spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Οι Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ διοργανώνουν διαγωνισμό ελεύθερης  καλλιτεχνικής έκφρασης με αφορμή το βιβλίο του Νίκου Θέμελη «Η αναζήτηση». Ο διαγωνισμός αποβλέπει στην δημιουργική επαφή των μαθητών και των τριών τάξεων Λυκείου με την σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.

Οι μαθητές βασιζόμενοι στο κείμενο πρέπει να δημιουργήσουν πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο σε μια από τις ακόλουθες μορφές: λογοτεχνικό έργο μυθοπλασίας (πεζογραφία, ποίηση, θεατρικό κείμενο), μουσικό έργο (σύνθεση ή τραγούδι), κινηματογραφικό έργο (ταινία μικρού μήκους, έργο κινουμένων σχεδίων, θεατρική παράσταση), εικαστικό έργο (ζωγραφική ή γλυπτικό), αρχιτεκτόνημα (κατασκευή μακέτας), φωτογραφία, video-art, κόμικ.

Οι συμμετοχές δύνανται να είναι ατομικές ή ομαδικές.

Ο διαγωνισμός αρχίζει την 1^η Οκτωβρίου 2012 και διαρκεί έως και την 29^η Μαρτίου 2013. Τα έργα υποβάλλονται στις εκδόσεις Κέδρος. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου, www.kedros.gr. και στο τηλ. 210 3809712.

«30 % έκπτωση σε όλους τους επισκέπτες του ιστοχώρου του Μουσείου της Ακροπόλεως σε όλες τις ξεναγήσεις. Η ξενάγηση ξεκινάει ανεβαίνοντας στον ιερό λόφο της Ακρόπολης ή εισερχόμενοι στο Νέο μουσείο. Η αφήγηση είναι μαγική και σας μεταφέρει χιλιάδες χρόνια πίσω στην σύγχρονη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Περιλαμβάνει ιστορικά στοιχεία, αλλά και την μυθολογία που συνδέεται με τα μνημεία και αυτά που πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες, τις συνήθειες τους, πώς εργάζονταν, πώς έβλεπαν την Ακρόπολη τότε και σημαντικά δημογραφικά στοιχεία».

Αυτό περίπου είναι το βασικό μήνυμα του ιστοχώρου του Μουσείου, φιλότιμη κι ενδιαφέρουσα, αν και καθυστερημένα, η προσπάθεια των αρμοδίων, αλλά: Προσέξτε, βρε παιδιά την ορθογραφία. Το «συνδέεται» γράφετε με «αι» κι όχι με «ε». Και τα «πώς» εισάγουν ερώτηση και απαιτούν την έμφαση του τόνου. Σας το διορθώνω, χωρίς να σας μαλώνω. Εκείνος που φταίει είναι ο … δαίμων του τυπογραφείου, όπως λέγαμε κάποτε. Εσείς έχετε φιλότιμο και γνώση, εκείνος όχι!!

Περίληψη κειμένου πανελληνίων 2012

Αφιερωμένο στα έτη φωτός που χωρίζουν τους θεματοθέτες από τη σχολική τάξη και τη νεανική ηλικία.

Ό,τι κι αν πει κανείς για την επιλογή του θέματος σήμερα, θα είναι ελάχιστο. Θα σημειώσω μόνο ότι μπορεί κάλλιστα να δοθεί το ίδιο κείμενο, για να αξιολογηθούν οι φιλόλογοι στην επικείμενη από το νέο έτος αξιολόγηση.

Ας αφήσω τα σχόλια, για να δώσω τη δική μου εκδοχή της περίληψης:

Πλαγιότιτλοι

1η: η αρχαιοελληνική τέχνη παγκόσμιας εμβέλειας ως προσπάθεια να ελέγξει λογικά ο άνθρωπος τη φύση αλλά και τη μοίρα του

2η: Η αρχαία γλυπτική και τέχνη υπενθυμίζει στον πολίτη την κοινωνική του ευθύνη, την ανάγκη ευνομούμενης πολιτείας και την κυριαρχία του ορθολογισμού.

3η: Η αρχαία τέχνη αποτυπώνει το πέρασμα από την άγρια φύση στην οργανωμένη ζωή στις πόλεις και στην εσωτερική αναζήτηση.

4η: Η αρχαία τέχνη δάμασε τη φύση και έπλασε τον πολιτισμό δημιουργώντας θεούς και τον πρότυπο του τέλειου ανθρώπου.

Περίληψη θέματος 2012

Το κείμενο της Ελ. Γλύκατζη-Αρβελέρ παρουσιάζει αρχικά τη λειτουργία και την προσφορά της αρχαίας ελληνικής τέχνης στην εξέλιξη του ανθρώπου από τη φυσική ζωή στη λογική και στον έλεγχο της φύσης αλλά και της μοίρας του. Η συγγραφέας τονίζει πως η αρχαιοελληνική τέχνη υπενθύμισε στον πολίτη την κοινωνική του ευθύνη καθώς και την ανάγκη δημιουργίας μιας ευνομούμενης πολιτείας η οποία θα στηρίζεται στον ορθολογισμό, μια αξία που επίσης ανέδειξε η αρχαία τέχνη και εποχή. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης υπογραμμίζει την ενίσχυση από την αρχαιοελληνική τέχνη του περάσματος του ανθρώπου από τη ζωή στην άγρια φύση στην οργάνωση στις πόλεις και στην εσωτερική του αναζήτηση, για να σημειώσει ως κορύφωση της πορείας αυτής το πέρασμα στην οργανωμένη ζωή στις πόλεις και τη δημιουργία του προτύπου του τέλειου ανθρώπου. (128 λέξεις)

πηγή: http://mundusphilologiae.blogspot.gr/2012/05/2012.html

Martin Walser

Το ευρώ είναι κάτι περισσότερο από ένα νόμισμα! Ο διαχωρισμός μιας χώρας από το ευρώ, είναι ένα εφιαλτικό σενάριο!

Γιατί το ευρώ είναι κάτι περισσότερο από ένα νόμισμα.

Είναι μια γλώσσα που καταλαβαίνει ο καθένας.

Ακριβώς όπως ήταν κάποτε η ελληνική […]

Ο γερμανός συγγραφέας  Martin Walser εκθέτει τις απόψεις του για την νομισματική και δημοσιονομική ένωση  στη Die Debatte um Europas Zukunft. Το 1998, o Walser τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του γερμανικού εμπορίου βιβλίων στη Φραγκφούρτη (Friedenspreis des Deutschen Buchhandels/Peace Prize of the German Book Trade). Στην ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου έθεσε το ζήτημα της ιστορικής μνήμης και της θέσης της σύγχρονης γερμανικής πολιτικής απέναντι σε αυτήν. Σύμφωνα με το γερμανικό πολιτικό περιοδικό Cicero (2007) ο Walser είναι δεύτερος στον κατάλογο με τις 500 πιο σημαντικούς γερμανούς διανοούμενους, ακριβώς μετά τον Πάπα Βενέδικτο XVI και πριν από τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Günter Grass.

Αναρωτιέμαι, μήπως όλοι αυτοί, που μας πρόδωσαν και μας προδίδουν, πολιτικοί και άνθρωποι του πνεύματος, όλοι όσοι ορίζονται ή αυτοπροσδιορίζονται ταγοί της κοινωνίας μας, μήπως όλοι αυτοί οι άρπαγες, οι άσπλαχνοι  «συνέλληνες» είναι απόγονοι των εκάστοτε κατακτητών μας και «παίρνουν όσα δεν πρόλαβαν οι πρόγονοί τους»; Πώς αλλιώς να δικαιολογήσουμε την προδοτική τους συμπεριφορά σε κάθε θέμα, τομέα που αφορά στο εθνικό καλό, στην ενότητα και στην αλληλεγγύη, στην πρόοδο; Πώς να εξηγήσουμε την κυριαρχία του Εγώ τους απέναντι στο ισχνό Εμείς; Το γενεαλογικό δέντρο ενός εκάστου εξ αυτών θα ήθελα να δω. Για να πάρω τα λόγια μου πίσω ή να χαθώ από προσώπου γης που δεν αντιστάθηκα, όπως ώφειλα¹.

¹ Μ΄αρέσει αυτή η αύξηση!

Τι είναι διαγωγή; Είναι ο τρόπος που ωριμάζουμε, που σκεφτόμαστε κάτι σημαντικό, που μένουμε λίγο με τη σιωπή και τον εαυτό μας χωρίς να πρέπει να είμαστε εξαρτημένοι από τους άλλους, διαρκώς αερολογώντας και χάνοντας ωφέλιμο χρόνο από τον απαιτούμενο για περισυλλογή και ανασυγκρότηση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η διαγωγή μας προς όλους: Να προσπαθήσουμε, δηλαδή, να μην είμαστε αναιδείς και παντογνώστες. «Κι η σιωπή στο σπίτι μας είναι γιομάτη από ‘ναν αξεδιάλυτο πνιγμένο βόγκο των περασμένων των καιρών και των αγέννητων αιώνων» όπως έλεγε και ο Παλαμάς.

Αν θα ρωτήσετε, γιατί τα γράφω όλα αυτά; Τα γράφω, επειδή, ακόμη και τώρα (με τόση εθνική θλίψη) ακούς ανθρώπους να μιλούν συνέχεια, να μοιράζονται την ατομική και την οικογενειακή τους πραμάτεια, χωρίς ίχνος διακριτικότητας μέσα στο μετρό, στο λεωφορείο, στα τραπεζάκια της πλατείας, στο διάλειμμα του κινηματογράφου, στο διάδρομο του σούπερ μάρκετ, να σε ενοχλούν με τα κατάλοιπα της επίδειξης και της ανοησίας τους.

Αχ, Δάσκαλε: «Κι η σιωπή στο σπίτι μας είναι γιομάτη από ‘ναν αξεδιάλυτο πνιγμένο βόγκο των περασμένων των καιρών και των αγέννητων αιώνων»

Ο Δήμος Βορείων Τζουμέρκων, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης “Θεόδωρος Παπαγιάννης” και ο όμιλος φίλων του μουσείου, διοργανώνουν ΤΟ 3ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ, στο χώρο του Μουσείου στο Τ. Δ. Ελληνικού Κατσανοχωρίων, από 17 Αυγούστου έως 7 Σεπτεμβρίου 2012. Θα συμμετάσχουν οι γλύπτες: Θεόδωρος Παπαγιάννης, Κυριάκος Ρόκος, Γιώργος Χουλιαριάς, Σπύρος Λυσγάρας, Θανάσης Μπουκουβάλας και Γιώργος Παλαμάρης.

Κατά τη διάρκεια του συμποσίου θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις, όπως:

Ομιλία και προβολή διαφανειών από τον Αρχιτέκτονα και Ιστορικό της Τέχνης κ. Κ. Καζαμιάκη για το έργο των γλυπτών Θ. Παπαγιάννη, Κ. Ρόκου και Γ. Χουλιαριά.

Προβολή ντοκιμαντέρ του Άγγελου Πανάγου με θέμα: Τα συμπόσια γλυπτικής στην Ελλάδα.

Αφήγηση λαϊκών παραμυθιών και απαγγελία ποίησης με συνοδεία μουσικής από τη χορωδία “ράβε- ξήλωνε”.

Τα σχολεία της ντροπής ήθελα να πω, αλλά κρατήθηκα. Μια μόνιμη απελπισία με συνόδευε στη διαδρομή μου προς το σχολείο επί 15 συνεχή έτη. Δεν την απεκάλυψα, όμως, ποτέ στους μαθητές μου και δεν παραιτήθηκα ούτε μια στιγμή από τη θαρραλέα απόφαση να αγωνίζομαι μέσα στην τάξη, κι ας υπονομευόταν αυτή η απόφαση αρκετές φορές από το εκπαιδευτικό πλαίσιο (διευθυντές, καθηγητές, γονείς).  Φαίνεται όμως, πως κάποιοι μαθητές, ενήλικες με παιδιά τώρα, το καταλάβαιναν κι ακολουθούσαν, κάποιοι άλλοι το κατάλαβαν αργότερα και με αναζήτησαν για να μου μιλήσουν, να μοιραστούν την «ανακάλυψή» τους: ότι η γνώση δεν είναι «πληροφορία», αλλά «κατάσταση». Χτίζεις, λίγο – λίγο και σιγά – σιγά το οκοδόμημα και δεν βαρυγκομάς που ο κόπος είναι πολύς, κι ο χρόνος μακρύς. Η αίσθηση ότι Χρεωστούμε στους προηγούμενους, αλλά και στους επόμενους από μας είναι εκείνη που ενεργοποιεί τη δημιουργική μας έμπνευση ως δασκάλων, αλλά και μεγιστοποιεί την ψυχική και πνευματική απόδοση των μαθητών μας. Οι άνθρωποι γνωρίζοντας τον ρόλο που διαδραματίζουν στη μικρή τοπική κοινωνία μπορούν να προσανατολίζονται εύκολα και δεν φοβούνται να αναλαμβάνουν ευθύνες.

Τριάντα χρόνια τώρα τα εκπαιδευτικά συστήματα και τα κόμματα που προσδιόριζαν τις εκπαιδευτικές αλλαγές προσπάθησαν να δημιουργήσουν πολίτες φοβισμένους προ κάθε ευθύνης. Όλα τα κόμματα αλλοίωναν τον χαρακτήρα κάθε μεταρρύθμισης διεκδικώντας μερίδια από την πίττα της χειραγώγησης του μαθητικού πληθυσμού με αντάλλαγμα την μερική αποδοχή του εκπαιδευτικού νόμου. Τα σενάρια της ζωής μας, συνάδελφοι,  δεν είναι σενάρια φαντασίας. Έχουν κάτι από επιστήμη μέσα τους, αφού περιγράφουν τα ξύλινα πόδια της επιστημοσύνης των μορφωμένων συμπατριωτών μας.

Γι΄ αυτό όταν κάποιος από μας (τους δασκάλους κάθε βαθμίδας) διαβάζει ένα κείμενο, σαν αυτό που αναδημοσιεύω στη συνέχεια οφείλει να αναρωτηθεί για πολλά πράγματα, όπως: τα όσα συμβαίνουν, με ποιο τρόπο τα υποστηρίζει, τι μπορεί να αλλάξει στην εκπαιδευτική του συμπεριφορά. Το κείμενο ανήκει στον συνάδελφο  Κων. Μαχαίρα, φυσικό του ΓΕΛ Αγριάς:

Συμπεράσματα από τη διόρθωση στην έκθεση 

Μόλις τέλειωσε η διόρθωση στην έκθεση στην περιφέρεια του σχολείου μου. Διόρθωσα περισσότερα από τριακόσια γραπτά. Με πολύ κόπο και 7 ώρες περίπου κάθε πακέτο των 25 γραπτών. Δύο ή τρεις καφέδες, νερά και ζέστη.

Τα συμπεράσματά μου εν ολίγοις:

α) Ελάχιστα γραπτά πάνω από το 90. (Κανένα έως δύο το πολύ στα 25)

β) Τα ελληνικά των μαθητών των ελληνικών σχολείων διαρκώς λιγοστεύουν.

γ) Πολλές φορές ήθελα να έχω μπροστά τους δασκάλους αυτών των μαθητών (δασκάλους γυμνασίου και λυκείου), για να τους σπάσω στο ξύλο. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα, που το συνάντησα αρκετές φορές, για να εξηγηθώ.

Διορθώνω την περίληψη και είναι άψογη. Δίνω 24 στα 25. Η περίληψη είναι ίσως η πιο απαιτητική σε μυαλό εργασία του διαγωνίσματος. Βλέπω και τις άλλες εργασίες και είναι υποδειγματικές. Χαίρεσαι που υπάρχουν τέτοια παιδιά. Γυρίζεις στην έκθεση και βλέπεις μιάμιση ή και περισσότερες σελίδες που αναπαράγουν το κείμενο που δόθηκε στους μαθητές και δεν έχουν καμιά σχέση με τα ερωτήματα του θέματος. Δεν έχουν καμιά δομή, καμιά σειρά, καμιά αλληλουχία.

Ένας μαθητής με τόσο οργανωμένο μυαλό που γράφει 59/60 στα υπόλοιπα, αυτοκτονεί στην έκθεση. Ε, τότε δε χρειάζεται να σπάσεις στο ξύλο όλους τους φιλολόγους που τον δίδαξαν; Ένας δεν του είπε να βρίσκει τα ζητούμενα, να μαζεύει 2-3 σκέψεις ανά ζητούμενο και να γράφει μια άριστη έκθεση; ΚΑΝΕΝΑΣ.

Δάσκαλε γιατί; Γιατί έφυγες;

Ημερίδα με θέμα "Τα εργαλεία του Ιστορικού της Εκπαίδευσης", λεπτομέρεια από την πρόσκληση

Νόμιζα ότι θα ήσουν πάντοτε εκεί. Ήσουν σημείο αναφοράς. Ο μόνος ενεργός έφηβος ανάμεσά μας, με ευήκοον ους στο νέο και με αυτή την ιδιαίτερη ικανότητά σου να συνδυάζεις το χιούμορ με την δημιουργική αυστηρότητα, να εντάσσεις καθετί σε μια λειτουργούσα κοινωνία. Η μαθητεία κοντά σου Δάσκαλε, στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας από το 2001 έως το 2004, στο Συγκεντρωτικό Ευρετήριο των Παιδαγωγικών Περιοδικών, ήταν ένα μαγικό παραμύθι. Οι ατέλειωτες ώρες μελέτης και προσπάθειας μας είχαν τη σφραγίδα της δημιουργικής σου έμπνευσης. Μας ανέθεσες  τον τομέα παιδαγωγίας που αγαπούσες τόσο πολύ και μοιράστηκες μαζί μας τις αρετές σου. Με δίδαξες κι εμένα, πώς να ταξιδέψω στα κείμενα της εποχής, να συγκινηθώ, να χαμογελάσω, να προβληματιστώ ή και να διαφωνήσω, να εκπλαγώ και να πονέσω με τις ιδέες, τις εικόνες, την τακτική, τη νοοτροπία των συγγραφέων των κειμένων. Ερευνώντας, γινόμουν από δάσκαλος μαθητής, ξανά και ξανά, βιώνοντας τη συγκλονιστική εμπειρία.

Διέτρεχα τις χιλιάδες των σελίδων με τα κείμενα, όπου διατυπώνονται προσωπικές θέσεις, με εκφράσεις δηλωτικές πόνου από τον μόχθο τον πνευματικό που δεν δικαιώθηκε ή που ματαιώθηκε, εκφράσεις, όπου περιγράφονται, αλλά και αμφισβητούνται οράματα με σαλπίσματα ύφους εκθέσεως ιδεών. Και, καθώς, λοιπόν, διέτρεχα τους διαδρόμους της σκέψης μεγάλων παιδαγωγών και απλών δασκάλων του καθημερινού μόχθου ο χρόνος σταματούσε στις ξεθωριασμένες σελίδες, το σκηνικό αποκτούσε θεατρικό ημίφως και αισθανόμουν ότι είχε ανατραπεί η τάξη του χρόνου και απολάμβανα πτυχές άλλης ζωής και δράσης χωρίς μεταφυσικές ερμηνείες: Ο ιστορικός της Εκπαίδευσης κερδίζει ένα σύμπλεγμα θέλησης και ενεργούς σκέψης που προκύπτει από όλο αυτό τον θησαυρό. Ο κουμπαράς, λοιπόν, είναι πολύτιμος. Αυτόν τον κουμπαρά έχω, από σένα Δάσκαλε.

Η ανακοίνωση αυτής της πολύτιμης κοινής προσπάθειας έγινε στις 17 Ιουνίου 2004 σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο Δρακοπούλου στο κεντρικό κτήριο του Καποδιστριακού! Τι σύμπτωση να φεύγεις τέτοια μέρα, λίγα χρόνια αργότερα!

Έσωσες πνευματικές ζωές και μετέβαλες νοοτροπίες. Μας έκανες κοινωνούς του τρόπου που σκέπτονταν κάποιοι πριν από μας και μας δίδαξες πώς να παραμένουμε ταπεινοί. Με αρωγό την ώριμη σοφία σου συνειδητοποιούσαμε ότι δεν ανακαλύψαμε εμείς και η γενιά μας την πυρίτιδα. Ότι όλοι χρειάζεται να αγωνιζόμαστε και να στεκόμαστε κριτικά απέναντι στη δημιουργία, να σεβόμαστε και να αναγνωρίζουμε την αλήθεια, από όπου, κι αν προέρχεται. Απεχθανόσουν την πνευματική μιζέρια, την οκνηρία, την αταξία.

Προσέγγιζες με ευπρέπεια και μεγαλοψυχία, με γενναιότητα και επαγγελματισμό, με ψυχραιμία, αλλά χωρίς ψυχρότητα, τα κείμενα μιας παράδοσης εκπαιδευτικής, φιλολογικής, γλωσσικής, παιδαγωγικής, πολιτικής, κοινωνικής, ψυχοπαιδαγωγικής. Μιας παράδοσης που παραμένει ζώσα, αφού αποτελεί την πρώτη ύλη της δικής μας κουλτούρας. Στόχευες στις «ανατροπές» μας. Ήσουν Δάσκαλος και μαθητής, μαχητής και συλλέκτης, δεν κατέγραφες απλά τη ζωή, δεν την αντέγραφες, λειτουργούσες μέσα σ’ αυτήν δίνοντάς της ψυχή και νόημα. Πίστευες στους φωτισμένους δασκάλους, αλλά άφηνες τα Ίχνη σου μεθοδικά και συστηματικά για να τα ακολουθούν όλοι. Υπόσχομαι να μείνω στα Ίχνη Σου, Δάσκαλε, γιατί χάρις σ’ Εσένα, με φόντο την Ιστορία της Εκπαίδευσης, έζησα στο «παραμύθι» της.

Θουκυδίδης, Β’, 39

Καὶ ἐν ταῖς παιδείαις οἱ μὲν ἐπιπόνῳ ἀσκήσει εὐθὺς νέοι ὄντες τὸ ἀνδρεῖον μετέρχονται, ἡμεῖς δὲ ἀνειμένως διαιτώμενοι οὐδὲν ἧσσον ἐπὶ τοὺς ἰσοπαλεῖς κινδύνους χωροῦμεν.