Το σχολείο σήμερα είναι ένα ιδιότυπο μόρφωμα. Προσπαθώντας να το αποτυπώσουμε με χαρτιά και μολύβια, ερωτηματολόγια και επιτροπές θα διαπιστώσουμε ότι αυτή η ιδιοτυπία ποικίλλει από σχολική μονάδα σε σχολική μονάδα. Τα κτήρια, οι εγκαταστάσεις, ο προσανατολισμός, οι ελεύθεροι χώροι για να αυλίζονται τα παιδιά, οι διδάσκοντες, ο περιβάλλων χώρος, τα εποπτικά μέσα και ο τρόπος χρήσης τους, κ.λ.π., όλα αξιοποιούνται με διαφορετικό τρόπο ή είναι διαφορετικά. Μόνο οι κανόνες που προσδιορίζονται από τα νομοθετήματα είναι ίδιοι, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που και αυτοί καταστρατηγούνται ή εφαρμόζονται με διαφοροποιήσεις και κατά περίπτωση. Ο ταλαιπωρημένος χώρος της εκπαίδευσης, που ταλαιπωρημένος ήταν όσο τον θυμάμαι, δέχεται συχνά πυκνά σκληρή κριτική από γονείς και πολιτεία. Κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί, όλοι κάνουν διαπιστωτικές παρατηρήσεις και λείπει το αυτονόητο: Αξιολόγηση, σαφείς αρμοδιότητες των στελεχών και των οργάνων, έλεγχος, στιβαρή παιδαγωγική κατάρτιση (θεωρητική και κυρίως πρακτική) των διδασκόντων. Οι ελλείψεις αυτές έχουν δημιουργήσει εικόνες και φήμες που «κινούνται διαβρωτικά» μέσα στην κοινωνία και τις οικογένειες.
Σύμφωνα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα τα λύκεια έχουν μετατραπεί σε κέντρα έκδοσης τίτλων και τα φροντιστήρια σε προγυμναστήρια για την εισαγωγή σε ΑΕΙ. Οι γονείς θεωρούν αναγκαίο κακό, «αφού έτσι προβλέπεται, τι να κάνουμε», τη φοίτηση των παιδιών τους στο σχολείο. Δεν αισθάνονται το σχολείο ως μοχλό καλλιέργειας και διαμόρφωσης του παιδιού τους, ως πολίτη. Γενικώς, δεν συνειδητοποιούμε, όσοι εμπλεκόμαστε, ότι το απολυτήριο του Λυκείου απαιτεί για την απόκτησή του διαδικασία εξέτασης γνώσεων, ενώ η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση διαγωνισμό. Ίσως γι’ αυτό συρόμαστε στο άρμα ενός συστήματος εξετάσεων μέσω κατευθύνσεων στις οποίες εμπλέκονται τα παιδιά από την Β Λυκείου. Αυτό συνέβη και με τη μεταρρύθμιση του Ν.2525/1997, το ίδιο διαφαίνεται και στο σχέδιο νόμου για το Νέο Σχολείο. Αναρωτιέμαι όμως – αφελώς ίσως – γιατί δεν αποδεσμεύεται το Λύκειο από τη διαδικασία εισαγωγής των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ποιος είναι ο παιδαγωγικός λόγος, που βοηθάει πρώτον στην ποιότητα της προσωπικότητας των νέων ανθρώπων και δεύτερον στη μόρφωσή τους, ο οποίος προκύπτει από αυτή την εξάρτηση; Και τι κερδίζει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα η κοινωνία από την συντήρηση αυτού του εκπαιδευτικού πλαισίου;
Το 1998 ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός που προβλήθηκε από τον Υπουργό κ. Γεράσιμο Αρσένη, περιελάμβανε την ταύτιση της διδακτέας με την εξεταστέα ύλη. Στη συνέχεια, το 2000, ο επόμενος Υπουργός κ. Π. Ευθυμίου, υπολογίζοντας προφανώς το πολιτικό κόστος λόγω των αντιδράσεων που είχαν αναστατώσει το πανελλήνιο τα δύο προηγούμενα χρόνια, αντί να βελτιώσει τις ατέλειες του συστήματος, το ακύρωσε με «διορθωτικές αλλαγές». Πολλές προτάσεις διατυπώθηκαν εκείνη την εποχή. Ανάμεσά τους ο Καθηγητής κ. Φάνης Κακριδής είχε προτείνει την ενός έτους μεταλυκειακή προπαρασκευή των παιδιών που θέλουν να φοιτήσουν στα ΑΕΙ, ώστε να μη θίγεται το Λύκειο. Η πρόταση αυτή αξιοποιούσε την εκπαιδευτική εμπειρία του παρελθόντος, αφού έφερνε στο προσκήνιο τα Μεταλυκειακά προπαρασκευαστικά προγράμματα της δεκαετίας του 1980. Το ερώτημα που εξακολουθεί να τίθεται είναι αν η γνώση που προσφέρει το Λύκειο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επιδιωκόμενο αγαθό με τις παιδαγωγικές διαστάσεις του, ή ως χρησιμοθηρική επιδίωξη που συναρτάται με τις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Μήπως η απάντηση βρίσκεται στην τοποθέτηση του κ. Φ. Κακριδή (2000) ότι ο πολιτισμός και η γνώση του παρελθόντος είναι τα «πράγματα που ένας μορφωμένος άνθρωπος χρειάζεται περισσότερο από το να ξέρει να προγραμματίζει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή»;
Σημ. Γνωρίζετε βέβαια ότι στο σχέδιο νόμου στην ενότητα που αφορά τα Δημοτικά σχολεία (Δ2. Ολοήμερο Σχολείο) υπάρχει η διατύπωση:
«Προτεραιότητα στη ξένη γλώσσα και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές». Και ακόμη: «Εστίαση στην ελληνική γλώσσα και στα μαθηματικά», αλλά και «Στόχευση στα μαθηματικά και στη ξένη γλώσσα». Δίνω τα αποσπάσματα για να μας μιλήσουν ως επαΐοντες οι κοινωνιογλωσσολόγοι και οι ψυχογλωσσολόγοι. Εγώ ως φιλόλογος με τα παιδαγωγικά μου διαβάσματα, σταματώ εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.