spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Δάσκαλε γιατί; Γιατί έφυγες;

Ημερίδα με θέμα "Τα εργαλεία του Ιστορικού της Εκπαίδευσης", λεπτομέρεια από την πρόσκληση

Νόμιζα ότι θα ήσουν πάντοτε εκεί. Ήσουν σημείο αναφοράς. Ο μόνος ενεργός έφηβος ανάμεσά μας, με ευήκοον ους στο νέο και με αυτή την ιδιαίτερη ικανότητά σου να συνδυάζεις το χιούμορ με την δημιουργική αυστηρότητα, να εντάσσεις καθετί σε μια λειτουργούσα κοινωνία. Η μαθητεία κοντά σου Δάσκαλε, στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας από το 2001 έως το 2004, στο Συγκεντρωτικό Ευρετήριο των Παιδαγωγικών Περιοδικών, ήταν ένα μαγικό παραμύθι. Οι ατέλειωτες ώρες μελέτης και προσπάθειας μας είχαν τη σφραγίδα της δημιουργικής σου έμπνευσης. Μας ανέθεσες  τον τομέα παιδαγωγίας που αγαπούσες τόσο πολύ και μοιράστηκες μαζί μας τις αρετές σου. Με δίδαξες κι εμένα, πώς να ταξιδέψω στα κείμενα της εποχής, να συγκινηθώ, να χαμογελάσω, να προβληματιστώ ή και να διαφωνήσω, να εκπλαγώ και να πονέσω με τις ιδέες, τις εικόνες, την τακτική, τη νοοτροπία των συγγραφέων των κειμένων. Ερευνώντας, γινόμουν από δάσκαλος μαθητής, ξανά και ξανά, βιώνοντας τη συγκλονιστική εμπειρία.

Διέτρεχα τις χιλιάδες των σελίδων με τα κείμενα, όπου διατυπώνονται προσωπικές θέσεις, με εκφράσεις δηλωτικές πόνου από τον μόχθο τον πνευματικό που δεν δικαιώθηκε ή που ματαιώθηκε, εκφράσεις, όπου περιγράφονται, αλλά και αμφισβητούνται οράματα με σαλπίσματα ύφους εκθέσεως ιδεών. Και, καθώς, λοιπόν, διέτρεχα τους διαδρόμους της σκέψης μεγάλων παιδαγωγών και απλών δασκάλων του καθημερινού μόχθου ο χρόνος σταματούσε στις ξεθωριασμένες σελίδες, το σκηνικό αποκτούσε θεατρικό ημίφως και αισθανόμουν ότι είχε ανατραπεί η τάξη του χρόνου και απολάμβανα πτυχές άλλης ζωής και δράσης χωρίς μεταφυσικές ερμηνείες: Ο ιστορικός της Εκπαίδευσης κερδίζει ένα σύμπλεγμα θέλησης και ενεργούς σκέψης που προκύπτει από όλο αυτό τον θησαυρό. Ο κουμπαράς, λοιπόν, είναι πολύτιμος. Αυτόν τον κουμπαρά έχω, από σένα Δάσκαλε.

Η ανακοίνωση αυτής της πολύτιμης κοινής προσπάθειας έγινε στις 17 Ιουνίου 2004 σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο Δρακοπούλου στο κεντρικό κτήριο του Καποδιστριακού! Τι σύμπτωση να φεύγεις τέτοια μέρα, λίγα χρόνια αργότερα!

Έσωσες πνευματικές ζωές και μετέβαλες νοοτροπίες. Μας έκανες κοινωνούς του τρόπου που σκέπτονταν κάποιοι πριν από μας και μας δίδαξες πώς να παραμένουμε ταπεινοί. Με αρωγό την ώριμη σοφία σου συνειδητοποιούσαμε ότι δεν ανακαλύψαμε εμείς και η γενιά μας την πυρίτιδα. Ότι όλοι χρειάζεται να αγωνιζόμαστε και να στεκόμαστε κριτικά απέναντι στη δημιουργία, να σεβόμαστε και να αναγνωρίζουμε την αλήθεια, από όπου, κι αν προέρχεται. Απεχθανόσουν την πνευματική μιζέρια, την οκνηρία, την αταξία.

Προσέγγιζες με ευπρέπεια και μεγαλοψυχία, με γενναιότητα και επαγγελματισμό, με ψυχραιμία, αλλά χωρίς ψυχρότητα, τα κείμενα μιας παράδοσης εκπαιδευτικής, φιλολογικής, γλωσσικής, παιδαγωγικής, πολιτικής, κοινωνικής, ψυχοπαιδαγωγικής. Μιας παράδοσης που παραμένει ζώσα, αφού αποτελεί την πρώτη ύλη της δικής μας κουλτούρας. Στόχευες στις «ανατροπές» μας. Ήσουν Δάσκαλος και μαθητής, μαχητής και συλλέκτης, δεν κατέγραφες απλά τη ζωή, δεν την αντέγραφες, λειτουργούσες μέσα σ’ αυτήν δίνοντάς της ψυχή και νόημα. Πίστευες στους φωτισμένους δασκάλους, αλλά άφηνες τα Ίχνη σου μεθοδικά και συστηματικά για να τα ακολουθούν όλοι. Υπόσχομαι να μείνω στα Ίχνη Σου, Δάσκαλε, γιατί χάρις σ’ Εσένα, με φόντο την Ιστορία της Εκπαίδευσης, έζησα στο «παραμύθι» της.