Σιώπησα τόσες ημέρες, επειδή ο τίτλος της προηγούμενης ανάρτησης ήταν ευχή από καρδιάς, που αντέχει έως σήμερα και αύριο. Εκφράζοντας, όμως, το ιερό μου δικαίωμα της αγανακτήσεως και διεκδικώντας την συρρικνωμένη αξιοπρέπειά μου, αναρτώ το ευθύβολο απόσπασμα από το βιβλίο “Έλλην λόγος, ο Ευρωπαϊκός λόγος” (του κ. Βύρωνα Πολύδωρα,).
… Έλλην λόγος ο ευρωπαϊκός λόγος. Εγώ δεν έχω λογιστικό βιβλίο, κυρία Μέρκελ ή κύριοι του Σαίξπηρ ή κύριοι της Ιταλίας ακόμη ή της Ισπανίας, σαν τα δικά σας, ούτε ξέρω που είναι εκείνο το ταμείο να έρθω να σας ζητήσω την εξόφληση ή την επιστροφή των λέξεων μου. Να σας πώ «δώστε μου πίσω τις λέξεις μου». Και όχι μόνο τις λέξεις μου, αλλά και τις σημειώσεις μου που σας έχω δωρήσει, με τις απαρχές όλων των επιστημών και με την μέθοδο σκέψης και χρήσης της λογικής…… Διαπιστώνεται εύκολα πως από τους τρείς συντελεστές παραγωγής, δηλαδή γη, εργασία, κεφάλαιο, συχνά τα τελευταία χρόνια το κεφάλαιο προσλαμβάνει έναν καρκινικό γιγαντισμό εις βάρος των άλλων συντελεστών παραγωγής. Ο αυτοματισμός και η αυτονόμηση του χρήματος στην παραγωγική διαδικασία (μέσω των παραγωγικών και άλλων δυσανάγνωστων και δυσνόητων «προϊόντων») επεκτείνονται παράλογα, δυσανάλογα και αφύσικα μέσα στις κοινωνίες. Αυτό είναι το πρόβλημα. Όλα υπάγονται, υπόκεινται στο χρήμα. Στη θεολογία του «μονεταρισμού». Όλα, η πραγματική οικονομία, η απασχόληση, οι εθνικές και υπερεθνικές οντότητες, η πολιτική, όλα. Και αυτή είναι η σύγχρονη μορφή δουλείας. Η πιο στυγνή και αδυσώπητη. Φταίνε εκείνοι που επέβαλαν με χίλια μύρια τεχνάσματα και περίτεχνες μεθόδους εξαπάτησης τις δανειοεξαρτημένες εθνικές και ιδιωτικές οικονομίες. Και το χειρότερο είναι ότι τα τεχνάσματα των αγυρτών και των τσαρλατάνων της τοκογλυφικής εμπορίας του χρήματος τη βάφτισαν «φυσική νομοτέλεια». Λάθος και δόλια θέση.
Γιατί ο πολιτισμένος άνθρωπος διακρίνεται από τον απολίτιστο με βάση ένα και μόνον κριτήριο: Ότι δεν θα περνάει το επιχείρημα της δυνάμεως, αλλά η δύναμη του επιχειρήματος.
