τον κόσμο ολάκερο, ζωγράφησες τα μάτια του. Σε παρακαλώ,γλύκανε τον Καπετάνιο και τον Γιώργο μας και μη με λησμονάτε. Καλή Αντάμωση.