ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ

1. Εἶμαι καί ἐγώ, ὅπως ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Ἱερεῖς καί οἱ Μοναχοί καί ὅπως ὅλοι οἱ πιστοί Ὀρθόδοξοι χριστιανοί τῆς πατρίδος μας, εἶμαι, λέγω, κατάπικρος καί ἐγώ γιά τήν προβολή τοῦ βλασφήμου καί αἰσχροῦ ἔργου Corpus Christi. Καθένας βέβαια ἔχει τό δικαίωμα νά νομίζει καί νά ἐκφράζεται ὅπως θέλει, δέν πρέπει ὅμως νά ἐπιτρέπουμε σέ κανένα νά προσβάλλει δημόσια καί προγραμματισμένα τήν πίστη μας. Ἀσφαλῶς, μία τέτοια προσβολή τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας ἔπρεπε νά δημιουργήσει τήν ἀγανάκτηση καί τήν διαμαρτυρία ὅλων μας, ὅπως καί τήν ἐξέφρασαν οἱ γενναῖοι ἐκεῖνοι χριστιανοί καί ὁμολογητές, οἱ ὁποῖοι, μέ κίνδυνο νά κακοπάθουν, διαμαρτυρήθηκαν γιά τήν προβολή τοῦ ἀσεβεστάτου καί βλασφήμου αὐτοῦ ἔργου.

2. Εὖγε σ᾽ αὐτούς τούς διαμαρτυρηθέντας χριστιανούς! Ἡ διαμαρτυρία τους θά γραφεῖ στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί θά λάβουν γιά τήν ὁμολογία τους αὐτή – νά εἶναι βέβαιοι γι᾽ αὐτό – χρυσό στεφάνι στήν Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ τήν ἐπουράνιο. Οἱ διαμαρτυρηθέντες αὐτοί χριστιανοί εἶναι σ᾽ ὅλη τήν Ἐκκλησία γενικά μία γλυκειά παρηγοριά ὅτι καί σήμερα, παρά τήν πλεονάζουσα ἁμαρτία, παρά τούς ἀποκαλυπτικούς καιρούς πού ζοῦμε, δέν ἐξέλιπαν οἱ ἀγωνιστές τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι καί μέχρι πεζοδρομίων καί μέχρι αἵματος καί φυλακίσεων νά ἐκφράσουν τήν ἀγάπη τους στόν Χριστό, πού ξανασταυρώνεται. Καλά τό ἔλεγε ὁ Γέροντας τῆς Φλώρινας πατήρ Αὐγουστῖνος, «οὐκ ἐκλίψουσι τῇ Ὀρθοδοξίᾳ στρατιῶται»! Καί καλά τό εἶχαν πεῖ οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς, ἀπαντῶντας τό 1848 στόν Πάπα Πῖον Θ´, ὅτι σέ μᾶς ὑπερασπιστής τῆς πίστεως εἶναι ὁ λαός!

3. Εὖγε λοιπόν καί δόξα καί τιμή καί ἔπαινος λαμπρός στόν διαμαρτυρηθέντα μέ δυναμισμό εὐσεβῆ λαό κατά τοῦ αἰσχροῦ αὐτοῦ ἔργου, πού ὑβρίζει χυδαιότατα τό πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν 7η Ἰουνίου τοῦ 2012 μέ ἀνακοίνωσή της προέτρεψε τούς χριστιανούς νά ἀποδοκιμάσουν τό ἔργο. Σ᾽ αὐτήν τήν προτροπή τῆς Μάνας Ἐκκλησίας οἱ πολλοί ἀδιαφόρησαν, ἀλλά οἱ διαμαρτυρηθέντες ὑπήκουσαν καί ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι χριστιανοί «τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες» (Ρωμ. 12,11). Οἱ διαμαρτυρηθέντες αὐτοί, νεώτεροι ὁμολογητές τῆς πίστεως, ἐμπνεύστηκαν γιά τήν ἅγια αὐτή καί συνετή πράξη τους ἀπό τά ἱερά μας Συναξάρια. Τά ἱερά αὐτά βιβλία, τά ὁποῖα, κατά τόν ἅγιο Πατέρα Ἰουστῖνο Πόποβιτς, ἀποτελοῦν τήν Ἐγκυκλοπαίδεια τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁμιλοῦν γιά χριστιανούς μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἔμπαιναν στούς ναούς τῶν εἰδώλων καί συνέτριβαν τά ἀγάλματά τους· ἡ δέ ἁγία μας Ἐκκλησία καταχώρησε τούς ὁμολογητές αὐτούς μεταξύ τῶν ἁγίων, γιά νά μιμούμεθα βέβαια τήν θερμότητα τῆς ἀγάπης τους στόν Χριστό καί τήν ἀποστροφή τους πρός τά εἴδωλα τῆς κάθε ἐποχῆς.

4. Ἀπευθυνόμενος σ᾽ αὐτούς, τούς λίαν ἀγαπητούς μας χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι διαμαρτυρήθησαν τελευταίως γιά τό βλάσφημο ἔργο Corpus Christi, τούς ἐκφράζουμε πάλι τά εὐχαριστήρια καί τά συγχαρητήριά μας γιά τήν διαμαρτυρία τους, τούς ἐκφράζουμε τόν θαυμασμό μας καί τόν σεβασμό μας, γιατί μέ διάθεση θυσίας ἐπορεύθησαν στόν τόπο τῆς διαμαρτυρίας καί ἔπραξαν αὐτό τό ἅγιο πού ἔπραξαν. Τούς λέγουμε δέ – ἄν καί δέν εἶναι ἀνάγκη νά τούς τό ποῦμε – νά μήν ἐπηρεάζωνται καθόλου ἀπό ἄλλους λόγους, κληρικῶν ἤ λαϊκῶν, πού θέλουν νά παραλύσουν τό ἀγωνιστικό τους φρόνημα μέ τά πλαδαρά τους κηρύγματα καί μέ λόγια ξένα πρός τά ἱερά μας Συναξάρια καί τούς λόγους τῶν Πατέρων μας. Ἀλήθεια, τί θά ἔλεγαν αὐτοί στόν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος συμβουλεύει τούς ἀκροατές του νά ραπίζουν ἀκόμη τόν ἐπίμονο βλάσφημο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Καί λέγει μάλιστα στήν συνέχεια ὁ ἅγιος Πατέρας, ὅταν οἱ ἀρχές τούς καλέσουν σέ ἀπολογία, νά ποῦν παρρησίᾳ: «Ναί, τόν ἐρράπισα, διότι ἐβλασφήμησε τόν Βασιλέα τῶν ἀγγέλων»! Καί τί θά ποῦν πάλι αὐτοί οἱ τῶν πλαδαρῶν κηρυγμάτων γιά τό ράπισμα πού ἔδωσε ὁ ἅγιος Νικόλαος στόν βλάσφημο Ἄρειο; Ἔχει ἱστορικότητα τό ράπισμα αὐτό, εἶναι δηλαδή πραγματικό γεγονός· καί γι᾽ αὐτό, γιά νά μή νομίσει δηλαδή κανείς ὅτι ἀπό ὀργή ὁ ἅγιος ἐρράπισε τόν Ἄρειο, γι᾽ αὐτό, λέγω, ἡ Ἐκκλησία στό Ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Νικολάου ἔβαλε τήν ἔκφραση περί αὐτοῦ «εἰκόνα πραότητος». Ἤ μήπως ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος καί ἡ Ἐκκλησία ὅλη δέν ἔπρεπε νά διαμαρτυρηθεῖ γιά τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου καί νά τήν καταδικάσει, γιατί ἔτσι τήν διαφήμισε περισσότερο;!…

5. Πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν πίστη μας, ἀδελφοί, καί νά διαμαρτυρόμαστε γι᾽ αὐτήν, ὅταν τήν βλέπουμε νά προσβάλλεται. Τέτοιο παράδειγμα καί τέτοια διδαχή μᾶς ἔδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας. Μέ τά ξένα πρός τό γνήσιο πατερικό πνεῦμα πλαδαρά κηρύγματα μερικῶν, καλυπτόμενα μάλιστα μέ θεολογική σινδόνα μιᾶς «νεοπατερικῆς» λεγομένης θεολογίας, ἀπό τά κηρύγματα αὐτά δέν βγαίνουν ὁμολογητές καί μάρτυρες. Ἀλλά οὔτε καί ἐλεύθερη πατρίδα θά εἴχαμε, ἄν ἐπικρατοῦσαν τά τοιαῦτα κηρύγματα, τά χωρίς ἀγωνιστικό φρόνημα. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 ἦταν μία τρέλλα!
Μήν ἀμφιβάλλετε λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσοι διαμαρτυρηθήκατε γιά τό βλάσφημο ἔργο, μήν ἀμφιβάλλετε, ἐπηρεαζόμενοι ἀπό διάφορους λόγους, ἄν πράξατε καλῶς ἤ ὄχι. Πολύ καλῶς ἐπράξατε καί νά τό ξανακάνετε! Ἡ πικρία μου ὅμως καί ἡ ἀπογοήτευσή μου εἶναι μέ τόν ἑαυτό μου. Ἤθελα νά εἶμαι καί ἐγώ στόν τόπο τῆς μαρτυρίας σας καί τοῦ μαρτυρίου σας, νά ἐφώναζα καί ἐγώ μαζί σας καί μακάρι νά ἤμουν καί θύμα, γιά νά ἔδιδα ὡς ἐπίσκοπος ἕνα καλό παράδειγμα. Ναί, ἡμεῖς οἱ ἐπίσκοποι πρέπει νά εἴμεθα μπροστάρηδες στούς ὑπέρ πίστεως ἀγῶνες!

6. Τέλος, ἔχω νά πῶ ὄχι μόνο μέ πόνο, ἀλλά καί μέ φόβο, ὅτι ἡ περίπτωση αὐτή τοῦ Corpus Christi εἶναι ἀκριβῶς καί ἀκριβέστατα περίπτωση Σοδόμων καί Γομόρρων (Γεν. κ. 19). Γιατί, ὅπως στήν βιβλική αὐτή διήγηση οἱ Σοδομῖτες ἐξέλαβαν τά θεῖα Πρόσωπα ὡς ἀνθρώπινα καί θέλησαν νά ἁμαρτήσουν μαζί τους, ἔτσι, καί στήν παρούσα περίπτωση, οἱ συγγραφεῖς τοῦ ἔργου ἐκλαμβάνουν τό Θεανδρικό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ… ὡς ἁμαρτωλό καί τό παρουσιάζουν κατά τήν αἰσχρή τους ποιότητα. Ἀλλά φοβοῦμαι μήπως τό πῦρ, πού ἔβρεξε ὁ οὐρανός καί κατέκαυσε τήν ἁμαρτωλή πόλη, μήπως – μή γένοιτο, Χριστέ καί Παναγιά! –, ἔλθει καί καταπάνω μας καί κατακαοῦμε· γιατί, μαζί μέ τά ἄλλα ἁμαρτήματά μας, ἔγινε στήν πατρίδα μας καί αὐτό τό χειρότερο τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων, ἡ αἰσχρή ἐξύβριση κατά τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου μας, χωρίς μάλιστα νά φαίνεται ὅτι πονοῦμε γι᾽ αὐτό, ἀφοῦ δέν διαμαρτυρόμαστε ἔντονα. Ἄν ἡ ὕβρις αὐτή γινόταν κατά τοῦ προσώπου μας ἤ κατά τῶν οἰκείων μας ἤ κατά τῶν ἀρχόντων μας, ἀσφαλῶς δέν θά ἤμασταν ἀπαθεῖς, ἀλλά θά κινητοποιούμασταν καί θά μηχανευόμασταν τρόπους διαμαρτυρίας καί ἀντιδράσεως. Τελειώνω ἐδῶ μέ  τόν πονετικό  λόγο, μέ  τόν  ὁποῖο κατέκλεισε κάποτε  ὁ μακαριστός Γέροντας πατήρ Αὐγουστῖνος ἕνα του κήρυγμα περί βλασφημίας τῶν θείων: «Ὥστε λοιπόν, μεγάλοι οἱ ἄρχοντές μας, μεγάλα τά ἀνθρωπάριά μας, μικρός ὁ Χριστός μας, ὅταν ὑβρίζεται κανείς δέν διαμαρτύρεται»!…

† Ἐπίσκοπος Ἰερεμίας
Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

Δημητσάνα, 17 Ὀκτωβρίου 2012

Πηγή: http://www.imgortmeg.gr/docs/corpus_christi.pdf

[ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ Ἡμερίδος πού διεξήχθη στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, στήν αἴθουσα Μελίνα Μερκούρη τήν 6 Ὀκτωβρίου τοῦ 2012, μέ θέμα: “Νέα Ταυτότητα: Εἰσιτήριο χωρίς ἐπιστροφή”].

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, μέ τή συνεργασία τῶν Youtubers, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς καί Φαλήρου, διοργάνωσε ἡμερίδα τήν 6η Ὀκτωβρίου 2012 στό Σ.Ε.Φ μέ θέμα: Νέα Ταυτότητα: Εἰσιτήριο χωρίς ἐπιστροφή.

Μετά ἀπό τό λίαν πατρικό καί ἐνθουσιαστικό ἄνοιγμα τῆς ἡμερίδος ἀπό τό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιῶς καί Φαλήρου κ. Σεραφείμ καί τήν ἐξαιρετική παρουσίαση ὕμνων ἀπό τή χορωδία «ἐν Ψαλτηρίῳ», ὁ συντονιστής πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Φωτόπουλος ἀνέγνωσε τό χαιρετισμό καί τίς εὐχές τοῦ πανοσιολογιωτάτου πρωτεπιστάτου τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους κ. Μαξίμου γιά τήν ἐπιτυχία τῆς ἡμερίδος. Μετεβίβασε ἐπίσης καί τούς χαιρετισμούς τῶν ἐπισήμων πού εἶναι συντονισμένοι στούς ἐν Χριστῷ πνευματικούς ἀγῶνες τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν.

Ἀφοῦ στή συνέχεια ἀκούστηκαν οἱ εἰσηγήσεις τῶν κατά τό πρόγραμμα ὁρισθέντων ἐγκρίτων ὁμιλητῶν καί τῶν δύο ἀξιολόγων ὀλιγολέπτων παρεμβάσεων εἰδικευμένων στό θέμα ἐρευνητῶν, διεξήχθη λίαν ἐνδιαφέρουσα γόνιμη συζήτηση καί ἐξήχθησαν τά κάτωθι πορίσματα:

1. Δέν πρόκειται γιά συνήθη ἀντικατάσταση τῶν ταυτοτήτων μας. Θά ἐφοδιασθοῦμε μέ μιά πολύ ἔξυπνη κάρτα μέ μικροτσίπ προηγμένης τεχνολογίας RFID μεγάλης χωρητικότητας στοιχείων καί μέ δυνατότητες συνεχῶν ἀναπρογραμματισμῶν, ἐπεξεργασίας καί ἀποθήκευσης χωρίς φυσικά τή δική μας βούληση. Ὅλα αὐτά εἶναι ἐφικτά, ὅπως ἀπέδειξαν οἱ εἰσηγητές παρουσιάζοντας τά τεχνικά χαρακτηριστικά καθώς καί τίς μελλοντικές δυνατότητες τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων τεχνολογίας RFID. Εἶναι ἐπίσης ὁρατοί οἱ κίνδυνοι ἀπό κακόβουλες ἐπιθέσεις γιά ἀλλοίωση, προσθήκη ἤ ἀφαίρεση τῶν προσωπικῶν μας δεδομένων, ἡ δυνατότητα γιά καταδυνάστευση τῶν πολιτῶν ἀπό τήν ἑκάστοτε κυβέρνηση, καθώς καί οἱ κίνδυνοι γιά τήν ὑγεία μας.

2. Πρέπει νά ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ἀπό τήν ἑλληνική νομοθετική ἐξουσία ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή ἰσχυρίζεται, ὅτι δέν ὑποχρεώνει τούς Εὐρωπαίους σέ ἠλεκτρονική ταυτοποίηση, ἀλλά ἁπλῶς τήν προτείνει θερμά.

3. Μέ τήν καταπάτηση τῆς ἰδιωτικότητος ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀλλάζει στάση ζωῆς. Εἶναι σοβαρότατες οἱ κοινωνικές καί ψυχολογικές ἐπιπτώσεις τῆς ἐπιβολῆς αὐτοῦ τοῦ συστήματος πάνω στήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, τόσο στήν καθημερινότητα, ὅσο καί στήν ἱστορική καί πολιτιστική ἐξέλιξη τοῦ ἔθνους.

4. Οἱ ἠλεκτρονικές ταυτότητες συνιστοῦν τήν πιό ἀσφυκτική μέθοδο ἐλέγχου, παρακολούθησης καί ὑποδούλωσης τῶν πολιτῶν στό παγκοσμιοποιούμενο ἀντίχριστο κράτος πού προετοιμάζει ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων.

5. Ἡ προσωπική ἐλευθερία καί ἰδιωτικότητα κατοχυρώνονται τόσο ἀπό τό Ἑλληνικό καί ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Σύνταγμα, ὅσο καί ἀπό τήν Ε.Ε. ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Στά νομοθετήματα αὐτά περιλαμβάνονται τά μέσα νομικῆς προστασίας τῶν πολιτῶν ἀπό τήν ὑποχρεωτική ἐπιβολή τῶν νέων ταυτοτήτων. «Ἰδιαίτερα ὁ Νόμος 2472/1997 περί ἐπεξεργασίας δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα στό ἄρθρο 5 παρ. 1 ὁρίζει τά ἀκόλουθα: «1. Ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα ἐπιτρέπεται μόνον ὅταν τό ὑποκείμενο τῶν δεδομένων ἔχει δώσει τή συγκατάθεσή του».Παραλαμβάνοντας «οἰκειοθελῶς» τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα πού θά μᾶς ἐπιβάλει τό δικτατορικό σύστημα τοῦ παγκοσμιοποιούμενου κράτους, μέ προσωπική μας πλέον εὐθύνη, χάνουμε τά αὐτονόητα δικαιώματά μας καί ἀκυρώνουμε τή Συνταγματική προστασία. Πάντως θά πρέπει ἡ κυβέρνηση ὁπωσδήποτε νά συνειδητοποιήσει, ὅτι, ἐάν ἀποφασίσει τήν ἔκδοση ταυτοτήτων, θά εἶναι ὑποχρεωμένη νά καλύψει μέ ἐναλλακτικές νομικές διατάξεις ὅσους δέν τίς παραλάβουν.

6. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπανειλημμένα ἔχει ἀσχοληθεῖ μέ τό θέμα τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων, ἐπειδή συμμερίζεται τούς προβληματισμούς καί τήν ἀγωνία τοῦ ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Στό ἀνακοινωθέν τῆς 9ης Μαρτίου 1993, μεταξύ ἄλλων ἀναφέρει σχετικά μέ τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες «…ἐν ὄψει τῶν ἀπεριορίστων δυνατοτήτων τῆς νέας ἠλεκτρονικῆς τεχνολογίας εἴτε πρός ὑποκλοπήν στοιχείων, εἴτε πρός συνδυασμόν των, ὑπάρχει ἡ δυνατότης μιᾶς ἐφιαλτικῆς ἀπειλῆς κατά τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν τοῦ πολίτου… ἡ μέλλουσα νά περιλαμβάνει προσωπικά στοιχεῖα τοῦ κατόχου, ἀόρατα διά γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ καί ἑπομένως ἄγνωστα εἰς τόν κάτοχον».

Ἐπίσης στήν ἐγκύκλιο 2626/7-4-1997 ἐπί λέξει ἀπαιτεῖ: «Ἡ κυβέρνηση νά μεριμνήσει γιά τήν κατά τό δυνατόν καλύτερη προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπό τήν ἠλεκτρονική ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα μέ τίς νομοθετημένες συνταγματικές διαδικασίες…». Ταυτόχρονα συνιστᾷ «νά μή γίνει δεκτός ὡς κωδικός ἀριθμός τῶν κρατικῶν ἠλεκτρονικῶν συστημάτων γιά τήν προστασία τοῦ ἀτόμου ὁ ἀριθμός 666».

Ἐξ ἄλλου στήν ἐγκύκλιο 2641/9-2-1998 ἡ Ἱ. Σύνοδος: «… ἐπιμένει ἐπί παλαιοτέρας τοποθετήσώς της καί διακηρύσσει καί ὑποστηρίζει τήν ἀνάγκη διασφαλίσεως τῆς προστασίας τῆς προσωπικότητος, τῆς ἰδιωτικῆς καί οἰκογενειακῆς ζωῆς καί τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἐπικοινωνίας…» καί σέ περίπτωση πού θά χρησιμοποιηθεῖ ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666 «συνιστᾶ στούς πιστούς νά μή δεχθοῦν τίς νέες ταυτότητες».

Στό ἀνακοινωθέν τῆς Δ.Ι.Σ. γιά τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη στίς 8-12-2010 ὑπογραμίζει: «τήν ἀσάφεια, ἀντίφαση καί σύγχυση» πού ὑπάρχει στό νομοσχέδιο γιά τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση. «…δηλώνει τήν ἐπιφύλαξή της» ἐπειδή «Ἡ Ἐκκλησία σέβεται τό ἀνεπανάληπτο τοῦ προσώπου τοῦ ἀνθρώπου καί τή θεόσδοτη ἐλευθερία του. Τό ἀνθρώπινο πρόσωπο δέν μπορεῖ νά ἀπογυμνωθεῖ ἀπό τήν ἀξιοπρέπεια καί τά χαρακτηριστικά του».

Τέλος στό ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 17-11-2010 μεταξύ ἄλλων τονίζονται τά ἑξῆς: «Ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη δέν πρέπει νά περιέχει κατ’ οὐδένα τρόπο ἐμφανή ἤ ἀφανῆ τόν ἀριθμό 666» καί «ἐπίσης κατ’ οὐδένα τρόπο πρέπει μέ αὐτή νά παραβιάζονται οἱ προσωπικές ἐλευθερίες».

7. Τό συνεχές καί ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συμφωνεῖ ἀπόλυτα καί ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό σχέδιο ἀπόφασης τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας «γιά τή θέση τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τήν ἐμφάνιση καί ἀνάπτυξη καινούργιων τεχνολογιῶν ταυτοποίησης προσώπου». Συγκεκριμένα ἀναφέρει ὅτι: «Ἡ Ἐκκλησία συμφωνεῖ μέ τίς ἀνησυχίες τῶν πολιτῶν καί θεωρεῖ ἀπαράδεκτο τόν περιορισμό τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων τους σέ περίπτωση πού θά ἀρνηθοῦν τή συλλογή καί ἐπεξεργασία τῶν προσωπικῶν τους δεδομένων».

8. Ἡ ἀποφασιστική ἄρνηση παραλαβῆς τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας δέν ἔχει τό χαρακτήρα παθητικῆς ἀποδοχῆς τετελεσμένων γεγονότων. Ἀντίθετα θά πρέπει νά λάβει τήν μορφή ἐνεργητικῆς καί μαχητικῆς δραστηριοποιήσεως, ἀπό τήν ἀποφασιστικότητα καί τήν μαζικότητα τῆς ὁποίας θά κριθεῖ καί τό ἀποτέλεσμά της. Ὅσο περισσότεροι θά εἴμαστε ἐμεῖς πού θά ἀντιταχθοῦμε στήν ἠλεκτρονική ταυτότητα, ὅσο περισσότερες καί συντονισμένες θά εἶναι οἱ κινήσεις καί οἱ παρεμβάσεις μας, ὅσο πιό δυναμικές καί ἐμπεριστατωμένες θά εἶναι οἱ διεκδικήσεις μας, τόσο μεγαλύτερες θά εἶναι καί οἱ ὑποχωρήσεις τῶν κυβερνώντων καί αὐτῶν πού ἐπιβάλλουν ἀνάλογες ρυθμίσεις. Ἐννοοῦμε, δηλαδή, ὅτι δέν ἀρκεῖ νά δηλώνουμε ἁπλῶς ὅτι δέν θά παραλάβουμε τήν νέα ταυτότητα. Δέν εἶναι, ἄλλωστε, τόσο εὔκολη καί ἁπλῆ ὑπόθεση ἡ μή παραλαβή της, οὔτε μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι γιά τόν ἑαυτό μας, ὅτι θά ἀντέξουμε τίς δυσβάστακτες καί συντριπτικές συνέπειες, πού αὐτή θά ἔχει γιά τήν πνευματική καί σωματική μας ὑγεία. Μία πιθανή παθητική στάση ἐκ μέρους μας θά μᾶς ὁδηγήσει ἐνώπιον ἐκβιαστικῶν διλημμάτων καί καταστάσεων..

9. Ἡ ἀντίδρασή μας πρέπει νά διατυπωθεῖ προληπτικά δηλαδή νά στοχεύει στό νά προλάβει τίς ὅποιες κυβερνητικές ἀποφάσεις. Εἶναι σαφές ὅτι ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση ἐξαπατᾷ κάθε φορά τό λαό στά περισσότερα θέματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ πλήρης ἀναντιστοιχία προεκλογικῶν ἐξαγγελιῶν καί μετεκλογικῶν μέτρων ἀπό τήν παροῦσα Κυβέρνηση πού ὑποσχέθηκε ἐπαναδιαπραγμάτευση καί ἀντ’ αὐτοῦ ἐπιβάλλει νέες περικοπές, νέους φόρους, νέα χαράτσια καί περαιτέρω ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τό θέμα τῶν ταυτοτήτων. Στήν περίπτωση αὐτή οἱ κυβερνῶντες βολιδοσκοποῦν τίς ἀντιδράσεις μας, ὥστε νά ἐπιβάλουν τελικά τούς σχεδιασμούς τους. Ἄς μήν θεωρηθεῖ ἀπό κανέναν ἡ παροῦσα συγκυρία τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως ὡς μία «καλή εὐκαιρία» γιά νά ἐπιβάλουν ἀνελεύθερες πολιτικές καί πρακτικές στήν ζωή τῶν πολιτῶν. Μπορεῖ ὁ λαός μας νά ὑπομένει οἰκονομικά μέτρα, μνημόνια καί ΔΝΤ, τήν ψυχή του, ὅμως, δέν τήν πουλᾶ τήν ἐλευθερία του δέν τήν ἐκχωρεῖ τά δικαιώματά του δέν τά ἀποποιεῖται

10. Σέ κάθε πόλη, σέ κάθε χωριό καί γειτονιά, σέ κάθε τόπο δουλειᾶς, σέ κάθε κοινωνικό χῶρο, παντοῦ, πρέπει νά συγκροτηθοῦν Ἐπιτροπές Ἀλληλεγγύης, ἐθνικῆς καί πνευματικῆς ἀφύπνισης, ἀντίστασης καί ἀγωνιστικῆς δράσης ἐναντίον τῶν κατοχικῶν δυνάμεων καί τῶν κομματικῶν τους ὑπηρετῶν. Ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ καί πρέπει νά παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ὄχι μόνο διότι εἶναι ἕνας δικτυακός ἱστός ριζωμένος σέ κάθε γωνιά τῆς Ἑλλάδας, ἀλλά καί διότι διαθέτει καί ἕνα πανίσχυρο ὀργανωτικό «ὅπλο» κοινωνικῆς συνοχῆς καί ἀλληλεγγύης: Τίς ἐνορίες.
Μέσα στίς ἄγριες συνθῆκες τῆς γενικῆς κατάρρευσης πού ἔρχονται, μέσα στήν κόλαση πού ζεῖ καί θά ζήσει ὁ ἑλληνικός λαός, οἱ ἐνορίες μποροῦν ἀντικειμενικά νά ἀναδειχτοῦν σέ καθοριστικό μετερίζι ἀντίστασης καί ἀγώνα, σέ δομή κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης, ἐμψύχωσης καί ἀφύπνισης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Αὐτό τό μοναδικό καί ἰσχυρό ὅπλο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας θά πρέπει νά ἀξιοποιηθεῖ ἀπό τούς πρωτοπόρους ἀγωνιστές τῆς Ὀρθοδοξίας, τούς ἀρχιερεῖς, τούς ἱερεῖς καί τούς μοναχούς…

Γιά ἄλλη μία φορά καλεῖται ὁ Ὀρθόδοξος Κλῆρος νά ἀποτελέσει τό καταφύγιο καί τό στήριγμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ μέσα στή λαίλαπα τῆς κοινωνικῆς καί ψυχολογικῆς του κατάρρευσης.

11. Θά πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε καί νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι οἱ σχεδιασμοί τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων ἀνατρέπονται μέ μαζική, δυναμική, συντονισμένη καί ἀποφασιστική ἀντίσταση. Ἀνατρέπονται μέ ἀφύπνιση καί ἐγρήγορση, μέ ὁμολογιακό καί μαρτυρικό φρόνημα. Ὀφείλουμε ὅμως, νά παρατηρήσουμε ὅτι ὁμολογία χωρίς ὀρθοπραξία δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει. Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως δέν μπορεῖ νά εἶναι καρπός ἑνός ἐπιπόλαιου ἐνθουσιασμοῦ καί ἑνός ἔνθερμου ζηλωτισμοῦ. Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως εἶναι τό χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού δίδεται σ’ αὐτούς πού σέ ὅλη τους τήν ζωή ἀγωνίζονται μέ νήψη, προσευχή, μετάνοια, ταπεινό καί ἀσκητικό φρόνημα νά γίνουν δεκτικοί αὐτοῦ τοῦ χαρίσματος. Ἀπαιτεῖται, δηλαδή, πνευματικός ἀγώνας διαρκής καί ἐπίπονος, καθώς τόσο σοβαρά καί ἀποφασιστικά γιά τήν σωτηρία μας ζητήματα δέν πρέπει νά τά ἀμελοῦμε καί νά ἀναβάλουμε τήν ἀντιμετώπισή τους γιά τήν τελευταία στιγμή.

Μακάρι οἱ εἰλικρινεῖς προσευχές τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιερέων μας, τῶν εὐλαβῶν ἱερομονάχων καί πρεσβυτέρων, τῶν ταπεινῶν μοναχῶν καί μοναζουσῶν καί τοῦ πληρώματος τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας νά ἀναδείξουν τό μαρτυρικό ἐν Χριστῷ φρόνημα καί τόν ἡρωϊσμό τῶν Ἑλλήνων προγόνων μας.

Πηγή: http://orthros.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=443%3A-q-q&catid=36%3A2010-10-04-06-19-27&Itemid=154&lang=el

«Ἀμερικανίδα καθηγήτρια διαβίβασε σέ Ὀρθόδοξο κληρικό τήν ἐπιθυμία τοῦ πάπα νά προσκαλέσει τόν Γέροντα Παΐσιο καί Γέροντα Πορφύριο νά πᾶνε στό Βατικανό. Ἡ ἀπάντηση καί τῶν δύο ἦταν ἡ ἑξῆς:

Ὄχι δέν μποροῦμε νά πᾶμε. Διότι ἡ Ρωμαιοκαθολική  Ἐκκλησία καί ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕτοιμοι. Ἔχουν πολύ ἐγωισμό. Ὄχι μόνο θέλουν νά μᾶς ὑποτάξουν, ἀλλά καί δέν πιστεύουν ὅτι ἔχουμε τήν ἀλήθεια ἐμεῖς. Δέν χρειάζεται νά πᾶμε. Καλύτερα θά βοηθήσουμε τήν ὑπόθεση μέ τήν προσευχή μας»[1].

Βλέπουμε ἀπό τά ἀνωτέρω καθαρά τήν θέση καί τῶν δύο Γερόντων:

1)Ὁ Πάπας, ἔχει χάσει τήν Ὀρθοδοξία λόγῳ ἐγωισμοῦ, δηλαδή λόγῳ τῆς ἀλλοιωμένης ζωῆς πού ἐπικράτησε στή Δύση, ἐξ αἰτίας τῆς ἐπικράτησης τῶν αἱρετικῶν Φράγκων. Συνήθως ἔτσι συμβαίνει: τό ἀλλοτριωμένο ἦθος, ἡ φιλαρχία, ὁ ἐγωισμός ὁδήγοῦν στό ἀλλοτριωμένο δόγμα δηλ. στήν αἵρεση. Ὅταν ζοῦμε ζωή ἀντίθετη ἀπό τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, μετά «κατασκευάζουμε» καί δόγματα τά ὁποῖα θά στεγάσουν αὐτήν τήν ἀλλοτριωμένη ζωή.

2)Ἀπό τήν ἀνωτέρω ἀπάντηση τῶν Γερόντων φαίνεται ἐπίσης καθαρά ἡ θέση τους ὅτι δέν ὠφελεῖ ὁ διάλογος μέ τόν Πάπα, ἀλλά ἡ προσευχή· διότι ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕτοιμος.

-Γιατί ἄραγε δέν εἶναι ἕτοιμος ὁ Πάπας;
-Διότι δέν ἔχει ἀπορρίψει τίς αἱρετικές προσθῆκες στό δόγμα: ἄσπιλη σύλληψη, Filioque, ἀλάθητο, πρωτεῖο καί πολλές ἄλλες.
Συμφωνοῦν ἐδῶ οἱ σεβάσμιοι Γέροντες μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ.
Ὁ τόσο ὑβριζόμενος μέχρι σήμερα ἀπό τούς Παπικούς ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς διδάσκει ὅτι γιά νά γίνει διάλογος μέ τούς Λατίνους (Παπικούς) θά πρέπει πρῶτα αὐτοί νά ἀφαιρέσουν τήν προσθήκη πού ἔχουν κάνει στό σύμβολο τῆς Πίστεως, δηλ. τό Filioque.
Ὄχι λοιπόν στό Διάλογο λένε οἱ δύο μεγάλοι σύγχρονοι Γέροντες ἐφ’ ὅσον ὁ Πάπας δέν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμος.
3)Ὁ Πάπας, σύμφωνα μέ τούς δύο ἅγίους Γέροντες δέν φρονεῖ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουμε τήν ἀλήθεια.
Πράγματι πρόσφατα οἱ Γέροντες ἐπαληθεύθηκαν ἀφοῦ ὁ νῦν Πάπας ἰσχυρίστηκε ὅτι αὐτοί ἔχουν τήν ἀληθινή Ἐκκλησία καί ἐμεῖς (οἱ ὀρθόδοξοι δηλ.) ἔχουμε «ἐκκλησιολογικό ἔλλειμμα»! Μέ λίγα λόγια μᾶς εἶπε ὅτι εἴμαστε λειψοί ὡς πρός τά δόγματα καί θά πρέπει νά ἐπιστρέψουμε στήν πλήρη ἀλήθεια πού κατέχει ὁ Παπισμός!!!

Στήν πραγματικότητα θά πρέπει νά γίνει τό ἀντίστροφο. Ὁ Πάπας δηλαδή νά ἀποκηρύξει τά αἱρετικά του δόγματα καί νά ἐπιστρέψει στήν Ὀρθοδοξία…

Ἐπίσης ὁ Γέροντας Πορφύριος γνώριζε πολύ καλά τά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ.
«Μή φοβᾶστε», ἔλεγε, «οἱ διαθέσεις τοῦ Πάπα ἀνέκαθεν ἦταν νά ὑποτάξει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί θά ἔλθει ἡμέρα πού ὁ διάλογος θά ματαιωθεῖ· τίποτε δέν πρόκειται νά γίνει· ἄλλωστε οἱ οὐνίτες, αὐτός ὁ δούρειος ἵππος, εἶναι φῶς φανάρι ὅτι τούς ἐνδιαφέρει νά ἀναγνωρίσουν οἱ Ὀρθόδοξοι κεφαλήν τόν Πάπα καί τίποτε περισσότερον».

[1] http://www.pigizois.gr/afieromata/paisios/xaritomenes_didaxes.htm, Σωτ. Λυσικάτου, Χαριτωμένες διδαχές τοῦ γέροντος Παϊσίου, ἐκδ. Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2004.
ΠΗΓΗ: Ἱερ. Σάββα, Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο

Από http://agiotokos-kappadokia.gr

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΠΟΛΛΟΙ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ποὺ ἔχουν σπουδάσει παράλληλα ψυχολογία, ψυχιατρικὴ ἢ ἄλλες παρεμφερεῖς ἐπιστῆμες. Θεωροῦν ὅτι εἶναι οἱ πιὸ κατάλληλοι νὰ τοὺς βοηθήσουν πνευματικὰ καὶ νὰ τοὺς δείξουν ἕνα ἄλλο δρόμο, διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν παραδοσιακὸ καὶ ἁγιοπατερικό, ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε καὶ διαβάζουμε στὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Τὸ θέμα εἶναι σοβαρὸ καὶ χρειάζεται προσεκτικὴ ἀντιμετώπιση. Δὲν πρέπει νὰ φτάνουμε στὴν ὑπερβολὴ πὼς τάχα μόνο οἱ ἐπιστήμονες κληρικοὶ εἶναι ἄξιοι καὶ ἀποτελεσματικοὶ πνευματικοί, ἀνεξάρτητα ἂν οἱ ἴδιοι δὲν ἔχουν πνευματικὴ ζωὴ καὶ δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς κοσμικοὺς ψυχολόγους, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὸ Θεό, περιφρονοῦν τὶς ἐντολὲς καὶ ἐμφανίζονται ὡς οἱ πλέον ἁρμόδιοι γιὰ τὴν λύση τῶν διαφόρων πνευματικῶν θεμάτων, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ ἄνθρωποι.

Ἀλίμονο σ᾽ αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς –ψυχολόγους, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦν νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ κοσμικὸ καὶ ἐπιστημονικὸ πνεῦμα καὶ εἶναι στερημένοι ἀπὸ κάθε πνευματικὴ ἐμπειρία. Εἶναι ἀκατάλληλοι νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Οἱ ἴδιοι δὲν δέχονται κάτι τέτοιο, γι᾽ αὐτὸ καὶ κρίνουν μὲ μεγάλη εὐκολία τοὺς πάντες καὶ ἰδιαίτερα τοὺς παραδοσιακοὺς πνευματικούς, ἐνῶ προβάλλουν καὶ ἐφαρμόζουν τὶς ψυχολογικές τους ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες ὅμως δὲν ἔχουν σταθερὰ θεμέλια, πολὺ περισσότερο δὲν ἔχουν χριστιανικὸ ὑπόβαθρο. Οἱ ρασοφορεμένοι ψυχολόγοι θέτουν σὲ δεύτερη μοίρα τὸ ρόλο τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι προκλητικὸ καὶ προσεγγίζει τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Οἱ νεώτεροι Γέροντες εἶχαν ἐπισημάνει τὸ πνευματικὸ αὐτὸ ὀλίσθημα καὶ ἦταν ἐπιφυλακτικοὶ ἀπέναντί τους. Τοὺς θεωροῦσαν ἀνθρώπους, ποὺ ὁδηγοῦν ὅλους ἐκείνους, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται στὴν καταστροφὴ καὶ ὄχι στὴ σωτηρία. Εἰδικότερα ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ «εἶναι πνευματικὰ ἄρρωστοι καὶ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ἁγιοπατερικὲς ἐξετάσεις καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θὰ διακρίνουν καὶ μόνοι τους τὸ ἄρρωστο αὐτὸ πνεῦμα καὶ θὰ γνωρίσουν παράλληλα καὶ τὴν θεία χάρη, γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν στὸ ἑξῆς στὶς ψυχὲς ποὺ πάσχουν τὴν θεία ἐνέργεια καὶ ὄχι τὶς ἀνθρώπινες τέχνες».Μιλοῦσε ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ ἔργο τοῦ ἔμπειρου καὶ χαριτωμένου πνευματικοῦ, γιὰ νὰ δείξει τὴ διαφορὰ καὶ νὰ διαλύσει τὴν πλάνη, ποὺ ὑπῆρχε σὲ πολλοὺς χριστιανούς, σχετικὰ μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν κληρικῶν ψυχολόγων. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τὰ λόγια του: «Τὸ πᾶν εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ψυχὴ μπορεῖ νὰ τὴν βοηθήσει μόνο χαριτωμένος πνευματικός, μὲ πίστη, ποὺ ἀγαπάει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν πονάει, γιατὶ γνωρίζει τὴν μεγάλη της ἀξία, τὴν βοηθάει στὴν μετάνοια, τὴν ξαλαφρώνει μὲ τὴν ἐξομολόγηση, τὴν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ὁδηγεῖ στὸν παράδεισο ἢ πετάει τὸν λογισμὸ μὲ τὸν ὁποῖο βασανίζει τὴν εὐαίσθητη ψυχὴ ὁ πονηρός, καὶ θεραπεύεται. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀρρώστια στὸν κόσμο ἀπὸ τὸν λογισμό, ὅταν δηλαδὴ πείσει ὁ διάβολος τὸν ἄνθρωπο μὲ λογισμοὺς ὅτι δὲν εἶναι καλά. Ὅπως δὲν ὑπάρχει καὶ ἀνώτερος γιατρὸς σ᾽αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἀπὸ τὸν ἔμπειρο πνευματικό, ποὺ ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη μὲ τὴν ἁγιότητά του καὶ πετάει αὐτοὺς τοὺς λογισμοὺς ἀπὸ τὰ εὐαίσθητα πλάσματα τοῦ Θεοῦ καὶ θεραπεύει ψυχὲς καὶ σώματα δίχως φάρμακα, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ τὶς ἐξασφαλίζει καὶ τὸν παράδεισο».

Οἱ ἐνάρετοι κληρικοὶ ἐνεργοῦν μὲ τὴν τέχνη τῆς θείας χάρης, ἐνῶ οἱ κληρικοὶ – ψυχολόγοι μὲ τὴν ἀνθρώπινη τέχνη τῆς ἐπιστήμης. Ἡ διαφορὰ εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ δὲν πρέπει νὰ τὴν ἀμφισβητοῦμε. Οἱ πρῶτοι πιάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὸν οὐρανό, ἐνῶ οἱ δεύτεροι προσπαθοῦν νὰ τὸν βοηθήσουν, γιὰ νὰ ζήσει καλά, δηλαδὴ μὲ κοσμικὴ χαρά, πάνω στὴ γῆ, χωρὶς καμιὰ ἐλπίδα γιὰ τὴν αἰώνια μακαριότητα.

Πόση διαφορὰ ἔχει ὁ παράδεισος ἀπὸ τὴν κόλαση!

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, αρ. φ. 1936, 20/7/2012

(Πατήστε στίς εικόνες γιά μεγέθυνση)

http://agiotokos-kappadokia.gr/2012/07/17/%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B2%CE%84-%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-16-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85/

ΑΠΟ ROMFEA.GR

Επιστολή προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνο απέστειλε, ο Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας.

Στην επίστολή του ο Μητροπολίτης Ιερεμίας, μεταξύ άλλων τονίζει ότι «το θέαμα της χρίσεώς σας από Καθολικό, εσκανδάλισε δεινώς τους Ορθοδόξους της Ελλαδικής Εκκλησίας, κληρικούς και λαϊκούς».

Επίσης ανεφέρει: «Εμμένω στον χαρακτηρισμό της πράξεώς σας, τον οποίο έδωσα στο αναφερθέν γραπτό κήρυγμά μου, ότι αυτή αποτελεί «σημείο των καιρών», και εμμένω πάλι στην ευχή, την οποία διετύπωσα σ᾽ αυτό το κήρυγμά μου, «και μη χειρότερα, Χριστέ και Παναγιά»!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

Λόγω διπλής έδρας της ταπεινής μου Μητροπόλεως, έλαβα καθυστερημένα την επιστολή σας και δια τούτο λαμβάνετε και σεις αργοπορημένα την απάντησή μου.

1. Δεν συνέταξα, Σεβασμιώτατε, κανένα λίβελλο εναντίον σας, όπως χαρακτηρίζετε το κείμενό μου στην επιστολή σας, αλλά έγραψα θείο κήρυγμα, το οποίο συγγράφω και αποστέλλω καθ᾽ εκάστην Κυριακήν στις Ενορίες της Μητροπόλεώς μου προς κατήχηση των πιστών. Επειδή δε το θέμα το εκάλει, στο κήρυγμά μου αυτό αναφέρθηκα στην περίπτωσή σας, της χρίσεώς σας δηλαδή δι᾽ ύδατος (όπως εξηγείτε στην επιστολή σας) από παπικό ιερωμένο. Σας εσωκλείω το κήρυγμά μου αυτό.

Το θέαμα της χρίσεώς σας αυτής, Σεβασμιώτατε, εσκανδάλισε δεινώς τους Ορθοδόξους της Ελλαδικής Εκκλησίας, κληρικούς και λαϊκούς. Μάλιστα δε ο λαός της ποίμνης μου, εγκρατής και μαχητής των ορθοδόξων παραδόσεων, εφρικίασε βλέπων ορθόδοξον Αρχιερέα να ίσταται με ιεροπρέπεια ενώπιον παπικού «επισκόπου», φορούντος και «άμφιον», ως φαίνεται, και να δέχεται παρ᾽ αυτού χρίση, έστω δι᾽ ύδατος.

Εις θρησκευτικά περιοδικά, εις κηρύγματα ιεροκηρύκων, εις μαθήματα Κύκλων Βιβλικών Μελετών, εις θρησκευτικές ιστοσελίδες, εις συζητήσεις θεολογούντων προσώπων, εσχολιάσθη δυσμενώς και με μελανά χρώματα το γεγονός.

2. Η ερμηνεία της ταραχής αυτής των Ορθοδόξων της Ελλαδικής Εκκλησίας, Σεβασμιώτατε, είναι ότι πιστεύουμε τους Ρωμαιοκαθολικούς ως αιρετικούς, όπως και είναι πράγματι. Οι Παπικοί, πέραν των άλλων πολλών διαφορών με την Ορθόδοξη πίστη μας, δια να έλθω στα πλέον βασικά, οι Παπικοί, λέγω, πιστεύουν σε άλλη Αγία Τριάδα, εισάγοντες διαρχία στην θεότητα με το φρικτό τους «Φιλιόκβε»· οι Παπικοί κηρύττουν άλλη Παναγία, ως ούσαν μη κανονική άνθρωπος (και άρα ως ούσαν μη πραγματική την Σάρκωση του Υιού του Θεού και την λύτρωσή μας, διότι «το απρόσληπτον αθεράπευτον»)· και οι Παπικοί πάλι έχουν άλλη παράσταση του σημείου του Τιμίου Σταυρού. Από τα τρία αυτά βασικά και μόνον φαίνεται καθαρώς ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί. Γι᾽ αυτό και ταράχθηκαν και σκανδαλίστηκαν οι Ορθόδοξοι – και δικαίως – από το θέαμα Ορθοδόξου Επισκόπου να χρίεται υπό Καθολικού «επισκόπου», έστω και αν η τελετή δεν ήταν λειτουργική.

3. Ακόμη, Σεβασμιώτατε, πιστεύουμε ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι ΜΙΑ, όπως την ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας. Η Μία αυτή Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία· οι Παπικοί, λοιπόν, όπως και τα άλλα χριστιανικά δόγματα, δεν αποτελούν Εκκλησία. Γιατί, αν και οι Παπικοί και οι Προτεστάντες αποτελούν Εκκλησία, ποιά είναι, τέλος πάντων, η ΜΙΑ Εκκλησία του Χριστού, την οποία ομολογούμε ως την μόνη αληθινή;

Αφού δε οι Παπικοί δεν αποτελούν Εκκλησία, άρα δεν έχουν σωστικά μυστήρια και οι «ιερείς» τους και «επίσκοποί» τους δεν έχουν κανονική ιερωσύνη. Αυτό είναι, κυρίως, που εσκανδάλισε δεινώς τους Ορθοδόξους: Η παράσταση Ορθοδόξου Αρχιερέως, έχοντος πραγματική αρχιερωσύνη, να ίσταται μετά προσοχής προ παπικού «επισκόπου», μη έχοντος πραγματική ιερωσύνη, και να δέχεται παρ᾽ αυτού χρίση!…

4. Παρά ταύτα, Σεβασμιώτατε, επιθυμούμε και ευχόμεθα την ένωσή μας με τους Παπικούς, με την προϋπόθεση όμως αυτοί να αρνηθούν τις αιρέσεις τους και τις πλάνες τους και μάλιστα εκείνο το κωμικό και τραγελαφικό, που λέγεται «πρωτείον» και «αλάθητον» του Πάπα.

Τέλος, εκφράζω και εγώ μετά του πλήθους των αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, ιεροδιακόνων, μοναχών και μοναζουσών και μετά του αμετρήτου πλήθους των ευσεβών Ορθοδόξων χριστιανών («κέρας χριστιανών Ορθοδόξων»), εκφράζω και εγώ, λέγω, την βαθυτάτη θλίψη μου δια το θέαμα, το οποίο είδαμε στο διαδίκτυο, να χρίεσθε (έστω δι᾽ ύδατος και έστω σε μία συμβολική τελετή), Αρχιερεύς της Ορθοδόξου Εκκλησίας Σεις, από Ρωμαιοκαθολικό «επίσκοπο», μη έχοντα κανονική ιερωσύνη, διότι ευρίσκεται στην αίρεση του Παπισμού.

Εμμένω στον χαρακτηρισμό της πράξεώς σας, τον οποίο έδωσα στο αναφερθέν γραπτό κήρυγμά μου, ότι αυτή αποτελεί «σημείο των καιρών», και εμμένω πάλι στην ευχή, την οποία διετύπωσα σ᾽ αυτό το κήρυγμά μου, «και μη χειρότερα, Χριστέ και Παναγιά»!

Ο λαός της Επαρχίας, την οποία διακονώ, Σεβασμιώτατε Ιεράρχα, γνωρίζει ότι Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ και Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ. –

Τα κατ᾽ εμέ, επιθυμώ και δέομαι να φέρομαι προς όλους με ταπείνωση και αγάπη, έχοντας όμως θερμό ζήλο και αγωνιστικότητα δια την αμώμητη Ορθόδοξη πίστη μας, όπως μας το διδάσκει η ζωή και η θεολογία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Της πατερικής, δηλαδή, και όχι της λεγομένης «μεταπατερικής θεολογίας», ήτις εστίν αίρεσις.

Μετά σεβασμού και της εν Κυρίω αγάπης

† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/13096-mitropolitis-gortynos-simeio-ton-kairon

Ἀμαρούσιον 23-6-2012

Ἐνημέρωση, ἐγρήγορση, προσευχή!

Μέ ὑπουργική ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Προστασίας τοῦ Πολίτη, ἐν μέσῳ ὑπηρεσιακῆς Κυβέρνησης Πικραμένου, στό πλαίσιο υἱοθέτησης καί ἐφαρμογῆς τοῦ κανονισμοῦ (ΕΚ) 2252/2004 τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἐπιβάλλεται «δημοκρατικῷ τῷ τρόπῳ» ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἀστυνομικῆς μας ταυτότητας μέ νέου τύπου ταυτότητα.

Στό δελτίο τύπου τοῦ Ὑπουργείου Προστασίας τοῦ Πολίτη τῆς 14ης Ἰουνίου δέν ἀναφέρεται ὁ ὅρος «Κάρτα τοῦ Πολίτη» ἀλλά «διαδικασίες ἔκδοσης νέου τύπου δελτίου ἀστυνομικῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν σέ ἐσωτερικό καί ἐξωτερικό». Καί λίγο πιό κάτω τό δελτίο τύπου ἀναφέρει ὅτι «θά ἔχει τή μορφή πιστωτικῆς κάρτας μέ χαρακτηριστικά ἀσφαλείας καί ἐπίσης θά ἀναγνωρίζεται καί ὡς ταξιδιωτικό ἔγγραφο σέ ἐσωτερικό καί ἐξωτερικό».

Ὅλοι ὅσοι διάβασαν τό δελτίο τύπου μέ ἀνησυχία ὑποψιάζονται ὅτι πρόκειται γιά ὁλοκλήρωση διασύνδεσης τῶν κρατικῶν ἠλεκτρονικῶν βάσεων δεδομένων (TAXIS, ἠλ. συνταγογράφηση, δημοτολόγιο …) καί σχέση τους μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη.

Ἤδη στό διαδίκτυο ἔχουν δηλώσει περίπου ἑκατό χιλιάδες πολῖτες, ὅτι δέν εἶναι διατεθειμένοι νά παραλάβουν τήν Κάρτα τοῦ πολίτη (ΚτΠ).

Ἡ ΠΡΑΟΣ (Πρωτοβουλία Ἀντιρρησιῶν Ὀρθόδοξης Συνείδησης), ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, καί πολλοί ἄλλοι φορεῖς, μέ διάφορα δημοσιεύματα, ἀναρτήσεις σέ ἱστοσελίδες καί συζητήσεις σέ τηλεοπτικά κανάλια ἔχουν ἐκφράσει τούς σοβαρούς λόγους, γιά τούς ὁποίους ἀρνοῦνται νά ἀντικαταστήσουν τήν ἁπλῆ ἀστυνομική ταυτότητα μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη.

Οἱ ἀντιδράσεις γύρω ἀπό τήν ΚτΠ ἄρχισαν πρό διετίας περίπου. Τό ὅλο θέμα περί ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων ἔχει ἀπασχολήσει εὐρύ κοινό Ἑλλήνων πολιτῶν περισσότερο ἀπό μιά εἰκοσαετία. Οἱ διάφορες κυβερνήσεις πίεζαν κατά καιρούς δυναστικά νά ἐκδοθοῦν οἱ νέες ταυτότητες, γιά τό καλό καί τή διευκόλυνση τῶν πολιτῶν κατά τίς συναλλαγές τους μέ τούς διαφόρους φορεῖς τοῦ δημοσίου καί τίς τράπεζες. Δέν κατάφεραν ὅμως οἱ δημοκρατικές κυβερνήσεις νά πείσουν τό λαό καί γιαυτό μέχρι τώρα ἀνέβαλαν τή θεσμοθέτηση αὐτοῦ τοῦ ἐγχειρήματος.

Συγκρίνοντας τά κατά τό παρελθόν δημοσιεύματα περί τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη, μέ τά περιεχόμενα στό ὡς ἄνω «Δελτίο Τύπου», καθώς καί τήν παραπομπή τοῦ «Δελτίου Τύπου» στόν κανονισμό (ΕΚ) ἀριθ. 2252/2004 τοῦ Συμβουλίου τῆς 13ης Δεκεμβρίου 2004 ὑποψιαζόμαστε, ὅτι ὅλα τά παραπάνω λιγοστά χαρακτηριστικά μᾶς παραπέμπουν στήν ΚτΠ. Γνωρίζοντας ἐπίσης , ὅτι ἡ ΚτΠ θά ἀποτελεῖ τό ψηφιακό ἐργαλεῖο πού θά διασυνδέει ὅλες τίς ἀνεξάρτητες ὡς τώρα βάσεις δεδομένων τῶν κρατικῶν. ὑπηρεσιῶν (ὑγείας, ἀσφάλισης, οἰκονομικῶν, δημοτολογίου. κλπ) γιά ὅλη τή ζωή τοῦ κάθε πολίτη, ὀνομάσαμε τήν ΚτΠ ὡς τή πιό τέλεια φυλακή, ἠλεκτρονική φυλακή. Ἑπομένως δέν ἀποτελεῖ ἁπλῆ ἀντικατάσταση τῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητας.

Ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη ἐφοδιασμένη μέ τό νέας τεχνολογίας τσιπάκι R.F.I.D. θά ἑνώνει ὅλα τά ἀρχεῖα πού ἀφοροῦν κάθε πολίτη μέσῳ τοῦ Α.Μ.Κ.Α. – ὅπως φαίνεται ἀπο τήν ἐπιμονή τῶν ἀρχῶν γιά παραλαβή τοῦ Α.Μ.Κ.Α. ἀπό ὅλους τούς πολῖτες – ἤ μέ τή χρήση ἄλλου ἑνιαίου ἀριθμοῦ κατά τίς διαθέσεις τῶν κρατούντων καί θά παρέχει ἀνά πᾶσα στιγμή σέ ἄδηλα ντόπια ἤ ξένα κέντρα ἐξουσίας ὅλες τίς πληροφορίες τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς καί ὅλων τῶν χρηματοοικονομικῶν συναλλαγῶν μας. Ἤδη κατά τό ἄμεσο παρελθόν τά συναρμόδια ὑπουργεῖα Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης καί Προστασίας τοῦ Πολίτη μᾶς ἔχουν πληροφορήσει, ὅτι ἔχουν προχωρήσει ἱκανοποιητικά οἱ ἐργασίες γιά ὁλοκλήρωση τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης. Ἑπομένως ἔχουν δημιουργηθεῖ, σύμφωνα μέ τά λεγόμενά τους, ὅλες οἱ προϋποθέσεις γιά τήν ἔκδοση τῆς ΚτΠ.

Βέβαια, λόγῳ τῆς ὀνομασθείσης καί ἐπιβληθείσης οἰκονομικῆς κρίσεως, ἔχουν καταπατηθεῖ τόσοι σοβαροί νόμοι κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς προστασίας τοῦ πολίτη, πού ἡ ἐπιβολή τῆς ΚτΠ θά εἶναι ἡ χαριστική βολή τῆς Νέας Ἐποχῆς πρός ἐξοντωτικό εὐτελισμό τοῦ Ἕλληνα πολίτη. Ἄς ὑπενθυμίσουμε, ὅτι δέν εἶναι ἐλάχιστοι οἱ χάκερς, πού κατάφεραν νά ἐξαιρέσουν χρήματα ἀπό τραπεζικους λογαριασμούς ἁπλῶν πολιτῶν καθώς ἐπίσης καί νά ὑπεξαιρέσουν πολύτιμα ἤ κρίσιμα ἔγγραφα ἀπό μυστικές κρατικές ὑπηρεσίες.

Διερωτώμαστε, γιατί ὁ Ὑπουργός τῆς Ὑπηρεσιακῆς Κυβέρνησης ἐξέδωσε τό ὡς ἄνω δελτίο τύπου; Δέν μποροῦσε νά ἀναμείνει τήν ὁρκωμοσία τῆς ὁριστικῆς κυβέρνησης; Γιατί ἔσπευσε νά ἀνακοινώσει τήν ἀντικατάσταση τοῦ δελτίου ἀστυνομικῆς ταυτότητος;

Καλόπιστα καί καλοπροαίρετα ζητᾶμε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Προστασίας τοῦ Πολίτη νά ἀνακοινώσει τά τεχνικά χαρακτηριστικά τῶν ταυτοτήτων νέου τύπου. Ὁ ἑλληνικός ὀρθόδοξος λαός μας ἔχει ἀποδείξει στήν πράξη καί στή θεωρία, ὅτι δέν εἶναι διατεθειμένος νά ἐφοδιασθεῖ, μέ τέτοιο ἐπίσημο ἔγγραφο, ὅπως εἶναι ἡ Ἀστυνομική Ταυτότητα, πάνω ἤ μέσα στό ὁποῖο θά ὑπάρχουν σύμβολα ἀντίχριστα, δαιμονικά ἤ δυνατότητες πού περιορίζουν ἤ ἀκυρώνουν τή θεόσδοτη ἐλευθερία του. Ἄλλωστε οἱ προθέσεις τῶν διοικητικῶν ὀργάνων τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού καταδυναστεύουν διά τῆς «κρίσεως» ὁλόκληρο τόν ἑλληνικό λαό, τόν ἔχουν καταστήσει πιό προσεκτικό πάνω στά εἰσαγόμενα ὑποπροϊόντα τῆς νέας τάξης, πού σερβίρει ἡ κυβέρνηση. Εἶναι τόσο ἐξευτελισμένος ὁ λαός μας ἀπό τήν ἀπαξιωτική συμπεριφορά βουλευτῶν, ὑπουργῶν καί πρωθυπουργῶν, ἀλλά παρά ταῦτα δίνει μεγάλη σημασία στήν ὅποια ἀλλαγή ταυτότητας, μήν ἀποδεχόμενος εὔκολα τήν ὁποιαδήποτε γιά τό καλό του τροποποίηση, μετά ἀπό τόσα πού τοῦ ἔχουν κάνει, καί μάλιστα ἄν ὑποψιασθεῖ ὅτι ἡ ταυτότητα αὐτή, πού τοῦ ἐπιβάλλει ἡ δυναστεία τῶν κυβερνητῶν, προσβάλλει τήν ὀρθόδοξη εἰς Χριστόν πίστη του.

Ἐπίσης ἄν ἐφαρμοσθοῦν σταδιακά οἱ ἐπιταγές τῶν μνημονίων, θά εἶναι τόσο πενιχρές οἱ ἀμοιβές τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων καί συνταξιούχων, πού δέ θά ὑπάρχει κανένα κίνητρο γιά νά σπεύσει ὁ πολίτης νά πάρει ταυτότητα πού θά τόν ἐγκλωβίζει πιό βαθειά στή δυστυχία, στήν ἀνέχεια καί τήν ἀσφυκτική παρακολούθηση ὅλων τῶν δραστηριοτήτων του καί ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του.

Στήν ἱστοσελίδα naftemporiki.gr παρουσιάστηκε ἡ πρόσθια καί ἡ ὀπίσθια ὄψη τοῦ νέου τύπου ἀστυνομικῆς ταυτότητας πού παραπέμπει στίς ταυτότητες τῶν ἀνδρῶν καί γυναικῶν τῶν σωμάτων ἀσφαλείας. Ἀδυνατοῦμε νά ἐννοήσουμε τί θέλει νά ὑποδηλώσει ἡ ὑποτιθέμενη ὁμοιότητα τοῦ σχεδιαζομένου νέου δελτίου ταυτότητος μέ τίς ταυτότητες τῶν ἀστυνομικῶν. Ἀφοῦ ἔκανε τόν κόπο τό ὑπουργεῖο νά μᾶς πληροφορήσει γιά τό μεῖζον αὐτό θέμα ἐν μέσῃ κρίσει, ἐν ὄψει ἐκλογῶν καί ὑπηρεσιακῆς οὔσης κυβερνήσεως, γιατί δέν μᾶς ἔδινε τουλάχιστον μέ τρόπο συγκεκριμένο τά τεχνικά χαρακτηριστικά τῆς ἐπαγγελομένης νέας ταυτότητος;

Εὐτυχῶς, πρίν ἀπό τίς δύσκολες παροῦσες ἡμέρες τῆς κρίσεως ὁ θεοφώτιστος γέροντας π. Παΐσιος μᾶς εἶχε προειδοποιήσει συγκεκριμένα γιά τίς ἀντίχριστες πολιτικές πού θά στραφοῦν ἐνάντια στήν ἐλευθερία καί στά οἰκονομικά τοῦ πολίτη πρός ὑποδούλωσή του στόν ἀντίχριστο τρόπο ζωῆς καί στό ἀντίχριστο χάραγμα. Μεταφέρουμε ἐπακριβῶς τίς θεοφώτιστες ἀπόψεις τοῦ γέροντα, πού μέ τό δικό του γραφικό χαρακτήρα μᾶς πληροφορεῖ:

«Πίσω ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα τῆς σημερινῆς «ἐλευθερίας», τῆς ἔλλειψης σεβασμοῦ στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στούς μεγαλυτέρους, γονεῖς καί διδασκάλους, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ, κρύβεται ἡ πνευματική σκλαβιά, τό ἄγχος καί ἡ ἀναρχία πού ὁδηγοῦν τόν κόσμο στό ἀδιέξοδο, στήν ψυχική καί σωματική καταστροφή.

Πίσω λοιπόν ἀπό τό τέλειο σύστημα «κάρτας ἐξυπηρετήσεως» ἀσφαλείας κομπιοῦτερ, κρύβεται ἡ παγκόσμια δικτατορία, ἡ σκλαβιά τοῦ ἀντιχρίστου: «ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπί τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν, καί ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τόν ἀριθμόν τοῦ θηρίου· ἀριθμός γάρ ἀνθρώπου ἐστί καί ὁ ἀριθμός αὐτοῦ χξς»=666. (Ἀποκ. Ἰωάννου κεφ. ιγ΄ 16-18).

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Καισαρείας γράφει τά ἑξῆς: «περί τοῦ μιαροῦ ὀνόματος τοῦ ἀντιχρίστου καί τήν μέν ἀκρίβειαν τῆς ψήφου, ὡς καί τά λοιπά τά περί αὐτοῦ γεγραμμένα, ὁ χρόνος ἀποκαλύψει καί ἡ πεῖρα τοῖς νήφουσιν·… ἀλλ’ οὐκ εὐδόκησεν ἡ θεία Χάρις ἐν θείᾳ βίβλῳ τό τοῦ λυμεῶνος ὄνομα γραφῆναι· ὡς ἐν γυμνασίας δέ λόγῳ πολλά ἐστιν εὑρεῖν…». (ἁγίου Ἀνδρέα Καισαρείας, ἐξήγησις εἰς τήν Ἰωάννου Ἀποκ. Σελ. 341-342 κεφ. ΛΗ΄).

Τό παράξενο ὅμως, καί πολλοί πνευματικοί ἄνθρωποι ἐκτός πού δίνουν δικές τους ἑρμηνεῖες, φοβάνται καί αὐτοί τόν κοσμικό φόβο τοῦ φακελλώματος, ἐνῷ ἔπρεπε νά ἀνησυχοῦν πνευματικά, καί νά βοηθήσουν τούς Χριστιανούς μέ τήν καλή ἀνησυχία, καί νά τούς τονώσουν τήν πίστη, νά νοιώθουν θεϊκή παρηγοριά.

Ἀπορῶ! Δέν τούς προβληματίζουν ὅλα αὐτά τά γεγονότα; Γιατί δέν βάζουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό γιά τίς ἑρμηνεῖες τοῦ μυαλοῦ τους; Κι ἄν ἐπιβοηθοῦν τόν ἀντίχριστο γιά τό σφράγισμα, πῶς παρασύρουν καί ἄλλες ψυχές στήν ἀπώλεια; Αὐτό ἐννοεῖ· «… τό ἀποπλανᾶν εἰ δυνατόν καί τούς ἐκλεκτούς» (Μάρκ. ιγ΄). Θά πλανεθοῦν, αὐτοί πού τά ἑρμηνεύουν μέ τό μυαλό». (Ἐννοεῖ τήν ἀφώτιστη ὀρθή λογική).

Οἱ παραπάνω ἅγιες προβλέψεις τοῦ ἁγίου γέροντος Παϊσίου ἀσφαλῶς καί δέν μᾶς πανικοβάλλουν. Ἀντιθέτως μᾶς ἐνισχύουν καί μᾶς παρηγοροῦν στήν περίοδο τῆς παρούσης κρίσεως, πού εἶναι συμβατή μέ τίς προφητεῖες του. Ταπεινῶς ἀναμένουμε καί ὅσα ἄλλα ἔχει προβλέψει, ἐν καιρῷ τῷ δέοντι, νά πραγματοποιηθοῦν πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρία τῶν πιστευόντων στίς Ἀλήθειες τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως πού εἶχε ὡς βάση του καί θεμέλιό του ὁ ἅγιος γέροντας.

Διά τήν Ἑστίαν Πατερικῶν Μελετῶν
ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις
π. Σαράντης Σαράντος
ἐφημέριος Ἱ.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

http://orthodox-watch.blogspot.gr/2012/06/blog-post_24.html

Ἀντι-οικουμενισμὸς

Πρὸς ὑπέρβασιν τῆς πολυδιασπάσεως

α. Εἰσαγωγὴ

1. Ὁ Ἀντι-οικουμενισμός, δηλαδὴ ἡ ποικιλόμορφος ἀντίδρασις ἔναντι τῆς λεγομένης Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀπὸ τοῦ ἔτους 1924 ἐπηρεάζει ἔντονα καὶ καθοριστικὰ πλέον τὴν ζωὴ τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς καλουμένης Διασπορᾶς.

2. Οἱ ἁπανταχοῦ Ἀντι-οικουμενισταί,  εἴτε ὡς συγκροτημένα  ἔγκυρα ἐκκλησιαστικὰ σώματα, εὑρισκόμενα ἐν Ἐνστάσει καὶ Ἀποτειχίσει καὶ διακρατοῦντα τὸ Πάτριο Ἐκκλησιαστικὸ Ἡμερολόγιο· εἴτε ὡς ὁμάδες καὶ μεμονωμένα πρόσωπα ἐντὸς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἐν κοινωνίᾳ ἢ ὄχι μὲ τοὺς Οἰκουμενιστάς, συγκλίνουν στὴν σαφῆ καὶ ἀπολύτως τεκμηριωμένη θεολογικὴ θέσι, ὅτι

• ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ παναίρεσι, τὴν μεγαλυτέρα ἐκκλησιολογικὴ αἵρεσι στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, μὲ βαρύτατες σωτηριολογικὲς ἐπιπτώσεις, ἐφ᾿ ὅσον ἡ διαχριστιανικὴ καὶ διαθρησκειακὴ θεολογία καὶ πρακτικὴ καλλιεργοῦν τὸν συγκρητισμὸ καὶ ὁδηγοῦν σταδιακῶς τοὺς Οἰκουμενιστὰς ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Μιᾶς καὶ Μοναδικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων.

3.  Εἶναι πράγματι λυπηρὸν τὸ ὅτι, στὴν ἱερὰ ἔνστασι κατὰ τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἀντι-οικουμενισταὶ εὑρίσκονται  διηρημένοι  καὶ  πολυδιασπασμένοι,  ἐπειδὴ  κατὰ  κύριον  λόγο  δὲν ἔχουν μίαν κοινὴ ἐκκλησιολογικὴ αὐτοσυνειδησία καὶ ἐπικρατεῖ μία πρωτοφανὴς σύγχυσις θεολογικῶν κριτηρίων, ἐντὸς ἑνὸς κλίματος συλλογικοῦ αὐτοδικαιωτισμοῦ καὶ ἀπομονωτισμοῦ.

4. Ἐν τούτοις, πεποίθησίς μας ἦταν ἀνέκαθεν, ὅτι ἡ πολυδιάσπασις τῶν Ἀντι-οικουμενιστῶν, ἐντὸς εἰδικὰ τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολῆ ἐν προσευχῇ, μετανοίᾳ καὶ ἀγάπῃ, νὰ ἐπιδεικνύωμε δὲ ἑτοιμότητα γιὰ θυσίες, συνεργασία καὶ κοινὴ δρᾶσι, παρὰ τὶς διαφορὲς στὴν ἐκκλησιολογικὴ αὐτοσυνειδησία καὶ πρὸς ὑπέρβασιν αὐτῶν σὺν τῷ χρόνῳ, βοηθείᾳ Θεοῦ.

5. Πρέπει νὰ ὁμολογηθῆ ἐν αὐτομεμψίᾳ, ὅτι μέχρι τοῦδε δὲν ὑπῆρξεν ἀνύστακτος ἡ φροντὶς προσεγγίσεως τῶν διϊσταμένων καὶ ἀνιδιοτελὲς τὸ ἐνδιαφέρον πρὸς βαθυτέραν ἀντίληψιν τῆς ἐκκλησιολογικῆς στάσεως τῶν ἄλλων, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ἡ φιλάνθρωπος ὑπομονὴ καὶ κατανόησις ἔναντι αὐτῆς τῆς ἐκκλησιολογικῆς ἑτερότητος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διευρύνεται τὸ χάσμα καὶ νὰ διαιωνίζωνται οἱ προκαταλήψεις.

6. Στὴν  προοπτικὴ  λοιπὸν  τῆς  ἐνάρξεως  ἑνὸς  συλλογικοῦ  πλέον ἀγῶνος πρὸς ὑπέρβασιν τῆς πολυδιασπάσεως τῶν Ἀντι-οικουμενιστῶν τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, περαιτέρω δὲ καὶ πρὸς δημιουργίαν γεφυρῶν μὲ τοὺς Ἀντι-οικουμενιστὰς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ὥστε νὰ ἰσχυροποιηθῆ τὸ ἀντι-οικουμενιστικὸ μέτωπο, ἀπευθύνομε τὴν παροῦσα Ἑνωτικὴν Ἔκκλησιν ἐκ πέντε σημείων, ἐπικαλούμενοι τὸ ἔλεος τοῦ θείου τῆς Ἐκκλησίας Δομήτορος.

β. Προτάσεις

α. Ὅσοι  ἐκ  τῶν  ἐγκύρων  ἐκκλησιαστικῶν  σωμάτων  ἐπιθυμοῦν  τὴν ἐν Χριστῷ καταλλαγὴ τῶν ἀγωνιζομένων κατὰ τῆς  ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν σταδιακὴ ἀποκατάστασι τῆς ἑνότητος ἐντὸς τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, νὰ δηλώσουν τοῦτο δημοσίως καὶ ἐπισήμως, προτείνοντες τρεῖς Ἀντιπροσώπους πρὸς ἄμεσον ἔναρξιν διαβουλεύσεων.

β. Κατ᾿ ἀρχήν, νὰ μὴ τεθῆ κανένα προαπαιτούμενο πρὸς σύγκλησιν τῶν Ἀντιπροσώπων,  ἀλλὰ  νὰ  δηλωθῆ  μόνον  ἡ  εἰλικρινὴς καὶ  σταθερὰ βούλησις γιὰ τὴν ὑπέρβασι τῶν τραυματικῶν ἐμπειριῶν τοῦ παρελθόντος, χάριν τοῦ μείζονος θέματος τῆς Ἑνώσεως, ἐν τῇ Ἀγάπῃ βεβαίως καὶ τῇ Ἀληθείᾳ τῆς Ὀρθοδοξίας.

γ.  Οἱ Ἀντιπρόσωποι, χωρὶς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν ἐκκλησιολογική τους ταυτότητα καὶ τὴν διοικητική τους αὐτονομία, πάντοτε ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς ἐκκλησιαστικῆς Οἰκονομίας, θὰ συγκροτήσουν ἕνα Κοινὸ Συντονιστικὸ Ὄργανο Διαλόγου καὶ Δράσεως, ἐνῶ ταυτοχρόνως, ἐν πνεύματι ἀγάπης καὶ ἀλληλοσεβασμοῦ, θὰ θέσουν πρὸς συζήτησιν τὰ διαιροῦντα αὐτοὺς ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ θέματα.

δ. Στοὺς Ἀντιπροσώπους θὰ περιλαμβάνωνται καὶ πρέπει νὰ ἐπιδιωχθῆ ἡ συμμετοχὴ Μοναχῶν καὶ δὴ Ἁγιορειτῶν, ἀλλὰ καὶ Λαϊκῶν, ὡς ἔμπρακτος ἀναγνώρισις τῶν δυνατοτήτων καὶ τῶν χαρισμάτων πάντων τῶν Ἀντι-οικουμενιστῶν τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου.

ε.  Νὰ τεθῆ ἕνα εὔλογο χρονικὸ ὅριο, ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διαπιστωθῆ ἡ βιωσιμότης τοῦ Συντονιστικοῦ Ὀργάνου, τὸ ὁποῖο βεβαίως  θὰ  δραστηριοποιῆται  πάντοτε  ἐν  ἀναφορᾷ  πρὸς  τὶς  οἰκεῖες ἐκκλησιαστικὲς Ἀρχὲς ἑκάστης Ἀντιπροσωπίας.

γ. Ἐπίλογος

1. Ἔχομε  τὴν  συναίσθησι,  ὅτι  τὰ  προτεινόμενα  ἀποτελοῦν  ἕνα τολμηρὸ πείραμα, ἀλλὰ ταυτοχρόνως πιστεύομε ἀκραδάντως, ὅτι ἡ ἐν Χριστῷ Ἀγάπη πρέπει νὰ εἶναι τολμηρά, εὐφευρετικὴ καὶ ἕτοιμη γιὰ διακινδυνεύσεις καὶ θυσίες, χάριτι καὶ βοηθείᾳ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

2. Ἐλπίζομε, ὅτι ὁ Κύριός μας δὲν θὰ ἀποστρέψη τὸ Πρόσωπό Του ἀφ᾿ ἡμῶν. Καὶ «ἡ Ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν» (Ρωμ. ε΄ 5), πρεσβείαις τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

᾿Εκ μέρους τῆς Συνάξεως

῾Ο ᾿Αναπληρωτὴς Πρόεδρος               ῾Ο Γραμματεὺς

† ῾Ο ᾿Ωρεῶν Κυπριανὸς             † ῾Ο Γαρδικίου Κλήμης

Ἀχαρναὶ Ἀττικῆς

τῇ 27ῃ Ἀπριλίου 2012 ἐκ.ἡμ.

† Ἁγίου Συμεὼν Ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων

http://www.synodinresistance.org/pdfs/2012/06/18/20120618aAnti-oikoymenismos-Ekklesis-S/20120618aAnti-oikoymenismos-Ekklesis-S.pdf

1. Ὁ ἠλεκτρονικὸς ἔλεγχος

.          Σὲ κάθε ἐποχὴ οἱ τύραννοι ἤθελαν νὰ ἐπεκτείνουν τὴν ἐξουσία τους σὲ ὅλο τὸν κόσµο καὶ νὰ ἔλεγχουν τὰ πάντα. Ὅµως αὐτὸ στὴν πράξη ἀποδεικνυόταν ἀκατόρθωτο. Ὅταν τὸ ἐπιχειροῦσαν  –µὲ πολέµους καὶ τυραννικὴ βία–, συναντοῦσαν τὴν ἀντίδραση τῶν λαῶν, καὶ τὰ σχέδιά τους ναυαγοῦσαν.
.          Στὴν ἐποχή µας αὐτὴ ἡ ἐπιθυµία ἔχει καταστεῖ γιὰ κάποιους σχεδὸν µανιακὴ καὶ ὁµολογεῖται πλέον ἀπροκάλυπτα ὅτι ὑπάρχει σχεδιασµὸς ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ἐπιβολὴ παγκόσµιας ἐξουσίας. Μὲ µιὰ διαφορά: τώρα ὁ σχεδιασµὸς ἐπιδιώκει τὴν παγκόσµια κυριαρχία χωρὶς πόλεµο καὶ ἄσκηση βίας, ὥστε νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἀντίδραση τῶν λαῶν.
.          Πῶς µπορει νὰ ἐπιβληθεῖ τέτοια παγκόσµια ἐξουσία χωρὶς βία; Ἡ ἰδέα ποὺ προωθεῖται εἶναι νὰ γίνει αὐτὸ µὲ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς οἰκονοµίας. Παλαιότερα κάτι τέτοιο ἦταν ἀδύνατο, στὴν ἐποχή µας ὅμως εἶναι πλέον κατορθωτὸ µέσῳ τῆς ἠλεκτρονικῆς τεχνολογίας. Αὐτὸ συνεπάγεται κατάργηση τοῦ χρήµατος καὶ ἑξαναγκασµὸ τῶν πολιτῶν νὰ κάνουν ὅλες τὶς συναλλαγές τους ἠλεκτρονικῶς, ἔτσι ὥστε τὸ κεντρικὸ σύστηµα νὰ ἔχει ἀπόλυτο ἔλεγχο σὲ ὅλη τὴν οἰκονοµικὴ δραστηριότητα.
.          Κατάργηση τοῦ χρήµατος, ὑποχρεωτικὸς ἐφοδιασµὸς ὅλων µὲ µοναδικὸ κωδικὸ σὲ κάποια κάρτα ἢ παρόµοιο µέσο καὶ συγκέντρωση ὅλων τῶν στοιχείων σὲ κεντρικὸ σύστηµα, αὐτὰ εἶναι τὰ βασικὰ στοιχεῖα τοῦ σχεδιαζοµένου ὁλοκληρωτικοῦ οἰκονοµικοῦ ἐλέγχου.

2. Ἡ ἅλωση τῆς Ἑλλάδoς

.          Στὴν πατρίδα µας ἡ λεγοµένη οἰκονοµικὴ κρίση ἀποτέλεσε πρώτης τάξεως εὐκαιρία γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τέτοιων συστηµάτων. Ἀρχικὰ ἐπιχειρήθηκε νὰ ἐπιβληθεῖ ἡ λεγοµένη Φοροκάρτα καὶ ἡ κάρτα τοῦ Πολίτη. Ἀφοῦ ὅμως ἀπέτυχε παταγωδῶς ἡ ἐπιβολὴ τῆς φοροκάρτας, καὶ ἐπειδὴ φοβήθηκαν ὅτι θὰ ἀποτύχει καὶ ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη, οἱ ἔξωθεν κινούµενοι διαχειριστὲς τῆς ἐξουσίας βρῆκαν ἄλλο δρόµο γιὰ ἔλεγχο τῶν πάντων:
.          Τρεῖς µόλις µέρες µετὰ τὸ Πάσχα καὶ ἐνῶ εἶχαν ἤδη προκηρυχθεῖ οἱ ἐκλογές, ἔτσι µέσα στὴν γενικὴ σύγχυση, προκειµένου νὰ µὴ ἐκδηλωθεῖ καµία ἀντίδραση, ἡ ἐκπνέουσα Κυβέρνηση, µε ἐναποµένουσα ζωὴ µόλις δυόµισι ἐβδοµάδων, ἐφαρµόζει τὸ ἔξωθεν διατεταγµένο σχέδιο ὑποδουλώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ θεωρουµένου ἀπ᾽ αὐτοὺς πιὸ ἀτίθασου λαοῦ τοῦ κόσµου. Ἰδοὺ ἡ εἴδηση τῆς 18ης Ἀπριλίου:
.          «Σὲ πρωτοφανὲς “ἠλεκτρονικὸ φακέλωµα” ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ µάλιστα ἀναδροµικό, προχωρᾶ τὸ Ὑπουργεῖο Οἰκονοµικῶν προκειµένου νὰ ἐνεργήσει διασταυρώσεις, γιὰ νὰ ἐντοπίσει περιπτώσεις φοροδιαφυγῆς…
.          Τὸ Ὑπουργεῖο ἀπαιτεῖ ἀπὸ τράπεζες, κλινικές, τὸ χρηµατιστήριο, ἀσφαλιστικὲς ἑταιρίες, ἀσφαλιστικὰ ταµεῖα κυρίας καὶ ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως, ἑταιρίες σταθερῆς καὶ κινητῆς τηλεφωνίας, δηµόσιες ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κτλ.) νὰ στείλουν στὴν Γενικὴ Γραµµατεία Πληροφορικῶν Συστηµάτων τοῦ Ὑπoυργείου Οἰκονοµικῶν ἀναλυτικὰ στοιχεῖα γιὰ ὅλους τοὺς πελάτες τους προκειµένου αὐτὰ νὰ διασταυρωθοῦν µὲ τὶς δαπάνες καὶ τὰ εἰσοδήµατα ποὺ ἀναγράφονται στὶς φορολογικὲς δηλώσεις κάθε χρόνο καί, ὅπου ὑπάρχουν διαφορές, νὰ ἐπιβάλλονται φόροι καὶ αὐστηρὰ προστιµα.
.          Μέχρι καὶ τὰ κυβικὰ τοῦ νεροῦ ποὺ καταναλώνει ἕνα νοικοκυριὸ ἢ τὶς κιλοβατῶρες ρεύµατος θὰ γνωρίζει πλέον τὸ Ὑπουργεῖο Οἰκονοµικῶν γιὰ τὸ κάθε σπίτι, ἐνῶ ἀναλυτικὰ στoιχεῖα γιὰ δάνεια, πιστωτικὲς κάρτες, καταθέσεις, µετοχὲς κτλ. θὰ βρίσκονται στoὺς σκληροὺς δίσκους τοῦ συστήµατος TAXIS γιὰ διεξοδικὲς διασταυρώσεις» .
.          Πρωτοφανὴς ἐφιαλτικὴ συγκέντρωση στοιχείων ὅλων τῶν πολιτῶν, ἔτσι ποὺ καθίσταται δυνατὴ ἡ ἄσκηση κεντρικοῦ ἐλέγχου τῆς οἰκονοµικῆς ζωῆς.

3. Πρόδρομοι Ἀντιχρίστου

.          Τί κινδύνους κρύβει αὐτὴ ἡ ἐνέργεια; Μερικοὶ τοὺς ὑποτιµοῦν, λέγοντας µάλιστα ὅτι ἕνας τίµιος καὶ πιστὸς πολίτης δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτε. Κάνουν τροµερὸ λάθος. Γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους:
.          1. Εἶναι κάποια στοιχεῖα τῆς οἰκονοµικῆς δραστηριότητας µιᾶς οἰκογενείας, ποὺ γιὰ πολὺ σοβαροὺς λόγους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνουν γνωστὰ σὲ ἄλλα ἐκτὸς αὐτῆς πρόσωπα. Πρόκειται κυρίως γιὰ θέµατα ὑγείας τῶν µελῶν της ἢ καὶ εἰδικῆς ἀποστολῆς κάποιου ἀπ᾽ αὐτά.
.             2. Ὑπάρχει σοβαρὸς κίνδυνος ἐκµεταλλεύσεως αὐτῶν τῶν στοιχείων ἀπὸ ὀργανωµένα συµφέροντα καὶ µάλιστα ἀσκήσεως ἐκβιασµοῦ στὰ µέλη µιᾶς οἰκογενείας.
.          Ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ στοιχεῖα θὰ εἶναι σὲ ἀπόλυτη ἀσφάλεια. Ψεύδονται ἀναίσχυντα! Δὲν ὑπάρχει καµία ἀπολύτως ἀσφάλεια. Ἕξι µόλις µέρες µετὰ τὴν ἐπαίσχυντη ἀπόφασή τους «χάκερς» εἰσέβαλαν στὸν Ἱστότοπο τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου τοῦ Κράτους καὶ διέσπειραν στὸ Διαδίκτυο ἀπόρρητα ἔγγραφα, ἀπειλώντας πὼς θὰ ἐπανέλθουν δριµύτεροι … Γιὰ ποιά ἀσφάλεια µιλᾶμε … Ἀφήνουµε τὴν πιθανὴ ἀναξιοπιστία τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου ποὺ θὰ τὰ ἐπεξεργάζονται.
.          3. Θὰ ὁδηγήσει σὲ ἀκόµη χειρότερη ἐπιδείνωση τὴν ἤδη βαρύτατα χειµαζοµένη οἰκονοµία τῆς χώρας, µὲ ἀποτέλεσµα πλῆθος συνανθρώπων µας νὰ ἀντιµετωπίσουν πρόβληµα ἐπιβιώσεως. Ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐµπορικοῦ καὶ Βιοµηχανικοῦ Ἐπιµελητηρίου Πειραιῶς (ΕΒΕΠ) Γ. Κασιµάτης ἐπισηµαίνει τὸν κίνδυνο αὐτὸν λέγοντας ὅτι «τὸ σχέδιο ποὺ ἑτοιµάζει τὸ Ὑπουργεῖο Οἰκονοµικῶν δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἠλεκτρονικὸ πόθεν ἔσχες, καθὼς περιλαµβάνει σαρωτικὲς διασταυρώσεις στοιχείων, ὅπου στὸ στόχαστρο µπαίνουν ἀκόµα καὶ οἱ τραπεζικὲς καταθέσεις, οἱ καταναλώσεις ἠλεκτρικοῦ ρεύµατος καὶ νεροῦ, ἀλλὰ καὶ οἱ συναλλαγὲς µὲ πιστωτικὲς κάρτες.
.          Ὑπάρχουν βαθύτερες ρίζες, τὶς ὁποῖες κανεὶς σήµερα δὲν µπορεῖ νὰ φανταστεῖ. Ἡ δικαιολογία καὶ τὸ διακύβευµα, ὅτι ἔτσι πάει τὸ κράτος νὰ χτυπήσει τὴν φοροδιαφυγὴ µὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωµα, δὲν πείθει κανέναν. …
.          Καὶ στὴν Εὐρώπη κάποια κράτη θέλησαν κατὰ καιροὺς νὰ πατάξουν τὴν φοροδιαφυγή. Βρῆκαν ὅμως ἄλλους τρόπους. Τὴν ἐποχὴ ποὺ χειµάζεται ἡ οἰκονοµία µας, τέτοιου εἴδους ἀποφάσεις καὶ µέτρα εἶναι ὅ,τι χειρότερο µπορεῖ νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ ὑλοποιήσει ἡ ἀπερχοµένη κυβέρνηση τοῦ κ. Παπαδήµου».
.          4. Τὸ σοβαρότερο εἶναι ὅτι δηµιουργεῖται ἔτσι ὑποδοµὴ ἐπιβολῆς παγκόσµιας κυριαρχίας, παρόµοιας µὲ ἐκείνη τοῦ Ἀντιχρίστου τῆς Ἀποκαλύψεως, ὅπου θὰ ἀσκεῖται ἀλοκληρωτικὸς ἔλεγχος τῆς οἰκονοµικῆς ζωῆς µέςῳ ἑνὸς χαράγµατος στὸ δεξὶ χέρι ἢ στὸ µέτωπο τῶν ἀνθρώπων.

4. Ἑτοιμασία καὶ ἀντίσταση

.          Εἶναι φανερὸ πὼς ἔχουµε ἐπίθεση. Τέτοια ποὺ νὰ µὴν ἀποτολµήσει νὰ ἀντιδράσει κανείς. Ἡ λογική τους εἶναι ἀκαταµάχητη: Ὅλοι ξέρετε ποῦ ἔχουµε ὁδηγηθεῖ … στὰ πρόθυρα οἰκονοµικῆς καταστροφῆς. Ποιός φταίει γι᾽ αὐτό; Ἐσεῖς οἱ πολίτες ποὺ δὲν πληρώνετε τοὺς φόρους! Τὸ καταλαβαίνετε· πρέπει νὰ ἐλέγξουµε τὴν φοροδιαφυγή. Λοιπὸν δεχθεῖτε κεντρικὸ ἔλεγχο ὅλων τῶν στοιχείων σας καὶ µὴ µιλᾶτε. Ὅσοι ἀντιδροῦν σ᾽ αὐτά, σίγουρα εἶναι ὕποπτοι … κάτι θέλουν νὰ κρύψουν!
.         Ὅµως, ὅσα προσχήµατα κι ἂν ἐπικαλεσθοῦν, αὐτὴ τὴν φορὰ οἱ ἀποκρυπτόµενοι πραγµατικοί τους σκοποὶ ἔγιναν ὁλοφάνεροι. Ὁ κ. Κασιµάτης τὸ ἐπισήµανε ξεκάθαρα: «Ὑπάρχουν βαθύτερες ρίζες, τὶς ὁποῖες κανεὶς σήµερα δὲν µπορεῖ νὰ φανταστεῖ».
.         Τὰ ἐρωτήµατα γιὰ τὴν ἐνέργειά τους εἶναι καταλυτικά. Ἰδού:
.          Γιατί αὐτὸ δὲν τὸ ἔκαναν νωρίτερα; Ἢ γιατί δὲν ἄφησαν νὰ τὸ κάνει ἡ Κυβέρνηση ποὺ θὰ προέκυπτε ἀπὸ τὶς ἐκλογές; Διότι ἁπλούστατα θὰ ἐκδηλωνόταν ἰσχυρότερη ἀντίδραση. Ὁ λύκος στὴν ἀντάρα χαίρεται. Καὶ οἱ λύκοι τῆς Νέας Τάξεως µέσα στὴν ἀντάρα τῆς προεκλογικῆς περιόδου ἐπιτέθηκαν.
.          Δεύτερο καὶ σηµαντικότερο: Γιατί παρακάµπτουν τὴν Ἀρχὴ Προστασίας Δεδοµένων Προσωπικοῦ Χαρακτῆρος; Εἶναι ἔνοχοι καὶ παρανοµοῦν ἐν ψυχρῷ! Ἡ Ἀρχὴ εἶχε ἀρνηθεῖ παλαιότερα νὰ ἐπιτρέψει τὴν Φοροκάρτα! Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐξανάγκασαν, ὡς φαίνεται, σὲ παραίτηση τὸν Πρόεδρό της. Τώρα δὲ τὴν ἀγνοοῦν προκλητικά.
.          Ἡ ὑποδοµὴ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ παγκόσµιας κυριαρχίας εἶναι ἤδη πολὺ προχωρηµένη. Μόνο ἄνθρωπος παντελῶς τυφλὸς πνευµατικῶς δὲν βλέπει καὶ δὲν ἀντιλαµβάνεται τὸν ἐπερχόµενο κίνδυνο. Ὅλη αὐτὴ ἡ ραγδαία ἐξέλιξη τοῦ κακοῦ, µάλιστα τὶς τελευταῖες δεκαετίες, δὲν εἶναι οὔτε τυχαία οὔτε κατὰ κάποιο τρόπο φυσιολογικὴ ἐξέλιξη τῶν πραγµάτων. Εἶναι σχεδιασµένη καὶ καθοδηγουµένη καὶ χρηµατοδοτουµένη ἀπὸ ὄργανα τοῦ σατανικοῦ µίσους.
.          Ὁ ἔλεγχος τῶν πάντων ὁδηγεῖ σὲ δηµιουργία ὑποδοµῆς προδροµικῆς τοῦ Ἀντιχρίστου … Ὥστε, ὅταν ἡ σκοτεινὴ αὐτὴ µορφὴ κάνει τὴν ἐµφάνισή της, νὰ βρεῖ ἔτοιµη τὴν ὑποδοµὴ καὶ νὰ ἐπιβάλει τὸ ἐφιαλτικὸ τυραννικὸ καθεστώς της.
.           Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ κινδύνου οἱ πιστοὶ ὀφείλουµε νὰ ἐτοιµασθοῦµε. Νὰ ὁπλισθοῦµε πρωτίστως µὲ τὸ ὑπερόπλο τῆς πίστεως καὶ ἀφοσιώσεως στὸν Κύριο. Διότι δὲν ἔχουµε νὰ κάνουµε µὲ ὁρατοὺς µόνο ἐχθρούς. Ὁ καθαυτὸ ἐχθρὸς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄρχοντας τοῦ σκότους.
.          Ἀλλὰ καὶ νὰ ἀντιδράσουµε. Ἂν ἡ παθητικὴ ἀντίσταση στὴν ἐπιβολὴ τῆς Φοροκάρτας ὁδήγησε στὴν ἀποτυχία της, καὶ τώρα ἡ µὲ κάθε νόµιµο µέσο ἀντίδρασή µας µπορεῖ νὰ µαταιώσει τοὺς φασιστικοὺς νεοταξικοὺς σχεδιασµοὺς τῶν ἐπιδόξων παγκοσµίων τυράννων· οἱ ὁποῖοι ἂς τὸ ξέρουν: Ὅ,τι καὶ νὰ µηχανευθοῦν, στὸ τέλος θὰ συντριβοῦν ἀπὸ τὸν µόνο ζῶντα Θεό, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ τελικὸς νικητὴς καὶ ὁ µόνος Κύριος καὶ Κυβερνήτης τοῦ κόσµου.

Περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2046, 01.06.2012

http://www.osotir.org/attachments/article/3835/2045.pdf

Η ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου που εξεφώνησε στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Εταιρεία «Φίλιπποι Ναυπάκτου» για την επέτειο της Άλωσης της Πόλης, στην Ναύπακτο στις 29-5-2012.

“Ο μή­νας Μά­ϊ­ος εί­ναι α­φι­ε­ρω­μέ­νος στην Ρω­μη­ο­σύ­νη, για­τί τον μή­να αυ­τόν έ­γι­ναν τα ε­γκαί­νια της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης (11 Μα­ΐ­ου), ε­ορ­τά­ζε­ται η μνή­μη του πρώ­του Χρι­στια­νού αυ­το­κρά­το­ρος (21 Μα­ΐ­ου) και εν­θυ­μού­μα­στε την ά­λω­ση της Πό­λης (29 Μα­ΐ­ου). Η α­να­φο­ρά στα θέ­μα­τα αυ­τά εί­ναι πά­ντα ση­μα­ντι­κή και ε­πί­και­ρη, ι­διαί­τε­ρα δε στην ε­πο­χή μας.

Μιά γε­νι­κή ε­πι­σή­μαν­ση εί­ναι ό­τι η πτώ­ση της Πό­λης δεν εί­ναι υ­πό­θε­ση θρή­νου και κλαυθ­μού, αλ­λά έ­ντο­νου προ­βλη­μα­τι­σμού και α­φε­τη­ρί­α ε­πα­να­προ­σα­να­το­λι­σμού. Τα ση­μεί­α τα ο­ποί­α θα το­νι­σθούν κα­τω­τέ­ρω θα προσ­διο­ρί­σουν την ση­μα­σί­α του θέ­μα­τος αυ­τού για την ε­πο­χή μας και θα εκ­φρά­σουν το ε­λεύ­θε­ρο και α­δού­λω­το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, πα­ρά την πτώ­ση της Πό­λης.

1. Η πτώ­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης

Η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη ως πρω­τεύ­ου­σα του ρω­μα­ϊ­κού Κρά­τους ή­ταν η ω­ραι­ό­τε­ρη πό­λη του τό­τε κό­σμου. Ο Μ. Κων­στα­ντί­νος την στό­λι­σε με τα κα­λύ­τε­ρα καλ­λι­τε­χνι­κά έρ­γα, με να­ούς, α­γο­ρές, πο­λι­τι­στι­κά κτή­ρια και πολ­λά άλ­λα, τα ο­ποί­α προ­κα­λού­σαν την προ­σο­χή και το εν­δια­φέ­ρον ό­λων των λα­ών που την πε­ρι­έ­βαλ­λαν. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η α­να­φο­ρά την ο­ποί­α κά­νει ο ά­γιος Γρη­γό­ριος ο Θε­ο­λό­γος, ο ο­ποί­ος ε­ξύ­μνη­σε την Νέ­α Ρώ­μη με ω­ραί­ους λό­γους.

Σε έ­να ποί­η­μά του χα­ρα­κτη­ρί­ζει την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη-Νέ­α Ρώ­μη ως έ­να­στρο ου­ρα­νό που εί­ναι λα­μπρό­τε­ρος α­πό την γη. Γρά­φει:

«Κλει­νή κα­θέ­δρα του Κων­στα­ντί­νου του με­γά­λου,
Ρώ­μη νε­ό­τε­ρη που τό­σο ξε­περ­νάς τις πό­λεις
ό­σο τη γή ο α­στρο­στο­λι­σμέ­νος ου­ρα­νός».
Αλ­λού, α­να­φε­ρό­με­νος στην Νέ­α Ρώ­μη, την χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως τον δεύ­τε­ρο ο­φθαλ­μό της οι­κου­μέ­νης. Γρά­φει:
«Τής οι­κου­μέ­νης το έν­δο­ξο, ώ άν­δρες μά­τι,
τό δεύ­τε­ρο που ως βλέ­πω κό­σμο κα­τοι­κεί­τε,
γή­ϊ­να στο­λί­δια και θα­λασ­σι­νά φο­ρά­τε,
νέ­α Ρώ­μη, νέ­ων ευ­γε­νών πα­τρί­δα,
πό­λη του Κων­στα­ντί­νου, στή­ριγ­μα του Κρά­τους».
Και αλ­λού, μι­λώ­ντας για τις δύ­ο Ρώ­μες, την Πα­λαιά και την Νέ­α Ρώ­μη τις χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως δύ­ο η­λί­ους της οι­κου­μέ­νης. Γρά­φει:
«Δυ­ό η φύ­σις ή­λιους δεν μας έ­χει δώ­σει,
αλ­λά δύ­ο Ρώ­μες που την οι­κου­μέ­νη ό­λη
φω­τί­ζουν, την πα­λιά και νέ­α αυ­το­κρα­το­ρί­α,
κι εί­ναι τό­σο η μια απ’ την άλ­λη αλ­λι­ώ­τι­κες,
ό­σο η μια προ­βάλ­λει απ’ την α­να­το­λή, η άλ­λη στή δύ­ση
κι ι­σο­ζυ­γί­ζει η ο­μορ­φιά της μιας την ο­μορ­φιά της άλ­λης».

Η ιστορία αναφέρει ότι δια μέσου των αιώνων πολλοί λαοί θαύμαζαν, επο­φθαλ­μιούσαν και πολιόρκησαν την Πόλη και άλλοι κατόρθωσαν να την καταλά­βουν για ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Να μνημονευθούν οι Άβαροι, οι Ρώς, οι Γότθοι, οι Άραβες, οι Φράγκοι, οι Οθωμανοί που εποφθαλ­μιούσαν τα κάλλη, τις ομορφιές αλλά και την αίγλη της Πόλης.

Η τελική πτώση της το 1453 ήταν αποτέλεσμα της ήττας του Ρωμανού Δ’ του Διογένη στην μάχη του Μαντζικέρτ της Αρμενίας (1071) και της επιδρομής των σταυροφόρων που συμμετείχαν στην Δ’ Σταυροφορία (1204), οι οποίοι την κατέλαβαν και την λεηλάτησαν και μετέφεραν όλα τα σπουδαία κοσμήματά της στην Δύση, όπως το βλέπει κανείς σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Διάφοροι μεταγενέστεροι εχθροί της συνέχισαν την λεηλασία όχι μόνον της Κωνσταντινούπολης, αλλά και όλης της Ρωμηοσύνης.

Ο π. Ι­ω­άν­νης Ρω­μα­νί­δης, που έ­χει δι­καί­ως α­πο­κλη­θή «Ο προ­φή­της της Ρω­μη­ο­σύ­νης», γρά­φει πο­λύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ό­τι τον «ε­πι­στη­μο­νι­κόν θά­να­τον» της Ρω­μη­ο­σύ­νης τον ε­πε­ξερ­γά­σθη­καν: Οι Φρά­γκοι α­πό τον 9ο αι­ώ­να, οι Ρώ­σοι με­τά την ά­λω­ση, οι Γραι­κοί προ της Α­λώ­σε­ως και οι Νε­ο­γραι­κοί της δού­λης στους Ευ­ρω­παί­ους και Ρώ­σους Ελ­λα­δί­τσας του 19ου αι­ώ­νος, οι ο­ποί­οι με­τέ­τρε­ψαν την ρω­μαί­ϊ­κη Ε­πα­νά­στα­ση του 1821 σε ήτ­τα της Ρω­μη­ο­σύ­νης και θρί­αμ­βο του Γραι­κι­σμού του Καρ­λο­μά­γνου και του Νε­ο­γραι­κι­σμού των «Φι­λελ­λή­νων» των με­γά­λων Δυ­νά­με­ων.

2. Η αιχ­μα­λω­σί­α της Ρω­μη­ο­σύ­νης

Ο ρου­με­λι­ώ­της συγ­γρα­φέ­ας Κώ­στας Σαρ­δε­λής στο βι­βλί­ο του με τίτ­λο Ο θά­να­τος της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, α­να­φέ­ρε­ται δι­ε­ξο­δι­κά στον κα­τα­λυ­τι­κό ρό­λο των Φρά­γκων στην κα­τά­λυ­ση της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, στην πε­ρί­ο­δο με­τά την ά­λω­ση καί, βε­βαί­ως, στην τρα­γω­δί­α της σκλα­βω­μέ­νης Ρω­μη­ο­σύ­νης.

Α­να­φε­ρό­με­νος στην αιχ­μα­λω­σί­α της Ρω­μη­ο­σύ­νης, πα­ρου­σιά­ζει πά­ρα πολ­λά στοι­χεί­α, στα ο­ποί­α δεί­χνει ό­τι με την πτώ­ση της Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως το 1453 δεν πέ­θα­νε η αυ­το­κρα­το­ρί­α, αλ­λά συ­νέ­βη η αιχ­μα­λω­σί­α της. Δη­λα­δή, με­τά την πτώ­ση της πρω­τεύ­ου­σας στους Ο­θω­μα­νούς ε­ξα­κο­λου­θού­σε να πα­ρα­μέ­νη το πνεύ­μα και η υ­πο­δο­μή της Ρω­μη­ο­σύ­νης, η ο­ποί­α βέ­βαια ή­ταν αιχ­μά­λω­τη. Ό­λα τα τμή­μα­τα της Ρω­μα­ϊ­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας που πε­ρι­ε­λάμ­βα­νε την Μι­κρά Α­σί­α, την ε­νιαί­α Θρά­κη, τα Βαλ­κά­νια, το Αι­γαί­ο, την Πα­λαι­στί­νη βρί­σκο­νταν κά­τω α­πό την κυ­ριαρ­χί­α των Ο­θω­μα­νών, αλ­λά εί­χαν ε­νιαί­α πο­λι­τι­στι­κή πα­ρά­δο­ση, δια­τη­ρού­σαν ό­λο το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης.

Δη­λα­δή, αιχ­μά­λω­το ή­ταν το σώ­μα της, αλ­λά ε­λεύ­θε­ρο το πνεύ­μα της, που α­να­δεί­κνυ­ε α­γί­ους και ε­ξέ­φρα­ζε τον πο­λι­τι­σμό της. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τα ό­σα έ­λε­γε ο Θε­ό­δω­ρος Κο­λο­κο­τρώ­νης, α­να­φε­ρό­με­νος στον Κων­στα­ντί­νο Πα­λαιο­λό­γο: «Ο βα­σι­λέ­ας μας ε­σκο­τώ­θη, καμ­μιά συν­θή­κη δεν έ­κα­με η φρου­ρά του εί­χε πα­ντο­τι­νόν πό­λε­μον με τους Τούρ­κους». Και συ­νε­χί­ζει: «Η φρου­ρά του Βα­σι­λέ­ως μας εί­ναι οι λε­γό­με­νοι κλέ­φται, τα φρού­ρια, η Μά­νη και το Σού­λι και τα βου­νά».

Ε­πί­σης, πρέ­πει να α­να­φερ­θή η με­γά­λη προ­σφο­ρά της Εκ­κλη­σί­ας που α­πο­τέ­λε­σε την Ε­θναρ­χί­α με πρώ­το τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριάρ­χη Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως, η ο­ποί­α α­πο­τε­λού­σε την Ε­θναρ­χί­α του Γέ­νους. Εί­ναι γνω­στόν ό­τι ο Ρου­μά­νος συγ­γρα­φέ­ας I­o­r­ga στο έρ­γο του Το Βυ­ζά­ντιο με­τά το Βυ­ζά­ντιο πα­ρου­σιά­ζει την με­γά­λη προ­σφο­ρά της Εκ­κλη­σί­ας δια της ό­λης πα­ρά­δο­σής της, που συ­νε­χί­ζει να δια­φυ­λάσ­ση το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, μέ­σα α­πό τον πό­νο, τους δι­ωγ­μούς και τις ποι­κί­λες κα­κου­χί­ες.

Οι Φα­να­ρι­ώ­τες, οι ο­ποί­οι α­πο­τε­λού­σαν την πο­λι­τι­στι­κή α­ρι­στο­κρα­τί­α του Γέ­νους, οι κοι­νό­τη­τες με τις δη­μο­γε­ρο­ντί­ες, που εί­χαν ορ­γα­νω­θή, ό­που ή­ταν ε­πι­τρε­πτό και ε­φι­κτό, με ά­ρι­στα α­πο­τε­λέ­σμα­τα, η παι­δεί­α η ο­ποί­α προ­σφε­ρό­ταν, άλ­λο­τε φα­νε­ρά και άλ­λο­τε κρυ­φά, οι λα­ϊ­κές πα­ρα­δό­σεις, που ή­ταν ε­μπο­τι­σμέ­νες α­πό το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, οι συ­να­θροί­σεις στους Ι­ε­ρούς Να­ούς για την τέ­λε­ση των Μυ­στη­ρί­ων και δια­φό­ρων τε­λε­τών, η βυ­ζα­ντι­νή-ρω­μαί­ϊ­κη μου­σι­κή, τα τρα­γού­δια, τα ο­ποί­α κυ­κλο­φο­ρού­σαν α­πό στό­μα σε στό­μα, οι χο­ροί με την λε­βέ­ντι­κη έκ­φρα­σή τους, ό­λα αυ­τά έ­δει­χναν ό­τι ζού­σε το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, ό­τι δεν εί­χε πε­θά­νει η αυ­το­κρα­το­ρί­α, αλ­λά α­πλώς βρι­σκό­ταν σε αιχ­μα­λω­σί­α, και οι Ρω­μη­οί α­νέ­πνε­αν αυ­τήν την έν­δο­ξη α­τμό­σφαι­ρα και ήλ­πι­ζαν στην ε­πα­να­σύ­στα­ση της αυ­το­κρα­το­ρί­ας τους.

Ο π. Γε­ώρ­γιος Με­ταλ­λη­νός στο βι­βλί­ο του με τίτ­λο Τουρ­κο­κρα­τί­α και υ­πό­τιτ­λο Οι Έλ­λη­νες στην Ο­θω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρί­α α­να­λύ­ει δι­ε­ξο­δι­κά το θέ­μα.

Αυ­τό το πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης δη­μιουρ­γού­σε την α­ντί­στα­ση του Γέ­νους και την ελ­πί­δα του ξε­ση­κω­μού. Αυ­τό το πνεύ­μα το ο­ποί­ο καλ­λι­ερ­γεί­το α­πό την Εκ­κλη­σί­α α­νέ­δει­ξε τους δι­δα­σκά­λους του Γέ­νους, που κρα­τού­σαν στα χέ­ρια τους την ι­στο­ρί­α και την πα­ρά­δο­σή του. Αλ­λά αυ­τό το πνεύ­μα α­νέ­δει­ξε τους νε­ο­μάρ­τυ­ρες, οι ο­ποί­οι δί­δα­σκαν τον λα­ό με τον λό­γο και την προ­σευ­χή, κυ­ρί­ως με το μαρ­τύ­ρι­ό τους, με πρω­το­πό­ρο τον ά­γιο Κο­σμά τον Αι­τω­λό.

Ό­ταν δια­βά­ση κα­νείς το Νέ­ο Μαρ­τυ­ρο­λό­γιο του α­γί­ου Νι­κο­δή­μου του Α­γιο­ρεί­του, τό­τε εκ­πλήσ­σε­ται και συ­γκι­νεί­ται α­πό το παλ­λό­με­νο πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, ό­πως φαί­νε­ται στα μαρ­τύ­ρια των Νε­ο­μαρ­τύ­ρων, αλ­λά και στον πρό­λο­γο του α­γί­ου Νι­κο­δή­μου του Α­γιο­ρεί­του.

Βέ­βαια, αυ­τή η αιχ­μα­λω­σί­α ή­ταν μαρ­τυ­ρι­κή, ου­σια­στι­κά ή­ταν μια πο­ρεί­α του Γέ­νους μέ­σα α­πό έ­ναν συ­νε­χή δι­ωγ­μό, ή­ταν μια δια­χρο­νι­κή ζω­ή μέ­σα σε κα­τα­κόμ­βες αί­μα­τος και μαρ­τυ­ρί­ου, γι’ αυ­τό και ο Φώ­της Κό­ντο­γλου έ­κα­νε λό­γο για την «πο­νε­μέ­νη Ρω­μη­ο­σύ­νη».

Πέ­ρα α­πό τους νε­ο­μάρ­τυ­ρες, το μαρ­τύ­ριο α­ντι­με­τώ­πι­ζαν οι Ε­πί­σκο­ποι, οι ο­ποί­οι σή­κω­σαν ό­λο το βά­ρος της δου­λεί­ας, τον στε­ναγ­μό και τον πό­νο του Γέ­νους. Υ­πάρ­χουν βι­βλί­α, τα ο­ποί­α μας δια­φω­τί­ζουν για την κα­θη­με­ρι­νή ζω­ή των Ε­πι­σκό­πων κα­τά την διάρ­κεια της Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Οι Ε­πί­σκο­ποι εί­χαν α­να­λά­βει τον ε­θναρ­χι­κό τους ρό­λο, ως Πρό­ε­δροι της Δη­μο­γε­ρο­ντί­ας, υ­πε­βλή­θη­σαν σε α­γώ­νες για να κρα­τή­σουν την Πα­ρά­δο­ση και την συ­νο­χή του Γέ­νους, συμ­με­τεί­χαν στο κλά­μα, τα δά­κρυ­α του λα­ού, στα μαρ­τύ­ρια και τις αλ­λα­ξο­πι­στί­ες.

Πά­νω α­πό ό­λους ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης ή­ταν ο στό­χος του Κα­τα­κτη­τή, πα­ρά τα προ­νό­μια που εί­χε. Και μό­νον η φο­ρο­λο­γί­α την ο­ποί­α έ­πρε­πε να δί­νουν κά­θε έ­τος στον κα­τα­κτη­τή, με το χα­ρά­τσι, το πε­σκέ­σι κλπ., αλ­λά και στο κέ­ντρο της Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας, προ­κει­μέ­νου να ε­πι­τε­λή το τε­ρά­στιο έρ­γο, ή­ταν γε­γο­νός που τους υ­πέ­βα­λε σε α­φά­ντα­στο μαρ­τύ­ριο. Υ­πάρ­χουν μαρ­τυ­ρί­ες ό­τι πολ­λοί α­πό τους Ε­πι­σκό­πους πα­ραι­τού­ντο α­πό τον θρό­νο τους και πε­ρι­έ­πι­πταν σε με­λαγ­χο­λί­α, για­τί δεν μπο­ρού­σαν να α­ντα­πο­κρι­θούν στην υ­ψη­λή φο­ρο­λο­γί­α που τους ε­πέ­βα­λε το Κρά­τος.

Πά­ντως, κα­θ’ ό­λη την διάρ­κεια της Τουρ­κο­κρα­τί­ας, καί­τοι έ­πε­σε η πρω­τεύ­ου­σα της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, και ό­λα τα μέ­ρη της ή­ταν αιχ­μα­λω­τι­σμέ­να, εν τού­τοις ε­ξα­κο­λου­θού­σε να υ­πάρ­χη αυ­τό το ζω­ντα­νό πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, ως πα­ρά­δο­ση και πο­λι­τι­σμός, ως πο­ρεί­α προς τον α­για­σμό και την θέ­ω­ση, ως έκ­φρα­ση α­ξιο­πρέ­πειας και ρω­μαί­ϊ­κου φρο­νή­μα­τος.

Αυ­τό εκ­φρά­ζε­ται με την ζω­ή του Κα­ρα­γκι­ό­ζη, ο ο­ποί­ος εί­χε με­γά­λη πε­ποί­θη­ση στην Ρω­μη­ο­σύ­νη του, πα­ρά την α­γραμ­μα­το­σύ­νη, την φτώ­χεια και την α­σχή­μια του, ώ­στε να μήν τον δε­λε­ά­ζη ο πλού­τος και η ο­μορ­φιά της Τουρ­κι­άς και της Φρα­γκι­άς. Ο Κα­ρα­γκι­ό­ζης ή­ταν δού­λος στο σώ­μα, αλ­λά ε­λεύ­θε­ρος στο πνεύ­μα, δια­τη­ρού­σε την αρ­χο­ντιά του πνεύ­μα­τος με την ε­ξυ­πνά­δα και το χιού­μορ του.

3. Ο θά­να­τος της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας

Ε­άν κα­τά την διάρ­κεια των τε­τρα­κο­σί­ων χρό­νων σκλα­βι­άς οι Ρω­μη­οί, ό­που και αν ζού­σαν, στα Βαλ­κά­νια, την Μι­κρά Α­σί­α, την Μέ­ση Α­να­το­λή κλπ., κρα­τού­σαν α­ναμ­μέ­νη την λα­μπά­δα της ρω­μαί­ϊ­κης πα­ρά­δο­σης, πα­ρά τους δι­ωγ­μούς και τις δυ­σκο­λί­ες, ό­μως ο θά­να­τος της αυ­το­κρα­το­ρί­ας ε­πήλ­θε πο­λύ αρ­γό­τε­ρα, ώ­στε σή­με­ρα να γί­νε­ται λό­γος για α­πώ­λεια της ελ­πί­δας α­να­σύ­στα­σης της πα­λαι­άς χρι­στια­νι­κής ρω­μα­ϊ­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας.

Και πά­λι ο συγ­γρα­φέ­ας Κώ­στας Σαρ­δε­λής στο βι­βλί­ο του που προ­α­να­φέρ­θη­κε κά­νει λό­γο για το σο­βα­ρό αυ­τό ζή­τη­μα. Χρη­σι­μο­ποι­ώ­ντας πολ­λά ε­πι­χει­ρή­μα­τα, ι­στο­ρι­κά γε­γο­νό­τα και ε­πι­στη­μο­νι­κές μαρ­τυ­ρί­ες, κα­τα­λή­γει στο συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι ο θά­να­τος της αυ­το­κρα­το­ρί­ας, αυ­τής που δη­μιούρ­γη­σε ο Μ. Κων­στα­ντί­νος και α­νέ­δει­ξαν οι με­τέ­πει­τα αυ­το­κρά­το­ρες, Πα­τριάρ­χες, Κλη­ρι­κοί και μο­να­χοί, λα­ϊ­κοί, ε­πι­στή­μο­νες και ο πο­λύς λα­ός, δεν έ­γι­νε με την ά­λω­ση της Πό­λης το 1453, αλ­λά με την Ελ­λη­νι­κή Ε­πα­νά­στα­ση του 1821.

Με­τα­ξύ των άλ­λων α­να­φέ­ρε­ται σε μια εν­δια­φέ­ρου­σα ά­πο­ψη του Ρου­μά­νου συγ­γρα­φέ­α I­o­r­ga που προ­α­να­φέ­ρα­με: «Η κων­στα­ντι­νου­πο­λί­τι­κη κα­τα­στρο­φή και ο μαρ­τυ­ρι­κός θά­να­τος του Πα­τριάρ­χη συ­νέ­πε­σαν χρο­νι­κά με τη λα­ϊ­κή ε­ξέρ­γε­ση στο Μο­ριά και την κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή άρ­νη­ση των Ρου­μά­νων να υ­πο­στη­ρί­ξουν τη βυ­ζα­ντι­νή πε­ρι­πέ­τεια που δεν συ­γκι­νού­σε κα­θό­λου τους Σλά­βους των Βαλ­κα­νί­ων. Τό­τε α­κρι­βώς το Με­τα­βυ­ζα­ντι­νό Βυ­ζά­ντιο πέ­θα­νε».

Δεν εί­ναι κα­θό­λου πα­ρά­δο­ξο για­τί ο Ρήγας Φε­ραί­ος με τον Θού­ρι­ό του προ­σκα­λού­σε ό­λους τους λα­ούς των Βαλ­κα­νί­ων να ε­ξε­γερ­θούν, ό­πως και το ό­τι η Ε­πα­νά­στα­ση ξε­κί­νη­σε α­πό το Ι­ά­σιο της Ρου­μα­νί­ας, το δε σύμ­βο­λο του φοί­νι­κα που υι­ο­θέ­τη­σε ο Α­λέ­ξαν­δρος Υ­ψη­λά­ντης συμ­βό­λι­ζε την ι­δέ­α της α­να­βί­ω­σης της Ρω­μα­ϊ­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας.

Γρά­φει ο Κώ­στας Σαρ­δε­λής: «Η Ελ­λη­νι­κή Ε­πα­νά­στα­ση, λοι­πόν, ξε­κί­νη­σε οι­κου­με­νι­κή για ό­λους τους ορ­θο­δό­ξους σκλά­βους, και αυ­τό ή­ταν το αρ­χι­κό σχέ­διο της Φι­λι­κής Ε­ται­ρεί­ας, δι­ό­τι, α­σφα­λώς, ο Υ­ψη­λά­ντης δεν έ­κα­νε του κε­φα­λιού του, αλ­λά ε­φάρ­μο­ζε το σχέ­διο της α­νώ­τα­της αρ­χής των Φι­λι­κών, ά­σχε­το αν ε­θνι­κι­στι­κοί και άλ­λοι λό­γοι το α­νέ­τρε­ψαν, με α­πο­τέ­λε­σμα την ελ­λα­δι­κο­ποί­η­ση της Ε­πα­νά­στα­σης και τον πε­ριο­ρι­σμό της, αρ­χι­κά, στο Μο­ριά».

Ε­πί­σης, εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι ο με­γά­λος άγ­γλος ι­στο­ρι­κός T­o­y­n­b­ee γρά­φει ό­τι οι Έλ­λη­νες έ­κα­ναν μια ά­φρο­νη ε­νέρ­γεια και έ­χα­σαν ο­λό­κλη­ρη την αυ­το­κρα­το­ρί­α και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με­τα­τρά­πη­κε η αυ­το­κρα­το­ρι­κή ι­δέ­α σε μια ε­θνι­κή ι­δέ­α.

Βε­βαί­ως, κα­νέ­νας δεν αρ­νεί­ται τους α­γώ­νες και τα αί­μα­τα των η­ρώ­ων της Ε­πα­να­στά­σε­ως του 1821, Κλη­ρι­κών και λα­ϊ­κών, που έ­δω­σαν τα πά­ντα για την α­νά­στα­ση του Γέ­νους, αλ­λά δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ό­τι πί­σω α­πό τις πλά­τες των α­γω­νι­στών αυ­τών ε­ξυ­φάν­θη­σαν διά­φο­ρα σχέ­δια των Δυ­τι­κών Δυ­νά­με­ων για να ε­ξα­φα­νί­σουν την δυ­να­τό­τη­τα α­να­σύ­στα­σης της Ρω­μα­ϊ­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας-Βυ­ζα­ντί­ου με έ­δρα την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και να δη­μιουρ­γή­σουν μι­κρά ε­θνι­κά-ε­θνι­κι­στι­κά κρα­τί­δια στα Βαλ­κά­νια, τα ο­ποί­α θα α­φο­μοιω­θούν με το πνεύ­μα της Δύ­σης και θα αλ­λο­τρι­ω­θούν α­πό την πο­λι­τι­στι­κή πα­ρά­δο­ση.

Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός ο λό­γος του Κο­λο­κο­τρώ­νη: «Εις τον πρώ­τον χρό­νον της Ε­πα­να­στά­σε­ως εί­χα­με με­γά­λη ο­μό­νοια.­.. Και ε­άν αυ­τή η ο­μό­νοια ε­βα­στού­σε α­κό­μη δύ­ο χρό­νους, η­θέ­λα­με κυ­ρι­εύ­σει και την Θεσ­σα­λί­α και την Μα­κε­δο­νί­α και ί­σως ε­φθά­να­μεν και έ­ως την Κων­στα­ντι­νού­πο­λιν.­.­.­». Αυ­τός ή­ταν ο στό­χος των α­γω­νι­στών και ό­χι η δη­μιουρ­γί­α ε­νός μι­κρού κρα­τι­δί­ου, ου­σια­στι­κά προ­τε­κτο­ρά­του. Μέ­σα α­πό το πνεύ­μα αυ­τό πρέ­πει να δού­με την προ­σπά­θεια να κα­θο­ρι­σθή η ι­δε­ο­λο­γί­α του Ελ­λη­νι­κού Κρα­τι­δί­ου με το αυ­το­κέ­φα­λο, δη­λα­δή την α­πο­κο­πή α­πό το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριαρ­χεί­ο, την στρο­φή στην αρ­χαί­α Ελ­λά­δα και τον προ­σα­να­το­λι­σμό στην Δύ­ση.

Έ­τσι, «τό δη­λη­τή­ριο του ε­θνι­κι­σμού ή­ταν φυ­σι­κό να ε­πι­δρά­σει κα­τα­λυ­τι­κά. Κι έ­γι­νε, στο τέ­λος, έ­να κρά­τος “προ­κάτ”, έ­να κρα­τί­διο χω­ρίς θέ­με­λα, στον α­έ­ρα, παι­γνί­δι στα χέ­ρια των προ­στα­τών του –καί των δη­μιουρ­γών του, θα έ­λε­γα. Η ι­δέ­α της Ρω­μαί­ϊ­κης Αυ­το­κρα­το­ρί­ας εί­χε πε­θά­νει μέ­σα στή φω­τιά της Ε­πα­νά­στα­σης και η τρα­γω­δί­α της Ρω­μη­ο­σύ­νης εί­χε συ­ντε­λε­στεί. Η Ρω­μα­νί­α “πάρ­θεν”­.­.. Δι­έ­ξο­δος και πα­ρη­γο­ριά του λα­ού τώ­ρα η “Με­γά­λη Ι­δέ­α”­».

Ο θά­να­τος αυ­τός της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε με την Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­ταστρο­φή, η ο­ποί­α ή­ταν α­πο­τέ­λε­σμα συ­γκρού­σε­ως των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων μέ­σα στην Ελ­λά­δα, που ή­ταν προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι άλ­λοι στην γερ­μα­νι­κή πο­λι­τι­κή και άλ­λοι στην αγ­γλι­κή πο­λι­τι­κή. Και έ­τσι μια προ­σπά­θεια α­να­σύ­στα­σης της Ρω­μη­ο­σύ­νης βά­φη­κε στο αί­μα των λα­ών και τον θά­να­το με­ρι­κών πο­λι­τι­κών στο Γου­δή.

Έ­τσι, σή­με­ρα εί­μα­στε υ­πο­δου­λω­μέ­νοι στην δια­πά­λη με­τα­ξύ του γαλ­λο­γερ­μα­νι­κού και αγ­γλο­σα­ξω­νι­κού ά­ξο­να, ό­πως εκ­φρά­ζε­ται στον ευ­ρω­πα­ϊ­κό χώ­ρο, κά­τω α­πό τις δι­κές μας εγ­γε­νείς α­δυ­να­μί­ες και τα πά­θη της ευ­δαι­μο­νί­ας και του γραι­κυ­λι­σμού.

Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή μια σκέ­ψη που διά­βα­σα αυ­τές τις η­μέ­ρες: «Η Δύ­ση ε­νο­χλεί­ται α­πό την Ρω­μη­ο­σύ­νη. Κι η Α­να­το­λή ε­νο­χλεί­ται α­πό την Ρω­μη­ο­σύ­νη. Κι οι λα­οί των Βαλ­κα­νί­ων που ε­μπο­δί­ζο­νται α­πό την πα­ρου­σί­α μας να οι­κειο­ποι­η­θούν τη δι­κή μας ζω­ή, τους δι­κούς μας προ­γό­νους για να βρούν κι αυ­τοί μια θέ­ση στο μω­σα­ϊ­κό των λα­ών του κό­σμου, κι αυ­τοί ε­νο­χλού­νται α­πό την Ρω­μη­ο­σύ­νη» (Νινέττα Βολουδάκη). Για ό­λους α­πο­τε­λεί πρό­βλη­μα το ρω­μαί­ϊ­κο φι­λό­τι­μο, που ε­ξα­κο­λου­θεί να υ­πάρ­χη στην ζω­ή και την ψυ­χή του λα­ού.

4. Το ρω­μαί­ϊ­κο φι­λό­τι­μο

Καί­τοι, ό­μως, α­πέ­θα­νε η Αυ­το­κρα­το­ρί­α και ό­πως φαί­νε­ται εί­ναι α­δύ­να­τον να α­να­συ­στα­θή, ε­ξα­κο­λου­θεί να υ­πάρ­χη και να ζή το ρω­μαί­ϊ­κο πνεύ­μα με την οι­κου­με­νι­κή προ­ο­πτι­κή, με την φι­λο­θε­ΐ­α και την φι­λαν­θρω­πί­α, το ο­ποί­ο πνεύ­μα καλ­λι­ερ­γεί­ται α­πό την εκ­κλη­σια­στι­κή ζω­ή, τα Μυ­στή­ρια και την α­σκη­τι­κή πα­ρά­δο­ση, αλ­λά και την πο­λι­τι­στι­κή πα­ρά­δο­ση με τα τρα­γού­δια και τους χο­ρούς, που δια­κρί­νε­ται α­πό την αι­σιο­δο­ξί­α και κυ­ρί­ως το ρω­μαί­ϊ­κο φι­λό­τι­μο.

Ο Ρω­μη­ός δεν εί­ναι υ­πο­χεί­ριο των ξέ­νων, δεν εί­ναι γραι­κύ­λος, δη­λα­δή δεν εί­ναι δου­λο­πρε­πής, αλ­λά γνω­ρί­ζει σα­φώς την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, έ­χει μια πα­ρά­δο­ση υ­πέρ­τε­ρη α­πό την δυ­τι­κή πα­ρά­δο­ση, ξέ­ρει να α­ντι­με­τω­πί­ζη θαρ­ρα­λέ­α τις κα­τα­στά­σεις, να θυ­σιά­ζη το α­το­μι­κό συμ­φέ­ρον για το κοι­νό κα­λό, να ζή την ε­λευ­θε­ρί­α α­κό­μη και μέ­σα σε δύ­σκο­λες κοι­νω­νι­κές κα­τα­στά­σεις, εί­ναι ε­λεύ­θε­ρος α­πό ε­ξω­τε­ρι­κές ε­ξαρ­τή­σεις, ε­σω­τε­ρι­κές και ε­ξω­τε­ρι­κές.

Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ό­σα γρά­φει ο π. Ι­ω­άν­νης Ρω­μα­νί­δης, που έ­χουν σχέ­ση με την σύγ­χρο­νη πα­ραγ­μα­τι­κό­τη­τα:

«Διά το κα­λόν και δια την α­σφά­λειαν των ε­θνι­κών θε­μά­των ο Γραι­κύ­λος πρέ­πει να γί­νη πά­λιν Ρω­μη­ός και να ί­δη πώς εί­ναι οι Ευ­ρω­παί­οι και Α­με­ρι­κα­νοί εις την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν έ­χουν ού­τοι το ρω­μαί­ϊ­κον φι­λό­τι­μον. Ε­πο­μέ­νως δεν ε­πι­τρέ­πε­ται να φε­ρώ­με­θα εις αυ­τούς με το φι­λό­τι­μόν μας, ως να έ­χουν και αυ­τοί φι­λό­τι­μον. Εις τάς δι­ε­θνείς σχέ­σεις πρέ­πει να α­φή­σω­μεν το φι­λό­τι­μον κα­τά μέ­ρος.

Ο Γραι­κύ­λος ο­φεί­λει συ­νει­δη­τώς να α­πο­βά­λη την α­φέ­λειάν του και να στα­μα­τή­ση να νο­μί­ζη ό­τι, ε­πει­δή αυ­τός έ­χει την διά­θε­σιν να θυ­σια­σθή δια τον δυ­τι­κόν πο­λι­τι­σμόν, τού­το ση­μαί­νει ό­τι οι “φι­λό­τι­μοι” σύμ­μα­χοι θα θυ­σια­σθούν δια την “έν­δο­ξον” Ελ­λα­δί­τσαν των ση­με­ρι­νών “αρ­χαί­ων Ελ­λή­νων”. Πο­λύ α­φε­λής εί­ναι ο σκε­πτό­με­νος ού­τω Γραι­κύ­λος, δι­ό­τι οι σύμ­μα­χοι δεν εί­ναι μια ρω­μαί­ϊ­κη οι­κο­γέ­νεια, δια να θυ­σιά­ζε­ται ο έ­νας δια τον άλ­λον.

Συμ­μα­χί­α εί­ναι συ­νερ­γα­σί­α πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή και στρα­τι­ω­τι­κή, μέ­σω της ο­ποί­ας κά­θε κρά­τος προ­στα­τεύ­ει τα ι­δι­κά του συμ­φέ­ρο­ντα και τα συμ­φέ­ρο­ντα των συμ­μά­χων, ε­φ’ ό­σον τα συμ­φέ­ρο­ντα αυ­τά ταυ­τί­ζο­νται με τα ι­δι­κά του συμ­φέ­ρο­ντα. Η συμ­μα­χί­α βα­σί­ζε­ται εις συ­μπε­φω­νη­μέ­να και τί­πο­τε πέ­ραν των συ­μπε­φω­νη­μέ­νων, ό­πως α­κρι­βώς γί­νε­ται εις το ε­μπό­ριον. Ε­άν γί­νη κά­τι πέ­ραν των συ­μπε­φω­νη­μέ­νων, εί­ναι α­νο­η­σί­α να πε­ρι­μέ­νη ο Γραι­κύ­λος να ε­νερ­γή­σουν οι σύμ­μα­χοι α­πό φι­λό­τι­μον, ε­φ’ ό­σον δεν έ­χουν φι­λό­τι­μον.

Διά τού­το εκ των προ­τέ­ρων πρέ­πει να ε­ξα­σφαλί­ση τάς α­να­γκαί­ας κυ­ρώ­σεις δι’ εν­δε­χο­μέ­νην μη τή­ρη­σιν των συ­μπε­φω­νη­μέ­νων, δι­ό­τι άλ­λως θα λά­βη μό­νον η­θι­κήν ι­κα­νο­ποί­η­σιν α­πό τους συμ­μά­χους, δη­λα­δή έν «εύ­γε δού­λε α­φω­σι­ω­μέ­νε και τα­πει­νέ» και τί­πο­τε άλ­λο, ό­πως α­κρι­βώς γί­νε­ται με το Κυ­πρια­κόν».

Ζού­με σε δύ­σκο­λη ε­πο­χή, το βά­ρος πέ­φτει πά­νω στα οι­κο­νο­μι­κά, ε­νώ θα έ­πρε­πε να βρί­σκε­ται πά­νω στα πνευ­μα­τι­κά θε­μέ­λια, δη­λα­δή να στη­ρί­ζε­ται στο ρω­μαί­ϊ­κο φι­λό­τι­μο, στο πνεύ­μα της Ρω­μη­ο­σύ­νης, και θα έ­πρε­πε να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με τις κα­τα­στά­σεις με πνεύ­μα ε­λευ­θε­ρί­ας. Θα ο­λο­κλη­ρώ­σω τις σκέ­ψεις μου με μί­α ση­μα­ντι­κή πρό­σκλη­ση:

«Α­δελ­φοί Ρω­μη­οί, ό­σο οι θρύ­λοι ζουν κι οι Τούρ­κοι φο­βού­νται μήν τη χά­σουν, η Πό­λη μας έ­πε­σε, αλ­λά δεν χά­θη­κε! Ό­σο το Ρω­μαί­ϊ­κο D­NA συ­νε­χί­ζε­ται α­πό πα­τέ­ρα σε γι­ό κι α­πό μά­να σε κό­ρη και το πρό­σω­πο του μαρ­μα­ρω­μέ­νου Βα­σι­λη­ά στοι­χει­ώ­νει τα ό­νει­ρά μας, η κλει­στή Πύ­λη της Α­γί­ας του Θε­ού Σο­φί­ας, πε­ρι­μέ­νει να α­νοί­ξει.

Κα­νέ­νας δυ­να­τός, κα­νέ­νας πο­λυά­ριθ­μος λα­ός, κα­νέ­νας “πλα­νη­τάρ­χης” δεν μπο­ρεί να α­φα­νί­σει τη Ρω­μη­ο­σύ­νη. Η Ρω­μη­ο­σύ­νη θα χα­θεί ό­ταν ο τε­λευ­ταί­ος Ρω­μαί­ος φύ­γει α­πό τον κό­σμο και μαζί του σβήσει η πίστη, η ελπίδα και τα όνειρα!» (Νινέττα Βολουδάκη).

Στην γνωστή φράση «εάλω η Πόλις», πρέπει να αντιτάξουμε τον λόγο του Νικηφόρου Βρεττάκου: «Ουκ εάλω η ρίζα! Ουκ εάλω το φώς!».

http://www.romfea.gr/arthra-apopseis/12714-to-adouloto-pneyma-romiosinis