ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

• Ἑπόμενοι “στόχοι” του τό παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καί τό Πατριαρχεῖο Σερβίας, μέσῳ τοῦ σχεδίου μέ κωδικό “Αὐτοκεφαλία”!

ὑπό κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἡ διαχρονική πρακτική τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων πού ἀπειλοῦν, κατά καιρούς, τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ καταγγελία καί κανονική ἀντιμετώπιση ὄχι μόνο τῶν διαφόρων κακοδόξων θεωριῶν καί ἀποσχιστικῶν καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν, ἀλλά καί ἡ ταυτόχρονη καταδίκη τῶν φυσικῶν ἐκείνων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τούς φορεῖς αὐτῶν, τά ὁποῖα ἀντιστοίχως τίς ὑποστηρίζουν καί τίς ἐνεργοῦν. [Σημείωση: Βεβαίως, σήμερον φθάσαμε μετά ἀπό ἕναν αἰώνα οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας, ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῆς ἐξαπολύσεως ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τῆς περιβοήτου Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 “ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”(ὅπου,διά πρώτη φορά, μέ τόν ὅρο “Ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ” προσφωνοῦνται οἱ αἱρετικές κοινότητες!), τῆς θεωρουμένης καί ὡς Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρωτοστατοῦντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νά μᾶς ἐπιβάλλεται “Συνοδικῶς” καί “Πανορθοδόξως” ἡ κατάργησις τοῦ ὅρου “αἵρεση”καί “αἱρετικός” ἀπό τό ἐκκλησιαστικό-συνοδικό λεξιλόγιο, ὁπότε παρέλκει καί κάθε ἀναφορά σέ καταδίκη των, καθώς καί ἡ ἀποδοχή τῆς ὑπάρξεως πέραν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἄλλων Ἐκκλησιῶν! (βλ. Ἀποφάσεις “Συνόδου” Κρήτης]

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι παραλλήλως, ἐνίοτε καί ὑπερτέρως, τά σχετικά φαινόμενα, τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων, καταγράφονται στήν Ἱστορία, μέ ὀνομασία προερχομένη ὄχι μόνον ἐκ τοῦ περιεχομένου τῶν ἀντιστοίχων θεωριῶν των (π. χ. Μονοφυσίτες, Θεοπασχῖτες, Εἰκονομάχοι, Παπικοί κ.ο.κ.), ἀλλά καί ἐκ τῆς ὀνομασίας τῶν ἐμπνευστῶν, ἀρχηγετῶν καί δημιουργῶν των (π.χ. Ἀρειανισμός, Νεστοριανισμός, Παυλικιανισμός, κ.ο.κ.).

Κατά τόν δύσαντα εἰκοστόν αἰώνα, αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική πρακτική κατορθώθηκε, τεχνηέντως, νά ἀδρανοποιηθεῖ, διά πρώτη φορά στήν ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐμφάνιση καί δράση μιᾶς συγχρόνου αἱρέσεως καί κατά τόν μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο καί Ἅγιο τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς παναιρέσεως, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο δέ συνέβη καί συμβαίνει ἀκόμη, κυρίως, διότι ἡ ἐν λόγῳ αἵρεση δρῶσα ὡς μή δεδηλωμένη καίτοι ἐμφανεστάτη, παραμένει ἀκόμη ἀνεκτή, ἄν ὄχι καί προστατευομένη, ὑπό τῶν περισσοτέρων διοικήσεων τῶν ἐπισήμωνὈρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐπιπλέον, τοῦτο συμβαίνει διότι σέ πολλές περιπτώσεις οἱ φυσικοί φορεῖς καί προωθητές τῆς συγκεκριμένης αἱρέσεως εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ἐπικεφαλῆς τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Πατριάρχες ἤ Ἀρχιεπίσκοποι.

Ἡ πλέον ἐνδεικτική αὐτῶν τῶν περιπτώσεων, ἡ πλέον σοβαρή καί ἐπικίνδυνη, εἶναι αὐτή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕναν φορέα τῆς συγχρόνου αὐτῆς παναιρέσεως, ἀλλά τόν ἀρχηγέτη καί κύριο ὑπερασπιστή καί προωθητή αὐτῆς. Τοῦτο δέν ἀποτελεῖ ὑποκειμενική ἐκτίμηση ἤ προσωπική ἄποψη, ἀλλά κοινή πλέον διαπίστωση, ἡ ὁποία τεκμαίρεται καί ἀναντιρρήτως πιστοποιεῖται βάσει ἐπισήμων καί δημοσίων ἐνεργειῶν, δηλώσεων καί κειμένων τοῦ ἐν λόγῳ Πατριάρχου, προκαθημένου τοῦ πάλαι ποτέ ἐνδόξου καί ὀρθοδόξου Θρόνου τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων.

Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, λόγῳ τοῦ ἀξιώματος, τό ὁποῖο, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, κατέχει, ἔχει κατορθώσει νά μείνει ἐπί μακρόν στό ἀπυρόβλητο, ὅσον ἀφορᾶ στήν κανονική ἀντιμετώπιση καί διωξή του, παρότι συχνάκις προκαλεῖ τό αἴσθημα τῶν ἀνά τήν οἰκουμένη ὀρθοδόξων πιστῶν, Ποιμένων καί ποιμαινομένων, μέ τίς πασιδήλως ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειές του καί τά πασιφανῶς αἱρετικά του φρονήματα.

Αὐτός ὁ ἴδιος, ὡς, κατά δήλωσή του, πιστός συνεχιστής τῆς, προδοτικῆς διά τήν Ὀρθοδοξία, γραμμῆς τοῦ συγκριτιστοῦ καί πανθρησκειαστοῦ προκατόχου του Μασώνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ὁσημέραι διαπιστώνεται καί ἀποκαλύπτεται ὅτι ἐπιδιώκει τήν ἀναγόρευση καί ἐπιβολή του, ἐν τῆ πράξει, ὡς ἄλλου Πάπα τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς μεταλλάξεως τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σέ ἕνα, διεθνῶς, πολιτικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς, ἀναγνωρισμένο, ὑπέρ-Πατριαρχεῖο, ἕνα νέο Βατικανό (κακέκτυπο, βεβαίως) τῆς Ἀνατολῆς!

Ἐσχάτως, μάλιστα, αὐτός, ὁ δεδηλωμένος ἀρχηγέτης καί ὑπερασπιστής τῆς ἐκκλησιομάχου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μετά τήν τραυματική (λόγῳτῆς μή καλῆς ἐκβάσεώς της, ἐξαιτίας τῆς ἀποχῆς τεσσάρων Πατριαρχείων ἐξ αὐτῆς) γι’ αὐτόν ἐμπειρία, ἐκ τῆς ἐπιχειρηθείσης καθυποτάξεως τῆς παγκοσμίου Ὀρθοδοξίας (τῶν ἀνά τήν οἰκουμένη ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν) διά τῆς, οὐσιαστικῶς, ὑπ’ αὐτοῦ,διοργανώσεως τῆς διαβοήτου “Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου”, συγκληθείσης πρό διετίας στήν Κρήτη (Ἰούνιος 2016), ἐπέλεξε “νέαν ὁδόν” ἐξαπλώσεως καί ἐπικρατήσεως τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ καί, κατ’ ἐπέκτασιν, τῶν θεωριῶν του.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, πλέον, ἀκολουθεῖ τήν δεδοκιμασένη παλαιά μέθοδο τοῦ “διαίρει καί βασίλευε”, προκαλώντας ἀκόμη καί σχίσματα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου ὁ ἴδιος καί οἱ σχεδιασμοί του βραχυπροθέσμως μέν νά ἀδυνατίσουν, μακροπροθέσμως δέ νά ὑπονομεύσουν τή δύναμη καί ἐπιρροή ὅσων ἐτόλμησαν καί ἐπλήγωσαν τόν μεγάλο ὁραματισμό του, δηλαδή τή σύγκληση τῆς πρώτης Οἰκουμενι(στι)κῆς Συνόδου, ἡ ὁποία εἶχε σκοπό τή νομιμοποίηση πανορθοδόξως καί, κυρίως, Συνοδικῶς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Εἰδικότερον, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, γνωστός διά τήν ἐκδικητική του διάθεση, τῆς ὁποίας μάλιστα πικράν πείραν ἔχει ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ἔχει θέσει σέ ἐφαρμογή τό σχέδιο τῆς ἐμμέσου ἀποσπάσεως ποιμνίου καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ (δικαιοδοσιακοῦ) ἀκρωτηριασμοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν “ἀντιπάλων” του. Ὅσων δηλαδή ἀνθίστανται στήν φιλοδοξία του νά καταστῆ ὑπέρ-Πατριάρχης καί νά καταστήσει τό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως “Βατικανό” τῆς Ἀνατολῆς. Τέτοιοι δέ ἀντίπαλοι, σέ αὐτή τήν φάση,ἐκτός τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, εἶναι τό παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καί τό Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας.

Συγκεκριμένως,χάριν τῆς στενῶς νοουμένης ἐξυπηρετήσεως τῶν συμφερόντων του καί τῆς ἐκ μέρους του, λόγῳ δεσμεύσεων καί συναλλαγῶν, ἐξυπηρετήσεως τῶν συμφερόντων καί ἐπιδιώξεων τῆς γνωστῆς πολιτικῆς ὑπερδυνάμεως (Η.Π.Α.), ὁ φιλόδοξος Πατριάρχης ἐπιχειρεῖ, ὅπως ἐνδεχομένως θά τό δοῦμε νά ἐξελίσσεται ἐντός τοῦ προσεχοῦς χρονικοῦ διαστήματος, νά “ὁδηγήσει” στήν “Αὐτοκεφαλία” καί ἐμμέσως στή δορυφορία τοῦ Φαναρίου, δύο ἀκόμη, μετά τήν Οὐκρανία, ἐκκλησιαστικές ἐπαρχίες ἄλλων Πατριαρχείων.

Πρόκειται γιά τό Μαυροβούνιο (Μητρόπολη τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας), καθώς καί ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν εὐρισκομένων ἐκτός τῶν συνόρων τῆς Συρίας καί σέ γειτνιάζοντα Κράτη, οἱ ὁποῖες ἀνήκουν στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας! Ἀκόμη, μετά τίς πολιτικές ἐξελίξεις ὅσον ἀφορᾶ στό λεγόμενο “Μακεδονικό”, ὑποψήφιο “θῦμα” τῶν σχεδιασμῶν τοῦ ἐνοίκου τοῦ Φαναρίου ἀποτελεῖ καί ἡ λεγομένη “Μακεδονική Ἐκκλησία” (κανονικῶς ὀνομαζομένη Ἀρχιεπισκοπή Ἀχρίδος), ἡ ὁποία, ἐπίσης, ἀποτελεῖ κανονικό ἔδαφος τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας καί εὐρίκεται ἀπό πολλῶν ἐτῶν σέ σχισματική κατάσταση, ἀπομονωμένη καί μή ἀναγνωριζομένη ἀπό τίς λοιπές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μέχρι σήμερον.

Ὁ ἐμφανιζόμενος ὡς ἀκριβής τηρητής καί διεκδικητής μέχρι κεραίας τῶν ἱστορικῶν δικαίων, ὅπως αὐτός τά ἀντιλαμβάνεται,τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, φαίνεται ὅτι ἀδιαφορεῖ πλήρως γιά τά δικαιώματα τῶν ὑπολοίπων ἀδελφῶν του, ἑτοίμως δέ ἔχει, ἐμφανιζόμενος ὡς ὑπερασπιστής τῆς αὐτονομίας καί ὑπέρμαχος τῆς ἀνεξαρτησίας τοπικῶν ἐκκλησιαστικῶν διοικήσεων καί δομῶν (ἐμφανῶς ἀλλοιώνοντας τήν ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογία καί, παρά τίς περί τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις του, εἰσάγοντας ἐθνολογικά καί κοσμικά-κρατικά κριτήρια στίς ἐκκλησιαστικές  ἀποφάσεις) νά ἀποκαθιστᾶ μαγικῶς σχισματικούς, νά τούς ἀναγνωρίζει ἀπροϋποθέτως καί νά σπείρει τήν ἐκκλησιαστική διχόνοια καί τούς μερισμούς.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, μέ δεδομένη μάλιστα τήν περίπτωση τῆς προσφάτου παραδόσεως “Τόμου Αὐτοκεφαλίας” στό σχισματικό μόρφωμα τῆς νέας “Ἐκκλησίας” τῆς Οὐκρανίας (ἐρήμην τῆς ἐκεῖ μιᾶς καί μόνης κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί παρά τή θέληση τοῦ κανονικῶς ἁρμοδίου Πατριαρχείου Μόσχας) ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ πραγματική ἀπειλή διά τήν ὀρθόδοξο Ἀνατολή.

Δέν θά πρέπει δέ νά λησμονεῖται ὅτι αὐτή ἡ ἀπειλή, καθ’ ὅν χρόνον ἀπεργάζεται τή διάβρωση τῆς Ὀρθοδοξίας καί λυμαίνεται τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μακροπροθέσμως ἐξυπηρετεῖ καί προετοιμάζει τό μεῖζον διά τόν κ. Βαρθολομαῖον, μεῖζον καί αὐτῆς τῆς ἀποδοχῆς τῆς ψευδο-συνόδου τῆς Κρήτης, πού εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀτελέσφορου θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Παπικῶν καί ἡ ἀποκατάσταση τῆς πλήρους κοινωνίας μετά τῶν ἔκπαλαι προγεγραμμένων πολεμίων τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους ἡμῶν!

Ἀπειλή, ἡ ὁποία,ἐπειδή ἀκριβῶς στοχεύει εὐθέως τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ἑνότητα τῆς κατ’ Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπιβάλλεται νά ἐξουδετερωθεῖ τό ταχύτερο δυνατό ἀπό τήν κανονική ἀντιμετώπιση ἐκ μέρους τῶν ἱσταμένων στό ἔδαφος τῆς ὑγιαινούσης Πίστεως καί σεβομένων τόν ἑαυτόν των ὡς Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας καί ὁρκισθέντων νά παραδώσουν ἀλώβητη τήν παρακαταθήκη καί νά τηροῦν τούς Ἱερούς Κανόνες καί τά θέσμια τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,ὀρθοδόξων ἀνά τόν κόσμο Ἱεραρχῶν. Ἄμποτε!

(Ἐφημ. “Ὀρθόδοξος Τύπος”, ἀρ. φύλλ. 2245, 1.2.2019)

http://aktines.blogspot.com/2019/02/blog-post_87.html

Ακολουθεῖ άρθρο τῆς εφημ. “Ναυτεμπορική” που αναδημοσιεύθηκε από την Romfea.gr

Πατριάρχης Σερβίας: “Δεν πρόκειται να αποδεχτούμε έναν Ορθόδοξο Πάπα”

Τη δυσαρέσκεια του για τον χειρισμό του ζητήματος της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέφρασε ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος, αφήνοντας αιχμές κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Μιλώντας στην εφημερίδα Politika o κ. Ειρηναίος έκανε λόγο για παραβίαση της κανονικής τάξης και επικύρωση του σχίσματος στην Ουκρανία, ενώ ανέφερε ότι η σερβική Εκκλησία δεν τάσσεται με την μεριά κανενός, ούτε των Ρώσων ούτε των Ελλήνων, όπως είπε χαρακτηριστικά, αλλά υπέρ του σεβασμού των κανόνων της Εκκλησίας.

Παράλληλα, δήλωσε απερίφραστα ότι για την Σερβική Εκκλησία η απόδοση της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι πράξη άκυρη, ενώ μίλησε για συναισθηματικούς δεσμούς με την Μόσχα αλλά και την Κωνσταντινούπολη, ωστόσο καυτηρίασε το ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη.

«Όλες οι Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι μεταξύ τους ισότιμες. Ο Πατριάρχης της Μητέρας Εκκλησίας είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Η Σερβική Εκκλησία, πιστεύω και οι άλλες Εκκλησίες, δεν πρόκειται να αποδεχτούμε έναν Ορθόδοξο Πάπα», είπε ο Προκαθήμενος της Σερβικής Εκκλησίας.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο «να εκδηλωθούν ανάλογες φιλοδοξίες όπως στην Ουκρανία και για τις περιοχές που ανήκουν στην Σερβική Εκκλησία όπως η ΠΓΔΜ και το Μαυροβούνιο» και προειδοποίησε ότι κάτι τέτοιο δεν θα το ανεχτεί η Σερβική Εκκλησία.

«Στο Φανάρι γνωρίζουν ότι υπό την σκέπην της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας βρίσκεται η αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Αχρίδας όπου όλοι έχουν πρόσβαση στα μυστήρια, ανεξαρτήτου εθνότητας. Συνεπώς δεν βλέπω την δυνατότητα να βρεθεί κάποια δικαιολογία για ανάμειξη στο έδαφος της Σερβικής Εκκλησίας. Αν πάλι επιχειρηθεί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ψευτο-πνευματική εκδοχή της επέμβασης “ευσπλαχνικός άγγελος” του ΝΑΤΟ. Όσο για το Μαυροβούνιο η εικόνα είναι πιο ξεκάθαρη και εκεί οι περισσότεροι πιστοί προσδιορίζονται ως Σέρβοι», επεσήμανε ο κ. Ειρηναίος.

naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΙΒΝΑ

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/26793-patriarxis-serbias-den-prokeitai-na-apodextoume-enan-orthodojo-papa

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ROMFEA.GR

Του π. Γεωργίου Μαξίμωφ*
Θρησκειολόγος – Διδάκτωρ Θεολογίας

Η απόφαση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου για την εισπήδηση στην Ουκρανία είχε απήχηση σε όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία με τεράστιες αναστατώσεις οι οποίες δεν παύουν εδώ και αρκετούς μήνες.

Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί διαφόρων χωρών παρακολουθούν με απορία και τρόμο πώς ο προκαθήμενος μιάς σεβαστής Εκκλησίας στα καλά καθούμενα ανακηρύττει οικείο αυτού κανονικό έδαφος εκείνο, το οποίο εδώ και 300 και πλέον χρόνια αναγνωρίζετο από όλους ανεξαιρέτως ως μέρος μιάς άλλης Τοπικής Εκκλησίας, και όσους όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες θεωρούσαν ομοφώνως ως σχισματικούς, αυτούς τους ανακηρύττει μέρος της κανονικής Εκκλησίας, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα απειλές να ανακηρύξει σχισματικούς εκείνους, με τους οποίους έχουν ευχαριστιακή κοινωνία όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες.

Παράλληλα, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος λές και αγνοεί ότι με τις πράξεις του ενεργοποίησε το μηχανισμό των κρατικών διώξεων κατά της κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Άλλωστε, η «λήψη του τόμου» είναι από τα κύρια σημεία του προεκλογικού προγράμματος του ἐν ενεργείᾳ Ουκρανού Προέδρου, ο οποίος επιθυμεί την επανεκλογή του για μια δεύτερη προεδρική θητεία την προσεχή άνοιξη.

Και ιδού, οι αρχιερείς της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας καλούνται από τους κοσμικούς άρχοντες να παραλάβουν γράμματα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τους ιερείς τους πηγαίνουν για «προληπτικές» συζητήσεις στην υπηρεσία ασφάλειας η οποία διαδέχθηκε στην Ουκρανία το KGB, ενώ οι μοναχοί απειλούνται με εκδίωξη από τις Μονές της μετανοίας τους.

Τις ενέργειές του ο πατριάρχης Βαρθολομαίος χαρακτηρίζει ως «εκχώρηση της αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία». Με όλα αυτά, τα δύο τρίτα των Ουκρανών Ορθοδόξων είναι τέκνα εκείνης της Εκκλησίας, η οποία δεν του ζήτησε το αυτοκέφαλο και αρνείται να το δεχθεί. Ίσως, για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε να κάνουμε με μια βίαιη «εκχώρηση της αυτοκεφαλίας», κάτι το οποίο μας επιβάλλει πολύ σκέψιμο.

Στους μήνες πού μεσολάβησαν, κυκλοφόρυσαν αρκετά άρθρα και παρεμβάσεις από διάφορες κατά τόπους Εκκλησίες με άσκηση κριτικής κατά των πράξεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Κυκλοφόρησαν και απολογητικού χαρακτήρα μελέτες από τους εκπροσώπους αυτού και η επακολουθήσασα πολεμική βυθίσθηκε σύντομα στον κυκέωνα της ιστορίας με πρόταξη στον αναγνώστη διαφόρων ερμηνειών της α’ η της β’ φράσεως από κείμενο του 17 αιώνα. Τα θέματα αυτά, βεβαίως, είναι επίσης σημαντικά, αλλά το πιο σημαντικό κρίνεται να εξετάσουμε τις εξελίξεις σε ευρύτερα πλαίσια και να προσεγγίσουμε τις αιτίες των γενομένων αναστατώσεων. Για να πετούχουμε αυτό οφείλουμε να απαντήσουμε στις δύο ερωτήσεις.

Η πρώτη ερώτηση: οι σημερινές ενέργειες του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία μήπως είναι κάτι το πρωτοφανές;

Δυστυχώς, όχι. Μια τέτοια εισπήδηση έλαβε χώρα στην Εσθονία το 1996 με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο να δεχθεί σε κοινωνία των εκεί σχισματικούς.

Αμέσως να κάνουμε μια παρατήρηση, ότι δηλαδή θα ήταν λάθος να αναζητήσουμε την εξήγηση αυτών των ενεργειών στο πρόσωπο του συγκεκριμένου πατριάρχη, εφόσον στις παρόμοιες πράξεις προχωρούσαν οι προκάτοχοί του, αρχίζοντας από τη δεκαετία του 1920, από το διαβόητο πατριάρχη Μελέτιο Δ’ Μεταξάκη.

Το έτος 1923 κατέλαβε τις ενορίες της Ρωσικής Εκκλησίας στη Φινλανδία και την Εσθονία, υποτάσσοντας αυτές υπό τη δικαιοδοσία αυτού, ενώ το επόμενο έτος με την αυθαίρετη ανακήρυξη σε «αυτοκέφαλο» Εκκλησία απέσπασε από τη Ρωσική Εκκλησία τις επαρχίες της στην Πολωνία.

Το 1936 ο Κωνσταντινουπόλεως κήρυξε τη δικαιοδοσία του τη Λετονία, ενώ πριν πέντε χρόνια, παρά την αντίρρηση της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ενέταξε υπό τη δικαιοδοσία του τις Ρωσικές ενορίες των εμιγκρέδων της Δυτικής Ευρώπης, μετατρέποντας αυτές σε οικεία αυτού εξαρχία (την οποία κατήργησε πρόσφατα ο πατριάρχης Βαρθολομαίος).

Είναι αδύνατο να αποσιωπούμε ότι οι ἐν λόγῳ πράξεις εισπηδήσεως και καταλήψεως πραγματοποιήθηκαν εκείνη την εποχή, κατά την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία στη Ρωσία αιμορραγούσε κυριολεκτικά, υφισταμένη τους άνευ προηγουμένου διωγμούς από την άθεη Πολιτεία.

Οι μεν κομμουνιστές προχωρούσαν σε καταλήψεις Ιερών Ναών και Μονών της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας εντός της ΕΣΣΔ, το δε πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εκτός.

Θα ήταν αναληθές να πούμε ότι οι ἐν λόγῳ ενέργειες έγιναν μόνο σε βάρος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τη δεκαετία του 1920 το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατάφερε και έπεισε την Εκκλησία της Ελλάδος να παύσει την εκκλησιαστική της παρουσία στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, το 1986 κατάφερε την κατάργηση και την απορρόφηση της Εξαρχίας Αμερικής της Εκκλησίας Αλεξανδρείας, ενώ μόλις πρόσφατα, το 2008, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος πέτυχε από την Εκκλησία Ιεροσολύμων να αποποιηθεί των ενοριών τις στις ΗΠΑ και την υπαγωγή αυτών υπό τη δικαιοδοσία Κωνσταντινουπόλεως.

Δεν ήταν πάντοτε οι νικηφόρες αυτές οι πράξεις. Π.χ. το 1931 ο Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος Β’ αγωνιζόταν ανεπιτυχώς να υποτάξει τις υπερόριες ενορίες της Σερβικής Εκκλησίας, γράφοντας στον πατριάρχη Βαρνάβα ότι «όλες οι εκκλησιαστικές ενορίες, οι ευρισκόμενες στη διασπορά και εκτός ορίων των Ορθοδόξων αυτοκεφάλων Εκκλησιών, οιουδήποτε έθνους και να είναι, οφείλουν εκκλησιαστικά να υποτάσσονται στον καθ΄ἡμᾶς Αγιώτατο Πατριαρχικό Θρόνο». Δεν υποχώρησε η Σερβική Εκκλησία στις απαιτήσεις αυτές, όπως και η Εκκλησία της Ρουμανίας.

Τον 20ο αιώνα οι προσπάθειες των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως συγκεντρώθηκαν ως επί το πλείστον στην υποταγή της Ορθοδόξου διασποράς, ενώ τον 21ο άρχισε ο επεκτατισμός στο οικείο έδαφος των αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Αναφερόμενος στην κριτική που δέχεται σχετικά με τις πράξεις του στο Ουκρανικό, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος επιχείρησε πρόσφατα να την συνδέσει με εθνικές διαφορές, ότι δήθεν η ουσία έγκειται στο ότι «δεν ανέχονται οι αδερφοί μας οι Σλάβοι το προβάδισμα που έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Γένος μας μέσα στην Ορθοδοξία».

Αυτός καθεαυτόν ο ἐν λόγῳ ισχυρισμός, ο οποίος προσδιορίζεται ως αίρεση του εθνοφυλετισμού, αρθρώθηκε για να τύχει υποστηρίξεως από την ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για μια απόπειρα εκμεταλλεύσεως του εθνικού αισθήματος. Και όμως αυτή δεν αντικατοπτρίζει καθόλου την πραγματική κατάσταση, εφόσον και έναντι των λοιπών Ελληνοφώνων Εκκλησιών το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν συμπεριφέρθηκε επιεικέστερα απ’ό, τι έναντι της Ρωσικής Εκκλησίας.

Έτσι, το 2003 ο πατριάρχης Βαρθολομαίος ζήτησε αιφνιδίως από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να τεθούν υπό τον έλεγχό του 36 επαρχίες στις ούτως λεγόμενες «Νέες χώρες» της Ελλάδος, τουλάχιστον ως προς το διορισμό αρχιερέων στους αντίστοιχους θρόνους. Η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αρνήθηκε να συμμορφωθεί, ενώ ο τότε προκαθήμενος αυτής ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος έλεγε, ότι η συμμόρφωση προς μια τέτοια απαίτηση θα εξέθετε ακόμη και το ίδιο το αυτοκέφαλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μόλις νέοι αρχιερείς εξελέγησαν χωρίς τη σύμφωνη γνώμη αυτού, στις 30 Απριίου 2004 ο πατριάρχης Βαρθολομαίος κήρυξε διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως με εκείνη της Ελλάδος.

Όταν πρόσφατα η Ρωσική Εκκλησία, σε ένδειξιη διαμαρτυρίας και ως έσχατο μέτρο νουθεσίας κατά της παρανόμου εισπηδήσεως στο κανονικό αυτής έδαφος διέκοψε κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη, η απόφαση της αυτή δέχθηκε κριτική από πολλούς ως άκρως υπερβολική. Και όμως, το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εφήρμοσε το ίδιο μέτρο, προκειμένου να ασκήσει πίεση σε μια άλλη ελληνόφωνη τοπική Εκκλησία.

Η Εκκλησία της Ελλάδος υπέκυψε στην πίεση και υποχώρησε τελικά παραχωρώντας τις «νέες χώρες» υπό τη διοίκηση του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Μήπως τούτο συνέβη επειδή οι αρχιερείς της πείσθηκαν για το δίκιο των πράξεων του πατριάρχη Βαρθολομαίου; Όχι, η Εκκλησία της Ελλάδος χαρακτήρισε την απόφαση της αυτή «πράξη θυσίας με σκοπό τη διατήρηση της εκκλησιαστικής ειρήνης».

Βοήθησε πραγματικά αυτή η θυσία στη διατήρηση ειρήνης; Δυστυχώς, όχι. Ακόμη και τα παρατεθέντα ὡς άνω ιστορικά γεγονότα αποδεικνύουν ότι ούτε θυσίες, αλλά ούτε και υποχωρήσεις από πλευράς των διαφόρων Εκκλησιών, δεν χόρταιναν, αλλά αντιθέτως μόνο άνοιγαν την όρεξη των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως ενθαρρύνοντας νέες κατακτητικές πράξεις αυτών.

Και ιδού, μετά από την εισπήδηση στο κανονικό έδαφος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζούμε ακόμη μεγαλύτερη ως προς τις εκτάσεις και κραυγαλέα εισπήδηση στο κανονικό χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και δη της αυτονόμου Ουκρανικής Εκκλησίας.

Εάν σε αυτή τη διένεξη η Ρωσική Εκκλησία ήθελε ακολουθήσει το παράδειγμα εκείνης της Ελλάδος, μήπως αυτό θα χόρταινε τον πατριάρχη Κωνσταντινουππόλεως και θα μπορούσαμε να αναμένουμε ότι ουδεμία πλέον Εκκλησία θα υφίστατο τέτοια βία από μέρους του; Και ότι όλα αυτά θα είχαν τέρμα στην Ουκρανία;

Δυστυχώς, όχι. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε ήδη ανακοινώσει ότι κάτι παρόμοιο θα επιχειρήσει και στα Σκόπια, τα οποία αποτελούν κανονικό έδαφος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας. Εξ αρχής συνεξετάσθηκαν το «ουκρανικό» και το «μακεδονικό».

Στις 9 Απριλίου 2018 τον πατριάρχη Βαρθολομαίο συναντήθηκαν ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρος Ποροσένκο, ενώ στις 10 Απριλίου ο Πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνοφ.

Και οι δύο Πρόεδροι ζήτησαν την χορήγηση του κανονικού καθεστώτος στις δύο αντίστοιχες σχισματικές κοινότητες των οικείων χωρών. Και οι δύο Πρόεδροι μετά το πέρας της συναντήσεως με τον πατριάρχη εξέπεμψαν αισιόδοξα μηνύματα.

Στις 30 Μαΐου η Σύνοδος του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως επιλήφθηκε «της εξετάσεως του καθεστώτος» της «ἐν σχίσματι Ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων», η οποία όπως και οι Ουκρανοί σχισματικοί, υπέβαλε αίτημα, ζητώντας αναγνώριση.

Ενώ στις 11 Ιουνίου ο πατριάρχης Βαρθολομαίου δήλωσε δημοσίως: «Ἀποστολικὸν χρέος ἐπιτελεῖ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ὅταν μελετᾷ τρόπους σωτηρίας διὰ τοὺς ἀδελφοὺς μας Οὐκρανοὺς καὶ Σκοπιανοὺς. Ἀποτελεῖ χρέος καὶ εὐθύνη μας νά ἐπαναναφέρωμεν πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν κανονικότητα τῆς Ἐκκλησίας».

Όλες αυτές οι κινήσεις υποδείκνυαν ότι θα προβλεπόταν η ταυτόχρονη εισπήδηση στην Ουκρανία και στα Σκόπια από την Κωνσταντινούπολη με την αναγνώριση των εκεί σχισματικών, παρά το θέλημα των κατά τόπους Εκκλησιών, των οποίων κανονικό έδαφος αποτελούν οι ὡς άνω περιοχές.

Και όμως, ακριβώς στην άκρως σκληρή θέση, την οποία ακολούθησε η Ρωσική Εκκλησία εξαιτίας της εισπηδήσεως στην Ουκρανία, καθώς και την προφανή δυσαρέσκεια των λοιπών κατά τόπους Εκκλησιών οφείλεται η αναβολή της εισπηδήσεως στο έδαφος της Σερβικής Εκκλησίας.

Αποφασίσθηκε η καταφυγή στη δοκιμασμένη ήδη τακτική τσακίσεως την ίδια στιγμή μιάς μόνο Τοπικής Εκκλησίας.

Παρά ταύτα, είναι αναμφίβολο, ότι σε περίπτωση ανοχής από την Οικουμενική Ορθοδοξία της τετελεσμένης στην Ουκρανία παρανομίας, θα έλθει η σειρά των Σκοπίων.

Θα είναι η τελευταία εισπήδηση τα Σκόπια; Το ερώτημα, μάλλον παραμένει ρητορικό, διότι η απάντηση είναι προφανής. Οδεμία τοπική Εκκλησία δεν είναι εξασφαλισμένη από εισπήδηση του Κωνσταντινουπόλεως.

Έστω και εάν λείπουν αυτή τη στιγμή οι σχετικές προϋποθέσεις λ.χ. στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, με τη μεταβολή καταστάσεως και την κατάλληλη αφορμή ο πατριάρχης Βαρθολμαίος ή διάδοχοί του οπωσδήποτε θα την εκμεταλλευθούν.

Μετά τη Σερβική Εκκλησία ο πιό πιθανός υποψήφιος για την εισπήδηση στο κανονικό της έδαφος τυγχάνει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας εξαιτίας της περίπλοκης καταστάσεως στην Αμπχαζία, όπου υπάρχουν ήδη σχισματικοί, οι οποίοι τάσσονται υπέρ της επιλύσεως του εκκλησιαστικού ζητήματος μέσα από την προσφυγή στην Κωνσταντινούπολη.

Αυτοί ήταν οι οποίοι ανακήρυξαν την «Ιερά Μητρόπολη Αμπχαζίας» και το 2012 επισκέφθηκαν ήδη τον πατριάρχη Βαρθολομαίο, ενώ το 2016 του υπέβαλαν κατ’επανάληψιν αίτημα ζητώντας την «επίλυση του αμπχαζικού εκκλησιαστικού».

Υπό τις τρέχουσες γεωπολιτικές καταστάσεις η εισπήδηση είναι σχεδόν απίθανη, αλλά με τη μελλοντική μεταβολή της καταστάσεως, αυτό σίγουρα θα λάβει χώρα, και τίποτε δεν θα κωλύσει τον Κωνσταντινουπόλεως να δηλώσει και πάλι ότι «ἐπιτελεῖ ἀποστολικόν χρέος», σώζοντας «τοὺς ἡμετέρους ἀδελφοὺς» ἐκ της Αμπχαζίας.

Τώρα, άς περάσουμε στο δεύτερο ερώτημα: τί κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις ενέργειες των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως;

Διατί θεωρούν δικαίωμά τους να τις επιχειρούν και συνάμα που αποβλέπουν; Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα δεν έχουμε ανάγκη να καταφεύγουμε στη συνωμοσιολογία ή τις υποθέσεις, αρκεί να προσέξουμε τα λεχθέντα δημοσίως.

Πίσω από όλες αυτές τις περιπτώσεις του επεκτατισμού όπως και πίσω από πολλές άλλες, τις οποίες παραλείψαμε, προκειμένου να μην παρατείνουμε χωρίς να υπάρχει ανάγκη το κείμενο της μελέτης μας, κρύβεται μια ειδική εκκλησιολογική διδασκαλία περί αποκλειστικής θέσεως του Κωνσταντινουπόλεως εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου στη Σύναξη Ιεραρχών του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε ότι «Για την Ορθόδοξη Εκκλησία το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ζύμη, η οποία ‘όλον το φύραμα ζυμοῖ (Γαλ. 5,9) της Εκκλησίας και της ιστορίας…η αρχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, “ἐν αὐτῷ ζωὴ εἴναι, καὶ ἡ ζωὴ εἴναι τὸ φῶς τῶν Ἐκκλησιῶν”…η Ορθοδοξία αδυνατεί να υπάρχει άνευ του Οικουμενικού Πατριαρχείου … ο Κωνσταντινουπόλεως ὡς κεφαλή του σώματος της Ορθοδοξίας…Εάν το Οικουμενικόν Πατριαρχείον…απομακρυνθή από την διορθόδοξον σκηνήν, τότε αι τοπικαί Εκκλησίαι θα πορεύωνται «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα» (Ματθ. 9, 36)».

Μπορούμε να συμπληρώσουμε τα ὡς άνω με τα των άλλων εκπροσώπων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ιδού, λ.χ. τα του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου: “Τί θα ήταν η Ορθόδοξος Εκκλησία άνευ του Οικουμενικού πατριάρχου; Ένας άλλου είδους προτεσταντισμός…Είναι αδιανόητο μία τοπική Εκκλησία…να διακόψει την κοινωνία της μαζί με [το Οικουμενικό πατριαρχείο], καθότι από αυτό έλκει την κανονικότητα της ύπαρξής της” [1].

Και να, τα του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση: «ο Κωνσταντινουπόλεως είναι, αρέσει ή όχι, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, το ορατό σημείο της Ενότητός της και ο εγγυητής της εύρυθμης λειτουργίας του θεσμού τον οποίο αποκαλούμε «Ορθόδοξος Εκκλησία»»[2].

Όπως διαπιστώνουμε, το πράγμα πήγε πάρα πολύ μακριά. Άρχισαν με τους ισχυρισμούς περί υποχρεωτικής υποταγής όλων των εκκλησιών της διασποράς για να καταλήξουν τώρα διατεινόμενοι ότι ο Κωνσταντινουπόλεως αποδεικνύεται ο προκαθήμενος όλης της Ορθοδοξίας, κεφαλή του Ορθοδόξου Σώματος, με δικαίωμα εκδικάσεως όλων των ιεραρχών όλων των Εκκλησιών, ενώ τους προκαθημένους των λοιπών κατά τόπους Εκκλησιών τους βλέπει ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα. Χωρίς αυτόν ούτε καν Ορθόδοξη θα ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μήπως εκείνο είναι, «ὅπερ ἁπανταχοῦ, ὅπερ ἀείποτε, ὅπερ ὑφ᾿ ἁπάντων ἐπιστεύθη;» Μήπως αυτοί οι ισχυρισμοί δεν προκαλούν έκπληξη σε οποιονδήποτε που διαθέτει έστω και λίγες γνώσεις της εκκλησιαστικής ιστορίας; Όπως είναι γνωστό, ακόμη και αξιώσεις του επισκόπου Ρώμης να τεθεί ως αποκλειστική κεφαλή ως αίρεση απερρίφθησαν από την Ορθοδοξία, άρα οι επίσκοποι Κωνσταντινοπόλεως έχουν ακόμη λιγότερες βάσεις για να εγείρουν τέτοιου είδους αξιώσεις. Και τούτο επειδή μέχρι τον Δ’ αι. δεν υπήρχε η Κωνσταντινούπολη.

Ποιός ήταν τότε η αρχή, η ζύμη, η ζωή και το φως των Εκκλησιών; Κάλλιστα τα βολεύθηκε η Εκκλησία χωρίς την Κωνσταντινούπολη σε μια από τις πιο ένδοξες περιόδους της ιστορίας της. Και μετά την ανάδειξη της καθέδρας Κωνσταντινουπόλεως, όπως τυγχάνει γνωστό, αιρετικοί ήταν εκείνοι, οι οποίοι συχνά ανέρχονταν στο θρόνο της. Δεν σφάλλουμε λέγοντας ότι στην ιστορία ο θρόνος Κωνσταντινουπόλεως ήταν εκείνος, τον οποίο οι αιρετικοί κατέλαβαν περισσότερα από κάθε άλλο παλαίφατο πατριαρχικό θρόνο.

Αυτές οι περίοδοι κρατούσαν χρόνια και ενίοτε δεκαετίες. Πῶς μπορεί με όλα αυτά να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ορθοδοξία αδυνατεί να υπάρχει χωρίς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ότι από αυτό όλες οι λοιπές Εκκλησίες λαμβάνουν την κανονικότητά τους; Εκείνες τις εποχές συνέβη ακριβώς αντίθετο, η Ορθόδοξη ταυτότητα καθορίζετο με την έλλειψη της κοινωνίας με το θρόνο Κωνσταντινουπόλεως (και, βεβαίως, με την τήρηση της αμώμου πίστεως).

Εύκολα διαπιστώνει κανείς, ότι έχουμε να κάνουμε με μία καινοφανή ψευδοδιδασκαλία, την οποία κηρύσσει το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Αυτή η διδασκαλία ακριβώς τυγχάνει πηγή και ταυτόχρονα θεωρητικη τεκμηρίωση όλων των αντικανονικών του εισπηδήσεων τα τελευταία εκατό χρόνια, αρχής γενομένης από τη Φινλανδία και καταλήγοντας στην Ουκρανία.

Κάθε νέα ψευδοδιδασκαλία, η οποία ξεφύτρωνε μέσα στην Εκκλησία, δεχόταν αντίρρηση και κριτική, έτσι έχει το πράγμα και ὡς προς το υπό συζήτηση διδασκαλία.

Ήδη ο Άγιος και Ομολογητής Πατριάρχης Μόσχας Τύχων έγραφε στον Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο Ζ’ το έτος 1924: «Ταραχθήκαμε όχι λίγα και εξεπλάγημεν ότι…η Κεφαλή της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, άνευ ουδεμίας εκ των προτέρων επικοινωνίας μαζί Μας, ὡς νόμιμο εκπρόσωπο και Κεφαλή όλης της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αναμιγνύεται στον εσωτερικό βίο και τις υποθέσεις της Αυτοκεφάλου Ρωσικής Εκκλησίας.

Οι Ιερές Σύνοδοι (βλ. 2ο και 3ο κανόνα της Β’ Οικουμενικής Συνόδου κλπ.) μόνο πρωτείο τιμής ανεγνώριζαν πάντοτε στον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και ουδόλως ανεγνώριζαν και ούτε αναγνωρίζουν το προωτείο εξουσίας».

Αυτή ήταν η απάντηση στην αναγνώριση από τον τότε Κωνσταντινουπόλεως των σχισματικών-ανακαινιστών, οι οποίοι απολάμβαναν της υποστηρίξεως των κομμουνιστικών αρχών, ενώ τον Άγιο Τύχωνα ο Κωνσταντινουπόλεως ζήτησε να παραιτηθεί και να καταργήσει τον πατριαρχικό θεσμό στη Ρωσική Εκκλησία.

Με τη σειρά του ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς το έτος 1938 σημείωσε ότι η ανάδειξη της ἐν λόγῳ ψευδοδιδασκαλίας συνέπιπτε χρονικά με την απώλεια από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ως αποτέλεσμα των πολέμων στις αρχές του 20ου αι., σχεδόν ολόκληρου του ποιμνίου στο κανονικό έδαφός του. Συνεπώς, οι απώλειές τους οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως έκριναν να τις αντισταθμίσουν με τον επεκτατισμό σε βάρος των άλλων Εκκλησιών.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη, «την απώλεια των επαρχιών, οι οποίες χειραφετήθηκαν, καθώς και την απώλεια της πολιτικής του σπουδαιότητος εντός των ορίων της Τουρκίας, το Οικουμενικό πατριαρχείο επεθύμησε να αναπληρώσει με την καθυπόταξη περιοχών, όπου μέχρι σήμερα δεν υπήρχε η Ορθόδοξη ιεραρχία, καθώς και Εκκλησιών των κρατών με μη Ορθόδοξες κυβερνήσεις…Παράλληλα γίνεται η καθυπόταξη των επιμέρων τμημάτων της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα οποία αποσχίσθηκαν από τη Ρωσία…Με την απεριόριστη όρεξή τους για την καθυπόταξη των Ρωσικών περιοχών οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως άρχισαν να δηλώνουν ακόμη το παράνομο της ενσωματώσεως του Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας…Το επόμενο συνεπές βήμα του Οικουμενικού πατριαρχείου θα ήταν η ανακήρυξη όλης της Ρωσίας υπό τη δικαιοδοσία του Κωνσταντινουπόλεως».

Και όμως, στην πραγματικότητα, όπως αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης, «το Οικουμενικό πατριαρχείο…το οποίο έχασε την έννοια του Στύλου της Αληθείας και κατέστη το ίδιο πηγή διαιρέσεως, και ενώ πάσχει από υπέρμετρη φιλαρχία, παρουσιάζει οικτρό θέαμα, το οποίο θυμίζει τις χειρότερες εποχές της ιστορίας του θρόνου της Βασιλευούσης»[3].

Ακόμη πιο συγκεκριμένα επί του προαναφερθέντος θέματος τοποθετήθηκε ο μαθητής του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάροφ. Τη δεκαετία του 1950 έγραφε: «Κατά το παρόν στους κόλπους της Αγίας μας Εκκλησίας προέκυψε ένας μεγάλος κίνδυνος παραποιήσεως της δογματικής διδασκαλίας…Θα ερωτηθεῖτε: σε τί διαφαίνεται τώρα αυτή η παραποίηση; Απαντάμε: στο νεοπαπισμό της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος σύντομα από το στάδιο της θεωρίας πασχίζει να περιέλθει σε στάδιο πρακτικής…

[Οι οπαδοί της διδασκαλίας αυτής] δέχονταν εξαρχής τα προνόμια των δικαιοδοσιακών δικαιωμάτων του Κωνσταντινουπόλεως…στη συνέχεια πρέσβευαν το δικαίωμα ανώτατου εφετείου εντός της Οικουμενικής Εκκλησίας, λησμονώντας ότι ακριβώς σε αυτές τις αξιώσεις της Ρώμης οφείλεται η μεγάλη και τελική διαίρεση των Εκκλησιών (1054)…Αφού υιοθέτησαν τη Ρωμαιοκαθολική αρχή της εξελίξεως, δέχθηκαν το αποκλειστικό δικαίωμα της Κωνσταντινουπόλεως επί πάσης Ορθοδόξου Διασποράς, αρνούμενοι ταυτόχρονα τέτοιο δικαίωμα σε λοιπές αυτοκέφαλες Εκκλησίες επί οικείας αυτών Διασποράς… τις άλλες αυτοκεφάλους Εκκλησίες [Κωνσταντινούπολη] βλέπει ως ήδη μειωμένες έναντί της: η Κωνσταντινούπολη είναι το πάν, η Οικουμενική Εκκλησία, ενώ οι υπόλοιπες είναι μέρη και ανήκουν στην Οικουμενική Εκκλησία μόνο επειδή συνδέονται με την Κωνσταντινούπολη.

Ποιός από τους τῷ ὄντι χριστιανούς θα ασπασθεί αυτά; Ας υποθέσουμε, ότι εξαιτίας της α’ ή β’ καταστροφής εξαλειφθούν από προσώπου γης η Α’ και Β’ Ρώμη, ο κόσμος θα μείνει δηλαδή χωρίς την πραγματική σχέση με το Θεό, διότι είχαν εξαλειφθεί οι συνεκτικοί με Αυτόν κρίκοι; Όχι, είναι μια αλλότρια φωνή (Ιω. 10. 5). Δεν είναι η δική μας χριστιανική πίστη.

Μήπως χρειάζεται να πούμε ότι αυτή η μορφή του παπισμού είναι επίσης εκκλησιολογική αίρεση όπως και ο παπισμός της Ρώμης;..Απορρίπτουμε κάθε «Ρώμη»: και την Πρώτη, και τη Δεύτερη και την Τρίτη, εάν πρόκειται περί εισαγωγής της αρχής της υποταγής στην ύπαρξη της Εκκλησίας μας. Κάθε παπισμό τόσο της Ρώμης, όσο της Κωνσταντινουπόλεως, της Μόσχας, του Λονδίνου, των Παρισίων ή της Νέας Υόρκης, όπως και κάθε άλλο, τον απορρίπτουμε ως εκκλησιολογική αίρεση, η οποία παραποιεί το χριστιανισμό» [4].

Με το θέμα αυτό δεν ασχολήθηκαν μόνο οι Ρώσοι εκκλησιαστικοί μελετητές, αλλά και εκείνοι των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών. Λ.χ. ο Πρωθιερέας Ράντομιρ Πόποβιτς της Σερβικής Εκκλησίας μετά από την έκθεση της ὡς άνω διδασκαλίας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, παρατήρησε ότι «αυτός ο τρόπος του σκέπτεσθαι θυμίζει εκείνο της Ρώμης… δεν πρόκειται εδώ μόνο για το πρωτείο τιμής του Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και για όλο το πακέτο προνομιών αποκλειστικής εξουσίας εφ΄όλης της Ορθοδοξίας. Δυστυχώς, τούτο ταυτίζεται με τις αξιώσεις του Επισκόπου Ρώμης, γι΄αυτό πολλοί με το δίκιό τους ομιλούν περί αναδείξεως του νέου πάπα» [5].

Και ιδού τα του ενός των Ιεραρχών της Εκκλησίας Αντιοχείας, δηλαδή Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας Παύλου: «Στους μορφωμένους κύκλους πολύ γνωστό τυγχάνει ότι ο Κωνσταντινουπόλεως δεν έχει την ίδια θέση μέσα στην εκκλησιαστική Ιεραχία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως εκείνη του επισκόπου Ρώμης στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ο Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι πάπα Ρώμης της Ανατολής. Ακόμη στους μορφωμένους Ορθοδόξους κύκλους πολύ γνωστό τυγχανει ότι κατά το παρελθόν οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίσθησαν αιρετικοί από τις Οικουμενικές και άλλες τοπικές Συνόδους…Ο Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι φωνή της Ορθοδοξίας όπως και δεν μπορεί να επιβάλλει πρότυπα μέσα στην Ορθοδοξία» [6].

Και ιδού, όσα γράφει ο Πρωθιερέας Μποζιντάρ Γλάβεβ από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας: «Ο Κωνσταντινουπόλεως…μεταβαίνει σε όλο και περεσσότερο ανησυχητική διεύρυνση των αρμοδιότητων του βαδίζοντας οδό προς τον τελικό σκοπό, δηλαδή την ανύψωση εαυτού στο βαθμό του πάπα της Ανατολής και την ανάδειξη του πρωτείου όχι μόνο τιμής, αλλά και της εξουσίας…Προφανώς ότι ενεργεί ήδη ως πάπα της Ανατολής και προχωρεί σε δηλώσεις, οι οποίες έχουν αποδέκτες όχι μόνο το οικείο αυτού ποίμνιο, αλλά και «πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας…Το παράλογο της τρεχούσης εκκλησιαστικής καταστάσεως συνίσταται στο ότι, αντί να καταδικασθεί εκκλησιαστικώς η καταστροφική δράση του πατριάρχη Βαρθολομαίου, γίνεται ακριβώς αντίθετο, δηλαδή ολοένα και περισσότερη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του θρόνου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες ολοένα και περισσότερο απέχουν της παραδόσεως της Εκκλησίας»[7].

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε περισσότερες τέτοιες παραπομπές, συμπεριλαμβανομένων και εκέινων από τις άλλες κατά τόπους Εκκλησίες. Η μη αποδοχή της προαναφερθείσης ψευδοδιδασκαλίας Κωνσταντινουπόλεως δεν περιορίζεται σε τοποθετήσεις των επιμέρους προσώπων, διότι υπήρχε ήδη η συνοδική της καταδίκη. Και τούτο συνέβη το έτος 2008 κατά την Σύνοδο Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο ειδικός επί τούτῳ ορισμός αυτής αναφέρει:

«Η Σύνοδος εκφράζει το βαθύ της προβληματισμό σχετικά με τις τάσεις αναθεωρήσεως της κανονικής παραδόσεως, πράγμα το οποίο εμφανίζεται στις διατυπώσεις και στις ενέργειες ορισμένων εκπροσώπων της Αγίας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Βασιζόμενοι πάνω στη μη αποδεκτή από όλο το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας ερμηνεία του ΚΗ΄ κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αυτοί οι ιεράρχες και θεολόγοι αναπτύσσουν ένα νέο εκκλησιολογικό δόγμα, το οποίο αποτελεί πρόκληση για την πανορθόδοξη ενότητα.

Σύμφωνα με αυτό: α) μόνο εκείνη η Εκκλησία, η οποία ευρίσκεται σε κοινωνία με το θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως θεωρείται ότι ανήκει στην οικουμενική Ορθοδοξία, β) μόνο το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έχει το αποκλειστικό δικαίωμα της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας εφ’όλων των χωρών της Ορθοδόξου Διασποράς, γ) στις χώρες αυτές μόνο το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εκπροσωπεί ενώπιον των κρατικών αρχών τις απόψεις και τα συμφέροντα όλων των Ορθοδόξων κατά τόπους Εκκλησιών, δ) οποιοσδήποτε επίσκοπος ή κληρικός, ο οποίος υπηρετεί εκτός του κανονικού εδάφους της τοπικής του Εκκλησίας υπάγεται υπό τη δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως, ακόμα και εάν δεν το αντιλαμβάνεται… ε) το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ορίζει τα γεωγραφικά όρια των Εκκλησιών και εάν η θέση του δεν ταυτίζεται με τη θέση της α΄ή της β΄ Εκκλησίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, μπορεί να ιδρύσει τη δική του δικαιοδοσία εντός του εδάφους αυτής της Εκκλησίας…
Αυτή η προσέγγιση του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως των δικών του δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τη μακραίωνη κανονική παράδοση, πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών»[7].

Καίτοι ο Συνοδικός ορισμός δεν χρησιμοποιεί κατ΄οικονομία τον όρο «αίρεση», ἐν τούτοις η απορριπτέα και καταδικαστέα διδασκαλία προσδιορίζεται ως «νέο εκκλησιολογικό δόγμα», κάτι το οποίο επισημαίνει το πρόβλημα ως εντασσόμενο στον τομέα δογματικής και όχι μόνο των κανόνων, διότι η εκκλησιολογία (δηλαδή η «περί Εκκλησίας διδασκαλία») αποτελεί κλάδο της Δογματικής.

Το έτος 2013 η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας υιοθέτησε κείμενο με τίτλο «Επί του ζητήματος του πρωτείου στην Οικουμενική Εκκλησία», το οποίο επεξηγεί διατί δεν αποδέχεται τη νέα διδασκαλία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως:

«Στην Αγία του Χριστού Εκκλησία το πρωτείο κατά πάντα ανήκει στην Κεφαλή της τον Κύριο και Σωτήρα ημών Ιησού Χριστό… Οι ποικίλες μορφές του πρωτείου στην Εκκλησία είναι επουσιώδεις σε σχέση με το αιώνιο πρωτείο του Χριστού ως Κεφαλής της Εκκλησίας…Σε επίπεδο της Οικουμενικής Εκκλησίας ως κοινότητας των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, διά της κοινής ομολογίας πίστεως ενωμένων ἐν μίᾳ οικογενείᾳ και τελούντων εν τῃ μυστηριακή μετ΄αλλήλων κοινωνίᾳ, το πρωτείο καθορίζεται συμφώνως προς την παράδοση των Ιερών Διπτύχων και είναι πρωτείο τιμής…Άλλαζε η Τάξη των Διπτίχων κατά τη διάρκεια της ιστορίας…

Οι κανόνες επί των οποίων στηριζονται τα Ιερά Διπτυχα, δεν παρέχουν στον πρώτο κάποιες εξουσιαστικές αρμοδιότητες εντός πλαισίων της καθόλου Εκκλησίας…Οι εκκλησιολογικές αλλοιώσεις, διά των οποίων στον πρώτο επί του παγκοσμίου επιπέδου αποδίδονται διοικητικές λειτουργίες…απέκτησαν την ονομασία του «παπισμού»»[8].

Επίσης, ένα πρόσφατο ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της 14ης Σεπτεμβρίου 2018 σχολιάζει ὡς εξής τα προαναφερθέντα από την ομιλία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως: «Δύσκολο είναι να αξιολογήσει κανείς αυτές τις διατυπώσεις ὡς κατι άλλο από τις προσπάθειες αναμορφώσεως της Ορθοδόξου εκκλησιολογίας κατά τα Ρωμαιοκαθολικά πρότυπα…ως προσπάθειες να στηρίξει τις ανύπαρκτες και οι οποίες ουδέποτε υπήρχαν εξουσίες του μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία».

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύνου οτι η ανάδειξη της καινοφανούς ψευδοδιδασκαλίας, η οποία παραποιεί το περί Εκκλησίας δόγμα, δεν πέρασε απαρατήρητη. Προκειμένου περί ελέγχου αυτού ανύψωσαν τις φωνές αυτών τόσο οι επιμέρους μελετητές, όσο και οι Σύνοδοι.

Πάντως, αξιολύπητο να δεχθεί κανείς ότι η καθέδρα Κωνσταντινουπόλεως και πάλι μολύνθηκε με την αίρεση, και τούτο δεν είναι απλές καχυποψίες, είναι το τετελεσμένο γεγονός, το οποίο επιβεβαιώθηκε πολλάκις.

Αυτή ακριβώς η αίρεση, όπως σημειώσαμε ήδη, ωθεί την Κωνσταντινούπολη να προβαίνει σε παρανομίες προς εδραίωση αυτής της εξουσίας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την οποία την εξουσία η ίδια αποδίδει στον εαυτό της. Και αυτή η διαδικασία δεν θα έχει τέρμα στην Ουκρανία η τα Σκόπια, άλλωστε δεν παραχώρησαν όλες οι Εκκλησίες τις υπερόριες ενορίες αυτών στην Κωνσταντινούπολη ούτε δέχθηκαν τις αξιώσεις της.

Το ἐν λόγῳ πρόβλημα δεν επιλύεται με διπλωματικές μεθόδους, συμβιβασμούς ή προσπάθειες συνεννοήσεως. Όλα αυτά τα έχουμε ήδη ζήσει και δεν καρποφόρησαν. Κατά τον Άγιο Μάρκο Εφέσου, «ουδέποτε όσα αναφέρονται στην Εκκλησία διορθώνονται μέσα από συμβιβασμούς: δεν υπάρχει κάτι το μεσαίο μεταξύ της Αληθείας και του ψεύδους» [10].

Όπως και πάντα το δογματικό πρόβλημα μέσα στην Εκκλησία θεραπεύεται μόνο με τη συνοδική καταδίκη της αιρέσεως και των αιρετικών, με την έκπτωση αυτών και την πλήρωση των θρόνων, τους οποίους είχαν καταλάβει οι αιρετικοί, με Ορθοδόξους Επισκόπους. Αυτή η οδός είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, οδυνηρή, αλλά μόνο αυτή οδηγεί στη θεραπεία του Σώματος της Εκκλησίας.

Οι σύγχρονες εξελίξεις δείχνουν ότι και η αποφυγή της εκκλησιαστικής αντιμετωπίσεως του παρόντος προβλήματος δεν είναι καθόλου ανώδυνη. Γι΄αυτό οι πιστοί της κανονικής Εκκλησίας στην Ουκρανία πονούν ήδη. Αυτοί θα μπορούσαν να υποφέρουν τελευταίοι εάν όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες είχαν βούληση να καταδικάσουν από κοινού και συνοδικώς το νέο παπισμό.

Να καταδικασθεί άλλωστε άπαξ και διά παντός κάθε τάση του παπισμού, προκειμένου στο μέλλον ουδεμία Εκκλησία να μην έχει πειρασμό να πέσει σε αυτό, ώστε κανείς πλέον να μην ακολουθήσει την πρώτη και τη δευτέρα Ρώμη.

Πρέπει να συγκληθεί η Πανορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα προβεί σε νηφάλια αξιολόγηση τόσο της καινοφανούς διδασκαλίας, όσο και των πρακτικών εφαρμογών της υπό μορφή των παρανόμων εισπηδήσεων στα εδάφη των λοιπών Εκκλησιών.

Βεβαίως, είναι αμφίβολο να παραστεί σε μια τέτοια Σύνοδο ο ίδιος ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, άλλωστε στα πλαίσια της ειδικής του ψευδοδιδασκαλίας προωθεί την ιδέα ότι αυτός μόνο δύναται να συγκαλεί τις Πανορθοδόξους Συνόδους. Έτσι, διαπιστώνεται ότι δεν υπόκειται σε κρίση του κανενός, ώστε ο ίδιος ο πατριάρχης Βαρθολομαίος ουδέποτε θα συγκαλέσει σύνοδο η οποία να εκφέρει κρίση επί των ομιλιών και των πράξεών του.

Αυτή η ιδέα έρχεται σε αντίθεση με την ιστορία. Ουδεμία Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη από πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, ακόμη περισσότερο, ορισμένες εξ αυτών των Συνόδων κήρυτταν έκπτωτους και αναθεμάτιζαν τους αιρετίζοντας επισκόπους αυτής της καθέδρας. Και μετά την εποχή των Οικουμενικών Συνόδων η Εκκλησία ασκούσε κατ΄ανάγκη τη δικαστική εξουσία επί των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως.

Έτσι, λ.χ. κατόπιν της ουνίας Φεράρας-Φλωρεντίας το 1443 στην Ιερουσαλήμ συνήλθε σύνοδος των τριών πατριαρχών της Ανατολής, οι οποίοι κήρυξαν έκπτωτο τον αιρετικό πατριάρχη Μητροφάνη. Την εποχή εκείνη τα πρωτεία τιμής επί πολλά χρόνια κατείχε ο πατριάρχης Αλεξανδρείας, έως ότου ανήλθε στο θρόνο Κωνσταντινουπολεως ένας Ορθόδοξος πατριάρχης.

Το 2005 ο πατριάρχης Βαρθολομαίος συγκάλεσε την Πανορθόδοξη Σύνοδο, όπου κατάφερε την έκπτωση του πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου, καίτοι οι ενέργειες για τις οποίες κατηγορείτο, δεν ήταν κανονικά παραπτώματα, τα οποία θα επέσυραν την έκπτωση, και ακόμη περισσότερο την καθαίρεση. Οι ενέργειες και οι ισχυρισμοί του ιδίου πατριάρχη Βαρθολομαίου πολύ περισσότερα χρήζουν μιας αμερολήπτου εξετάσεως από μια Πανορθόδοξη Σύνοδο.

Και κατ΄αυτή την αμερόληπτη εξέταση οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη ότι η ψευδοδιδασκαλία, η οποία προωθείται από πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως αρχής γενομένης από το 1922, προσκρούει στην πίστη, την οποία πρέσβευαν και οι πάλαι ποτέ προκάτοχοί τους.

Έτσι, λ.χ. ο πατριάρχης Γερμανός Β’ (1222-1240) έλεγε: «Υπάρχουν πέντε πατριαρχεία με καθορισμένα για το καθένα όρια, ἐν τω μεταξύ, τα τελευταία ανάμεσά τους δημιουργήθηκε σχίσμα, αρχή του οποίου έθεσε ένα τολμηρό χέρι, το οποίο επιζητεί υπεροχή και κυριαρχία μέσα στην Εκκλησία. Η Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός, ενώ κάθε αξίωση επί κυριαρχίας προσκρούει στη διδασκαλία Του» [11].

Δυστυχώς, οι σημερινοί διάδοχοί του αγωνίζονται οι ίδιοι να πετύχουν την κυριαρχία στην Εκκλησία, προφανώς κρίνοντας ότι δεν επαρκεί για τους Ορθοδοξους να έχουν την Κεφαλή τους τον Χριστό.

Όμως, κατά την αρχαιότητα οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως έλεγαν άμεσα ότι αντιμετωπίζουν το πρωτείο του πάπα Ρώμης όχι επειδή επιθυμούσαν οι ίδιοι να εδραιώσουν το δικό τους πρωτείο.

Ειδικότερα δε ο πατριάρχης Νείλος Κεραμεύς (1380–1388) στην επιστολή του προς τον πάπα Ουρβανό ΣΤ’ έγραφε: «Άδικα ορισμένοι διατείνονται σχετικά με εμάς, ότι δήθεν επιθυμούμε να έχουμε πρωτεία» [12]. Κατήσχυνε ο νυν πατριάρχης τα των προκατόχων του, αφού συνέβαλε στο ότι αυτές τις κατηγορίες, δυστυχώς, να καταστούν τελείως βάσιμες.

Και ιδού τα από την Εγκύκλιο Επιστολή των τεσσάρων πατριαρχών του 1848: «Τὸ ἀξίωμα αὐτῆς [τῆς Ῥωμάνας Ἐκκλησίας] οὐ κυριαρχικόν, οὔτε μὴν διαιτητικόν, ὅπερ οὐδ’αὐτὸς ὁ μακάριος Πέτρος οὐδέποτε ἐκπληρώσατο, ἀλλ’ ἀδελφικὸν τυγχάνει πρεσβεῖον ἐν τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ γέρας ἀπονεμηθὲν τοῖς Πάπαις διὰ τὸ μεγαλώνυμον καὶ πρεσβεῖον τῆς πόλεως…ἡ Ὀρθοδοξία ἐτήρησεν τὴν Καθολικὴν Ἐκκλησίαν ἄφθορον νύμφην τῷ νυμφίῳ αὐτῆς παρ’ ἡμῖν, καίτοι μηδεμίαν μὲν ἔχουσαν ἀστυνομίαν κοσμικήν, ἢ ὡς λέγει ἡ αὐτοῦ Μακαριότης “ἱερὰν ἐπιστασίαν” (σελ. ζ’, στίχ. 23) μόνῳ δὲ τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης καὶ τῷ κοινῷ φίλτρῳ πρὸς τὴν κοινὴν μητέρα συνεχομένοις ἐν ἐνότητι πίστεως ἐσφραγισμένης ταῖς ἑπτὰ σφραγίσι τοῦ Πνεύματος (Ἀποκ. ε. 1), ἤτοι ταῖς ἑπτὰ οἰκουμενικαῖς Συνόδοις, καὶ ἐν ὑπακοῇ ἀληθείας».

Το ἐν λόγῳ υπέγραψε ο Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος, ο οποίος όπως και οι πάλαι ποτέ προκάτοχοί του ακολουθούσε την ίδια γνώμη σχετικά με το πρωτείο εντός της Εκκλησίας, την οποία διατυπώνει σήμερα και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας.

Και της οποίας της πίστεως απέστη το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, και μάλιστα τόσο προφανές, ώστε εξαπολύει κατ΄αυτής άμεση κριτική, ακόμη χαρακτηρίζοντας αυτή ως αίρεση, όπως τούτο συμπεραίνεται από τα λεχθέντα του πρώην Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου του πατριαρχείου Κωνστανινουπόλεως Αρχιμανδρίτη Ελπιδοφόρου Λαμπρυνιάδη (νην Μητροπολίτη Προύσης), ο οποίος δήλωσε ότι: «Ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως πρωτείου τινός στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἑνός πρωτείου τό ὁποῖο δέν μπορεῖ νά ἐνσαρκώσει παρά κά¬ποιος Πρῶτος – συνιστᾷ αἵρε¬ση».
Ακόμη και για την Εκκλησία Ρώμης χρειάσθηκε περισσότερο χρόνο για να δογματίσει τη περί του πρωτείου του πάπα διδασκαλία.

Αξιοθρήνητο να δεχθούμε ότι οι Ελληνόφωνες Εκκλησίες ήταν ακριβώς εκείνες οι οποίες παραθεώρησαν την ανάδειξη αυτής της αιρέσεως. Κάποια ένσταση σημειώθηκε από το πατριαρχείου Αλεξανδρείας κατά το ήμισυ του 20ου αι., η οποία όμως εξέλειψε στη συνέχεια.

Με όλα αυτά, είναι δύσκολο να χαρακτηρίζεται ο πατριάρχης Βαρθολομαίος ως δημοφιλές πρόσωπο, και στην Ελληνική γλώσσα ακόμα υπάρχει αρκετά πλούσιο υλικό όπου κατ’αυτού ασκείται κριτική. Εγκαλείται για κανονικά παραπτώματα και αιρέσεις, αλλά υλικό όπου ελέγχεται για την αίρεση του νεο-παπισμού στα Ελληνικά σχεδόν δεν υπάρχει.

Ας λάβουμε παράδειγμα εκείνης της θλιβερής μνήμης Συνόδου της Κρήτης, η οποία στάθηκε αφορμή τόσων σκανδάλων και διαιρέσεων. Πόση κριτική εξαπέλυσαν κατ’αυτής οι σοφώτατοι άνδρες!

Διατυπώθηκαν ακόμη κατηγορίες για δογματικά σφάλματα στα κείμενα, παράλληλα κανείς δεν πρόσεξε τις πολλαπλές μεταστάσεις της αιρέσεως του παπισμού Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες παρεισέφρησαν σε διάφορα κείμενα της Συνόδου. Κατά την πεποίθησή μας, η Σύνοδος αυτή συνεκλήθη στην πραγματικότητα για να αναγνωρισθούν πανορθοδόξως τα αυθαιρέτως οικειοποιηθέντα προνόμια του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Τα κείμενά της δεν παρουσιάζουν κάποια αξία για οποιαδήποτε άλλη τοπική Εκκλησία, ούτε αντιμετωπίζουν κάποια επίκαιρα πανορθόδοξα προβλήματα. Ενώ πολλά γράφονται υπέρ του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στα κείμενα αυτά, και συνεπώς παραθέτουμε κάτω ορισμένα παραδείγματα.

Εκ των προτέρων να πούμε ότι η Κωνσταντινουπολίτικη εκδοχή του παπισμού δεν συμπίπτει 100% με εκείνη της Ρώμης. Διαφέρει ως προς κάποια πράγματα. Λ.χ., εάν στον παπισμό της Ρώμης κατά την ανύψωση του προσώπου του πάπα όλοι οι υπόλοιποι επίσκοποι νοούνται ως ίσοι μεταξύ τους, στην εκδοχή παπισμού Κωνσταντινουπόλεως ειδικά δικαιώματα και προνόμια σε κάποιο βαθμό επεκτείνονται και στους αρχιερείς τη Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Αυτό καταγράφεται στο εγκριθέν από τη Σύνοδο της Κρήτης κείμενο «Η Ορθόδοξος Διασπορά». Στην παράγραφο 2.β. καθορίζεται ο κανονισμός λειτουργίας των επισκοπικών συνελεύσεων στις μη Ορθόδοξες χώρες του κόσμου και ειδικότερα αναφέρεται ότι «αἱ Συνελεύσεις αὗται θά συνίστανται ἐκ πάντων τῶν ἐν ἑκάστῃ περιοχῇ ἐπισκόπων…καί θά προεδρεύωνται ὑπό τοῦ πρώτου ἐκ τῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ὑπαγομένων ἀρχιερέων».

Όπως διαπιστώνεται όχι μόνο ο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και όλοι οι υπαγόμενοι σε αυτόν επίσκοποι οφείλουν να κατέχουν πρωτεία έναντι όλων των λοιπών επισκόπων όλων των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, εφόσον μόνο αυτοί οφείλουν να προεδρεύουν των τοπικών συνελεύσεων των Ορθοδόξων επισκόπων διαφόρων δικαιοδοσιών.

Ούτε οι γηραιότεροι η έχοντες τα πρεσβεία χειροτονίας, αλλά ούτε οι πλέον κοσμημένοι με αρετές, έμπειροι και σεβαστοί, αλλά οπωσδήποτε οι αρχιερείς του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Λές και έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη, ανώτατη κάστα επισκόπων, των πιο τιμημένων έναντι όλων των λοιπών απλώς λόγῳ της εγγύτητός τους προς τον λεγόμενο «Οικουμενικό πατριάρχη».

Στα πλαίσια αυτής της λογικής και ιερείς του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εντός της Εκκλησίας οφείλουν να έχουν πρεσβεία έναντι των ιερέων των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, ενώ οι λαϊκοί του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως οφείλουν να θεωρούνται ανώτεροι κατά τη θέση τους έναντι των λαϊκών των άλλων Εκκλησιών.
Ούτε οι λατίνοι με τη λογική τους έφθασαν μέχρι αυτού του σημείου.

Σε πολλά σημεία των κειμένων της Κρήτης στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως αποδίδεται εξουσία εφ’όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης και της δικαστικής.

Ειδικότερα δε: «Εἰς ζητήματα γενικωτέρου ἐνδιαφέροντος, ἀπαιτοῦντα…πανορθόδοξον ἀντιμετώπισιν ὁ πρόεδρος [τῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως] ἔχει τήν ἀναφοράν αὐτοῦ εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην διά τά περαιτέρω» (Η Ορθόδοξος Διασπορά, 6).

«Κατά τήν πανορθόδοξον διαβούλευσιν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναζητεῖ τὴν ὁμόφωνον συναίνεσιν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν διὰ τά ἐφεξῆς δέοντα γενέσθαι» (Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον, 10).

«Εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς δέν ἱδρύονται Αὐτόνομοι Ἐκκλησίαι, εἰ μή μόνον μετά πανoρθόδοξον συναίνεσιν, ἐξασφαλιζομένην ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου» (Τό Αὐτόνομον καὶ ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, 2ε).

«Εἰς περιπτώσεις…ἐγειρομένης ἀμφισβητήσεως… αἱ ἐμπλεκόμεναι πλευραί ἀναφέρονται, ὁμοῦ ἤ κεχωρισμένως, εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην ἵνα οὗτος ἐξεύρῃ τήν κανονικήν λύσιν ἐπί τοῦ θέματος» (Τό Αὐτόνομον καὶ ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ, 2ζ).

Το Μήνυμα της Συνόδου της Κρήτης εισηγείται την καθιέρωση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ως τακτικώς λειτουργούντος θεσμού, δικαίωμα της συγκλήσεως της οποίας για κάποιο λόγο αποδίδεται μόνο στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κάτι το οποίο δεν έχει βάσεις ούτε στην ιστορία, αλλά ούτε και στη θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Και όμως, το δικαίωμα συγκλήσεως της Πανορθοδόξου Συνόδου οφείλει να ανήκει όχι μόνο στον έχοντα πρωτεία κατά την τάξη των Διπτύχων προκαθήμανο, αλλά σε οποιοδήποτε προκαθήμενο μιας τοπικής Εκκλησίας.

Ο εξασφαλισμός αυτού μόνο στον Κωνσταντινουπόλεως καθιστά ανέφικτη τη σύγκληση της συνόδου σε περίπτωση εγέρσεως κάποιας αξιώσεως στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως από μια τοπική Εκκλησία και εκ των πραγμάτων κάνει τον Πατριάρχη αυτής της Εκκλησίας να μη δικάζεται από κανένα, κάτι το οποίο προσκρούει στην κανονική τάξη της Ορθοδόξίας, σύμφωνα με την οποία οποιοσδήποτε αρχιερέας δικάζεται από αρχιερείς.

Διατί οι Έλληνες Ορθόδοξοι μελετητές και αρθρογράφοι παραθεώρησαν όλα αυτά, όπως και τις λοιπές, τις πλέον κραυγαλέες εκφάνσεις της αιρέσεως του παπισμού της Κωνσταντινουπόλεως, τις οποίες παραθέσαμε παραπάνω; Μήπως όλοι αυτοί συντάσσονται με αυτή την αίρεση;

Ή μήπως είναι πρόθυμοι να τη παραδεχθούν μόνο και μόνο από εθνικό αίσθημα; Δύσκολο να τα πιστεύσει κανείς, άλλωστε δόξα του Ορθοδόξου Ελληνικού λαού πάντα συνιστούσε η προσήλωσή του στην αλήθεια, για την οποία οι καλύτεροι εκπρόσωποί του δεν πτοήθηκαν ποτέ να ελέγχουν τους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι έπεφταν στην αίρεση.

Έτσι ήταν στην περίπτωση του Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού κατά την εποχή των μονοθελητών πατριαρχών, έτσι ήταν με τον Άγιο Μάρκο Εφέσου κατά την ουνία Φεράρας-Φλωρεντίας, έτσι ήταν με τον Μελέτιο τον Ομολογητή κατά την εποχή της ουνίας του Λυών. Παραδείγματα ποικίλλουν. Για όλους τους Αγίους αυτούς Ελλήνους προείχε η προσήλωση στην αλήθεια. Τι δε άλλαξε σήμερα;

Δεν μιλάμε να συνταχθεί κανείς «με το πλευρό των Ρώσων» ή των «Σλάβων», αλλά να συνταχθεί κανείς στο πλευρό της αλήθειας. Πόσοι Ομολογητές και Μάρτυρες του Εληνικού λαού υπέφεραν για να μη δεχθεί αυτός τον παπισμό της Δύσεως; Μήπως αυτό έγινε μόνο και μόνο για να αποδεχθούν οι απόγονοί τους την ίδια αίρεση, αλλά περιβεβλημένη τον μανδύα τον ανατολίτικο, τον Ελληνικό; Μη γένοιτο!

Οφείλουμε ἐν ολίγοις να σημειώσουμε τις αξιώσεις του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως επί δικαστικής αρχής και διαιτησίας εφ’όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εφόσον αυτές οι αξιώσεις αποτελούν μέρος εκείνου του μανδύα. Αυτή η μελέτη, βεβαίως, και ασχολείται με το ζήτημα δογματικό, και γι΄αυτό δεν εξετάζουμε τα ζητήματα κανονικά, τα οποία καλύφθηκαν επαρκώς από τις άλλες μελέτες.

Από την εξέταση της συστηματικής παραβάσεως και καταπατήσεως πολλών ιερών κανόνων εκ μέρους του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ξαφνιάζεται κανείς όταν ακούει ταυτόχρονα δηλώσεις ότι «το Οικουμενικό πατριαρχείο έχει την ευθύνη να θέσει τα πράγματα εν εκκλησιαστική και κανονική ευταξία». Και αυτές οι δηλώσεις διατυπώνονται την ώρα όταν το ίδιο το πατριαρχείο καταργεί κανόνες, π.χ. τους Αποστολικούς κανόνες, οι οποίες απαγορεύουν τη διγαμία των κληρικών.

Πολλά θα εδύνατο να ειπωθούν στη συνάφεια αυτή, και όμως κάτι τέτοιο θα συνέβαλε στην παράταση της μελέτης. Και όμως ένα παράδειγμα αξίζει να εξετασθεί, εκείνο δηλαδή σχετικά με την αξίωση επί της δικαστικής εξουσίας εφ’όλης της Εκκλησίας. Στην ὡς άνω πρόσφατη ομιλία ο πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε στο «μοναδικό προνόμιο της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως να δέχεται έκκλητες προσφυγές από όλες τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες».

Όλες αυτές οι δηλώσεις διατυπώνονται με επίκληση του 9ου και του 17ου κανόνων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι δήθεν χορηγούν ένα τέτοιο προνόμιο στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Με αυτούς ακριβώς δικαιολογείται η εισπήδηση στα Ουκρανικά και η αποδοχή σε κοινωνία των καθαιρεθέντων σχισματικών.

Κατά πόσο συνάδει με την Παράδοση της Εκκλησίας μία τέτοια ερμηνεία δύναται να συμπεράνει κανείς αντιπαραβάλλοντας αυτή με την ερμηνεία του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου στο περίφημο «Πηδάλιό» του:

«Ὅτι μέν γάρ ὁ Κωνσταντινουπόλεως οὐκ ἔχει ἐξουσίαν ἐνεργεῖν εἰς τάς Διοικήσεις καί ἐνορίας τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν, οὔτε εἰς αὐτόν ἐδόθη ἀπό τόν Κανόνα τοῦτον ἡ ἔκκλητος ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ…Διὸ καὶ ὁ Ζωναρᾶς εἰς τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ΙΖ’ κανόνος τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου λέγει: «οὔτε πᾶσας τάς ἐκκλήτους ἀνατίθησι αὐτῷ [τῷ Κωνσταντινουπόλεως] ἀλλά τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ.
Ὁ Κωνσταντινουπόλεώς ἐστι Κριτής πρῶτος καί μόνος καί ἔσχατος τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ Μητροπολιτῶν, οὐ μήν δέ καί τῶν ὑποκειμένων τοῖς λοιποῖς Πατριάρχαις. Μόνη γάρ ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι ὁ ἔσχατος καί κοινότατος Κριτής πάντων τῶν Πατριαρχῶν, ὡς εἴπομεν, καί ἄλλος οὐδείς».

Όπως διαπιστώνουμε, η περί δογμάτων ψευδοδιδασκαλία τεκμηριώνεται με τη ψευδή ερμηνεία των κανόνων, κάτι το οποίο, βεβαίως, δεν εκπλήσσει, διότι πρόκειται για μια διδασκαλία αλλότρια προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Βεβαίως, οι θιασώτες της ἐν λόγῳ διδασκαλίας, όπως και κάθε αιρετικός, μπορεί να αναζητήσουν τα υπέρ αυτών χωρία τινα στα παλαιά κείμενα, ιδίως σ΄εκείνα, τα οποία προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη.

Θα εδύνατο να επαναφέρουν στη μνήμη τους και την απορρόφηση από την Κωνσταντινούπολη των Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή άκρως αμφισβητήσιμες και αμφιλεγόμενες πράξεις, τις οποίες η Κωνσταντινούπολη αργότερα έπρεπε να διορθώσει. Αλλά τούτο δεν είναι σε θέση να ακυρώσει το γεγονός ότι κάθε παπισμός, τόσο της Δύσεως, όσο και της Ανατολής, τυγχάνει αλλότριος προς την Ορθόδοξη διδασκαλία. Κατά τον Ιερομάρτυρα Γκοράζντ Τσεχίας: «Η Ανατολική Εκκλησία μόνο τον Ιησού Χριστό αναγνώριζε ως Κεφαλή της Εκκλησίας, αρνούμενη την ιδέα αναγνωρίσεως ως κεφαλής [ψιλού] ανθρώπου…διότι εκλάμβανε την ιδέα αυτή ως συνέπεια της ελλιπούς πίστεως στην αόρατη Κεφαλή τον Ιησού Χριστό και τη ζωντανή από Αυτόν διακυβέρνησή του σώματος της Οικουμενικής Εκκλησίας…καθώς και ως ασύμβατη προς την αποστολική αρχή της καθολικής αντιμετωπίσεως των ζητημάτων της Εκκλησίας, κάτι το οποίο σε ανώτατο βαθμό εκφραζόταν στις Οικουμενικές Συνόδους»[13].

Αξίζει ακόμη να μιλήσουμε για το πῶς το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως χρησιμοποιεί διαφόρους τιμητικούς του τίτλους προς τεκμηρίωση και προώθηση του παπισμού του και κυρίως τον τίτλο «Οικουμενικού πατριάρχη». Παλαιότερα ήταν απλός τιμητικός τίτλος, όπως εκείνος του πατριάρχη Αλεξανδρείας «Κρητής της Οικουμένης», ενώ κατά τους νεότερους χρόνους εκ των πραγμάτων κατέστη επίσημος κύριος αυτοχαρακτηρισμός των προκαθημένων της Κωνσταντινουπόλεως. Από μακρού αυτοτιτλοφορούνται με χρήση αποκλειστικά αυτού του τίτλου, εννοώντας υπό αυτό ότι η εκκλησιαστική τους δικαιοδοσία επεκτείνται κυριολεκτικά εφ’όλης της Οικουμένης.

Ως παράδειγμα χρήσεως αυτού του όρου να παραθέσουμε τα του Μητροπολίτη Προύσης Ελπιδοφόρου:

«Τὸ πρωτεῖον τοῦ Κωνσταντινουπόλεως οὐδαμῶς σχετίζεται πρὸς τὰ Δίπτυχα, τὰ ὁποῖα…ἐκφράζουν ἁπλῶς καὶ καταγράφουν τὴν ἱεράρχησιν ταύτην…Ἐὰν θέλωμεν νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ πηγῆς ἑνὸς πρωτείου…αὕτη εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ πρόσωπον τοῦ ἐκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος, ὡς ἀρχιερεὺς εἶναι μὲν πρῶτος «μεταξὺ ἴσων», ὡς Κωνσταντινουπόλεως, ὅμως, καὶ συνεπῶς ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, εἶναι πρῶτος δίχως ἴσων» [14].

Μία τέτοια κατανόηση της οικείας αυτού «οικουμενικής δικαιοδοσίας» επίσης εκφράσθηκε και στο ότι τον 20ο αι. αρχιερείς της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως μοιράσθηκαν μεταξύ τους όλες τις χώρες του κόσμου, εξαιρουμένων μόνο εκείνων, τις οποίες οι ίδιοι αναγνωρίζουν ότι υπάγονται υπό τις άλλες αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Έτσι, ακόμη και χώρες όπου δεν υπάρχει έστω και ένας Ορθόδοξος χριστιανός, καταγράφηκαν ως κανονικός έδαφος ενός των αρχιερέων της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Και αυτός ο ιεράρχης θα αγανακτεί και θα διαμαρτυρείται έντονα σε περίπτωση όταν μια Εκκλησία ιδρύσει την αποστολή της σε χώρα, όπου ουδέποτε πάτησε το πόδι του και όπου ούτε ένα πιστό έχει, απλώς εξαιτίας της ἐν λόγῳ κατανομής.

Το ότι η κατανομή του κόσμου πραγματοποιήθηκε μόλις τον 20ο αιώνα και πάλι ελέγχει αυτή τη διδασκαλία ως καινοφανή και άγνωστη στην Εκκλησία παλαιότερα, διότι, εάν ήταν αρχαία, πολύ νωρίτερα θα προέβαιναν σε αυτή την κατανομή οι αρχιερείς της Κωνσταντινουπόλεως.

Είναι αρκούντως γνωστό ότι ακόμη με την αρχή της χρήσεως αυτού του τίτλου «Οικουμενικός» από τους επισκόπους Κωνσταντινουπόλεως κατ’αυτού αντιτάχθηκε με σθένος ο Άγιος πάπας Γρηγόριος ο Διάλογος. Ειδικότερα δε έγραφε στον Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη: «Εξαιτίας του εγκληματικού και γεμάτου υπερηφάνεια τίτλου Σας διαιρέθηκε η Εκκλησία και σκανδαλίσθηκαν οι καρδιές των αδελφών Σας…Εάν ο Απόστολος Παύλος απέφευγε την καθυπόταξη των μελών του Χριστού ἐν μέρει σε κάποιες κεφαλές, λες και εκτός Χριστού, παρόλο που αυτές οι κεφαλές ήταν οι απόστολοι οι ίδιοι, τι θα πεῖτε κατά την εξέταση στο Φοβερό Κριτήριο στο Χριστό, ο Οποίος είναι Κεφαλή της Οικουμενικής Εκκλησίας, Σεῖς, που με τον τίτλο Σας «οικουμενικός» αγωνίζεσθε να καθυποτάξετε όλα τα μέλη Αυτού στον εαυτό Σας;».

Και ιδού τα όσα είπε ο ίδιος στην επιστολή προς τους πατριάρχες Αλεξανδρείας Ευλόγιο και Αντιοχείας Αναστάσιο: «Ουδείς εκ των προκατόχων μου δεχόταν να χρησιμοποιεί αυτό τον ασεβή τίτλο (οικουμενικός), διότι στην πραγματικότητα εάν ένας πατριάρχης αποκαλείται «οικουμενικός», με αυτό αφαιρεί τον πατριαρχικό τίτλο από τους άλλους».

Και όμως δεν υπάκουσαν οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως στο λόγο του Ορθοδόξου πάπα Αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου, ο οποίος κατείχε τότε πρωτεία τιμής. Και αυτός ο τίτλος συνεχίσθηκε να χρησιμοποιείται. Οι οπαδοί της χρήσεώς του ισχυρίζονται ότι αυτός δήθεν δεν εχρησιμοποιείτο με την έννοια, για την οποία κάνει λόγο ο Άγιος Γρηγόριος, και ότι ήταν ψιλός όμορφος τίτλος, σαν τον «Οικουμενικό διδάσκαλο» ή τον «Οικουμενικό βιβλιοθηκάριο», οι οποίοι επίσης υπήρχαν στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Ίσως έτσι ήταν στην αρχή, αλλά εάν δούμε πώς στη συνέχεια εχρησιμοποιείτο, τότε μπορούμε να θεωρήσουμε προφητικά τα του Αγίου Γρηγορίου.

Ο Άγιος Γρηγρόιος δεν ήταν ο μόνος πάπας, ο οποίος τάχθηκε κατά της χρήσεως του τίτλου «οικουμενικός».

Έτσι, στην Β’ Πράξη της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου διαβάζουμε ότι ανεγνώσθη επιστολή του πάπα Ρώμης Αδριανού προς τον αυτοκράτορα. Το πρωτότυπο κείμενο, εκτός από την καταδίκη της εικονομαχίας, περιείχε και τα εξής:

«Εκπλαγήκαμε πολύ όταν ανακαλύψαμε ότι στα αυτοκρατορικά Σας διατάγματα, τα οποία αφορούν τον πατριάρχη της βασιλευούσης, δηλαδή τον Ταράσιο, αυτός επίσης αποκαλείται «οικουμενικός». Δεν γνωρίζουμε εάν τούτο εγράφη ἐν αγνοίᾳ ή κατόπιν εμπνεύσεως των ασεβών σχισματικών ή αιρετικών, αλλά ζητούμε επίμονα την αυτοκρατορική Σας αρχή ώστε ποτέ και σε καμία γραφή του να υπογράφει οικουμενικός, διότι αυτό προφανώς έρχεται σε αντίθεση με τις διατάξεις των ιερών κανόνων και τις παραδόσεις των αγίων πατέρων…Γι΄αυτό εάν κανείς αρχίσει και τον αποκαλεί οικουμενικό ή δώσει τη συγκατάθεσή του, να ξέρει ότι είναι ξένος στην ορθόδοξη πίστη».

Παρόλο που με μεγάλη πιθανότητα αυτά τα εδάφια της επιστολής δεν μεταφράσθηκαν στα Ελληνικά κατά την ανάγνωση της επιστολής στη Σύνοδο, ωστόσο βλέπουμε ότι για δεύτερη φορά ο έχων τότε πρωτεία προκαθήμενος ασκούσε άμεση κριτική και απαγόρευε τη χρήση του τίτλου «οικουμενικός» στους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως. Στηριζόμενοι σε αυτές τις μαρτυρίες μπορούμε να μιλήσουμε περί παρανόμου χρήσεως του παρόντος τίτλου.

Γι΄αυτό οι Ορθόδοξοι μελετητές πρέπει να απέχουν της χρήσεως του τίτλου «Οικουμενικός πατριάρχης», αλλά να τον αποκαλούν «πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως», ώστε ακόμη και με την ίδια τη χρήση εκείνου του τίτλου να μην στηρίζουν την εξάπλωση της αιρέσεως του νέου παπισμού.

Ένας άλλος τίτλος, ο οποίος είναι σε ευρεία χρήση από την Κωνσταντινουπολη, προκειμένου να τεκμηριώσει τις αξιώσεις της είναι η «Εκκλησία Μήτηρ», παρόλο που αυτός ο τίτλος, όπως και ο προηγούμενος, ουδέποτε και από ουδεμία Οικουμενική Σύνοδο αποδόθηκε στο θρόνο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά οικειοποιήθηκε αυθαιρέτως.

Αιτιολογείται πλήρως μόνο στη ιστορική συνάφεια και μόνο έναντι των Εκκλησιών, στις οποίες η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως χορήγησε το ατοκέφαλο. Ἐν τούτοις, χρησιμοποιείται πολύ ευρύτερα. Π.χ. στην ὡς άνω παρέμβασή του ο πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρεται στο πατριαρχείο ως «φιλόστοργη Μητέρα και τροφό των Εκκλησιών», προς τεκμηρίωση των αξιώσεών της επί ιδιαίτερης θέσεως στην πανορθόδοξη κοινότητα.

Αλλά αυτή η αντίληψη της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ως Μητέρας πασών των Εκκλησιών τυγχάνει προφανώς άτοπη διότι πολλά παλαίφατα πατριαρχεία προηγούνται ιστορικώς της Κωνσταντινουπόλεως, πῶς μπορεί να είναι Μήτηρ τους; Εάν υπάρχει μια Εκκλησία η οποία δικαίως μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο αυτό είναι εκείνη των Ιεροσολύμων. Η ιδιαίτερη ιστορική συμβολή αυτής πάντοτε ανεγνωρίζετο από όλες τις Εκκλησίες, όμως ουδέποτε αντιλαμβανόταν ως δικαίωμα κυριαρχίας και εξουσίας.

Την ίδια στιγμή η Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιεί τον τίτλο «Εκκλησία Μήτηρ», τον οποίο οικειοποίησε αυθαιρέτως προς αιτιολόγηση της επιθυμίας της να καθυποτάξει στην αρχή τη όλες τις αυτοκέφαλες Εκκλησίες, οι οποίες οφείλουν να είναι υποτελείς και υπάκουες ως θυγατέρες στη μητέρα τους. Καίτοι, όπως παρατηρεί ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάροφ, εάν υποθέσουμε ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη «μπορεί πράγματι να αποκαλεί τον εαυτό της κοινή των όλων Εκκλησιών Μητέρα…και πάλι να συμπεράνει κανείς την υποταγή από το γεγονός της ιστορικής μητρότητος θα είναι παρέκκλιση της Ορθοδόξου τριαδολογίας, σύμφωνα με την οποία η Πατρότητα ή η Υιότητα δεν αίρουν την πλήρη ισότητα. Το γεννώμενον ἐκ της ουσίας ισοδυναμεί με τον γεννῶντα. Έτσι σκέπτονταν οι Άγιοι πατέρες» [15].

Και ιδιαιτέρως κυνικά από το στόμα του πατριάρχη Βαρθολομαίου ακούγονται τα περί «φιλόστοργης μητέρας». Ουδεμία φιλόστοργη μητέρα συμπεριφέρεται έναντι των τέκνων της κατά τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται η Κωνσταντινούπολη έναντι της Ρωσικής Εκκλησίας, και λίγο παλαιότερα έναντι εκείνης της Ελλάδος.

Εάν να εφαρμόσουμε τη λέξη «μήτηρ» στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, μάλλον παριστάνει αυτή την απαίσια ειδωλολατρική εικόνα μιας μητέρας η οποία καταβιβρώσκει τα τέκνα της.

Ποιος θα επιπλήξει τέκνα, τα οποία αποφασίζουν να εγκαταλείψουν μια τέτοια «μητέρα»;

Η διακοπή από τη Ρωσική Εκκλησία της ευχαριστιακής κοινωνίας με εκείνη της Κωνσταντινουπόλεως θα ήταν δικαιολογημένη ακόμη και εάν όλη η υπόθεση θα περιορίζετο στην επιθυμία αντιμετωπίσεως ενός κακουργήματος στο επίπεδο όλης της Εκκλησίας και προστασίας των τέκνων της από την κοινωνία με εκείνους, οι οποίοι εισήλθαν σε κοινωνία με σχισματικούς.

Αλλά το πράγμα κατέστη σοβαρότερο. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν πρώτη η οποία αρνήθηκε να υποταχθεί στην αίρεση του παπισμού, το οποίο επιβάλλεται από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Και οι λοιπές κατά τόπους Εκκλησίες θα οφείλουν αργά ή γρήγορα να κάνουν την ίδια επιλογή, όχι μεταξύ των «Ρώσων» και των «Ελλήνων», αλλά μεταξύ της Ορθοδοξίας και της αιρέσεως.

* Ο π. Γεώργιος Μαξίμοφ είναι γνωστή θρησκευτική φυσιογνωμία της Ρωσίας, κληρικός της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και εφημέριος του Ιερού Ναού Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ Μπουσίνοβο Μόσχας. Θρησκειολόγος, αρθρογράφος, Ορθόδοξος ιεραπόστολος, διδάκτωρ θεολογίας, υφηγητής της Θεολογικής Ακδημίας Μόσχας, μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων παρά το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσικής Ομοποσνδίας για την καταπολέμηση του θρησκευτικού εξτρεμισμού, μέλος της Διασυνοδικής Επιτροπής της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, συγγραφέας των 30 και πλέον βιβλίων και φυλλαδίων και των 200 και πλέον άρθρων, ενώ συμμετέχεισε πολλά διεθνή συνέδρια.

[1] https://cognoscoteam.gr/αρνούμενος-το-οικουμενικό-πατριαρχε/

[2] «Ορθόδοξος «Εκκλησία» ή «Συνομοσπονδία» Τοπικών Εκκλησιών»;

[3] Παραπομπές από την ομιλία «Polozhenie Pravoslavnoy Tserkvi posle voiny» κατά τη Β’ Σύνοδο της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας (Σρέμσκιε Κάρλοβτσυ, 1/14‒11/24 Αυγούστου 1938).

[4] Σωφρόνιος Σαχάροβ, ιερομ. Edinstvo Tserkvi po obraztsu Edinstva Svatoy Troitsy // Vestnik Russkogo Zapadno-Evropeiskogo Ekzarchata а. 1950. № 2–3. Σ. 8–32.

[5] Протојереј Радомир В. Поповић. Ангажована Теологиjа Цариградске Патриjаршиjе // svetosavlje.org/angazovana-teologija-carigradske-patrijarsije/

[6] Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας Παύλος. Druzhba s drugimi tserkvami // www.blagovest-info.ru/index.php?ss=2&s=7&id=27764

[7] https://www.pravoslavie.bg/анализи/вселенският-патриарх-източен-па/

[8] Απόφαση της Ιεράς Συνόδου Ιεραρχίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας (ἐν Μόσχᾳ, από 24 έως 29 Ιουνίου 2008) «Περί ενότητος της Εκκλησίας»)

[9] http://www.patriarchia.ru/db/text/3481089.html

[10] Poslanie k Scholariou, II // https://azbyka.ru/otechnik/Amvrosij_Pogodin/svjatoj-mark-ehfesskij-i-florentijskaja-unija/9).

[11] Cit. ex.: Sokolov I.I. Lektsii po istorii Greko-Vostochnoy Tserkvi. Spb., 2005, Σ. 129.

[12] Ό.π. Σ. 186

[13] Gorazd, biskup Českэ aMoravsko-Slezskэ. Život sv. Cyrila a Metoděje a jejich poměr k Řнmu a Cařihradu // http://www.orthodoxia.cz/gorazd/pavlik2.htm

[14] http://anastasiosk.blogspot.com/2014/01/primus-sine-paribus.html

[15] Σωφρόνιος Σαχάροβ, ιερομ. Ό.π. Σ. 25.

Πηγή: https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/26628-airesi-tou-papismou-konstantinoupoleos

Γράφει ο Νικόλαος Ζαχαριάδης
Καθηγητής Θεολόγος – Συγγραφέας.
Πρόεδρος Θεολόγων και του Συλλόγου Ιεροψαλτών Ηλείας

            Αγαπητοί αναγνώστες, οι σημερινές πολιτικές, εθνικές και εκκλησιαστικές κρίσεις, όπως το συζητούμενο θέμα (χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας), δεν είναι η νόσος αλλά τα συμπτώματα της νόσου που είναι η Άρνηση της Αγίας μας Ορθοδοξίας!!!

          Η θρησκευτική ουδετερότητα, είναι ο βελούδινος διασυρμός της εκκλησίας μας, στα τεχνάσματα της εποχής μας, όπου ο «περονόσπορος» της αθεΐας προσπαθεί να επιβάλλει…

          Η θρησκευτική ουδετερότητα, είναι το διαζύγιο, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας!!! Η θρησκευτική ουδετερότητα είναι το πνεύμα και το φρόνημα της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ και «ξεχαρβαλωμάτων» που προσπαθούν να επιβάλλουν οι Μυρμηκολέοντες – Ναι οι Μυρμηκολέοντες της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Γιατί λέγονται Μυρμηκολέοντες; (Γιατί είναι σαν τους δαίμονες, που η δύναμή τους, αντιστοιχεί με τα μυρμήγκια- ενώ εκείνοι απειλούν τους πάντες σαν τους λέοντες).

Με την θρησκευτική ουδετερότητα σταματούν, να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών την Κυριακή και σε γιορτές που καλούν τους χριστιανούς για προσευχή και για ένωση με τον Χριστό (Θεία – Κοινωνία).

Θρησκευτική ουδετερότητα !!! Με αυτήν ετοιμάζεται η αποπομπή των καθηγητών θεολόγων από τα σχολεία και διαγράφεται το μάθημα των Θρησκευτικών από τα σχολεία, αφού η χριστιανική μας διδασκαλία πολτοποιείται με τα άλλα θρησκεύματα. Δυστυχώς η Παιδεία μας σε Ανατολή και Δύση είναι κατευθυνόμενη… Οι Τρεις Ιεράρχες (Μ. Βασίλειος – Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος) μας τονίζουν ότι η Παιδεία μας πρέπει να είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου…

Δυστυχώς η Παιδεία ανήκει στο σύστημα. Τα εκατομμύρια βιβλία που εκδόθηκαν από το 1999 βομβάρδιζαν τα παιδιά μας και θέλουν να τα κάνουν (ΡΟΜΠΟΤ). Ναι ΡΟΜΠΟΤ !!!

Το βιβλίο έχει τη δύναμη σαν το όπλο ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ…

Οι εθνομηδενιστές, οι γραικύλοι πρέπει να καταλάβουν ότι η Ελληνορθόδοξη Παιδεία ήταν το «άλογο» που ανέβηκε ο Ελληνισμός για να ελευθερωθεί το 1821.

ΕΡΩΤΩ.

Στη θρησκευτική ουδετερότητα θα έχει καμιά σημασία η Ορθόδοξη εικόνα στα Δικαστήρια – Σχολεία – Δημόσια κτήρια – Νοσοκομεία; Ασφαλώς όχι!!! π. χ. Όταν πάει σε ένα νοσοκομείο της Ελλάδας άρρωστος (Πακιστανός, Μαροκινός κ.λπ. που είναι Μωαμεθανοί), βλέποντας μια εικόνα του Χριστού, αμέσως με (νομική κάλυψη) έχουν το δικαίωμα να την κατεβάσουν. Άκουσον – Άκουσον!!! Μπορεί ακόμα να κάνει και μήνυση στον Διοικητή του νοσοκομείου και να τοποθετήσει τη φωτογραφία του Μωάμεθ – ανενόχλητος. Που ζούμε; Τι ακόμα θα δούμε; Μας εξοντώνουν σαν Έλληνες χριστιανούς!!!

Σε ουδετερότητα της θρησκευτικότητάς μας δεν μπορεί η Σημαία μας η Ελληνική να φέρει τον Τίμιο Σταυρό σύμβολο Απολυτρώσεως, Νίκης και Δυνάμεως!!! Ακόμα δεν θα μπορούμε, να κάνουμε ιερές λιτανείες του Επιταφίου την Μ. Παρασκευή ή των Ιερών Εικόνων ή των Ιερών Λειψάνων. Επίσης δεν θα μπορούν να υπάρχουν στα Δημόσια Νοσοκομεία, εκκλησίες, ιερείς, που θα μπορούν να τελούν Θείες Λειτουργίες ή Παρακλήσεις…… ούτε θα υπάρχουν εκκλησίες σε στρατόπεδα ή στρατιωτικά νοσοκομεία.

ΕΡΩΤΩ

α) Σε ένα ουδετερόθρησκο κράτος θα εορτάζονται Χριστούγεννα και Πάσχα; Θα μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να παίρνουν άδειες Χριστούγεννα ή Πάσχα; (Τα συμπεράσματα δικά σας…..)

β) Θα μπορούν οι κληρικοί μας να κυκλοφορούν, με την σημερινή ενδυμασία τους ελεύθερα; Κινδυνεύουμε αν κάποιος άπιστος κάνει μήνυση, να φύγουν και τα ράσα των κληρικών μας. Το ράσο το Ελληνικό είναι ένδοξον!!! Το ράσο το Ελληνικό έφτιαξε βασίλεια και έσωσε την Πατρίδα μας!!!

ΣΕ ΕΝΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟ ΚΡΑΤΟΣ τι θα φύγει και τι θα μείνει από την Ορθόδοξη Παράδοσή μας; Δεν έμεινε τίποτα όρθιο είναι όλα υπό διάλυση… Βλέπουμε το ξεπούλημα της Ελληνικής μας Μακεδονίας. «Όπου Ελλάδα – εκεί Μακεδονία – όπου Μακεδονία εκεί Ελλάδα και όπου Ελλάδα και Μακεδονία, εκεί Ορθοδοξία».

ΕΛΛΗΝΕΣ και ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ

Το σύγχρονο τέρας της αθεΐας θα το αντιμετωπίσουμε με την Μετάνοια – Προσευχή στο Θεό και την Αγωνιστικότητα!!! Αντίσταση και Ομολογία Πίστεως σε κάθε δεδομένη ευκαιρία… Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν είναι οι δειλοί αλλά οι γενναίοι αγωνιστές…

Το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, ο «λαός του Θεού» θα σώσει τα ιερά και τα όσια του Ελληνισμού και της αγέραστης δασκάλας μας που λέγεται Αγία Ορθοδοξία!!!

Δυστυχώς μας οδηγούν με τους ελιγμούς τους η ποιμένουσα εκκλησία μας,σε επικίνδυνες ατραπούς (δηλ. δρόμους).

ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΟΡΦΑΝΟΙ!!! ΟΡΦΑΝΟΙ

ΕΡΩΤΩ

Μήπως, θα κηρυχθεί η αγία μας εκκλησία εν διωγμό;

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ,

 «Ου γαρ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού» (Απ. Παύλος Β’ Τιμοθέου). (Α’ κεφ. Στιχ. 7).

«ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ…» (Μάρκου κεφ.13^ο, στιχ.33)

Η ΕΝΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ, βρίσκεται στην αγχόνη (από τους Μυρμηκολέοντες της Νέας τάξης πραγμάτων…)         

                   ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ!!! 

Με αγωνιστικό χαιρετισμό και με κραυγή πόνου και αγωνίας..

Νικόλαος
Τηλ. 6907546676

Ὁ προφήτης Ἰωνᾶς ἔζησε κατά τόν ὄγδοο π.Χ αἰῶνα. Κατά τά χρόνια ἐκεῖνα, ἠ πόλις Νινευή ἦταν μιά πόλις βουτηγμένη μέσα στήν ἁμαρτία. Οἱ κάτοικοί της, ἄρχοντες καί λαός μαζί, εἶχαν ἐγκαταλείψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί εἶχαν παραδοθεῖ στίς μάταιες ὑλικές ἀπολαύσεις καί στήν ανθρωποκτόνο λατρεία τῆς σάρκας. Μέ τρόπο θαυμαστό, ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καταφθάνει στήν Νινευή καί μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ προφητεύει τήν καταστροφή της πόλεως, διδάσκοντας ταυτοχρόνως στούς Νινευίτες τήν δύναμη καί τήν ἀξία τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετάνοιας.

Οἱ Νινευίτες ἄκουσαν μέ προσοχή τόν προφήτη Ἰωνᾶ. Φοβήθηκαν ἀπό τόν προφητικό του λόγο καί συνετίσθηκαν. Λούστηκαν στά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες τους. Νήστεψαν σαράντα ἡμέρες καί ἐπέδειξαν εἰλκρινή καί φιλότιμη μετάνοια.

Ὁ Θεός εἶδε τήν μεταστροφή τους, εἶδε τόν κόπο τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετανοίας τους, καί ὡς φιλεύσπλαχνος καί δίκαιος Πατέρας πῆρε ἀμέσως τόν λόγο Του πίσω. Συγχώρεσε καί μέ τά δυό Του χέρια τούς μετανοημένους Νινευίτες καί ἔτσι ἠ πόλις τῆς Νινευή σώθηκε άπό τήν προαναγγελθεῖσα καταστροφή.

Οἱ Ἕλληνες οἱ σημερινοί, πόσο ἄραγε ἀπέχουμε ἀπό τήν ἀκόλαστη καί ἁμαρτωλή ζωή τῶν τότε Νινευιτῶν; Καί πόσο μακριά μπορεῖ νά εἴμαστε ἀπό μιά καταστροφή τῆς Πατρίδας μας, γιά τούς ἴδιους λόγους, πού προφητεύτηκε τότε καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή;

Νά ποῦμε, ὅμως, καί τό ἄλλο: Εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί σήμερα, μέ τήν ἴδια εὐσπλαχνία, μέ τό ἴδιο ἔλεος, μέ τήν ἴδια δικαιοσύνη, ὅπως καί τότε;

Ἀδελφοί, σύνδουλοι καί συνοδίτες στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό, τί λέτε; Ξεκινᾶμε νά μιμηθοῦμε στήν συντριβή καί στήν μετάνοια τούς φαύλους καί ἁμαρτωλούς Νινευίτες, πού τόσο τούς μοιάζουμε στήν ἁμαρτωλή τους ζωή;

Σήμερα στήν Πατρίδα μας, δέν χρειάζεται νά ξαναβγεῖ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καί νά μιλήσει. Διότι τά προφητευμένα, ἤδη τά ζοῦμε καί τά βιώνουμε. Ἁμαρτήσαμε καί δέν μετανοήσαμε. Δέν εἴπαμε οὔτε ἕνα ‘’ἥμαρτον’’.

Σφάλαμε καί δέν ζητήσαμε οὔτε μία συγγνώμη ἀπό τόν Κύριό μας.

Καί τώρα, νά πού ἦρθε καί ἡ ὥρα τῶν λογαριασμῶν. Ἡ ὥρα τῆς Θείας Δικαιοσύνης. Τῆς Δικαιοσύνης ἐν ἀγάπῃ καί φιλανθρωπίᾳ ἀφάτῳ.  

Ἀπό τήν μιά μεριά, ἡ Πίστη μας, ἡ πολυτίμητη Ὀρθοδοξία μας, ἔχει μπεῖ στό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα. Αἱρετικοί καί αἱρέσεις ἐπιτίθενται μέ βαναυσότητα. Σχίσματα καί διαιρέσεις ταλανίζουν τήν Ἐκκλησία, πληγώνουν τό Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Λύκοι προβατόσχημοι ἔχουν εἰσβάλει στήν μάνδρα τῶν θεουμένων καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κατασπαράξουν τά πρόβατα τά λογικά τῆς ποίμνης τοῦ Κυρίου Ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως πραγματοποιεῖται πλέον ἐντελῶς ἀπροκάλυπτα.

Καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ Πατρίδα μας ἡ ἀγαπημένη, ἡ μάνα μας ἡ Ἑλλάδα, ζεῖ μέσα στήν τυραννία, μέσα στά βάσανα, μέσα στήν στέρηση, στήν εἰρωνεία καί στήν περιφρόνηση. Τά χρέη μᾶς πνίγουν. Ἡ σκληρότητα τῶν δανειστῶν μας, μᾶς στραγγαλίζει. Ἡ ἀνικανότητα τῶν ἀρχόντων μας, μᾶς θλίβει καί μᾶς ἀπογοητεύει. Ἡ προδοσία σέ βάρος τῆς Μακεδονίας μας καί ὅχι μόνον, πλημμυρίζει τίς καρδιές μας ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση καί ὀργή.

Μά ἐπιτέλους! Εἴμαστε ἤ δέν εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί; Πιστεύουμε ἤ δέν πιστεύουμε στό Ἔλεος καί στήν Εὐσπλαχνία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ; Σώζει ἤ δέν σώζει τὀ ‘’ἥμαρτον’’ καί τό δάκρυ τό καυτό τῆς μετανοίας;

Τότε, γιατί δέν σπεύδουμε νά μιμηθοῦμε τούς Νινευίτες στήν λυτρωτική τους ἐσωτερική συντριβή καί μετάνοια; Ἐκεῖνοι τό ἔκαναν καί σώθηκαν. Γιατί νά μή τό κάνουμε κι ἐμεῖς, γιά νά σωθοῦμε;

Ἐκεῖνοι, νήστεψαν σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Ἐμεῖς, ἄς νηστέψουμε τοὐλάχιστον τρεῖς.

Ἐκεῖνοι, λούστηκαν στά δάκρυα καί ντύθηκαν σακιά καί κουρέλια.

Ἐμεῖς, ἄς ἀνάψουμε ἕνα κερί κι ἄς στερηθοῦμε ἔστω γιά μιά ἑβδομάδα τά γλέντια, τά στολίδια καί τά ἐνδύματα τά πολυτελῆ.  

Ἐκεῖνοι προσευχήθηκαν μέ θέρμη σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Τί εἶναι γιά ἐμᾶς νά προσφέρουμε, θυσία στόν Κύριό μας, τόν κόπο μιᾶς ὁλονυκτίας;

Γονυπετεῖς παρακαλοῦμε τούς σεπτούς μας Ἱεράρχες, νά ἀποφασίσουν, σήμερα κιόλας, τρία ἁπλά πράγματα:

1^ον. Νά κηρύξουν τριήμερη αὐστηρή νηστεία σέ ὁλόκληρη τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια.

2^ον. Νά παρακινήσουν τόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνικό Λαό, νά πάει μέσα στό τριήμερο γιά ἐξομολόγηση. 

3^ον. Νά γίνει ὁλονυκτία κατά τήν τρίτη ἡμέρα τῆς νηστείας σέ ὅλα τά μοναστήρια τῆς Πατρίδας μας καί σέ ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, ὅπου κατοικοῦν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

Σ’ αυτές τίς δύσκολες καί κρίσιμες ἱστορικές στιγμές πού διερχόμαστε, ποιός Ἕλληνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός μπορεῖ νά κοιμᾶται ἥσυχος; 

Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ
γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.                

 22.1.2019

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21η Ιανουαρίου 2019

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΧΕΤΙΚΑ  ΜΕ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Ο Τόμος Αυτοκεφαλίας δόθηκε τελικά την ημέρα των Θεοφανείων του 2019 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στο  νέο σχισματικό μόρφωμα, (υπό τον νεοεκλεγέντα «Μητροπολίτη» Επιφάνιο), που προέκυψε από την λεγομένη «Ενωτική Σύνοδο», που πραγματοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2018 στο Κίεβο.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έλαβε υπ’ όψη της τις θερμές εκκλήσεις και παρακλήσεις πολλών άλλων Ορθοδόξων Τοπικών Εκκλησιών, οι οποίες υπέδειξαν ως τον μόνο ενδεδειγμένο τρόπο επιλύσεως του Ουκρανικού ζητήματος τον Διάλογο και μάλιστα εν Συνόδω, με πανορθόδοξο συμμετοχή όλων των Τοπικών Εκκλησιών. Ήδη η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος έπαυσε να μνημονεύει τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο. Τώρα πλέον είναι ολοφάνερο ότι η παγκόσμια Ορθοδοξία, μετά την μονομερή απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει καθεστώς Αυτοκεφαλίας σε μια «Εκκλησία», η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα συνονθύλευμα σχισματικών, καθηρημένων και αυτοχειροτονήτων, οδηγείται με γοργά βήματα σε ένα νέο μεγάλο σχίσμα, ίσως το δεύτερο μεγάλο σχίσμα μετά  από αυτό του 1054, με ανυπολόγιστες εκκλησιαστικές συνέπειες για την πανορθόδοξη ενότητα και προς μεγίστη χαρά των εχθρών της.

Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο αποτελεί μια πρωτοτυπία, αποτελεί σίγουρα μια ιδιάζουσα περίπτωση, που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στην μέχρι σήμερα πορεία της Εκκλησίας μας. Και τούτο διότι στην προκειμένη περίπτωση αγνοήθηκε η βούληση της υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο κανονικής Τοπικής Εκκλησίας, η οποία δεν ζήτησε καθεστώς Αυτοκεφαλίας. Σημειωτέον ότι η εν λόγω Τοπική Εκκλησία εκφράζει το 4/5 περίπου, από πλευράς πληθυσμού, του Ουκρανικού λαού. Αυτοκεφαλία ζήτησε αφ’ ενός μεν η υπό τον πρόεδρο Ποροσένκο Ουκρανική κυβέρνηση και αφ’ ετέρου μια μικρή ομάδα καθηρημένων και αυτοχειροτονήτων «επισκόπων». Αυτοί υπήρξαν και οι πραγματικοί αποδέκτες του Αυτοκεφάλου.

Δεν πρέπει επίσης να παραθεωρείται και μία άλλη παράμετρος του όλου θέματος, που εξηγεί αυτό το παράδοξο, το γιατί δηλαδή αγνοήθηκε η κανονική Τοπική Εκκλησία και η συντριπτική πλειοψηφία του Ουκρανικού λαού. Όπως έχει αποκαλύψει η εκκλησιαστική και πολιτική ειδησεογραφία, πίσω από τη χορήγηση του Αυτοκεφάλου βρίσκονται και πάλι πολιτικές και γεωστρατηγικές σκοπιμότητες. Αυτό αποδεικνύεται ξεκάθαρα όχι μόνον από τις ευχαριστίες που έστειλε ο Ουκρανός Προέδρος κ. Ποροσένκο στις Η.Π.Α. για την «ενεργό υποστήριξή τους στη διαδικασία χορήγησης του Αυτοκεφάλου»,[1]  αλλά και η επίσημη δήλωση της εκπρόσωπου Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α.ΧίθερΝάουερτ, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υποστηρίζουν την χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία» [2]

Όπως έχουμε ήδη επισημάνει σε παλαιότερη ανακοίνωση μας, γύρω από το όλο ζήτημα ασχολήθηκαν διακεκριμένες προσωπικότητες και ειδικοί ερευνητές, όπως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ, [βλ. μνημειώδη μελέτη του με τίτλο: «Υφίσταται εν τη Ορθοδόξω Καθολική Εκκλησία δικαιοδοτική αρμοδιότης εφ’ όλης της Εκκλησίας εκτός της αρμοδιότητος της Οικουμενικής Συνόδου;», (18.10.2018)], ο πρωτοπρ. π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, πρ. του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πατρών, [(βλ. εξ’ ίσου σημαντική εργασία του με τίτλο: «Μικρή συμβολή στο διάλογο για το Ουκρανικό ‘Αυτοκέφαλο’. Υπάγεται η Ουκρανία στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου;», (8.1.2019)], ο πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., (βλ. σημαντικότατη ερευνητική του εργασία με τίτλο: «Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο», Θεσσαλονίκη 2018, εκδ. «Το Παλίμψηστον»), κ.α. οι οποίοι ανέλυσαν και απέδειξαν με πολύ ισχυρά επιχειρήματα ότι:

Α) Η αποκατάσταση των σχισματικών της Ουκρανίας στο ιερατικό, η αρχιερατικό τους αξίωμα μετά την καθαίρεσή τους από την Πατριαρχείο της Μόσχας δεν είναι δυνατή από Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με βάση τους Ιερούς Κανόνες, διότι εν προκειμένω δεν υφίσταται το λεγόμενο «έκκλητο»σε άλλη τελεία Πατριαρχική Σύνοδο παρά μόνον σε Οικουμενική Σύνοδο. Όπως αναφέρει ο Βαλσαμών χαρακτηριστικά: «Αι ψήφοι των Πατριαρχών εκκλήτω ουχ υπόκεινται, Ν ΡΚΓ, κβ, Β.Γ.α.λη «ο μακαριώτατος πατριάρχης εκείνης της διοικήσεως μεταξύ αυτών ακροάσθω, κακείνα οριζέτω άτινα τοις εκκλησιαστικοίς κανόσι, και τοις νόμοις συνάδει, ουδενός μέρους κατά της ψήφου αυτού αντιλέγειν δυναμένου», στην δε «Επαναγωγή» ΙΑ ,6(J.G.R. τ Β , 260) «Το του Πατριάρχου κριτήριον εκκλήτω ουχ υπόκειται, ουδέ αναψηλαφάται υφ’ ετέρου, ως αρχή και αυτών των εκκλησιαστικών κριτηρίων».

Β) Η χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία αποτελεί επέμβαση στο κανονικό έδαφος της Εκκλησίας της Ρωσίας, στην οποία το Κίεβο από το 1686 με πράξη του Οικουμενικού Πατριάρχου Διονυσίου του Δ΄, περιήλθε.Η αντισυνοδική συμπεριφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Ουκρανικό ζήτημα και η συνεργασία του με σχισματικές παρατάξεις και όχι με την κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας και την Εκκλησία της Ρωσίας, στην οποία υπάγεται, προσβάλλει τον συντονιστικό ενοποιό ρόλο Του.

Γ) Η επισταμένη μελέτη και έρευνα των λεγομένων «Συνταγματίων», στα οποία καταγράφονται οι κανονικές δικαιοδοσίες των Θρόνων αποτελούν ένα πολύ ισχυρό τεκμήριο, ένα αδιαμφισβήτητο αποδεικτικό στοιχείο για το πού υπάγεται εκκλησιαστικά η Ουκρανία. Από την μελέτη αυτή προκύπτει ξεκάθαρα ότι από τον 17ο αιώνα και εντεύθεν όλα τα «Συνταγμάτια» δεν αναφέρουν την Ουκρανία στις υποκείμενες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο εκκλησιαστικές επαρχίες! Επίσης στο «Σύνταγμα των θείων και ιερών Κανόνων», των Γ. Ράλλη-Μ. Ποτλή, όπου αναγράφεται η «Τάξις των Θρόνων της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας» δεν περιλαμβάνεται η Ουκρανία στις επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά στην «Αυτοκέφαλο Εκκλησία της Ρωσίας».  Επίσης τα κατ’ έτος εκδιδόμενα «Ημερολόγια», ή «Επετηρίδες του Οικουμενικού Πατριαρχείου» μέχρι και του έτους 2018 αναγράφουν ότι η Εκκλησία της Ουκρανίας υπάγεται κανονικώς στην Εκκλησία της Ρωσίας.

Δ) Η Πανορθόδοξη Εκκλησιαστική Συνείδηση όπως έχει καταγραφεί στα κατ’ έτος εκδιδόμενα «Ημερολόγια», ή «Δίπτυχα», ή «Επετηρίδες» των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ομόφωνα μαρτυρεί ότι η Εκκλησία της Ουκρανίας υπάγεται στην κανονική δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ρωσίας. Όλα τα Πατριαρχεία και οι κατά τόπους Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες θεωρούν ως μοναδικό κανονικό Μητροπολίτη Κιέβου τον κ. Ονούφριο, που υπάγεται στην Εκκλησία της Ρωσίας.  Με αυτόν και την περί αυτόν Σύνοδο και μόνον είχαν, (επί αιώνες μέχρι και σήμερα), εκκλησιαστική κοινωνία όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στα κατά καιρούς πανορθόδοξα συλλείτουργα και στις Διορθόδοξες Επιτροπές. Αυτή η ομοφωνία εκφράζει την Πανορθόδοξη Εκκλησιαστική Συνείδηση, την οποία όμως τώρα το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραδόξως και αντικανονικώς αμφισβητεί και ακυρώνει με μια μονοκονδυλιά, ερχόμενο κατ’ ουσίαν σε κραυγαλέα αντίφαση με τον ίδιο τον εαυτό του!

Εν τω μεταξύ η εκκλησιαστική ειδησεογραφία μας πληροφορεί ότι τα γεγονότα τρέχουν και οι εκκλησιαστικές εξελίξεις προχωρούν από το κακό στο χειρότερο, αφού το γενόμενο σχίσμα, αντί να επουλωθεί, βαθαίνει όλο και περισσότερο. Μετά την αντικανονική χορήγηση Αυτοκεφαλίας έχει ξεκινήσει στην Ουκρανία ένας πρωτοφανής διωγμός κατά της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο. Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και πιστοί προπηλακίζονται, αρπάζονται μοναστήρια και ναοί, ενώ διώκονται αδελφότητες της κανονικής Εκκλησίας, η οποία μετονομάστηκε σε «Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία». Ένας αλληλοσπαραγμός άνευ προηγουμένου.Και ενώ ο διωγμός στην Ουκρανία μαίνεται, το Οικουμενικό Πατριαρχείο με επιστολή του, (αρ. πρωτ.119/24-12-2018), ζήτησε από τις 13 τοπικές Εκκλησίες να αναγνωρίσουν την Αυτοκεφαλία και τη νέα «Εκκλησία» της Ουκρανίας. Ωστόσο ήδη τρεις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες: της Σερβίας, Πολωνίας και Τσεχίας δεν αναγνωρίζουν τον σχισματικό «Μητροπολίτη» Επιφάνιο, ενώ εξαπολύουν δριμύ κατηγορώ για τον κ. Βαρθολομαίο. Την ίδια γραμμή αναμένεται να ακολουθήσουν και οι Εκκλησίες της Αντιοχείας, Αλεξανδρείας Ιεροσολύμων και Βουλγαρίας. Πληροφορηθήκαμε ότι το πρόβλημα της χορηγήσεως της Αυτοκεφαλίας απασχόλησε και την Δ.Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία σε συνεδρίασή της στις 8-1-2019 ανέγνωσε την ως άνω επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, σχετικά με την «εκλογή του Πρώτου προκαθημένου της νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας», όπως και το σχετικό γράμμα «του νέου προκαθημένου της Εκκλησίας της Ουκρανίας κ. Επιφανίου» και εκείνο του «Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ. Κυρίλλου». Η Δ.Ι.Σ. τελικά αποφάσισε να παραπέμψει το θέμα σε προσεχή Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Με αφορμή λοιπόν την ως άνω ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ. και εν όψει προσεχούς συγκλήσεως Συνόδου της Ιεραρχίας μας, με αίσθημα αγωνίας και ευθύνης για την πανορθόδοξη ενότητα της Εκκλησίας μας, θα θέλαμε να απευθύνουμε έκκληση προς τους Σεβασμιωτάτους Ιεράρχες μας και να εκφράσουμε τους προβληματισμούς μας για το μείζον αυτό ζήτημα. Θα θέλαμε να παρακαλέσουμε θερμώς τους Ιεράρχες μας να πράξουν με υψηλό αίσθημα ευθύνης το καθήκον τους. Τους παρακαλούμενα εξετάσουν το θέμα με νηφαλιότητα, φόβο Θεού και αγάπη προς την Εκκλησία, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους Ιερούς Κανόνες και όσα παρά πάνω επισημάναμε,υπηρετώντας την πανορθόδοξη ενότητα και το συμφέρον της Εκκλησίας.

Επίσης τους παρακαλούμε να λάβουν υπ’ όψη τους:

α) Το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας κ.Ποροσένκο είναι ουνίτης, αφού φωτογραφήθηκε πρόσφατα να «κοινωνεί» από ουνίτη «επίσκοπο» της Ουκρανίας.

β) Το ότι ο σχισματικός «Μητροπολίτης» Επιφάνιος ζήτησε την συνεργασία των ουνιτών! [3]

γ) Το γεγονός ότι«ο μοναχός Φιλάρετος Ντενισένκο, κληρικός τυγχάνων του Πατριαρχείου Μόσχας ως Μητροπολίτης Κιέβου το 1992 καθηρέθη εκ του υψηλού της αρχιερωσύνης υπουργήματος και μετά ταύτα ανεθεματίσθη για την πρόκλησι σχίσματος, αλλά και για ετέρας αντικανονικάς αυτού ενεργείας, ο δε έτερος ουδεμία κανονική χειροτονία κέκτηται προερχόμενος εξ ‘Ιεραρχίας’ μιας μορφής ‘ζώσης Εκκλησίας’ του Σοβιετικού Καθεστώτος που συνεστήθη το 1921», όπως παρατηρεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Σεραφείμ.

δ)Το γεγονός ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος «με το υπ’ αριθμ. 1203/29.8.1999 Πατριαρχικόν Του Γράμμα προς τον Μακαριστόν Πατριάρχην Μόσχας κυρόν Αλέξιον αποδέχεται γράφων: ‘Εις απάντησιν προς σχετικό τηλεγράφημα και γράμμα της Υμετέρας λίαν αγαπητής και περισπουδάστου Μακαριότητος, επί του ανακύψαντος προβλήματος εν τη καθ’ Υμάς αδελφή Αγιωτάτη Εκκλησία της Ρωσσίας, όπερ πρόβλημα ωδήγησε την Ιεράν Σύνοδον αυτής όπως προβή, δι’ ους οίδεν αύτη λόγους, εις την καθαίρεσιν του άχρι πρότινος εκ των τα πρώτα φερόντων Συνοδικού μέλους αυτής Μητροπολίτου Κιέβου κυρίου Φιλαρέτου, επιθυμούμεν ίνα γνωρίσωμεν τη Υμετέρα Αγάπη αδελφικώς ότι η καθ’ ημάς Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία αναγνωρίζουσα εις το ακέραιον την επί του θέματος αποκλειστικήν αρμοδιότητα της υφ’ Υμάς αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρωσίας αποδέχεται τα Συνοδικώς αποφασισθέντα περί του εν λόγω, μη επιθυμούσα το παράπαν ίνα παρέξη οιανδήτινα δυσχέρειαν εις την καθ’ Υμάς αδελφήν Εκκλησίαν».

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι Ιεράρχες μας θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα αναγνωρίσουν τη νέα σχισματική «Εκκλησία» υπό τον «Μητροπολίτη» Επιφάνιο, ακολουθώντας τους Ιερούς Κανόνες, τους οποίους υποσχέθηκαν να τηρούν με φρικτούς όρκους κατά την ημέρα της χειροτονίας των. 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

[1] http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/23802-presbeutis-sam-mpraounmpak-oi-ipa-upostirizoun-tin-autokefalia-stin-oukrania, βλ. ΑΝ. ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, «Ἀφελῆ ἐρωτήματα ἀφελοῦς ἱερέως…», στὸ  http://anastasiosk.blogspot.com/2018/09/blog-post_45.html.

[2] http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24036-oi-ipa-sto-pleuro-tou-oikoumenikou-patriarxeiou-gia-tin-oukrania

[3]Βλ. άρθρο στο ιστολόγιο Ακτίνες, (6.1.2019), με τίτλο: Η «ενωτική σύνοδος» στο Κίεβο – συμπεράσματα και προοπτικές, του TarasMelnick, Μετάφραση OrthoChristian.com. Αρχική πηγή Pravoslavie.ru 12/22/2018. Μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Στην τηλεόραση ICTV, ο Επιφάνιος δεν απέρριψε τα σενάρια που μιλούν για συνένωση της ΟΕΟ, (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας), με την «Ελληνική Καθολική Εκκλησία της Ουκρανίας» (Ουνίτες). Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, πρέπει πρώτα να ενώσουν την Ουκρανική Ορθοδοξία και έπειτα θα δούνε. Ωστόσο, όπως σημείωσε ο επικεφαλής της ΟΕΟ, υπάρχει μια διάθεση μέσα στην οργάνωσή του για μια βαθύτερη συνεργασία με την «Ελληνική Καθολική Εκκλησία της Ουκρανίας» (Ουνίτες). Και αυτή η συνεργασία θα ξεκινήσει στον τομέα της εκπαίδευσης.

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2019/01/blog-post_816.html

Η απουσία οποιασδήποτε αντίδρασης από τη Δύση στις πρωτοφανείς παρεμβάσεις των ουκρανικών αρχών σε ζητήματα της εκκλησίας δείχνει προφανή πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δημιουργία μιας νέας θρησκευτικής δομής στην Ουκρανία, δήλωσε τη Δευτέρα ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών, Κύριλλος.

Για πολιτικά κίνητρα πίσω από την παραχώρηση αυτοκεφαλίας στη «νέα εκκλησία» της Ουκρανίας, έκανε λόγο σήμερα ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών, Κύριλλος.

Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Κύριλλο, ούτε οι ευρωπαϊκές χώρες ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν στην παρέμβαση του Κιέβου σε ζητήματα της εκκλησίας σχετικά με τη νεοϊδρυθείσα αποκαλούμενη Ουκρανική Εκκλησία, παρά το ότι ο διαχωρισμός της εκκλησίας και του κράτους είναι μια από τις βασικές αρχές που εκπροσωπεί η Δύση.

«Αυτό το γεγονός δείχνει ότι όλα μπορούν να γίνουν και κάθε αρχή μπορεί να εγκαταλειφθεί εάν υπάρχουν συγκεκριμένοι πολιτικοί στόχοι. Υπό αυτή την έννοια, η πολιτική θέση που θέλει να διαταράξει την Ορθοδοξία στην Ουκρανία είναι προφανής», δήλωσε ο Πατριάρχης στο Rossiya 1.

Τόνισε δε ότι η Ουκρανία θέλει να δείχνει ότι φιλοδοξεί να γίνει ένα «πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος» και ισχυρίζεται ότι δεσμεύεται για τις ευρωπαϊκές αξίες.

«Όμως, μια από τις πολύ σημαντικές ευρωπαϊκές αξίες είναι η αρχή του διαχωρισμού Εκκλησίας και θρησκείας από το κράτος… Τι βλέπουμε; Βλέπουμε τον πρόεδρο της Ουκρανίας να προεδρεύει του συμβουλίου της Εκκλησίας και να καθορίζει ποιος θα πρέπει να είναι επικεφαλής της τοπικής εκκλησίας. (Ο πρόεδρος) που παρεμβαίνει τόσο φρικτά στην εκκλησιαστική ζωή και δεν διστάζει να το κάνει δημόσια, που όλα μετατρέπονται σε θέατρο του παραλόγου», πρόσθεσε ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Παράλληλα ανέφερε, ότι εάν μια παρόμοια κατάσταση συνέβαινε στη Ρωσία, κάτι που, όπως είπε θα «ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς», η χώρα θα αντιμετώπιζε μεγάλη κριτική από τα δυτικά κράτη και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είπε επίσης ότι η νεοσυσταθείσα εκκλησία στην Ουκρανία δεν είναι παρά μια συγχώνευση δύο ομάδων σχισματικών.

«Σύμφωνα με όσους κινούν τα νήματα και τον πρόεδρο της Ουκρανίας, αυτό το συμβούλιο υποτίθεται ότι θα τους ένωνε όλους και θα δημιουργούσε μια ενοποιημένη Ορθόδοξη εκκλησία σε ολόκληρη την Ουκρανία και τι συνέβη τελικά; Τελικά, μόνο δύο σχισματικές ομάδες συγχωνεύθηκαν», ανέφερε ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Εν τω μεταξύ, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας, υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Ονούφριου του Κιέβου και της Ουκρανίας, υπήρξε και παραμένει ένα «ευλογημένο, πνευματικό» κέντρο της χώρας, τόνισε ο Πατριάρχης Μόσχας.

Στα μέσα Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο το αποκαλούμενο ενωτικό συμβούλιο με πρωτοβουλία του προέδρου της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κατά τη διάρκεια του οποίου εξελέγη ως επικεφαλής της «νέας εκκλησίας» ο Επιφάνιος Δουμένκο.

Στο συμβούλιο συμμετείχαν μόνο δύο επίσκοποι της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας (UOC-MP), οι οποίοι αργότερα αποπέμφθηκαν από την εκκλησία τους, η οποία επισήμως αρνήθηκε να συμμετάσχει στη σύνοδο.

Την Κυριακή, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παραχώρησε αυτοκεφαλία στη νέα εκκλησία της Ουκρανίας.

Το Πατριαρχείο της Μόσχας είχε χαρακτηρίσει «νομιμοποίηση του σχίσματος» την ίδρυση της «νέας εκκλησίας», υπογραμμίζοντας ότι θα έχει καταστροφικές συνέπειες για εκατομμύρια Χριστιανούς τόσο της Ουκρανίας όσο και άλλων χωρών.

sputniknews,07/01/2019/ Sergey Pyatakov

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2019/01/blog-post_95.html

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὁ προσεχής Ἰανουάριος καί γενικῶς τό ἐπί θύραις νέον ἔτος 2019 ἐκτιμᾶται ὅτι θά σημαδευθοῦν ὑπό γεγονότων καί ἐξελίξεων τά ὁποῖα θά καθορίσουν τήν περαιτέρω πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐντός καί ἐκτός τῶν κρατικῶν μας ὁρίων. Τοῦτο, θά συμβῆ, κυρίως, διότι συνέπεσε (τυχαίως;) κατ’ αὐτή τήν περίοδο νά βρίσκονται ἐν ἐξελίξει δύο μεγάλης σημασίας ὑποθέσεις, μία ἐθνικοῦ καί μία ἐκκλησιαστικοῦ  ἐνδιαφέροντος καί περιεχομένου. Πρόκειται διά τό λεγόμενο “Μακεδονικόν”, ἤ ὀρθότερον Σκοπιανό ζήτημα, ἀφ’ ἑνός, καί τό λεγόμενο Οὐκρανικόν, ἀφ’ ἑτέρου.

Στό Σκοπιανό, ἀναμένεται ἐντός τοῦ προσεχοῦς Ἰανουαρίου νά ἔλθη πρός κύρωσιν στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο ἡ περιβόητη “Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν”, τήν ὁποίαν ἐπεξεργάστηκαν καί ἀπό κοινοῦ διεμόρφωσαν, ἐν κρυπτῶ καί παραβύστῳ, ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὑπό τόν Πρωθυπουργό κ. Ἀλέξιο Τσίπρα, μέ πρωταγωνιστή τόν τέως Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν κ. Νικόλαο Κοτζιᾶ καί, ἀντιστοίχως, ἐκπρόσωποι τῆς Σκοπιανῆς Κυβερνήσεως ὑπό τόν ἐμφανιζόμενον ὡς μετριοπαθή Πρωθυπουργό κ. Ζόραν Ζάεφ, μέ πρωταγωνιστή αὐτῆς τῆς πλευρᾶςτόν Σκοπιανό Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν κ. Νίκολα Ντιμιτρώφ, τόν ὁποῖονἐσχάτως ἔγκυρα δημοσιεύματα φέρουν ὡς στενό συνεργάτη καί πληροφοριοδότη τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῶν Η.Π.Α. Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις, παρά τίς ἐπικρίσεις τῶν ὑπολοίπων κομμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καί τήν ἀρνητική ἀποτίμηση τῆς “Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν” ὡς ἐθνικά ἐπιζήμιας καί πάντως προβληματικῆς, παρά τίς μετά τήν ὑπογραφή της ἀποκαλυπτικές τῶν προθέσεων καί θέσεων τῆς Σκοπιανῆς πλευρᾶς ἀπαράδεκτες δηλώσεις καί διακηρύξεις των πολιτικῶν ἡγετῶν της, ἀλυτρωτικοῦ καί διαστρεβλωτικοῦ τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας χαρακτῆρος καί περιεχομένου, παρά τίς πρωτοφανεῖς σέ ὄγκο καί πατριωτικό παλμό μεγαλειώδεις παλλαϊκές κινητοποιήσεις τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ἐλληνίδων στή συμπρωτεύουσα ἀλλά καί τήν πρωτεύουσα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐναντίον τῆς ἐν λόγῳ Συμφωνίας, ἐμφανίζεται ἀνυποχώρητα ἀποφασισμένη νά προχωρήσηἐνάντια στή θέληση καί τήν ἄποψιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί νά ὁλοκληρώση τήν ἐπικύρωση αὐτῆς τῆς Συμφωνίας. Μέ δεδομένη δέ τήν εὐκαίρως ἀκαίρως ἐκπεφρασμένη ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη γνώμη καί τοῦ κυβερνητικοῦ ἑταίρου της (παρά τήν ἀναξιοπιστία καί ἀμετροέπειά του ὡς πρός τούς σχετικούς χειρισμούς) ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐπικύρωση αὐτή, ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις προτιθεμένη νά ἐπιβάλλη τήν Συμφωνία αὐτήν, κατ’ οὐσίαν ἐνεργεῖἕνα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ εἰς βάρος τῆς Δημοκρατίας καί τῆς βουλήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀναφερόμενοι δέ σέ πραξικόπημα κυριολεκτοῦμε, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν δύο τινά: Πρῶτον, ὅτι, βάσει τοῦ ἰσχύοντος Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, ἡ ἐξουσία τῶν ἑκάστοτε κυβερνώντων προέρχεται καί ἀσκεῖται ἐν ὀνόματι τοῦ (κυριάρχου) Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἑπομένως, κατά λογική συνέπεια, δέν εἶναι δυνατόν νά καταφρονεῖται καί παραβιάζεται ἡ βούλησίς του, καί, δεύτερον, ἡ νομιμοποίησις τῆς ἐξουσίας τῶν κυβερνώντων, λόγῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐκλογῆς των διά νά ἀποφασίζουν ἐπί τῶν διαφόρων θεμάτων, δέν εἶναι ἀπεριόριστος. Διότι, ἐπιβάλλεται, ἀφ’ ἑνός μέν, νά κινεῖται ἐντός τοῦ πλαισίου τοῦ προεκλογικοῦ προγράμματος καί τῶν ἐξαγγελιῶν τοῦ ἑκάστοτε κυβερνῶντος κόμματος ἤ τοῦ κυβερνητικοῦ σχηματισμοῦ, διά τήν ἐφαρμογήν τῶν ὁποίων ἐψηφίσθησαν ὑπό τοῦ λαοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ, νά μήν ὑπερβαίνη κάποια ὅρια, πέραν τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖται εἰδική νομιμοποίησις. Προφανέστατα δέ ὑπερβαίνουν τά συνήθη ὅρια οἱ περιπτώσεις τῶν Ἐθνικῶν θεμάτων (ὅπως εἶναι τό “Σκοπιανό”), περί τῶν ὁποίων ἡ λῆψις ὑπευθύνων καί καθοριστικῶν ἀποφάσεων εἶναι σκόπιμο νά ἔχη αὐτήν τήν εἰδικήν νομιμοποίησιν, εἴτε διά τῆς ἐνισχυμένης διακομματικῆς καί Κοινοβουλευτικῆς στηρίξεως, εἴτε διά τῆς διενεργείας εἰδικῶν δημοψηφισμάτων, εἴτε διά τῆς προσφυγῆς εἰς τήν λαϊκήν ἐτυμηγορίαν. Ἐπειδή δέ,ἐν προκειμένῳ,πρόκειται περί ἑνός μεγάλου καί σημαντικοῦ Ἐθνικοῦ ζητήματος, οἱ προεκτάσεις τοῦ ὁποίου εἶναι δυνατόν νά ναρκοθετήσουν τήν περαιτέρω πορεία τῆς Πατρίδος μας διά τῆς ἀπειλῆς εἰς βάρος τῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἑλλάδος (ὑπό τήν διαβρωτικήν ἐπίδρασιν τοῦ ἐνισχυομένου, βάσει τῶν δεσμεύσεων τῆς ἐπαισχύντου “Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν”, ἀλυτρωτισμοῦ τῶν πλαστογράφων τῆς Ἱστορίας βορείων γειτόνων μας), ἡ ὁλοκλήρωσις αὐτοῦ τοῦ πραξικοπήματος συνιστᾶ ἐθνική μειοδοσία καί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

Στό ἄλλοθέμα, τό Οὐκρανικό, οἱ ἐξελίξεις εἶναι ἐπίσης ραγδαῖες, πρόκειται δέ νά ὁλοκληρωθοῦν, ὅσον ἀφορᾶ στήν ὑλοποίηση τῆς Ἀποφάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γιά νά δοθῆ Αὐτοκεφαλία στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία μέχρι σήμερον καί τουλάχιστον κατά τούς τρεῖς τελευταίους αἰῶνες εἶχε τήν ἀναφορά καί ἐξάρτησίν της ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας (Ρωσίας), τήν 6ην Ἰανουαρίου κατά τόν ἑορτασμό τῶν Θεοφανείων εἰς τό Φανάρι. Ἐκεῖ ἔχει κληθεῖ διά νά συλλειτουργήση μετά τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ προσφάτως ἐκλεγείς (ὑπό “ἑνωτικῆς Συνόδου” συγκροτουμένης ὑπό σχισματικῶν στήν συντριπτική των πλειοψηφία, ἀλλά καί ὁρισμένων παντελῶς ἀνιέρων καί διαβεβλημένων,ρασοφόρων) ὡς ἐπικεφαλῆς τῆς νέας Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπό τόν τίτλο “Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας”, κ. Ἐπιφάνιος, στόν ὁποῖον καί θά παραδοθῆ ἐπισήμως ὑπό τοῦ πρώτου ὁ Τόμος τῆς Αὐτοκεφαλίας. Ὡς γνωστόν, λόγῳ τῆς συγκεκριμένης προθέσεως καί τελικῶς ἀποφάσεως τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, περί τῆς ἀνακηρύξεως ὡς Αὐτοκεφάλου τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἔχει διακόψει τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία του μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ὅσους ἀμέσως ὑπάγονται εἰς αὐτήν, μέ ἀποτέλεσμα τήν δημιουργία ἐν τοῖς πράγμασιν ἑνός νέου σχίσματος στούς κόλπους τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅπως ὀρθῶς ἔχει ἐπισημανθεῖ, ὡς κίνητρα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γιά τήν ἐν λόγῳ πρωτοβουλία καί ἀπόφασίν του, φανερῶς μέν καί δημοσίως, φέρονται ἡ τακτοποίησις τῆς ἐκκρεμότητος ἀποκτήσεως τῆς αὐτονομίας καί ἀνεξαρτησίας μιᾶς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐντός τῆς νέας πραγματικότητος ἑνός ἀνεξάρτητου Οὐκρανικοῦ Κράτους καί συγχρόνως ἡ δι’ αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως θεραπεία τῶν ὑφισταμένων ἐν Οὐκρανίᾳ σχισμάτωνκαί τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ ἐκεῖ ὀρθοδόξου λαοῦ. Ὡστόσο, εἶναι πλέον ἤ σαφές,ἀλλά καί βάσιμον, ὅτι εἰς τήν ἀπόφασιν τοῦ ἐπικεφαλῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχον ἰδιαίτερο ρόλο καί βαρύτητα ὁρισμένα γεγονότα καί “τρίτοι” παράγοντες, ὅπως: ἡ ἀσυγχώρητος καί ἀδικαιολόγητος, κατά τόν κ. Βαρθολομαῖο, ἀποχή καί ἄρνησις συμμετοχῆς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στή διαβόητη “Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο” τῆς Κρήτης, τό 2016, ἡ ὁποία εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τό καίριο πλήγμα καί τήν ἀναίρεση τοῦ πανορθοδόξου χαρακτῆρος ἐκείνης τῆς “Συνόδου”, πλήττοντας ἔτσι τήν ἀκεραιότητα ἑνός “ὁράματος” καί μιᾶς διοργανώσεως, ἡ ὁποία προετοιμάζετο ἐπί πολλές δεκαετίες, ἀλλά καί ἑνός προσωπικοῦ στόχου καί φιλοδοξίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία,ὅμως,ἔτσι ἐπλήγη καιρίως. Ἐπίσης, εἶναι κοινό μυστικόν ὅτι ἐξωγενεῖς τῆς Ἐκκλησίας παράγοντες, ὅπως ἡ Οὐκρανική Κυβέρνησις καί ὁ οὐνίτης Πρόεδρός της κ. Ποροσένκο, καθώς καί ὁ παρασκηνιακῶς ἐνεργῶν Ἀμερικανικός παράγοντας, ἐνήργησαν, διά σχετικῶν, καίτοι ἀναρμόδιοι, αἰτημάτων, πιέσεων καί συνδρομῶν, πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς βεβιασμένης ἀνακηρύξεως ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐρήμην τοῦ Πατριαρχείου Ρωσίας καί παρά τήν ἐκπεφρασμένη ἐπιφύλαξιν καί ἀντίρρησίν του. Ἐκεῖνο, ὅμως, τό ὁποῖον ἐξώθησε τήν συγκεκριμένη πρωτοβουλία στήν πεισματική, ἀλλά καί βίαιη, προώθηση καί ὑλοποίησή της, ὁδηγώντας σέ πλήρη ἐκτροχιασμό ἐκ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, ἐκκλησιολογικοῦ καί κανονικοῦ πλαισίου, τό ὁποῖο σχετικῶς προβλέπει ἡ Τάξις, ἡ παράδοσις, ἀλλά καί τό καλῶς νοούμενο συμφέρον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι τό γεγονός τῆς αὐθαιρέτου καί ἀντικανονικῆς ἀναγνωρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς συνεργασίας του μετά τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Σχισματικῶν ρασοφόρων, καθώς ἐπίσης καί τό γεγονός τῆς προκλητικῆς παραθεωρήσεως τῶν θέσεων τῆς διαφωνούσης κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί τῆς ἐν τέλει καταφρονήσεώς της. Ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν ἀνωτέρω ὑπῆρξε ἡ ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξος ἵδρυσις, κατ’ οὐσίαν, μιᾶς νέας Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ, συσταθείσης ὑπό τῆς συνενώσεως σχισματικῶν ὁμάδων, ἐρήμην τῶν ἁρμοδίων κανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν,ἤ, μᾶλλον, ἡ διαμόρφωσις τελικῶς μιᾶς τραγελαφικῆς καταστάσεως μέ τήν ὕπαρξιν καί παρουσία δύο “Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν” εἰς τόν αὐτόν τόπον, ὅπερ ἄτοπον καί βλάσφημον! Αὐτό ἀκριβῶς καθιστᾶ τήν ἐνέργεια καί πρωτοβουλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν βιαία καί ἄνευ τῆς αἰτήσεως (!) καί συγκαταθέσεως τῆς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ ἀνακηρύξεως τῆς Αὐτοκεφαλίας Της ὡς ἕνα ἐπικίνδυνο ἐκκλησιαστικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ εἰς τούς κόλπους τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἰδικῶς αὐτή τήν περίοδον τῶν ἐντάσεων καί ἀνακατατάξεων (πολιτικῶν, γεωστρατηγικῶν καί ἄλλων) ἀλλά καί κρίσεων παγκοσμίως, καθώς καί τῆς μᾶλλον περαιτέρω διαρραγείσης πανορθοδόξου συνεννοήσεως καί ἑνότητος, μετά τήν πραγματοποίησιν πρό διετίας τῆς λίαν προβληματικῆς (ἀπό κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως) οἰκουμενιστικῆς “Συνόδου” στήν Κρήτη, τό ὡς ἄνω ἀναφερόμενο ἐκκλησιαστικό πραξικόπημα ἀποτελεῖ βραδυφλεγή βόμβα εἰς τά θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Kαί κάτι ἀκόμη πιό ἀνησυχιτικόν: Ἡ διαφαινομένη ἀνεκτική ἀντιμετώπισις τῆς ἐν λόγῳ ἀντικανονικῆς πρωτοβουλίας τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἐκ μέρους τῶν ὑπολοίπων Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τήν ὁποία, μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον, φαίνεται ὅτι “ὑπαγορεύει” ἡ ἰσχύς τοῦ πρώτου καί ὁ φόβος τῶν ὑπολοίπων ἔναντι αὐτοῦ, θά δημιουργήση κάκιστον προηγούμενον αὐθαιρεσιῶν καί περαιτέρω κρουσμάτων παποκαισαρισμοῦ ἐκ μέρους τοῦ πρώτου (ἐνεργοῦντος ὡς ἄλλου “Πάπα τῆς Ἀνατολῆς”), ἀλλά καί ἐνθαρρύνσεως αἰτημάτων καί ἐπιλογῶν, οἱ ὁποῖες ἐν ὀνόματι ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ “δικαιωματισμοῦ” (περί ἀνεξαρτησίας καί αὐτονομίας) θά ἐνισχύουν τελικῶς τήν ἀλλοίωσιν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχικῆς Τάξεως ἀπό τήν καταστροφικήν ἐπίδρασιν τοῦ νοσηροῦ ἐθνικισμοῦ! Ἤδη ὁ Πρόεδρος τοῦ Μαυροβουνίου κ. Μίλο Τζουκάνοβιτς ζητεῖ τήν Αὐτοκεφαλία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας (ἐπανερχόμενος σέ παλαιότερον διακηρυχθεῖσα θέσιν του) καί τήν αὐτονόμησίν της ἀπό τό Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας! Ἔλαβε, βεβαίως, τήν πρέπουσα ἀποστομωτικήν ἀπάντησιν ἀπό τόν θαρραλέο Σέρβο Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλόχιο. Ἔτσι, ὅμως, ἀνοίγουν οἱ “ἀσκοί τοῦ Αἰόλου” γιά τήν εὐστάθεια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀφοῦ, ὄχι μόνον δέν περιστέλλεται τό κακόν τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, περί τοῦ ὁποίου ἐμφανίζεται ὡς κοπτόμενος ὁ κ. Βαρθολομαῖος, καί τό ὁποῖον ὡδήγησε, δυστυχῶς, τούς τελευταίους αἰῶνες στήν δημιουργία Πατριαρχείων μέ ἐθνολογικά κριτήρια, ἀλλά, διευρύνεται τό κακόν, ἐφ’ ὅσον θά ἄγεται καί θά φέρεται ἤ μᾶλλον θά χειραγωγεῖται ἡ ἐκκλησιαστική διοίκησις ὑπό τῶν κοσμικῶν δυνάμεων καί τῆς ἐν γένει πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀναλόγως τῶν συμφερόντων καί σκοπιμοτήτων αὐτῶν.Καί, δυστυχῶς, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἰδιαιτέρως ὁ σημερινός Προκαθήμενός του, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, λόγω τῆς οἰκουμενιστικῆς διαβρώσεώς των, ἀλλά καί τῆς ἐμπλοκῆς των σέ παίγνια καί σχεδιασμούς ξένων παραγόντων,δέν διστάζουν νά ὑπονομεύουν σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί νά ναρκοθετοῦν τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας, πρός χαράν τῶν προαιωνίων ἐχθρῶν Της καί δή τοῦ καιροφυλακτοῦντος ἀντιχρίστου Παπισμοῦ.

Ἰδού, διατί τό ἐπί θύραις νέον ἔτος, ἤδη μάλιστα ἀρχῆς γενομένης ἀπό τοῦ ἐπικειμένου πρώτου μηνός αὐτοῦ, φέρει τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό πρό λίαν δυσαρέστων καί κρισίμων ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες, βεβαίως, δέν ἐπιτρέπουν κανενός εἴδους καί οὐδεμιᾶς δικαιολογίας ἐφησυχασμόν, ἀδράνεια ἤ οὐδετερότητα. Ὅταν παραβλάπτεται ἡ σώζουσα ἀλήθεια, ἡ ἐκκλησιαστική ἑνότης ἀλλά καί τό μέλλον τῆς Πατρίδος μας, τότε ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀνοχή καί ἡ σιωπή συνιστοῦν συνευθύνη καί συνενοχή γιά τίς ἐπερχόμενες συνέπειες καί συμφορές. Οἱ ἁρμόδιοι καί εἰς τά δύο πεδία, τό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό, ὀφείλουν νά ἐνεργήσουν ἀμελητί τά δέοντα καί ὀφειλόμενα,διά νά μήν εἶναι ὑπόλογοι καί ἀναπολόγητοι δι’ ὅσα περαιτέρω ἐπισυμβοῦν. Ἄς μή δυσανασχετοῦμε καί ἐπικρίνουμε ὑποκριτικῶς τούς ἐπιλέγοντας τό κακόν συνανθρώπους μας, γιά τή σύγχρονη κατάντια τῶν κοινωνιῶν καί ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ κακή πορεία δέν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπό τό ἐνεργούμενο κακό ἐκ μέρους τῶν ἄλλων, ἀλλά, κυρίως, ἀπό τό μή ἐνεργούμενο ἀγαθό ἐκ μέρους μας! Ἄλλωστε θεολογικῶς θεωρεῖται ὅτι τό κακόν δέν ὑφίσταται, παρά μόνον ὡς ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ! Οὔτε ἡ ἱστορία μας, ὡς Ἑλλήνων, οὔτε ἡ Παράδοσίς μας, ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, μᾶς θέλουν οὐδετέρους, ἀδιαφόρους ἤ δειλούς, ἀλλά ἀγωνιστάς. Διότι, τελικῶς, τό ζητούμενον εἶναι ἐάν καί κατά πόσον ἀγωνιζόμεθα πραγματικῶς καί μάλιστα ἡρωϊκῶς ἤ μαρτυρικῶς, δηλαδή εἰλικρινῶς καί μέ αὐταπάρνησιν, ὑπέρ τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος μας, τά ὁποῖα διατεινόμεθα ὅτι ἀγαποῦμε. Διότι, τελικῶς, αὐτό τό ὁποῖον χαρακτηρίζει τήν ἐποχήν μας καί ἐξαιτίας τοῦ ὁποίου προέκυψε καί συντηρεῖται ἡ ἐθνική καί πνευματική μας “παρακμή” εἶναι ἡ ἔλλειψις ἡρωϊκοῦ καί μαρτυρικοῦ φρονήματος! Μέ αὐτά μόνον εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπισθοῦν ἐπ’ ἀγαθῶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας τά προαναφερθέντα ἐπικίνδυνα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ, τά ὁποῖα ὀφείλομε ἅπαντες ὡς συνυπεύθυνοι πρωτίστως διά τό κοινόν κτῆμα τῆς ὑγιαινούσης Πίστεώς μας καί τήν ἐν τῆ Ἀληθεία ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί τήν κοινή μας Πατρίδα, ἐξεγειρόμενοι πνευματικῶς καί εἰρηνικῶς, νά ἀντιμετωπίσωμε καί ἐμποδίσωμε, Θεοῦ θέλοντος, μέ ἐπιτυχίαν!

(Ἐφημ. “Ὀρθόδοξος Τύπος”, ἀρ. φύλλου 2241, 4/1/2019)