ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

Το Σάββατο σε προηγούμενο δημοσίευμά του το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ είχε θέσει τον προβληματισμό σχετικά με την παντελή απουσία εγκυκλίων για την έναρξη της νηστείας των Χριστουγέννων. Τουλάχιστον βρέθηκε μια Μητρόπολη, αυτή των Κυθήρων, που εξέδωσε σχετική εγκύκλιο για την Αγία Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων.

Ακολουθεί ολόκληρη η εγκύκλιος: 

Ποιμαντορική Εγκύκλιος

(υπ’ αριθ. 121/2014)

Προς
Τον Ιερόν Κλήρον και
τον Χριστώνυμον Λαόν της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως
Κυθήρων και Αντικυθήρων
«Σωματωθέντα τον Κτίστην των απάντων, έσχες εν τη μήτρα σου Θεομακάριστε, αναμορφούντα τον άνθρωπον, τον πριν πεσόντα, τη παραβάσει διά του όφεως»(Προεόρτιος ύμνος)

Αγαπητοί μου Αδελφοί και Συλλειτουργοί,
Αδελφοί μου Χριστιανοί, τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά·

Ήδη, από την χθεσινή ημέρα εισήλθαμε με την Χάρι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εις την αγία περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων, η οποία, ως γνωστόν, διαρκεί 40 ημέρες, μέχρι και την παραμονή της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Γεννήσεως του Χριστού. Δι’ αυτόν τον λόγον άρχισαν πλέον οι προεόρτιοι ύμνοι, οι οποίοι μας προετοιμάζουν διά την υποδοχήν της μητροπόλεως αυτής των εορτών της Χριστιανωσύνης.

«Σωματωθέντα τον Κτίστην των απάντων, έσχες εν τη μήτρα σου Θεομακάριστε…». Με την ενανθρώπησιν του Κτίστου των απάντων εκ των αγνών αιμάτων της Υπεραγίας Θεοτόκου, αναμορφούται ο άνθρωπος και η ανθρωπότης όλη, η οποία έπεσε εις τα δίκτυα της αμαρτίας, λόγω της παρακοής και παραβάσεως της θείας εντολής από τους Πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύαν, με την συμβουλήν του δολίου όφεως διαβόλου. Καί επιτυγχάνεται αυτή η ανάπλασις και αναμόρφωσις του ανθρώπου και της ανθρωπότητος, διότι η Αγνή Παρθένος εγέννησε κατά τρόπον υπερφυσικόν και ανέκφραστον τον Θεόν Λόγον και ελευθέρωσε με τον θείον τόκον της από την φθοράν όλην την φύσιν, η οποία επαλαιώθη και ημαυρώθη από την αμαρτίαν και τον θάνατον. Δι’ αυτόν τον λόγον, λέγει εις το υπέροχον αυτό προεόρτιο Θεοτοκίο ο ιερός υμνωδός, υμνούμεν και δοξάζομεν την χάριν σου Παρθένε ανύμφευτε, διά της οποίας σκέπεις και σώζεις εκείνους, οι οποίοι σε δοξάζουν εν πίστει και πόθω.

Πάντοτε πρέπει να ενθυμούμεθα ευγνωμόνως και ευσεβώς την διά της Πανάγνου Θεομήτορος άπειρον και ασύλληπτον εις τον ανθρώπινον νούν μας Θεία ευεργεσία του Τριαδικού Θεού προς την ανθρωπότητα και τον κόσμον όλον, με την Θεία ενανθρώπησι του Κυρίου και Θεού  και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Εις την αυθόρμητη απάντησι και ανταπόκρισι του Αποστόλου και μετέπειτα Ευαγγελιστού Ματθαίου του τελώνου εις το θείο προσκλητήριο «ακολούθει μοι», διαπιστώνουμε το αναπλαστικό και αναμορφωτικό έργο του Θεανθρώπου Χριστού εις το ανθρώπινο γένος. Τον μαγνητίζει και τον σαγηνεύει αμέσως και τον επιστρατεύει εις την καλή και ευλογημένη στρατεία. Ο ιερός υμνογράφος αποδίδει ωραιότατα αυτό το θαύμα της κατά Θεόν επιστρατεύσεως του μαθητού Ματθαίου λέγων· «Τού τελωνίου τον ζυγόν, απορρίψας εμφρόνως, Χριστώ κατηκολούθησας, ω Ματθαίε θεόφρον, τοις ίχνεσι δε τοις αυτού, θαυμαστώς επόμενος, εν μετοχή εγεγόνεις, της αυτού βασιλείας, και της δόξης κοινωνός, και μύστης των απορρήτων». Αφού, δηλαδή, απέβαλες και απετίναξες τον ζυγό του τελωνίου, του φοροεισπράκτορα, με τον θείο φωτισμό και την θεία φρόνησι, ακολούθησες πιστά τον Χριστόν, ω Ματθαίε θεόφρον. Ως συνεπής ιχνηλάτης δε του Χριστού, που σε διέκρινε αξιοθαύμαστος ιερός ζήλος, έγινες μέτοχος της πνευματικής βασιλείας Του, και κοινωνός της θείας δόξης, και μύστης των απορρήτων θείων μυστηρίων.
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Ο πνευματικός αγώνας της Αγίας Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων με την μετάνοια και την νηστεία, με την ταπείνωσι και την εγκράτεια, με την μελέτη του Θείου λόγου και την περισσότερη λατρευτική μυστηριακή ζωή, διεξάγεται θεάρεστα και με επιτυχία, εάν πρωτίστως αναλογιζόμεθα με απέραντη ευγνωμοσύνη ότι ο Πανάγιος Τριαδικός Θεός μας ευδόκησε δι’ άκραν αγαθότητα και φιλανθρωπία να σαρκωθή ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και να ζήση επί 33 χρόνια εις τον πλανήτην μας ως ταπεινός άνθρωπος διά να σώση τον πλανηθέντα από τον διάβολο και την αμαρτία άνθρωπο.

Τα πνευματικά μας αγωνίσματα εξασφαλίζουν την θεία ευλογία και επιτυχία όταν, όπως ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, απαρνηθούμε τον ζυγόν της αμαρτίας και της δουλείας εις τα εφάρματα πάθη και ακολουθήσωμε πιστά και αποφασιστικά τον Σωτήρα μας μας Ιησούν Χριστόν. Όταν βαδίζωμε εις τα ίχνη του Θείου Διδασκάλου, ακολουθούντες τον θεοχάρακτο δρόμο της μετανοίας και φυλάσσοντες τον θείο νόμο και τα θεία προστάγματα του Ιερού Ευαγγελίου. Όταν γίνωμε με την Χάριν του Θεού κοινωνοί και μέτοχοι της ανεκλαλήτου χαράς και ευφροσύνης της Βασιλείας του Θεού και της θείας δόξης, αλλά και μύστες των απορρήτων θείων και ουρανίων μυστηρίων και αποκαλύψεων. Ιδού το δυσθεώρητον ύψος των πνευματικών προσαναβάσεών μας.
Ας αγωνισθούμε φιλότιμα και αποφασιστικά, αδελφοί μου, εις τον προκείμενον αγώνα της Αγίας Τεσσαρακοστής με αγάπη, ταπείνωσι, απλότητα, αγαθότητα καρδιάς και πόθο των πνευματικών αγαθών.

Οι Ιερείς μας και οι εντεταλμένοι άγιοι Πνευματικοί θα σας δώσουν μαζί με τις άλλες πνευματικές ευκαιρίες και την δυνατότητα του θείου λουτρού της μετανοίας και εξομολογήσεως σε τακτές ημέρες και ώρες. Επωφεληθείτε της μεγάλης αυτής θείας ευεργεσίας διά την πνευματικήν σας λύτρωσι και την ψυχική σωτηρία. Καλή και ευλογημένη η Αγία Τεσσαρακοστή!

Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κυθήρων Σεραφείμ

Πηγή: http://www.agioritikovima.gr/mitropoleis/item/47849

Ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης υπήρξε καθηγητής μου στη Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. (1974-1978), σε αυτή την εποχή τῆς θεολογικῆς αφασίας και θρησκευτικῆς αδιαφορίας. Άς δοῦμε πῶς αντιμετώπισε τον κίνδυνο για την Ορθοδοξία και πῶς να αποτινάξη την θεολογική αφασία πού καταπλάκωνε αυτήν.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Μεγάλο ζήτημα στις ημέρες μας εἶναι η αυτοσυνειδησία τῆς Ορθοδοξίας, ως και ο μεγάλος κίνδυνος να αφομοιωθεί από την κακοδοξία και ιδιαίτερα από τον παπισμό. Η ιστορία τῆς Ορθοδοξίας δεν εἶναι τίποτε άλλο από την ιστορία τῆς πάλης με την κακοδοξία. Αíρεση και κακοδοξία εἶναι ο λανθασμένος τρόπος τῆς θεραπείας τοῦ ανθρώπου πού δεν οδηγεῖ στην σωτηρία. Με την απελευθέρωση τῆς Ελλάδος το 1821 η Δύση επανήλθε στα παλαιά της σχέδια να αλώση την Ορθοδοξία.

Εἶναι αξιοθαύμαστη η προφητική διαίσθηση τοῦ μοναχοῦ Κοσμά Φλαμιάτου για τους κινδύνους τῆς Ορθοδοξίας και τοῦ Γένους μας, από τα σχέδια αυτά τῶν ξένων. Οι ξένοι εἶχαν στόχο την από-ορθοδοξοποίηση τοῦ ορθοδόξου λαοῦ τοῦ τόπου μας. Ήδη η Ορθοδοξία στη Ρωσία από την εποχή τοῦ Μεγάλου Πέτρου εἶχε φραγκέψει. Το φράγκεμα αυτό τῶν Ρώσων άρχισε να διοχετεύεται και προς άλλους σλαβικούς λαούς, ακόμα και προς τους Άραβες ορθοδόξους. Εἶχε πλέον απομείνει η Ελλάδα και η Μικρά Ασία.

Η καταστροφή τῆς Ορθοδοξίας αναφέρεται στην ορθή πίστη και στην ορθή ζωή.

α. Την καταστροφή τῆς ορθῆς πίστεως ανέλαβαν κυρίως οι Θεολογικές Σχολές και οι θεολόγοι τους. Ο Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος όταν τον 19^ον αιώνα ιδρύθηκε η Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης, με τη διορατικότητά του αποκάλυψε ότι ο σκοπός πού ιδρύονται τέτοιες σχολές στο χώρο τῆς Ορθοδοξίας εἶναι να διαπλάσουν ένα νέο τύπο θεολόγου, προκειμένου τα άτομα αυτά να γίνουν επίσκοποι και να συνέλθουν κάποια ημέρα σε Οικουμενική Σύνοδο [2016] για να αποφασίσουν την κατάργηση τῆς Ορθοδοξίας.

β.  Για την καταστροφή τῆς «ορθής ζωῆς» τῶν πιστῶν στο χώρο τῆς Ορθοδοξίας ευθύνονται κυρίως οι λεγόμενες θρησκευτικές οργανώσεις. Με τον «ευσεβισμό», πού έφεραν εις τον τόπο μας, αντικατέστησαν τον ασκητικό βίο, ως μέθοδο θεραπείας τῆς ψυχῆς τοῦ ανθρώπου, με τα «καλά έργα»!

Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση τῆς απο-ορθοδοξοποίησης και της γενικώτερης θεολογικῆς αφασίας και θρησκευτικῆς αδιαφορίας τοῦ λεγομένου Ορθόδοξου λαοῦ για την Πατερική παράδοση, στην αρχή τοῦ δεύτερου ήμισυ τοῦ περασμένου αιώνα άρχισε μιά κάποια αναζήτηση τῆς Ορθοδοξίας. Την αφορμή έδωσε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, κορυφαίος σύγχρονος θεολόγος, ο οποίος πέθανε το 2001. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης το 1955 υπέβαλε στο Πανεπιστήμιο τῆς Αθήνας την διδακτορική διατριβή του με θέμα το «Προπατορικό αμάρτημα».
Η διατριβή αυτή ισοπέδωσε στο τόπο μας την σχολαστική θεολογία τῶν ακαδημαϊκών θεολόγων. Πρόβαλε την άγνωστη σε μας Πατερική θεολογία. Την πολέμησε όμως, μ’ όλες του τις δυνάμεις, ο συντηρητικός θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας. Περιέργως, ίσως από αντίδραση προς τον οργανωσιακό Παν. Τρεμπέλα, την υποστήριξαν σθεναρά φιλεύθεροι καθηγητές, όπως ο Αμίλκας Αλιβιζάτος κ.ά.
Τότε μεταξύ Τρεμπέλα και Ρωμανίδη είχε διεξαχθεί πολύ ενδιαφέρουσα αλληλογραφία. Για τη σύνταξη τῶν απαντήσεών του προς τον Παν. Τρεμπέλα, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης πήγε στο Άγιο Όρος και συνεργάστηκε με το μοναχό π. Θεόκλητο Διονυσιάτη, ο οποίος είχε αρκετή οικειότητα με τα πατερικά κείμενα. Ο π. Θεόκλητος τότε, με τη συνεργασία του αυτή με τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, άρχισε να υποψιάζεται την αλλοίωση που υπέστη η Ορθοδοξία στον τόπο μας από τον παπισμό. Την αλληλογραφία αυτή ο π. Ιω. Ρωμανίδης είχε ετοιμάσει για έκδοση. Δεν την εξέδωσε όμως. Την κράτησε αδημοσίευτη, γιατί ο Παν. Τρεμπέλας αργότερα τοῦ ζήτησε συγγνώμη και τον υπερασπίστηκε, όταν ο Στυλιανός Χαρκιανάκις, νυν Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας, τον κατηγόρησε ως αιρετικό.
Σώζονται μέχρι σήμερα τόσο η Αλληλογραφία αυτή, όσο και η «δικογραφία» τῆς καταγγελίας τοῦ Στυλιανού Χαρκιανάκη, που σχηματίστηκε στην Ιερά Σύνοδο και η οποία τον απάλλαξε από κάθε κατηγορία για αίρεση. Και τα δύο αυτά κείμενα είναι πολύ σημαντικά και πρέπει να διαβαστούν από όλους όσους θέλουν να γνωρίσουν την Πατερική Θεολογία.
Ο θόρυβος που προκλήθηκε από τη διατριβή του π. Ιωάννη Ρωμανίδη και τις σχετικές αντιδράσεις τοῦ Παναγιώτη Τρεμπέλα άρχισαν να προβληματίζουν αρκετούς για την κατάσταση της Ορθοδοξίας στο τόπο μας, που ήταν αποκομμένη από την Πατερική Παράδοση και την ανάγκη επανόδου σ’ αυτήν.

Την εποχή αυτή είχαν επιλέξει οι ξένοι ν’ αρχίσουν να επιβάλλουν την τελική υλοποίηση τῶν σχεδίων τους για την αφομοίωση της Ορθοδοξίας από τους Φράγκους. Τα γεγονότα, τα οποία άρχισαν να εκτυλίσσονται τότε, ήταν τα εξής:
α. Το Βατικανό συμφιλιώθηκε με τη Μασονία, με την οποία μέχρι τότε είχε εχθρικές σχέσεις.
β. Το 1958 έγινε Πάπας ο Ιωάννης 23ος , οποίος απ’ τη πρώτη στιγμή ζήτησε την επιστροφή των Ορθοδόξων στον παπισμό.
γ. Από την πλευρά τη δική μας, ο μασόνος Πατριάρχης Αθηναγόρας, έκανε στροφή προς τον παπισμό. Έγινε ο πιό ένθερμος υποστηρικτής τῆς Ενώσεως τῶν δύο Εκκλησιών, την οποία πέτυχε τελικά το 1965! Πρέπει να σημειωθεί ότι τον Αθηναγόρα επέβαλαν στον Πατριαρχικό θρόνο το 1948 οι μυστικές Υπηρεσίες τῆς Αμερικῆς, με τη συνδρομή τῆς Τουρκίας, αφού προηγουμένως διώχτηκε απ’ τον Πατριαρχικό θρόνο ο μέχρι τότε Πατριάρχης Μάξιμος Ε΄, δήθεν ως τρελλός!

Τα γεγονότα αυτά, πρώτος άρχισε να τα σχολιάζει τότε ο αγιορείτης μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης με πύρινα άρθρα του τα οποία δημοσίευε σε διάφορα περιοδικά, όπως την «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη» τοῦ Σχοινά, που έβγαινε στο Βόλο, στο περιοδικό «Άγιος Παύλος», που έβγαζε η αγιορείτικη Μονή του Αγίου Παύλου Ξηροποτάμου, και αργότερα στο «Ορθόδοξο Τύπο», που εξέδιδε ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, με τον αρχικό τίτλο « Τύπος, Ελληνικός –Ορθόδοξος».

Όλα αυτά άρχισαν να προβληματίζουν, ωρισμένα άτομα. Η μεγάλη μάζα όμως τῶν Ορθοδόξων, μάλλον παρέμεινε αδιάφορη και ανυποψίαστη, γιατί δεν υπήρξε παρακίνηση τῶν τότε πνευματικῶν του οδηγῶν, στους οποίους έκαναν τυφλή υπακοή. Αυτό έκανε αργότερα τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη να λέει, όποιος κάνει σήμερα υπακοή σε τέτοιους γεροντάδες, πάει κατ’ ευθείαν στη κόλαση!

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης

α. Τον μακαριστό π. Ιωάννη Ρωμανίδη γνώρισα το 1972. Είχα διαβάσει προηγουμένως, το βιβλίο του «Προπατορικό αμάρτημα». Δεν ξέρω, αν τότε είχα καταλάβει πολλά πράγματα. Μάλλον, όχι!
Η γνωριμία μου μαζί του ήταν για μένα μεγάλη ευλογία του Θεού, γιατί έγινε αιτία να γνωρίσω την Πατερική Θεολογία. Συνδέθηκα μαζί του. Πολλές μέρες κάθε βδομάδα, για πολλές ώρες, είμασταν μαζί, συζητώντας θεολογικά. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω το βιβλίο του «Προπατορικό αμάρτημα». Νέους ορίζοντες στη σκέψη μου άνοιξε και το βιβλίο του «Ρωμηοσύνη», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1975.

β. Από την προσωπική μου αυτή εμπειρία μαζί του, σχημάτισα τη εντύπωση ότι ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, κατά λάθος τῆς ιστορίας γεννήθηκε στην εποχή μας.
Έπρεπε ο άνθρωπος αυτός να είχε γεννηθεί τον 4ο, ή 5ο αιώνα, το «χρυσό αιώνα» της Εκκλησίας. Τότε, που έζησαν οι μεγάλοι Πατέρες τῆς Εκκλησίας. Υπήρξε μαθητής τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ και πνευματικό παιδί τοῦ γέροντα Ιερώνυμου, που ήταν παληά στο Σιμωνοπετρίτικο μετόχι στην Ανάληψη τῆς Αθήνας. Θεωρούσε τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ ως το μεγαλύτερο Ορθόδοξο θεολόγο. Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ πολέμησε τον παπισμό και τον οικουμενισμό, κόβοντας κάθε «κοινωνία» με όλα τα Πατριαρχεία και τις νεοημερολογίτικες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, που δεν μπόρεσα μέχρι σήμερα να επαληθεύσω, ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, όταν πέθανε δεν βρέθηκε παπάς να τον κηδεύσει, επειδή δεν είχε με καμιά Εκκλησία «κοινωνία»!

γ. Ο π. Ιωάννης ήταν στην πραγματικότητα ένας σύγχρονος Πατέρας τῆς Εκκλησίας. Ένας ασκητής, που προσευχότανε, ξενυχτώντας, πάνω σ’ ένα σκαμνί, με το κομποσχοίνι στο χέρι. Άλλωστε και η μητέρα του Ευλαμπία, ήταν μοναχή στη Σουρωτή της Θεσσαλονίκης.
Η σκέψη του ήταν συνέχεια στους Πατέρες. Σκεφτόταν πως έπρεπε να αντιμετωπιστούν τα σχέδια τοῦ παπισμού και τοῦ Οικουμενισμού, για την άλωση τῆς Ορθοδοξίας. ΄Ηταν παθιασμένος με την υπόθεση της Ορθοδοξίας. Πίστευε ότι μόνο ένας πραγματικός μοναχισμός, θεμελιωμένος στη διδασκαλία τῶν Πατέρων, και όχι στα δυτικά πρότυπα, θα βοηθούσε την Εκκλησία. Γι’ αυτό ήταν εχθρικός τόσο προς τις οργανώσεις, όσο και προς την φιλοπαπική τακτική ωρισμένων επισκόπων και θεολόγων. Έφθασε μάλιστα ολόκληρη Θεολογική Σχολή στον τόπο μας να καταγγείλει ως αιρετική.
Αυτό βέβαια του δημιούργησε και εχθρούς, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος με επιστολή του τον απείλησε με καθαίρεση. Η επιστολή αυτή τον είχε θλίψει τόσο πολύ, ώστε σ’ αυτή μάλλον πρέπει ν’ αποδοθεί και ο πρόωρος θάνατός του σε ηλικία 74 χρόνων, το 2001.
Γνώριζε όσο κανένας άλλος Ορθόδοξος, ίσως και παπικός, τη παπική θεολογία. Μετείχε άλλωστε στην αρχική του φάση, ως εκπρόσωπος τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος στο «Θεολογικό Διάλογο» με τους Λατίνους.

γ. Θα σημειώσω μερικά σημεία απ’ τις πληροφορίες, ή απόψεις του, που άκουσα από τον ίδιο, όπως ότι:

Η Ένωση των Εκκλησιών έγινε το 1965, με συμφωνία που υπόγραψε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας με τον πάπα Παύλο 6ο. Τη συμφωνία αυτή την καμουφλάρισαν με την ταυτόχρονη άρση των αναθεμάτων. Το μοντέλο τῆς Ενώσεως είναι η αναγνώριση από τους Ορθοδόξους τοῦ δόγματος τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα, με ταυτόχρονη αναγνώριση από αυτόν του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως «πρώτου» τῆς ελληνόρρυθμης Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία με το λατινόρρυθμο άλλο τμήμα θα αποτελούν, λόγω τῆς μεταξύ τους «κοινωνίας», την Μια υπό τον Πάπα καθολική Εκκλησία. Έτσι, τόσο οι Ορθόδοξοι, όσο και οι παπικοί, θα διατηρούν όλοι τα δόγματά τους, ως έθιμα, όπως τόνιζε από παληά ο Αθηναγόρας. Τότε θα καταργηθεί και η Ουνία, γιατί δεν θα έχει πλέον λόγο υπάρξεως, αφού οι Ορθόδοξοι θα τους έχουν αντικαταστήσει. Τότε, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δεν θα είναι προκαθήμενος μιας μικρής Εκκλησίας Ρωμηών στην Πόλη, αλλά πραγματικός Οικουμενικός Πατριάρχης όλων τῶν Ορθοδόξων, δηλ τοῦ ελληνόρρυθμου κομματιοῦ τῆς Μιας υπό τον Πάπα Εκκλησίας!

Ότι οι Ορθόδοξοι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνουν τίποτα, όταν τους μιλάει κάποιος για την Ορθοδοξία. Ενθουσιάζονται προς στιγμή, αλλά μετά ξεχνιούνται. Τα βάζουν όλα αυτά στο ντουλάπι, για να τα ξαναθυμηθούν κάποτε, όταν χρειαστεί να κάνουν επίδειξη τῶν γνώσεών τους σε τρίτους.

Ότι μεγαλύτερο κακό κάνουν στην Ορθοδοξία οι λεγόμενοι συντηρητικοί, οι σύγχρονοι «Φαρισαίοι», παρά οι φιλελεύθεροι, που παρομοίαζε με τους «Σαδδουκαίους», που έζησαν την εποχή τοῦ Χριστοῦ. Τόνιζε δε, ότι ο Χριστός τα περίφημα «ουαί», τα είπε για τους Φαρισαίους.

Ότι οι Παλαιοημερολογίτες έχουν δίκηο κι’ η Εκκλησία τους έχει χάρη και μυστήρια. Πίστευε όμως πως αν δεν είχε γίνει το σχίσμα το 1924 , θα ήταν άλλη η κατάσταση τῆς Ορθοδοξίας στην Ελλάδα.
Διατηρούσε ιδιαίτερα καλές σχέσεις με αρκετούς επισκόπους τῶν Παλαιοημερολογιτών, για μερικούς από τους οποίους πολλές φορές έλεγε «οι δικοί μας επίσκοποι»! Όταν δε για πρώτη φορά μετά τη χειροτονία τους συνάντησε δυο απ’ αυτούς τους επισκόπους μέσα σε κεντρική οδό της Αθήνας, έσκυψε, τους έβαλε μετάνοια μέσα στο δρόμο και τους φίλησε το χέρι!

Αποσπάσματα από το άρθρο «Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ»

Προ μηνῶν μια πιστή εἶπε στον πνευματικό της πατέρα, τον Μητροπολίτην Νέας Ζηλανδίας κ^ον κ^ον Αμφιλόχιον – τοῦ Οικουμενικοῦ Θρόνου-, σχετικά με το πνεύμα τῆς επιστολῆς τοῦ πατρός Παïσίου προς τον πατέρα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τά εξής:

«Γέροντα, ο πατήρ Παΐσιος λέγει πρώτα να γίνει η ένωσις τῶν Ορθοδόξων, τῶν παλαιοημερολογιτῶν και νεοημερολογιτῶν, και έπειτα να γίνει η ένωσις με τις άλλες ομολογίες εάν και εφ’ όσον θελήσουν να ασπασθούν την Ορθόδοξη Πίστη.»

Ο Σεβασμιώτατος για μια στιγμή σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό και κατόπιν εἶπε:

«ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ, ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ».

Το σχετικό απόσπασμα από την επιστολή τοῦ πατρός Παïσίου έχει ως εξής:

«Εἰς τοὺς καιροὺς μας βλέπομεν ὅτι πολλὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ, ἔχουν, δυστυχῶς ἀποσχισθῆ ἀπὸ Αὐτὴν ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικῶν. …Ἂς εὐχηθοῦμε νὰ δώση ὁ Θεὸς τὸν φωτισμόν Του εἰς ὅλους μας καὶ εἰς τὸν Πατριάρχην μας κ^ον κ^ον Ἀθηναγόραν, διά νὰ γίνη πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «Ἐκκλησιῶν» [ενν. η ένωσις τοῦ παλαιοῦ και νέου χώρου], νὰ πραγματοποιηθῆ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στὸ σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη η πνευματική μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν, καὶ κατόπιν ἂς γίνη σκέψις γιά τὴν ἕνωσιν μετὰ τῶν ἄλλων ὁμολογιῶν, ἐὰν καὶ ἐφ᾽ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν ν᾽ ἀσπασθοῦν τὸ Ὀρθόδοξον δόγμα».

Ο μακαριστός π. Παΐσιος σε διάλογο με παπικό μοναχό εἶπε τα εξῆς:

«Η ένωση τῶν εκκλησιῶν μόνο αν αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα θα επιτευχθῆ. Όχι μέσω άλλων δρόμων πού τελικά είναι μιά κοροïδία και μία φάρσα. Όπως ο πατριάρχης Αθηναγόρας πού κορόïδεψε τον Παύλο ΣΤ’ και ο Παύλος ΣΤ’ πού κορόïδεψε τον Αθηναγόρα.» (Οδοιπορία στο Άγιο Όρος – Λορέντζο Ντιλέττο σελ. 276).

Γέροντας Παΐσιος: «Αν ζούσαμε πατερικά… θα είχαμε όλοι πνευματική υγεία, την οποία θα ζήλευαν και οι ετερόδοξοι, και θα άφηναν τις αρρωστημένες τους πλάνες και θα σώζονταν δίχως κήρυγμα. Τώρα δεν συγκινούνται από την αγία μας πατερική παράδοση, γιατί θέλουν να δούν και την πατερική μας συνέχεια, την πραγματική μας συγγένεια με τους αγίους μας. Αυτό πού επιβάλλεται σε κάθε ορθόδοξο είναι να βάζη την καλή ανησυχία και στους ετεροδόξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους και στερηθούν και σ’ αυτήν την ζωή τις πλούσιες δωρεές τῆς Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή τις περισσότερες και αιώνες ευλογίες τοῦ Θεοῦ.» (Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΟΤΗΤΑ, Δ. Τσελεγγίδη)

«Ο Ορθόδοξος λαός, οι πιστοί, βιώνουν πολύ έντονα το πρόβλημα τῆς ορθῆς πίστης σε σχέση με τη σωτηρία, ενῶ στη Δύση, απ΄όσο τουλάχιστον διαπίστωσα, δεν υπάρχει αυτή η ευαισθησία. Εδῶ στο Άγιο Όρος μπορείς να βρείς μοναχούς πού φτάνουν να στηλιτεύουν και να καθυβρίζουν τον Πατριάρχη για ζητήματα πίστεως. Τόσο πολύ τους πονάει το πρόβλημα τῆς σωτηρίας. Ο λαός μας έχει μεγάλη ευαισθησία σ’ αυτό το θέμα.» (Ιερομόναχος Ελισσαίος, Οδοιπορία στο Άγιο Όρος – Λορέντζο Ντιλέττο, σελ. 78).

Ως γνωστόν η παναίρεσις τοῦ Οικουμενισμοῦ αμφιβάλλει περί τοῦ Πνεύματος τῆς Αγίας Γραφῆς, περί τῆς γνησιότητος τῆς Ιεράς Παραδόσεως, περί τῆς ορθότητος τῆς διδαχῆς τῶν Αγίων, περί τῆς ισχύος τῶν αποφάσεων τῶν Οικουμενικῶν Συνόδων και περί τοῦ απαραχαράκτου τῆς διδασκαλίας τῆς Εκκλησίας.

Ο Οικουμενισμός εκβάλλει τους Ορθοδόξους εκ τῆς Εκκλησίας, απομακρύνει διαπαντός τους αιρετικούς από την Ορθοδοξία και κηρύσσει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ανύπαρκτον επί γής, χάριν τῶν ιδιοτελῶν αυτοῦ σκοπῶν. Όπως ο διάβολος απεμάκρυνε τους Πρωτοπλάστους εκ τοῦ Παραδείσου, τον Ιούδαν εκ τοῦ Κυρίου, απομακρύνει και τους αιρετικούς από την Ορθόδοξο Εκκλησία.

«…Ο μεγάλος πόνος του [τοῦ Γέροντος Παïσίου] και η ξεκάθαρη αντίθεσίς του διά τις κατά καιρούς – και με διαφόρους προφάσεις – διενεργούμενες συμπροσευχές ορθοδόξων μετά αιρετικῶν και πολύ περισσότερον μετά ετεροθρήσκων· ακόμη και ειδωλολατρῶν! Παρά την προσπάθειά του να αυτοσυγκρατῆται και να μην εκδηλώνεται δημοσίως – διότι την στάσιν του, όπως έλεγε «θα την εκμεταλλευόντουσαν μερικοί για ιδιοτελείς εμπαθείς σκοπούς και θα γινόταν μεγαλύτερο κακό» – σε μερικές περιπτώσεις «πού ξεπερνούσαν κάθε όριο» άφηνε να εκραγή η ιερά του αγανάκτησις. Δεν δίσταζε τά συνέδρια αυτά με τις συμπροσευχές τους (λ.χ. για την είρήνη τοῦ κόσμου) να τά αποκαλέση «κουρελούδες τοῦ διαβόλου, από τις οποίες κανένα καλό δεν εἶναι δυνατόν να βγῆ». Ενθυμούμεθα μίαν τέτοιαν «έκρηξίν» του παρουσία συγκεντρωμένων πατέρων, πρίν την έναρξιν αγρυπνίας σε γειτονικό του κελλί εξ’ αφορμῆς τῆς πρώτης «Ασσίζης» το 1986. (Νικολάου Ζουρνατζόγλου, Μαρτυρίες Προσκυνητῶν Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης σελ. 124).

Με όσα ανέφερα μέχρι εδῶ, το κείμενο τοῦ 1965 στην ελληνική γλώσσα κάνει λόγο για «άρση αναθεμάτων», στο δε λατινικό για «άρση ακοινωνησίας». Πρέπει να διευκρινισθῆ. Αν έγινε άρση τῶν αναθεμάτων, όπως γράφεται στο ελληνικό κείμενο, τότε υφίσταται ακοινωνησία. Αν έγινε άρση ακοινωνησίας, όπως γράφεται στο λατινικό και γαλλικό κείμενο, τότε γιατί γίνεται ο θεολογικός διάλογος προκειμένου να αρθῆ η ακοινωνησία; Η άρση τῶν αναθεμάτων δεν σημαίνει και άρση τῆς ακοινωνησίας και δεν μπορεί να γίνεται σύγχυση. Πάντως για τον ορθόδοξο πιστό δεν υπάρχει ούτε άρση αναθεμάτων ούτε άρση ακοινωνησίας. Ασφαλῶς το σχίσμα και η αίρεση παραμένουν.

«Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι ότι τα γραφόμενά μου δεν εἶναι τίποτε άλλο, παρά ένας βαθύς μου πόνος δια την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην δυστυχῶς τοῦ πατέρα μας κ.κ. Άθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν άλλην γυναῖκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν τοῦ κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή. Αυτή η αγάπη, που ακούστηκε από την Πόλι, βρῆκε απήχησι σε πολλά παιδιά του, που την ζοῦν εις τας πόλεις. Άλλωστε αυτό εἶναι και το πνεῦμα τῆς εποχῆς μας· η οικογένεια να χάση το ιερό νόημά της από τέτοιου είδους αγάπες, που σκοπόν έχουν την διάλυσιν και όχι την ένωσιν…
Με μια τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενῶ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρῶτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχῶς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακρυά. Τό αποτέλεσμα ἦταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμᾶς, τα τέκνα τῆς Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβον Θεοῦ.
Μετά λύπης μου από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν εἶδα να έχουν ούτε ψύχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν όμως να ομιλοῦν για αγάπη και ενότητα, ενῶ οι ίδιοι δεν εἶναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει.»
(Απόσπασμα από επιστολή Γέροντος Παïσίου κατά φιλενωτικῶν και Οικουμενιστῶν, Ορθόδοξος Τύπος αρ. φύλλου 1680, 9-3-2007 σελ. 1, 5)  

Εἶναι δυνατόν ἆραγε να υπάρχει το πνεῦμα τῆς Πεντηκοστῆς στο Οικουμενιστικό Πατριαρχείο Κων/λεως ή επικρατεῖ το πνεύμα τῆς πλάνης, τῆς απάτης και τῆς συγχύσεως;

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Έφθασε στην τελική ευθεία ο Οικουμενισμός με τα όσα βήματα έκανε ο Αιρεσιάρχης «Πατριάρχης». Σε ένα μήνα η συνάντηση Πάπα και Βαρθολομαίου θα καταλήξει σε σχίσμα στην Ορθοδοξία. Η πλάνη και η αίρεση τοῦ Κων/λεως έφθασε στο άκρον άωτον τῆς απιστίας και αποστασίας από την Αλήθεια.

Μιά και οι «φύλακες» κοιμώνται, καλή συνάντηση στις κατακόμβες!

Παραθέτω σχετικό ενημερωτικό του κ. Νικολάου Χειλαδάκη.

Ν.Γ.Σ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ο ΠΑΠΑΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πολύ σημαντικό και ιστορικό ταξίδι θα πραγματοποιήσει στις 28-30 Νοεμβρίου ο Πάπας της Ρώμης στην Τουρκία, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, με βασικό σκοπό, (amacını), την ένωση των «εκκλησιών», (Kiliselerin Birleşmesi Teması Ön Planda), θέμα που προωθείται, όπως τονίζεται και από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές από την Άγκυρα, το πρόγραμμα του Πάπα κατά την διήμερη επίσκεψη του στην Τουρκία θα περιλαμβάνει την πρώτη μέρα άφιξη στην τουρκική πρωτεύουσα. Αμέσως θα μεταβεί στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ όπου και θα καταθέσει στεφάνι τιμώντας τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας και για τους χριστιανούς της Ανατολής, τον μεγάλο σφαγέα τους. Στη συνέχεια θα έχει ιδιαίτερη συνάντηση με τον πρόεδρο, Ταΐπ Ερντογάν, τον πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτολγου και μετά θα συναντηθεί με τον θρησκευτικό ηγέτη της Τουρκίας, αρχιμουφτή Μεχμέτ Γκιορμέζ. Μετά από αυτές τις συναντήσεις θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και θα έχει την ιστορική συνάντηση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η επίσκεψη αυτή του Πάπα της Ρώμης στην Τουρκία, όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, είναι η δεύτερη με Πατριαρχεύοντα τον Βαρθολομαίο μετά τη επίσκεψη του Πάπα το 2006, όπου και τότε τον είχε υποδεχτεί ο Πατριάρχης. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις τουρκικές ανακοινώσεις οι οποίες επικαλούνται πηγές της Ρώμης, αναφέρεται με σαφήνεια ότι οι δυο θρησκευτικοί ηγέτες θα συμπροσευχηθούν και θα τελέσουν από κοινού θεία λειτουργία στον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα.

Η τουρκική εφημερίδα επικαλείται την επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού η οποία σχολιάζοντας πρόσφατη συνάντηση του Πάπα με μια αντιπροσωπεία του Παπικού Κέντρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Oriental Lümen Vakfı, αναφέρει ότι ο Ποντίφικας έκανε δήλωση για προσεχή επίσκεψη του στην Τουρκία και την συνάντηση του με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Στην δήλωση αυτή ο Πάπας τόνισε ότι θα γίνει το μεγάλο και πολύ σημαντικό βήμα για την άρση και των τελευταίων εμποδίων για την ένωση των «εκκλησιών», η οποία άρχισε το 1054 με τα γνωστά τότε ιστορικά γεγονότα και τα ανάθεμα μεταξύ των δυο Πατριαρχείων, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Όπως αναφέρεται, η συνάντηση αυτή είναι συνέχεια μιας μεγάλης προσπάθειας που άρχισε από το 1962 και κορυφώθηκε πριν από λίγο καιρό με την συμπροσευχή των δυο θρησκευτικών ηγετών στα Ιεροσόλυμα, στις 25 Μαΐου, συμπροσευχή που θεωρείται από το Βατικανό σταθμός στην πορεία της ένωσης των «εκκλησιών».

Όπως φαίνεται σύμφωνα ακόμα και με τα τουρκικά δημοσιεύματα, καθώς η Τουρκία επίσημα θα φιλοξενήσει τον Πάπα, οι εξελίξεις για την λεγομένη ένωση επιταχύνονται. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης φέρεται αποφασισμένος μαζί με τον Πάπα να ξεπεράσουν όλα τα εναπομείναντα κατά τους πρωταγωνιστές αυτής της συνάντησης, εμπόδια. Δηλαδή η ένωση των εκκλησιών προ των πυλών του Φαναρίου;

Αλήθεια τι έχουν να σχολιάσουν για όλα αυτά, κληρικοί και λαϊκοί, όσοι ακόμα πιστεύουν ότι είναι μελη της Μιας Αγίας Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησιάς ; Τι έχουν να πουν για την επερχόμενο θρίαμβο του Οικουμενισμού, καθώς ήδη έχουν παραβιαστεί και διαρραγεί όλοι οι κανόνες της εκκλησίας χάριν της αποκαλουμένης ένωσης των «εκκλησιών» ; Οι καμπάνες θα χτυπήσουν στο Φανάρι, αλλά το χτύπημα θα είναι χαρμόσυνο, ή ολέθριο και επιθανάτιο ;

Τα «σημεία των καιρών» δεν είναι πια σημεία. Έχουν γίνει χιονοστιβάδα που απειλεί να μας πλακώσει όλους.

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2014/10/blog-post_490.html

Εάν κάποιος ήθελε χαρακτηρίσει τον μακαριστόν Νικόλαον Σωτηρόπουλον, θα έλεγε ότι υπήρξε ομολογητής τῆς Πίστεως και πολέμιος τῶν αιρέσεων. Γνώστης ως ολίγοι τῆς Αγίας Γραφῆς, κατακεραύνωσε Χιλιαστάς, Μασόνους, Οικουμενιστάς και λοιπούς αιρετικούς. Άφησε δε, παράδειγμα απλότητος και ταπεινότητος σε κλήρο και λαό. Πῦρ πνέων δεν εδίστασε να ελέγξη υψηλά ισταμένους ως άλλοτε ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης.

Καρδία καθαρά, ανιδιοτελής και νούς φωτισμένος έζησε για τον Χριστό, και όχι από τον Χριστό. Άσημος κατά κόσμον, προσέφερε εις τους αγαπώντας τον Χριστόν και την Εκκλησίαν Του, το κρυστάλλινον λόγον τοῦ Ευαγγελίου που αγιάζει και στηρίζει τας ψυχάς τῶν πιστῶν. «Ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος» λέγει ο Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Η αγάπη του για τον ορθόδοξο πιστό είτε τοῦ παλαιοῦ εορτολογίου είτε τοῦ νέου, εν αντιθέσει με επισκόπους που περιφρονούν τους ορθοδόξους και αγαπούν τους κακοδόξους παπικούς και προτεστάντας, ήταν χαρακτηριστική.

Αυτά τα ολίγα δια τον μακαριστόν αδελφόν Νικόλαον Σωτηρόπουλον ως αντίδωρον τῆς μεγάλης προσφοράς του εις την Εκκλησίαν την ορθόδοξον και το Γένος μας. Παραθέτω εν συνεχεία ομολογιακό άρθρο του.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

ΔIΠΛΩMATIA KAI ΔIΓΛΩΣΣIA

Nικ. Ἰω. Σωτηροπούλου

Σὲ προηγούμενο ἄρθρο μὲ τὸν τίτλο O MEΓAΛYTEPOΣ EXΘPOΣ THΣ ΠIΣTEΩΣ ὑποσχεθήκαμε, ὅτι στὸ ἑπόμενο ἄρθρο, τὸ παρόν, θὰ γράψωμε μὲ θέμα: ΔIΠΛΩMATIA KAI ΔIΓΛΩΣΣIA.

Tί εἶνε διπλωματία; Kατὰ τὴν κοινὴ λαϊκὴ ἔννοια διπλωματία εἶνε τὸ νὰ παρουσιάζῃ κανεὶς τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἔτσι καὶ ἀλλιῶς· ἄλλοτε ὅπως ἔχει στὴν πραγματικότητα, καὶ ἄλλοτε διαφορετικὰ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Kαὶ γιατί πράττει τοῦτο; Γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ συμφέρον, προσωρινὸ βεβαίως καὶ μάταιο, ὄχι αἰώνιο καὶ ἀληθινὸ συμφέρον. Ὁ διπλωμάτης εἶνε ἄνθρωπος διπρόσωπος, ἰδιοτελής, πανοῦργος, δόλιος, ἐστερημένος εὐθύτητος ἀναγκαίας γιὰ νὰ εὐαρεστήσῃ κανεὶς στὸ Θεό. Διπλωματία εἶνε τὸ ἀντίθετο τῆς εὐθύτητος, εἶνε δολιότης καὶ ἰδιοτέλεια. Στὸ Ψαλμ. 50:12 ὁ Δαβὶδ παρακαλεῖ τὸ Θεὸ νὰ δημιουργήσῃ μέσα του καρδία καθαρὴ καὶ πνεῦμα εὐθές: «Kαρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου».

Ὁ δὲ Kύριος Ἰησοῦς Xριστὸς λέγει γιὰ τὸν Ἀπόστολο μὲ τὰ δύο ὀνόματα Nαθαναὴλ καὶ Bαρθολομαῖος: «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστιν» (Ἰωάν. 1:48). Ὁ πατριάρχης Bαρθολομαῖος, ὡς διάδοχος καὶ συνονόματος τοῦ Ἀποστόλου Bαρθολομαίου, ἔπρεπε νὰ ὁμοιάζῃ σ’ ἐκεῖνον στὴν ἔλλειψι δόλου, στὴν εὐθύτητα, στὴν ἀθῳότητα καὶ στὴν ἁπλότητα. Ἀλλ’ ὁμοιάζει, ἔστω καὶ σὲ μικρότερο βαθμό; Kάθε ἄλλο. Ὁ πατριάρχης Bαρθολομαῖος εἶνε μέγας διπλωμάτης, ὅπως πολιτικοὶ καὶ ἄλλοι κοσμικοὶ ἄρχοντες, ἀλλὰ καὶ ἁπλοὶ ἄνθρωποι στερούμενοι εὐθύτητος, εἰλικρινείας καὶ ἀνιδιοτελείας.

Συναφὴς πρὸς τὴν διπλωματία εἶνε ἡ διγλωσσία τοῦ Πατριάρχου Bαρθολομαίου. Ὁ Δημιουργὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο μία γλῶσσα, γιὰ νὰ λαλῇ τὴν ἀλήθεια, τὸ ὀρθὸ καὶ τὸ δέον, ὄχι καὶ δεύτερη γλῶσσα, γιὰ νὰ λαλῇ ἀντίθετα πράγματα. Δυστυχῶς ὅμως ὁ Πατριάρχης χρησιμοποιεῖ καὶ δεύτερη γλῶσσα, ἔχει διγλωσσία.

 Ὡς πρὸς τὴ διπλωματία ὁ κ. Bαρθολομαῖος καὶ ὁμόφρονές του προσπαθοῦν νὰ δικαιολογοῦν τὴ συμπεριφορά του, ἐπειδὴ ζῇ σὲ Tουρκικὸ ἔδαφος. Δικαιολογία ἀδικαιολόγητη! Ὡς πρὸς τὴν Tουρκία ὁ Πατριάρχης λέγει: «Ἡ Πατρίδα μου». Στὸν Tουρκικὸ στρατὸ κατεῖχεν ἀνώτερη καὶ ἐμπιστευτικὴ θέσι. Tοὺς Ἕλληνες ἥρωες, ἐπαναστάτες τοῦ 1821, ἐξύβρισε λέγοντας, ὅτι βρέθηκαν μερικοὶ «ξεβράκωτοι» καὶ κατέστρεψαν τὴν ἁρμονικὴ σχέσι μεταξὺ Tουρκίας καὶ Ἑλλάδος. Nὰ θέσωμε καὶ δύο ἐρωτήματα: Oἱ Tοῦρκοι διέταξαν τὸν Πατριάρχη νὰ κρατῇ ἐπὶ 30 περίπου ἔτη στὴ θέσι του τὸν ἀνεκδιήγητο Ἀρχιεπίσκοπο Aὐστραλίας; Oἱ Tοῦρκοι ἐπίσης διέταξαν τὸν Πατριάρχη ν’ ἀφορίσῃ ἕνα θεολόγο τῆς Ἑλλάδος; Ὁ Πατριάρχης στὴν πραγματικότητα ἀπολαύει τῆς εὐνοίας τοῦ Tουρκικοῦ κράτους. Ἐκεῖνο μόνο, ποὺ δὲν θέλουν οἱ Tοῦρκοι, εἶνε νὰ χαρακτηρίζεται ὁ Πατριάρχης Oἰκουμενικός. Ἐν τούτοις τὸν ἀφήνουν νὰ κινῆται οἰκουμενικὰ καὶ παγκόσμια.

 Ὡς πρὸς τὴ διγλωσσία τοῦ Bαρθολομαίου, ἄλλα λέγει αὐτὸς στοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἄλλα στοὺς κακοδόξους, αἱρετικοὺς καὶ ὀπαδοὺς ἄλλων θρησκειῶν. Σὲ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους λέγει, ὅτι δὲν ἀπεμπολεῖ τίποτε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀλλὰ πῶς δὲν ἀπεμπολεῖ τίποτε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν δέχεται τὶς Aἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, τὰ βαπτίσματά τους ὡς ἔγκυρα, καὶ τὶς ἄλλες Θρησκεῖες ὡς σεβαστὲς καὶ σεβάσμιες καὶ δρόμους σωτηρίας;

Πῶς ὁμιλεῖ μὲ ἀγάπη, φιλοφροσύνη καὶ ἐγκώμια γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ἐνῷ τοὺς Ὀρθοδόξους, μάλιστα τοὺς ἀγωνιστές, ἀντιπαθεῖ; Ἂν τὸν ἐπισκεφθῇ Ὀρθόδοξος, καὶ δὴ ἀγωνιστής, δὲν βλέπει τὴν ὥρα πότε ν’ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὴν παρουσία του, ἐνῷ, ἂν τὸν ἐπισκεφθῇ αἱρετικός, καὶ μάλιστα ἀξιωματοῦχος, ἀνοίγει ἡ καρδούλα του, χαίρει καὶ ἀγάλλεται. Πῶς ὁ Πατριάρχης δὲν ἀπεμπολεῖ τίποτε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν ἀντὶ τοῦ Eὐαγγελίου προσφέρῃ σὲ ἰσλαμιστὲς ἀξιωματούχους τὸ Kοράνιο καὶ τὸ χαρακτηρίζει ἅγιο! Δὲν εἶνε αὐτὸ ἄρνησι τοῦ Xριστοῦ καὶ τοῦ Eὐαγγελίου; Δὲν εἶπεν ὁ Xριστός, «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»; (Mατθ. 10:32). Δὲν εἶπεν ἐπίσης ὁ Xριστός, «Ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ Eὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν»; (Mάρκ. 8:35). Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπαιτεῖται ὁμολογία καὶ θυσία γιὰ τὸ Xριστὸ καὶ τὸ Eὐαγγέλιό του.

 Ὅ,τι λέγει ἡ δεύτερη γλῶσσα τοῦ κ. Bαρθολομαίου, αὐτὸ γίνεται καὶ πρᾶξι. Kατήργησε τοὺς ἱ. Kανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς μὲ ἑτεροδόξους. Bεβαίως πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πρέπει νὰ ἔχωμε ἀγάπη, ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς. Ἐπίσης μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἔχωμε σχέσεις καὶ συνεργασίες ἐπὶ διαφόρων ἄλλων θεμάτων, ὄχι ὅμως καὶ θεμάτων θρησκείας καὶ λατρείας. Ἐν τούτοις ὁ κ. Bαρθολομαῖος συμμετέχει σὲ συνέδρια αἱρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων καὶ συμπροσεύχεται μὲ αἱρετικούς, ἀκόμη καὶ μὲ παπαδῖνες καὶ δεσποτῖνες ἀκροτάτων προτεσταντικῶν παραφυάδων, οἱ ὁποῖες εἶνε ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ τῆς χειροτονίας γυναικῶν. Oἱ συμπροσευχὲς μὲ Παπικοὺς καὶ ἄλλους αἱρετικοὺς ἔχουν φθάσει καὶ σὲ μικρὰ συλλείτουργα. Συμμετέχων δὲ σὲ συνέδρια ἀλλοθρήσκων ὁ κ. Bαρθολομαῖος συμπροσεύχεται μὲ εἰδωλολάτρες καὶ μάγους…

 Ἂς παρατηρήσωμε καὶ τοῦτο: Σὲ μεγάλα καὶ φοβερὰ θέματα ἡ διγλωσσία τοῦ κ. Bαρθολομαίου γίνεται ἀγλωσσία, ἀφωνία. Ἀποφεύγει νὰ ὁμιλήσῃ π.χ. γιὰ τὴ Mασονία. Ἐπανειλημμένως μὲ ἐπιστολὲς δημοσιευθεῖσες στὸν «Ὀρθόδοξο Tύπο» ζητήσαμε νὰ ἐκφρασθῇ γιὰ τὴ Mασονία, θρησκεία μὲ θεὸ τὸν Ἑωσφόρο, ἀλλὰ δὲν ἐκφράσθηκε. Γιατί ἆραγε; Προσφάτως ἡ Ἱ. Σύνοδος δήλωσε, ὅτι κανεὶς ἱεράρχης δὲν εἶνε Mασόνος. Ἀλλὰ πῶς τὸ ξέρουν αὐτὸ οἱ Συνοδικοί; Eἶνε καρδιογνῶστες καὶ παντογνῶστες;…

Kύριε! Σῶσε τὴν Ἐκκλησία σου ἀπὸ τὴ διπλωματία καὶ τὴ διγλωσσία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγλωσσία μεγαλοσχήμων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι «κυβερνοῦν» τὴν Ἐκκλησία σου.

Τὸ ἑπόμενο θέμα εἶνε ΓΛΩΣΣΑ ΣΚΛΗΡΗ.

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2014/07/blog-post_3.html

ΠΑΠΑΣ και ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

(Σκίτσο από augoustinos-kantiotis.gr)

 ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ:

α) ΠΡΩΤΑ, Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ,
ΕΠΕΙΤΑ ΔΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥΣ!

β) ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!

γ) ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΔΕ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟΝ!

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

_______Πολύς λόγος έγινε για την συνάντηση Πάπα και Πατριάρχου στα Ιεροσόλυμα. Άλλοι σχολίασαν επαινετικώς τη συνάντηση αυτή και άλλοι επικριτικώς. Εμείς σήμερα θα αποτολμήσουμε να διατυπώσουμε -με θάρρος και με παρρησία, ως συνήθως- ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ γύρω από το γεγονός αυτό. Θα το ατενίσουμε από μια διαφορετική οπτική γωνία. Εκ προοιμίου λέμε, ότι θα εκφρασθούμε επικριτικά, όπως άλλωστε φαίνεται και από τον τίτλο του σημερινού σημειώματός μας, χρησιμοποιώντας τον απερίτμητο λόγο της αληθείας και το ύφος των Προφητών. Οδηγός μας θα είναι ο Προφήτης και Πρόδρομος Ιωάννης, ο Οποίος, απευθυνόμενος προς τον Ηρώδη της εποχής Του, έλεγχε δημοσίως, λέγοντάς του «Δεν σου επιτρέπεται….», δηλ. το γνωστόν «ουκ έξεστί σοι…..» (Ματθ.14,4)  

_______Δεν έχουμε τίποτε με κάθε ένα από τα δύο αυτά υπεροχικά και πολύ επίσημα εκκλησιαστικά πρόσωπα! Τόσο ο Πάπας των Καθολικών κ. Φραγκίσκος είναι μια πολύ ισχυρή προσωπικότης, όσο και ο Οικουμενικός Πατριάρχης των Ορθοδόξων κ. Βαρθολομαίος είναι επίσης μια πολύ ισχυρή εκκλησιαστική προσωπικότης! Αμφότεροι αποτελούν Μεγάλες Μορφές του εκκλησιαστικού στερεώματος, ο ημέτερος δε όλως ιδιαιτέρως θα ηδύνατο να είναι καύχημα όλων ημών των ταπεινών, μικρών και ασημάντων Επισκόπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εάν……..! 

______Αυτό τούτο το γεγονός, της εξυπνάδας των δύο αυτών προσώπων δύναται να είναι συγχρόνως και πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Πλεονέκτημα καθίσταται, όταν και οσάκις τα πολυχαρισματικά Πρόσωπα διαθέτουν αρετή και βιώνουν αυτό που ονομάζεται αγιότης! Τα ίδια προσόντα εν τούτοις καθίστανται μειονέκτημα, όταν και οσάκις τα υπεροχικά της Κοινωνίας Πρόσωπα εμφορούνται από υπερτροφικό εγωϊσμό, οπότε και ενδιαφέρονται μόνον για την προβολή του ονόματός των, εξυπηρετούν δε συνήθως προσωπικά τους  συμφέροντα και ωφελήματα, μάλιστα δε αυτό της υστεροφημίας! 

______Ας καταφύγουμε σε ένα παράδειγμα: Ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης κυρός Δημήτριος με την αγία μορφή του και την ταπεινή συμπεριφορά του ενέπνεε το σεβασμό προς πάντας! Δεν διέθετε ασφαλώς μια ακτινοβόλο πολυχαρισματική προσωπικότητα, όπως συμβαίνει με τον σημερινό Πατριάρχη! Εν τούτοις η πατριαρχεία του Δημητριου υπήρξε λίαν επωφελής για την Εκκλησία, καθ’ όσον με την απλότητα και την αγιότητά Του ενέπνεε τους πάντες, πιστούς τε και απίστους! Διέθετε αυτό το “κάτι άλλο”, την αγιότητα! Με κάθε Του λόγο, με κάθε Του κίνηση έδειχνε τον Ουρανό, τον Παράδεισο, την Βασιλεία των Ουρανών! 
_________Ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είναι βεβαίως ένας πανέξυπνος άνθρωπος, αλλά παρά ταύτα δεν αφήνει να διαφαίνεται η πνευματική του συγκρότηση, ούτε αυτό πού ονομάζουμε “αγιότητα”! Μπορεί να διαθέτει τα στοιχεία αυτά, αλλά δεν φαίνονται! Θαυμάζεις την ευστροφία Του, όχι όμως και την αγιότητά Του! 

_________Λέγοντας αυτά η μνήμη μας τρέχει προς τα πίσω! Πως να ξεχάσουμε τη φρικτή εκείνη σκηνοθεσία, την οποία συνέλαβε στο μυαλό Του και τελικά έθεσε σε εφαρμογή για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο, τον επί δεκαετίες προσωπικό του φίλο;   Ήταν 30 Απριλίου του 2004, όταν ο Παναγ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος ενόμισε -λανθασμένα πάντοτε- ότι ο Χριστόδουλος, με τις εκλογές Αρχιερέων στην Αθήνα, υπονομεύει τα Πατριαρχικά συμφέροντα στον Ελλαδικό Χώρο! Τότε ευθύς αμέσως έθεσε σε εφαρμογή ένα ανατριχιαστικό μηχανισμό κατά του μακαριστού Χριστοδούλου, προέβη δε στη γνωστή  μακάβρια εκείνη Τελετή εκεί στο Φανάρι για να τον «αποτειχίσει»,

 να τον αποκόψει δηλ. από το Σώμα της ανά τον κόσμο Ορθοδοξίας, επιβάλλοντας την ποινή της «ακοινωνησίας»! Ήταν, δυστυχώς, μια σατανική σε έμπνευση και εκτέλεση πατριαρχική Πράξη! Με την ενέργειά Του εκείνη ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ας μας συγχωρήσει την ειλικρίνεια, απέδειξε στην πράξη, ότι έχει σαν δώρο από τον Δημιουργό Θεό μεγάλα μεν χαρίσματα, αλλά μικρή καρδιά! Καθώς πολλοί λέγουν, κυριαρχείται από μεγάλο Εγωϊσμό και από  μεγάλη Κακία!  Είναι άφιλος και αδίστακτος, λέγουν όσοι Τον γνωρίζουν! «Η προσωπική τους σχέση (δηλ. με τον Χριστόδουλο) θεμελιώθηκε το 1965. Η σύγκρουσή τους κορυφώθηκε το 2004. Κι  όμως ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπήρξαν κάποτε φίλοι»! Αυτά έγραφε το ΕΘΝΟΣ στις 29.01.2008. Τα ολίγα αυτά ας θεωρηθούν, λοιπόν,  ως εισαγωγικά για τις παρακάτω σκέψεις μας. 

   1. Ο ΕΝΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΕΚΑΤΕΡΟΣ ΔΕ ΤΟΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ!

______Ο Πάπας της Ρώμης και ο Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως είναι, λοιπόν, δύο πανέξυπνοι άνθρωποι! Στις περιπτώσεις αυτές, οσάκις δηλ. απουσιάζει η αγιοπνευματική κατάρτιση και ζωή, το παιχνίδι που παίζεται από τα μεγάλα αυτά Αναστήματα είναι «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις», δηλ. για την δημοσιότητα και την προσωπική τους προβολή, όπως ήδη το εσημειώσαμε! Άρα σε τελική ανάλυση το πρόβλημα διαμορφώνεται στο ποιός εκ των δύο α) θα υπερισχύσει του άλλου, β) ποιός θα δώσει την καλύτερη εντύπωση στην Κοινωνία και γ) ποιός θα ενισχύσει την επιρροή του στο εσωτερικό μέτωπο της εκκλησιαστικής του αρμοδιότητος.

 ________Ιδού τώρα η απόδειξη: Μετέβη ο Πάπας στα Ιεροσόλυμα, όπου συναντήθηκε όχι μόνον με τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, αλλά και με διαφόρους άλλους εκκλησιαστικούς, πολιτειακούς και πολιτικούς τοπικούς παράγοντες. Εκεί ευρισκόμενος, την μια ημέρα ασπάσθηκε το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχου! Την άλλη ημέρα ασπάσθηκε το χέρι του Προέδρου του Ισραήλ! Έπειτα ασπάσθηκε το χέρι ενός ακτιβιστή ομοφυλόφιλου Ρωμαοκαθολικού ιερέα! Τέλος, επισκεφθείς το Μουσείο του Ολοκαυτώματος, ασπάσθηκε και το χέρι όλων των επιζησάντων από το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα!  Δηλ. ο Πάπας εφαρμόζει την αρχή: “και με το σκύλο μπονζούρ και με τη γάτα καλημέρα”. Κοροϊδεύει, συνεπώς, Θεό και ανθρώπους!  
 ________Μετέβη, λοιπόν, ο Πάπας στα Ιεροσόλυμα, δηλ. η συνάντηση αυτών  των Δύο Μεγάλων, Πάπα και Πατριάρχη, έγινε σε ουδέτερο δηλ. σε ξένο, έδαφος! Αμφότεροι έφυγαν από την έδρα τους και μετέβησαν σε ένα ουδέτερο έδαφος! Δια του τρόπου αυτού ουδείς μειώθηκε, ουδείς ταπεινώθηκε! Η παραχώρηση ήταν αμφοτεροβαρής! Πάπας και Πατριάρχης ετήρησαν τα προσχήματα! Έδειχναν,  ότι είναι ισότιμοι!

__________Ελάτε τώρα να δούμε τη πονηρία του Πάπα. Μια εβδομάδα αργότερα ο Πάπας προσκάλεσε, δηλ. παρέσυρε, όλους αυτούς τους Μεγάλους στην έδρα Του, στη Ρώμη! Τους προσκάλεσε εκεί, οπότε έμμεσα όλοι Τον προσκύνησαν! Ναι, όλοι τον προσκύνησαν, δηλ. και ο Οικουμενικός Πατριάρχης των Ορθοδόξων κ. Βαρθολομαίος και ο Πρόεδρος του Ισραήλ κ. Σιμόν Πέρες και ο Αρχηγός των Παλαιστινίων κ. Μαχμούτ Αμπάς! Ποιο ήταν το πρόσχημα; Τους κάλεσε στη Ρώμη για να ………προσευχηθούν δήθεν όλοι μαζί για την ΕΙΡΗΝΗ! Γιατί άραγε; Στα Ιεροσόλυμα δεν θα μπορούσαν να το πράξουν; Βεβαιότατα και θα ηδύναντο! Αλλ΄ ο Πάπας, δόλιος ών και πανέξυπνος, ήθελε, εμμέσως πλην σαφώς, να τονίσει την υπεροχική Του θέση! Και τελικά το κατώρθωσε! Τους «κουβάλησε» όλους στην έδρα Του, εκεί στη Ρώμη, όπου έπειτα από μια κοινή …..προσευχή (περί αυτού θα τα πούμε παρακάτω) όλοι μαζί  φύτεψαν και μια εληά σαν σύμβολο της πολυπόθητης ειρήνης στη Μέση Ανατολή.

________Ελάτε τώρα να στοχασθούμε λίγο πιο βαθειά. Με τον τρόπο αυτό ο πονηρός Ποντίφηξ της Ρώμης, εμμέσως πλην σαφώς,  ανέδειξε, όπως είπαμε ήδη, το υπεροχικό Του ανάστημα έναντι όλων των άλλων, αλλά συγχρόνως με τον τρόπο αυτό «έρριξε» τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, τον Οποίον κατέστησε de facto υποδεέστερό Του! Υποθέτουμε, ότι τώρα πλέον ο δικός μας Πατριάρχης θα μελετά με ποιόν τρόπο θα μπορέσει να “ρίξει” και αυτός με την σειρά Του τον “πολυαγαπημένο Αδελφό” Πάπα, έτσι ώστε να πάρει τη «ρεβάνς»! Αυτά, λοιπόν, συμβαίνουν στους πολύ έξυπνους Ηγέτες!  Πίσω από τα χαμόγελα, τα χειροφιλήματα και τα παρόμοια κρύβεται η ιδιοτέλεια, εμφωλεύει ο δόλος, η υποκρισία, το πάθος!

_______Ας έλθουμε τώρα στην πρακτική εφαρμογή των ισχυρισμών μας. Δείτε προσεκτικά, κυρίως δε στοχαστικά, την παρακάτω φωτογραφία. Θαυμάστε πόσην ……γλύκα αποπνέουν τα δύο αυτά υπεροχικά πρόσωπα ατενίζοντας ο ένας τον άλλο! Πόσην ή ποίαν ……. γλυκύτητα φανερώνει η έκφρασή τους; Απολύτως καμμίαν!  Άρα πρωτίστως ο ένας κοροϊδεύει τον άλλον, αμφότεροι δε, υποκρινόμενοι, κοροϊδεύουν και τον εαυτό τους! Μετέχουν ή σκηνοθετούν κάτι στο οποίο ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ! 

2. ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΙ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!

____________Αν οι έξυπνοι εκκλησιαστικοί Ταγοί κορόϊδευαν μόνο τον εαυτό τους, ας πάει στο καλό! Έλα όμως που κοροϊδεύουν τα Μέλη της Εκκλησίας, της Ρωμαιοκαθολικής ο Ποντίφηξ και της Ορθοδόξου ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης!

_________Μετέβησαν στα Ιεροσόλυμα! Ποιος ο σκοπός τους; Να προωθήσουν την ενότητα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση! Για να το επιτύχουν αυτό, θα ήταν απαραίτητη μια προετοιμασία της οδού προς την συμφιλίωση! Είδατε όμως μια ενέργεια είτε από τη μια μεριά, είτε από την άλλη, που να τροφοδοτεί την ενότητα; Είδατε μήπως να προηγηθεί κάποια Απόφαση του Πάπα, με την οποία θα γεφυρωνόταν κάπως το χάσμα των αιώνων, αυτό το χάσμα, που χωρίζει την Δυτική από την Ανατολική Εκκλησία; Είδατε μήπως μια Ανακοίνωση, μια Δήλωση, με την οποία ο Πάπας θα αιτιολογούσε και θα δικαιολογούσε το πως και γιατί αισθάνθηκε την ανάγκη να φιλήσει το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχη; 

________Και τώρα από την άλλη πλευρά. Μήπως αντίστοιχα είδατε ένα Ψήφισμα της Πανορθοδόξου Συνόδου, που να αναφέρεται στην επικείμενη Συνάντηση των δύο Κορυφαίων; Μήπως ακούσατε μια κίνηση ενθουσιασμού από την πλευρά των Ορθοδόξων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων; Τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη! Άρα Πάπας και Πατριάρχης απλώς  προέβησαν σε μια επίδειξη χωρίς αποτέλεσμα! Εξυπηρέτησαν το προσωπικό τους γόητρο και την υστεροφημία τους! Και τίποτε άλλο!

_________Ποιός όμως θα εξηγήσει και στον Πάπα και στον Πατριάρχη, ότι η αλλοίωση των Δογμάτων της αμωμήτου πίστεώς μας, η αποδοχή και η  διάδοση αιρετικών δοξασιών, η περιφρόνηση και καταπάτηση της Παραδόσεως κλπ. της Μιάς και Αδιαιρέτου Εκκλησίας, ένεκα των οποίων φθάσαμε στο Σχίσμα, ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ή ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ; Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που ο Πατριάρχης Αθηναγόρας συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Πάπα της Ρώμης Παύλο τον Στ΄ στα Ιεροσόλυμα και όμως τίποτε δεν άλλαξε! Το χάσμα υπάρχει! Το Σχίσμα υπάρχει! Ο Θεολογικός Διάλογος έχει οδηγηθεί σε ναυάγιο! Η Ορθόδοξος Εκκλησία, έπειτα μάλιστα από την Συμφωνία του Balamant, έχει εξέλθει άκρως ταπεινωμένη και πληγωμένη!  Άρα ΔΕΝ χρειαζόμεθα ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, χειροφιλήματα και εναγκαλισμούς. Μετάνοια χρειάζεται και συντριβή καρδίας! Αλλά ποιος τα έχασε όλα αυτά, «για να τα βρει» ο Πάπας;    

___________Εδώ ακριβώς έγκειται η κοροϊδία! Αφήνουν στο Λαό να δημιουργηθεί η εντύπωση, ότι  με κοινωνικές σχέσεις και συναντήσεις το χάσμα γεφυρώνεται! Ενώ στην πραγματικότητα το χάσμα μεγενθύνεται!

Κάποιος Ορθόδοξος Επίσκοπος, επισκεπτόμενος τον Πάπα, έσκυψε και του φίλησε το χέρι! Οπότε ο Σεβ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας, πλημμυρισμένος από οργήν, είπε: «Πόσο ντράπηκα, χριστιανοί μου, και πόσο συχάθηκα, όταν είδα σε φωτογραφία έναν ορθόδοξο Επίσκοπο, φημιζόμενο μάλιστα για την θεολογία του (;), να κύπτει την κεφαλή του και να φιλεί το χέρι του αιρετικού Πάπα! Ντροπή!…»

Μια μεγάλη μερίδα Ορθοδόξων αντιτίθεται σ’ αυτές τις επικοινωνιακές σχέσεις, αντιδρά, διαμαρτύρεται! «Τι θα γίνει; Θα κολαστούμε με αυτά πού βλέπουμε και ακούμε! Πως εξηγούνται τα αγκαλιάσματα καί οι συμπροσευχές του Πατριάρχη μας με τόν Πάπα; Που θέλουν να μας πάνε αυτά;» , ερώτησε μια πιστή χριστιανή τον Σεβ. Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμία».

_________Αυτή, λοιπόν, είναι η συντελουμένη εξαπάτηση της Κοινωνίας των Πιστών σε Ανατολή και Δύση! Απόδειξη στους συλλογισμούς μας αυτούς προσάγουμε το χειροφίλημα του Πάπα! Ο Πάπας Φραγκίσκος κάποια στιγμή έσκυψε και φίλησε το χέρι του Βαρθολομαίου! Τι υπέροχη αδελφική κίνηση, είπαμε όλοι μας στην αρχή! Αλλά τα πράγματα άλλαξαν άρδην, όταν μια άλλη ημέρα είδαμε τον Πάπα Φραγκίσκο να σκύβει και να φιλάει και το χέρι του Προέδρου του Ισραήλ, δηλ του κορυφαίου των Εβραίων πολιτών!!!!!! Τότε αντιληφθήκαμε, ότι ο πονηρός Ποντίφηξ ισοπέδωσε και άρα ταπείνωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη των Ορθοδόξων με τον Πρώτο Πολίτη των Ιουδαίων, δηλ. των σταυρωσάντων τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν!  Ώ, της υποκρισίας, Θεέ μου! Ο εκπρόσωπος του Χριστού στη γη έσκυψε και κατασπάσθηκε το χέρι του Αρχηγού εκείνων, που σταύρωσαν τον Σωτήρα Χριστό!

_________Άρα είχε δίκαιο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όταν έλεγε και εφώναζε: «Τον Πάπα να καταράστε, γιατί αυτός θα είναι η αιτία (του κακού)».

_______Η επόμενη παρόμοια κίνηση του Ρωμαίου Ποντίφηκα ήταν, όταν ο Πάπας έσκυψε και ασπάσθηκε το χέρι του ακτιβιστή-Ομοφυλόφιλου Ρωμαιοκαθολικού ιερέα  Don Michele de Paolis. Τέτοιος ευτελισμός των προσώπων ούτε στούς κοσμικούς κύκλους απαντάται!
_______Θέλετε, λοιπόν, αγαπητοί μου φίλοι, μεγαλύτερη απόδειξη της υποκρισίας των Προκαθημένων και από τήν άλλη πλευρά; Ο ημέτερος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, επήγε στο Εβραϊκό Μουσείο του Ολοκαυτώματος, όπου είπε και έγραψε άρρητα ρήματα! «…. Εν ονόματι της πολιτισμένης ανθρωπότητας ζητούμε συγγνώμη για την τραγική απώλεια της ζωής των θυμάτων αυτών και επαναλαμβάνουμε: Ποτέ πλέον!» έγραψε ο κ. Βαρθολομαίος στο βιβλίο επισκεπτών. Ελησμόνησε, φαίνεται, ο Παναγιώτατος, ότι εμείς οι Έλληνες και μάλιστα οι του ιερατείου, προστατεύσαμε τους Εβραίους, τους κρύψαμε στα σπίτια μας, τους δώσαμε ψεύτικα πιστοποιητικά (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών), για να σωθούν από τη Γερμανική λαίλαπα! Αυτά θα περιμέναμε να διαβάσουμε και όχι την «συγγνώμη»! Λάθος, Παναγιώτατε! Αποσιωπήσατε την αληθινά χριστιανική συμπεριφορά των Ελλήνων!Και πάλιν θα αναφωνήσω: Ώ, της υποκρισίας, Θεέ μου! Μας κοροΐδεύουν! Πάρτε το είδηση!

3.  ΕΝ ΤΕΛΕΙ, ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ!

______________Ευρέθησαν στη Ρώμη για να προσευχηθούν για την ειρήνη του κόσμου και ειδικά στη Μέση Ανατολή, όπως είπαν! ««Ερχομαι στην Ρώμη για να πάρω μέρος στη σημαντική αυτή στιγμή προσευχής. Με την στήριξη του Θεού πρέπει να βοηθήσουμε την πολιτική και την διπλωματία ώστε να κυριαρχήσει η ειρήνη σε μια περιοχή που τόσο δοκιμάζεται» είπε σε δηλώσεις του στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος (βλ. Romfea.gr).  Έτσι όμως ο Παναγιώτατος κατέστησε φανερή την πρόθεσή Του να συμπροσευηθή με αλλοδόξους και αλλοθρήσκους! Και προσέθεσε: «Θα ζητήσουμε από τον Κύριο να εισακούσει την προσευχή μας και θα προσπαθήσουμε να στείλουμε το μήνυμα ότι τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ασία, με την βοήθεια του Θεού μπορούν να επιτευχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα», Τελικώς: «Την Κυριακή το απόγευμα της 1^ης Ιουνίου, ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες και ο Πρόεδρος της παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, προσευχήθησαν στο Βατικανό υπέρ της ειρήνης στην Μέση Ανατολή».

________Γεννάται, λοιπόν, το ερώτημα: Σε ποιό Θεό προσευχήθηκαν; Στον Σωτήρα Χριστό ημών των Χριστιανών, στον Γιαχβέ των αντίχριστων Εβραίων ή στον Αλλάχ των Μουσουλμάνων; Είναι άραγε επιτρεπτή αυτή η ισοπέδωση των πάντων; Ο Χριστός και ο Αλλάχ είναι ισότιμοι Θεοί; Ο Μωάμεθ και ο Χριστός είναι ένα και το αυτό; Τελικά, Παναγιώτατε, υπάρχουν πολλοί Θεοί; Αυτό άραγε είναι το μήνυμα, που θα θέλατε να εκπέμψετε; Άρα, χωρίς αμφιβολία, είσθε διαφημιστές της παγκοσμιοποιήσεως!

_________Και τώρα κάτι περισσότερο. Ο Μουσουλμάνος Μαχμούντ Αμπάς, προσευχόμενος στον Αλλάχ, συμπεριέλαβε στην προσευχή του τα τελευταία λόγια  ενός κεφαλαίου από το Κοράνιο (της 2^ης sourate) και είπε: «Εσύ είσαι ο Κύριός μας, δώσε μας νίκη κατά των απίστων»(περισσότερα στο www.Olympia.gr, 15.06.2014). Βέβαια από τη στιγμή που ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ευρισκόμενος στην Ατλάντα των ΗΠΑ (2013), αποκάλεσε το Κοράνιο «το άγιο Κοράνιο», όλα αυτά δεν μας παραξενεύουν! Απλώς μας σκανδαλίζουν! Μας εξοργίζουν, θα έλεγα! Ιδιαιτέρως μας ενοχλεί το γεγονός, ότι ουδείς των Αρχιερέων του Θρόνου προέβη σε επανόρθωση του δογματικού αυτού ολισθήματος του Οικουμενικού Πατριάρχου! Φαίνεται, πως η παληά αρχή “σφάξε με Αγά, ν΄αγιάσω” έχει ακόμη ισχύ! Είναι άραγε όλοι τους “Yesman” εκεί στη Βασιλεύουσα; Οι πιστοί εν τούτοις δεν διστάζουν να αντιδράσουν.Κάποιος πιστός έγραψε  το εξής σχόλιο στη Romfea.gr:

«Αυτές οι συνεχείς προσευχές, επικλήσεις κλπ καλό είναι να τελειώνουν…. Ορθόδοξοι, Παπικοί, Εβραίοι και Άραβες δεν έχουν τίποτα κοινό! Δυστυχώς ο Πατριάρχης μας έχει πάρει έναν ολισθηρό δρόμο και κάποιοι πρέπει να τον σταματήσουν…»

_____________Συμπερασματικά: Εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα και εκεί πέρα στη Ρώμη οι πρωταγωνιστές Πάπας και Πατριάρχης πρωτίστως κορόϊδεψαν τον ίδιο τον Θεό! Μάλλον «εξύβρισαν έργω» τον μόνον αληθινό Θεό, τον εν Τριάδι προσκυνούμενο και δοξαζόμενο Θεό! Ο Θεός να τους συγχωρήσει! 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

________Έπειτα από όλα αυτά, φυσικά, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με όσα είπαν Πατριάρχης και Ευάγγελος Βενιζέλος σήμερα το απόγευμα, όταν ο Παναγιώτατος κ. Βαρθολομαίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Υπουργείο των Εξωτερικών.  

_________Καλωσορίζοντας τον Πατριάρχη, ο κ. Βενιζέλος στο Υπουργείο των Εξωτερικών αναφέρθηκε στο εντυπωσιακό, όπως το χαρακτήρισε, οδοιπορικό του κ. Βαρθολομαίου στα Ιεροσόλυμα και στη Ρώμη, καθώς και στη συνάντησή του με τον Πάπα, υπογραμμίζοντας το οικουμενικό μήνυμα ειρήνης που εστάλη και την αναβάθμιση της διεθνούς θέσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

«Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό για την Ορθοδοξία και για το Γένος. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ γι’ αυτή την ιστορική προσφορά σας» σημείωσε ο κ. Βενιζέλος, ….

_________Από την πλευρά του, ο κ. Βαρθολομαίος, ………μεταξύ άλλων είπε και τα εξής:  «Φέρνω από την μητέρα Εκκλησία εις τον ελληνικό λαό ευλογία, στοργή, αγάπη και το ενδιαφέρον μας». Αναφερόμενος  δε στις πρόσφατες επισκέψεις του στους Αγίους Τόπους με τον Πάπα και στο Βατικανό, ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε ότι «ήταν γεγονότα σπουδαία στη ζωή της Εκκλησίας και του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου» και πρόσθεσε: «θεωρώ ως ιδιαίτερη ευλογία του Θεού, που με αξίωσε να συμμετάσχω σε αυτά τα γεγονότα -και αν μου επιτρέπεται η έκφρασις- να πρωταγωνιστήσω από Ορθοδόξου πλευράς». Καταλήγοντας, ευχήθηκε: «αυτές οι προσπάθειες όλων μας, εκκλησιαστικών και πολιτικών παραγόντων, να φέρουν την πολυπόθητη ειρήνη σε όλον τον κόσμο αλλά ιδιαιτέρως στη σπαρασσομένη Μέση Ανατολή» (Από τη Romfea.gr 17.06.2014).

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΜΑ:  Σε σχέση, τέλος, με την πρόσφατη συνάντησή του με τον Πάπα Φραγκίσκο στους Αγίους Τόπους, ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε ότι «η έκβασή της ήταν σαφώς θετική» και πως «η συνάντηση αυτή ήταν πηγή μεγάλης πνευματικής αγαλλίασης».

________Ναι, Παναγιώτατε, η συνάντηση στα Ιεροσόλυμα και στη Ρώμη, «ήταν πηγή μεγάλης πνευματικής αγαλλίασης», αλλά ΜΟΝΟΝ για Σας τους Πρωτεργάτες και Πρωταγωνιστές της, ενώ, αντιθέτως, ήταν πηγή μεγάλης απογοητεύσεως για εμάς τους  ευτελείς και ανώνυμους, οι οποίοι όμως πονάμε για την ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ!  Η Ορθοδοξία μας τόσο στα Ιεροσόλυμα, όσο και στη Ρώμη ευτελίσθηκε και προδόθηκε! Εκεί μόνον το Ισλάμ  εξήλθε ΝΙΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ! Η εξίσωση Χριστού, Γιαχβέ και Αλλάχ, καθώς επίσης και το χειροφίλημα της χειρός του Εβραίου Προέδρου από τον Πάπα της Ρώμης, ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΑ θα μείνουν στην ιστορία ως μια μελανή σελίδα της Πατριαρχείας Σας!

ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΔΟΘΕΙ !

_____________Τόσο στα Ιεροσόλυμα, όσο και στη Ρώμη από τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη προδόθηκε η Ορθοδοξία μας! Αν τώρα προσθέσουμε και μερικά άλλα προγενέστερα περιστατικά ή γεγονότα, που βαρύνουν επίσης τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, τότε θα έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα. Η προδοσία συνετελέσθη με την εξίσωση μεγεθών, που δεν έχουν απολύτως καμμιά σχέση μεταξύ τους! Με την έκπτωση στον τομέα της πίστεως!

Ας προσεγγίσουμε το ζήτημα!

1.     Χριστός και  Αλλάχ, Ορθοδοξία και Ισλάμ,  είναι η πρώτη εξίσωση!

2.     Αγία Γραφή και Άγιο Κοράνιο, είναι η δεύτερη εξίσωση!

3. Συμπροσευχή μεταξύ ενός Ορθοδόξου Πατριάρχου, ενός Πάπα, ενός Εβραίου και ενός και Μουσουλμάνου εκκλησιαστικού Ηγέτη  είναι η Τρίτη εξίσωση!

4.     Το υποκριτικό χειροφίλημα του Πάπα προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως, τον κ. Σιμόν Πέρες, Πρόεδρο της Ιερουσαλήμ κλπ, είναι η Τετάρτη εξίσωση!

5.    Η επί το αυτό συμπόρευση και συνύπαρξη και συνεργασία Ορθοδόξου, Ρωμαιοκαθολικού, Εβραίου και Μουσουλμάνου Ηγετών, αποτέλεσαν τον «αχταρμά», περί του οποίου ομιλούσε ο μακαριστός Χριστόδουλος! Η παγκοσμιοποίηση, λοιπόν, είναι η πέμπτη εξίσωση, δηλ. η προώθησις της παγκοσμιοποιήσεως σε Ιεροσόλυμα και Ρώμη!

6.    Τέλος, αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε και την ύβρη, την οποίαν εξεστόμισεν παλαιότερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης περί των Αγωνιστών του 1821, και την οποίαν ουδέποτε μέχρι σημερα ανακάλεσε, τότε η κατάσταση γίνεται αυτόχρημα τραγική τόσον εξ επόψεως ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ, όσον και εξ επόψεως ΕΘΝΙΚΗΣ! Ο Πατριάρχης είπε κάποτε τα εξής βαρυσήμαντα, πλην όμως απαράδεκτα λόγια:

Λίγους μήνες μετά το συνέδριο της Καμπέρα, τον Οκτώβριο του 1991, ο τότε επίσκοπος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος τόλμησε να σπιλώσει την μνήμη των ηρώων της επανάστασης του 1821, με την εξής δήλωση: «Δυστυχώς οι δυο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές».  (Η φιλοτουρκική δήλωση του Πατριάρχη, έγινε μια μόλις βδομάδα πριν την ενθρόνισή του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις 2 Νοεμβρίου του 1991 και δημοσιεύτηκε από τις εφημερίδες Αυριανή και Ελεύθερη ώρα – 30 Οκτωβρίου 1991)._
 (βλέπε http://neolaia-esfigmenou.blogspot.gr/2012/02/blog-post_02.html

_______Μήπως, λοιπόν, οι τεταγμένοι Φρουροί της Ορθοδοξίας έπαθαν κάτι; Μήπως οι τεταγμένοι για να υπερασπίζωνται τα ιερά και τα όσια της Φυλής μας έχασαν τον προσανατολισμό τους; Μήπως το άλας “εμωράνθη”;  «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»!
ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑ; 

       1. Όταν ο Πάπας Φραγκίσκος από τον ειδικό εξώστη στο Βατκανό, όπου κάθε Κυριακή εκφωνεί τους λόγους του, εξαπέλυσε δύο περιστέρια, ως σύμβολο της ειρήνης, τότε ξαφνικά ένας γλάρος καί ένας κόραξ κατεσπάραξαν τα δύο εκείνα περιστέρια μπροστά στα μάτια χιλιάδων θεατών και συγχρόνως ακροατών του Πάπα στην γνωστή πλατεία του Αγίου Πέτρου.  
      2. Λίγο πρίν την συνάντηση Πάπα και Πατριάρχου στα Ιεροσόλυμα έγινε μεγάλος -όχι όμως και καταστρεπτικός- σεισμός με επίκεντρο την περιοχή της Ίμβρου, εκ της οποίας κατάγεται ο Πατριάρχης, γενικώτερα δε τη περιοχή της Σαμοθράκης.
      3. Ο σεισμός ακούσθηκε και στο Άγιον Όρος! Μήπως για να θυμίσει ο Θεός και στους Αγιορείτες Μοναχούς, ότι έχασαν πια τη λαλιά τους; Τώρα πια δεν βλέπουν άραγε τα καμώματα του Πατριάρχου;  
    4. Μετά τό προσκύνημα του Πάπα στο ιερό Σπήλαιο της Βηθλεέμ εξερράγη πυρκαϊά, η οποία και προκάλεσε σοβαρές καταστροφές στον ιερό αυτό χώρο.     
      Κάποιοι, στοχαστικά σκεπτόμενοι, διατύπωσαν την άποψη, ότι με όλα αυτά ο Πανάγαθος Θεός αποδοκίμασε ενέργειες, πράξεις και κινήσεις των δύο αυτών εκκλησιατικών Προσώπων, του Πάπα και του Πατριάρχου. Μπορεί και να μη έχουν άδικο! Πως π.χ. ευρέθησαν ένας γλάρος (από την  θάλασσα) και ένας κόραξ (από το βουνό) μαζί τήν ίδια ώρα και προέβησαν στην ίδια φονική πράξη; Η Ρώμη δεν έχει θάλασσα! Γιατί ο σεισμός να έχει επίκεντρο το Άγιον Όρος; Μήπως επειδή έχασε τη λαλιά του ως πρός τα καμώματα του Πατριάρχου; Γιατί άραγε να πιάσει φωτιά το ιερό Σπήλαιο της Βηθλεέμ; Όλα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως μία ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ στα επί γης δρώμενα υπό εκκλησιαστικών Ταγών!       

Αίγιον, 26 Ιουνίου 2014

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

Πηγή (άρθρο με φωτογραφίες): http://mkka.blogspot.gr/2014/06/blog-post_26.html

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ

Το ευσεβές φρόνημα τοῦ ορθοδόξου Λαοῦ εκφράζουν με ανοικτή επιστολή οι αδελφότητες από τον Καναδά, για το κατρακύλισμα τῆς ασεβείας και τῆς αιρέσεως τοῦ πατριάρχου Κων/λεως.  

Ο πλανεμένος πατριάρχης, πιστεύοντας εις τον εαυτόν του ότι είναι υπεράνω των Αγίων Πατέρων τῆς Εκκλησίας μας, νομίζει ότι έχει «περισσότερη αγάπη» από αυτούς, και θέτει την Ορθοδοξία και το γένος μας σε πολύ μεγάλο κίνδυνο. Η εκκλησιαστική μας ιστορία διδάσκει μυριάκις ότι η σύμπλευση με την αίρεση δεν έφερε τίποτ’ άλλο παρά μόνο μεγάλα δεινά.

Παραθέτω την ανοικτή επιστολή των ορθοδόξων αδελφοτήτων τοῦ Καναδά.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Παναγιώτατε,

Εἴμεθα ἄσημα καὶ ταπεινὰ μέλη τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας καὶ εἶσθε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Εἶσθε ὁ πνευματικός μας πατέρας καὶ εἴμεθα τὰ πνευματικά σας τέκνα. ῞Οπως δὲ τὰ φυσικὰ τέκνα ἑνὸς πατέρα δὲν εἶναι δυνατὸν ν᾿ ἀδιαφοροῦν, βλέποντας τὸν πατέρα τους νὰ συνάπτῃ παράνομες ἐξωσυζυγικὲς σχέσεις μὲ ξένες γυναῖκες, νὰ ἀπατᾷ τὴν μητέρα τους καὶ νὰ ἐπιστρέφῃ κάθε βράδυ στὸ σπίτι μεθυσμένος, ἔτσι καὶ ἐμεῖς εἶναι ἀδύνατον ν᾿ ἀδιαφορήσωμε, βλέποντας τὴν ὑμετέρα Παναγιότητα νὰ πρωτοστατῇ στὴ σύναψι παρανόμων καὶ ἀπαγορευμένων ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία σχέσεων μὲ παντὸς εἴδους αἱρετικὲς παρασυναγωγές, νὰ συμπροσεύχεται μὲ ἀμετανοήτους ἐκπροσώπους τους, –ἀκόμη καὶ μὲ ἱέρειες καὶ ἐπισκοπῖνες ἀκραίων προτεσταντικῶν παραφυάδων, ποὺ εὐλογοῦν γάμους ὁμοφυλοφίλων καὶ ὑποστηρίζουν δημοσίως τὸ παγκόσμιο ὁμοφυλοφιλικὸ κίνημα–, νὰ περιφρονῇ θείους καὶ ἱεροὺς Κανόνες ᾿Αποστολικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, νὰ προαναγγέλλῃ τὴν πανορθόδοξη κατάργησι ὅσων Κανόνων θεωρεῖ ἐμπόδιο στὴ διατήρησι τῶν παρανόμων αὐτῶν σχέσεων, καὶ γενικῶς νὰ συμπεριφέρεταιὡς μεθυσμένη ἀπὸ τὸ γλυκὺ καὶ μεθυστικὸ κρασὶ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος καὶ τῆς ἀρχιερατικῆς ἐξουσίας, ἀνατρέποντας ἱεροὺς θεσμοὺς καὶ παραδόσεις, μετακινώντας καὶ τροποποιώντας «ὅρια αἰώνια ἃ ἔθεντο» οἱ θεόπνευστοι ᾿Απόστολοι καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες, κατασκανδαλίζοντας τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ προκαλώντας ἀνυπολόγιστη φθορὰ στὸ θεανθρώπινο σῶμα της.

Ἐπιτρέπεται ὁ ἔλεγχος 

 ᾿Ελπίζουμε τὸ ἐλεγκτικὸ ὕφος τῆς παρούσης νὰ μὴ παρεξηγηθῇ. ῾Ο ἔλεγχος εἶναι ἀπαραίτητος μέσα στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία καὶ ἰδιαιτέρως μέσα στὴν ᾿Εκκλησία. ῾Ο λόγος τοῦ Θεοῦ ὄχι ἁπλῶς ἐπιτρέπει τὸν ἔλεγχο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐπιβάλλει (Λευ. 19·17, Παρ. 9·8, 10·10, ᾿Εφ. 5·11, Α´ Τιμ. 5·20, Β´ Τιμ. 4·2 κ.ἄ.), ἀρκεῖ αὐτὸς νὰ γίνεται μὲ ἀγάπη, ἀπὸ ἁγνὰ καὶ εἰλικρινῆ ἐλατήρια, δίχως κακίες καὶ ἐμπάθειες, μὲ γνώμονα πάντοτε τὴν διόρθωσι τῶν κακῶς κειμένων καὶ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν. ῾Ο Θεός, ὅπως γνωρίζετε, ἔδωσε ἀνθρώπινη φωνὴ σὲ μία ὄνο γιὰ νὰ ἐλέγξῃ τὸν προφήτη Βαλαὰμ γιὰ τὴν ἀντίθετη πρὸς τὸ θεῖο θέλημα συμπεριφορά του, ὁ δὲ Κύριός μας ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶπε στοὺς Φαρισαίους ὅτι, ἐὰν οἱ ἄνθρωποι σιωπήσουν καὶ ἀποκρύψουν τὴν ἀλήθεια, «οἱ λίθοι κεκράξονται». ᾿Εμεῖς, Παναγιώτατε, ὡς πιστὰ μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας, ἔχομε τὴν συνείδησι, ὅτι εἴμεθα ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τὴν ὄνο τοῦ Βαλαὰμ καὶ ἀπὸ τὰ ἄψυχα λιθάρια καὶ δικαιούμεθα νὰ ἀρθρώσωμε λόγον ἐλεγκτικό, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

Δὲν θ᾿ ἀναφερθοῦμε στὶς συμπροσευχές σας μετὰ τῶν ἑτεροδόξων σὲ Ὁλλανδία καὶ Γερμανία, οἱ ὁποῖες ἀπετέλεσαν, ὡς φαίνεται, «πρόβα τζενεράλε» ἐν ὄψει τῆς «μητέρας τῶν συμπροσευχῶν», ποὺ ἀκολούθησε μὲ τὸν Πάπα στὰ ῾Ιεροσόλυμα. Οὔτε θὰ σᾶς καλέσωμε νὰ παύσετε νὰ συμπροσεύχεσθε μετὰ τῶν αἱρετικῶν. ῎Αλλωστε, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ πράγματα, οἱ συμπροσευχὲς αὐτὲς σᾶς ἔχουν γίνει πάθος ἀθεράπευτο καὶ μόνο μία ἐπέμβασι τοῦ Θεοῦ ἠμπορεῖ νὰ σᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπ᾿ αὐτό. Τὸ «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» τοῦ ᾿Αποστόλου σεῖς ἔχετε μετατρέψει σὲ «ἀδιαλείπτως συμπροσεύχεσθε μετὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων», καὶ αὐτὸ πράττετε συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως. Δὲν δυνάμεθα ὅμως νὰ παραβλέψωμε τὴν συμπροσευχή σας μὲ τὸν Πάπα στὰ ῾Ιεροσόλυμα, διότι αὐτὴ ὑπερέβη σὲ τόλμη καὶ προκλητικότητα κάθε ἄλλη συμπροσευχή, προκάλεσε δὲ μεγάλο σεισμὸ στὶς συνειδήσεις τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ᾿Ορθοδόξων πιστῶν, ἀπείρως ἰσχυρότερο τοῦ (προειδοποιητικοῦ;) σεισμοῦ, ποὺ ἔσεισε τὴν γενέτειρά σας μίαν ἡμέρα πρὶν τὴ συνάντησί σας μὲ τὸν Πάπα!

Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος 

Γιὰ νὰ σᾶς δείξωμε δὲ τὸ μέγεθος τοῦ ἀτοπήματος, στὸ ὁποῖο ὑποπέσατε, θὰ σᾶς καλέσωμε νὰ συγκρίνετε τὴν ἐνέργειά σας μὲ τὴν ἐνέργεια ἑνὸς ἁγίου προκατόχου σας, ὁ ὁποῖος ἐλάμπρυνε μὲ τὴν παρουσία του τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρὸ 1679 ἐτῶν. Πρόκειται γιὰ τὸν ἅγιο ᾿Αλέξανδρο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἄφησε αἰώνιο παράδειγμα ἀποφυγῆς ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων μὲ ἀμετανοήτους αἱρετικούς, τὸ ὁποῖο, δυσ τυχῶς, περιφρονεῖται ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὰς καὶ παγκοσμιοποιημένους σήμερα ἀρχιερεῖς μας. ᾿Αλλ᾿ ἂς ἐνθυμηθοῦμε τί συνέβη τὸ 335 στὴν Κωνσταντινούπολι.

῾Ο αἱρεσιάρχης ῎Αρειος, ἔχοντας ἐξαπατήσει τὸν αὐτοκράτορα, ψευδῶς ὁρκιζόμενος, ὅτι πιστεύει στὴν ἴδια Πίστι, στὴν ὁποία ἐπίστευε καὶ ἡ ᾿Εκκλησία, ἦταν ἕτοιμος, μὲ δολιότητα καὶ θρασύτητα, νὰ εἰσέλθῃ στὸν ὀρθόδοξο ναὸ καὶ νὰ συλλειτουργήσῃ μὲ τοὺς ᾿Ορθοδόξους. Οἱ πιέσεις καὶ ἀπειλές, ποὺ ἐδέχετο ὁ ᾿Αλέξανδρος, γιὰ νὰ δεχθῇ τὸν αἱρεσιάρχη σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ἦταν ἀσφυκτικὲς καὶ ἀφόρητες. Αὐτὸς ὅμως δὲν ὑποχωροῦσε.

Τὸ Σάββατο τὸ βράδυ, παραμονὴ τῆς ἡμέρας, ποὺ θὰ εἰσήρχετο ὁ ῎Αρειος στὸν ὀρθόδοξο ναό, ὁ πατριάρχης ᾿Αλέξανδρος γονάτισε περίλυπος ἔμπροσθεν τῆς ῾Αγίας Τραπέζης καὶ παρεκάλεσε μὲ δάκρυα τὸν Θεό· «Εἰ ῎Αρειος αὔριον συνάγεται, ἀπόλυσον ἐμὲ τὸν δοῦλόν σου καὶ μὴ συναπολέσῃς εὐσεβῆ μετὰ ἀσεβοῦς· εἰ δὲ φείδῃ τῆς ἐκκλησίας σου (οἶδα δὲ ὅτι φείδῃ) ἔπιδε ἐπὶ τὰ ῥήματα τῶν περὶ Εὐσέβιον καὶ μὴ δῷς εἰς ἀφανισμὸν καὶ ὄνειδος τὴν κληρονομίαν σου καὶ ἆρον ῎Αρειον, ἵνα μὴ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς τὴν ἐκκλησίαν δόξῃ καὶ ἡ αἵρεσις συν εισέρχεσθαι αὐτῷ καὶ λοιπὸν ἡ ἀσέβεια νομισθῇ ὡς εὐσέβεια» (Θεοδωρήτου Κύρου, ᾿Εκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία, σελ. 21-22).

Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι γνωστό. ῾Η θερμὴ καὶ ἐναγώνια προσευχὴ τοῦ Πατριάρχου εἰσακούσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὁ ῎Αρειος τὴν ἑπομένη ἡμέρα, ἐνῷ ἦταν σὲ κατάστασι εὐφορίας, κατελήφθη ἀπὸ ἐπείγουσα σωματικὴ ἀνάγκη, πρὸς ἐκπλήρωσι τῆς ὁποίας κατέφυγε σὲ ἀποχωρητήριο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο, ἐξ αἰτίας ἀκατάσχετης αἱμορραγίας τῶν ἐντέρων, δὲν ἐξῆλθε ζωντανός. ῎Ετσι στερήθηκε καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μετὰ τῶν ᾿Ορθοδόξων καὶ τὴν ἰδία του ζωή!

Δὲν διδάσκεσθε; 

 Στὴν πόλι σας ἔγιναν τὰ θαυμαστὰ καὶ παράδοξα αὐτὰ γεγονότα, Παναγιώτατε, σὲ κάποιο μέρος πλησίον τοῦ Πατριαρχείου σας, καὶ ἐνῷ, ὡς γνώστης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ῾Ιστορίας, τὰ γνωρίζετε, ἐν τούτοις δὲν διδάσκεσθε ἀπ᾿ αὐτά. Αὐτὸ ἀποδεικνύει μία σύγκρισι τοῦ τότε μὲ τὸ σήμερα. Τότε, ὁ αἱρεσιάρχης ῎Αρειος· σήμερα, ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας τῆς Ρώμης. ῍Η μήπως δὲν εἶναι ὁ Πάπας αἱρεσιάρχης; Μήπως ἔπαυσε ἡ Ρώμη νὰ εἶναι αἱρετική, ἐπειδὴ ἐσεῖς καὶ οἱ ὁμόφρονές σας τὴν ὠνομάσατε «ἀδελφὴ ἐκκλησία»; Μήπως ἀπέκτησαν μαγικῷ τῷ τρόπῳ ἐγκυρότητα τὰ «Μυστήριά» της, ἐπειδὴ ἡ προτεσταντικὴ Βαπτισματικὴ Θεολογία, ποὺ ἀποδέχεσθε, ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρο τὸ «βάπτισμά» της; Δύνασθε μήπως νὰ μᾶς ὑποδείξετε μίαν ἔστω ἀπὸ τὶς εἴκοσι καὶ πλέον πλάνες καὶ αἱρέσεις του, ποὺ νὰ ἀπεκήρυξε ὁ Παπισμός, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν διαλόγων μας μαζί του; Δὲν δύνασθε, διότι ἡ Δύσι ἐμμένει σατανικῶς στὶς κακοδοξίες της, δὲν τὶς ἀποκηρύσσει καὶ δὲν μετανοεῖ. Συνεχίζουμε τὴν σύγκρισι. Τότε, ὁ αὐτοκράτορας καὶ οἱ ᾿Αρειανοὶ ἐπίεζαν τὸν Πατριάρχη νὰ δεχθῇ σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τὸν ῎Αρειο· σήμερα, σεῖς οἰκειοθελῶς(!) παρίστασθε στὴν ἐνθρόνισι τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα, τὸν τιμᾶτε, καὶ τὸν προσ

Ὁ Παντοκράτορας τοῦ τρούλου,
τοιχογραφία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κυψέλης,
διά χειρός Φ. Κόντογλου, 1954

Πλήν ο Υιός του Ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης; (Λουκ. ιη, 8).

Θα εύρη την Πίστιν όταν έλθη πάλιν ο Χριστός; Αυτό το χωρίο μᾶς υπενθυμίζη η συνάντηση τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως με το βδέλυγμα τῆς ερημώσεως στα Ιεροσόλυμα. Η δεδηλωμένη κοινή πορεία των και το Κοινόν Ποτήριον είναι το έτι περαιτέρω τοῦ Αθηναγόρου. Ο Αιρεσιάρχης και καθηρημένος από τους Ιερούς Κανόνας Πατριάρχης εκτροχιάσθηκε.

«Ποιός ξέρη τι συνωμότησαν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας;! Όπως είναι γνωστό, η Αμερική επιθυμεί να δημιουργήση διχασμό στην Ορθοδοξία μέσω τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου.» (Ηγούμενος Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτήρος Pronsky πατήρ Λουκάς http://maxpark.com/community/5134/content/2777074)

«Η Αμερική και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχουν κοινά ιδανικά μεταξύ τους» εδήλωσε πρό καιροῦ ο Κων/λεως.

Εν όψει τῆς Αγίας Πεντηκοστῆς ερωτώμεν: Είναι δυνατόν να υπάρχει φωτισμός σε Πατριάρχη ενεργούμενο από το πνεύμα τῆς υποκρισίας και όχι από την Αλήθεια τῆς Πεντηκοστῆς;

Για την τραγική και προδοτική συνάντηση στα Ιεροσόλυμα και για τον μεγάλο κίνδυνον διαιρέσεων και σχισμάτων, παραθέτω σχετικό σχόλιο τοῦ πατρός Δανιήλ Αεράκη.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Πατριάρχης και Πάπας

Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη

Μετά από 50 χρόνια ξανασυναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο Πάπας της Ρώμης. Βαρ­θολομαίος και Φραγκίσκος αγκαλιάστηκαν στις 25 Μαΐου, συνω­μίλησαν, συμπροσευχήθηκαν και προέβησαν σε μηνύματα ενότητας και ελπίδας.

• Και οι δυο εμφανίστηκαν ως διάδοχοι των αποστόλων Πέ­τρου (ο Πάπας) και Ανδρέα (ο Πατριάρχης). Ήσαν βέβαια καί σαρκικά αδέλφια οι δυο Απόστολοι. Αλλ’ οι συναντηθέντες δεν εί­ναι αδελφοί «εν αληθεία».

Και ιστορικά κακώς λέγεται ο Πάπας διάδοχος του Πέτρου. Αν υπάρχη ένας απόστολος, στον οποίο η ιστορία, η Γραφή και η Θεολογία χρεώνει την Εκκλησία της Ρώμης, αυτός είναι ο Παύλος!

• Αλλά και εκκλησιαστικά δεν είναι αδελφοί οι δυο ηγέτες, α­φού δεν μπορούν να παρακαθήσουν στο ίδιο Τραπέζι του Θεού Πατέρα, στη Θεία Ευχαριστία. Αδελφοί, ως άνθρωποι, είναι˙ α­δελφοί, ως ισότιμα μέλη της εν Χριστώ αδελφότητας, της εν αλη­θεία αδελφότητας, δυστυχώς δεν είναι.

• Δεν καυχώμαστε βέβαια εμείς για την Ορθοδοξία μας. Κάποτε μάλιστα ανήκουμε στην κατηγορία «των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων» (Ρωμ. α΄ 18). Ανήκουμε στην Εκκλησία της Αλήθειας, όπως η Αγία Γραφή αποκαλύπτει και όπως οι Πατέρες διατυ­πώνουν, αλλά στην πράξι η αλήθεια μας είναι μια απρόσεκτη ζωή, στη λατρεία μας μεγαλομανία και επίδειξις, στην ελπίδα μας υλισμός και καλοπέρασις.

• Από το άλλο μέρος βρίσκονται οι Παπικοί, που «ανθίστανται τή αληθεία» (Β΄ Τιμ. γ΄ 8). Στην απλότητα όμως και την ιερα­ποστολή έχουν οπωσδήποτε επιτεύγματα αξιομνημόνευτα.

Συγκρίνατε π.χ. ένα τυπικό παπικό επίσκοπο με έναν ουνίτη (δόλιο παπικό) επίσκοπο. Ο δεύτερος, επειδή φοράει τη μάσκα του ορθοδόξου, είναι ντυμένος ως… αυτοκράτορας (όπως οι δικοί μας!). Ο παπικός έχει μια λιτή στολή. Μήπως πρέπει στην α­πλότητα να τους μιμηθούμε;

• Το θέμα πάντως είναι πιό μέσα από τις στολές. Οι Παπικοί είναι αμετακίνητοι στις πλάνες τους. Επίσκοπός τους αποκάλεσε «στείρες τις αντιλήψεις» Ορθοδόξων, που πιστεύουν στην Αλήθεια της Μιας Εκκλησίας. Για τους Ορθοδόξους ένας τρόπος υπάρχει προσεγγίσεως με τους Παπικούς: Η αποστροφή και η επιστροφή.

• Αν οι Ρωμαικαθολικοί αποστραφούν τις αιρετικές τους δο­ξασίες και αν επιστρέψουν στα «πατρώα δόγματα», τότε θα μι­λάμε όχι για φιλοφρονήσεις, αλλά για το «έν φρονούντες». Δεν θα φωτογραφίζουμε εναγκαλισμούς αλλά θα ζήσουμε την ενσωμά­τωσι των πλανεμένων.

• Η ενότητα της κοινωνίας του Χριστού δεν μπορεί να είναι… δικέφαλος! Μπορεί μερικοί δικοί μας να προβάλουν το αλλόκοτο δικέφαλο πουλί, όμως η Κεφαλή της Εκκλησίας είναι μία (Εφεσ. δ΄ 15). Το σώμα της Εκκλησίας είναι ένα.

• Μπορεί ο Παπισμός να φέρεται ως διπλή εξουσία (θρη­σκευτική και κρατική), αλλ’ η εξουσία του Χριστού είναι μία: η εξ­ουσία της αφέσεως των αμαρτιών.

• Στα Ιεροσόλυμα δυο είναι τα σημεία αναφοράς: Ο Σταύλος (η Θεότητα στην ευτέλεια) και ο Σταυρός (η Αγάπη στη θυσία). Αυτά τα δυο διαγράφουν παντελώς από το λεξιλόγιο των χριστιανών τις λέξεις Πρωτείο και Πρωτόθρονος.

• Στα 50 χρόνια μετά την πρώτη συνάντησι Πατριάρχου Κων­σταντινουπόλεως και Πάπα Ρώμης, τί κερδήθηκε; Εμμονή στην πλάνη από πλευράς Ρωμαιοκαθολικών, επικίνδυνα ανοίγματα από πλευράς Ορθοδόξων.

Και υπάρχει και ο… άλλος! Αυτός κερδίζει πολλά. Ο Διάβολος, με αφορμή αντικανονικές ενέργειες, εξωθεί σε σχίσματα, περισ­σότερα από όσα ήδη έχουμε! Θα προσεγγίζουμε τους Παπικούς και θα χάνουμε τους Ορθοδόξους;

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2014/05/blog-post_3311.html#more

Ο Αιρεσιάρχης Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαίος έφθασε στο άκρον άωτον τῆς αποστασίας. Πολύ πέραν τοῦ προκατόχου του Αθηναγόρα. Προστάτης τῆς αιρετικῆς μεταπατερικῆς-συναφειακῆς θεολογίας τῆς Ακαδημίας Βόλου, προετοιμάζει το έδαφος τῆς καταργήσεως τῆς Ορθοδοξίας διά τῆς «Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 2016».

Επειδή «ο πίπτων εις το Δόγμα, πίπτει και ηθικά», κατά τους αγίους πατέρας, ρίχνει φῶς στο θέμα τῆς ενότητος ο μακαριστός καθηγητής μου π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο οποίος έγραψε ότι «η ένωση τῶν Εκκλησιῶν ήδη τότε (δηλ. επί Αθηναγόρα) είχε υπογραφεῖ στο κρεβάτι τῆς ανωμαλίας». Τα ηθικά θέματα δεν φαίνεται να έχουν σημασία, τόσο για το Φανάρι, όσο και για την Εκκλησία της Ελλάδος!

Για την «ενότητα» που αγωνίζεται ο κ. Βαρθολομαίος, ας δούμε τι δήλωσε ένας επίσκοπος, από τα πρωτοκλασᾶτα στελέχη τῆς Ιεραρχίας τῆς Εκκλησίας, στον π. Νικόλαο Μανόλη, όπως μᾶς ενημερώνει το ιστολόγιο «Κατάνυξις»:

«Πάτερ μου, σε λίγο καιρό, όχι μακριά, σε πολύ λίγα χρόνια, θα υπάρξη μία εκκλησία σε όλον τον κόσμο… παπικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι, θα υπάρχει μία λέξη, αυτή που επικρατεί στις ημέρες μας, «ενότητα»· υπό το πρίσμα τῆς ενότητος. Από κάτω θα γίνει ένας ακταρμᾶς, δηλ. ο καθένας θα κρατάει την πίστη του, αλλά εδώ θα βλέπετε καρδινάλιο. Αυτός θα κρατάει την πίστη του, εγώ την πίστη μου, θα έχουμε όμως κοινό ποτήριο. Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε. Ξέρετε γιατί δεν θα αντιδράτε; Γιατί θα σᾶς λένε «Κάντε υπακοή στην Εκκλησία». «Κάντε υπακοή», έτσι θα σᾶς λένε.»  http://katanixis.blogspot.gr/2014/05/blog–post_7719.html (βίντεο).

Εδώ που έχουμε φτάσει λοιπόν υπάρχουν οι εξής επιλογές:

1. Η Εκκλησία τῆς Ελλάδος –ΚΑΙ ΟΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – να διακόψουν άμεσα την κοινωνία τους με τον κ. Βαρθολομαίο.

2. Ο πιστός Λαός (Κλήρος και Λαός), ως φρουρός τῆς Ορθοδόξου Πίστεως, να απομακρυνθεί από οικουμενιστάς επισκόπους.

Παραθέτω εν συνεχεία επίκαιρο άρθρο με αφορμή την αντίχριστη συνάντηση στα Ιεροσόλυμα.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος

Στα χνάρια των αγίων Πατέρων, ή στα χνάρια του κ. Αθηναγόρα;

Σχόλιο με αφορμή την προσεχή συνάντηση του Πάπα Φραγκίσκου του Α΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου του Α΄ στα Ιεροσόλυμα.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Πρ. Ιερού Ναού Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς

Εν Πειραιεί τη 21η  Μαΐου 2014.

Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την συνάντηση στα Ιεροσόλυμα (1964-2014) του πρώην Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρου με τον τότε Πάπα Παύλο τον Στ΄. Ήταν μια συνάντηση, η οποία σηματοδότησε μια καινούργια πορεία στις σχέσεις μεταξύ Βατικανού και Φαναρίου. Η συνάντηση αυτή θεωρήθηκε από πολλούς αρχιερείς, κληρικούς και θεολόγους ως ιστορικός σταθμός, διότι αποτέλεσε την αφετηρία των  μετέπειτα ραγδαίων και ριζικών εξελίξεων στις διαχριστιανικές σχέσεις της Ορθοδοξίας με τον Παπισμό. Εις ανάμνησιν δε αυτού του γεγονότος, όπως είναι γνωστό, διοργάνωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο από κοινού με το Βατικανό νέα συνάντηση, (24-26 Μαΐου), στον ίδιο τόπο, τα Ιεροσόλυμα, του νύν Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου του Α΄. Με την συνάντησή τους αυτή, η οποία θα προβληθεί βεβαίως διεθνώς και θα τύχει ευρείας δημοσιότητος από την εκκλησιαστική και πολιτική επικαιρότητα, οι δύο εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν στοχεύουν απλώς να τιμήσουν τους προκατόχους των, αλλά προφανώς να διαδηλώσουν επί πλέον και την  σταθερή και αταλάντευτη πρόθεσή τους να βαδίσουν πάνω στα χνάρια τους και να συνεχίσουν με πιστότητα και συνέπεια την οικουμενιστική γραμμή που εκείνοι εχάραξαν. Και τις οίδε, (μόνον ο Θεός γνωρίζει), αν οι δύο αυτοί  ηγέτες στο προσεχές μέλλον προχωρήσουν σε ακόμη τολμηρότερα βήματα, στην…αγιοκατάταξή των! Δεν έχουμε την πρόθεση με τον σύντομο αυτό σχολιασμό μας να ασχοληθούμε με τον εκλιπλόντα Πάπα Παύλο τον ΣΤ΄, διότι όπως λέγει και μέγας Παύλος «τι γαρ μοι και τους έξω κρίνειν;» (Α΄Κορ.5,12). Ποιά αρμοδιότητα έχουμε να κρίνουμε τους «έξω» της Εκκλησίας; Καμία. Αφού όπως λέγει παρά κάτω «τους δε έξω ο Θεός κρίνει» (Α΄Κορ.5,13). Τους εκτός της Εκκλησίας, τους κατακεκριμένους ως αιρετικούς, τους έχει κρίνει ήδη ο Θεός. Με τον «έσω» όμως της Εκκλησίας κυρό Αθηναγόρα και μη εισέτι κατακριθέντα επισήμως και συνοδικώς για τις αντορθόδοξες θέσεις και διακηρύξεις του και για την οικουμενιστική γραμμή και πορεία, (μια πορεία ξένη προς την Ορθόδοξη Παράδοση και τους αγίους Πατέρες μας), την οποίαν ακολούθησε, έχουμε χρέος να ασχοληθούμε. Και τούτο διότι ο θησαυρός της πίστεως είναι κοινό κτήμα όλων, κλήρου και λαού. Και όλοι μας έχουμε χρέος να τον διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού, ακέραιον και απαραχάρακτον από κάθε νοθεία και αίρεση.

Έχουν διατυπωθεί πολλά εγκωμιαστικά σχόλια σχετικά με τον πρώην Πατριάρχη από διάφορα πρόσωπα, κυρίως προερχόμενα από τον χώρο του Οικουμενισμού. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι ο εκδημήσας Πατριάρχης υπήρξε κατά κοινή ομολογία ως το πρόσωπο εκείνο, που κατ’ εξοχήν προώθησε την φοβερή αυτή αίρεση μέσα στα σπλάγχνα της Ορθοδοξίας. Ιδιαιτέρως προβλήθηκε από τους υμνητές του η υπ’ αυτού προβολή της Ορθοδοξίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε παγκόσμια κλίμακα, οι διπλωματικές του ικανότητες, η παγκόσμια πολιτική και κοινωνική του καταξίωση, η διεθνής ακτινοβολία και αναγνώρισή του και άλλα παρόμοια. Ήδη αμέσως μετά την κοίμησή του το επίσημο δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος «Εκκλησία» έγραφε: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, θα γραφή εις τας δέλτους της ιστορίας ως Μέγας…».[1] Ο τότε Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄, επιστήθιος και αγαπητός φίλος του κοιμηθέντος Πατριάρχου, εχαρακτήρισε αυτόν ως «μέγαν άνδρα  μιάς εκκλησίας σεβασμίας, αλλ’ όχι ακόμη τελείως ηνωμένης μετά της Καθολικής Εκκλησίας ημών…».[2] Το παραλήρημα του λιβανωτού των εγκωμίων έφθασε στο αποκορύφωμά του, όταν κάποιοι οικουμενιστικοί κύκλοι της εποχής εκείνης επεχείρησαν, να συντάξουν προσευχή προς αυτόν, η οποία κατέληγε ως εξής: «Μη κατολιγωρήσης ημών, αλλ’ επίβλεψον λαμπρώ και ιλέω όμματι, ως εν ζωή ών έπραττες, και κράτυνον το της Ορθοδοξίας ποίμνιον, χειραγωγών αυτό προς το καλόν της αγίας του Χριστού Εκκλησίας, υποδεικνύων αυτώ την ευθείαν οδόν, την φέρουσαν απλανώς προς τον Θεόν…».[3]

 Ήταν όμως πράγματι μέγας; Εάν κανείς αξιολογήσει το πρόσωπό του με κοσμικά κριτήρια, δηλαδή την διεθνή του ακτινοβολία και αναγνώριση, την κοινωνική και πολιτική του καταξίωση, την διπλωματική του ευστροφία, την πρόσδοση κύρους και προβολής στο Φανάρι και άλλα ανάλογα, τότε μπορεί να τον χαρακτηρίσει κανείς ως μέγα. Αν όμως αξιολογηθή με πνευματικά κριτήρια, δηλαδή με γνώμονα την Ορθόδοξη πίστη και Παράδοση, την Αγία Γραφή, το ιερό Πηδάλιο και τους Αγίους Πατέρες, τότε όχι μόνον μέγας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, αλλ’ ως μία αξιοθρήνητη προσωπικότητα, ως τον πρωτοπόρο στον ολισθηρό κατήφορο του Οικουμενισμού, ως το πρόσωπο εκείνο που κατ’ εξοχήν προώθησε την φοβερή αυτή αίρεση, πράγμα το οποίο ισοδυναμεί με προδοσία της πίστεως. Την δε Πατριαρχείαν του ως κατ’ εξοχήν καταστρεπτική. Τον χαρακτηρισμό «μέγας» έδωσε η Εκκλησία στους αγίους και θεοφόρους Πατέρες, όχι απλώς μόνον διότι ανέβηκαν την κλίμακα των αρετών και έφθασαν στην θέωση, αλλά και διότι έκαμαν μεγάλους αγώνες και υπέφεραν πολλές θλίψεις για να καταπολεμήσουν τις αιρέσεις και να παραδώσουν τον θησαυρό της πίστεως ανόθευτο και απαραχάρακτο σε όλες τις επερχόμενες γενεές. Επομένως  είναι μεγάλο εκκλησιολογικό λάθος, να σπεύδουμε με πολλή προχειρότητα και επιπολαιότητα να αποδώσουμε έναν τέτοιο χαρακτηρισμό, τον οποίον μόνον η Εκκλησία μπορεί να αποδώσει αλάνθαστα, βασιζομένη στην άνωθεν μαρτυρία του αγίου Πνεύματος, στην μαρτυρία δηλαδή που δίδει ο ίδιος ο Θεός για το πρόσωπο αυτό, με θαύματα, που ενεργεί διά μέσου αυτού, είτε εν ζωή είτε μετά θάνατον (διά του αγίου λειψάνου του).

Η χριστιανική ενότης.

Κατά κόρον επίσης προβλήθηκε από τους υμνητές του ο διακαής πόθος του και η επιθυμία του για την  προώθηση της παγχριστιανικής ενότητος. Πράγματι ο κ. Αθηναγόρας από της ημέρας της αναδείξεώς του στον Πατριαρχικό θρόνο μέχρι της κοιμήσεώς του θα έχει πλέον το βλέμμα της ψυχής του διαρκώς εστραμμένο προς την Δύση, η δε τραγωδία της διασπάσεως της Χριστιανοσύνης θα αποτελέση το κέντρο του ενδιαφέροντος του, την συνισταμένη όλων των ενεργειών του, την κατευθυντήρια γραμμή της εκκλησιαστικής του πολιτικής, σε συνδυασμό πάντοτε βέβαια με την πρόσδοση κύρους και διεθνούς ακτινοβολίας στον θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μέσα στα πλαίσια αυτής της εκκλησιαστικής του πολιτικής εντάσσονται η μέριμνά του για την σύγκληση Πανορθοδόξων Διασκέψεων, οι συντονισμένες ενέργειές του για την άρση των αναθεμάτων, η καλλιέργεια σχέσεων αγάπης και φιλίας με το Βατικανό, η επιδίωξή του να συναντηθεί με τον Πάπα Παύλο τον ΣΤ΄ στα Ιεροσόλυμα και να έχει τις πρώτες μυστικές επαφές μαζί του και η καθιέρωση του λεγομένου «Διαλόγου της Αγάπης». 

Ωστόσο την χριστιανική ενότητα την κατανοούσε και την οραματιζόταν ο κοιμηθείς Πατριάρχης με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, σε σχέση με τον τρόπο που την κατανοούσε ανέκαθεν η Εκκλησία, με ένα τρόπο δηλαδή τελείως ξένο προς την διαχρονική παράδοση της Εκκλησίας. Στη διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας, ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους αιρετικούς δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, παρά μόνον με την  μετάνοια και την επάνοδο των αιρετικών στην αλήθεια της Ορθοδοξίας, στην πίστη και στα δόγματα της Εκκλησίας. Επομένως και στην προκειμένη περίπτωση των αιρέσεων του Παπισμού και του Προτεσταντισμού δεν είναι δυνατόν να δεχθεί η Εκκλησία άλλη μορφή ενότητος. Η προσπάθεια του εκλιπόντος πατριάρχου ήταν να επιτύχει μια ενότητα συγκρητιστικού τύπου, μια ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές με τους παπικούς και τους προτεστάντες, χωρίς δηλαδή αυτοί να έχουν αποβάλει τις πεπλανημένες αιρετικές διδασκαλίες τους, μιά ενότητα που θα μπορούσε να επιτευχθεί με αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Σε θέματα όμως πίστεως δεν χωράει καμία συγκατάβασις και οικονομία. Την αλήθεια αυτή επιβεβαιώνουν οι μεγάλοι αγώνες των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας κατά των αιρέσεων, η συγκρότησις υπ’ αυτών Οικουμενικών Συνόδων κ.λ.π. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει σε κάποια ομιλία του σχετικά με το θέμα αυτό   «Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ’ ίστασο γενναίως έως θανάτου…την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς».[4]

Άρσις των αναθεμάτων.

Μετά την συνάντηση των δύο εκκλησιαστικών ηγετών στα Ιεροσόλυμα, που αποτέλεσε μια πρώτη προσέγγιση μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να επακολουθήσει το δεύτερο μεγάλο βήμα προσεγγίσεως, δηλαδή η λεγόμενη άρση των αναθεμάτων, που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1965. Όπως είναι γνωστό από του σχίσματος του 1054 και εντεύθεν έπαυσε να υπάρχει πλέον εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ του Παπισμού και της Ορθοδόξου Εκκλησίας λόγω των ποικίλων αιρετικών διδασκαλιών, που εν τω μεταξύ ανεπτύχθησαν μέσα στους κόλπους του Παπισμού. Αυτή η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας επισφραγίσθηκε με τα «αναθέματα», τα οποία επεβλήθηκαν εκατέρωθεν από την Ρώμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο παπικὸς απεσταλμένος Καρδινάλιος Ουμβέρτος, στις 16 Ιουλίου του 1054, αναθεμάτισε με έγγραφο αναθεματισμό, τον οποίο άφησε πάνω στην αγία τράπεζα του Ιερού Ναού της αγίας Σοφίας κατά την διάρκεια εσπερινής ακολουθίας, τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Μιχαὴλ τον Κηρουλάριο και όλους όσους  δεν αποδέχονταν το Filioque και τις άλλες παπικές καινοτομίες. Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μιχαὴλ συγκάλεσε  στην Κωνσταντινούπολη στις 24 Ιουλίου του 1054 ενδημούσα Σύνοδο και υπέβαλε σε «ανάθεμα» το έγγραφο, τους συντάκτες του, αυτούς που το επέδωσαν και όσους συνήργησαν σ’ αυτό. Στη συνοδική απόφαση αναιρούντο επί τη βάσει της Ιεράς Παραδόσεως οι κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας διατυπωθείσες κατηγορίες, ιδίως αυτές που αφορούσαν την αιρετική διδασκαλία του Filioque, ενώ παράλληλα διεγράφη το όνομα του Πάπα από τα δίπτυχα του Οικουμενικού θρόνου. Οι συνοδικές αποφάσεις κοινοποιήθηκαν με συνοδικές επιστολές στα άλλα Πατριαρχεία της Ανατολής. 

Επομένως οι εκατέρωθεν αναθεματισμοὶ του 1054 δεν προήλθαν από προσωπικούς ανταγωνισμούς, αλλ᾿ από την σύγκρουση της Ορθοδόξου πίστεως προς τις αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού. Δεν ευσταθεί λοιπόν το επίσημο ανακοινωθὲν του Οικουμενικου Πατριαρχείου, κατὰ το οποίο «τα αναθέματα εκατέρωθεν περιωρίσθησαν εις τα πρωταγωνιστήσαντα πρόσωπα και δεν ανεφέροντο εις τας δύο Εκκλησίας Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, αι οποίαι και μετὰ ταύτα δεν διέκοψαν την εκκλησιαστικὴν κοινωνίαν, ουδὲ υπήρξαν τα γεγονότα ταύτα η οριστικὴ επισφράγισις του μεταξὺ Ανατολής και Δύσεως Σχίσματος». Επί πλέον η πράξις αυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι αντικανονική και παράνομη, διότι επεχειρίθη χωρίς να προηγηθεί Πανορθόδοξη Σύνοδος, η οποία είναι και η μόνη αρμοδία, για να αποφασίσει ένα τέτοιο μεγάλο εκκλησιαστικό γεγονός. Επίσης απὸ Ορθοδόξου θεολογικής πλευράς, είναι αδύνατο να εννοήσωμε άρση του κατὰ της Ρώμης «αναθέματος» χωρίς την ταυτόχρονο άρση όλων των αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού. Όπως ήταν επόμενο η αντικανονική αυτή ενέργεια του Οικουμενικού Θρόνου προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών από τον τότε αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Β΄ και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία σε δήλωσή της «με πολλήν δυσμένειαν επληροφορήθη την πρωτοβουλίαν του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ουδείς έχει το δικαίωμα να προβαίνη εις παρομοίας πράξεις. Το δικαίωμα έχει μόνον ολόκληρος η Ορθοδοξία».[5] Σε άλλη δήλωσή του, που έχει καταχωρηθή στα «Πεπραγμένα» του (τομ. Β΄, Αθήναι 1967, σελ. 197), αναφερόμενος στον κ. Αθηναγόρα λέγει: «Ο Αθηναγόρας  Α΄ ουδέν πρεσβεύει, εις ουδέν πιστεύει, ει μη μόνον εαυτώ δουλεύει και την απαθανάτισιν του ονόματός του επιδιώκει, έστω κατά Ηρόστρατον, διά της καταστροφής της Εκκλησίας»[6]. Καθολική σχεδόν υπήρξε επίσης η αποδοκιμασία των αγιορειτών Πατέρων απέναντι στον εκδημήσαντα Πατριάρχη. Μετά την δημιουργία υπ’ αυτού διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό και ιδίως μετά την άρση των αναθεμάτων, σάλος μέγας δημιουργήθηκε μέσα στο Άγιον Όρος. Όλοι σχεδόν οι αγιορείτες μοναχοί, τόσο από τις Ιερές Μονές, όσο και από τις Σκήτες και τα Κελιά, εξέφρασαν την πικρία, την λύπη και την απογοήτευσή τους, όταν πληροφορήθηκαν τις παρά πάνω ενέργειές του. Ορισμένες μάλιστα εκ των Ιερών Μονών, οκτώ τον αριθμόν, όχι απλώς αποδοκίμασαν τον κ. Αθηναγόρα, αλλά απεφάσισαν να διακόψουν την μνημόνευση του ονόματός του, η οποία συνεχίστηκε και επί Πατριαρχείας του διαδόχου του κ. Δημητρίου, κατά την τριετία από το 1970 έως το 1973. Μία από αυτές τις Μονές, η Ιερά Μονή Καρακάλλου, σε επιστολή της προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους έγραφε σχετικά με το θέμα αυτό μεταξύ άλλων τα εξής: «Επιθυμούμεν να επαναλάβωμεν την εν πεποιθήσει και αμετάθετον απόφασιν ημών περί συνεχίσεως της διακοπής του πατριαρχικού μνημοσύνου εις ένδειξιν διαμαρτυρίας, εφ’ όσον ο νέος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Δημήτριος ο Α΄ θα συνεχίση την τηρουμένην υπό της Ιεράς Συνόδου γραμμήν, την οποίαν είχε χαράξει ο Αθηναγόρας…Θα πειθώμεθα εις τον νέον Πατριάρχην, όταν διαπιστώσωμεν, ότι ούτος θα αναθεωρήσει τας αιρετικάς ομολογίας του προκατόχου του και δεν θα συνεχίση την φιλοπαπικήν γραμμήν».[7] Ας σημειωθεί επίσης ότι μεταξύ αυτών που διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχου ήταν και ο Γέροντας Παΐσιος.

«Διάλογος της Αγάπης».

Το επόμενο μεγάλο βήμα προσεγγίσεως μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού πρέπει να θεωρηθεί η καθιέρωση του λεγομένου «Διαλόγου της Αγάπης», του οποίου ο μεγαλύτερος προπαγανδιστής και ένθερμος θιασώτης υπήρξε ο εκδημήσας Πατριάρχης. Πρόκειται για μιά μακρά περίοδο από το 1965 έως το 1980, εγκαρδίων σχέσεων φιλίας και αγάπης μεταξύ Βατικανού και Φαναρίου, που θεωρήθηκε σαν ένα απαραίτητο προκαταρκτικό στάδιο πρίν από τον επακολουθήσαντα Θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, ο οποίος αποσκοπούσε στην κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία εκατέρωθεν. Μέσα στα πλαίσια  της προετοιμασίας αυτής καθιερώνονται οι αμοιβαίες επισκέψεις εκπροσώπων του Πάπα και του Πατριάρχου στο Φανάρι και στη Ρώμη αντίστοιχα, η υιοθέτηση του όρου «αδελφές Εκκλησίες» προτού ακόμη αρθούν οι δογματικές διαφορές, οι ανταλλαγές δώρων, οι φιλοφρονήσεις, οι εναγκαλισμοί, οι κοινές δηλώσεις, οι συμπροσευχές και οι επιστροφές αγίων  λειψάνων από τους παπικούς προς τους Ορθοδόξους. Μέσα στην ατμόσφαιρα των καλών σχέσεων κατά κόρον προβλήθηκε η αγάπη με πλήρη ή μερική παραθεώρηση της αλήθειας. Πρώτη φορά στην εποχή εκείνη ακούστηκαν από κορυφαίους εκπροσώπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι λόγοι: «η θεολογία διαιρεί ενώ η αγάπη ενώνει», ή ότι «τα δόγματα πρέπει να τεθούν στο θησαυροφυλάκιο της Εκκλησίας». Τα αίτια του σχίσματος αποδόθηκαν σε πολιτικούς λόγους και σε έλλειψη αγάπης. Σύμφωνα με δήλωση του Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Μέχρι το 1054 είχαμε πολλές διαφορές…αλλά ηγαπώμεθα. Και όταν αγαπώνται οι άνθρωποι, διαφοραί δεν υπάρχουν. Αλλά το 1054, που επαύσαμεν να αγαπώμεθα, ήλθαν όλες οι διαφορές».[8] Η αγάπη προς τους αιρετικούς ανάγεται σε πανδόγμα, σε νέα κυρίαρχη θεολογική αντίληψη, ενώ καταβάλλεται προσπάθεια  με δηλώσεις και διακηρύξεις των εκκλησιαστικών μας ηγετών να αμβλυνθούν, ακόμη και να εκμηδενιστούν οι δογματικές μας διαφορές προς τους Παπικούς, οι  οποίες αποδίδονται σε προκαταλήψεις και κατάλοιπα του παρελθόντος, που έχουν τώρα πλέον ξεπεραστεί και εκλείψει. Η Ορθόδοξη Θεολογία και οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας παύουν να αποτελούν κριτήριο λόγων και πράξεων και παραχωρούν τη θέση τους  στη διπλωματία και την πολιτική. Όσοι δεν ακολουθούν αυτή τη γραμμή θεωρούνται ακραίοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές και παραμερίζονται στο περιθώριο της εκκλησιαστικής ζωής.

Ωστόσο η αληθινή εν Χριστώ αγάπη ποτέ δεν χωρίζεται από την αλήθεια, ούτε είναι δυνατόν ποτέ να στραφεί εναντίον της. Όταν ο διάλογος της αγάπης δεν συνυπάρχει με τον διάλογο της αλήθειας, είναι επικίνδυνη παγίδα, που οδηγεί σε συγκρητιστική αδιαφορία και απομακρύνει από τη σωτηρία. Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από την στέρηση της σωτηρίας και μόνο ως έργο αγάπης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Εάν, όπως ισχυρίζεται ο κ. Αθηναγόρας, οι δογματικές διαφορές οφείλονται σε έλλειψη αγάπης, τότε έπεσαν έξω και πλανήθηκαν οι άγιοι Πατέρες, όπως ο Μέγας Φώτιος, άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.α., που επεσήμαναν τις πλάνες του Παπισμού, διότι αγωνίστηκαν για ανύπαρκτες διαφορές. Έπεσε έξω ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, όταν μετά τη Σύνοδο Φεράρας–Φλωρεντίας εδήλωσε ότι «ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων αλλ’ ή, ότι εισίν ου μόνον σχισματικοί αλλά και αιρετικοί. Δι’ ό  ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς».[9] Και όχι μόνον έπεσαν έξω οι άγιοι Πατέρες, αλλά και εστερούντο αγάπης, ως ακραίοι και φανατικοί. Είναι φανερό, ότι οι παρά πάνω λόγοι του Πατριάρχου δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική και φανερώνουν άγνοια, ή διαστρέβλωση της ιστορίας.

Μαρτυρίες αγιασμένων και καταξιωμένων ανδρών της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί του κοιμηθέντος Πατριάρχου.

Ο εσχάτως ανακηρυχθείς ως άγιος από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς σε υπόμνημά του προς την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας αναφέρει τα εξής συγκλονιστικά και συγχρόνως αποκαλυπτικά σχετικά με τον κ. Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας Ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πίστεως, αναγνωρίζων τας Ρωμαϊκάς και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν του. Και προετοιμάζει με αυτοκτονική ταχύτητα και επιπολαιότητα, κατά το παράδειγμα του Βατικανού, αυτήν την ιδικήν του λεγομένην ‘Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον’ όχι όμως με το βασικόν ευαγγελικόν και αγιοπαραδοσιακόν θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά με καθαρώς σχολαστικο-προτεσταντικήν θεματολογίαν. Την προετοιμάζει μάλιστα εις τον πύργον της Βαβέλ του συγχρόνου αναρχικού και μηδενιστικού κόσμου  άνευ της συμμετοχής των πραγματικών Ορθοδόξων ομολογητών, φορέων της Ορθοδόξου πίστεως, Θεολογίας, Παραδόσεως και Εκκλησιαστικότητος. Τον τελευταίον καιρόν  αυτός έχει γίνει πηγή αναρχισμού και μηδενισμού εις τον Ορθόδοξον κόσμον. Οι Αγιορείται δικαίως τον ονομάζουν αιρετικόν και αποστάτην εις τας επιστολάς των, τας απευθυνομένας προς αυτόν ανοικτώς διά του τύπου…».[10]

Επίσης ο μεγάλος χαρισματούχος Γέροντας Παΐσιος, του οποίου η αγιότης μαρτυρείται από όλους πανορθοδόξως, σύγχρονος του κοιμηθέντος Πατριάρχου, παρακολουθούσε με πολύ πόνο τα επικίνδυνα οικουμενιστικά ανοίγματά του, την ακατάσχετη κοσμικού τύπου αγαπολογία του, ιδίως δε την παράτολμη και παράνομη από νομοκανονικής απόψεως ενέργειά του να επιχειρήση μονομερώς και χωρίς την σύμφωνη γνώμη των άλλων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, άρση των αναθεμάτων, πράγμα που προκάλεσε μεγάλο σάλο και σκάνδαλο μέσα στην Εκκλησία. Σκέφθηκε λοιπόν να στείλει μιά επιστολή στις 23 Ιανουαρίου 1969, στον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, ιδρυτή της Π.Ο.Ε. και της μαχητικής εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος», που αφορούσε τον κ. Αθηναγόρα. Σ’ αυτή μεταξύ άλλων γράφει τα εξής: «…Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας βαθύς μου πόνος διά την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος μητέρα μας δεν του κάμνει καμίαν εντύπωση, επειδή είναι πολύ σεμνή…Το αποτέλεσμα ήταν, να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμο, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα πιστά τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού». [11]

Κατά παρόμοιο τρόπο αποδοκιμάζεται ο πρώην Πατριάρχης και από μιά άλλη μεγάλη εκκλησιαστική φυσιογνωμία των ημερών εκείνων, από τον αρχ. π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Σε επιστολή του προς αυτόν γράφει μεταξύ άλλων τα εξής: «Παναγιώτατε: Προυχωρήσατε ήδη πολύ. Οι πόδες Υμών ψαύουσι πλέον τα ρείθρα του Ρουβίκωνος. Η υπομονή χιλιάδων ευσεβών ψυχών, Κληρικών καί λαϊκών, συνεχώς εξαντλείται. Διά την αγάπην του Κυρίου, οπισθοχωρήσατε! Μη θέλετε να δημιουργήσητε εν τη Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις. Πειράσθε να ενώσητε τα διεστώτα και το μόνον όπερ θα κατορθώσητε, θα είναι να διασπάσητε τα ηνωμένα και να δημιουργήσητε ρήγματα εις εδάφη έως σήμερον στερεά και συμπαγή. Σύνετε καί συνέλθετε!…».[12]

Κακόδοξες και βλάσφημες δηλώσεις του.

Θα κλείσουμε τον μικρό αυτό σχολιασμό μας με ορισμένες ακόμη κακόδοξες και βλάσφημες δηλώσεις του, τις οποίες διετύπωσε δημοσίως σε λόγους, ομιλίες, ή συνεντεύξεις  του κατά την διάρκεια της Πατριαρχείας του: «Απατώμεθα και αμαρτάνωμεν (έλεγε), εάν νομίζομεν, ότι η Ορθόδοξος πίστις κατήλθεν εξ’ ουρανού και ότι τα άλλα δόγματα είναι ανάξια. Τριακόσια εκατομμύρια ανθρώπων εξέλεξαν τον Μουσουλμανισμόν διά να φθάσουν εις τον Θεόν των και άλλαι εκατοντάδες εκατομμυρίων είναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας είναι να βελτιώσει τον άνθρωπον».[13] «Εις την κίνησιν προς την ένωσιν, δεν πρόκειται η μία Εκκλησία να βαδίσει προς την άλλην, αλλ’ όλαι ομού να επανιδρύσωμεν την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν, εν συνυπάρξει εις την Ανατολήν και την Δύσιν, όπως εζώμεν μέχρι του 1054, παρά και τας τότε υφισταμένας θεολογικάς διαφοράς».[14] «Ο αιών του δόγματος παρήλθε».[15] «Καλούμεθα ν’ απαλλαγώμεν του πλέγματος της πολεμικής και της αντιρρήσεως εν τη Θεολογία και να εφοδιάσωμεν αυτήν διά του πνεύματος της ζητήσεως και της διατυπώσεως της αληθείας εν τη αγάπη και τη υπομονή. Ο Χριστιανισμός έχει ανάγκη σήμερον μιάς Θεολογίας της καταλλαγής».[16]

Τα παρά πάνω ελάχιστα στοιχεία, τα οποία παραθέσαμε είναι ικανά, πιστεύουμε, να μας δώσουν μια εικόνα περί του ποιός ήταν ο κ. Αθηναγόρας, τον οποίον θα σπεύσουν να εγκωμιάσουν και να εξυψώσουν μέχρι τρίτου ουρανού εντός των προσεχών ημερών οι ομόφρονές του οικουμενιστές. Στο δε ερώτημα που θέσαμε ως τίτλο του άρθρου μας, καλούμεθα όλοι μας (ο κλήρος και ο πιστός λαός του Θεού) να απαντήσωμε. Είμαστε αποφασισμένοι να βαδίσουμε στα χνάρια των αγίων Πατέρων μας, ή στα χνάρια του κ. Αθηναγόρα; Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

[1] Περιοδ. «Εκκλησία», 15 Αυγούστου 1972, σελ. 451.

[2] Περιοδ. «Επίσκεψις», 12 Ιουλίου 1975, σελ. 3.

[3] Περιοδ. «Εκκλησία», 15 Αυγούστου 1972, σελ.408-409.

[4] PG. 60, 611

[5] Αρχ. Ιωάσαφ Μακρή, Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου, Ιστορική αναδρομή της προσεγγίσεως Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών κατά τον 20 ο αιώνα, εν: «Εν Συνειδήσει», Οικουμενισμός Ιστορική και κριτική προσέγγιση, Εκδ. Ιεράς Μονής Μεγ. Μετεώρου, Ιούνιος 2009, σελ. 55. Βλ. και δήλωση του αρχ. Αθηνών Χρυσοστόμου στον «Ορθόδοξο Τύπο», Νοέμβριος 1965.

[6] Αρχ. Μάρκου Μανώλη, Αιρετικός ο Αθηναγόρας, Εφ. «Ορθόδοξος Τύπος», 30 Μαρτίου 2012, σελ. 1,7. Βλ. και άρθρο της εφ. «Εκκλησιαστικός αγών», αδελφότητος «Ο Σταυρός», Μάϊος 1970, φ. 48, σελ. 3,4, με τίτλο «Ομιλεί ο Αθηναγόρας. Αι κατά καιρούς δηλώσεις. Τα μηνύματα και αι ενέργειαι αυτού»

[7] Ευθυμίου Τρικαμηνά, Η διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων για το υποχρεωτικό του του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί διακοπής μνημονεύσεως Επισκόπου κηρύσσοντος επ’ Εκκλησίας αίρεσιν,  Εκδ. Degiorgio, Τρίκαλα 2012, σελ. 263.

[8] Πρωτ. Γεωρ. Μεταλληνού, Ομότιμου Καθ. Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Οι διάλογοι χωρίς προσωπείο, Διαδικτυακός τόπος Ορθόδοξος Λόγος, www.orthodox.net.gr, σελ. 2-3.

[9] Mansi 31A, 885DE. Bλ. και «Πρακτικά της αγίας και Οικουμενικής εν Φλωρεντία Συνόδου», εκδ. Gill, Pontificum Institutum Orientalium, Studiorum, Roma 1953, Vol. V, fasc. II, σελ. 400 (25-53).
  Μ. Εφέσου, Επιστολή τοις απανταχού της γης(…) Χριστιανοίς, CFDS, Ser. A΄, Τομ.Χ, fasc II, σελ.144(29-33).

[10] Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Περί την μελετωμένην ‘ΜεγάληνΣύνοδον’ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπόμνημα προς την Σύνοδον της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας», Αθήναι 1977, σελ. 14-17.

[11] Απόσπασμα επιστολής, που στάλθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1969 στον αρχ. π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο και δημοσιεύθηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο».

[12] Αρχ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Άρθρα-Μελέται, Επιστολαί, τ. Α΄, Αθήναι 1981, σσ. 152-153.

[13] Βλ. «Ορθόδοξος Τύπος», φ. 94, Δεκέμβριος 1968.

[14] Εκ του μηνύματός του επί της εορτή των Χριστουγέννων του 1967, ίδ. «Από την πορείαν της αγάπης», σελ. 87.

[15] Βλ. εφ. «Ακρόπολις», 29 Ιουνίου 1963.

[16] Εξ’ ομιλίας του εις την Θεολογική Σχολήν Βελιγραδίου την 12η  Ιουλίου 1967, Βλ. «Έθνος», 13 Οκτωβρίου 1967.

http://www.impantokratoros.gr/42042D73.el.aspx