Hammersmith and Fulham, London: οι αλεπούδες! Για τις ανάγκες του συμβολισμού!
Το πάθος μπορεί να υποστηρίζει μιαν ανάλυση. Αυτό δεν απαγορεύεται από τους κανόνες που διέπουν μια πνευματική γραφή, όταν μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια ο σεβασμός προς τη γλώσσα μας θεωρείται «αμάρτημα». Οι πολιτικές ηγεσίες «επετέθηκαν» στο εκπαιδευτικό πλαίσιο από την δεκαετία του 1970 έως σήμερα πολλές φορές. Η τυπική εκπαίδευση είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του πολίτη. Το είπε ο παππούς μας ο Αριστοτέλης, το αντέγραψαν οι κοινωνιολόγοι της Εκπαίδευσης τον 20ο αιώνα, το επισημαίνει ο Νόμος για την Εκπαίδευση, 1566/1985 (και όχι μόνο). Πάντοτε η «επίθεση» είχε την εγκληματική επιθυμία να κατακρεουργεί. Όταν όμως κάποιες φωνούλες αντιδρούν τότε περιγράφουν τα εγκλήματά τους σαν σφάλμα. Και όσο περισσότερο εμφανές γίνεται το «σφάλμα», τόσο πιο συχνά επαναλαμβανόταν από τους εμπνευστές του μέσω των εμβαλωματικών λύσεων των «μεταρρυθμίσεων». Δυστυχώς, το έγκλημα είναι τετελεσμένο. Παρ’ όλα αυτά κάποιες φωνές αξίζει να τις ακούμε, να τις μελετούμε προσεκτικά, ακόμη κι αν δεν έχουμε τον τρόπο να μεταβάλλουμε τον «ρουν της ιστορίας», έστω κι αν δεν γνωρίζουν την διδασκαλική ζωή μας. Παρηγορούμαστε από το πάθος τους, επειδή ανήκουμε στους μαχητές.
Αυτός είναι ο λόγος που αναδημοσιεύω το ακόλουθο κείμενο του κ. Β. Πολύδωρα:
«[…] Η παραίτηση είναι ο πρώτος, ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Κινδυνεύουμε από χρεοκοπία. Παραιτούμεθα από τις άλλες «βάρδιες». Δεν φυλάμε. Η προσοχή μας είναι στραμμένη στα «ισοδύναμα μέτρα», στις «οριζόντιες περικοπές», στα «ελλείμματα» και στους «φόρους», στην «επιμήκυνση», στο «κούρεμα» και στα άλλα μέτωπα της δύστυχης μοίρας μας. Ναι, έτσι τίθενται οι προτεραιότητες σε όλον τον ιστορικό δρόμο. Πρώτα νικάς στη Σαλαμίνα και ύστερα χτίζεις Παρθενώνες. Αλλά αν στην οικονομική χρεοκοπία προσθέσεις και την πνευματική (να αρνηθείς τη γλώσσα σου, την πίστη σου και να επιλέξεις τη μαζοποίησή σου) τότε μετά μαθηματικής βεβαιότητος δεν υπάρχει ελπίς. Γιατί παρητήθησαν οι πολεμιστές. Εγιναν ριψάσπιδες και αρνησίδοξοι. Ούτε ως καταναλωτικά όντα δεν θα μπορούν οι διαβιούντες -δεν λέω Ελληνες- σ’ αυτόν τον τόπο να επιζήσουν. Η χώρα Ελλάς θα είναι χώρος. Και ο λαός, χωρίς την πνευματική, ηθική και εν τέλει εθνική του ουσία, «καταλυματίας». Αυτή θα είναι η κατάληξη της πνευματικής παραίτησης και χρεοκοπίας. Γι’ αυτό πρέπει να πιάσουμε ξανά το ησιόδειο άροτρο, να αρματώσουμε ξανά τα τρεχαντήρια μας και να ανοίξουμε ξανά τις φιλοσοφικές μας σχολές και να εξάγουμε γράμματα, προθέσεις και λέξεις και σκέψεις και ηθικά διδάγματα στους άλλους λαούς. Αυτή είναι η συνταγή επιβίωσης του ελληνικού έθνους, όπως μας διδάσκει η Ιστορία. […]».
Πηγή: Εφημ. Καθημερινή:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_28/07/2012_490554
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.