… Είναι παράδοξο η συζήτηση μ’ ένα μουσικό να στρέφεται στη σημασία της σιωπής; Οχι και τόσο αν πρόκειται για τον Γιαν Γκαρμπάρεκ. Οποιος έχει ακούσει τον Νορβηγό σαξοφωνίστα […] δεν μπορεί παρά να έχει προσέξει την απόλυτη ακρίβεια μιας ερμηνείας που αξιοποιεί το αγαθό της σιωπής.
Μικρός θέλατε να γίνετε γλωσσολόγος. Στο λόγο, όπως και στη μουσική, βασικό ρόλο παίζουν οι παύσεις και η σιωπή…
[…] «Το να μαθαίνεις τη σιωπή και το να την εκτιμάς είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, παρ’ όλο που κάθε φυσιολογικό και υγιές πνεύμα μαθαίνει να την απολαμβάνει πότε πότε. Αργότερα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο ήχος, για να υπάρξει, χρειάζεται απαραιτήτως τη σιωπή. Εμένα με ενέπνευσαν κάποιοι μουσικοί που αυτό το συνειδητοποίησαν περισσότερο από άλλους. Ο Μάιλς Ντέιβις, για παράδειγμα. Στο παίξιμό του η σιωπή ήταν διακριτή -κι όταν έπαιζε, διάλεγε πάντα την κατάλληλη στιγμή για να το κάνει. Υπάρχουν κι άλλοι μουσικοί που δεν κάνουν απαραιτήτως παύσεις, αλλά που, παίζοντας, μας εισάγουν στην έννοια της ακινησίας, οδηγώντας τον ακροατή σε μια συνθήκη σιωπής μέσω των ήχων. Ουσιαστικά, κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική άποψη για την ακριβή χρονική στιγμή που πρέπει να μιλήσει ή να σιωπήσει. Κι αυτό με γοήτευε πάντα» […] (της Ν. Χατζηαντωνίου από την εφημ Ελευθεροτυπία)
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.