ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

«Εἰσελεύσονται… λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»

Τιμᾶ σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τοὺς 318 ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι συνῆλθαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ. μὲ σκοπὸ νὰ καταδικάσουν τὴ φοβερὴ αἵρεση τοῦ θεομάχου Ἀρείου καὶ νὰ ἀσφαλίσουν τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο στὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας.

Τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ ὕμνοι τῆς ἡμέρας πρὸς τιμήν τους ἔχουν καθιερωθεῖ. Εἶναι δὲ πολὺ ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «Προσέχετε», λέει  ὁ  ἀκούραστος Ἀπόστολος ἀπευθυνόμενος γιὰ τελευταία φορὰ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου «ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»· γνωρίζω καλὰ ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν ἀνάμεσά σας ψευδοδιδάσκαλοι σὰν ἄγριοι καὶ σκληροὶ λύκοι, ποὺ θὰ διαρπάζουν ἀλύπητα τὸ ποίμνιο βλάπτοντας καὶ ἀφανίζοντας τὶς ψυχὲς τῶν λογικῶν προβάτων.

Αὐτὸς ὁ θεόπνευστος ἀποστολικὸς λόγος μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ πρῶτον, νὰ ἐπισημάνουμε τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων καὶ δεύτερον, νὰ ὑπογραμμίσουμε τὸ δικό μας χρέος ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ κινδύνου.

1. «Λύκοι βαρεῖς»

Δὲν εἶναι ὑπερβολικὴ ἡ εἰκόνα τῶν ἄγριων λύκων ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ νὰ παραστήσει τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν αἱρετικῶν.

Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶχε χαρακτηρίσει «λύκους ἅρπαγες» τοὺς αἱρετικοὺς καὶ μάλιστα εἶχε προειδοποιήσει τοὺς μαθητές του νὰ προσέχουν, διότι οἱ ἁρπακτικοὶ αὐτοὶ λύκοι ἐμφανίζονται «ἐν ἐνδύμασι προβάτων», δηλαδὴ μὲ τὴν ἐξωτερικὴ μορφὴ τῆς ἀθωότητας καὶ τῆς ἡμερότητας τοῦ προβάτου (Ματθ. ζ΄ 15)!

Πόσο ἀληθινοὶ καὶ ἐπίκαιροι ἀκούγονται καὶ σήμερα αὐτοὶ οἱ λόγοι! Πλῆθος αἱρέσεων καὶ πλανεμένων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων διεισδύουν μέσα στὴ σύγχρονη πολυπολιτισμικὴ καὶ συγκρητιστικὴ κοινωνία μας καὶ προβάλλουν τὶς διεστραμμένες διδασκαλίες τους μὲ τρόπο πειστικὸ καὶ ἑλκυστικό. Εἶναι οἱ Παπικοὶ καὶ Οὐνίτες, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὴν ἐμμονή τους σὲ σοβαρὲς αἱρετικὲς πλάνες, διαδίδουν ὅτι δὲν ἔχουμε πολλὲς διαφορὲς καὶ συμμετέχουν κάποτε καὶ σὲ θεῖες Λειτουργίες τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ προσέρχονται ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ κοινωνήσουν! Εἶναι οἱ Προτεστάντες καὶ μάλιστα οἱ Πεντηκοστιανοί, οἱ ὁποῖοι μὲ  δωρεὰν διανομὴ ἐντύπων καὶ βιβλίων, μὲ ραδιοφωνικὲς ἐκπομπὲς καὶ ἄλλες συστηματικὲς μεθόδους προσπαθοῦν ὕπουλα νὰ προσηλυτίσουν ἀνύποπτους συνανθρώπους μας. Ἀκόμη πιὸ ὕπουλοι εἶναι οἱ γνωστοὶ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» μὲ τὴν  ἀντιχριστιανικὴ καὶ ἀντεθνικὴ προπαγάνδα τους, ἀλλὰ καὶ οἱ 500 καὶ πλέον νεοφανεῖς αἱρέσεις καὶ παραθρησκεῖες, ποὺ δροῦν ἀνενόχλητες στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴ μορφὴ ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν, ἀνθρωπιστικῶν ἢ κοινωνικῶν σωματείων, καὶ δημιουργοῦν, πολλὲς ἀπ’ αὐτές, ὁλοκληρωτικὴ ἐξάρτηση στοὺς ὀπαδούς τους…

Ὁ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Ὅποιος μπλεχτεῖ στὰ δίχτυα τῶν αἱρετικῶν ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ λυτρωτικὸ χῶρο τῆς χάριτός της. Διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κυπριανός, «Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει σωτηρία»!

2. Γρηγορεῖτε!

Ποιὸ εἶναι λοιπὸν τὸ δικό μας χρέος ἀπέναντι στὸν ὁρατὸ αὐτὸ κίνδυνο τῶν αἱρέσεων; Τὸ πρῶτο ποὺ χρειάζεται εἶναι ἡ ἐγρήγορση. «Γρηγορεῖτε!», φώναζε τότε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς ποιμένες τῆς Ἐφέσου καὶ μέσῳ αὐτῶν σὲ ὅλους μας. Νὰ εἶστε ξύπνιοι, σὲ ἐπιφυλακή. Εἶναι λοιπὸν ἀπαραίτητο νὰ προσέχουμε καὶ μεῖς πολύ, γιὰ νὰ μὴ δεχόμαστε τίποτε αἱρετικό.

Ὅπως ἐξετάζουμε τὶς τροφές, ὥστε νὰ μὴν εἶναι ἀλλοιωμένες ἢ δηλητηριασμένες, πολὺ περισσότερο ὀφείλουμε νὰ διαφυλάττουμε τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα καὶ ἦθος ἀπὸ κάθε ἀλλοίωση, νοθεία καὶ παραχάραξη. Μόνο ὅ,τι εἶναι γνήσιο κι ἀληθινό, ἔχει ἀξία. Ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι ψεύτικο, ἄχρηστο καὶ πολὺ βλαβερό!

Ἐπιπλέον εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίσουμε τὴν  Ὀρθόδοξη πίστη μας, νὰ μελετοῦμε  τὴν Ἁγία Γραφὴ καθὼς καὶ βιβλία μὲ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων καὶ  τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὥστε νὰ εἴμαστε σέ θέση νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Μποροῦμε ἐπίσης νά βροῦμε κατάλληλα ἀντιαιρετικὰ βιβλία καὶ Ὀρθόδοξες ἱστοσελίδες, ποὺ ἐνημερώνουν γιὰ τὶς πλάνες τῶν αἱρέσεων καὶ τὴν ὕπουλη προσηλυτιστικὴ δράση τους, ὥστε κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἐνημερωμένοι καὶ ἄλλους νὰ μποροῦμε νὰ διαφωτίζουμε.

❁   ❁   ❁

Ὁ Κύριος μᾶς ζητᾶ νὰ ἀγαπᾶμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ἂν κάτι ἀποστρεφόμαστε δὲν εἶναι οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ οἱ φρικτὲς αἱρέσεις ποὺ ὑποστηρίζουν καὶ ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητος τὴν ὁποία ἐπιφέρουν στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔδωσαν ἰδιαίτερη βαρύτητα στὸ θέμα «αἵρεση» καὶ ἀγωνίστηκαν μὲ τὴν «σφενδόνη τοῦ Πνεύματος» καὶ ὅλες τους τὶς δυνάμεις, ὥστε νὰ διώξουν μακριὰ ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους». Ἂς τοὺς παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύουν καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς, ὥστε νὰ μένουμε σταθεροὶ κι ἀμετακίνητοι στὴν πίστη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ ἄγρυπνοι θεματοφύλακες τῆς  παραδόσεώς της.

Ο ΣΩΤΗΡ, τεύχος 2045, 15/5/2012

http://www.osotir.org/attachments/article/3835/2045.pdf

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.

Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α’ Πέτρ. 2:21).

Η ενυπόστατος Σοφία του υψίστου Πατρός, ο προαιώνιος Λόγος, που από φιλανθρωπία ενώθηκε μ’ εμάς και μας συναναστράφηκε, ανέδειξε τώρα εμπράκτως μια εορτή πολύ ανώτερη και από αυτή την υπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε τη διάβαση, της σ’ αυτόν ευρισκομένης φύσεώς μας, όχι από τα υπόγεια προς την επιφάνεια της γης, αλλά από τη γη προς τον ουρανό του ουρανού και προς τον πέρα από αυτόν θρόνο του δεσπότη των πάντων.

Σήμερα ο Κύριος όχι μόνο στάθηκε, όπως μετά την ανάσταση, στο μέσο των μαθητών του, αλλά και αποχωρίσθηκε από αυτούς και, ενώ τον έβλεπαν, αναλήφθηκε στον ουρανό και εισήλθε στ’ αληθινά άγια των αγίων «και εκάθησε στα δεξιά του Πατρός πάνω από κάθε αρχή και εξουσία και από κάθε όνομα και αξίωμα, που γνωρίζεται και ονομάζεται είτε στον παρόντα είτε στον μέλλοντα αιώνα».(Εφ. 1:20)

Γιατί λοιπόν στάθηκε στο μέσο τους κι’ έπειτα τους συνόδευσε; «Τους εξήγαγε, λέγει, έξω έως τη Βηθανία», αλλά «και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε». (Λουκά 24:50). Το έκαμε για να επιδείξει τον εαυτό του ολόκληρο σώο και αβλαβή, για να παρουσιάσει τα πόδια υγιή και βαδίζοντα σταθερά, αυτά που υπέστησαν τα τρυπήματα των καρφιών, τα ομοίως επί του σταυρού καρφωμένα χέρια, την ίδια τη λογχισμένη πλευρά, αν έφεραν πάνω τους, τους τύπους των πληγών, προς διαπίστωση του σωτηριώδους πάθους.

Εγώ δε νομίζω ότι δια του «στάθηκε στο μέσο των μαθητών» δεικνύεται και το ότι αυτοί στηρίχθηκαν στη πίστη προς αυτόν, με αυτή τη φανέρωση και ευλογία του. Γιατί δεν στάθηκε μόνο στο μέσο όλων αυτών, αλλά και στο μέσο της καρδιάς του καθενός, γιατί από εκείνη την ώρα οι απόστολοι του Κυρίου έγιναν σταθεροί και αμετακίνητοι.

Στάθηκε λοιπόν στο μέσο τους και τους λέγει, «ειρήνη σε σας», τούτη τη γλυκιά και σημαντική και συνηθισμένη του προσφώνηση. Την διπλή ειρήνη, προς το Θεό που είναι γέννημα της ευσέβειας και αυτή που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Και καθώς τους είδε φοβισμένους και ταραγμένους από την ανέλπιστη και παράδοξη θέα, γιατί νόμισαν ότι βλέπουν πνεύμα – φάντασμα, αυτός τους ανέφερε πάλι τους διαλογισμούς της καρδιάς των, και αφού έδειξε ότι είναι αυτός ο ίδιος, πρότεινε τη διαβεβαίωση δια της εξετάσεως και ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, όχι γιατί είχε ανάγκη τροφής, αλλά για επιβεβαίωση της αναστάσεώς του.

Έφαγε δε μέρος ψητού ψαριού και μέλι από κηρύθρα, που είναι και αυτά σύμβολα του μυστηρίου του. Δηλαδή ο Λόγος του Θεού ένωσε στον εαυτό του καθ’ υπόσταση τη φύση μας, που σαν ιχθύς κολυμπούσε στην υγρότητα του ηδονικού και εμπαθούς βίου, και την καθάρισε με το απρόσιτο πυρ της Θεότητός του. Με κηρύθρα δε μελισσιού μοιάζει η φύση μας γιατί κατέχει το λογικό θησαυρό τοποθετημένο στο σώμα σαν μέλι στη κηρύθρα. Τρώγει από αυτά ευχαρίστως γιατί καθιστά φαγητό του τη σωτηρία του καθενός από τους μετέχοντας της φύσεως. Δεν τρώει ολόκληρο, αλλά μέρος «από κηρύθρα μέλι» επειδή δεν πίστευσαν όλοι και δεν το παίρνει μόνος του, αλλά προσφέρεται από τους μαθητές, γιατί του φέρνουν μόνο τους πιστεύοντες σ’ αυτόν, χωρίζοντάς τους από τους απίστους.

Κατόπιν τους υπενθύμισε τους λόγους του πριν το πάθος, που όλοι πραγματοποιήθηκαν. Τους υποσχέθηκε να τους στείλει το άγιο Πνεύμα, τους είπε να καθίσουν στην Ιερουσαλήμ μέχρι να λάβουν δύναμη από ψηλά. Μετά τη συζήτηση ο Κύριος τους έβγαλε από το σπίτι και τους οδήγησε έως τη Βηθανία και αφού τους ευλόγησε, όπως αναφέραμε, αποχωρίσθηκε από αυτούς και ανυψώθηκε προς τον ουρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σαν όχημα και ανήλθε ενδόξως στους ουρανούς, στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατρός, καθιστώντας ομόθρονο το φύραμά μας.

Καθώς οι Απόστολοι δεν σταματούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό, με τη φροντίδα των αγγέλων πληροφορούνται ότι έτσι θα έλθει πάλι από τον ουρανό και «θα τον ιδούν όλες οι φυλές της γης, να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού». (Ματθ. 24: 30). Τότε οι μαθητές αφού προσκύνησαν από το Όρος των Ελαιών, από όπου αναλήφθηκε ο Κύριος, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ χαρούμενοι, αινώντας και ευλογώντας το Θεό και αναμένοντες την επιδημία του θείου Πνεύματος.

Όπως λοιπόν εκείνος έζησε και απεβίωσε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε, έτσι κι’ εμείς ζούμε και πεθαίνουμε και θα αναστηθούμε όλοι. Την ανάληψη όμως δεν θα πετύχουμε όλοι, αλλά μόνο εκείνοι για τους οποίους ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος, όσοι προ του θανάτου σταύρωσαν την αμαρτία δια της μετανοίας, μόνο αυτοί θα αναληφθούν μετά την κοινή ανάσταση σε νεφέλες προς συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. (Α’ Θεσ. 4:17).

Ας έρθουμε στο υπερώο μας, στο νου μας προσευχόμενοι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας για να πετύχουμε την επιδημία του Παρακλήτου και να προσκυνήσουμε Πατέρα και Υιό και άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Η ΕΠΟΧΗ μας εἶναι δύσκολη. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ἀκριβέστερα ποτὲ δὲν πλησίασαν τὸν Θεό. Γεννήθηκαν, μεγάλωσαν καὶ δραστηριοποιήθηκαν εὑρισκόμενοι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, παρόλο ποὺ δηλώνουν χριστιανοί. Εἶναι φοβερὸ αὐτό, ποὺ συμβαίνει. Ἑκατομμύρια χριστιανοὶ ζοῦν χωρὶς τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διάβολος τοὺς σέρνει πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ, τοὺς ἔχει πιστὰ ὄργανά του καὶ πολλοὶ διάκεινται ἐχθρικῶς πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι μόνο κατ᾽ ὄνομα εἶναι χριστιανοί. Ἡ ζωή τους τὸ ἐπιβεβαιώνει…

Χρειάζεται πολὺς ἱδρώτας, γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα. Πρέπει νὰ βρεθοῦν ζηλωτὲς κληρικοὶ καὶ ἱεραπόστολοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐργαστοῦν, γιὰ νὰ στραφοῦν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ δουλειὰ εἶναι εὔκολη καὶ μπορεῖ νὰ φέρει καρποὺς ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλη. Ὡστόσο, δὲν ταιριάζει στοὺς ἀληθινοὺς χριστιανοὺς ἡ ἀπαισιοδοξία οὔτε καὶ πρέπει ὅλα νὰ τὰ ὑπολογίζουν μὲ ἀνθρώπινα μέτρα. Δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ δική τους ἁρμοδιότητα. Καὶ πρέπει ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ χαθοῦν οἱ χριστιανοί. Ἀντίθετα, θὰ ἔλθουν καὶ καλύτερες μέρες. Θὰ διαπιστώσουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁδηγοῦνται στὴ δυστυχία καὶ θὰ ἀναζητήσουν κάτι ἄλλο. Οἱ μέχρι τώρα ἐπιλογές τους ἦταν ἐσφαλμένες. Θὰ ἀρνηθοῦν τὸν ἁμαρτωλὸ τρόπο ζωῆς καὶ θὰ μποῦν μὲ χαρούμενο, σταθερὸ καὶ θριαμβευτικὸ βηματισμὸ στὴν Ἐκκλησία. Θερμὴ καὶ ἐκ βαθέων εἶναι ἡ εὐχή μας ἡ εὐλογημένη αὐτὴ ὥρα νὰ μὴ ἀργήσει πολύ, γιατὶ οἱ ἀδελφοὶ βρίσκονται στὸ χεῖλος τῆς σκοτεινῆς ἀβύσσου.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἀνησυχοῦσε πολὺ γιὰ τὴν πορεία τῶν ἀνθρώπων. Ἔβλεπε ὅτι ὁ διάβολος κάνει θραύση. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: ≪Ὁ διάβολος ἅπλωσε τρία πλοκάμια νὰ πιάσει ὅλον τὸν κόσμον. Τοὺς πλουσίους νὰ τοὺς πιάσει μὲ τὴ μασωνία, τοὺς φτωχοὺς μὲ τὸν κομμουνισμὸ καὶ αὐτοὺς ποὺ θρησκεύουν μὲ τὸν οἰκουμενισμό≫. Βλέπουμε ὅτι ὁ διάβολος στρέφεται πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χρησιμοποιώντας ὅμως διαφορετικοὺς τρόπους, ἡ δολιότητα τῶν ὁποίων δὲν εἶναι πάντα ἐμφανής. Συνήθως μᾶς παραπλανᾶ μὲ τὴ ≪φιλανθρωπία≫ τῆς μασωνίας, μὲ τὸ ≪ἐνδιαφέρον≫ γιὰ τοὺς ἐργαζομένους τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ μὲ τὸ ≪σπουδαῖο ὅραμα τῆς ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν≫ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι ἡ μασωνία, ὁ κουμμουνισμὸς καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἀντίχριστα συστήματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ὄργανα τοῦ διαβόλου. Ἡ μασωνία ἀπευθύνεται στοὺς πλούσιους καὶ τοὺς ὑπόσχεται αὔξηση τῶν κεφαλαίων καὶ ποικίλες διευκολύνσεις, προκειμένου νὰ καταλάβουν σπουδαῖες καὶ ἀποδοτικὲς θέσεις στὸ κράτος. Ὁ κομμουνισμὸς ἐμφανίζεται ὅτι κάνει ἀγῶνες γιὰ τοὺς ἐργαζόμενους καὶ τὴν ἐξάλειψη τῆς φτώχειας καὶ τῆς ἐκμετάλλευσης, ἐνῶ ὅπου ἔχει ἐπικρατήσει, ἡ φτώχεια γενικεύτηκε καὶ ἡ δυστυχία τῶν λαῶν πολλαπλασιάστηκε. Συγχρόνως ἀρνεῖται τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες. Στὴ θέση τους ἔχει τοὺς κορυφαίους τοῦ μαρξισμοῦ καὶ τὶς σοσιαλιστικὲς ἀξίες. Ὁ οἰκουμενισμὸς τέλος ἔχει αἰχμαλωτίσει ἀρκετοὺς μεγαλόσχημους κληρικοὺς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ μιλᾶμε γιὰ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ γιὰ πολλὲς ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ ἑνωθοῦν, βάζοντας σὲ δεύτερη μοίρα τὶς δογματικὲς διαφορές. Ἔτσι βλέπουμε νὰ συμπροσεύχονται ὀρθόδοξοι μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ διαλέγονται, γιὰ νὰ ἀρθοῦν τὰ ἐμπόδια, ποὺ διαιροῦν τὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἀφελῶς ὑποστηρίζουν καὶ ὀνειρεύονται.

Ἀπὸ τὰ τρία ≪πλοκάμια≫ τὸ πιὸ σοβαρὸ καὶ ἐπικίνδυνο εἶναι τὸ τρίτο, ὁ οἰκουμενισμός. Στὶς μέρες μας βρίσκεται σὲ μεγάλη δραστηριότητα. Γίνονται φοβερὰ πράγματα καὶ οἱ Μητροπολίτες δὲν ἀνησυχοῦν. Ἀνέχονται νὰ ὑποβαθμίζεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ δὲν διαμαρτύρονται, γιατὶ δὲν θέλουν νὰ δυσαρεστήσουν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο πρωτοστατεῖ στὸν οἰκουμενισμό. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες μοναχούς, πλὴν βεβαίως ἐλαχίστων φωτεινῶν ἐξαιρέσεων. Εἶναι καιρὸς νὰ κοποῦν ἢ, ἂν δὲν εἶναι εὔκολο κάτι τέτοιο, νὰ ἀποδυναμωθοῦν τὰ τρία αὐτὰ πλοκάμια τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ στραφοῦν στὴν Ἐκκλησία, ἐπιλέγοντας ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ τρόπο ζωῆς, μὲ ὁδηγὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ μόνον αὐτές.

Πηγή: Ορθοδόξος Τύπος, 27/4/2012

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ Κωνσταντινουπόλεως κ.Βαρθολομαῖος ἀπέστειλε μακροσκελῆ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν᾿Αρχιεπίσκοπο ᾿Αθηνῶν κ. ῾Ιερώνυμο καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸν Προκαθήμενο τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος νὰ λάβῃ συνοδικῶς καταδικαστικὰ μέτρα κατὰ τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ καὶ ἄλλων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, «ὁμαδοποιημένων προσώπων», ὅπως χαρακτηρίζει τοὺς ᾿Ορθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ᾿Αφήνει δὲ ὁ κ. Βαρθολομαῖος σαφῶς νὰ νοηθῇ, ὅτι, ἂν ὁ κ. ῾Ιερώνυμος δὲν ἀνταποκριθῇ στὴν ἀπαίτησί του, θὰ ἐπέμβη αὐτὸς στὴν ᾿Εκκλησία τῆς῾Ελλάδος, καίτοι εἶνε αὐτοκέφαλη, καὶ θὰ ἐπιβάλῃ κυρώσεις.

῍Ας μὴ λησμονοῦμε δέ, ὅτι ἄλλοτε αὐτὸς ὁ Πάπας τῆς ᾿Ανατολῆς ἐπενέβη στὸ Πατριαρχεῖο ῾Ιεροσολύμων καὶ καταδίκασε τὸν ἀείμνηστο Πατριάρχη Διόδωρο καὶ κληρικούς του. Καὶ σὲ ἄλλες ἀπαράδεκτες ἐπεμβάσεις ἐκτὸς τῆς δικαιοδοσίας του προέβη, διεκδικώντας πρωτεῖο, ὄχι ἁπλῶς τιμῆς, ἀλλ᾿ ἐξουσίας σὲ ὅλη τὴν ᾿Εκκλησία.

Πολλὲς φορὲς στὴν ἐπιστολή του ὁ κ. Βαρθολομαῖος λέγει, ὅτι ἡ᾿Εκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶνε «ἡ Μήτηρ ᾿Εκκλησία». Καὶ ἔτσι τὴν ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος παρουσιάζει ὡς «θυγατέρα»᾿Εκκλησία. ᾿Αντιφάσκοντας δὲ πρὸς τὸν ἑαυτό του τὴν παρουσιάζει καὶ ὡς «ἀδελφὴν» ᾿Εκκλησία. Παναγιώτατε! Καμμία ᾿Εκκλησία δὲν εἶνε μητέρα ἄλλης ᾿Εκκλησίας, ἀλλὰ ὅλες οἱ ᾿Ορθόδοξες ᾿Εκκλησίες εἶνε μεταξύ τους ἀδελφὲς ᾿Εκκλησίες. Κατὰ τὴ Γραφὴ «μήτηρ» εἶνε ἡ Σιών, ἡ νέα ῾Ιερουσαλήμ, ἡ ᾿Εκκλησία ὡς σύνολον. Καὶ εἶνε «μήτηρ» ἑνὸς ἑκάστου πιστοῦ. ῍Ας ἐγκαταλειφθῇ λοιπὸν ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι μία τοπικὴ ᾿Εκκλησία εἶνε «μήτηρ» τῶν ἄλλων τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν.

᾿Επανειλημμένως ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὁμιλεῖ περὶ «τοῦ πανιέρου θεσμοῦ τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου». Σεβόμεθα τὸ θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. ᾿Αλλὰ πρῶτοι πρέπει νὰ σέβωνται τὸ θεσμὸ οἱ ἐκπρόσωποί του. Δυστυχῶς ὅμως μεταξὺ τῶν ἐκπροσώπων τοῦ θεσμοῦ ὑπάρχουν καὶ «ἄθεσμοι» (Β´ Πέτρ. γ´ 17).

ΓΙΑΤΙ ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ζητεῖ ἐπὶ πίνακι τὴν  κεφαλὴν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ἔπειτα δὲ καὶ ἄλλων; Στὴν πατριαρχικὴ ἐπιστολὴ ἀναφέρονται οἱ ἑξῆς κυρίως λόγοι.

Πρῶτον, ὁ μαχητικὸς καὶ ἀτρόμητος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ὠργάνωσε τὴν ἡμερίδα τῆς 15ης Φεβρουαρίου ἐναντίον τῆς «Μεταπατερικῆς θεολογίας» καὶ γενικώτερα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ παρακολουθήσαντες τὴν ἡμερίδα δὲν ἦταν «λαϊκὴ σύναξις», ὅπως τὴ χαρακτηρίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλ᾿ ἦταν σύναξι ἐπισκόπων καὶ πολλῶν ἄλλων κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, συνολικῶς δύο χιλιάδων περίπου πιστῶν. ῾Ωμίλησαν δὲ κατὰ τὴν ἡμερίδα διακεκριμένοι καὶ πεπαρρησιασμένοι ἄνδρες, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, καὶ καταδίκασαν ὀνομαστικῶς ἀντιπατερικοὺς θεολόγους καὶ οἰκουμενιστάς, πρῶτον δὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο. Καὶ δὲν τὸν καταδίκασαν ἀδίκως, ὅπως καταδικάζει αὐτός, ἀλλὰ δικαίως, δικαιότατα. Διότι ὕβρισε τοὺς Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀπέσχισαν τοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, καὶ τοὺς θεώρησε ὑποδίκους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ! Συνετάχθη δὲ μὲ τὸν ὁμόφρονά του Μητροπολίτη Δημητριάδος, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε στὸ Βόλο τὴν περιβόητη ᾿Ακαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, ἡ ὁποία προωθεῖ τὴ Μεταπατερικὴ Θεολογία καὶ γενικώτερα τὸν Οἰκουμενισμό. Μέγας ἀντιπατερικὸς ὁ κ. Βαρθολομαῖος, καὶ μέγας Οἰκουμενιστής, ἀρχιοικουμενιστής.

Δεύτερον, κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς᾿Ορθοδοξίας ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐξεφώνησε ἀναθέματα «κατὰ ἑτεροδόξων καὶ ἀλλοθρήσκων, ὡς καὶ πάντων τῶν μετεχόν των εἰς τὴν λεγομένην Οἰκουμενικὴν Κίνησιν», ὅπως μὲ πικρία καὶ ὀξυχολία γράφει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. ᾿Αλλὰ γιατί τὰ ἀναθέματα πίκραναν καὶ ἐξώργισαν τὸν Πατριάρχη; Κατὰ τὴν Ζ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸν 9^ον αἰῶνα ἡ ᾿Εκκλησία ἐξεφώνησε πλῆθος ἀναθέματα κατὰ ἐχθρῶν τῆς Πίστεως. ᾿Αλλὰ ἐχθροὶ τῆς Πίστεως ἐμφανίσθηκαν καὶ στοὺς ἔπειτα αἰῶνες μέχρι σήμερα. Καὶ δὲν ἔπρεπε λοιπὸν ἡ ᾿Εκκλησία στὰ παλαιὰ ἀναθέματα νὰ προσθέσῃ νέα;

῎Επαυσεν ἡ ᾿Εκκλησία μετὰ τὴν Ζ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο νὰ εἶνε ζῶσα καὶ νὰ ἀρθρώνῃ λόγο κατὰ τῶν ἐχθρῶν της; ῾Ως νεκρὸ σῶμα θέλουν τὴν ᾿Εκκλησία μερικοί, ὡς μούμια Τουταγχαμών; Καλῶς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐξεφώνησε νέα ἀναθέματα κατὰ ἐχθρῶν τῆς Πίστεως. Καὶ κακῶς ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ εἴ τις ἕτερος τὸν κατακρίνει. ᾿Επειδὴ καὶ ἡ εἰρωνεία στηρίζεται στὴ Γραφή, ἂς μὴ θεωρηθῇ ἀσέβεια ὁ ἑπόμενος λόγος μας· Κύριε Βαρθολομαῖε! ῾Η Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότης ὁ ᾿Απόστολος τῶν ἐθνῶν κ. κ. Παῦλος διαφωνεῖ πρὸς τὴ γνώμη σας καὶ ἐκφωνεῖ ἀναθέματα καὶ ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, καὶ ἐναντίον ὅσων δὲν ἀγαποῦν τὸν Κύριο᾿Ιησοῦ Χριστό. Καὶ δὲν πιστεύω σεῖς νὰ θεωρῆτε τὸν ἑαυτό σας ἀνώτερο τοῦ Παύλου. Γιὰ νὰ διαβάζουν καὶ νὰ λαμβάνουν ὑπ᾿ ὄψει των οἱ χριστιανοί, καὶ πρῶτοι βεβαίως οἱ θρησκευτικοὶ ταγοὶ καὶ ὁδηγοί, ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος γράφει· «᾿Εὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ῾Ως προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾿ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. α´8-9). ῎Οχι μόνον ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ ἄγγελος ἐὰν διδάξῃ κάτι, καὶ τὸ ἐλάχιστο δηλαδή, διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀναθεματίζεται.

Ο ΟΥΡΑΝΟΒΑΜΩΝ ᾿Απόστολος γράφει ἐπίσης· «Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. Μαρὰν ἀθᾶ» (Α´ Κορ. ιστ´22). ῞Οποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸν Κύριο᾿Ιησοῦ Χριστό, νὰ εἶνε ἀναθεματισμένος. Καὶ βεβαίως πολὺ περισσότερο εἶνε ἄξιος ἀναθεματισμοῦ ὅποιος μισεῖ καὶ διώκει τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς χριστιανούς. ῾Ο Μητροπολίτης Πειραιῶς κατηγορεῖται, διότι ἀναθεμάτισε ἀλλοθρήσκους, τοὺς ᾿Ιουδαίους σιωνιστὰς καὶ τοὺς ᾿Ισλαμιστάς. ᾿Αλλὰ γιατί νὰ κατηγορῆται, ἀφοῦ οἱ ᾿Ιουδαῖοι σιωνισταὶ δὲν ἀγάπησαν, ἀλλὰ μίσησαν καὶ σταύρωσαν τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ Χριστό, καὶ διώκουν τὸ Χριστιανισμό, διαστρέφοντας τὴν ῾Αγία Γραφή, καὶ ἰδίως τὶς μεσσιακὲς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης;

Δὲν εἶνε καὶ αὐτὴ ἡ διαστροφὴ εἶδος αἱρέσεως; Καὶ οἱ ᾿Ισλαμισταί, καίτοι παρέλαβαν καὶ περιέλαβαν στὴ Θρησκεία τους διδασκαλίες καὶ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, διέστρεψαν καὶ αὐτοὶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζοντας τὸ Χριστὸ κατώτερο καὶ τοῦ προφήτου τους Μωάμεθ. Καὶ καταδιώκουν τὸ Χριστιανισμό, καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν σφαγίασαν ἑκατομμύρια χριστιανούς, καὶ μέχρι σήμερα ἐξακολουθοῦν σὲ διάφορες χῶρες νὰ σφαγιάζουν χριστιανούς. Τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν νεομαρτύρων τῆς Πίστεως ἀπὸ τὶς ἀντιλήψεις σας, κ. Βαρθολομαῖε!

Πικράθηκε καὶ χολώθηκε ὁ Πατριάρχης, διότι ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐξεφώνησεν ἀναθέματα «καὶ κατὰ πάντων τῶν μετεχόντων εἰς τὴν λεγομένην Οἰκουμενικὴν Κίνησιν». ᾿Αλλὰ καλῶς ἔπραξεν ὁ κ. Σεραφείμ. Διότι ἡ λεγομένη Οἰκουμενικὴ Κίνησις δὲν εἶνε Οἰκουμενική, ἀλλ᾿ Οἰκουμενιστική. ῾Ο δὲ Οἰκουμενισμὸς εἶνε «παναίρεσις», ὅπως τὸν χαρακτήρισε ὁ μεγάλος θεολόγος τῆς ἐποχῆς μας καὶ Πατὴρ τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Ιουστῖνος Πόποβιτς, τὸν ὁποῖον ἡ Σερβικὴ ᾿Εκκλησία ἀνακήρυξε ἅγιο. Μήπως ὁ κ. Βαρθολομαῖος φρονεῖ, ὅτι κακῶς ὁ ᾿Ιουστῖνος Πόποβιτς ἀνακηρύχθηκε ἅγιος; Τώρα δὲ πρέπει νὰ προχωρήσωμε καὶ νὰ εἰποῦμε, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶνε μόνο «παναίρεσις», εἶνε καὶ «πανθρησκεία», ὅπως θέλει ἡ Νέα ᾿Εποχὴ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, καὶ ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ διαθρησκειακὲς συναντήσεις καὶ συμπροσευχές.

Τρίτον, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ζητεῖ τὴν καταδίκη τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς καὶ τῶν ἄλλων ἀντιοικουμενιστῶν, διότι ἔχουν ὡς στόχο «τὴν ἀμφισβήτησιν καὶ τὴν κριτικὴν ἀποφάσεων πανορθοδόξως ληφθεισῶν· περὶ συμμετοχῆς τῆς ὅλης ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἰς τοὺς διεξαγομένους μετὰ τῶν ἑτεροδόξων διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ τὰς διαχριστιανικὰς συναντήσεις ἐν τῷ Παγκοσμίῳ Συμβουλίῳ ᾿Εκκλησιῶν, τῷ Συμβουλίῳ Εὐρωπαϊκῶν ᾿Εκκλησιῶν καὶ ἄλλοις παρεμφερέσι διαχριστιανικοῖς ὀργανισμοῖς». ᾿Ερωτοῦμε τὸν Πατριάρχη· Γιατί τοὺς ἑτεροδόξους δὲν ὀνομάζετε ρητῶς αἱρετικούς; Οἱ Παπικοί, οἱ Προτεστάντες καὶ ἄλλοι ἑτερόδοξοι δὲν εἶνε πράγματι αἱρετικοί; Καὶ γιατί ὁμιλεῖτε γιὰ Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν καὶ Συμβούλιο Εὐρωπαϊκῶν ᾿Εκκλησιῶν;

῞Ιδρυσε πολλὲς ᾿Εκκλησίες ὁ Χριστὸς καὶ ὄχι μία, τὴν κάτοχο τῆς ὀρθῆς πίστεως; Δὲν παραδέχεσθε τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ᾿Αποστόλων περὶ μιᾶς ᾿Εκκλησίας; Δὲν παραδέχεσθε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ πιστὸς ὁμολογεῖ πίστι «εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν ᾿Εκκλησίαν»; Πῶς ἐπίσης ὁμιλεῖτε περὶ «ἀποφάσεων πανορθοδόξως ληφθεισῶν περὶ συμμετοχῆς τῆς ὅλης ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας» στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ τὶς διαχριστιανικὲς συναντήσεις στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν» κλπ.; ᾿Απαράδεκτος ὁ λόγος, ὅτι οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται «πανορθοδόξως».

Λαμβάνονται ἀπὸ μερικοὺς μόνο Οἰκουμενιστὰς ἀρχιερεῖς. Καὶ συμμετέχουν στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο «τῶν ᾿Εκκλησιῶν» πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ὑποδεικνύονται ἀπὸ ἀναξίους ταγοὺς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δὲν συμμετέχει «ἡ ὅλη ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία», ἐκτὸς καὶ ἂν ἡ ὅλη ᾿Εκκλησία δὲν εἶνε τὸ σύνολο τῶν πιστῶν, ἀλλ᾿ οἱ μεγαλόσχημοι ρασοφόροι.

῾Ομιλεῖτε, κ. Βαρθολομαῖε, «διὰ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν τῆς κανονικῆς τάξεως ἐν τῇ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Εκκλησίᾳ». ᾿Αλλὰ σεῖς δὲν ἔχετε καταργήσει καὶ θεωρητικῶς καὶ πρακτικῶς τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τοὺς συγχρωτισμοὺς καὶ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς;

᾿Ισχυρίζεσθε ἐπίσης, ὅτι ἡ πρωτόθρονος ᾿Εκκλησία, τὸ Πατριαρχεῖο, στὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἐνεργεῖ «ἄνευ οὐδεμιᾶς ὑποχωρήσεως ἐκ τῶν καιρίων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν ᾿Ορθοδόξου Πίστεως». ᾿Αλλὰ στὴν πραγματικότητα σεῖς καὶ ὁμόφρονές σας σὲ πολλὰ καὶ «καίρια» τῆς ἁγιωτάτης Πίστεώς μας ὑποχωρήσατε, κάνατε προδοσίες. ᾿Αναφέρουμε τρία μόνο· Στὸ Μπάλαμαντ τὸ 1993 δεχθήκατε, ὅτι ἡ ᾿Ορθοδοξία δὲν ἔχει τὴν ἀποκλειστικότητα ὡς ᾿Εκκλησία. Μὲ τὴ βαπτισματικὴ θεολογία δέχεσθε, ὅτι καὶ τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν ἰσχύει καὶ οἱ ἑτερόδοξοι διὰ τοῦ βαπτίσματός των εἶνε μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας. Καὶ οἱ ἄλλες Θρησκεῖες, κηρύττετε, ἔχουν τὸν αὐτὸ μὲ τὸ Χριστιανισμὸ Θεὸ καὶ εἶνε σεβαστὲς καὶ σεβάσμιες καὶ δρόμοι σωτηρίας. Καὶ γιατί ὁμιλεῖτε μόνο γιὰ «καίρια» τῆς Πίστεως; Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα τῆς Πίστεως, ἐὰν κανεὶς ἀπορρίψῃ, κατὰ τὴ Γραφὴ, καταδικάζεται. Πόσο μᾶλλον ἐὰν ἀπορρίψῃ «καίρια» τῆς Πίστεως. Σὲ ζητήματα Πίστεως δὲν δύναται κανεὶς νὰ εἶνε ἐπιλεκτικός.

Παραπέμποντες, Παναγιώτατε, στὸ ᾿Ιωάν. ιζ´ 11 τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι οἱ ἐνέργειές σας ἔξω τοῦ ᾿Ορθοδόξου χώρου ἔχουν σκοπὸ τὴν ἐκπλήρωσι «τῆς ἐντολῆς τοῦ καλέσαντος τοὺς πάντας καὶ μάλιστα τοὺς Χριστιανοὺς εἰς ἑνότητα». Εἶνε λάθος νὰ χαρακτηρίζετε τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ στὴν ἀρχιερατική του προσευχὴ ὡς «ἐντολήν». Στὴν προσευχὴ διατυπώνονται αἰτήματα πρὸς τὸ Θεό, δὲν δίνονται ἐντολές. ᾿Επίσης εἶνε λάθος νὰ ἐκλαμβάνετε τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ ὡς κλῆσι τῶν πάντων, χριστιανῶν καὶ ἀλλοθρήσκων, νὰ ἑνωθοῦν. Βεβαίως ὁ Χριστὸς θέλει τὴν ἕνωσι τῶν πάντων, καὶ ἡ ᾿Εκκλησία προσεύχεται γι᾿ αὐτό, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια νὰ ἐγκαταλείψουν οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι τὶς πλάνες τους καὶ νὰ ἑνωθοῦν στὸ ἔδαφος τῆς ἀληθείας. Στὸ χωρίο ὅμως ᾿Ιωάν. ιζ´ 11 ὁ Χριστὸς δὲν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἕνωσι τῶν πάντων, ἀλλὰ γιὰ τὴ διατήρησι τῆς ἑνότητος τῶν μαθητῶν του, καὶ γενικώτερα βεβαίως ὅλων τῶν πιστῶν. Νὰ μὴ παρερμηνεύετε λοιπὸν τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ περὶ διατηρήσεως τῆς ἑνότητος τῶν πιστῶν, γιὰ νὰ ὑποστηρίζετε τὴν περιβόητη Οἰκουμενιστικὴ ἕνωσι, ἤτοι τὴν ψευδοένωσι τῶν πάντων.

Παρουσιάζεσθε, κ. Βαρθολομαῖε, ὡς διακατεχόμενος ἀπὸ ἀγωνία γιὰ τὴν ᾿Ορθοδοξία ἐξ αἰτίας τῶν ἀντιοικουμενιστῶν. Φοβεῖσθε ὀδυνηρὲς συνέπειες εἰς βάρος τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀπὸ τὸν ἀγῶνα πιστῶν ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῍Ω τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς διαστροφῆς τῶν ἐννοιῶν! Σεῖς μὲ τὶς ἀντορθόδοξες ἀντιλήψεις, ἐνέργειες καὶ πράξεις σας εἶσθε κίνδυνος γιὰ τὴν ᾿Ορθοδοξία, ὄχι οἱ ἀγωνιζόμενοι ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας.

Οἱ ἀγωνιζόμενοι ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας εἶνε φύλακες τῆς Πίστεως. ῾Υποτιμητικῶς ἐκφραζόμενος γιὰ τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Πίστεως ἐκτὸς ἄλλων λέγετε, ὅτι οἱ ἐνέργειές τους εἶνε «μικρᾶς ἐμβελείας». ᾿Αλλ᾿ ἂν εἶνε ἔτσι, γιατί φοβεῖσθε σεῖς, ὁ ὁποῖος εἶσθε πρόσωπο παγκοσμίου ἐμβελείας καὶ μεγάλης κοσμικῆς δυνάμεως; ῾Υπογραμμίζουμε τὸ «κοσμικῆς». Καὶ ὑπενθυμίζουμε τὸ ἀποστολικό, «῾Ο κόσμος ὅλος ἐν τῷ Πονηρῷ κεῖται» (Α´ ᾿Ιωάν. ε´ 19).

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Παναγιώτατε, εἶσθε κοσμικὸς ἄνθρωπος. Καὶ ὅσοι πιστεύουμε στὸ Χριστό, θέλουμε σεῖς, προπάντων σεῖς, ἡ Κορυφὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, νὰ εἶσθε ᾿Ορθόδοξος καὶ πνευματικὸς ἄνθρωπος.

Καὶ νὰ λαμβάνετε ὑπ᾿ ὄψει σας, ὅτι ἡ Γραφὴ βεβαιώνει καὶ ἡ ῾Ιστορία ἐπιβεβαιώνει, ὅτι τελικῶς νικᾷ πάντοτε ὄχι ὁ κόσμος, ἀλλὰ τὸ μικρὸ ποίμνιο διὰ τῆς πίστεως. «Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη (ἡ δύναμις) ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» (Α´᾿Ιωάν. ε´ 4).

Ν᾿ ἀλλάξετε, Παναγιώτατε, ἀντιλήψεις καὶ τακτική, νὰ διορθώσετε λάθη, ἀντὶ νὰ καταδικάζετε, νὰ ἐπαινέσετε τὸν μαχητικὸ καὶ ἀτρόμητο ἀγωνιστὴ τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοὺς συναγωνιστάς του, καὶ τότε τὸ μικρὸ ποίμνιο, γιὰ τὸ ὁποῖο προπάντων ὑπάρχετε ὡς Πατριάρχης, θὰ σᾶς βάλῃ μέσα στὴν καρδιά του, καί, ὅταν ἀπέλθετε ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο, ὁ πολυεύσπλαγχνος Θεὸς θὰ σᾶς βάλῃ μέσα στὸν Παράδεισό του. Δὲν εἶνε μῦθος ἡ Κόλασι καὶ ὁ Παράδεισος. Εἶνε μεταφυσικὲς πραγματικότητες, οἱ ὁποῖες βεβαιώνονται μὲ μεταφυσικὰ σημεῖα, θαύματα, ἀποδείξεις τῆς θεοπνευστίας τῆς Γραφῆς καὶ τῆς ἀληθείας τῆς Πίστεώς μας.

Ορθόδοξος Τύπος, 4/05/2012

Αγαπητοί μας υπο-ψήφιοι συμπατριώτες

Χριστός Ανέστη.

Σε λίγες ημέρες ο ελληνικός λαός, μέρος του οποίου είναι και οι 100.000 επώνυμοι αντιρρησίες Ορθόδοξης συνείδησης, θα αποφασίσει ποιοί θα τον εκπροσωπήσουν.

Είναι αλήθεια ότι μας έχετε περιγράψει άλλοτε με σαφή και άλλοτε με …δυσδιάκριτο τρόπο, το πώς θα διαχειριστεί το κόμμα σας, τα ζέοντα και πανθομολογουμένως γιγάντια προβλήματα που αντιμετωπίζει το έθνος μας, ώστε προστατευθούν εκείνα που μέχρι χθές θεωρούντο αυτονόητα.
Η εθνική κυριαρχία, η κοινωνική ομαλότητα και η ανάπτυξη, είναι “στόχοι” κοινοί σε όλους σας.

Παρατηρήσαμε όμως με λύπη, ότι ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα των δημοσιοποιημένων προγραμματικών σας υποσχέσεων – δηλώσεων, δεν υπάρχει η ρητή και αμετάκλητη δέσμευση πως θα καταργήσετε όλα αυτά τα θεσμικά μέτρα και νόμους, που έπληξαν σοβαρά την ελευθερία του προσώπου, τραυμάτισαν το αυτεξούσιο του Έλληνα πολίτη και προσέβαλλαν την θρησκευτική μας συνείδηση.

Αναφερόμαστε στις πολυπλόκαμες εφαρμογές της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», όπως αυτές θεσμοθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια και των οποίων το επιστέγασμα θα είναι, όπως σας έχουμε περιγράψει σε προηγούμενες επιστολές μας, η λεγομένη «κάρτα του πολίτη».

Επειδή εκπροσωπούμε 100.000 επώνυμους συμπατριώτες μας που ενυπόγραφα έχουν δηλώσει τις Ορθόδοξες αντιρρήσεις τους σχετικά με το παραπάνω ζήτημα.

Σας ζητούμε “εδώ και τώρα” να δεσμευτείτε δημόσια, ότι μετεκλογικά θα ζητήσετε την κατάργηση της επιβολής της κάρτας του πολίτη όπως και κάθε άλλου θεσμικού μέτρου και νόμου που προσβάλλει το αυτεξούσιο του Έλληνα πολίτη και τον καθιστά “υποκείμενο” ενός μισάνθρωπου και τυρρανικού ηλεκτρονικού φακελώματος.

Στην Μ. Βρετανία οι “συνάδελφοί” σας, άκουσαν με προσοχή παρόμοιες αντιρρήσεις ψηφοφόρων τους ( βλ. οργάνωση NO2ID κ.α), και όταν κάποιοι εξ αυτών, «έγιναν» κυβέρνηση τήρησαν, σε αυτό τουλάχιστον το σημείο, την προεκλογική τους υπόσχεση και κατάργησαν δια νόμου την ήδη κυκλοφορούσα βρετανική κάρτα του πολίτη και τις συνδεδεμένες με αυτήν βάσεις δεδομένων.

Επειδή μερικοί εξ υμών έχετε παρερμηνεύσει τις θέσεις των Ορθοδόξων αντιρρήσεών μας.

Σας λέμε ευθέως, ότι εμείς οι 100.000 υπογράψαντες στην ΠΡ.Α.Ο.Σ (Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης) δεν θα ψηφίσουμε παρά εκείνο το κόμμα, το οποίο θα δεσμευτεί ρητά, πως θα ακυρώσει δια νόμου την δρομολογημένη υφαρπαγή του Θεόσδοτου δώρου της ελευθερίας μας, όπως θα πραγματοποιηθεί αυτή με την «κάρτα του πολίτη» είτε αυτή έχει τον δυσώνυμο για μας τους Ορθόδοξους χριστιανούς αριθμό ( 666) είτε δεν τον έχει.

Είμαστε σίγουροι πως θα λάβετε σοβαρά υπ΄όψιν το αίτημά μας και θα αντιληφθείτε, ότι χωρίς το Θεόσδοτο δώρο της ελευθερίας ο Ορθόδοξος ελληνικός λαός δεν θα βιώσει ούτε ανάπτυξη, ούτε εθνική ανεξαρτησία, ούτε ασφαλώς και «έξοδο» από την κρίση .

Με τιμή
ΠΡ.Α.Ο.Σ
(Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης)

Πηγή http://orthodox-watch.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Η διδασκαλία και δραστηριότητα για την – κακῶ τῶ τρόπω – συγκολλητική και πλασματική εξωτερική ένωση τῶν Ορθοδόξων μέ ετεροδόξων Χριστιανῶν, Λατίνων (Παπικῶν), Προτεσταντῶν και Μονοφυσιτῶν-Μονοθελητῶν, συνιστᾶ την παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ. Αναπτύχθηκε στο πλαίσιο τῆς «Οικουμενικῆς Κινήσεως» και σε μεγάλο μέρος του περί το «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν “Εκκλησιῶν”» (Π.Σ.”Ε.”).

Συνδιάσκεψη με θέμα «Ορθοδοξία και Πεντηκοστιανισμός», καθ’ όλα ωφέλιμος, είναι κατά κάποιον τρόπον τραγελαφική, εφ’ όσον η Εκκλησία τῆς Ελλάδος, με την συμμετοχή της ως μέλος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν (Αιρετικῶν) “Εκκλησιῶν”, αρνείται το Σύμβολον τῆς Πίστεως (Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία). Μέλος τοῦ Π.Σ.”Ε.” είναι καί οι Πεντηκοστιανοί. Βλ. http://www.oikoumene.org/en/handbook/church-families/pentecostal-churches.html?print=1

Το σύνθημα τῆς Νέας Εποχῆς και Τάξεως Πραγμάτων «ένας Θεός, πολλές θρησκείες», ο Οικουμενισμός καταφάσκει, με ανυπακοή προς την Καινή Διαθήκη: «Ναί˙ ένας Χριστός, πολλές πίστεις, πολλά βαπτίσματα».

Παραθέτω στη συνέχεια τά πορίσματα τῆς ΚΓ’ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

Η ΚΓ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας, που πραγματοποιήθηκε, υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.  Ιερωνύμου,  στην Αίθουσα Τελετών του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδος,  από 31.10  έως 2.11.2011,  με τη φιλόξενη φροντίδα του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου και υπό την προεδρία του Σεβ. Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, Προέδρου της Σ. Ε. επί των Αιρέσεων, με θέμα: «Ορθοδοξία και Πεντηκοστιανισμός»,  μετά από εκτενή συζήτηση επί των εισηγήσεων, ενέκρινε ομοφώνως τα ακόλουθα Πορίσματα:

1.  Το κίνημα των αυτοαποκαλουμένων Πεντηκοστιανών προέρχεται  –κατά τους πεπλανημένους ισχυρισμούς τους–  από μια δήθεν «πρωτοφανή σε μέγεθος και έκταση έκχυση του Αγίου Πνεύματος»,  που έγινε από τα μέσα μέχρι τα τέλη του 19^ου αιώνα,  ξεκινώντας από την Αμερική και επεκτεινόμενη σε πολλές χώρες. Ο προτεσταντικός χριστιανισμός,  κουρασμένος από τους αιματηρούς ομολογιακούς πολέμους,  μετατόπισε την έμφαση από το ομολογιακό δόγμα σε μια υποκειμενική και ατομική εμπειρία,  ξεκομμένη από το γεγονός της Ιστορικής Εκκλησίας,  της Μιας,  Αγίας,  Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και άρα εμπειρία πεπλανημένη. Σταδιακά, μέσα στο «νεογέννητο» κίνημα των Πεντηκοστιανών αυτή η υποκειμενική προσωπική εμπειρία απολυτοποιήθηκε.

2.  Το βασικό άλλοθι της σχετικά νεοφανούς αυτής εκπτώσεως του προτεσταντισμού είναι ο βλάσφημος ισχυρισμός ότι η Εκκλησία,  τρεις αιώνες μετά τους Αποστόλους,  «αποστάτησε, έχασε το Άγιο Πνεύμα και μεταβλήθηκε σε πόρνη και σε θυγατέρα της Βαβυλώνος». Όμως,  η αψευδής διπλή διαβεβαίωση του Κυρίου,  αφ’  ενός ότι  «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής (της Εκκλησίας Του)» (Ματθ. 16,18), και αφ’  ετέρου ότι ο Παράκλητος «μένει μεθ’ ημών εις τον αιώνα» (Ιωάν.  14,16),  καθώς και η αποστολική μαρτυρία ότι η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15),  αποδεικνύουν τον ως άνω ισχυρισμό των Πεντηκοστιανών απολύτως ψευδή. Παράλληλα αιωρείται πάντοτε αναπάντητο το ερώτημα:  Πως οι Πεντηκοστιανοί εμπιστεύονται μια  –κατά την γνώμη τους– «αποστάτιδα»  Εκκλησία να προβαίνει σε κάτι το τόσο θεμελιώδες για την πίστη,  όπως είναι ο τελικός καθορισμός του Κανόνα της Αγίας Γραφής στα τέλη του 4^ου αιώνα»;

3. Οι Πεντηκοστιανοί αδυνατούν να γνωρίσουν το γεγονός της Πεντηκοστής στις πραγματικές του διαστάσεις, διότι αγνοούν τις βασικότερες προϋποθέσεις ερμηνείας,  όπως την ορθή αντίληψη για την ταυτότητα της Αγίας Γραφής και την ορθή κατανόηση της θεοπνευστίας της.  Με την απολυτοποίηση και τον υπερτονισμό της Πεντηκοστής σχετικοποιούν και υποτιμούν τα άλλα εξ ίσου σημαντικά γεγονότα της  Θείας Οικονομίας.

Πιο συγκεκριμένα δεν έχουν την δυνατότητα να αποδεχθούν την Πεντηκοστή ως τελική συσσωμάτωση των Αποστόλων στο ένδοξο αναστημένο Σώμα του Χριστού, καθόσον οι ίδιοι,  χωρίς την αποστολική διαδοχή,  δεν έχουν πραγματική επαφή με το αληθινό Σώμα της Εκκλησίας. Δεν μπορούν να αποδεχθούν το γεγονός της Πεντηκοστής ως πραγματική θεογνωσία, διότι δεν λαμβάνουν υπόψη τους την συνέργεια των θείων Προσώπων σε όλα τα αποκαλυπτικά γεγονότα. Δεν έχουν καμμία αντίληψη της Πεντηκοστής ως γεγονότος θεώσεως και θεοπνευστίας.  Μένουν επίσης ανυποψίαστοι για την ολοκλήρωση της θεραπευτικής διαδικασίας στο γεγονός της Πεντηκοστής και το παρερμηνεύουν.

4.  Τα τυχόν υπαρκτά πνευματικά και ποιμαντικά προβλήματα δεν αποτελούν επαρκείς δικαιολογίες για διάσπαση της ενότητας του Σώματος του Χριστού ή για έξοδο από την Μία,  Αγία,  Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.  Η εκκλησιαστική ιστορία μας διδάσκει ότι η Εκκλησία ζει μία συνεχή Πεντηκοστή,  και μέσα σ’  αυτή γίνεται αναζωπύρωση των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος δια των μυστηρίων της.

5.  Η διδασκαλία των Πεντηκοστιανών για «αρπαγή της εκκλησίας», παρά την ψυχολογική πίεση και τον εκφοβισμό που ασκήθηκε κατά τη δεκαετία του 1990, βάσει της οποίας μόνον οι οπαδοί τους θα σωθούν αρπαζόμενοι  «εις απάντησιν του Κυρίου» (Α΄ Θεσ. 4, 17),  πολύ πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, διαψεύτηκε παταγωδώς.

6.  Εξίσου νοσηρή ατμόσφαιρα ψυχολογικής πιέσεως καλλιεργείται στους Πεντηκοστιανούς με τον τονισμό της ανάγκης για «αυτόματη»  απόκτηση δήθεν χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος μέσω τεχνικών υποβολής.  Η υγιαίνουσα διδασκαλία και ζωή της Εκκλησίας τονίζει την ανάγκη συγκεκριμένων και σαφών προϋποθέσεων για την απόκτηση των Αγιοπνευματικών χαρισμάτων, με βάση την εν τη Εκκλησία άσκηση και την δια των Μυστηρίων κάθαρση και αναγέννηση.

7.  Πρώτο και αναγκαίο τεκμήριο της κατά τους Πεντηκοστιανούς δήθεν απόκτησης του Αγίου Πνεύματος είναι το υποτιθέμενο χάρισμα της  «γλωσσολαλιάς».  Στην πρώτη Εκκλησία η  «γλωσσολαλιά» ουδέποτε θεωρήθηκε αναγκαίο και υποχρεωτικό σημείο της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στους πιστούς.  Αντίθετα,  ο απόστολος Παύλος τήρησε κριτική στάση απέναντι στο φαινόμενο  (Α΄Κορ.  κεφ. 14),  διατήρησε σοβαρότατες επιφυλάξεις για την χρήση της γλωσσολαλιάς στις λατρευτικές συνάξεις και την τοποθέτησε στην κατώτατη βαθμίδα των χαρισμάτων (Α΄ Κορ. 12, 30).

8. Η προσπάθεια των Πεντηκοστιανών να διεισδύσουν ιδιαίτερα στον τρίτο κόσμο εστιάζεται κυρίως στην ικανότητά τους να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες πολιτιστικές παραδόσεις των διαφόρων κοινωνιών.  Το δήθεν χαρισματικό στοιχείο έφθασε,  σε μερικές περιπτώσεις,  ακόμη και σε άκριτη υιοθέτηση παγανιστικών στοιχείων και μαγικών τελετουργιών.  Επίσης οι θρυλούμενες θεραπείες αποδεικνύονται υποκειμενικές εμπειρίες και ως εκ τούτου απατηλά γεγονότα.

9.  Η κίνηση των Πεντηκοστιανών από τα πρώτα της βήματα,  αλλά και κατά την ιστορική της εξέλιξη,  αντιμετώπισε σοβαρές ενστάσεις και έτυχε ευρυτάτης κριτικής, όχι μόνον από την Ορθόδοξη Εκκλησία,  αλλά και εντός του παραδοσιακού ελληνικού και ξένου προτεσταντικού χώρου,  τόσο για το θεολογικό υπόβαθρό της,  όσο και για τα  «εκστατικού»  και ενθουσιαστικού τύπου φαινόμενα του χώρου της, που τα θεωρεί ως «χαρισματικές δωρεές».

10.  Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής οι ευρισκόμενοι στο υπερώο  «επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου»  ως μέλη του Σώματος του Χριστού.  Για την Ορθόδοξη Εκκλησία το γεγονός της Πεντηκοστής δίνει τη δυνατότητα στον πιστό να φθάσει στο «καθ’ ομοίωσιν», δηλαδή στην ολοκλήρωση της πνευματικής του θεραπείας,  πορευόμενον από την κάθαρση στον φωτισμό,  και από τον φωτισμό στη θέωση.

……

Πηγή: http://www.egolpion.com/23-sundiaskepsi.print.el.aspx

Αποσπάσματα από άρθρο τοῦ π. Αναστασίου Κ. Γκοτσοπούλου, Εφημερίου Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

Απλές σκέψεις εκκλησιολογικής  συνέπειας …

Υποστηρίζεται στο χώρο της Οικουμενικής Κινήσεως ότι ο Παπισμός ανήκει στην  Εκκλησία του Χριστού, ότι είναι μία από τις Τοπικές Εκκλησίες που όλες μαζί συγκροτούν την Εκκλησία, τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Συνέπεια της αντιλήψεως αυτής είναι η πεποίθηση ότι ο Πάπας έχει πλήρη ιεροσύνη με αδιάκοπη Αποστολική Διαδοχή, είναι κανονικός Επίσκοπος,  διάδοχος του Απ. Πέτρου και τελεί απολύτως έγκυρα μυστήρια που προσφέρουν την αυτή σώζουσα Θ. Χάρη που παρέχεται και δια των Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Καρπός της αντιλήψεως αυτής είναι η περί «αδελφών Εκκλησιών» συζήτηση και η απόφαση της Ζ΄ Συνελεύσεως της Ολομελείας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρ/Καθολικών στο Balamand την 17-24.6.1993, γνωστή ως ‘συμφωνία Balamand’:  «Εκατέρωθεν αναγνωρίζεται ότι όσα ενεπιστεύθη ο Χριστός εις την Εκκλησίαν του – ομολογία της αποστολικής πίστεως, μετοχή εις τα αυτά μυστήρια, κυρίως εις την μίαν ιερωσύνην την τελούσαν την μίαν θυσίαν του Χριστού, αποστολική διαδοχή των επισκόπων – δεν δύνανται να θεωρηθούν ως αποκλειστική ιδιοκτησία μιας των ημετέρων Εκκλησιών. Είναι σαφές ότι εντός του πλαισίου τούτου αποκλείεται πας αναβαπτισμός».

…………………………

Οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων χρησιμοποιούν για την αίρεση πολύ σκληρές εκφράσεις για να καταδειχθεί το πόσο φρικτή και απαίσια κατάσταση είναι. Μεταξύ άλλων χαρακτηρίζεται ως «φαυλότης φέρουσα τον όλεθρον», «ελεεινή πλάνη» στην οποία «κατεδέθησαν» οι αιρετικοί, «μεμιασμένη κοινωνία», «ρίζα πικρίας», «μίασμα γέγονε τη καθολική Εκκλησία, η των χριστιανοκατηγόρων αίρεσις». Επίσης, η αίρεση «εγκαταλείπουσα» αμέσως ή εμμέσως «τον  Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού» καταντά «κεκρυμμένη ειδωλολατρία» και αθεΐα  και γι’ αυτό ο ακολουθών αυτή «του χριστιανικού καταλόγου, ως αλλότριος εξωθείσθω και εκπιπέπτω».

Μετά τις πιο πάνω απλές και από όλους αποδεκτές γενικές εκκλησιολογικές αρχές, ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το κεντρικό ερώτημα: «Μπορούμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί να χαρακτηρίζουμε την σημερινή υπό τον Πάπα Ρώμης χριστιανική κοινότητα ως Εκκλησία του Χριστού; [Ο όρος Εκκλησία δε χρησιμοποιείται συμβατικά, αλλά με την αμιγώς θεολογική του έννοια]. Αν η απάντηση είναι θετική, ότι πράγματι ανήκει στην Εκκλησία του Χριστού μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία,  όπως την πρώτη χιλιετία  προ του Σχίσματος, ποιες οι αναπόφευκτες εκκλησιολογικές συνέπειες αυτής της παραδοχής;

Νομίζω ότι αν αποδεχθούμε τους Λατίνους ως Εκκλησία του Χριστού, τότε για να έχουμε στοιχειώδη εκκλησιολογική συνέπεια,  είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε  ότι:

1. Το σύνολο των δογμάτων που πρεσβεύουν είναι αληθές.  Κατά συνέπεια, δε νοείται η παραμικρή αμφισβήτηση της παπικής διδασκαλίας και πίστης, ούτε και των παπικών δογμάτων περί πρωτείου και αλαθήτου. Όποιος εμμένει στην άρνηση έστω και ενός δόγματος πίστεως αντιστρατεύεται την αποστολική διδαχή και καθίσταται παραχρήμα αιρετικός και άξιος αναθέματος.

2. Οι υπό του Παπισμού καθορισθείσες μετά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, 14 «Οικουμενικές» Σύνοδοι έχουν ερμηνεύσει αλαθήτως την ευαγγελική αλήθεια, αλαθήτως έχουν εκφράσει την αποστολική διδαχή και οι δογματικοί τους όροι συνιστούν υποχρεωτικά για όλους τους Χριστιανούς δόγματα πίστεως άκρως απαραίτητα για τη σωτηρία.  Συνεπώς, οι αποφάσεις των «Οικουμενικών» αυτών Συνόδων πρέπει να γίνουν και από μας τους Ορθοδόξους πλήρως αποδεκτές. Να υπενθυμίσουμε ότι στις 14 παπικές «Οικουμενικές» Συνόδους μεταξύ άλλων εντάσσονται :
a.     Οι ενωτικές σύνοδοι της Λυών (1274) και της Φεράρας-Φλωρεντίας (1438/39). Πρακτικά για μας τους Ορθοδόξους σημαίνει ότι οφείλουμε να τιμούμε ως Άγιο τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Βέκκο που συμμορφώθηκε και αγωνίστηκε να επιβάλλει τη δογματική απόφαση της Συνόδου της Λυώνος και όχι τους Αγιορείτες Οσιομάρτυρες  που αντιστάθηκαν μέχρις αίματος και την πολέμησαν! Οφείλουμε να τιμούμε ως Αγίους τους Ισίδωρο Κιέβου και Βησσαρίωνα Νικαίας που αποσκίρτησαν  στον παπισμό γινόμενοι Καρδινάλιοι, αποδέχθηκαν και συμμορφώθηκαν με τη δογματική απόφαση της «Οικουμενικής» Συνόδου της Φλωρεντίας και όχι τον Μάρκο τον Ευγενικό που αντιστάθηκε και την πολέμησε μέχρι τέλους!  Είναι απόδειξη, τουλάχιστον, εκκλησιολογικής σχιζοφρένειας να θεωρούμε τον Παπισμό ως Εκκλησία και ταυτόχρονα να τιμούμε ως Άγιο τον Μάρκο τον Ευγενικό!

b. Η Α΄ Βατικανή Σύνοδος (1869/70), η οποία καθόρισε ως δόγματα πίστεως υποχρεωτικά για τη σωτηρία: α) το πρωτείο του Απ. Πέτρου επί των άλλων Αποστόλων, β)το πρωτείο εξουσίας του Πάπα Ρώμης εφ’ όλης της Εκκλησίας, και γ)το αλάθητο του Πάπα, όταν αυτός αποφαίνεται ex cathedra. Τυχόν αμφισβήτηση ή άρνηση των δογμάτων αυτών επισύρει τα τέσσερα “anathema sint” (= ανάθεμα έστω) της «Οικουμενικής» αυτής Συνόδου.  Χρήση των αποφάσεων αυτών έγινε με την καταδίκη του σύγχρονου μεγάλου Ρ/Καθολικού Θεολόγου Hans Küng, o οποίος αρνήθηκε το παπικό αλάθητο!

3. Αν ο Παπισμός είναι Εκκλησία του Χριστού τότε  – ω!  τότε… –  όλοι οι μετά το σχίσμα Ορθόδοξοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, οι Άγιοι, οι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι  …  βλάσφημοι! Διότι είναι φρικτή, φοβερά φρικτή βλασφημία, να χαρακτηρίζεται η Εκκλησία, δηλ. η άσπιλος Νύμφη του Χριστού μας,  ως  αίρεση, ως δαιμονική επινόηση!  Να υπενθυμίσουμε ότι σε αυτή τη φρικτή βλασφημία έχουν περιπέσει όλοι – ανεξαιρέτως όλοι – οι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας που έχουν ασχοληθεί με τις παπικές διδασκαλίες και όλοι ομοφώνως έχουν αποφανθεί ότι ο Παπισμός είναι αίρεση! Μεταξύ άλλων: Μ. Φώτιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς, Αγ. Συμεών Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Αγ. Μάρκος Ευγενικός, Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης, Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός, Αγ. Νεκτάριος κ.ά. Μάλιστα ο Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς λέει τα εξής φοβερά: «Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του Πάπα … το δόγμα περί αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνο αίρεσις αλλά παναίρεσις … είναι αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού»!

Είναι εντελώς αδιανόητο να αποδέχομαι τον Παπισμό ως Εκκλησία του Χριστού και ταυτόχρονα να τιμώ τους ανωτέρω ως Αγίους που τον χαρακτήρισαν ως αίρεση!

4. Το ίδιο ισχύει και για τις μετά το σχίσμα Τοπικές Συνόδους της Ανατολής που καταδικάζουν τις αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού. Και αυτές πρέπει να καταδικαστούν ως … βλάσφημες !  Μεταξύ άλλων :

1.  Σύνοδος 879, εν Κωνσταντινουπόλει (Η΄ Οικουμενική Σύνοδος): αιρετική πλάνη η προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.

2.  Σύνοδος 1170, εν Κωνσταντινουπόλει: «βουλήν κατεβάλοντο, ίνα τελείως αποκόψωσι τελείω χωρισμώ τον Πάπα και πάντας τους συν αυτώ … ούτε αυτούς τελείω αναθεματισμώ παρέδωσαν, καθώς και τας λοιπάς αιρέσεις … φήσαντες το Αποστολικόν “αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπτε ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκρητος”».

3.  Σύνοδος 1450, εν Κωνσταντινουπόλει (τελευταία Σύνοδος στον Ι. Ν. Αγ. Σοφίας) : καταδίκη της ενωτικής Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας και των αιρετικών διδασκαλιών των Λατίνων.

4.  Σύνοδος 1722, εν Κωνσταντινουπόλει: «να αποδιώχνετε το ψεύδος … να απέχετε μακριά από τις καινοτομίες και τους νεωτερισμούς των Λατίνων, οι οποίοι δεν άφησαν κανένα δόγμα και μυστήριο και παράδοση της Εκκλησίας που να μην το φθείρουν και το νοθεύσουν».

5.  Σύνοδος 1838 εν Κωνσταντινουπόλει : «να προφυλάξωμεν τα γνήσια τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας από τας βλασφημίας του Παπισμού … τα βάραθρα των αιρέσεων και τους ψυχοφθόρους κρημνούς της παπικής πλάνης των … ίνα γνωρίσητε όσον το διάφορον ημών των Ορθοδόξων από των Κατόλικων, ίνα μη απατάσθε από του λοιπού από τα σοφίσματα και καινοφωνίας των ψυχοφθόρων τούτων αιρετικών … της ματαιόφρονος και σατανικής τούτων αιρέσεως».

6.  Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, 1848 : «από αυτές τις αιρέσεις που διαδόθηκαν σε μεγάλο μέρος της οικουμένης, για τους λόγους που γνωρίζει ο Κύριος, ήταν κάποτε ο Αρειανισμός. Σήμερα είναι και ο Παπισμός … (το filioque) είναι αίρεση και αυτή που την πιστεύουν αιρετικοί … γι’ αυτό και η μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ακολουθώντας τα ίχνη των αγίων Πατέρων, ανατολικών και δυτικών, κήρυξε και παλαιά επί των Πατέρων μας, και αποφαίνεται πάλι σήμερα συνοδικώς … ότι είναι αίρεση και οι οπαδοί του αιρετικοί … Επίσης οι συνάξεις που συγκροτούνται από αυτούς είναι αιρετικές και κάθε κοινωνία πνευματική των Ορθοδόξων τέκνων … με αυτούς είναι αντικανονική, όπως ορίζει ο ζ΄ κανόνας της Γ΄ Οικ. Συνόδου».

7.  Σύνοδος 1895, εν Κωνσταντινουπόλει: «υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές που αφορούν στα θεοπαράδοτα δόγματα της πίστεώς μας και στο θεοσύστατο κανονικό πολίτευμα της διοικήσεως των Εκκλησιών … Η Παπική Εκκλησία … όχι μόνο αρνείται να επανέλθει στους Κανόνες και τους όρους των Οικουμενικών Συνόδων, αλλά στο τέλος του 19ου αι. ευρύνοντας το υφιστάμενο χάσμα, επισήμως ανακήρυξε και αλάθητο … Η σημερινή Ρωμαϊκή είναι Εκκλησία των καινοτομιών, της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Πατέρων, της παρερμηνείας της Γραφής και των όρων των Οικουμενικών Συνόδων. Γι’ αυτό ευλόγως και δικαίως αποκηρύχθηκε και αποκηρύσσεται εφ’ όσον μένει στην πλάνη της».

Από τις ανωτέρω απλές σκέψεις είναι προφανές ότι αν εμείς οι Ορθόδοξοι  αποδεχόμαστε τη Ρ/Καθολική Κοινότητα ως Εκκλησία του Χριστού (εν τη θεολογική εννοία) οφείλουμε να  είμαστε συνεπείς με αυτή την εκκλησιολογία και να τροποποιήσουμε αναλόγως τις πεποιθήσεις και τις ενέργειές μας! Ειδάλλως παίζουμε εν ου παικτοίς ή στην καλύτερη περίπτωση κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους,  εντός, εκτός και επί τα αυτά!

…………………………

Πάτρα,   31 Μαρτίου  2012

π. Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

http://www.impantokratoros.gr/anastasios-gkotsopoulos-papismos-ekklhsia.el.aspx

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Πατῆστε επάνω στήν εικόνα γιά μεγένθυση

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ
“ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”
www.pefip.gr

Αποσπάσματα από τό κείμενο

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑΙ ΘΕΣΕΙΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΩΝ

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ*

Αʹ. ᾿Εκκλησία καὶ Αἵρεσις

………………………….

Βʹ. ᾿Ενιστάμενοι καὶ ῞Ενωσις

………………………….

Γʹ. ῾Η Οἰκουμενιστικὴ Διαίρεσις τῆς ᾿Εκκλησίας

Η ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησία εἶναι σήμερον, δυστυχῶς, διῃρημένη καὶ ἀσθενοῦσα. Τὸ ἔτος 1924 σκοτειναὶ δυνάμεις τὴν διήρεσαν διὰ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας τῶν δέκα τριῶν ἡμερῶν. ῾Η καινοτομία αὕτη ὁμοιάζει πρὸς τὴν καινοτομίαν τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας. ῾Η εἰκονομαχικὴ αἵρεσις ἐνεφανίσθη ὡς κατάργησις τῶν ἱερῶν Εἰκόνων. Δὲν «ἀνεφέρετο», ὅμως, «μόνον εἰς τὴν προσκύνησιν τῶν Εἰκόνων, ἀλλ᾿ ἦτο εὐρυτέρα θρησκευτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ μεταρρύθμισις». 20

῏Ητο, ἀληθῶς, «μεταστοιχείωσις τῶν ἁπάντων ἀθεωτάτη», ὡς τὴν χαρακτηρίζει ὁ ἅγιος  Θεόδωρος  ὁ  Στουδίτης. 21

Καὶ ἡ σημερινὴ ἑορτολογικὴ καινοτομία παρουσιάζεται ὡς ἀθῴα δῆθεν χρονικὴ ἀλλαγή. Καὶ ὅμως, αὐτὴ εἶναι ἐκδήλωσις καὶ ἀφετηρία τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν εἶναι ἁπλῶς εὐρυτέρα θρησκευτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ μεταρρύθμισις, ἀλλὰ οἰκουμενιστικὴ καινοτομία, μέχρις ἀφομοιώσεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὑπὸ τῶν αἱρέσεων καὶ ὑποταγῆς τῶν ᾿Ορθοδόξων εἰς τὸν ἀντίχριστον αἱρεσιάρχην Πάπαν. Εἶναι, ὄντως, «ἀνατροπὴ τοῦ παντὸς μέχρι τοῦ ᾿Αντιχρίστου» 22, ὅπως γράφει πάλιν ὁ αὐτὸς ῞Αγιος διὰ τὴν Μοιχειανικὴν αἵρεσιν, ἡ ὁποία καταλύει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Διὰ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας, οἱ ᾿Ορθόδοξοι διῃρέθησαν εἰς δύο. Εἰς νοσοῦντας ἐν πίστει καὶ ὑγιαίνοντας. Εἰς καινοτόμους καὶ ἐνισταμένους. Εἰς ὀπαδοὺς τῆς καινοτομίας, ἐν ἐπιγνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ, καὶ εἰς ἐνισταμένους καὶ ἀποτειχιζομένους κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Δηλαδὴ εἰς ἀγωνιζομένους πρὸς  ἕνωσιν «τῶν διεστώτων», ὅπως ὀνομάζει  τοὺς οὕτω διῃρημένους ἡ Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος 23, δι᾿ ᾿Ορθοδόξου ἑνώσεως τῆς ᾿Εκκλησίας.

Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας τοῦ 1924 δὲν ἐκρίθησαν εἰσέτι εἰδικῶς καὶ πανορθοδόξως, ὡς προβλέπεται παρὰ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῞Οπως γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης, ὁ ἀθετήσας τὰ νόμιμα θεωρεῖται κατακεκριμένος, ἐφ᾿ ὅσον κριθῇ ὑπὸ «τοῦ βʹ προσώπου, ἤτοι τῆς Συνόδου» 24. Οἱ καινοτομήσαντες ἀπὸ τοῦ 1924 κεῖνται ὑπὸ  κρίσιν καὶ πρόκειται νὰ κριθοῦν, βάσει τῶν ῾Ι. Συνόδων, Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν, καὶ τῶν ῾Αγίων Πατέρων, μάλιστα δὲ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀποφάσεων τοῦ ΙΣΤʹ αἰῶνος κατὰ τῶν τότε παπικῶν προτάσεων περὶ ἑορτολογικῆς καινοτομίας. Διὰ τοῦτο οἱ ἀποτειχιζόμενοι ἐκ τούτων τῶν καινοτόμων διακόπτουν τὴν κοινωνίαν «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως» αὐτῶν, ὅπως γράφεται εἰς τὸν ΙΕʹ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου 25. Δηλαδὴ οἱ καινοτόμοι οὗτοι εἶναι εἰσέτι ἄκριτοι. Συνεπῶς τὰ Μυστήρια αὐτῶν εἶναι ἰσχυρά, αἱ τυχὸν ἐπιβαλλόμεναι παρ᾿ αὐτῶν ποιναὶ κατὰ τῶν ἐνισταμένων ἄκυροι καὶ ἀνυπόστατοι, ἡ δὲ μετάνοιά των καὶ ἡ ἀποκατάστασίς των εἰς τὴν ᾿Ορθοδοξίαν εὔκολος, ἐὰν θελήσουν τὴν μακαρίαν ἐπιστροφήν.

Δʹ. Μετάνοια καὶ ᾿Επιστροφή

…………………………

Εʹ. Πρὸς Σύνοδον ῾Ενώσεως

Εφ᾿ ὅσον ἡ ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησία εἶναι σήμερον διῃρημένη, προφανῶς ἡ ῾Ι. Σύνοδος τῆς ἡνωμένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησίας, ὡς ἦτο πρὸ τῆς καινοτομίας τοῦ 1924, δὲν δύναται νὰ συγκληθῇ. ῾Η συγκρότησις τῆς Συνόδου ταύτης θὰ καταστῇ δυνατή, ὅτε οἱ διϊστάμενοι θὰ ἑνωθοῦν ἐν τῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ, ὡς ἐγένετο πάντοτε ἐν τῇ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Εκκλησίᾳ.

Κατὰ τὴν χρονικὴν περίοδον π.χ. ἐπικρατήσεως τῆς εἰκονομαχικῆς καινοτομίας, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ συγκληθῇ ᾿Ορθόδοξος Σύνοδος τῆς ὅλης ᾿Εκκλησίας. Διὰ τοῦτο αὕτη συνεκροτήθη, ὅτε δὲν ἴσχυεν ἡ αἵρεσις τῆς Εἰκονομαχίας, δηλαδὴ τὸ 787, ὡς ἡ Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἑνώσεως. ῾Η ἰδία Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γράφει διὰ τῶν ἁγίων αὐτῆς Πατέρων ὅτι ἐγένετο, «ἵνα τῶν διεστώτων τὴν διαφωνίαν εἰς συμφωνίαν μεταγάγωμεν καὶ τὸ μεσότειχον ἀρθῇ τῆς ἔχθρας καὶ ἡ ἀρχῆθεν θεσμοθεσία τῆς Καθολικῆς (᾿Ορθοδόξου) ᾿Εκκλησίας τὸ κῦρος ἀπολάβοι» 34. Δηλαδὴ συνεκροτήθη διὰ νὰ ἑνώσῃ τὰ διϊστάμενα μέρη τῆς διῃρημένης καὶ τότε ᾿Εκκλησίας, τοὺς διαφωνοῦντας πρὸς τὴν ᾿Ορθόδοξον πίστιν εἰκονομάχους καὶ τοὺς ἐνισταμένους κατὰ τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως ᾿Ορθοδόξους, διὰ συμφωνίας ἐν τῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ. Παρομοίως καὶ ἡ Σύνοδος τῆς ἡνωμένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησίας δύναται νὰ συγκληθῇ ὡς Σύνοδος ἑνώσεως «τῶν διεστώτων» ὀπαδῶν τῆς οἰκουμενιστικῆς καινοτομίας καὶ τῶν ἐνισταμένων κατ᾿ αὐτῆς, διὰ συμφωνίας ἐν τῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ.

Κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἡ λεγομένη «῾Ιερὰ Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος» δὲν εἶναι ἡ Σύνοδος τῆς ἡνωμένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησίας. Αὕτη εἶναι Σύνοδος ἐν καινοτομίᾳ καὶ ἐν ἐκκλησιαστικῇ διαστάσει. Αἱ δὲ πράξεις καὶ ἀποφάσεις ταύτης ὑπὲρ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας καὶ τοῦ παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἢ γενικώτερον τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως, τὴν κατατάσσουν, βεβαίως, εἰς τὴν κατηγορίαν παλαιοτέρων φιλαιρετικῶν ἢ αἱρετικῶν Συνόδων, αἱ ὁποῖαι ἐγίνοντο πρὸ συγκλήσεως Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως π.χ.  εἶναι ἡ Εἰκονομαχικὴ Σύνοδος  τοῦ 754, ἢτις συνεκροτήθη ὑπὲρ τῆς καινοτομίας 35 τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας, καὶ κατεκρίθη ἀπὸ τὴν Ζʹ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον.

᾿Αλλὰ οὐδὲ αἱ ῾Ι. Σύνοδοι τῶν ἐνισταμένων κατὰ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀποτελοῦν τὴν Σύνοδον τῆς ἡνωμένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Συμφώνως πρὸς τὸν εὐαγγελικὸν καὶ κανονικὸν νόμον καὶ τὴν διδαχὴν τῶν ἁγίων Πατέρων, ἡ ἀποτείχισις καὶ ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγὼν τῶν ἐνισταμένων ᾿Ορθοδόξων ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν διάσωσιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ἕνωσιν τῆς διῃρημένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησίας, διὰ Συνόδου ἑνώσεως.

῾Ως ἐλέχθη, οὗτοι «οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ᾿Εκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ᾿Εκκλησίαν  ἐσπούδασαν ρύσασθαι», ἤτοι νὰ σώσουν 36. ᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπὸν ἡ Σύνοδος ἑνώσεως ἐπιδιώκεται καὶ θὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον, τώρα δὲ διεξάγεται ἀγὼν ᾿Ορθοδόξου ἐνστάσεως, αἱ ὑπάρχουσαι Σύνοδοι τῶν ἐνισταμένων  ἔχουν  σημασίαν καλοῦ ἀγῶνος ὑπὲρ τῆς πίστεως.

Δηλαδὴ νοοῦνται ὡς ὁμάδες καὶ συγκροτήσεις ᾿Επισκόπων ἐνισταμένων ἀντιαιρετικῶς καὶ ὀρθοδόξως,  ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ τῆς ἑνώσεως τῆς ᾿Εκκλησίας.

Ϛʹ. ᾿Ανάγκη ᾿Ορθοδόξου ᾿Ενστάσεως

Προέχει λοιπόν, ὄχι ἡ διοικητικὴ ὀργάνωσις τῶν ἐνισταμένων, ὡς οὗτοι μόνον νὰ ἀπετέλουν τὴν ἐν ῾Ελλάδι ἡνωμένην ᾿Εκκλησίαν, ἀλλὰ ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγὼν τῶν ᾿Ορθοδόξων, ὡς ἔπραξαν καὶ ἐδίδαξαν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ οἱ ῞Αγιοι. «᾿Αγῶνος οὖν χρεία (ἀνάγκη) μεγάλου καὶ τούτου νομίμου», λέγει ὁ Μ. Βασίλειος 37  εἰς παράλληλον πρὸς τὴν ἰδικήν μας ἐποχήν. Δηλαδὴ ὑπάρχει ἀνάγκη μεγάλου ἀγῶνος, συμφώνου πρὸς τὸν εὐαγγελικὸν καὶ κανονικὸν νόμον, καὶ τὴν πρᾶξιν τῶν ῾Αγίων καὶ τὴν θεμιτὴν πολιτειακὴν νομοθεσίαν.

Πᾶσαι αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι ἑνώσεως τῆς ᾿Εκκλησίας ὑπῆρξαν καρπὸς ἱερῶν ἀγώνων τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐνισταμένων. ῾Η Αʹ  Οἰκουμενικὴ Σύνοδος προῆλθεν ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ὑπὲρ πίστεως ἀγώνων μάλιστα τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου ᾿Αλεξανδρείας καὶ τοῦ Μ. ᾿Αθανασίου. ῾Η Βʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῶν ἀγώνων μάλιστα τοῦ Μ. Βασιλείου καὶ Γρηγορίου  τοῦ Θεολόγου. ῾Η Γʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῶν ἀγώνων μάλιστα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας καὶ ἁγίου Κελεστίνου Ρώμης. ῾Η Δʹ καὶ Εʹ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι τῶν ἀγώνων τῶν ᾿Ορθοδόξων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφησύχασαν, ἀλλὰ ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδόξου πίστεως «ἄχρι θανάτου» 38. ῾Η ΣΤʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῶν ἀγώνων μάλιστα τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ ῾Ομολογητοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Σωφρονίου ῾Ιεροσολύμων. ῾Η Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῶν ἀγώνων μάλιστα τοῦ ἁγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ἄλλων ῾Αγίων.

Καὶ σήμερον θὰ φθάσωμεν εἰς ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον ἑνώσεως τῆς  διῃρημένης ἐν ῾Ελλάδι ᾿Εκκλησίας, διὰ μιμήσεως τῶν πρὸ ἡμῶν ἁγίων καὶ ἡρωϊκῶν ἀγωνιστῶν ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Απαιτεῖται, λοιπόν, ᾿Ορθοδοξία. Πατερικὴ θεμελίωσις. ῎Ενστασις κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν ῾Αγίων. Συνεργασία τῶν ἐνισταμένων ἐν ᾿Ορθοδόξῳ πίστει καὶ ἀγάπῃ «τῆς ἀληθείας», ὡς λέγει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος 39. Καὶ ἀγὼν κατὰ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας καὶ γενικώτερον κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ᾿Αγὼν ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας μέγας, νόμιμος καὶ μέχρι θανάτου. Διότι «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς», λέγει ὁ Κύριος τῆς Μιᾶς ῾Αγίας Καθολικῆς καὶ ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας, ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός 40.

Πηγή: http://www.synodinresistance.org/Theology_el/3a3a001EkklesiologikaiTheseis.pdf

Ανάγκη συγκλήσεως εκτάκτου Συνόδου τῆς Ιεραρχίας διά το θέμα τοῦ Οικουμενισμοῦ προκύπτει για πολλούς λόγους, όπως π.χ. ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται οι διάλογοι, η συνεχής καταπάτηση Ιερῶν Κανόνων και η κατάργηση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεώς μας.

Με πανπόνηρο τρόπο όμως αποφεύγεται η σύγκλισή της. (Το ταξίδι τοῦ Ιερωνύμου στο Φανάρι, μετά η επιστολή τοῦ Βαρθολομαίου προς τον Ιερώνυμο με θέμα την τιμωρία τῶν αντιοικουμενιστῶν – δηλ. τῶν ορθοδόξων! – (http://www.romfea.gr/epikairotita/12071-epistoli-patriarxi-se-bartholomaio) και η εξής δήλωση τοῦ Ιερωνύμου «Η Εκκλησία μας, λοιπόν, δεν έχει παρατηρήσει σημεία με βάση τα οποία πρέπει να πούμε πως διακόπτουμε τον διάλογο» (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=8874), ως ο Ιερώνυμος από μόνος του νά εκφράζει την Εκκλησία χωρίς Συνοδική Απόφαση!).

Γι’ αυτό ο Μέγας Φώτιος και η Η’ Οικουμενική Σύνοδος βοᾶ διά την σήμερον ημέραν: «Πατριάρχου Βαρθολομαίου, Ιερωνύμου Αρχιεπισκόπου και πάσι τοίς Οικουμενισταίς ΟΧΙ ΑΙΩΝΙΑ ΜΝΗΜΗ.»

Επίσης, είναι αναγκαία η σύγκλησις, εφ’ όσον οι εισηγήσεις τῶν σεβ. μητροπολιτῶν Ναυπάκτου και Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, πού απέβλεπαν στην τεκμηρίωση τῆς οικουμενικότητος τῶν δύο σημαντικῶν Συνόδων, ώστε εν συνεχεία η Ι.Σ. τῆς Ιεραρχίας να προτείνη «την συζήτηση τοῦ θέματος στη μέλλουσα να συνέλθει Πανορθόδοξο Σύνοδο», καταργήθηκαν, ως αναρμόδια να συζητᾶ δογματικά θέματα, και μόνο για οικονομικά να ασχολείται. Παραθέτω εν συνεχεία αποσπάσματα σχετικοῦ άρθρου.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Θεολόγος

῾Ο Μέγας Φώτιος καὶ ἡ Ηʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος

Πατερικὴ Συνοδικότης καὶ Παπισμὸς

……………….

«῾Υπερδεδοξασμένος εἶ Χριστὲ
ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ Φωστῆρας ἐπὶ γῆς,
τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας,
καὶ δι᾿ Αὐτῶν πρὸς τὴν ᾿Αληθινὴν
Πίστιν  πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας,
Πολυ εύσπλαγχνε δόξα Σοι».

…………………………

Κατὰ  τὴν  πρόσφατη Σύνοδο τῆς Καινοτόμου ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος (᾿Οκτώβριος 2011) εἶχε ὁρισθῆ νὰ γίνουν δύο Εἰσηγήσεις, οἱ ὁποῖες θὰ εἶχαν σαφῶς ἀντιπαπικὸ  χαρακτῆρα,  ἐφ᾿  ὅσον θὰ ἀναφέροντο ἡ μὲν πρώτη στὴν Ηʹ ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου, ἡ  δὲ  δευτέρα  στὴν Θʹ  ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐπὶ ῾Αγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (ΙΒ). Οἱ Εἰσηγήσεις ἀπέβλεπαν στὴν τεκμηρίωσι τῆς Οἰκουμενικότητος  τῶν  δύο αὐτῶν σημαντικῶν Συνόδων, ὥστε ἐν συνεχείᾳ «νὰ προτείνη ἡ ῾Ιερὰ Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας» τῆς ῾Ελλάδος «τὴν συζήτηση τοῦ θέματος αὐτοῦ στὴν μέλλουσα νὰ συγκληθῆ Πανορθόδοξο Σύνοδο», διότι «πρόκειται  περὶ σοβαρῶν δογματικῶν θεμάτων, ποὺ ἔχουν ἄμεσα  σχέση  μὲ  τὴν  ὁριοθέτηση τοῦ δόγματος καὶ τῆς διδασκαλίας  τῆς ᾿Εκκλησίας μας καὶ  τὸν  ὀρθὸ  προσανατολισμό της μέσα στὴν σύγχρονη ἐποχὴ θεολογικῆς συγχύσεως καὶ συγκράσεως ὁμολογιῶν» (ΙΒ).

………………………………

Εἰσηγητὴς­-Αρχιερεύς, πρὸ  δύο ἀκριβῶς ἐτῶν, στὴν Ιεραρχία τοῦ ᾿Οκτωβρίου 2009, εἶχε θέσει τὸ  ἑξῆς ἐπίσης ὀδυνηρό, ἀλλὰ καὶ τόσο εὔγλωττο ἐρώτημα:

«Τί προέχει γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία; τὰ οἰκονομικὰ θέματα ἢ οἱ ποικίλοι διορθόδοξοι, διαχριστιανικοὶ καὶ διαθρησκειακοὶ διάλογοι, ὅπου πρέπει νὰ ἐκφράζεται ἡ πίστη καὶ ἡ ζωὴ τῆς Τοπικῆς ᾿Εκκλησίας;» (Ζ, 3β).

Υπὸ τὸ πρῖσμα λοιπὸν τοῦ ἀποκαρδιωτικοῦ αὐτοῦ γεγονότος, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐνδεικτικὸ  τῆς  ἐκκλησιολογικῆς – συνοδικῆς φθορᾶς τῶν Καινοτόμων Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ βεβαιωτικὸ τῆς ὀρθότητος τῆς ᾿Αποτειχίσεως καὶ ᾿Ενστάσεώς μας, θεωρῶ ὅτι εἶναι σκόπιμο νὰ γίνη σήμερα μία σύντομος ἀναφορὰ στὴν Ηʹ ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου.

………………….

῾Η Ηʹ ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος συνεκλήθη στὴν Κωνσταντινούπολι, στὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, κατὰ τὰ ἔτη 879-880  (Νοέμβριος 879-Μάρτιος 880), στὴν διάρκεια τῆς δευτέρας πατριαρχείας τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου τοῦ Αʹ (877-886), ἐπὶ Αὐτοκράτορος Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος (867-886),«ἐπὶ τῷ σκοπῷ ὅπως ἐπιτύχῃ τὴν ἀποκατάστασιν ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν τῆς εἰρήνης καὶ ἑνότητος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ Κωνσταντινουπόλεως, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ τῆς πλήρους κοινωνίας μεταξὺ τῶν ἐκκλησιῶν παλαιᾶς καὶ νέας Ρώμης» (Η, 494· βλ. καὶ ΙϚ, 102-131).

῾Η  ἀποκατάστασις ὅμως τῆς πλήρους κοινωνίας μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῆ, ἐφ᾿ ὅσον ὑφίσταντο προγενέστερες ἀποφάσεις τῆς Ρώμης ἐναντίον προσωπικὰ τοῦ Μεγάλου Φωτίου ἐπὶ τῶν Παπῶν Νικολάου Αʹ (858-867) καὶ ᾿Αδριανοῦ Βʹ (867-872), μάλιστα δὲ ἀποφάσεις τῆς λατινικῆς ψευδοσυνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει τοῦ 869-870, τὴν ὁποία οὐδέποτε ἀναγνώρισε ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ἐνῶ οἱ Παπικοὶ τὴν θεωροῦν ὡς δῆθεν  ὀγδόην οἰκουμενικὴν ἀπὸ τοῦ ΙΑʹ αἰῶνος καὶ ἑξῆς.

Οἱ ἄδικες καὶ ἀντικανονικὲς ἀποφάσεις κατὰ τοῦ Πατριάρχου Φωτίου ὑπὸ τῶν Λατίνων στὴν Ρώμη (863 καὶ 869) καὶ τὴν Κωνσταντινούπολι (869-870) εἶχαν προκαλέσει Σχίσμα· ὡς ἐκ τούτου, ἐφ᾿ ὅσον μὲ τὴν ὄντως Ηʹ ῾Αγίαν Οἰκουμενικὴν Σύνοδον (879-880) ἤρθη τὸ ἐπάρατο αὐτὸ Σχίσμα, οἱ ᾿Ορθόδοξοι ὠνόμαζον Αὐτὴν «Σύνοδον ῾Ενωτικήν» (Δ,  266), εἶναι δὲ ἀναμφίβολο ὅτι «εἰς τὴν εἰρήνευσιν ταύτην συνετέλεσε μεγάλως ὁ μέγας Φώτιος», ὡς Πρόεδρος τῆς ῾Ενωτικῆς Συνόδου.

«᾿Αναμφισβητήτως ἡ Σύνοδος τοῦ 879-880, συνελθοῦσα ἐν τῷ ναῷ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ μεγάλου καὶ σοφωτάτου Πατριάρχου Φωτίου, συμπαρα στα του μένου ὑπὸ ἐπισήμων τοποτηρητῶν ὅλων τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν, καὶ ἐλευθέρως διασκεψαμένη καὶ ἀποφανθεῖσα κατὰ τὰ παραδεδομένα ἐπὶ σπουδαιοτάτων ζητημάτων, φέρει “οὐ μόνον τὰ ἐξωτερικά, ἀλλὰ καὶ πάντα τὰ ἐσωτερικὰ γνωρίσματα Οἰκουμενικῆς Συνόδου”, ἐκδοῦσα σημαντικωτάτας ἀποφάσεις διὰ τὴν καθόλου ᾿Εκκλησίαν» (Δ, 262-263· ΙΑ, 198).

………………………….

Ἡ Σύνοδος συνῆλθε ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ «ἁγιωτάτου καὶ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Φωτίου» (Μansi 17Α-18Α, 373)· συμμετεῖχαν 390 περίπου ᾿Επίσκοποι καὶ ἐκπρόσωποι ᾿Επισκόπων (Η, 499 καὶ 506-507)· ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης Ηʹ ὥρισε τρεῖς τοποτηρητὰς καὶ συμμετέσχον ἐπίσης ἐκπρόσωποι τῶν τριῶν Πατριαρχείων τῆς ᾿Ανατολῆς· οἱ ἐργασίες τῆς Συνόδου ἄρχισαν τὸν Νοέμβριο τοῦ  879 καὶ ἐπερατώθησαν τὸν Μάρτιο τοῦ 880· ἐπραγματοποιήθησαν συνολικῶς ἑπτὰ Συνεδρίες, τὰ δὲ Πρακτικὰ τῆς ἐν ῾Αγίᾳ Σοφίᾳ ἱστορικῆς αὐτῆς Συνόδου, «συνταχθέντα εἰς τὴν ἑλληνικήν, διεσώθησαν» (Η, 503) καὶ τὸ ἔτος 1705 ἐξεδόθησαν ὑπὸ τοῦ λαμπροῦ Πατριάρχου ῾Ιεροσολύμων Δοσιθέου (1669-1707), ἀπὸ χειρόγραφο τῆς ῾Αγιορειτικῆς Μονῆς τῶν ᾿Ιβήρων (Γ, 257-386 καὶ 387-433· βλ. καὶ Δ, 268-269· ΙΓ, 164-187).

Ἡ Σύνοδος τῆς ῾Αγίας Σοφίας ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου φέρει ἐξωτερικῶς καὶ ἐσωτερικῶς πάντα τὰ γνωρίσματα Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἑπομένως εἶναι «οὐδόλως ἄπορον, ὅτι ὡς ὀγδόην Οἰκουμενικὴν ἐθεώρουν αὐτὴν οἱ [Πατριάρχης Εὐθύμιος Αʹ (907-917)], Θεόδωρος Βαλσαμών, Νεῖλος Θεσσαλονίκης, Νεῖλος Ρόδου, Συμεὼν Θεσσαλονίκης, Μᾶρκος ᾿Εφέσου, Γεννάδιος Σχολάριος, Δοσίθεος ῾Ιεροσολύμων, Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος καὶ ἄλλοι» (Δ, 262) πολλοί, ὡς καὶ ὁ σπουδαῖος «Διάλογος ῾Ιερομνήμονός τινος» (Γ, 594-595, §§ 78-80), μέχρι τῶν συγχρόνων μας: ῞Αγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, F. Dvornik, Βασίλειος Στεφανίδης, ᾿Ιωάννης Ρωμανίδης, Γεώργιος Μεταλληνός, ῾Ιερόθεος Βλάχος κ.ἄ. (Ι, 273-292· Η, 510· ΙΔ, 364· Α, 317).

Ἀλλὰ καὶ ἡ Σύνοδος ὠνόμασε ἑαυτὴν ὡς Οἰκουμενικὴν σὲ πολλὰ μέρη τῶν Πρακτικῶν καὶ Κανόνων Αὐτῆς (Δ, 262· Η, 510), ὁ δὲ Βασίλειος Στεφανίδης γράφει, ὅτι «ἐφ᾿ ὅσον δὲν ἀναγνωρίζεται ἐπισήμως ὡς ὀγδόη οἰκουμενικὴ σύνοδος, ἡ τυχὸν μέλλουσα νὰ συνέλθῃ οἰκουμενικὴ σύνοδος πρέπει νὰ ἀσχοληθῇ καὶ μὲ τὸ ζήτημα τοῦτο» (ΙΔ, 364).

Εἶναι ὅμως καιρὸς νὰ ἐντοπίσουμε «ὅλα τὰ κανονικὰ στοιχεῖα, (τὰ) ἀναγκαῖα γιὰ τὴν σύγκληση, τὸ ἔργο καὶ τὶς ἀποφάσεις μιᾶς Οἰκουμενικῆς Συνόδου» (Α, 315), τὰ ὁποῖα βεβαίως συγκεντρώνει ἡ λαμπρὰ καὶ σαφῶς ἀντιπαπικὴ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως:

α. «Συνεκλήθη ὡς Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, στὴν ὁποία ἐκπροσωπήθηκαν καὶ οἱ πέντε πρεσβυγενεῖς πατριαρχικοὶ θρόνοι»·

β. «συνεκλήθη ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορα Βασιλείου Αʹ τοῦ Μακεδόνος (867-886)», ὁ ὁποῖος «πρῶτος μάλιστα ὑπέγραψε μετὰ τῶν υἱῶν του» τὸν  Δογματικὸ ῞Ορο τῆς Συνόδου καὶ τὰ Πρακτικὰ αὐτῆς·

γ. «ὁ μεγάλος ἀριθμὸς μελῶν (338 -ὀρθ. 390 ἐπίσκοποι)»·

δ. «ἡ λειτουργία τῆς Συνόδου σύμφωνα μὲ τὴν παραδεδομένη κανονικὴ λειτουργία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων»·

ε. «οἱ Κανονικὲς ρυθμίσεις»: διετύπωσε-ἐξέδωκε τρεῖς ῾Ιεροὺς Κανόνας·

στ’.  «ὁ ῞Ορος Πίστεως», διὰ τοῦ ὁποίου ὁρίζεται ἐπὶ ποινῇ ἀναθέματος, τὸ ἀμετάβλητο καὶ ἀπαραχάρακτο τοῦ ῾Ιεροῦ Συμβόλου Πίστεως·

ζ.  «ἡ σαφὴς συνείδηση τῆς αὐθεντίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου», ὅπως ἐξεφράσθη αὐτὴ «μὲ τὴν ἀπόφαση συναριθμήσεως τῆς Ζʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ τὶς προγενέστερες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ποὺ ἦταν δικαίωμα μόνο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων» (Α, 316)·

η. «τ᾿ ἀποφασισθέντα ἐν τῇ Συνόδῳ ταύτῃ ὑπῆρξαν σύμφωνα πρὸς τὰ ὑπὸ τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθέντα, σύμφωνα πρὸς τὴν Παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας» (ΙΑ, 198).

Τὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο ἐπιτελέσθηκε ἀπὸ τὴν Μεγάλη Σύνοδο τοῦ 879-880 ἦταν τεράστιο τόσο γιὰ τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, ὅσο καὶ γιὰ τὸ μέλλον τῆς ᾿Εκκλησίας: ἐλειτούργησε ἑνωτικὰ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς Δογματικῆς ᾿Αληθείας καὶ τῆς Κανονικῆς Παραδόσεως· κατεδίκασε τὴν ἀλλοίωσι τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως διὰ τῆς προσθήκης τοῦ Filioque, ἐπιβεβαίωσε τὸ ῾Ιερὸ Σύμβολο ὅπως τοῦτο μᾶς παρεδόθη ὑπὸ τῶν δύο πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀπέκρουσε τὴν διαστροφὴ τοῦ ἁπλοῦ Πρωτείου Τιμῆς τοῦ ᾿Επισκόπου Ρώμης, ὁ ὁποῖος μετέβαλε τοῦτο σὲ διοικητικὸ Πρωτεῖο ᾿Εξουσίας ἐφ᾿ ὅλης τῆς ᾿Εκκλησίας.

Ὁ Μέγας Φώτιος ἐλειτούργησε ἑνωτικά, ἀντέκρουσε μὲ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα τὸ Παπικὸ Πρωτεῖο ᾿Εξουσίας καὶ τὴν νόθευσι τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἐξέθεσε μὲ παρρησία καὶ σαφήνεια τὶς ὀρθόδοξες θέσεις καὶ  ἐκάλεσε τοὺς ᾿Αντιπροσώπους τοῦ Πάπα ᾿Ιωάννου Ηʹ νὰ ἀποκηρύξουν τὶς πλάνες τους, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὁδηγήσει στὸ Σχίσμα τοῦ 867. Ὁ ῞Αγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ὑπογραμμίζει μὲ ἔμφασι, ὅτι «ἡ Ηʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἔχει μεγάλην σπουδαιότητα», διότι «ἐν τῇ Συνόδῳ ταύτῃ ὁ Φώτιος κατήγαγε θρίαμβον», «ἐστέφθησαν οἱ ὑπὲρ τῆς  ἀνεξαρτησίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ᾿Ανατολῆς ἀγῶνες αὐτοῦ διὰ πλήρους ἐπιτυχίας καὶ ἐβασίλευσεν ἡ ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὑπὲρ ἧς τοσοῦτον ἐμόχθησε»· «ὁ  θρίαμβος ἑνὶ λόγῳ ἦτο πλήρης· θρίαμβος πολιτικός, ἐκκλησιαστικός, προσωπικός» (Ι, 288-289).

Η συνειδητοποίησις, ὅτι ἡ μεγάλη Σύνοδος τῆς ῾Αγίας Σοφίας τοῦ 879-880 ἦταν ἔργο τοῦ μεγαλόπνοου καὶ διορατικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου τοῦ ῾Ομολογητοῦ καὶ ᾿Ισαποστόλου καὶ μεγάλου Πατρὸς καὶ Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου τῆς ᾿Εκκλησίας, μᾶς ὠθεῖ νὰ πιστεύουμε ὅτι «ἡ πλέον ἁρμόζουσα τιμὴ πρὸς τὸν ῞Αγιο» «εἶναι ἡ συναρίθμησις τῆς Συνόδου αὐτῆς ὡς ὀγδόης μετὰ τῶν ὑπολοίπων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων» (Α, 319).

Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνάδειξις Αὐτῆς ὡς πρωτύπου στὶς προσπάθειες γιὰ τὴν ἐπανένωσι τῶν διηρημένων Χριστιανῶν ᾿Ανατολῆς καὶ Δύσεως, ἐφ᾿ ὅσον Αὐτὴ μαρτυρεῖ γιὰ τὸ Θεῖο Μυστήριο τῆς Παραδόσεως διὰ τῶν ῾Αγίων Πατέρων, γιὰ τὴν γνήσια Πατερικὴ Συνοδικότητα:

α. «ἡ ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀναζητήθηκε κυρίως καὶ πρωτίστως στὴν ἑνότητα τῆς Πίστεως καὶ στὴν διατήρηση ὄχι μόνο τοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ καὶ τῆς διατυπώσεως Αὐτῆς ὑπὸ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀναθεματίσθηκε δὲ ὁποιαδήποτε λεκτικὴ προσθήκη, ἀφαίρεση ἢ ἀλλοίωση τοῦ περιεχομένου» (Α, 318)·

β. «ἡ ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας δομεῖται ἐπίσης ἐπὶ τῶν Κανονικῶν ρυθμίσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων» (Α, 318)·

γ. «ἡ ἐκκλησιολογία πρέπει νὰ ἐκφράζεται διὰ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος» (Α, 319). Ἐν κατακλεῖδι, ἐλπίζω ὅτι θὰ ἔγινε κατανοητὸ σὲ ποιὸ βάθος πτώσεως εὑρίσκεται μία Σύνοδος ῾Ιεραρχίας, ἡ ὁποία ὄχι ἁπλῶς προτάσσει, ἀλλὰ ἀσχολεῖται μόνο μὲ «τὰ οἰκονομικὰ θέματα» καὶ «συζητᾶ γιὰ τὸ ΦΠΑ καὶ τὸ ΕΣΠΑ», ἐνῶ τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο παραμένει ἔκθετο ἐντὸς ἑνὸς περιβάλλοντος διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, μὲ τὴν εὐθύνη, ἀλλὰ καὶ τὴν συμμετοχὴ τῶν ποιμένων του στὴν ἀντορθόδοξη Οἰκουμενικὴ Κίνησι. Εἴθε ἡ ἀγαθοποιὸς Χάρις τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ μας, διὰ πρεσβειῶν τῶν ῾Αγίων Τριῶν Νέων ῾Ιεραρχῶν, νὰ ἀναδείξη ἐμπνευσμένους ῾Ιεράρχας, οἱ ὁποῖοι μὲ σοφία καὶ παρρησία καὶ γενναιοψυχία νὰ ὁδηγήσουν τὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν μεγάλη ῎Εξοδο ἀπὸ τὴν αἰγύπτια δουλεία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

…………………………………

Πηγὲς – Βοηθήματα

Α. Βασιλείου Καραγιάννη, ᾿Αρχιμανδρίτου, «῾Η Σύνοδος  τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 879­-880 εἶναι Οἰκουμενικὴ Σύνοδος;», περιοδ. «᾿Απόστολος Βαρνάβας» Κύπρου, ἀριθ. 10/᾿Οκτώβριος 1991, σελίδες 307-319.
Β. Βλάχου Σ. ῾Ιεροθέου, ᾿Αρχιμανδρίτου (νῦν Μητροπολίτου Ναυπακτίας), «Τὸ “Συνοδικὸν τῆς ᾿Ορθοδοξίας”», στὸ βιβλίο: ᾿Εκκλησία καὶ ᾿Εκκλησιαστικὸ Φρόνημα, σελίδες 249-279, ἔκδοσις ῾Ιερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), 1990.
Γ. Δοσιθέου Πατριάρχου ῾Ιεροσολύμων, Τόμος Χαρᾶς, ἔκδοσις Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1985.
Δ. Καρμίρη ᾿Ιωάννου, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, τόμος Αʹ, ἔκδοσις βʹ, ἐν ᾿Αθήναις 1960.
Ε. Κυπριανοῦ, ᾿Επισκόπου ᾿ῶρεῶν, «Τὸ Θεῖο Μυστήριο τοῦ Πρωτείου τῆς ᾿Αληθείας», περιοδ. «᾿Ορθόδοξος ῎Ενστασις καὶ Μαρτυρία», περίοδ. Γʹ, ἀριθ. 1/᾿Ιανουάριος-Μάρτιος 2008, σελίδες 39-43.
Ζ. Κυπριανοῦ, ᾿Επισκόπου ᾿ῶρεῶν, «῾Η  ᾿Αποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἐπείγουσα ὑπόθεση προβλεπομένη ἀπὸ τοὺς ῾Αγίους Πατέρες», περιοδ. «᾿Ορθόδοξος ῎Ενστασις καὶ Μαρτυρία», περίοδ. Γʹ, ἀριθ. 3/Αὔγουστος 2010, σελίδες 3-6.
Η. Μενεβίσογλου Παύλου, Μητροπολίτου Σουηδίας, ῾Ιστορικὴ Εἰσαγωγὴ εἰς τοὺς Κανόνας τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, Στοκχόλμη 1990.
Θ. Μπιλάλη Σπ. Σπυρίδωνος, ᾿Αρχιμανδρίτου, ᾿Ορθοδοξία καὶ Παπισμός, τόμος Αʹ καὶ Βʹ, ἔκδοσις «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ᾿Αθῆναι 1969.
Ι. Nεκταρίου, ῾Αγίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Μελέτη ῾Ιστορικὴ περὶ  τῶν Αἰτίων τοῦ Σχίσματος, τόμος Αʹ, ἔκδοσις βʹ, Ν.Δ. Παναγοπούλου, ᾿Αθῆναι 1988.
ΙΑ. Παπαδοπούλου Χρυσοστόμου, ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, Τὸ Πρωτεῖον τοῦ ᾿Επισκόπου Ρώμης, ἔκδοσις βʹ, «᾿Εκκλησία», ᾿Αθῆναι 1964.
ΙΒ. Περιοδικὸ «᾿Εκκλησιαστικὴ Παρέμβαση» Ναυπάκτου, ἀριθ. 183/᾿Οκτώβριος 2011, σελ. 16, «Εἰδήσεις».
ΙΓ. Ρωμανίδου ᾿Ιωάννου, Πρωτοπρεσβυτέρου, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, τόμος Βʹ, ἔκδοσις Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1982.
ΙΔ. Στεφανίδου Κ. Βασιλείου, ᾿Αρχιμανδρίτου, ᾿Εκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία, ἔκδοσις ϛʹ, Παπαδημητρίου, ᾿Αθῆναι 1998.
ΙΕ. Τωμαδάκη Β. Νικολάου, «Φώτιος. ῾Ο Αʹ», στὴν Θρησκευτικὴ καὶ ᾿Ηθικὴ ᾿Εγκυκλοπαιδεία, τόμος 12, στλ. 21-31, ᾿Αθαν. Μαρτίνου, ᾿Αθῆναι 1968.
ΙΣΤ. Φειδᾶ ᾿Ιω. Βλασίου, ᾿Εκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία, τόμος Βʹ, ᾿Αθῆναι 1972.
ΙΖ. Φειδᾶ Βλασίου, «Φώτιος Αʹ ὁ Μέγας», στὸ Παγκόσμιο Βιογραφικὸ Λεξικό, τόμος 9Β, σελίδες 375γ-378δ, ᾿Εκδοτικὴ ᾿Αθηνῶν 1991.
ΙΗ. Φούγια, Μεθοδίου Γ., Μητροπολίτου Πισιδίας, ᾿Ορθοδοξία – Ρωμαιοκαθολικισμὸς – ᾿Αγγλικανισμός,  ἔκδοσις «Νέα Σύνορα»  – Α.Α. Λιβάνη, ᾿Αθήνα 1996.

Περ. Ορθόδοξος Ένστασις και Μαρτυρία, αρ. 5, Δεκέμβριος 2011