kantonopou’s blog

 Η χάρις και η ευλογία του ενδόξως εκ νεκρών Ανασταντάντος Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, «Χριστός Ανέστη»!

Το σκάνδαλο του Σταυρού διαδέχεται σήμερα ο θρίαμβος της Ανάστασης. Τη σιγή του δέους, προ του «ως σκύμνου λέοντος» υπνώσαντος Κυρίου, διακόπτει σήμερα η στεντόρεια ιαχή της νίκης. Ο ζωαρχικότατος νεκρός, «του Άδου τήν απληστον γαστέρα ρήξας», εξήστραψε ζωήν και την «ανάστασιν εβράβευσε τω βροτείω φυράματι». Γι’ αυτό και «Άδης στενάζει και θάνατος οδύρεται και κόσμος αγάλλεται και πάντες συγχαίρουσιν».

Αφού συμπορευτήκαμε και εμείς με τον Χριστό στά Ιεροσόλυμα και αφού βιώσαμε την αγωνία της Γεθσημανή, την οδύνη του Σταυρού και την πικρία του θανάτου, ενωτιζόμαστε ήδη τα Ευαγγέλια της χαράς.

Η Εκκλησία, προβάλλουσα για δύο χιλιάδες χρόνια την Ανάσταση του Χριστού, δεν προσφέρει επιστημονικές αποδείξεις του υπερφυούς αυτού γεγονότος. Καλεί όλους, με την προτροπή «εξέρχεσθε οι πιστοί εις την Ανάστασιν», σε βιωματική εμπειρία του. Τα υπέρλογα γεγονότα προσεγγίζονται με την πίστη. Και η πίστη δεν επιδέχεται επιστημονική τεκμηρίωση. Μάρτυρες της Ανάστασης οι Απόστολοι, οι Μυροφόρες γυναίκες, η πρώτη Εκκλησία, αφού συναναστράφηκαν με τον Χριστό, μετά την Ανάστασή του, καλούν και εμάς σε μια τέτοια εμπειρία της Ανάστασης. Μια εμπειρία, που θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την παλιγγενεσία, που έφερε στον κόσμο το μοναδικό και ανεπανάληπτο ιστορικό αυτό γεγονός.

Με την Ανάστασή του, ο Χριστός «ωδοποίησε πάση σαρκί την εκ νεκρών ανάστασιν». Η νίκη του Χριστού είναι και νίκη όλου του ανθρωπίνου γένους κατά του θανάτου και του Άδη. Το δέσμιο θάνατο και τον Άδη καταπατεί όχι μόνο ο Χριστός, όπως παραστατικά εικονίζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία, αλλά και ολόκληρο το συνανιστάμενο γένος των Ανθρώπων. Με την Ανάσταση πραγμάτωνεται ο λόγος του Κυρίου: «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ίω. ι’, 10).

Η Ανάσταση του Χρίστου κατέστη, ύστερα, και το θεμέλιο της αισιοδοξίας, της δημιουργικότητας και της ελπίδας στην παρούσα ζωή. Με την Ανάσταση, όλα, όσα συμβαίνουν στον κόσμο τούτο, παίρνουν άλλη διάσταση. Οι θλίψεις αντιμετωπίζονται ως παροδικές. Τό βάρος των καθημερινών δεινών μας, που προέρχονται από την αδικία, τους κατατρεγμούς, την ασθένεια και τις στερήσεις, ελαφρύνεται με την ελπίδα και την προσδοκία της αιώνιας ζωής. Οι χαρές του κόσμου τούτου καθαγιάζονται και βιώνονται ως πρόγευση της αιώνιας χαράς. Δώρο της Ανάστασης του Χριστού είναι και η συγγνώμη, που ανέτειλε από τον τάφο, η αγάπη και η συγχώρηση του Θεού προς τον ανθρωπο, που καλεί και σε αγάπη του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο. Μέσα στην ατμόσφαιρα της νίκης, της χαράς και του φωτός, που ανέτειλε από τον τάφο και διεχύθη σε όλο τον κόσμο, δεν έχουν θέση μικρότητες και μνησικακίες, μίση και πάθη. Η Εκκλησία προτρέπει σήμερα όπως «συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει και αλλήλους περιπτυξώμεθα».

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, Αν «πάντες οι θανάτου κέντρω πληγέντες αναστάσεως ελπίσι ζωογονούνται», διά της εκ νεκρών εγέρσεως του Κυρίου, πολύ περισσότερο νιώθουμε το σκίρτημα της νέας ζωής εμείς οι Έλληνες της Κύπρου, που ζούμε «εν τοις μνήμασι» των εθνικών θλίψεων και των ποικίλων συμφορών της πατρίδας μας για τριανταέξι, σχεδόν, χρόνια. Και το σκίρτημα τούτο επιτάσσει ανασύνταξη δυνάμεων, επανακαθορισμό στόχων, αφύπνιση συνειδήσεων.

Ένας ψευδεπίγραφος ρεαλισμός, που καλλιεργείται, δυστυχώς, εδώ και καιρό στην πλευρά μας και που παρουσιάζει τη διεκδίκηση των δικαίων μας ως πράγμα ανέφικτο, οδηγεί το λαό μας σε σύγχυση. Το πλασματικό δίλημμα «μια, εκ των πραγμάτων, θνησιγενής λύση, ή διχοτόμηση», καθώς και οι εκφοβισμοί περί «τελευταίας ευκαιρίας», μας εγκλωβίζουν σε αδιέξοδα, που μόνο την Τουρκία ωφελούν. Ο ραγιαδισμός και η αψυχολόγητη επανάληψη, ότι «η λύση θα είναι οδυνηρή», εμπεδώνουν στο λαό ένα αίσθημα ηττοπάθειας, που οδηγεί στην ήσσονα προσπάθεια. Η ανοχή σε μεθοδεύσεις, που αποψιλώνουν την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος, απεργάζεται τον εθνικό αφανισμό μας. Κάναμε λάβαρο του αγώνα μας τις πριν από λίγο καιρό τουρκικές θέσεις και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι με τον τρόπο αυτό προάγουμε τον τελικό στόχο της Τουρκίας, που είναι η τουρκοποίηση της Κύπρου.Η συμπεριφορά αυτή, όμως, συνιστά υποταγή στη φθορά και στο θάνατο, παραπέμπει σέ δικαιοσύνες Άννα και Καϊάφα και σε εξουσίες Ποντίου Πιλάτου και Τιβερίου Καίσαρος. Μένει στη θεολογία του τάφου, στον προ της «μιας των Σαββάτων» χρόνο. Μα η Ανάσταση του Χριστού, στην οποία μας εισάγει η σημερινή «κλητή και αγία ήμερα», επαγγέλλεται λύση της φθοράς, κατίσχυση της ζωής, επικράτηση της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και όλων των άλλων πανανθρώπινων αξιών.

Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου Άγιο Πάσχα 2010 Διάπυρος εν Χριστώ Αναστάντι ευχέτης Ο Κύπρου Χρυσόστομος

Αγώνας για απελευθέρωση

Καλούμαστε  σήμερα να φανούμε άξιοι της χριστιανικής «κλήσεως εν η εκλήθημεν», αντάξιοι και των Ελλήνων προγόνων μας. Είναι καιρός να αξιοποιήσουμε την ένταξή μας στην Ευρώπη. Δεν είμαστε Ευρωπαίοι δεύτερης κατηγορίας, ώστε μόνο εμείς να μη δικαιούμαστε ό,τι δικαιούνται όλοι οι άλλοι. Είναι επείγουσα ανάγκη, να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημα μας ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Να αγωνιστούμε για απελευθέρωση, και όχι για μια οποιαδήποτε «επανένωση». Αν εμείς δεν αγωνιστούμε με σθένος, κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, αυτοβούλως, για μας. Προτρέπουμε, ως εκ τούτου, και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την πολιτική ηγεσία όπως ενωτισθούν τη φωνή του χρέους, που προέρχεται από την υπερτρισχιλιετή ελληνική Ιστορία μας και τη δισχιλιετή χριστιανική πορεία μας, και μη ενδώσουν σε δυσκολίες και πιέσεις.

Με τις σκέψεις αυτές, και με την αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος να μη μας επιτρέπει να αφεθούμε πλήρως στην αναστάσιμη χαρά, απονέμουμε σέ όλους την πατρική ευλογία μας και απευθύνουμε το χαιρετισμό της αγάπης μας. Στέλλουμε μήνυμα ελπίδας και εγκαρτέρησης στους πρόσφυγες, στους συγγενείς των αγνοουμένων μας και στους ηρωικούς εγκλωβισμένους μας.

«Ο συντρίψας κράτος θανάτου», Εκείνος ο οποίος «εξήλθε νικών και ίνα νικήση» (Άποκ. στ’, 2), είθε να καθοδηγεί όλους, λαό και ηγεσία, στην πορεία του χρέους και της ευθύνης. 

Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, υπευθύνου Νεότητας Ι. Μ. Δημητριάδος

Τη Μεγάλη Παρασκευή ανακαλύπτουμε το νόημα της παρουσίας του Χριστού στη γη. Γιατί ήρθε ο Χριστός στον κόσμο; Γιατί τελικά σταυρώθηκε; Είναι Θεός ή δεν είναι;

Μήπως ήταν απλώς ένας πολύ καλός άνθρωπος, που δημιούργησε ένα ωραίο φιλοσοφικό και ιδεολογικό σύστημα, στο όνομα του οποίου έγιναν τελικά οι μεγαλύτερες αδικίες του κόσμου; Αυτές είναι απόψεις που ακούγονται κατά καιρούς για το πρόσωπο του Χριστού. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στην πράξη, για το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, ο Χριστός βιώνεται ως μια ευχάριστη παρένθεση στην καθημερινότητα, ως μια φολκλορική επιβίωση παλαιών εθίμων κι ενός πολιτισμού που φαινομενικά συγκινεί, στην ουσία δεν αγγίζει όμως τις ζωές μας.

Βιώνουμε έναν ακίνδυνο Χριστό, ο οποίος δεν μπορεί να μεταμορφώσει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, γιατί στην ουσία δεν έχουμε την τόλμη και το θάρρος να επιχειρήσουμε μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας.

Ο Χριστός ήρθε στη γη για να φέρει την ελευθερία, όχι μόνο την εξωτερική-πολιτική ελευθερία, αλλά την ελευθερία να αποφασίζει κανείς και να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του. Ο Ιεροεξεταστής του Ντοστογιέφσκι Τού λέει ότι έπρεπε να δώσει ψωμί στους ανθρώπους (μια κατηγορία που διατυπώνεται συχνά και εναντίον της Εκκλησίας, ότι δεν αντιμετωπίζει τα κοινωνικά προβλήματα, λες και αυτός είναι ο σκοπός της παρουσίας της στον κόσμο), για να τον ακολουθήσουν ομαδόν. Ο Χριστός όμως κάλεσε ελεύθερα τους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν κι αυτό προϋποθέτει μια αντίληψη για την πίστη, που είναι ζητούμενο στην εποχή μας.

Ο Χριστός ήρθε στη γη για να φέρει την αγάπη στον άνθρωπο, γι’ αυτό άλλωστε και σταυρώθηκε, από αγάπη. Ο Ιεροεξεταστής τού λέει ότι θα έπρεπε να στηρίζει τη διδασκαλία Του στο θαύμα και το μυστήριο, γιατί αυτά ενδιαφέρουν τον άνθρωπο, η μαγική πλευρά της πίστης, δηλαδή. Αυτή τη μαγική πίστη βιώνουμε όταν κοινωνούμε για το καλό του χρόνου, όταν πηγαίνουμε στην Εκκλησία μόνο για να μας δώσει ο Θεός αυτό που έχουμε ανάγκη, όταν σπεύδουμε εκεί που γίνονται θαύματα και θεωρούμε πως αυτό είναι αρκετό για να είμαστε καλά πνευματικά.

Η αγάπη όμως προϋποθέτει θυσία του εαυτού μας. Ο Χριστός ζητεί από μας να πάψουμε να προτάσσουμε το υλικό συμφέρον, το χρήμα, τον καταναλωτισμό, την ατομικότητα και την καλοπέραση και να δώσουμε την καρδιά μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Ιεροεξεταστής λέει στο Χριστό ότι, αν παραδινόταν στο πνεύμα του κόσμου τούτου και στη νοοτροπία αυτής της ζωής, κανείς δεν θα ενοχλούνταν από αυτό και ακόμα περισσότεροι θα ακολουθούσαν, έστω και τυπικά, τα βήματά Του, γιατί θα βολεύονταν στην πίστη που Αυτός δίδαξε.

Αυτές τις μέρες κυριαρχεί ένα ρεύμα θρησκευτικότητας στη μισή ζωή μας. Στην υπόλοιπη συνεχίζουμε αμέριμνα να τραγουδούμε το σκοπό του Μεγάλου Ιεροεξεταστή. «Προσμένουμε να γίνει κάποιο θαύμα», όπως λέει ο ποιητής, χωρίς να θέλουμε τελικά να ζήσουμε με την ελευθερία της ευθύνης, τη γνησιότητα της αγάπης και τη θυσία της πίστης. Στην άλλη πλευρά, εξακολουθεί να μας περιμένει ο νεκρωμένος για τις αμαρτίες μας Χριστός. Θα τολμήσουμε το μεγάλο βήμα ή θα παραμείνει και η φετινή Ανάσταση μια ακόμη χαμένη ευκαιρία;

Απογευματινή-  2/04/2010

Ο Σταυρός δύναμις

Μεγάλη Παρασκευή πρωί

του Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

από το βιβλίο του «Στη Μεγάλη Εβδομάδα»,

«Ημείς κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν, αυτοίς δε τοις κλητοίς, Ιουδαίοις τε και Έλλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α’ Κορ. 1,23-24)

Το τέλος ενός αδυνάτου;

Μεγάλη Παρασκευή! Κάτι το διαφορετικό έχει για τους πιστούς ή Μεγάλη Παρασκευή. Ό κόσμος με τα σαρκικά του μάτια δεν συγκλονίζεται από τη θέα του Εσταυρωμένου. Κι αν προσέρχεται στους ναούς και τον προσκυνά, όμως τον βλέπει με μάτια ανθρώπινα. Βλέπει το Χριστό με μάτια συμπαθείας για τον πόνο πού δοκίμασε. Τον βλέπει σαν να βρίσκεται στην εσχάτη αδυναμία.

Μια ανθρώπινη ζωή, πού σβήνει πάνω στο σταυρό. Αυτό είνε όλο κι όλο στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων ο Εσταυρωμένος. Είνε ο αδύνατος πού πάσχει από τους δυνατούς της εποχής, από τους ισχυρούς του θρησκευτικού και πολιτικού κατεστημένου.

Άλλα δεν είνε έτσι. Αν ήταν έτσι, αν ο σταυρός ήταν το σβήσιμο της ζωής ενός αδυνάτου, θάπρεπε ένας μόνο σταυρός νάχη υψωθή μέσα στην ιστορία, μόνο εκείνος του Γολγοθά. Αν ο Χριστός ήταν απλώς ένας άνθρωπος πού άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στο σταυρό, θάπρεπε νάχη λησμονηθή το όνομα του, νάχη κλείσει μια για πάντα στα χρονοντούλαπα της ιστορίας ο φάκελος του Ιησού.

Άλλ’ όχι. Κοιτάξτε: Αμέτρητοι είνε οι σταυροί, πούνε υψωμένοι σε κάθε γωνιά του κόσμου όλες τις εποχές. Μυριάδες οι σταυρόι, πού τη Μεγ. Παρασκευή είνε υψωμένοι στο κέντρο όλων των ορθοδόξων ναών. Μυριάδες οι καμπάνες, πού χτυπάνε πένθιμα τη Μεγ. Παρασκευή και ξυπνάνε τις ορθόδοξες ψυχές. Εκατομμύρια άνθρωποι μιλάνε για το όνομα του. Εκατομμύρια μάρτυρες, στο όνομα Εκείνου, σήκωσαν το δικό τους σταυρό και σταυρώθηκαν και θυσιάστηκαν.

Πέρασε ο Χριστός

Πέρασαν πολλοί πάνω από τη γη με δύναμι μεγάλη, με σοφία καταπληκτική, με στρατούς ισχυρούς, με όπλα δυνατά, με κατακτήσεις θαυμαστές. Τα ονόματα τους όμως λησμονήθηκαν. Κι αν δεν λησμονήθηκαν τελείως, λίγοι τα γνωρίζουν. Κι όσοι ασχολούνται με το όνομα τους και την ιστορία τους, ασχολούνται με απάθεια, ιστορικά και φιλολογικά. Κάνουν ανατομία σ’ ένα πτώμα. Κανείς δεν ασχολείται με πάθος μαζί τους. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν τους λατρεύει για θεούς…

Πέρασε κι ο Χριστός απ’ τον πλανήτη μας. Λίγα τα χρόνια της δημόσιας ζωής του. Μόλις τρία χρόνια εμφανίστηκε στη σκηνή της δραστηριότητας. Δύναμι υλική δεν είχε. Όπλο υλικό δεν διέθετε. Πτυχίο σχολών δεν είχε πάρει. Σε σχολείο ποτέ του δεν φοίτησε. Κοντά του κάτι αγράμματοι ψαράδες. Έξω από τα στενά όρια της Παλαιστίνης δεν πορεύτηκε. Το τέλος του ένας σταυρικός θάνατος… Αυτά τα δεδομένα της προσωπικότητας του με ανθρώπινο μάτι. Δεδομένα, πού εξασφαλίζουν, αν όχι την περιφρόνησι, οπωσδήποτε τη λησμονιά.

Κι όμως, δεν λησμονήθηκε. Είνε και μετά 2.000 χρόνια γνωστός παντού. Με το πρόσωπο του ασχολήθηκε η ιστορία 20 αιώνων. Βιβλιοθήκες τεράστιες σχηματίζουν οι τόμοι των βιβλίων, πού γράφτηκαν γι’ αυτόν. Εκατομμύρια οι ναοί, πού χτίστηκαν προς τιμήν του. Μ’ αυτόν ασχολήθηκε η ανθρώπινη διανόησις. Γι’ αυτόν γράφτηκαν τα ωραιότερα ποιήματα. Γι’ αυτόν συνετέθησαν οι καλύτερες μουσικές. Γι’ αυτόν μίλησε η φιλολογία και η φιλοσοφία του κόσμου. Γι’ αυτόν προ παντός μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν εκατομμύρια άτομα. Αυτός, ο ταπεινός Ναζωραίος, απετέλεσε το ορόσημο, πού χωρίζει την ιστορία σε δυο περιόδους, στην προ Χριστού και στην μετά Χριστόν.

Και μόνο αυτό; Αυτός υπήρξε το σημείο το αντιλεγόμενο. Όσοι ασχολήθηκαν με το όνομα του, ασχολήθηκαν με πάθος. Ή τον πίστεψαν και τον λάτρεψαν, ή τον μίσησαν και τον πολέμησαν. Εναντίον ενός αόπλου Ιησού Χριστού, πού τέλειωσε ή ζωή του πάνω στο σταυρό, επεστράτευσαν όλες τις δυνάμεις τους οι άρχοντες του κόσμου. Και υπέρ του ονόματος του Εσταυρωμένου Χριστού έχυσαν το αίμα τους εκατομμύρια μάρτυρες.

Πώς; Ποιος εκστρατεύει εναντίον ενός νεκρού; Ποιος προσκυνά και λατρεύει ένα νεκρό; “Ας έρθουν οι άπιστοι και ορθολογιστές να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Μέχρι να βρουν τη λύσι, πού μάταια ψάχνουν να την βρουν με τους υπολογισμούς της λογικής, εμείς δίνουμε προσοχή και ακούμε τα σχετικά λόγια του αποστόλου Παύλου. Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, ο λόγος είνε λόγος σταυρού. Και γι’ αυτό το λόγο του σταυρού μιλάει ο απόστολος Παύλος στο αποστολικό ανάγνωσμα του εσπερινού της Μεγ. Παρασκευής.

Αντιδημαγωγικός ο Σταυρός

Μιλάει για το σταυρό ο απόστολος Παύλος. Και παρουσιάζει, πώς φαινόταν ο σταυρός στους εθνικούς, στους Έλληνες, και πώς τους Ιουδαίους. Ο λόγος του σταυρού, λέγει, είνε για τους Έλληνες μωρία και για τους Ιουδαίους σκάνδαλο. Καμμιά από τις δυο μεγάλες παρατάξεις της εποχής δεν ικανοποιούσε το θέαμα του σταυρού.

Ο σταυρός, θα μπορούσαμε να πούμε, είνε αντιδημαγωγικός. Ο Χριστός δεν είνε δημαγωγός, όπως τόσοι άλλοι πού θέλησαν να πλανέψουν τον κόσμο και όπως πολλοί στις μέρες μας, πού ρίχνουν δημαγωγικά συνθήματα, κολακεύουν το λαό, δίνουν υποσχέσεις, λένε μεγάλα λόγια, τάζουν επίγειους παραδείσους, και παρασέρνουν το λαό. Ο Χριστός δεν υπήρξε δημαγωγός. Τα συνθήματα του αντιδημαγωγικά. Όταν κάλεσε το λαό να τον ακολουθήση, δεν του υποσχέθηκε ανέσεις και καλοπέρασι. Του ζήτησε θυσίες: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8,34). Και όταν κάποτε ο λαός θέλησε να τον σήκωση στα χέρια και να τον ανακήρυξη βασιλιά, απέκρουσε την πρότασι και έφυγε για το βουνό, ν’ απομονωθή (Ίωάν. 6,15). Κι όταν δυο μαθητές του ζήτησαν δόξες κοσμικές και μεγαλεία και πρωτοκαθεδρίες, τους υποσχέθηκε πίκρες και θλίψεις. «Δύνασθε πιείν το ποτήριον ο εγώ πίνω, και το βάπτισμα ο εγώ βαπτίζομαι βαπτισθήναι;» (Μάρκ. 10,38).

Αντιδημαγωγικά τα λόγια του Χρίστου. Αντιδημαγωγικός και ο τρόπος του θανάτου του. Αν ήταν, όπως τον συκοφαντούσαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, λαοπλάνος, δεν θα διάλεγε το σταυρικό θάνατο. Αν ήθελε να έλκυση με πλάνο τρόπο τους Ιουδαίους, δεν θα σταυρωνόταν. Γιατί; Οι Ιουδαίοι είχαν σχηματίσει κάποια διαφορετική ιδέα για τον Μεσσία. Τον φαντάζονταν κοσμικό, ένδοξο βασιλιά, πού θα τους απελευθέρωνε από τη ρωμαϊκή εξουσία και θα αποκαθιστά το κράτος και τη δόξα του Δαβίδ. Τώρα, αντί για ένα τέτοιο Μεσσία, όπως φαντάστηκαν με το εθνικιστικό τους βλέμμα το Χριστό, τον βλέπουν πάνω σ’ ένα σταυρό. Αυτό τους σκανδαλίζει και τους κλονίζει. Είνε σκάνδαλο στους Ιουδαίους ο σταυρός του Χριστού. Είνε εμπόδιο στο να πιστεύσουν στο Χριστό.

Και για τους εθνικούς, τους Έλληνες; Αυτοί είχαν θεοποιήσει τη λογική, την ανθρώπινη σοφία. Όλα τα μετρούσαν με το μέτρο της ψυχρής λογικής. Και έλεγαν: – Αν πραγματικά ήταν κάτι το υπερφυσικό ο Χριστός, θάπρεπε να είχε τη δύναμι να μη σταυρωνόταν. Ή, αν σταυρωνόταν, θάπρεπε να είχε τη δύναμι να κατέβη αυτομάτως από το σταυρό. Τους φαινόταν μωρία, ανοησία ο σταυρός.

Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος λέγει: «Ο λόγος ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί… Ημείς κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίους μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν» (Α’ Κορ. 1,18.23).

Σοφία και δύναμις

Άλλ’ αμέσως συνεχίζει ο Παύλος, για να δείξη τί είνε στην πραγματικότητα ο σταυρός του Χριστού. «Αυτοίς δε τοις κλητοίς, Ίουδαίοις τε και Έλλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α’ Κορ. 1,24). Σοφία και δύναμις ο σταυρός.

Σοφία. Αυτόν τον τρόπο θέλησε να χρησιμοποίηση η σοφία του Θεού, για να σώση τον άνθρωπο. Η πολυποίκιλος σοφία του Θεού βρήκε το σταυρικό θάνατο σαν τρόπο σωτηρίας. Στο σταυρό του Χριστού κρυβόταν το δόλωμα, πού αγκιστρώθηκε ανύποπτος ο Σατανάς και υπέστη πλήγμα. Ο θάνατος του Χριστού υπήρξε το δόλωμα, πού πιάστηκε ο Διάβολος και νεκρώθηκε ο θάνατος. «Τον γαρ προπάτορα Αδάμ, ο απατήσας εν ξύλω, τω Σταυρώ δελεάζεται» (από το δοξαστικό του εσπερινού της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού).

Σοφία ο σταυρός. ‘Αλλά και δύναμις. Είνε η μεγαλύτερη δύναμις του κόσμου. Ο αδύνατος στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων Εσταυρωμένος δείχνει τη δύναμι του πάνω στο σταυρό. Η δύναμις του σταυρού εκδηλώθηκε αμέσως. Μόλις υψώθηκε έγινε σεισμός μεγάλος. Και οι σεισμικές δονήσεις του Εσταυρωμένου υπήρξαν αλλεπάλληλες. Και συνεχίζονται. Αναφέρουμε μερικές από τις σεισμικές του δονήσεις.

Σεισμικές δονήσεις

Σείστηκαν τα βραχία του Γολγοθά. Σείστηκε η γη. Σχίστηκαν οι πέτρες. Άνοιξαν οι τάφοι. Νεκροί βγήκαν από τα μνήματα. Σείστηκαν τα Ιεροσόλυμα. Σείστηκε ο θρόνος του Πιλάτου. Σείστηκε το συνέδριο των Ιουδαίων. Σείστηκε ο Ναός. Σείστηκε και σχίστηκε το καταπέτασμα του Ναού. Σκοτείνιασε ο ήλιος ώρα μεσημέρι. Το σύμπαν ολόκληρο σείστηκε από το πρωτοφανές γεγονός. Υπάρχει παράδοσις, ότι ο σεισμός και ο σκοτασμός του ήλιου κατά τη Μεγ. Παρασκευή έγιναν αντιληπτά και στην αρχαία Αθήνα και ότι ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, βλέποντας την άλλοίωσι της κτίσεως είπε: «Ή Θεός τις πάσχει ή το πάν άπόλλυται».

Άλλη σεισμική δόνησι, πού έκανε ο Εσταυρωμένος λίγο πριν από τη φυσική σεισμική δόνησι: Έσεισε ένα βράχο, την καρδιά του ληστή. Σκληρή καρδιά από τα πολλά εγκλήματα. Και όμως, σείστηκε. Ράγισε. Και το στόμα, πού είνε μεγάφωνο της καρδιάς, ωμολόγησε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23,42).

Και οι σεισμικές δονήσεις συνεχίζονται. Μετά το φυσικό σεισμό σείεται η αγέρωχη ψυχή του ρωμαίου εκατοντάρχου. Ψυχρά εκτελεί τη διαταγή πού πήρε. Οδηγεί τους κατάδικους και το εκτελεστικό απόσπασμα στον τόπο της εκτελέσεως. Δίνει το πρόσταγμα για τη σταύρωσι. Ξαφνικά συγκλονίζεται. Κάτι μέσα του λέει, ότι ο σταυρωμένος πού είνε απέναντι του δεν μπορεί νάνε άνθρωπος, θαυμάζει. Και ομολογεί. «Ίδών δε ο κεντυρίων ο παρεστηκώς εξ εναντίας αυτού ότι ούτω κράξας εξέπνευσεν, είπεν- Αληθώς ο άνθρωπος ούτος υιός ην του Θεού» (Μάρκ. 15,39). Στη σχετική περικοπή ο ευαγγελιστής Ματθαίος παρουσιάζει μαζί με τον εκατόνταρχο σειομένους και τους στρατιώτες πού «τηρούσαν» τον Ιησού (Ματθ. 27,54).

Άλλα και ο όχλος σείστηκε. Εκείνος ο συρφετός, πού άλλοι από περιέργεια, άλλοι από εμπάθεια, είχαν έρθει να παρακολουθήσουν το θέαμα της σταυρώσεως, συγκλονίστηκαν από όσα είδαν και άκουσαν. Πολλοί από αυτούς ήρθαν πληρωμένοι από τους γραμματείς και φαρισαίους. Άλλοι, διεφθαρμένοι εκ φύσεως, ήρθαν να καγχάσουν και να παίξουν με τον πόνο των καταδίκων. Όλοι πάντως αποτελούσαν αυτό πού ψάλλουμε τη Μεγ. Πέμπτη το βράδυ: «Ολέθριος σπείρα θεοστυγών, πονηρευομένων θεοκτόνων συναγωγή επέστη, Χριστέ…» (θ’ ωδή κανόνος). Κι όμως αυτή η βρώμικη σπείρα σείστηκε. Κάνουν τα χέρια τους γροθιά και χτυπούν τα στήθη τους, δείχνοντας τη μεταμέλεια τους για τη συμμετοχή τους σ’ ένα τέτοιο ανοσιούργημα. «Και πάντες οι συμπαραγενόμενοι όχλοι επί την θεωρίαν ταύτην, θεωρούντες τα γενόμενα, τύπτοντες εαυτών τα στήθη υπέστρεφον» (Λουκ. 23,48). Διαφορετικοί όταν γύρισαν από τη σταύρωσι. Σκληροί ανέβηκαν, συγκλονισμένοι κατέβηκαν.

Να σειστούν οι καρδιές μας

Αδελφοί μου! Οι σεισμικές δονήσεις με επίκεντρο τον Εσταυρωμένο συνεχίσθησαν άπειρες μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ο σεισμογράφος του ουρανού έχει σημειώσει δισεκατομμύρια καρδιακές δονήσεις. Δισεκατομμύρια καρδιές σείστηκαν από τη θέα του Σταυρού και συντετριμμένες προσκύνησαν και ωμολόγησαν τον Ιησού Σωτήρα και Λυτρωτή και Ευεργέτη.

Και σήμερα ο σεισμογράφος κάποιο ή κάποιους σεισμούς θα σημείωση. Δεν είνε δυνατόν να μη γίνη και σήμερα το θαύμα. Κάποια ή κάποιες καρδιές θα σειστούν, θα συγκλονιστούν, θα ραγίσουν, θα κλάψουν, θα ομολογήσουν, θα πάρουν την απόφασι της αλλαγής. “Ας προσευχηθούμε νάνε και ή δική μας καρδιά ανάμεσα σ’ αυτές.

– Κύριε, παντοδύναμε σεισμοκράτωρ, κάνε τον ευλογημένο σου σεισμό! Πωρωμένες καρδιές σε βρίζουν και σε βλαστημούν. Σε πολεμούν και σε κοροϊδεύουν. Κάνε το θαύμα σου. Σείσε τις καρδιές όλων των ανθρώπων. Μαλάκωσε τες. Να γίνουν ευγενικές καρδιές. Να σε πιστεύσουν, να σε ομολογούν, να σε προσκυνούν, να σε λατρεύουν.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3217&Itemid=1

του π. Αθανασίου Γιέφτιτς, Επισκόπου πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης

Mεγάλη και χαρμόσυνος είναι η ημέρα της Aναστάσεως του Kυρίου μας και μεγάλη και χαρμόσυνος είναι και η Kυριακή του Σταυρού, δύο γεγονότα συνδεδεμένα μεταξύ τους, ενωμένα. Δύο γεγονότα εξ ίσου σωτηριώδη. O Kύριος επείγεται, σπεύδει στα Iεροσόλυμα, προς το πάθος για τη δική μας σωτηρία. Aυτή είναι η ατελεύτητος, προαιώνιος αγάπη του Θεού για τη δημιουργία Tου και για το πιο αγαπημένο δημιούργημά Tου, τον άνθρωπο. Kαι ο Kύριος δημιούργησε τον άνθρωπο κατά το σχήμα του Σταυρού. Όταν στέκεται ο άνθρωπος, λέει ο άγιος Eιρηναίος της Λυών, ο μεγάλος μάρτυρας από τον 2ο αιώνα, όταν ο άνθρωπος τεντώνει τα χέρια του, είναι ένας ζωντανός Σταυρός. O Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατά τον τύπον του Σταυρού και, όπως λέει ο άγιος επίσκοπος Nικόλαος (Bελιμίροβιτς), όλο το σύμπαν είναι στο σχήμα του Σταυρού. Kατακόρυφα ή κάθετα και οριζόντια, όλο το σύμπαν σημειώνει τον Σταυρό, σηματοδοτείται από τον Σταυρό, είναι σταυρωμένο.

O Σταυρός είναι το μυστήριο της αγάπης του Θεού, δεν είναι το μυστήριο του βασανισμού, αλλά είναι το μυστήριο της θυσιασμένης, αυτοπροσ-φερόμενης αγάπης. H αγάπη είναι πάντοτε θυσία, αλλά μια χαρμόσυνη θυσία. Όχι μια αγάπη της ανταπόδοσης, όπως οι Λατίνοι αιρετικά διδάσκουν, ότι ο Θεός πρέπει να ικανοποιηθεί, σαν να είναι ο Θεός θυμωμένος και πρέπει εμείς τώρα να φέρουμε προσφορές, ώστε ο Θεός να μας σπλαχνιστεί.

Aυτός δεν είναι ο Θεός της Bίβλου. Aυτός δεν είναι ο Θεός της Aποκάλυψης. Aυτός δεν είναι ο Θεός του Iησού Xριστού και ο Θεός και Πατέρας μας. O Θεός μας είναι ο Θεός της αγάπης, ο οποίος γνωρίζει ότι με αγάπη θα πρέπει ο άνθρωπος, ο Θεός, οι άγγελοι και όλη η Δημιουργία να υπηρετούν ο ένας τον άλλο και να χαίρονται μέσα σε αυτήν. Aυτός είναι ο λόγος, που η αυτοθυσιαζόμενη αγάπη ονομάζεται επί αιώνες ο Aμνός του Θεού, που θυσιάζεται για εμάς και την αιώνια σωτηρία μας.

H πίστη του Aβραάμ

O Θεός το έδειξε αυτό, όταν κάλεσε τον προπάτορά μας Aβραάμ να φύγει από τη μακρυνή γη της Oυρ των Xαλδαίων (στη σημερινή νότια Mεσοποταμία) για τη γη της Επαγγελίας, που του υποσχέθηκε να του δώσει, γη άγνωστη σε αυτόν, ξένη γη. Kαι ο Aβραάμ έφυγε και έφτασε στη Xαράν (σήμερα, στα σύνορα Tουρκίας – Συρίας, εύφορη μέχρι σήμερα περιοχή). Tότε ο Θεός τον κάλεσε να εγκαταλείψει την υπόλοιπη οικογένειά του και να εγκατασταθεί στη Xαναάν, να εγκατασταθεί στην πετρώδη, τραχιά, άγονη γη, τη σημερινή Iουδαία, που ο Θεός θα του έδινε κληρονομιά. Παράξενη είναι αυτή η γη, η Aγία Γη. Ένα μεγάλο κομμάτι της είναι έρημος, ιδιαίτερα το νοτιότερο κομμάτι της, γύρω από την Iερουσαλήμ και από την Iερουσαλήμ μέχρι την Aίγυπτο, μέχρι την Eρυθρά Θάλασσα. Aλλά, όταν πέφτει βροχή, στιγμιαία ανθίζει. Eυθύς, η έρημος εξανθίζει ως κρίνο, Kύριε. Aυτό είναι το μυστήριο της ζωής, που δημιουργεί ο Θεός στις ερήμους.

O Aβραάμ ήρθε και αναρωτήθηκε: «Πώς θα κληρονομήσω αυτή τη γη»; O Θεός τού έδειξε τα αστέρια στον ουρανό: «Tόσοι θα είναι οι απόγονοί σου». Mετά από μια περίοδο αναμονής και ενδυνάμωσης της πίστης του Aβραάμ, του δόθηκε ένας γιος, ο Iσαάκ. Kαι όταν ο Iσαάκ μεγάλωσε και έφτασε στα είκοσι, ο Θεός έδωσε ένα νέο σκαλοπάτι, μια νέα «Οικονομία», όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, μια νέα προσφορά και του είπε: «Πρόσφερε το γιο σου θυσία σε Mένα». Bασισμένος σε αυτό, ο δυτικός φιλόσοφος Kίρκεγκωρ έφτιαξε μια ολόκληρη φιλοσοφία της αμφιβολίας, της ανησυχίας, της αγωνίας. O Aβραάμ δεν είχε τίποτα από αυτά, ήταν άνθρωπος της πίστης. Πήρε το γιο του και η καρδιά του ήταν σίγουρα λυπημένη, όταν τον ανέβαζε στο όρος Mοριά, στο σημείο που χτίστηκε ο Nαός του Σολομώντα. Και ο Iσαάκ του είπε: «Πατέρα, κουβαλάμε τα ξύλα, αλλά πού είναι το ζώο της θυσίας;». O Aβραάμ απάντησε με τα λόγια της πίστης: «O Θεός θα μεριμνήσει». Eίναι πιο καθαρό στα εβραϊκά: «Ο Θεός θα αποκαλυφθεί και θα ιδείς τι θα κάμει». Kαι θέλησε να προσφέρει τον Iσαάκ για θυσία. Aλλά τη στιγμή που ο Aβραάμ ήταν έτοιμος να θυσιάσει το γιο του, υπακούοντας στο Θεό, μέσα από την πίστη του στο Θεό, μέσα από την αγάπη του στο Θεό, ο Θεός κράτησε το χέρι του και του έδειξε το κριάρι, που είχε πιαστεί από τα κέρατά του στους θάμνους. Kαι αυτό ήταν μια εικόνα του Xριστού. O Θεός έδωσε τον Mονογενή του Yιό στη θέση του γιου τού Aβραάμ. Στη θέση του Iσαάκ ο νέος Iσαάκ, ο Kύριός μας Xριστός. Kαι έρχεται στα Iεροσόλυμα, όπως λέει ο Ευαγγελιστής: «Yπάρχουν κάποιοι από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευτούν θάνατο μέχρι να δουν τη Bασιλεία του Θεού να έρχεται εν δυνάμει». Ποια Bασιλεία του Θεού είναι αυτή; Aυτή είναι ο Σταυρός στον Γολγοθά. Στην αρχή, λίγοι από τους Aποστόλους Tον είδαν: ο Iωάννης, οι Mυροφόρες και ο Ληστής ο εκ δεξιών, ο Pωμαίος Kεντυρίων και ο Iωσήφ και ο Nικόδημος. Kαι έπειτα οι υπόλοιποι Aπόστολοι και ο υπόλοιπος κόσμος. Από εκείνη την ημέρα Tον είδαν όσοι θέλουν να πιστεύουν στον Xριστό και στην αιώνια ζωή.

H πίστη είναι ελεύθερη προσφορά

H πίστη δεν είναι βίαιη, η πίστη δεν είναι μηχανική. H πίστη δεν καταπιέζει, δεν φοβίζει με προειδοποιήσεις ή με υποσχέσεις. H πίστη είναι μια ελεύθερη προσφορά, το δώρο μιας αγαπώσας καρδιάς προς το Θεό, από τον ελεύθερο και τον απελευθερωμένο άνθρωπο. Aυτό είναι το μυστήριο του Σταυρού και το μυστήριο της αγάπης του Θεού. Στη Δύση, δυστυχώς, ο Σταυρός κατανοείται σαν βασανισμός. Δείτε πώς εξεικονίζουν τον Xριστό ως Eσταυρωμένο. O Θεός να με συγχωρέσει, αλλά αυτός είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος, που χρειάζεται βοήθεια, και όχι όπως Aυτός εμφανίζεται στην Ορθόδοξη Εικονογραφία, ως ο «Bασιλεύς της Δόξης», ως ο «Υπνών», ο οποίος ξεδιπλώνει τα χέρια του, για να συμπεριλάβει ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν ο Bασιλεύς της Δόξης και εκεί, επάνω στον Σταυρό, ήταν επί του θρόνου του Πατρός, στον Παράδεισο μαζί με τον Ληστή, στον Άδη με τους τεθνεώτες και μαζί μας στον Γολγοθά. Kαι φανέρωσε την ειρήνη και μας έδωσε ελπίδα. Eμπιστεύθηκε τη Mητέρα του Θεού, τη Mητέρα του Yιού Tου στον υιοθετημένο αδελφό, τον Iωάννη, και όλους μας μάς εμπιστεύθηκε σε εκείνη και εκείνον.

O Σταυρός δημιούργησε την Eκκλησία

Σήμερα είναι, επίσης, η ημέρα της Eκκλησίας. O Σταυρός είναι εκείνο το μυστήριο που δημιούργησε την Eκκλησία, αλλά ο Σταυρός είναι ταυτόχρονα και η κρίση. «H κρίση αυτού του κόσμου είναι τώρα», λέγει ο Kύριος. (…) Aλλά η κρίση του Θεού δεν είναι καταδίκη, αλλά πρόνοια. Kαθώς ο Θεός είναι ο ελεήμων, ο αγαπών την αναθρωπότητα ήρθε, για να σώσει εμάς τους αμαρτωλούς. Πριν, όπως μαρτυρούν τα Eυαγγέλια, ο Xριστός ελεύθερα πρόσφερε τον Eαυτό Tου ως θυσία στο υπερώο της Σιών, όπου κατά το Mυστικό Δείπνο, διαμέλισε το Σώμα του και έχυσε το Aίμα του για την αιώνια ζωή του κόσμου. Aυτή είναι η Θεία Λειτουργία, η Θεία Eυχαριστία: «Iδού, κάνω μια συμφωνία μαζί σας, με τη Bασιλεία, που μου έδωσε ο Πατέρας Mου, ώστε να τρώτε την τροφή και να πίνετε εις αιώνιον ζωήν». Kαι αυτό είναι αποτέλεσμα του Σταυρού, από το αίμα και το ύδωρ που ανέβλυσε από το Σταυρό, όταν κεντήθηκε η πλευρά του Kυρίου. Ήταν από την πλευρά που ο Θεός έπλασε την Eύα και η Eύα ήταν η πρώτη που άκουσε τον διάβολο και παρέσυρε τον Aδάμ. Έτσι, ο Kύριος έφερε τη θεραπεία στον Aδάμ και την Eύα από το κέντημα της πλευράς, επέτρεψε να κεντηθεί η πλευρά Tου. Kαι από την πλευρά έτρεξε αίμα και νερό. Tο ύδωρ είναι το Bάπτισμα, το αίμα είναι η Θεία Λειτουργία, η Θεία Eυχαριστία, όμοια καρποί του Σταυρού.

Kαρπός του Σταυρού είναι και η κάθοδος του Xριστού στον Άδη, γιατί κατέστρεψε την Κόλαση και ουδείς έμεινε στα μνήματα. Δεν υπάρχει Κόλαση, από τη στιγμή που ο Xριστός κατέστρεψε την κόλαση, αλλά υπάρχει κατάσταση κόλασης. Yπάρχουν, δυστυχώς, αιώνια βάσανα γι’ αυτούς που ετοίμασαν αυτήν την κατάσταση για τον εαυτό τους. Aλλά ο Παράδεισος βρίσκεται ακόμα εδώ, πάνω στη γη, και περισσότερο στην αιωνιότητα, για εκείνους που ετοίμασαν τις ψυχές τους και τα σώματά τους για τον Παράδεισο. Kαι έτσι ο Σταυρός είναι σωτηρία και κρίση.

Eίθε ο Kύριος να μας αξιώσει, προσκυνούντες σήμερα τον Tίμιο Σταυρό, να λάβουμε από Aυτόν τη δύναμη να περιμένουμε, όπως λέει το λαϊκό μας τραγούδι, όπως οι άνθρωποι εύχονται, να περιμένουμε τη Σταύρωση του Xριστού και την Aνάστασή Tου.

———* Aπόσπασμα από ομιλία του επισκόπου Aθανασίου στο Kοσσυφοπέδιο, κατά τη φετινή Kυριακή της Σταυροπροσκύνησης.

Mετάφραση από τα αγγλικά: Kων/νος Mπλάθρας.

πηγή:http://www.xristianiki.gr

Υπήρξε ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού.

    Ήταν εκλεκτός, στενός, και χαρισματούχος συνεργάτης του. Ο Χριστός εμπιστεύθηκε στον Ιούδα θησαυρό υλικό, το ταμείο του ιερού κοινοβίου των αποστόλων, και θησαυρό πνευματικό, δηλαδή του έδωσε τη χάρη και τη δύναμη να κάνει θαύματα, να θεραπεύει, να εκδιώκει δαιμόνια, να κηρύττει (Ματθ. 10,1-4 · Λουκ. 9,1-6). Πόσο ευγνώμων και αφοσιωμένος έπρεπε να είναι ο Ιούδας στο Χριστό γι’ αυτά που του εμπιστεύθηκε. Κι όμως ενώ ζούσε μαζί με το Χριστό, απολάμβανε τη διδασκαλία του, προστατευόταν από τη προσευχή του, πιστοποιούσε καθημερινά τα θαύματά του, τα σημεία αυτά της θεότητάς του, εν τούτοις δεν πρόσεξε και αγάπησε σιγά-σιγά το χρήμα. Και έτσι από φιλόθεος έγινε φιλάργυρος· και από φιλάργυρος κλέφτης· και από κλέφτης προδότης σιχαμερός.

    Έξι μέρες πριν το πάθος του Χριστού, η αδελφή του Λαζάρου, συγκλονισμένη από την ανάσταση του αδελφού της, μυρώνει με πανάκριβο μύρο τα πόδια του Χριστού. Ο Ιούδας αντί να συγκινηθεί από την πράξη της και να δοξάσει το Θεό που είναι κοντά τους και ζουν μαζί του όπως ζούσε ο Αδάμ και η Εύα στον παράδεισο, αυτός φορώντας το προσωπείο της φιλοπτωχείας διαμαρτύρεται και κατσουφιάζει (Ιω.12,4-6). Λυπάται, γιατί η Μαρία χύνει το πανάκριβο μύρο· αυτός όμως δεν λυπάται να προδώσει το διδάσκαλό και ευεργέτη του και Θεό του και έτσι να γίνει ο ηθικός αυτουργός στο να χυθεί το πανάκριβο και ανεκτίμητο αίμα του Χριστού. Σ’ όλο τον κόσμο θα γίνει γνωστή η μύρωση του Χριστού αλλά και η προδοσία του από τον Ιούδα. Τα καλά και τα κακά παραμένουν αιώνια και οι συνέπειές τους μας ακολουθούν και μετά τον θάνατό μας, εάν φυσικά δεν μετανοήσουμε.

    Επίσης στο Μυστικό δείπνο (Ιω. 13ο κεφ.) βλέπει το Χριστό να τους πλένει τα πόδια, να προγνωρίζει τι θα συμβεί, να λέγει ότι ένας από εσάς θα με παραδώσει, κι ενώ τα ξέρει αυτά, δεν τον αποκαλύπτει, δεν τον επιπλήττει, του φέρεται ευγενικά. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, ο Ιούδας παραμένει αναίσθητος και αχάριστος και πορωμένος εις το έπακρον, με αποτέλεσμα ο σατανάς να μπει μέσα του και να γίνει τέλειο υποχείριο του. Στο τέλος με φίλημα θα τον προδώσει…

    Ο Ιούδας, εάν έβλεπε κάτι κακό στο Χριστό τόσο καιρό που παρέμεινε κοντά του, θα μπορούσε να γίνει μάρτυς κατηγορίας και να ξεσκεπάσει την τυχόν υποκρισία ή ανακολουθία του Χριστού. Όχι όμως να γίνει προδότης. Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δεν είχε να καταμαρτυρήσει. Ο Χριστός ήταν απόλυτα αθώος και άμεμπτος σε όλα. Και η κακία του Ιούδα υπήρξε εντελώς αδικαιολόγητος και χωρίς κανένα έρεισμα.

    Οι αρχιερείς, ενώ δεν ήξεραν πώς να συλλάβουν τον Χριστό χωρίς να προκαλούν αντιδράσεις, τώρα χαίρονται και υπόσχονται χρήματα στον προδότη. Ο Ιούδας συνδυάζει την αχαριστία και απιστία του Αδάμ και την ιδιοτέλεια, κακία και αναισθησία του Κάιν. Υπερβαίνει την μοχθηρία του Φαρισαίου, που επιχειρούσε να φονεύσει ηθικά τον τελώνη στη γνωστή παραβολή, και την ανταρσία και αυθάδεια του ασώτου υιού, που φέρεται μεν με αναίδεια και αλαζονεία στον πατέρα του, τον πικραίνει αφάνταστα, αλλά ούτε καν διανοείται να τον σκοτώσει και να πάρει την περιουσία. Τελικά δε ο άσωτος θα μετανοήσει και θα γυρίσει συντριμμένος και ταπεινωμένος πίσω στον πατέρα του, χωρίς να έχει απαίτηση να πάρει τη θέση του υιού ξανά αλλά αρκούμενος στη θέση του υπηρέτη.

    Ο Ιούδας θα συναισθανθεί το λάθος του, αλλά δεν θα μετανοήσει. Η καταδίκη του Ιησού θα πετύχει ότι δεν πέτυχε η καλωσύνη και η ευγένειά του. «Ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον» ομολογεί. Αναγνωρίζει αθωότητα Ιησού, αλλά δεν ζητά συγγνώμη. Την αθωότητα του Χριστού αναγνωρίζουν επίσης ο Πιλάτος (Ματθ. 27, 18·24), η γυναίκα του Πιλάτου (Ματθ. 27,19), ο Ηρώδης Αντίπας (Λουκ. 23,15), ο ληστής (Λουκ. 23,41), ο εκατόνταρχος και πάντες «οι συμπαραγενόμενοι όχλοι» (Λουκ. 23,48), αφού είδαν βέβαια -οι τελευταίοι- τα σημεία που ακολούθησαν το θάνατο του Ιησού. Η εγωιστική αναγνώριση του λάθους μας, χωρίς να συνοδεύεται από συντριβή και εκζήτηση του θείου ελέους, δεν μας σώζει. Αντίθετα μας οδηγεί στην απελπισία και την αιώνια καταδίκη. Έτσι ο ληστής κερδίζει τον παράδεισο, ενώ ο Ιούδας βαδίζει προς την κόλαση. Ο παράνομος παίρνει την άφεση και ο μαθητής την αιώνια τιμωρία! Η αναγνώριση του εγκλήματός του δεν συγκινεί κανένα. Οι φίλοι του, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι, όταν θα πει «ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον» θα του απαντήσουν· «Τι προς ημάς; συ όψει». Δικό σου θέμα και δική σου ευθύνη· κανείς δεν σε ανά-γκασε (Ματθ. 27,3-4).

    Η τιμωρία του Ιούδα είναι πολύμορφη.

    Η κακία του χτυπά τον ίδιο (χάνει παρούσα ζωή και μέλλουσα), τα χρήματα που κέρδισε, τον τόπο που αγοράσθηκε μ’ αυτά. Ο Ιούδας αποθνήσκει την ίδια μέρα με τον Χριστό και λίγο νωρίτερα. Με τον ίδιο τρόπο αλλά από μόνος του. Κρεμάστηκε από κάπου (Ματθ. 27,5) και όταν έπεσε πρηνής άνοιξαν τα σπλάχνα του (Πραξ.1,18), αφού προφανώς έσπασε κάποια στιγμή το σχοινί από το οποίο κρεμόταν. Τον Χριστό τον σταύρωσαν άλλοι· ο Ιούδας κρεμάστηκε μόνος του. Το κακό πάντοτε αυτοτιμωρείται· ακόμη και στην κόλαση. Το έλεος του Θεού δεν μπορεί να επεμβεί στην αυτοτιμωρία που επιβάλλει το ίδιο το κακό. Γι’ αυτό, λένε οι πατέρες, αυτός που αδικείται και υπομένει την αδικία κατά Θεόν δεν παθαίνει κάτι κακό, αλλά αυτός που αδικεί και δεν μετανοεί. Αυτός είναι ο κατ’ εξοχήν δυστυχής και ταλαίπωρος.

    Μεγάλη τιμωρία και η φήμη που αποκτά ο κακός αιώνια, ενώ μεγάλη ευεργεσία και ανταμοιβή η φήμη που αποκτά ο δίκαιος αιώνια. Ο Χριστός υπέροχος εις τους αιώνας· ο Ιούδας σιχαμερός και απόβλητος αιωνίως. Ακόμη και το όνομά του καταστράφηκε. Δεν το δίδουμε σε κανένα· αν και έχουμε άγιο μ’ αυτό το όνομα τον Ιούδα τον αδελφόθεο. Έκτοτε μόνο ως βρισιά το χρησιμοποιούμε. Πόση η δύναμη της κακίας και πόσο τιμωρήθηκε ο Ιούδας που την υπηρέτησε τόσο πιστά!

    Χωρίς χρήματα πέθανε ο Χριστός, λόγω εκούσιας ακτημοσύνης· χωρίς χρήματα πεθαίνει και ο Ιούδας αν και φιλάργυρος. Τα χρήματα που τον θέλγανε τώρα τον καίνε. Πηγαίνει να τα επιστρέψει στους αρχιερείς και στους πρεσβυτέρους. Καίνε όμως κι αυτούς, γι’ αυτό δεν τα θέλουν· επειδή είναι αποκτημένα με αίμα δεν μπορούν να εισέλθουν στο ταμείο του ναού. Οι υποκριτές αρχιερείς λένε ότι τα χρήματα δεν μπορούν να μπουν στο ναό. Δεν σκέπτονται όμως ότι κι αυτοί που τα έδωσαν δεν μπορούν πλέον να παραμένουν στο ναό και να ηγούνται των πιστών του Ισραήλ. Ω Θεέ μου, πόσο τυφλωνόμαστε μερικές φορές εμείς οι πάνσοφοι ιερείς, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Εμείς που συμβουλεύουμε τους πάντας και τα πάντα, αλλά δεν ελέγχουμε ποτέ τον εαυτό μας! Ο Ιούδας τα έρριξε στο δάπεδο του ναού. Ούτε όμως ο ναός τα θέλει. Στο τέλος γίνονται νεκροταφείο· αλλά και το νεκροταφείο καταντά σιχαμερό. Αγρός αίματος! Είναι σίγουρο ότι οι νεκροί, αν μπορούσαν να μιλήσουν, δεν θα δεχόταν να ταφούν εκεί. Ο αγρός με το όνομά του θα διαλαλεί κι αυτός εις τους αιώνες την ατιμία των Εβραίων. Όλα όσα γίνονται θα συντελούν στην διακήρυξη της αθωότητας του Χριστού και της διακηρύξεως της ενοχής των σταυρωτών του.

    Την κακία του Ιούδα δε θα τη φθάσει κανένας απόστολος. Ο Πέτρος αρνήθηκε τον διδάσκαλο και Θεό του και οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν -εκτός του Ιωάννου- από αδυναμία, ενώ ο Ιούδας τον πρόδωσε από κακία και φιλαργυρία. Κανένας δεν έδωσε τόση χαρά και ικανοποίηση στους εχθρούς του Χριστού. Οι αρχιερείς, που φοβούνταν τον λαό και δίσταζαν να προχωρήσουν στα σατανικά τους σχέδια, ανακαλύπτουν τώρα ότι έχουν άνθρωπο και σύμμαχο δικό τους μέσα στο κύκλο των στενών συνεργατών του Χριστού. Πόσο τους ενθαρρύνει αυτό, πόσο τους αναπτερώνει το ηθικό και τη σατανική τους διάθεση! Κι έτσι, ενώ σκεπτόταν να εξοντώσουν τον Χριστό μετά τη γιορτή του Πάσχα, χάρις στη συνεργασία του Ιούδα, τον εξόντωσαν κατά τη γιορτή. Πόσο μεγάλη υπήρξε η συμβολή του προδότου στο έγκλημα της σταυρώσεως!

* * *

    Διάδοχος του Ιούδα στο κακό και στην προδοσία απέβη ο Πάπας. Δεν αρκέσθηκε στην πνευματική εξουσία που είχε, αλλά αγάπησε πάνω από την εξουσία του Χριστού την κοσμική ηγεσία. Έγινε κοσμικός ηγέτης και προσπάθησε να κυβερνήσει με το ξίφος και την καταπίεση τους Ευρωπαίους. Το «ει τις θέλει» του Χριστού το αντικατέστησε με την Ιερά Εξέταση. Την πτωχεία και την απλότητα του ακτήμονος Ναζωραίου, του μη έχοντος «που την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ,1,20), την αντάλλαξε με τον πλούτο, τη χλιδή, την μεγαλοπρέπεια την σπατάλη. Μ’ όλα αυτά έγινε αίτιος ν’ ανθίσει η αθεΐα και η άρνηση στην Ευρώπη. Έγινε αιτία να μισήσουν οι Ευρωπαίοι το Χριστό και την Εκκλησία του και να προσπαθήσουν να την περιθωριοποιήσουν και να την εξαφανίσουν. Τρεις οι μεγάλες πτώσεις του ανθρώπου λέγει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς· «Αδάμ, Ιούδας, Πάπας».   

 ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ,  ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Πηγή:http://www.pmeletios.com/ar_meletios/evagelia/ioydas_o_iskarioths.html

 Του κ. Γεωργίου Ψάλλα, Συνταξ. Διδασκάλου

Εβδομάδα είναι χρονική μονάδα επτά (7) ημερών, η οποία περιλαμβάνει συνεχή ημερονύκτια, από την Κυριακή έως το Σάββατο.

Η χρονική αυτή διαίρεση οφείλεται στους Βαβυλώνιους, Αιγυπτίους και Εβραίους. Οι τελευταίοι έχουν συνδέσει την εβδομάδα, με τις θρησκευτικές τους δοξασίες, σύμφωνα με τις οποίες ο κόσμος δημιουργήθηκε σε έξι (6) ημέρες και την εβδόμη ο Πλάστης αναπαύθηκε. Γι’ αυτό και η τέταρτη εντολή, εκ των δέκα, που παρέλαβε ο Μωυσής, είναι: «Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου, αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου! Τη δε ημέρα τη εβδόμη, Σάββατα Κυρίω τω Θεώ Σου».

Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, οι Έλληνες καθιέρωσαν την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, την Κυριακή, ως ημέρα αργίας, αντί του Σαββάτου. Έχουμε, όμως, κι θρησκευτικές εβδομάδες, όπως: τη Μεγάλη εβδομάδα των Παθών, την Καθαρά εβδομάδα, την εβδομάδα των Νηστειών και την εβδομάδα της Τυροφάγου.

Εμείς θα σταθούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και συγκεκριμένα στη Μεγάλη Πέμπτη. Μόνον, επιτρέψτε μου, μια μικρή αναδρομή:

1. «Τη Αγία και Μεγάλη Δευτέρα, μνείαν ποιούμεθα του μακαρίου Ιωσήφ του παγκάλου και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης συκής». 2. Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη της των δέκα Παρθένων παραβολής, της εκ του ιερού Ευαγγελίου, μνείαν ποιούμεθα.

3. Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη, της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός, μνείαν ποιείσθαι οι θεότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του Σωτηρίου Πάθους, μικρόν τούτο γέγονε.

4. Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων παραδεδόκασαν ημίν τέσσαρα τίνα εορτάζειν τον ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον, δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς φρικτών Μυστηρίων, την υπερφυά Προσευχήν και την προδοσίαν αυτής.

Εδώ κάνουμε στάση. Είναι η μεγάλη στιγμή κατά την οποίαν ο Κύριος ημών, τρώγοντας μετά των μαθητών του ξαφνικά είπε: «Αμήν λέγω υμίν ότι εις εξ υμών παραδώσει με». Οι μαθητές άρχισαν να διερωτόνται. Τελευταίος δε, ερώτησε και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ειπών: «Μήτι εγώ ειμί Ραββί;» Ο δε αποκριθείς είπε: «Συ είπας». Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: Το φίλημα, η προδοσία, η σύλληψη, τα μαρτύρια, η Σταύρωση.

Ποιος ήταν όμως ο Ιούδας ο Ισκαριώτης; Πώς έγινε μαθητής του Κυρίου; Σε τί απέβλεπε; Γιατί, τέλος, προέβη σ’ αυτό το απονενοημένο διάβημα; Τι τον έσπρωξε; Το εβραϊκό αυτό όνομα που σημαίνει «ύμνος» το έφεραν:

α) Ο τέταρτος γιος του Ιακώβ

β) Ένας από τους Αποστόλους, γνωστός με το επίθετο Λεβαίος και Θαδδαίος γ) Ιουδείθ. Ηρωίδα των εβραίων την εποχή των Κριτών και

δ) Ιούδας ο Ισκαριώτης. Πήρε το επίθετο αυτό από τον τόπο καταγωγής του. Ις, στην εβραϊκή σημαίνει άνθρωπος και Καριώθ λεγόταν το χωριό του. Κατήγετο από πλούσια οικογένεια. Μεγάλωσε, θα λέγαμε, στη χλιδή και στην πολυτέλεια, φορτωμένος στο μετάξι και στην πορφύρα. Ο πατέρας του, ο γέρος Σανάς, είχε αμέτρητο βιός. Ήταν ένα από τα πιο αυστηρά και σεβαστά μέλη, της τάξεως των Φαρισαίων και όλοι σκύβανε το κεφάλι τους μπροστά του. Ζούσαν σε μέγαρο γύρω από το οποίο υπήρχαν δένδρα τα οποία, σ’ όλες τις εποχές ανέδιναν μυρωδιές και αρώματα. Είχε και μία αδελφή, λίγο μεγαλύτερη απ’ αυτόν, πολύ όμορφη, σπάνια καλλονή, ένα θαύμα, γι’ αυτό και ο ίδιος ο πατέρας της, είχε καταντήσει άβουλος, χωρίς καμία εξουσία πάνω της.

Έδινε ο γερο-Σανάς, στα παιδιά του τα πάντα, χωρίς να τους αρνείται το παραμικρό. Τους έκανε όλα τα χατίρια, χωρίς να τους εμποδίζει σε τίποτε. Όταν, όμως, κατάλαβε πόσο κακό έκαμνε στα παιδιά του, ήταν, πλέον αργά. Ο κατήφορος είχε ήδη αρχίσει. Ο γερο-Σανάς του είχε κόψει το επίδομα. Και η αδελφή του, είχε παντρευτεί έναν πλούσιο προβατέμπορο και έφυγε για τις δυτικές επαρχίες. Όλα αυτά και μερικά άλλα, έκαναν τον Ιούδα να πάρει τα μάτια του και να ‘ρθει να ζητήσει καταφύγιο σιμά στον Ιησού. Με τον τρόπο αυτό, πίστευε ότι είχε εξασφαλίσει την τύχη του.

Στην διάρκεια των τριών ετών που έμεινε στο πλευρό του Διδασκάλου, η δουλειά του ήταν να εκμεταλλεύεται τα πάντα. Κι’ όταν ο Διδάσκαλος έστελνε δύο – δύο τους μαθητές του ν’ αναγγείλουν το καλό και το χαρμόσυνο μήνυμα, τους έλεγε: «Να μην παίρνετε ούτε χρυσάφι, ούτε ασήμι, ούτε χάλκινα νομίσματα, μήτε ραβδί, μήτε υποδήματα», ο Ιούδας χαμογελούσε λέγοντας: «Αλίμονο αν παίρναμε, κατά γράμμα, αυτά που μας λέει ο αγαπημένος μας Ραβί.

Ο κόσμος αγαπούσε το Χριστό για τις καινούργιες ιδέες, για αγάπη και αδελφοσύνη. Είχε, όμως, και εχθρούς. Τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Ο Ιούδας ήξερε πως οι Φαρισαίοι δεν τολμούσαν να πειράξουν το Χριστό, από φόβο μην εξερεθίσουν το λαό, ο οποίος είχε δει τα’ αλλεπάλληλα θαύματά του. Μόνον ο ίδιος δεν τα είχε δει. Προσπαθούσε να γεμίσει το κεμέρι του. Κι’ όταν είδε ότι, ο Ιησούς δεν ήρθε στον κόσμο να κηρύξει την επανάσταση και να γίνει ο πραγματικός , ο επίγειος βασιλιάς των Ιουδαίων, προκάλεσε τη σύλληψή του, με τη βεβαιότητα πως θ’ αντιστεκόταν και θ’ άναβε, έτσι, η σπίθα της επανάστασης.

Ήταν συμφεροντολόγος. Αγαπούσε το χρυσάφι και η ψυχή του ήταν βουτηγμένη στην αμαρτία. Τα κηρύγματα του Διδασκάλου δεν τον είχαν αγγίξει. Όταν ο Κύριος μιλούσε, το μυαλό του έτρεχε αλλού. Η λέξη «μετάνοια» ήταν άγνωστη σ’ αυτόν, τότε.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Έτρεξε στους Γραμματείς και Φαρισαίους και αντί τριάκοντα αργυρίων τον πρόδωσε, φιλώντας τον. Νόμιζε ότι μια φυλάκιση, λίγο μαστίγωμα και θα ξανάστελναν τον «ξυλουργό» στο εργαστήρι του.

Όταν, όμως, τον οδήγησαν το Χριστό στο πραιτώριο κι’ έμαθε ότι η απόφαση ήταν: «Άρον, Άρον, Σταύρωσον Αυτόν» (τα ίδια χέρια χειροκροτούσαν, τα ίδια χέρια κτυπούσαν τα καρφιά). Τότε είδε τί κακό έκαμε στο Διδάσκαλό του. Τότε αυτομαστιγώθηκε. Τότε έτρεχε, σαν τρελός μέσα στη νύχτα. Τότε πέταξε τα τριάντα ασημένια νομίσματα στο Μεγάλο Αρχιερέα και αυτοκατηγορήθηκε.

– Αμάρτησα, που παρέδωσα αίμα αθώο … Και πετώντας τα χρήματα μέσα στο ναό, πήγε ν’ απαγχονισθεί. Ήταν όμως αργά. Πολύ αργά για δάκρυα. Πολύ αργά για μια, εκ βαθέων, συγγνώμην!!!

Οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας μας, οι Υμνογράφοι, έγραψαν αληθινά αριστουργήματα, γεμάτα σοφία και αποτελούν πραγματικούς θησαυρούς γύρω απ’ την προδοσία του Ιούδα και τη Σταύρωση του Κυρίου.

Παραθέτω, μόνον, δύο στίχους από τα «εγκώμια» τα οποία ψάλλονται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής:

• «Δολοφόνε, δεύρο, μιαρέ μαθητά και τον τρόπον της κακίας σου δείξον μοι, δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού».

• «Τριβόλοι και παγίδες, οδοί του τρισαθλίου, παράφρονος Ιούδα».

Η ΕΡΕΥΝΑ 24 Απριλίου 2008, αρ. φύλλου 14889,   σελίδα 26  

 Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Χριστός ανέστη!

Ευφρόσυνος και φωτεινή ανέτειλε και πάλιν  η αγία ημέρα του Πάσχα και σκορπίζει χαράν, παρηγορίαν, αγαλλίασιν και βεβαίαν ελπίδα ζωής εις όλους τους πιστούς, παρά την επικρατούσαν ανά τον κόσμον βαρείαν ατμόσφαιραν εξ αιτίας της πολυδιαστάτου κρίσεως, με όλας τας γνωστάς οδυνηράς επιπτώσεις της εις τον καθημερινόν βίον της ανθρωπότητος.

Ανέστη  εκ του Τάφου ο Χριστός, ο  Θεάνθρωπος, και μαζί Του ανέστη ο άνθρωπος! Η καταδυναστεία  του θανάτου αποτελεί παρελθόν. Η απελπισία της αιχμαλωσίας του άδου παρήλθεν ανεπιστρεπτί.

Ο μόνος Ισχυρός και Χορηγός της ζωής, αφού ανέλαβεν εθελουσίως δια της Ενσαρκώσεώς Του όλην την δυστυχίαν της φύσεώς μας και το ίδιον το κεφάλαιόν της, τον θάνατον, ήδη «τον άδην ενέκρωσε τη αστραπή της Θεότητος» και εχάρισεν εις τον άνθρωπον ζωήν και «περισσόν» ζωής.

Αυτήν την περίσσειαν ζωής, την οποίαν ο Αναστάς εχάρισεν εις ημάς, δεν παύει να συκοφαντή και να διαβάλη πάντοτε με συνέπειαν προς το όνομά του ο διάβολος, καίτοι απονευρωμένος πλέον και εντελώς ανίσχυρος και καταγέλαστος.

Την συκοφαντεί με την εις τον κόσμον επικρατούσαν ακόμη «ύβριν», τόσον έναντι του Θεού, όσον και έναντι του συνανθρώπου και της όλης κτίσεως. Την διαβάλλει με την εισέτι υφισταμένην εντός ημών «αρχαίαν σκωρίαν» της αμαρτητικής ροπής, την οποίαν καταλλήλως πάντοτε εκμεταλλεύεται, προσπαθών να μας παγιδεύση είτε εις την έμπρακτον αμαρτίαν, είτε εις την περί την πίστιν πλάνην.

Η «ύβρις» είναι απότοκον της «σκωρίας» εκείνης και αμφότεραι συναποτελούν το απαίσιον ζεύγος των ευθυνομένων δια την διατάραξιν των σχέσεών μας προς εαυτούς, προς αλλήλους, προς τον Θεόν και προς όλην την Δημιουργίαν.

Είναι, κατά ταύτα, αδήριτος ανάγκη να αποκαθάρωμεν την σκωρίαν εκείνην μετά πάσης προσοχής και επιμελείας, ώστε να λάμψη άπλετον το ζωοποιόν φως του Αναστάντος Χριστού εις τον νουν, εις την ψυχήν και εις το σώμα μας, να απομακρύνη το σκότος της ύβρεως και να εκχυθή το «περισσόν» της ζωής εις τον κόσμον όλον.

Τούτο δεν δύναται να επιτευχθή ούτε δια της φιλοσοφίας, ούτε δια της επιστήμης, ούτε δια της τέχνης, ούτε δια της τεχνικής, ούτε δια τινος ιδεολογίας, ει μη μόνον δια της πίστεως εις τον μέχρι Παθών και Σταυρού και Τάφου και ταμείων του άδου συγκαταβάντα και εκ νεκρών Αναστάντα Θεάνθρωπον Ιησούν Χριστόν, εκφραζομένης δια μυστηριακής εκκλησιαστικής ζωής και εμπόνου και συστηματικού πνευματικού αγώνος. Η Εκκλησία, ως το Σώμα του Χριστού, ζη αδιαλείπτως και εις τους αιώνας το θαύμα της Αναστάσεως, και δια των αγίων Μυστηρίων της, της Θεολογίας και της πρακτικής διδασκαλίας της, μας δίδει την δυνατότητα να μεταλάβωμεν του θαύματος, να μετάσχωμεν της νίκης κατά του θανάτου, να γίνωμεν τέκνα φωτόμορφα της Αναστάσεως και αληθώς «θείας κοινωνοί φύσεως», όπως συνέβη και συμβαίνει με όλους τους Αγίους.

Η εις τα βάθη της καρδίας ημών φυομένη κακοβότανος και ακανθηρά δέσμη των παθών, η λιπαινομένη εκ της σκωρίας του εν ημίν «παλαιού ανθρώπου», είναι επάναγκες να μεταμορφωθή το συντομώτερον εν Χριστώ, δια του Χριστού και χάριν του Χριστού και των περί ημάς ζωντανών εικόνων Του, δηλ. των συνανθρώπων μας, εις ανθοδέσμην αρετών, αγιασμού και δικαιοσύνης. Ούτω, ο ιερός υμνογράφος επικαίρως ψάλλει: «Δικαιοσύνης εσθήτα περιβαλλόμενοι λευκήν υπέρ χιόνα, τη παρούση του Πάσχα ημέρα ευφρανθώμεν, εν η ο Χριστός, δικαιοσύνης ως ήλιος εκ των νεκρών ανατείλας, πάντας ημάς αφθαρσία κατεφαίδρυνεν».

Το λευκόν ένδυμα της δικαιοσύνης μας εδόθη συμβολικώς κατά το άγιον Βάπτισμα και καλούμεθα δια της διαρκούς μετανοίας, των χαροποιών δακρύων, της αδιαλείπτου προσευχής, του περιορισμού των επιθυμιών, της υπομονής εις τα οδυνηρά του βίου και της ανυποχωρήτου προσπαθείας προς πρακτικήν εφαρμογήν πασών των εντολών του Θεού και μάλιστα της κεφαλαιώδους εντολής της αγάπης, να το ανακαθάρωμεν, μετέχοντες ούτως εις την σταυρικήν κένωσιν του Θεανθρώπου, ώστε να έλθη η πασχάλιος ευφροσύνη, το φαιδρόν αναστάσιμον φως και η σωτηρία εις την ζωήν μας και εις τον περί ημάς κόσμον.

Ταύτα από του πάντοτε εν τη δοκιμασία  της Μεγάλης Παρασκευής, αλλά και εν τω φωτί και τη χαροποιώ εμπειρία της Αναστάσεως, υπάρχοντος Φαναρίου εορτίως γράφοντες και την στοργήν της Μητρός Εκκλησίας διερμηνεύοντες, ευχόμεθα ολοψύχως πάσαν παρά του εκ νεκρών Αναστάντος Αρχηγού της Ζωής σωτήριον δωρεάν και πασχάλιον ευλογίαν.

Άγιον Πασχα 2010

+ Ο Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Χριστόν Αναστάντα

ευχέτης πάντων υμών

 Frères et enfants bien-aimés en le Seigneur,

Christ est ressuscité !

Dans la joie et la lumière, voici à nouveau que le jour saint de Pâques s’est levé. Ce jour répand joie, consolation et allégresse sur tous les fidèles, malgré la pesanteur de l’atmosphère qui accable le monde en raison de la crise multiforme et de toutes ses conséquences douloureuses sur vie quotidienne de l’humanité et qui nous sont connues.

Le Christ est ressuscité du tombeau, Lui le Dieu-homme, et avec Lui, l’homme est ressuscité. La domination tyrannique de la mort appartient au passé. La désespérance de la prison de l’enfer s’en est allée sans retour. Le seul Puissant, le seul Dispensateur de la vie, après avoir, de sa propre volonté, assumé, par son Incarnation, le malheur de notre nature dans son intégralité, ainsi que la clé de ce malheur, à savoir la mort, a désormais « mis à mort l’enfer sous l’éclair de la Divinité »¹ et fait don à l’homme de la vie et d’une « abondance » de vie.²

Cette surabondance de vie dont le Ressuscité nous a fait part, le diable, en accord toujours avec son nom « le calomniateur » ne cesse de le calomnier et de pervertir, fût-il désormais privé de force, totalement impuissant et complètement ridicule. Il la calomnie au moyen de l’« injure» qui règne encore de par le monde, de cette injure qui outrage Dieu, autant que notre prochain ainsi que la création dans son ensemble. Il la calomnie au moyen « de scories anciennes » que subsistent encore en nous, celle de la tendance au péché. Le calomniateur en use toujours afin de nous prendre au piège, qu’il s’agisse du péché en actes ou de l’erreur pour ce qui est de la foi. L’« injure » naît de cette « scorie »-là. Toutes deux constituent ensemble le couple hideux des responsables du trouble de nos relations avec nous-mêmes, de nos relations les uns avec les autres, de notre relation à Dieu et à la création dans son ensemble. A ce titre, il est d’une nécessité absolue de nous purifier de ces scories avec la plus grande attention et avec tout le soin requis, afin que la lumière vivifiante du Christ Ressuscité resplendisse sans entrave dans notre esprit, dans notre âme, dans notre corps, afin qu’elle éloigne les ténèbres de l’injure et que l’« abondance » de la vie se répande sur le monde entier. Un tel résultat ne peut être obtenu ni par la philosophie, ni par la science, ni par l’art, ni par la technique, mais par la foi seule en Jésus-Christ, le Dieu-homme qui a daigné s’abaisser jusqu’à la Passion, la Croix, le Tombeau, descendre dans les entrailles de l’enfer pour Ressusciter des morts. Cette foi s’exprime par une vie remplie des sacrements de l’Eglise et par une lutte spirituelle dans l’effort et la persévérance. L’Eglise, en tant que Corps du Christ, vit sans rupture et pour les siècles, le miracle de la Résurrection. Par ses saints sacrements, par la Théologie et son enseignement en actes, elle nous donne la possibilité d’être partie prenante de ce Miracle, de prendre part à la victoire sur la mort, de devenir les enfants de la Résurrection, et, en vérité, de « communier à la nature divine »³, ce qui s’est produit et se produit dans le cas de tous les Saints. La mauvaise herbe, le bouquet d’épines des passions, qui se nourrit des scories du « vieil homme »⁴ demeurant en nous, doit, de toute nécessité, être transfigurée en Christ, par le Christ et pour l’amour du Christ, à la manière de  toutes ses images vivantes qui nous entourent, tel un bouquet de vertus, de sanctification et de justice. C’est ainsi que le saint hymnographe chante à ce propos : « Revêtus d’un habit de justice, plus blanc que neige, goûtons l’allégresse de ce jour de Pâques. En ce jour, le Christ, se levant des morts en soleil de justice, nous a tous comblés de joie par le don de Son incorruptibilité »⁵. L’habit blanc de la justice nous a été remis, en symbole, lors du saint Baptême. Aussi, sommes-nous appelés, par le repentir perpétuel, les larmes porteuses de joie, la prière ininterrompue, la limitation de nos désirs, la patience dans les épreuves douloureuses de notre vie, à la mise en application de tous les commandements de Dieu et, par-dessus tout, du commandement principal de l’amour.  Nous sommes appelés à purifier notre habit, prenant ainsi part à l’abaissement du Dieu-homme jusqu’à la croix, de sorte qu’advienne l’allégresse pascale, la lumière joyeuse de la Résurrection, dans notre vie et dans le monde qui nous entoure.

Nous écrivons ce message festif et vous exprimons l’affection de notre Eglise Mère, du Phanar, laquelle se situe en tout temps dans l’épreuve du Vendredi Saint mais aussi dans l’expérience joyeuse et lumineuse de la Résurrection. Nous souhaitons, de toute notre âme, que le Prince de la vie, Ressuscité des morts, vous accorde tous Ses dons et Sa bénédiction pascale.

Saintes Pâques 2010

+ Bartholoméos de Constantinople

Hermanos e hijos amados en el Señor,

Cristo resucitó!

Alegre y radiante ha brillado una vez más el santo día de la Pascua y disemina alegría, consuelo, regocijo, e innegable esperanza de vida a todos los fieles, a pesar de la pesada atmósfera que reina mundialmente a causa de la crisis multidimensional con todas sus penosas consecuencias en la vida cotidiana de la humanidad.

Resucitó  del sepulcro Cristo el Teántropo y con Él ha resucitado también el hombre! El poder de la muerte es ya parte del pasado. La desesperación de la cautividad del Hades ha pasado irreversiblemente. El único Fuerte y dador de la Vida, habiendo asumido voluntariamente a través de su encarnación toda la miseria de nuestra naturaleza y hasta su mismo capítulo que es la muerte, ya “ha dado muerte al Hades con el rayo de su divinidad”¹ y ha concedido al hombre vida y “sobrante” de vida².

El demonio, aunque ya debilitado y completamente impotente y ridiculizado, siendo consecuente con su nombre, no detiene de calumniar y de tergiversar esta sobra de vida que el Resucitado nos ha concedido. La calumnia a través del agravio todavía presente en el mundo tanto hacia Dios como hacia nuestro prójimo y la creación. La tergiversa a través de la todavía existente dentro nuestro “antigua escoria” del movimiento pecaminoso, de la cual siempre convenientemente se aprovecha, intentando engañarnos ya sea a través del pecado a nivel práctico, o a través del engaño sobre la fe. El “agravio” es nacido de la “escoria” aquella, y ambos constituyen la horrible pareja responsable por la perturbación de nuestras relaciones hacia nosotros mismos, hacia los demás, hacia Dios y hacia toda la creación. Por esto, es una innegable necesidad que nos purifiquemos de aquella escoria con toda atención y cuidado, a fin de que brille ampliamente la vivificadora luz del Cristo Resucitado en nuestra mente, en nuestra alma y en nuestro cuerpo, para que aleje la tiniebla del “agravio” y derrame “el sobrante” de vida a todo el mundo. Esto no puede ser logrado ni a través de la filosofía, ni a través de la ciencia, ni del arte, ni de la técnica, ni de una cierta ideología, sino sólo a través de la fe en el Teántropo Jesucristo que llegó hasta la pasión y la cruz y el sepulcro y a las profundidades del Hades ha descendido y ha resucitado de entre los muertos, expresada a través de una vida eclesiástica y mistérica y de un sistema de costosa lucha espiritual. La Iglesia, como cuerpo de Cristo, vive incesantemente por los siglos el milagro de la resurrección a través de sus santos misterios, de su teología, de su enseñanza práctica, y nos da la oportunidad de comulgar del milagro, de participar de la victoria sobre la muerte, de convertirnos en hijos iluminados de la resurrección y verdaderamente “participantes de la divina naturaleza”³, como sucedió y sucede con todos los santos. El amargo y espinoso vínculo de las pasiones que se encuentra en las profundidades de nuestros corazones fertilizado por la escoria del “hombre antiguo”⁴ presente en nosotros es menester sea transfigurado lo más pronto posible en Cristo, a través de Cristo y gracias a Cristo y de sus vivas imágenes que nos rodean, es decir a través de nuestros prójimos, a través de ramos de virtudes, santificación y justicia. De esta manera, el sacro himnografo canta: “Habiéndonos rodeado y vestido de la justicia con el ropaje más blanco que la nieve, nos alegremos en el presente día, en el cual Cristo como sol que ha brillado de entre los muertos, nos ha iluminado a todos nosotros con la incorrupción”⁵. La vestimenta blanca de la justicia nos ha sido dada simbólicamente en el bautismo y de esta manera somos llamados a través del continuo arrepentimiento, de las jubilosas lágrimas, de la incansable oración, de la limitación de los deseos, de la paciencia en las penas de la vida y de la intransigente tentativa de la aplicación práctica de todos los mandamientos de Dios y por sobre todas las cosas de su mandamiento capital del amor, a purificarnos participando de esta manera en la kénosis de la cruz del Teántropo, a fin de que llegue la alegría pascual, la brillante luz de la resurrección y la salvación a nuestra vida y al mundo que nos rodea.

Todo esto escribiendo festivamente, desde el Fanar, que  siempre se encuentra pasando por la prueba del Gran y Santo Viernes, pero también en la luz y en la alegre experiencia de la Resurrección, transmitiéndoles el afecto de la Madre Iglesia, os deseamos desde toda el alma todo don salvador y bendición pascual del resucitado de entre los muertos y Primado de la Vida. 

Santa Pascua 2010

Bartolomé de Constantinopla

Ferviente suplicante ante el resucitado Cristo

De todos vosotros.

Fratelli e Figli amati nel Signore,

Ancora una volta gioioso e splendente sorge il Santo giorno di Pasqua e dispensa gioia, consolazione, esultanza e naturalmente speranza di vita in tutti i fedeli, nonostante il prevalere nel mondo di una atmosfera pesante, a causa della crisi multidimensionale con tutte le sue note conseguenze dolorose nella vita quotidiana dell’umanità.

Cristo è risorto dal sepolcro, Dio e Uomo, ed assieme a Lui è risorto l’uomo! La tirannia della morte rappresenta il passato.

Il solo Potente e Datore di vita , poiché ha assunto volontariamente per mezzo della Sua incarnazione tutta la miseria della nostra natura e la sua capitolazione, cioè la morte, “Allora mettesti a morte l’ade con la folgore della tua divinità” (Apolitikio resurrezionale del 2 tono) , ha donato anche all’uomo la vita e una “vita in abbondanza” (Gv.10,10). Questa abbondanza di vita che il Risorto ha donato a noi, il diavolo non smette di calunniarla e di screditarla sempre con conseguenze verso il suo nome, benché ora fiaccato, e completamente senza forze e ridicolo. Egli la calunnia,  facendo prevalere nel mondo anche della dissolutezza, “l’hybris”, tanto verso Dio, quanto verso l’umanità e tutta la creazione. Egli la scredita anche con la esistenza dentro di noi di una “vecchia ruggine”, di una inclinazione al peccato, la quale sempre idoneamente trae profitto cercando di intrappolarci sia nel peccato tangibile sia nell’errore circa la fede. La dissolutezza , “l’hybris”, è il frutto di quella “ruggine” ed entrambe comprendono la sinistra copia responsabile del turbamento delle relazioni con noi stessi, con gli altri, con Dio e con il creato. Pertanto vi è una necessità ineluttabile di purificare questa ruggine con ogni attenzione e cura, affinché risplenda abbondante la luce vivificante del Cristo risorto nella mente, nell’anima e nel nostro corpo, allontani il buio della dissolutezza, e riversi l’abbondanza della vita in tutto il mondo.

Questo non può essere conseguito né attraverso la filosofia, la scienza, o la tecnologia, l’arte o qualche ideologia, se non solo attraverso la fede fino alla Passione, alla Croce, alla Morte e alla discesa ai confini dell’Ade, e alla Resurrezione dai morti del Dio e Uomo Gesù Cristo, espressa attraverso la vita sacramentale della Chiesa e attraverso una laboriosa e sistematica lotta spirituale.

La Chiesa, quale Corpo di Cristo, vive ininterrottamente e nei secoli il miracolo della Resurrezione e attraverso i suoi santi Misteri, la Teologia ed il suo insegnamento pratico, ci dà la possibilità di partecipare al miracolo, di condividere la vittoria sulla morte per diventare figli  irradianti di luce della Resurrezione e veramente “partecipi della natura divina” (2 Pt. 1,4),come è avvenuto e avviene con tutti i Santi.

La naturale predisposizione al male, nel profondo del nostro cuore e il fascio di spine delle passioni unito alla ruggine del “vecchio uomo” (Ef. 4,22) che è in noi, sono il necessario per essere trasfigurati nel più breve tempo possibile in Cristo, per Cristo e grazie a Cristo e delle Sue Icone viventi che sono attorno a noi, – cioè il nostro prossimo -, in un bouquet di virtù, di santificazione e di giustizia.

Così il Santo innografo opportunamente canta: “Rivestiti della veste della giustizia, più bianca della neve, rallegriamoci in questo giorno di Pasqua, nel quale Cristo, sole di giustizia, sorgendo dai morti, ci ha fatti tutti i risplendere di incorruttibilità”. (Vesperi del giovedì di Tommaso) . La veste bianca della giustizia ci è stata data simbolicamente durante il Santo Battesimo e siamo chiamati – per mezzo di una continua conversione, di lacrime gioiose, di una preghiera interrotta, di un controllo dei desideri, della pazienza per le cose dolorose della vita, dalla fatica che non recede nella pratica applicazione di tutte le leggi di Dio e naturalmente dalla legge capitale dell’amore, – a purificarci a fondo, partecipando così allo svuotamento, alla kenosi, della croce del Dio e Uomo, affinché giunga la letizia pasquale, la luce fulgida della Resurrezione e la salvezza nella nostra vita e nel mondo attorno a noi.

Indirizzando queste cose da sempre dal Fanar , nelle prove del Venerdì Santo, ma anche nella luce e nella esperienza gioiosa della Resurrezione, esprimendo l’affetto della Madre Chiesa, auguriamo di tutto cuore ogni dono salvifico dall’Artefice della vita, il Risorto dai morti, e la Benedizione Pasquale.

Santa Pasqua 2010

+ Il Patriarca di Costantinopoli

Ζώντας σε μια εποχή σαρκολατρείας όπου η πορνεία όχι απλά προβάλλεται ως μία φυσιολογική κατάσταση άλλα επιβάλλεται ως τρόπος ζωής ακόμα και σε ψυχές τελείως αθώες όπως εκείνες των μικρών παιδιών, έρχεται μία γυναίκα ανώνυμη να μας φωτίσει το δρόμο των δακρύων και της ειλικρινής μετάνοιας.

Η ανώνυμη εκείνη πόρνη του κατά Λουκάν Ευαγγελίου (Λουκ. 7, 36-50) που μνημονεύεται κάθε Μεγάλη Τετάρτη πρωί (ή στις ενορίες κάθε Μεγάλη Τρίτη εσπέρας) είναι αρκετά γνώριμη με την δική μας πόρνη-ψυχή. Έχουμε κοινά πολλά.

Ζει μέσα της ένα δράμα, το δράμα της απουσίας του Θεού, το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, το δικό μου δράμα. Και η αναζήτηση της αλήθειας της ζωής μόλις ξεκινά…

Και η ψυχή της, δακρύουσα ακαταπαύστως, οσφραίνεται μόνο σκοτάδι γύρω της. «Που είσαι φώς;» κραυγάζει με ένταση. Ο πόνος της είναι σταυρικός. Το κενό της ψυχής της φαίνεται να είναι μεγαλύτερο και από την άβυσσο. Αυτός ο πόνος την οδηγεί στην αληθινή Αγάπη, που βιώνει εκστατικά για πρώτη της φορά και που Τέρμα της και Αρχή συνάμα είναι ο Χριστός Ιησούς.

Ο δικός μας αντίστοιχος πόνος, ίσως οφειλόμενος στην ψεύτικη και υποκριτική σχέση που έχουμε με τον Θεό, συνήθως μας οδηγεί στην υπερκατανάλωση ηρεμιστικών και ψυχοφαρμάκων, διότι η πορεία μετανοίας της πόρνης είναι έμπονος και εμείς καλομαθημένοι δεν θέλουμε να βιώσουμε καθόλου πόνο. ‘Όμως ο πόνος είναι προστάδιο της αληθινής Αγάπης, που δίνεται μόνο σε όσους αγαπήσουν αληθινά τον Χριστό.

Και το Φως, ο Χριστός, της χαρίζεται γιατί αγάπησε πολύ… Αγάπησε πολύ τον μόνον Άξιον να αγαπάται από ανθρώπινη καρδιά, την σαρκωμένη Αγάπη. Και τώρα αρχίζει η ροή του μύρου και των δακρύων να γίνεται γεγονός υπερφυσικό και θαύμα μετανοίας που θα διακηρύττεται στους απέραντους αιώνες.

Η δική μας ψυχή, η βρωμισμένη με κάθε είδους πτώση, έχει ανάγκη να «συναντηθεί» με την άγνωστη αυτή γυναίκα που τώρα αγάλλεται αιώνια ως αγία πόρνη στον ουρανό, να οικειοποιηθεί την ειλικρίνεια της μετανοίας της. Να στηρίξει επιτέλους τα βήματά της στον δρόμο της ταπείνωσης η οποία έχει την ιδιότητα να κατεβάζει «εκβιαστικά» τον Θεό μέσα μας και άρα να μας γεμίζει με την απέραντη ευτυχία του ανθρώπου που έγινε θεός…Είναι περίεργο που οι ψύχες μας δεν “μπούχτισαν” ακόμα με την ακατάσχετη ορμή των σαρκικών ηδονών, οι οποίες υποβιβάζουν την αιωνιότητα της ψυχής σε προσωρινότητα και διαλύουν τις πνευματικές ηδονές- κατά πολύ ανώτερες σε ποιότητα από τις υλικές- οι οποίες μας χαρίζονται αμέσως μόλις αναζητήσουμε τα πόδια του Ιησού…

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΘΗΡΑΣ 

Η Ανάσταση είναι αναντίρρητα μια ιστορική πραγματικότητα, η οποία έχει άμεσες και σωτήριες  επιπτώσεις σε  όλο το ανθρώπινο γένος.Στο Αναστάσιμο μήνυμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ Σεραφείμ αναλύοντας τους συμβολισμούς του Θείου Δράματος, του  σημαντικότερου  γεγονότος στην ζωή όλων μας,  επισημαίνει πως « ο Θάνατος του Χριστού έγινε ζωή και Ανάσταση δική μας » και καλεί το χριστεπώνυμο πλήθος να γιορτάζει με όλη την ψυχή και το πνεύμα του το γεγονός αυτό το οποίο παρά την λύπη που περικλείει , αναδύει την χαρά, που σε σχέση με την λύπη διαρκεί αιώνια.

« Καθολικό το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, Καθολική και η χαρά, ο Χριστός δεν Αναστά μόνο τον Αδάμ, αλλά όλο το Ανθρώπινο Γένος. ολόκληρη την Κτίση από την δουλεία, όπως υπογραμμίζει ο Απόστολος Παύλος, αλλά και οι υπόλοιποι Απόστολοι, που έγραψαν για το χαρμόσυνο αυτό γεγονός,γιατί είναι χαρμόσυνο, γιατι πηγάζει από τον Σταυρό, από την Ανάσταση, είναι δώρο του Αναστάντος Κυρίου, μια ευφροσύνη μυστική, καθώς αναδύεται από αυτήν το μήνυμα της Βασιλείας των Ουρανών, της διέλευσης από το πρόσκαιρο στην αιωνιότητα, από την λύπη στην χαρά, στην αιώνια ζωή ».

Ο Χριστός, με τη θυσία Του στον Σταυρό και τη νίκη της Αναστάσεως, διατράνωσε τη μοναδική δύναμη της Αγάπης, που ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε μορφή φόβου, το κορύφωμα του μηνύματος της Αναστάσεως του Χριστού είναι η ελευθερία από τον φόβο του θανάτου, του δικού μας και των αγαπημένων μας, φόβο που συνθλίβει την ανθρώπινη ζωή.« Η Ανάσταση είναι η πηγή της χαράς εμείς καταδικάσαμε τον Χριστό εις Θάνατον και Εκείνος με την σειρά του μας καταδικάζει στην Ευθανασία, Αναστήθηκε για να Αναστηθούμε και εμείς. Η Ανάσταση θα τονίσει ο ’γιος Συμεών σημαίνει την δική μας Ανάσταση. Ανάσταση και Δόξα Χριστού, Ανάσταση ψυχής που σημαίνει την ένωσή μας με τον Χριστό, την πραγματική αιώνια ζωή, την αιώνια χαρά, γιατί η επίγεια χαρά κρατά λίγο και μάλιστα κρύβει την λύπη, την αιώνια χαρά την χαρίζει μόνο ο Αναστάς Κύριος. Χρόνια Πολλά σε όλους. Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση », υπογραμμίζει τέλος ο Μητροπολίτης Καστοριάς.

Πηγή:kastoria4you 

του Στρατή Ανδριώτη

Στην Ισκαρία ζούσε κάποτε ο Εβραίος Ρόβελ και μια ημέρα η γυναίκα του είδε ένα φοβερό όνειρο, ότι εάν μείνει έγκυος και γεννήσει αγόρι, αυτό το παιδί θα γίνει η καταστροφή των Εβραίων. Την ίδια νύχτα η γυναίκα έμεινε έγκυος και όταν γεννήθηκε το παιδί αυτό, θέλησε να το φονεύσει για να μη καταστρέψει το Έθνος τους. Κρυφά από τον άνδρα της, έβαλε το μωρό σ’ ένα πλεκτό πισσαρισμένο κιβώτιο και το έριξε στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Το κιβώτιο έπλεε και τα κύματα το παρέσυραν στο απέναντι νησί όπου ζούσαν βοσκοί. Αυτοί βρήκαν το παιδί και το έτρεφαν, ώσπου το έδωσαν σε μια γυναίκα να το θηλάζει και η οποία το ονόμασε Ιούδα.

Όταν το παιδί άρχισε να περιπατεί, το έφεραν στην Ισκαρία για να βρούν άνθρωπο να το αναθρέψει. Συμπτωματικά το «υιοθέτησε» ο πατέρας του παιδιού ο Ρόβελ! Η μητέρα του χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν το δικό της παιδί, το αγαπούσε ενθυμούμενη το βρέφος που είχε ρίξει στη θάλασσα και αφού γέννησε και άλλο αγόρι, τα ανέτρεφε και τα δύο μαζί. Ο Ιούδας όμως ήταν από μικρός πονηρός και έδερνε τον αδελφό του, ζηλεύοντάς τον και θέλοντας να πάρει εκείνος μόνος του την περιουσία του πατρός του. Τότε ο φιλοχρήματος Ιούδας φόνευσε κρυφά τον αδελφό του και φοβούμενος μην συλληφθεί έφυγε στα Ιεροσόλυμα. Έτσι, οι γονείς του δεν γνώριζαν πλέον τι έγιναν τα παιδιά τους, και ο δυναμικός καί όμορφος Ιούδας, ως φιλάργυρος που ήταν, όταν πήγε στα Ιεροσόλυμα, γνώρισε τον Εβραίο βασιλιά Ηρώδη που του εμπιστεύτηκε την φροντίδα του οίκου του.

Μετά από πολλά χρόνια ο πατέρας και η μητέρα του Ιούδα, έφυγαν από την Ισκαρία λόγω διαφόρων προβλημάτων και ήρθαν στα Ιεροσόλυμα. Έχοντας αρκετά πλούτη, αγόρασαν οικία με ωραίους κήπους και δένδρα κοντά στα ανάκτορα του βασιλιά Ηρώδη και μια ημέρα καθώς ο βασιλιάς θαύμαζε τους κήπους του Ρόβελ, προθυμοποιήθηκε ο Ιούδας να πάει κρυφά καί να του φέρει φρούτα. Έγινε όμως αντιληπτός από τον πατέρα του που δεν τον γνώριζε και αφού διαπληκτίστηκε μαζί του και είδε ότι δεν τον έβλεπε κανείς, τον σκότωσε. Αφού έφερε στον βασιλιά τους καρπούς, του είπε ότι είχε σκοτώσει τον Ρόβελ. Ο Ηρώδης τότε για να μην προσβληθεί το παλάτι, ζήτησε από τον Ιούδα να λάβει για γυναίκα του την χήρα, χωρίς να ξέρουν ότι ήταν η μητέρα του, ώστε να γίνει κληρονόμος της περιουσίας της. Έτσι η γυναίκα εν αγνοία της, έλαβε σύζυγο για αρκετά χρόνια το γιο της, αποκτώντας μαζί του και παιδιά! Μια ημέρα καθώς εκείνη έκλαιγε ενθυμούμενη τα βάσανά της, διηγήθηκε λεπτομερώς τα του βίου της στον Ιούδα. Τότε εκείνος, έχοντας ακούσει από τους βοσκούς ότι τον περισυνέλεξαν από τη θάλασσα μέσα σ’ ένα καλάθι όταν ήταν βρέφος, συνειδητοποίησε ότι αυτούς που είχε σκοτώσει ήταν ο αδελφός και ο πατέρας του και ότι είχε πάρει για γυναίκα του την μητέρα του και αφού της είπε ότι εκείνος είναι ο γιος της που τον είχε ρίξει στη θάλασσα και ότι είχε σκοτώσει τον αδελφό και τον πατέρα του, έφυγε μακριά της.

Ο Ιούδας τότε, προσπαθώντας να μετανοήσει, έμαθε ότι στην Ιουδαία κήρυττε ένας σπουδαίος διδάσκαλος, ο Ιησούς Χριστός, που καλούσε τους αμαρτωλούς να μετανοήσουν και θεράπευε ψυχές και σώματα ασθενούντων. Αφού πήγε σ’ Αυτόν για να σώσει την ψυχή του, ο Χριστός τον έκανε μαθητή Του και του εμπιστεύτηκε να κρατά τα χρήματα που προοριζόταν για την συντήρηση των υπολοίπων Μαθητών και του Χριστού. Όμως, ο Ιούδας δεν εγκατέλειψε το πάθος της φιλαργυρίας και έκλεβε χρήματα, φθάνοντας στο σημείο να προδώσει τον Ιησού Χριστό για τριάκοντα αργύρια και να καταδικασθεί από τους Εβραίους σε σταυρικό θάνατο. Καταλαβαίνοντας ότι είχε παραδώσει αθώο αίμα, επέστρεψε τα αργύρια και αντί να μετανοήσει ειλικρινά, προτίμησε να κρεμασθεί σ’ ένα δένδρο και να βρει τραγικό θάνατο.

πηγή:http://stratisandriotis.blogspot.com &http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3207&Itemid=1

Λάμπρου Κ. Σκόντζου – θεολόγου

«Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων Αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων παραδεδώκασιν ημίν τέσσερά τινα εορτάζειν΄ τον ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον (δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς φρικτών Μυστηρίων), την υπερφυά Προσευχήν και την Προδοσίαν αυτήν».

Αυτό είναι το συναξάρι της Μεγάλης Πέμπτης. Η αγία μας Εκκλησία τιμά την αγία αυτή ημέρα όσα έλαβαν χώρα στο υπερώο της Ιερουσαλήμ και όσα ακολούθησαν μετά το Μυστικό Δείπνο.

Το Θείο Δράμα οδεύει προς την ολοκλήρωσή του. Ο εκουσίως και αδίκως Παθών για τη δική μας σωτηρία Κύριος γνωρίζει ότι έφτασε το τέλος της επί γης παρουσίας Του. Η προδοσία του αγνώμονα μαθητή, η σύλληψη, οι εξευτελισμοί, το ψευδοδικαστήριο, η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος είναι θέμα ωρών. Ως άνθρωπος αισθανόταν το δια της θυσίας Του βαρύ φορτίο της απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους και γι’ αυτό αγωνιούσε υπερβαλλόντως. Δεν τον ενδιέφερε το δικό Του μαρτύριο και ο θάνατος, αλλά η συνέχιση του σωτηριώδους έργου Του.

Γι’ αυτό λοιπόν αφιέρωσε το βράδυ της προπαραμονής του επικείμενου ιουδαϊκού Πάσχα και παραμονή της δικής Του σταυρικής θανής στους αγαπημένους Του μαθητές. «Επιθυμία επεθύμησα τούτο το πάσχα φαγείν μεθ΄ υμών προ του με παθείν» (Λουκ.22,15) τους είπε. Ήθελε να φάγει για τελευταία φορά μαζί τους. Μα το σπουδαιότερο να τους αφήσει τις τελευταίες παρακαταθήκες Του και πάνω απ’ όλα να τελέσει τον Μυστικό Δείπνο, να παραδώσει την υπερφυά Θεία Ευχαριστία, η οποία θα τελείται στο διηνεκές, ως η αέναη πραγματική παρουσία Του στην Εκκλησία.

Στο υπερώο της Ιερουσαλήμ μέσα σε ατμόσφαιρα έντονης συγκινήσεως και σε ένδειξη πραγματικής και άδολης αγάπης, έσκυψε ως δούλος ο Κύριος και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Με την πράξη Του αυτή ήθελε να διδάξει έμπρακτα το πρωταρχικό χρέος της αλληλοδιακονίας των ανθρώπων. «Ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών» (Λουκ.22:25), άφησε ως ύψιστη εντολή για τις κατοπινές ανθρώπινες γενεές.

Κατόπιν κάθισαν στο τραπέζι του δείπνου. Ο Κύριος θέλησε κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του προδότη μαθητή. Δεν ήταν δυνατόν να καθίσει ο άνομος εκείνος μαζί τους στην παράδοση του φρικτού Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, πολλώ δε μάλλον να κοινωνήσει σε αυτό. Λέγει λοιπόν «Εις εξ’ υμών παραδώσει με, ο εσθίων μετ’ εμού» (Μάρκ.14,18, Ιωάν.13,22). Τα λόγια αυτά έφεραν αναστάτωση στους μαθητές. Δεν περίμεναν να ακούσουν τέτοια φοβερή αγγελία και άρχισαν να διερωτώνται: ποιος άραγε είναι αυτός; Ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης πέφτοντας στον τράχηλο του Διδασκάλου ρώτησε εξ’ ονόματος όλων: «Κύριε τις εστιν»; και ο Κύριος απάντησε: «Εκείνος εστιν ω εγώ βάψας το ψωμίον επιδώσω» (Ιωάν.13,26). Και βουτώντας τεμάχιο άρτου στο φαγητό το έδωσε στον Ιούδα. Αυτός το έφαγε και ταυτόχρονα «εισήλθεν εις εκείνον ο Σατανάς» (Ιωάν.13,27). Ο Ιησούς του είπε: «ό ποιείς, ποίησον τάχιον» (Ιωάν.13,27). Ο προδότης μαθητής έφυγε βιαστικά, απομακρυνθείς για πάντα από τη χορεία των μαθητών και από την κοινωνία του Θείου Διδασκάλου. «Ην δε νύξ» προσθέτει ο Ιωάννης. «Νυξ πραγματική, τονίζει σύγχρονος συγγραφέας, αλλά και νυξ πνευματική εν τη ψυχή του Ιούδα, εν η το φως του θείου Πνεύματος δια παντός εσβέσθη»!

Μετά από αυτό ο Κύριος προέβη στη σύσταση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Έλαβε άρτο και αφού ευχαρίστησε έκοψε αυτόν σε τεμάχια και έδωκε στους μαθητές του λέγοντας: «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστι το σώμα μου», το αληθινό το πραγματικό, «το υπέρ υμών διδόμενον» (Λουκ.22,19). Ύστερα πήρε το ποτήριο της ευλογίας, που ήταν γεμάτο με οίνο, και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριο δέηση στο Θεό Πατέρα έδωκε στους μαθητές Του λέγοντας: «Πίετε εξ αυτού πάντες΄ τούτο γαρ εστι το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών» (Ματθ.26,28, Μάρκ.14,24).

Αφού κοινώνησαν όλοι και έφαγαν, ο Κύριος μίλησε και απεύθυνε την τελευταία αποχαιρετιστήρια ομιλία Του στους μαθητές Του. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διασώζει στο Ευαγγέλιό Του ολόκληρη αυτή την εκτενή ομιλία στα κεφάλαια 13-16. Ο τρόπος της ομιλίας προδίδει στον Κύριο δραματική έκφραση. Ως άνθρωπος μπροστά στο μαρτύριο, το οποίο γνωρίζει ως Θεός αγωνιά και λυπάται. Αρχίζει με το «Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ» (Ιωάν.13,31). Τα παθήματα που θα ακολουθήσουν και η ταπείνωση θα είναι η δόξα του Υιού και συνάμα αυτή θα είναι η δόξα του Πατέρα. Οι αλήθειες και οι ηθικές ιδέες της ομιλίας την καθιστούν πραγματικά μοναδική. Η τρυφερότητα προς τους μαθητές Του είναι έκδηλη, τους αποκαλεί «τεκνία». Κύριο χαρακτηριστικό της ομιλίας είναι η προτροπή για ενότητα και αγάπη μεταξύ των μαθητών και κατ’ επέκταση όλων των ανθρώπων. «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν.13,3) και «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν» (Ιωάν.14,27).

Μετά ακολούθησε η περίφημη αρχιερατική προσευχή του Κυρίου. Προσεύχεται στον Ουράνιο Πατέρα για την ενότητα των μαθητών Του. Δεν εύχεται να τους άρει ο Θεός Πατέρας από τον κόσμο, αλλά να τους διαφυλάξει από τον πονηρό και τα έργα του.

Αφού περατώθηκε και η προσευχή η νύχτα είχε προχωρήσει αρκετά. Ο Ιησούς πήρε τους μαθητές Του και πήγε στο Όρος των Ελαιών, σε ένα πραγματικά ειδυλλιακό και ήσυχο τόπο, λίγο έξω από τη μεγάλη πόλη. Εκεί υπήρχε κήπος στον οποίο μπήκε με τους μαθητές Του για να προσευχηθεί (Ιωάν.18,1). Να μείνει μόνος «ενώπιος ενωπίω» με τον Ουράνιο Πατέρα και να αντλήσει δύναμη για τη μεγάλη δοκιμασία, που Τον περίμενε. Ο τρόπος της προσευχής ήταν δραματικός. Ως άνθρωπος αγωνιούσε για το επερχόμενο πάθος. «Περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου» (Ματθ.26,38) είπε στους μαθητές Του. «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθ.26,39) παρακαλούσε τον Πατέρα και «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντος επί την γην» (Λουκ.22:45). Μάταια προσπαθούσε να νικήσει τη νωθρότητα των μαθητών Του, οι οποίοι δε μπορούσαν να κατανοήσουν την κρισιμότητα των δραματικών εκείνων στιγμών, και έπεφταν σε βαθύ ύπνο.

Κάποια στιγμή ακούστηκαν φωνές και θόρυβος πολύς. Έφτασαν οι στρατιώτες με οδηγό τον Ιούδα για να συλλάβουν τον Ιησού. Χαρακτηριστικό σύνθημα ο ασπασμός του Διδασκάλου από τον Προδότη (Λουκ.22,48). Ο Πέτρος χρησιμοποιεί βία, κόβει το αφτί του στρατιώτη Μάλχου (Ιωάν.18,11). Παρ’ όλα αυτά η σύλληψη πραγματοποιείται. Ο Κύριος δέσμιος οδηγείται σε ολονύκτιες ψεύτικες δίκες για να καταδικαστεί και να σταυρωθεί.

Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τη Μεγάλη Πέμπτη έχουν τεράστια σωτηριολογική σημασία για μας. Πρώτ’ απ’ όλα η εκούσια πορεία του Κυρίου προς το Πάθος φανερώνει την άμετρη θεία ευσπλαχνία και αγάπη για τον πεσόντα άνθρωπο. Η ολοκληρωτική νίκη της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με τον σταυρικό θάνατο του αναμάρτητου Χριστού. Μόνο το τίμιο αίμα του Μεγάλου Αθώου μπορούσε να καθαρίσει κάθε ρύπο αμαρτίας σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών. Μόνο αυτό μπορούσε να φέρει την καταλλαγή και την ισορροπία, που είχε διαταράξει σοβαρά το κακό και η αμαρτία.

Υπέροχο πραγματικά είναι και το υμνολογικό περιεχόμενο της αγίας αυτής ημέρας. Δημοφιλές είναι το αρκτικό τροπάριο «Ότε οι ένδοξοι μαθηταί…», μέσω του οποίου παροτρύνονται οι πιστοί να αποφύγουν τα πάθη του προδότη Ιούδα. Επίσης ο κανόνας, ποίημα του Κοσμά του μοναχού αποτελεί ένα κορυφαίο ποίημα της Εκκλησίας μας. Στο κοντάκιο «Τον άρτον λαβών εις χείρας ο προδότης…» ποίημα του περιφήμου Ρωμανού, αποτυπώνεται με ακρίβεια η δολιότητα και η αθλιότητα του Ιούδα. Ο Οίκος, ποίημα του Συμεών του Υμνογράφου, καλεί τους πιστούς να μιμηθούν τους μαθητές του Χριστού και να προσέλθουν στην πνευματική τράπεζα «καθαραίς ταις ψυχαίς», να ζήσουν το μυστήριο της απολύτρωσης. Εκπληκτικά τροπάρια είναι τα στιχηρά των Αίνων «Συντρέχει λοιπόν το συνέδριον των Ιουδαίων…» ποίημα Κοσμά του μοναχού, «Ιούδας ο παράνομος ο βάψας εν τω δείπνω την χείρα…», «Ιούδας ο προδότης δόλιος ων…» κλπ., ποιήματα Ιωάννου του μοναχού, ιστορούν την προδοσία του αγνώμονα μαθητή. Υπέροχο είναι ακόμα και το δοξαστικό «Ον εκήρυξεν Αμνόν Ησαίας έρχεται επί σφαγήν εκούσιον…». Καταπληκτικά είναι επίσης και τα απόστιχα τροπάρια, ποιήματα του πατριάρχου Μεθοδίου, «Σήμερον το κατά του Χριστού πονηρόν συνήχθη συνέδριον…», «Σήμερον ο Ιούδας το της φιλοπτωχείας κρύπτει προσωπείον…», και « Μηδείς, ω πιστοί, του δεσποτικού δείπνου αμύητος…», παρουσιάζουν κατά τρόπο ποιητικότατο την σύλληψη και την ψευδοδίκη του Κυρίου. Θαυμαστό είναι ακόμα και το δοξαστικό των αποστίχων «Μυσταγωγών σου Κύριε…» με το οποίο καλούνται οι μαθητές Του από Αυτόν να γίνουν διάκονοι των ανθρώπων, όπως Εκείνος.

Αυτή η Μεγάλη Θυσία μπορεί να έχει πρακτικά αποτελέσματα στην Εκκλησία, μέσω της Θείας Ευχαριστίας, την οποία παρέδωσε ο Κύριος τη σημερινή ημέρα στους μαθητές Του και μέσω αυτών στην Εκκλησία. Η απολυτρωτική Θυσία του Σταυρού συνεχίζεται στο διηνεκές στις άγιες Τράπεζες των ναών, ως την κυριότερη αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας. Ο Κύριος είναι παρών στην Εκκλησία Του μέσω του ιερού Μυστηρίου τη Θείας Ευχαριστίας. Εμείς γινόμαστε οργανικά, πραγματικά, μέλη του μυστικού Του Σώματος με την Κοινωνία του αγίου Σώματός Του. Έτσι συντελείται η σωτηρία μας.

Πηγή: www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_Easter.asp&main=kat014&file=kef7.htm

Τα λουλούδια, όπως και η φύση γενικότερα, έχουν το δικό τους ρόλο να διαδραματίσουν τις ημέρες του Πάσχα. Την Κυριακή των Βαΐων, όπως προστάζει η παράδοση, το πλήθος υποδέχθηκε τον Ιησού κρατώντας κλαδιά από φοίνικες που τα ανέμιζε σαν σημαίες. Όπως αναφέρουν οι Ευαγγελιστές, «Έλαβον τα βάια των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν Αυτού».

Με τη μεταφορά του Χριστιανισμού σε άλλους λαούς, το έθιμο διαδόθηκε και προσαρμόστηκε ανάλογα με τη χλωρίδα της κάθε περιοχής. Στις σλαβικές χώρες, για παράδειγμα, οι χριστιανοί κρατούσαν κλαδιά από ιτιές. Στον ελληνικό χώρο, η δάφνη (βάγια), που ήταν ήδη συμβολικό φυτό τελετών και δοξαστικό σύμβολο του Απόλλωνα στην αρχαιότητα, αντικατέστησε το φοίνικα και η Κυριακή των Φοινίκων έγινε Κυριακή των Βαΐων.

Τα λουλούδια, όμως, δεν παίζουν μόνο τελετουργικό ρόλο. Αντιθέτως, έχουν έντονη παρουσία στην Αγία Γραφή, όταν γίνεται η αναφορά για τον Κήπο της Γεσθημανή. Βλέπουμε ότι ο Χριστός διαλέγει σαν τελευταίο καταφύγιο απομόνωσης και στοχασμού έναν κήπο. Είναι φανερός ο συσχετισμός με τη φύση. Από τον κήπο της Εδέμ στον κήπο της Γεσθημανή.

Το κυριότερο όμως έθιμο του Πάσχα, σχετικό με λουλούδια, είναι ο στολισμός του Επιταφίου. Ο στολισμός των νεκρικών σορών με λουλούδια είναι αρχαιότατο έθιμο, ωστόσο στη χριστιανική παράδοση έχει πάρει άλλη διάσταση.

«ΣΗΜΕΡΙΝΗ» 31/03/2010

Αὐτὸν τὸν προκλητικὸ καὶ εἰρωνικὸ χαιρετισμὸ ἀπηύθυνε στὸν Ἰησοῦ ὁ Ἰούδας, τὴν νύκτα τῆς προδοσίας, παραδίδοντας Αὐτὸν στὰ ὄργανα τῆς τότε κατεστημένης θρησκευτικῆς καὶ πολιτικῆς ἡγεσίας τῶν Ἑβραίων.

Ταυτόχρονα, ἔδωσε καὶ τὸ «σύσσημον» (σημεῖο) τῆς ὕπουλης ἐνεργείας, τὸ φίλημα, γιὰ νὰ ἐπισφραγίσει τὴν ἐπαίσχυντη πράξη κατὰ τοῦ Διδασκάλου του.Τὰ τῆς προδοσίας ἐπιμέρους γεγονότα διασῴζουν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελισταὶ καὶ εἶναι λίγο-πολὺ γνωστά.

Τὴ χρονικὴ ἐκείνη περίοδο οἱ Ἑβραῖοι προετοιμάζονταν γιὰ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων, τὸ Πάσχα.

Ὁ Ἰησοῦς προτρέπει τοὺς μαθητὲς νὰ ἑτοιμάσουν τὸ Δεῖπνο. Ἐνῷ δὲ οἱ ἔνδεκα ἀσχολοῦνταν μὲ τὰ τοῦ Δείπνου, ὁ Ἰούδας «ἀπῆλθε» (πῆγε μόνος του) στοὺς ἀρχιερεῖς μὲ σκοπὸν νὰ τὸν παραδώσῃ: «Τὶ μοι θέλετε δοῦναι καὶ ἐγὼ παραδώσω αὐτόν; Οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια».

(Ματθ.κστ´ 15). Καί, σχολιάζει σχετικὰ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· «…Πορευθεὶς οὐ μετακληθεὶς (προσκληθείς) ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων, οὐκ ἀναγκασθείς, οὐδὲ βιασθεὶς ἀλλὰ αὐτὸς ἀφ᾿ ἑαυτοῦ καὶ οἴκοθεν ἔτεκεν τὸν δόλον καὶ τὴν γνώμην ἐξήγαγεν ταύτην, οὐδένα ἔχων σύμβουλον τῆς πονηρίας ταύτης» (Λόγος α´ εἰς τὴν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα).

Στὴν συνέχεια παρατίθεται τὸ Δεῖπνον τῆς Εὐχαριστίας (Ὁ λεγόμενος Μυστικὸς Δεῖπνος), στὸν ὁποῖο μετέχουν ὁ Κύριος καὶ οἱ δώδεκα μαθητές. «Ἐσθιόντων αὐτῶν, γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, λέγει ὁ Ἰησοῦς: εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με» (Ματθ. κστ´ 21).

Ὁ λόγος προκαλεῖ ταραχὴ καὶ προβληματισμό. Οἱ μαθηταὶ διερωτῶνται μεταξὺ των: «Μήτι ἐγὼ εἰμὶ Κύριε;» καὶ ὁ Ἰησοῦς:«Ἐκεῖνος ἐστί, ᾧ (στὸν ὁποῖο) ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον καὶ ἐπιδώσω. Καὶ ἐμβάψας τὸ ψωμίον δίδωσιν Ἰούδα…».Μετὰ ταῦτα ὁλοκληροῦται τὸ Δεῖπνο, ἀκολουθεῖ ἡ ἔξοδος καὶ ἡ προσευχὴ εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ ἡ ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ.

Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ἦταν μὲ τοὺς ἕνδεκα μαθητές, παρουσιάζεται ὁ Ἰούδας καὶ «μετ᾿ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων….», ἔχοντας προδηλώσει στοὺς συνεργοὺς τὸν τρόπον τῆς προδοσίας καὶ παραδόσεως: «…Ὅν ἂν φιλήσω αὐτὸς ἐστί, κρατήσατε αὐτόν…». Πλησιάζει στὴν συνέχεια τὸν Ἰησοῦν καὶ λέγει: «Χαῖρε ραββὶ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν…».

«…Καλεῖς διδάσκαλον, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, μὴ ὤν μαθητής…τὶ σημεῖον τῆς προδοσίας ποιεῖς τῆς εἰρήνης τὸ σύμβολον, οἶδα τὶς σου τοῦ δολεροῦ φιλήματος ὑπέδειξε τὴν ὁδόν· ὁ διάβολος τῆς περιπτύξεως ταύτης τὸν τρόπον ὑπέθετὸ σοι, σὺ δὲ κακῷ συμβούλῳ πεισθεὶς ἐκείνου τὸ βούλημα πληροῖς (ἐκτελεῖς)».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς: «Ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει» (φίλε, πρᾶξε ὅ, τι ἔχεις σχεδιάσει). Σχολιάζοντας ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὸν λόγον τοῦτον, παρατηρεῖ: «Πλήρωσον τὰς κακὰς συνθήκας, ἅς πρὸς τοὺς Φαρισαίους πεποίησαι· συντέλεσον τὸ γραμματεῖον τῆς πράξεως…κτῆσαι μετὰ τοῦ γλωσσοκόμου (ταμείου) καὶ τὸ τῆς ἀδικίας βαλάντιον, ὑποχώρησον τῷ λῃστῇ μέλλοντι διὰ τῆς ὁμολογίας λαμβάνειν τὴν τάξιν, ἥν σοι διὰ προδοσίας ἀπώλεσας» (Ὁμιλία γ´ εἰς τὴν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα).

Ἀκολουθεῖ μετὰ ταῦτα ἡ σύλληψη καὶ ἡ προσαγωγὴ στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τὰ γνωστὰ γεγονότα τοῦ Πάθους.

Τὸ πρόβλημα τῆς προδοσίας καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰούδα ἀπησχόλησε ἰδιαιτέρως τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς. Ὅλοι προσπαθοῦν νὰ ἐξηγήσουν ποιὸ ἦταν τὸ κίνητρο τῆς πράξεώς του. Πολλὰ ἐγράφησαν καὶ εἰπώθησαν.

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης σημειώνει στὸ Εὐαγγέλιὸ του ὅτι ὁ Ἰούδας, «κλέπτης ἦν» (Ἰωαν.ιβ´ 6). Τὶ σημαίνει ἡ παρατήρηση αὐτή; Μήπως ὁ Ἰούδας ἀφαιροῦσε χρήματα ἀπὸ τὸ ταμεῖο τῶν μαθητῶν;

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος δέχεται ὅτι ὁ Ἰούδας «ἠγάπησεν μᾶλλον τὸν χρυσὸν ἢ τὸν Χριστὸν καὶ γέγονε περὶ τοὺς μισθωσαμένους εὔνους τε καὶ πιστός». (Ὁμιλία γ´ εἰς τὴν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα). Πυρώθηκε, συμπληρώνει, ἀπὸ τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας «τὸ δεινὸν τοῦτο θηρίον καὶ κοινὸν τῆς οἰκουμένης ἐχθρόν» καὶ ἐνῷ καθημερινὰ «συνῆν ἐκείνῳ», συναναστρεφόταν δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ παρὰ τοῦ ὁποίου «ἐπαιδεύετο δι᾿ ἔργων, διὰ λόγων, μὴ χρυσίον ἔχειν καὶ ὅμως οὐκ ἐσωφρονίσθη».

Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, παρ᾿ ὅτι εἶδε τὸν Ἰησοῦν νὰ διαφεύγει πολλάκις τὴν σύλληψη καὶ νὰ ἔχει δώσει πολλὲς ἀποδείξεις τῆς θεότητος καὶ τῆς δυνάμεώς του, ὅμως δὲν ἀπομακρύνθηκε «ἀπὸ τὴν πονηρὰν ἐκείνην ἔννοιαν».Ὁ Χριστός, συνεχίζει ὁ ἱερὸς Πατήρ, «προῄδει τὸ ἀδιόρθωτον τοῦ προδότου, ἀλλ᾿ οὐκ ἐπαύσατο νουθετῶν». Ἀκόμη, συγκατετέθη νὰ τὸν καλέσει στὸ Δεῖπνο καὶ «ἐν τῷ καιρῷ τῆς προδοσίας καὶ φιλῆσαι αὐτὸν κατεδέξατο». Ἀλλὰ κανένα ἀποτέλεσμα.

Ἀντιθέτως, ὁ Ἰούδας παρότι «συνὼν τῷ Χριστῷ καὶ σημεῖα ἐργασάμενος καὶ τοσαύτας ἀπολαύσας διδασκαλίας, ἐπειδὴ μὴ ἀπαλαγεὶς τοῦ νοσήματος εἰς τοσοῦτον κατηνέχθη βάραθρον». Καὶ ὄχι μόνο. Ἐγκαταλείπει τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς ἔνδεκα συμμαθητὲς του καὶ μεταβαίνει στοὺς ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν ὁποίων «συμβόλαια σατανικὰ ποιήσας καὶ ἀργυρίου συνθέμενος λαμβάνειν» μεθοδεύει τὴν παράδοση τοῦ Διδασκάλου του.

Βεβαίως ὁποιαδήποτε προσπάθεια δικαιολογήσεως τῆς πράξεως ἢ ἄλλοι λόγοι καὶ ἂν προβληθοῦν, δὲν δικαιώνουν τὸν δράστη, δεδομένου ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν ἦταν ἀρχηγὸς μιᾶς συμμορίας, μιᾶς σέκτας θὰ λέγαμε, ἀλλὰ ὁ κατεξοχὴν διδάσκαλος τῆς ἀγάπης ποὺ διεκήρυττε τὴν ἀγάπην ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς πρᾶγμα ἀσυνήθιστο καὶ ἀκατανόητο γιὰ τὴν ἐποχὴ Του, «ὅς διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας» (Πράξεις Ἀποστόλων 10,38) καί, «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α´ Πέτρου β´ 22).

Προδότες ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντοτε σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες καὶ κοινότητες τῶν ἀνθρώπων, σ᾿ ὅλες τὶς φυλὲς καὶ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς. Κανεὶς ὅμως δὲν τοὺς ἀποδέχεται. Γνωστὴ εἶναι ἡ λαϊκὴ παροιμία «Τὴν προδοσίαν πολλοὶ ἡγάπησαν, τὸν προδότην οὐδείς».

Τραγικὴ ἦταν ἡ κατάληξη τοῦ Ἰούδα. Σὲ πολὺ λίγο χρόνο μετάνοιωσε γιὰ τὴν πράξη του, καί, πορευθεὶς στοὺς ἀρχιερεῖς, «ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια λέγων, ἥμαρτον, παραδοὺς αἷμα ἀθῶον, οἱ δὲ εἶπον, τὶ πρὸς ἡμᾶς, σὺ ὄψει» (Ματθ. κζ´ 3,4).

Τραγικὸς ἐπίλογος μιᾶς μοιραίας πράξης ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα κραυγαλέο παράδειγμα ἀποφυγῆς, γιὰ ἐκείνους ποὺ ρέπουν σὲ παρόμοιες βουλές, τῶν ὁποίων τὸ τέλος ἡ καταστροφὴ καὶ ὁ ἀνεπίστροφος δρόμος.

Μεγάλη Πέμπτη, τρέχουσα χρονολογία, δύο χιλιάδες … Ὁ Ἰησοῦς προδομένος καὶ ταπεινωμένος στέκει μόνος μπροστὰ στὸ κριτήριο (δικαστήριο) τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν. Πῶς; Στὸ πρόσωπο τῶν ἀδικουμένων, τῶν σκλάβων, τῶν φυλακισμένων, τῶν ἐν πολέμοις ὄντων, τῶν ἀσθενῶν, τῶν ἐμπεριστάτων, τῶν ἀδυνάτων, τῶν πενήτων. Γι᾿ αὐτοὺς μία ἐλπὶς ὑπάρχει: Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ φιλανθρωπία τῶν ὀλίγων.

Πηγή : http://users.uoa.gr/~nektar/

Τον καθορίζει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Ασθενεί τις εν υμίν; προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν αλείψαντες αυτόν ε λαίω εν τω ονόματι του Κυρίου και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και εγερεί αυτόν ο Κύριος∙ καν αμαρτίας η πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ» (5,14-15).

Σύμφωνα με το αγιογραφικό χωρίο σκοπός του ιερού μυστηρίου είναι πρωταρχικά και κύρια η ίαση της σωματικής νόσου που κατατρύχει τον πιστό. Είναι κανείς άρρωστος από σας; ερωτά. Αν είναι, ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους (περισσότεροι του ενός) στο σπίτι του, και ας προσευχηθούν στο Θεό γι’ αυτόν, αφού τον αλείψουν με αγιασμένο έλαιο. Η επάλειψη συνοδεύεται από την ευχή: «Πάτερ ’γιε, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων, ο πέμψας τον μονογενή σου Υιόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, πάσαν νόσον ιώμενον και εκ θανάτου λυτρούμενον, ίασαι και τον δούλον σου (τόνδε), εκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής και ψυχικής ασθενείας, και ζωοποίησον αυτόν δια της χάριτος του Χριστού σου…» (Μικρόν Ευχολόγιον, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 1992, σελ. 194)

Αφού γίνει αυτό, η προσευχή της πίστεως θα κάνει καλά τον άρρωστο, κι αν έχει κάνει αμαρτίες θα του τις συγχωρήσει ο Θεός.

Στο ιερό αυτό μυστήριο έχουμε αρκετές δογματικές δυσκολίες. Αν και είναι μυστήριο που, όπως και τα άλλα, δρα εξ ανάγκης, εν τούτοις δε διαπιστώνουμε πάντοτε αυτό στην πράξη. Ενώ δηλαδή στα άλλα μυστήρια η ενέργεια της χάριτος είναι μυστική και αθέατη (στο βάπτισμα δε βλέπουμε πως η χάρη καθαρίζει την ψυχή από το προπατορικό αμάρτημα, στη μετάνοια πως αποκαθίσταται η δικαίωση του αμαρτωλού κ.λπ.), στο μυστήριο του ευχελαίου το αποτέλεσμα καθορίζεται ως εξωτερικό και ορατό: θα γίνει καλά ο άνθρωπος, θα σηκωθεί από την κλίνη της αρρώστιας του, θα περπατήσει (ίσως όχι αμέσως) κ.λπ. Αυτό όμως συνήθως δε διαπιστώνεται. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι πιστοί, όταν αρρωστήσουν, επισκέπτονται τους γιατρούς και τις κλινικές και όχι τους ιερείς και τους ναούς. Ολίγοι είναι εκείνοι που προσφεύγουν στη βοήθεια της χάριτος του Θεού. Γιατί να μην παρέχεται πάντοτε η σωματική ίαση των ασθενούντων; Μήπως φταίει η έλλειψη πίστεως του ασθενούντος ή των οικείων του; Πολύ πιθανό. ’λλωστε, συστήνοντας ο Κύριος το ευχέλαιο δεν αποσκοπούσε στη διαρκή αποτροπή του θανάτου από τα μέλη της Εκκλησίας Του. ‘Ισως να μη χορηγεί την ίαση, γιατί η παράταση της ασθένειας στο συγκεκριμένο ασθενή έχει σωτήρια γι’ αυτόν αποτελέσματα, όπως μπορεί να έχει και ο θάνατος. Τα πράγματα όμως αυτά γνωρίζει μονάχα ο Θεός. Είναι, λοιπόν, ανενεργές το ιερό μυστήριο; Ασφαλώς όχι. Ενεργεί εκεί που θέλει ο άγιος Θεός και όταν φυσικά συντρέχουν οι κατάλληλες υποκειμενικές συνθήκες (κυρίως η πίστη: «η ευχή της πίστεως σώζει τον κάμνοντα»).

Η δεύτερη δυσκολία που είναι μεγαλύτερη της πρώτης, είναι η άφεση των αμαρτιών του ασθενούντος. Το ευχέλαιο συγχωρεί αμαρτίες. Για το σκοπό όμως αυτό υπάρχει άλλο θεοσύστατο μυστήριο, η μετάνοια και εξομολόγηση. Να υποθέσουμε ότι το ένα μυστήριο καθιστά άχρηστο το άλλο; Αν δηλαδή κάνω το ιερό ευχέλαιο και συγχωρηθούν οι αμαρτίες μου, μπορώ να μην προσέλθω στο μυστήριο της μετανοίας; Είναι πολύ τολμηρό και επικίνδυνο να ισχυρισθεί κανείς κάτι τέτοιο. Η μετάνοια είναι αυτοτελές και κυριώδες μυστήριο, που δεν μπορεί να αντικατασταθεί άπ’ οτιδήποτε άλλο. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Να υποθέσουμε οτι στο ευχέλαιο συγχωρούνται τα λείψανα της αμαρτίας, στην οποία οφείλεται η σωματική ασθένεια, τα οποία δεν εξομολογήθηκαν στον ιερέα, ή άλλα που δεν μπορεί ο ασθενής, λόγω της καταστάσεως του, να εξομολογηθεί; Ποιος μπορεί να γνωρίζει αυτά τα πράγματα;

Τρίτη, τέλος, δυσκολία, είναι η πράξη της Εκκλησίας να τελεί το μυστήριο του ευχελαίου και σε υγιή μέλη της. Σε τι αποβλέπει η πράξη αύτη; Αφού είναι υγιής ο πιστός, γιατί να κάνει το ευχέλαιο; Αν πάλι για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του, αυτό δεν καταστρατηγεί το ιερό μυστήριο της μετανοίας; Ή μπορεί κατά πλεονασμό να κάνει και τα δύο; Μα θα μού πείτε, ότι απόλυτα υγιής δεν είναι κανένας και ότι όλοι λίγο πολύ πάσχουμε από κάτι. Όμως δεν είναι αυτό που υπονοεί η Γραφή, αλλά τις περιπτώσεις εκείνες, κατά τις όποιες ο πιστός είναι σοβαρά ασθενής και είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι («και εγερεί αυτόν ο Κύριος»).

Και μια τελευταία ανθρώπινη σκέψη. Μήπως η διακονία του ιερού μυστηρίου σε υγιείς εκτός των άλλων βοηθεί στο να συντηρείται τούτο στη μνήμη του πληρώματος, το οποίο σιγά σιγά θα περιερχόταν σε λησμοσύνη, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειονότητα των πιστών, όταν αρρωστήσουν, προσφεύγουν στα μέσα της ανθρώπινης επιστήμης και όχι στο μυστήριο της Εκκλησίας;

Στη Δυτική Εκκλησία το μυστήριο του ευχελαίου παρέχεται ως έσχατη χρίση σε περιπτώσεις βαριά ασθενούντων, ως εφόδιο κατά του επικείμενου θανάτου. Σε μας το εφόδιο αυτό είναι η κοινωνία των αχράντων μυστηρίων.

Ανδρέα Θεοδώρου, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 1997, σελ. 181-184.

 Πηγή:http://www.apostoliki-diakonia.gr

 Η παράδοση των εντολών της Καινής Διαθήκης, όπως έγινε και με την Παλαιά Διαθήκη, επισφραγίσθηκε με τον έκχυση αίματος…

Ο θάνατος του Χριστού στον Γολγοθά και η έκχυση του τιμίου αίματός Του είναι η επισφράγιση της αγάπης του Θεού προς το ανθρώπινο γένος, είναι η επισφράγιση της Καινής Διαθήκης του Θεού…

Αλλά η Καινή Διαθήκη επιφραγίσθηκε με ένα Δείπνο, το Μυστικό Δείπνο. Όπως οι επίσημοι του Ισραηλιτκού λαού επάνω στο όρος Σινά έφαγαν και ήπιαν, πεπλησμένοι χαράς και αγαλλιάσεως, για την παρουσίαση της Παλαιάς Διαθήκης, έτσι και ο Χριστός παρέθεσε τον Μυστικό Δείπνο, το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, μετά την αποκάλυψη και παράδοση της Καινής Διαθήκης. Κατά το Μυστικό Δείπνο είπε στους μαθητές Του: “Λάβετε φάγετε· τούτό εστι το σώμά μου” (Μάρκ. ιδ΄, 22) και “πίετε εξ αυτού πάντες· τούτο γαρ εστι το αίμά μου το της καινής διαθήκης…” (Ματθ. κστ΄, 28). Και οι Απόστολοι τελούσαν συνεχώς το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, γιατί έτσι συμμετείχαν στο δείπνο της βασιλείας, της Καινής Διαθήκης. Και αυτήν την πράξη συνεχίζει η Εκκλησία του Χριστού, αφού η θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής.

Ο σεσαρκωμένος Χριστός είναι το κέντρο της Καινής Διαθήκης…

Αλλά και όσοι θέλουν να συνδεθούν με τον Χριστό και να ανήκουν στον νέο λαό της Χάριτος πρέπει να αγωνίζωνται για να γράψουν τον νόμο της Καινής Διαθήκης μέσα στην καρδιά τους, και να συμμετέχουν στο μέγα δείπνο τρώγοντες το Σώμα Του και πίνοντας το Αίμα Του. Σαφώς φαίνεται ότι η άσκηση, η ιερά ησυχία συνδέεται με την θεία Ευχαριστία και όλη αυτή η ζωή αποτελεί την πραγματική θεολογία.

(Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, “Ησυχία και Θεολογία”)

Είθε να βιώνουμε τον Μυστικό Δείπνο της θείας Λειτουργίας, “ως πορεία αναβάσεως στο Υπερώο της Ιερουσαλήμ, την Γεθσημανή και τον Γολγοθά, καταβάσεως στον άδη και αναβάσεως στο Υπερώο της Πεντηκοστής”· να βιώνουμε στην θεία Λειτουργία το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού.

Εκκλησιαστική Παρέμβαση – Απρίλιος 2005

 Υπεύθυνο, καί για τούτο και βασικό, ρόλο στο Πάθος του Κυρίου έπαιξεν ό Πόντιος Πιλάτος. Πραίτωρ, αντιπρόσωπος δηλ. του Καίσαρος στην Παλαιστίνη, την εποχή εκείνη, συγκέντρωνε στα χέρια του ολόκληρη τη ρωμαϊκή εξουσία. Βρισκόταν στην κορυφή της πυραμίδας. Στό νεύμα του, έκινούντο Ρωμαίοι καί Ιουδαίοι. Στίς διαταγές του ύπήκουον όλοι. Καί στην κρίσι του υπετάσσοντο άρχοντες καί αρχόμενοι, ξένοι καί εντόπιοι, εχθροί καί φίλοι.

Παρά ταΰτα όμως, στην ύπόθεση εκείνη πού, κάποιο πρωινό, έφεραν μπροστά του, έδειξε μια ακατανόητη συμπεριφορά. Βρέθηκε μπροστά σ’ ένα κατάδικο, καί μάλιστα θανατοποινίτη. Άλλα αυτός δεν έμοιαζε διόλου με όλους τους άλλους, τους τόσους καί τόσους πού συχνά οδηγοϋσαν ενώπιον του. Αυτός είχε κάτι το ηγεμονικό επάνω Του. Το βλέμμα Του ήταν γλυκό καί συμπαθητικό. Το πρόσωπο, κατάστικτο από το αίμα, πρόδιδε αγνό ιδεολόγο. Ή όψις Του, καθημαγμενη καί ταλαιπωρημένη, είχε μία λεπτή ευγένεια, καί μια καλωσύνη. Το σώμα Του δεν είχε τίς αθλητικές διαστάσεις των κακοποιών. Ήταν σώμα λεπτό, αριστοκρατικό. Ενώ ή όλη Του έμφάνισις του έδινε ευθύς αμέσως την έντύπωσι ότι είχε μπροστα του ένα αθώο.

Καί δεν δυσκολεύθηκε πολύ ό Πιλάτος  για να διαπίστωση την αθωότητα του καταδίκου. Εμβριθής αυτός μελετητής του δικαίου της πατρίδος του καί έμπειρος δικαστής όπως ήταν, μετά τίς πρώτες ερωτήσεις καί την πρώτη επαφή, έπείσθη ότι δεν ήταν τυχαίος ό σημερινός δέσμιος. Την εναντίον του κατηγορίαν την βρήκε ασταθή, ποταπή καί χυδαία. Ανεγνώρισε πώς ήταν θύμα των σκληροτράχηλων συμπατριωτών του. Καί ή θανατική Του καταδίκη, αν τελικώς την έπεκύρωνε, έβλεπε πώς θα αποτελούσε καθαρή παρανομία, αδικία,κατάφωρο προσβολή του περί δικαίου συναισθήματος, ατιμία καί περιφρόνησιν εγκληματική του νόμου.

Παρά ταύτα όμως δέν έτόλμησε ν’ αντίδραση. Μόλις ή πρώτη του δειλή απόπειρα ν’ αθώωση τον Ιησού συνήντησε την πείσμονα άντίδρασι του μαινόμενου όχλου, μόλις έφθασε στ’ αυτιά του ή σαφής προειδοποίησι πού έσειε τίς βάσεις του θρόνου του -«ουκ ει φίλος του Καίσαρος»- όταν έφερε στη συγχυσμένη μνήμη του πόσα ή κακουργία των πανούργων φαρισαίων εΐχε στο παρελθόν επιτύχει, τότε καί οι τελευταίοι του δισταγμοί ύπεχώρησαν. Καί ό γενναίος της Ρώμης φάνηκε δειλός. Ό ατρόμητος κατελήφθη από φόβο. Καί σ’ αυτόν τον φόβο καί την δειλία καί την σκοπιμότητα, έθυσίασε το δίκαιο, την αλήθεια, την τιμή. Προτίμησε να βράβευση την αδικία, να στραγγαλίση το δίκαιο, να ευλόγηση το ψέμμα, να ύπογράψη την ατιμία, να σπίλωση την τιμή, να προδώση τίς αρχές του, να άτιμάση το λειτούργημα του, προ του ευτελούς συμφέροντος του.

Στούς χρόνους τον Ίησοΰ ζούσε ό Πιλάτος. Μα, όχι! Ζή καί σήμερα. Ζή μέσα στον χαρακτήρα όλων εκείνων πού υπεράνω όλων θέτουν το συμφέρον τους το ωμό. Ζή καί σήμερα ό Πιλάτος, κάτω άπ’ τα πρόσωπα όσων δουλεύουν στη σκοπιμότητα, όσων υπηρετούν στην ιδιοτέλεια, όσων γίνονται φίλοι της ανομίας, εχθροί της τιμής.

Ω, ναί! Πιλάτοι σύγχρονοι εΐναι  όσοι, κάτω άπ’ το βάρος της καθημερινής βιοπάλης, ένοιωσαν ν’ άμβλύνωνται μέσα τους οι αξίες της ζωής καί, βλέποντας την πολυποίκιλη κακία να κυβερνά τον κόσμο, συντάχθηκαν με τίς δυνάμεις του κάκου, κι έπρόδωσαν τον μεγάλο τους σκοπό. Εΐναι αυτοί οι ίδιοι δειλοί, κι είναι έτοιμοι καί στους άλλους να κηρύξουν ως σύνθημα της εποχής το «κύττα τή δουλειά σου, μη σε νοιάζη για τους άλλους».

Πιλάτοι σύγχρονοι εΐναι όσοι, από λόγους συμφέροντος κι ωφελείας προσωπικής, ανέχονται να ονομάζουν το σκότος φως καί το φως σκότος. Να παραχαράσσουν την αλήθεια, να διαστρεβλώνουν το δίκαιο, να ανατρέπουν την ηθική.

Πιλάτοι σύγχρονοι είναι ακόμη όσοι προτιμούν να σιωπούν όταν βλέπουν την αδικία πού προσγίνεται στον άλλο, αρκεί οι ίδιοι να μη θίγωνται, προκειμένου να μη κακοκαρδίσουν τους ισχυρούς της ημέρας.

Πιλάτοι σύγχρονοι είναι καί όσοι επαναπαύονται στην ευτυχία καί το χουζοΰρι τους, ενώ δίπλα τους στενάζει ό κόσμος, διαμαρτύρεται ό φτωχός, βασανίζεται ό αδικούμενος.

Πιλάτοι σύγχρονοι εΐναι όσοι, ενώ αναγνωρίζουν το δίκαιο του άλλου, δεν το υπερασπίζονται, δεν το ομολογούν, δεν βάζουν το στήθος τους μπροστά στον κίνδυνο, δεν μάχονται για τα ιδανικά. Εΐναι όσοι αποφεύγουν να ελέγξουν τον δυνατό, αν καί εσωτερικώς τον κατακρίνουν, ή τον άρχοντα πού παραβαίνει γραπτούς κι άγραφους νόμους.

Πιλάτοι σύγχρονοι εΐναι όσοι μπρος στην θέσι πού κατέχουν θυσιάζουν τα πάντα, προτιμούν ν’ αρνηθούν τίς αρχές τους, να τίς καταπατήσουν, να συνθηκολογήσουν με τη συνείόησί τους, να κάνουν αβαρίες, παρά να διακινδυνεύσουν την καριέρα τους, την τακτοποίησί τους, το «βόλεμα» τους.

Πιλάτοι σύγχρονοι είναι όσοι δεν χαλοϋν κανενός χατηρι. Με όλους τα έχουνε αυτοί καλά, ενώ κατά βάθος κανέναν δεν συμπαθούν εκτός του εαυτού τους. Είναι όσοι μοιράζουν αφειδώς χαμόγελα με υστεροβουλία. Όσοι μπροστά στον ανώτερο τους σύρονται σαν γλοιώδεις σαλίγγαροι, ενώ μπροστά στους κατωτέρους στέκονται αγέρωχοι, δήθεν άτεγκτοι, αυστηροί.

Πιλάτοι σύγχρονοι είναι όσοι κάνουν «στραβά μάτια» στις ηθικές ή άλλες ατασθαλίες των μεγάλων. Όσοι είναι φίλοι των ισχυρών, όσοι άγονται καί φέρονται άπ’ τους πολλούς. Εΐναι όσοι μένουν επιφυλακτικοί εμπρός στίς αξίες, πού ενώ κατά βάθος αναγνωρίζουν, εν τούτοις δέν τίς προωθούν καί δεν τίς ανταμείβουν. Είναι όσοι σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους καί στρέφουν άλλου το πρόσωπο, μπροστά στο δίκαιο πού βοά, στην αλήθεια πού κράζει, για να άπειλήση να σαλεύση καταστασείς αμαρτωλές στερεωμένες πάνω στην βία καί στην ατιμία.

Όλοι αυτοί εΐναι οι σύγχρονοι Πιλατοι. “”Ανθρωποι χωρίς ηθικό προσανατολισμό, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς τόλμη καί γενναιότητα, χωρίς αρχές, χωρίς πρωτοβουλία. Εΐναι οι φίλοι όλων των καταστάσεων. Μοιάζουν με τον χαμαιλέοντα, πού με τόση ευκολία προσαρμόζεται ευθύς στο περιβάλλον. Σάν τον μυθικό Πρωτέα αλλάζουν κι αυτοί μορφή σύμφωνα με τις υποδείξεις του συμφέροντος. Παίζουν ένα διαρκές θέατρο στη ζωή τους. Τα πάντα μετέρχονται, τα πάντα μιμούνται, τα πάντα υιοθετούν, αρκεί αυτοί να μη θίγουν, να μην ενοχληθούν, να μη κινδυνεύσουν, να μη χάσουν ώρισμένη εύνοια. Είναι ερπετά πού σύρονται στα πόδια των μεγάλων, κολακεύοντας τις αδυναμίες τους καί άνεχόμενοι τις κακίες τους.”Ομως όχι. Δεν μας θέλει Πιλάτους ό Χριστός. Με οΐκτο ατένισε τότε τον Πόντιο Πιλάτο στο πραιτώριο. Με οίκτο καί οργή προσβλέπει καί τώρα προς τους σημερινούς Πιλάτους. Δεν μας θέλει ό Κύριος δειλούς, άρνητές, καιροσκόπους, ατομιστές, συμφεροντολόγους, ιδιοτελείς, κόλακες, ερπετά. Μας θέλει γενναίους σαν τον Δαυίδ, ορμητικούς σαν τον Πέτρο. Μας θέλει με την παρρησία ενός Παύλου, με την δικαιοσύνη ενός Σολομώντος, με τήν αγάπη ενός Ιωάννου, με την άφοσίωσι μιας Μαρίας, με την ειλικρίνεια ενός Θωμά, με την ευθύτητα ενός Μ. Βασιλείου, με το θάρρος ενός Χρυσοστόμου.

Μα ούτε κι ή κοινωνία μας θέλει Πιλάτους. Δεν ανέχεται στους κόλπους της τέτοια στοιχεία αρνητικά. Μας θέλει γόνιμους καί θετικούς, ήρωες της αρετής. Μας θέλει ειλικρινείς με το «ναί» καί με το «ου» μας. Μας θέλει τιμητές του κακού, επαινετές του αγαθού. “Υπερασπιστές του δικαίου, τιμωρούς της αδικίας, άρνητές του τυχοδιωκτισμοΰ, λάτρεις τηςαληθείας, εχθρούς της υποκρισίας. Τέτοιους ανθρώπους λαχταρά ή εποχή μας, τέτοιους ζητεί καί ή κοινωνία μας: ευθείς, τίμιους, σοβαρούς, ειλικρινείς, ευθαρσείς, ιδεολόγους.

“Αλλά καί ό αξιοπρεπής εαυτός μας, το ίδιο μας θέλει. “Έχει την άπαίτησι να μας δη προσωπικότητες καί μάλιστα ώλοκληρωμένες. Με το θάρρος της γνώμης μας, με την ντροπή στο πρόσωπο μα καί στο φρόνημα μας. Μας θέλει φίλους της δικαιοσύνης, εχθρούς της αδικίας.

Ό εαυτός μας μισεί τους Πιλάτους, απεχθάνεται την τακτική τους.Χριστός, κοινωνία καί εαυτός μας, να ένα τρίπτυχο πού έχει την άπαίτησι να μη γίνωμε Πιλάτοι. Ό πρώτος εκείνος Πιλάτος της Ιερουσαλήμ ένιψε τότε τα χέρια του, νομίζοντας πώς έτσι ξεπλένει καί την μεγάλη του ενοχή. Πόσον όμως απατήθηκε! Ή πράξη του εκείνη, όσονδήποτε κι αν φαίνεται συμβολική, δεν κατώρθωσε να σβήση το στίγμα πού έκτοτε συνοδεύει την απαίσια μνήμη του. Στήν Ιστορία έμεινε ό παλίμβουλος, ό καιροσκόπος, ό συμφεροντολόγος Πιλάτος. Μα καί οι σύγχρονοι Πιλάτοι της ζωής ας μη βαυκαλίζωνται με την «επιτυχημένη» τακτική τους. “Ας  γνωρίζουν, καί αυτοί καί όσοι τους μιμούνται καί τους ακολουθούν, πώς αργά ή γρήγορα θα παύσουν να κρύβωνται πίσω άπ’ τη λεοντή της υποκρισίας καί του συμφέροντος. Θα παύσουν να έξαπατοΰν τον κόσμο των φαινομένων. Γιατί θα ελθη στιγμή πού αν δεν θα ύπολογίσουν καί δεν θα ντραπούν τον κόσμο και την κατακραυγή του, θα φοβηθούν έξά παντός την οργή του Θεού, καί θα παράδώσουν τα όπλα νικημένοι καί περιδεείς.

Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου

Πηγή:http://orthodoxigynaika.blogspot.com/2010/03/blog-post_7354.html

 Ένας αλλόθρησκος αποφάσισε να γίνει χριστιανός και θέλησε να εξετάσει τις εκδοχές του Χριστιανισμού για να επιλέξει. Βρίσκει λοιπόν έναν ορθόδοξο, έναν προτεστάντη κι έναν παπικό. Τους λέει τις προθέσεις του κι εκείνοι συμφωνούν να τον «ξεναγήσουν» στις εκκλησίες τους.

Πάει ο αλλόθρησκος με τον προτεστάντη μια Κυριακή, μπαίνει στο ναό και βλέπει τους ανθρώπους ταχτοποιημένους με τα καλά τους ρούχα, ο καθένας στο κάθισμά του, μπροστά από τον κάθε πιστό μια Καινή Διαθήκη, χορωδία να λέει τους ύμνους αρμονικά, τα πάντα να λάμπουν από καθαριότητα και μετά το τέλος όλοι του φέρθηκαν ευγενικά με πολύ καλούς τρόπους.

Την επομένη Κυριακή συνεννοήθηκε με τον παπικό να πάει στο δικό του ναό. Μπαίνει μέσα, πλένει τα χέρια, ρίχνει το κέρμα ν’ ανάψει το λαμπάκι αντί για κερί και κάθεται. Ούτε εκεί όρθιοι, όλοι στα καθίσματά τους με τάξη και αρμονία. Άκουσε και την εγκύκλιο του Πάπα, είδε και τις φωτογραφίες του που δέσποζαν ακόμα και εντός του ναού. Πέρασε η ώρα, τέλειωσε η λειτουργία, τον καλοδέχτηκαν, τον κέρασαν κι έφυγε.

Την τρίτη Κυριακή κανόνισε να πάει στην ορθόδοξη εκκλησία. Μπαίνει μέσα και βλέπει άλλους να μιλάνε μεταξύ τους, πολλούς όρθιους γιατί δεν έφταναν τα καθίσματα, τη νεωκόρο να μαλώνει με μια κυρία γιατί της έσβησε γρήγορα το κερί που άναψε, άκουγε τα μωρά να τσιρίζουν και να μη τα παρατηρεί κανείς, ο παπάς να φωνάζει στον ψάλτη να τελειώσει τα τεριρέμ κλπ. Μόλις τελείωσε η λειτουργία άρχισαν και τα μνημόσυνα, όπου άλλοι έβγαιναν στην εκκλησία κι άλλοι έμπαιναν με θόρυβο και φασαρία. Ο ορθόδοξος απογοητεύτηκε από την εικόνα που είδε ο αλλόθρησκος…

Την επομένη εβδομάδα συναντήθηκαν όλοι για να μάθουν τι αποφάσισε. Όταν βρέθηκαν όλοι μαζί, τους λέει:

– Στην προτεσταντική εκκλησία είδα μεγάλη τάξη και ευγένεια. Στην παπική είδα μεγάλη αφοσίωση στον πνευματικό σας αρχηγό και τις οδηγίες του ιερέα σας. Στην ορθόδοξη εκκλησία είδα τέτοιο μπάχαλο που δεν το περίμενα!

Ο ορθόδοξος σκυθρώπιασε απογοητευμένος, ενώ οι άλλοι δυο αναθάρρησαν.

Και καταλήγει ο αλλόθρησκος:

– Θα γίνω ορθόδοξος!

– Μα πώς; αναρωτιούνται οι άλλοι.

– Ακούστε, λέει ο αλλόθρησκος. Τα δικά σας δικαιολογούνται με την τάξη που έχει ο ένας και την πειθαρχία που έχει ο άλλος. Τούτου εδώ -και δείχνει τον ορθόδοξο- δεν δικαιολογείται αλλιώς. Με τέτοιο μπάχαλο μόνο αν έχεις τον Θεό μαζί σου διατηρείσαι 2000 και πλέον χρόνια!

Πηγή: http://www.agiazoni.gr/

 Beloved brothers and sisters, dear children in the Lord,

Christ is Risen!

Once again, the sacred day of Pascha has dawned in full delight and splendor, dispersing joy, comfort, gladness and assurance of life to all faithful, despite the heavy atmosphere that prevails in our world on account of the multidimensional crisis with all its familiar painful consequences for our daily life.

Christ has risen from the tomb as divinely human; and humanity has risen with Him! The tyranny of death belongs to the past. The hopelessness of hades’ captivity has irrevocably gone. The only powerful Giver of life, having through His Incarnation voluntarily assumed all of the misfortune of our nature and all that it entails, namely death, has already “brought death to hades by the lightning of divinity,”1 granting us life – and “life in abundance.” (John 10.10)

This abundance of life, which was granted to us by the Risen Lord, is ceaselessly slandered and assaulted by the devil – indeed, these actions are the source of his very name – although he is now weakened, completely powerless, and entirely ridiculous.

The devil slanders Life by means of the hubris that still prevails in the world against God, humanity and the creation. The devil assaults Life by means of the sinful tendency that exists within us like “old rust,” using this to entrap us either into tangible sin or delusional belief. Hubris is the offspring of that “rust”, while both comprise the sinister couple responsible for disrupting relationships within ourselves, with others, as well as with God and the whole creation. Accordingly, it is imperative that we purify ourselves of this rust with great attentiveness and carefulness in order that the profuse life-giving light of the Risen Christ may shine in our mind, soul and body, so that it may in turn dispel the darkness of hubris and pour the “abundance” of life to all the world.

This cannot be achieved by philosophy, science, technology, art, or any ideology; it can only be achieved through faith in what God has condescended for us human beings through His Passion, Crucifixion and Burial, descending to the depths of hades and rising from the dead as the divine-human Jesus Christ. It is also expressed in the sacramental life of the Church as well as through laborious and systematic spiritual struggle.

The Church, as the Body of Christ, unceasingly and to the ages experiences the miracle of the Resurrection; through its sacred Mysteries, its Theology and its practical teachings, it offers us the possibility of participating in that miracle, of sharing in the victory over death, of becoming children shaped by the light of the Resurrection and truly “partakers of divine nature.” (2 Peter 1.4), just as in the life of every Saint in the past and present. The thorny weeds of passions growing within the depths of our heart, polluted by the rust of “the old self” (Eph. 4.22) must definitely be transformed as soon as possible in Christ, through Christ and for the sake of Christ and His living images that surround us – namely, our fellow human beings – into a bouquet of virtues, holiness, and righteousness.

Hence, the sacred hymnographer chants in timely manner: “Let us put on the robe of righteousness, which is whiter than snow, and let us rejoice today in the day of the Pascha; for Christ, the sun of righteousness that rises from the dead, has showered upon us the light of incorruption.”2 The white garment of righteousness was given to us symbolically on the day of our Baptism; and we are invited to cleanse it continually through constant repentance, control of desires, patience in life’s pain, and relentless effort to fulfill the commandments of God, and especially the supreme commandment of love.

In this way, we are able to participate in the cross-bearing self-emptying of Christ, in order that the Paschal gladness, radiant light, and joyful salvation may enter our life and world.

We address this from the Phanar, where we experience the suffering of Holy Friday and the light of the Resurrection, as we express to you the affection of the Mother Church, wholeheartedly wishing for all the saving gift and Paschal blessing of the Lord of Life, who rose from the dead.

Holy Pascha 2010

Fervent supplicant for all before the Lord

+ Bartholomew of Constantinople

«Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη της των δέκα παρθένων παραβολής, της εκ του ιερού Ευαγγελίου, μνείαν ποιούμεθα».

Η παραβολή των Δέκα Παρθένων, που ανέμεναν τον Νυμφίο με λαμπάδες αναμμένες έξω από το Νυμφώνα (κατά τα εβραϊκά έθιμα), δεσπόζει τη Μεγ. Τρίτη. Εκ των δέκα παρθένων, οι πέντε είχαν προνοήσει να έχουν περισσότερο λαδάκι για τις λυχνίες τους. Με σβησμένες λυχνίες δεν μπορούσαν να εισέλθουν στο Νυμφώνα. Οι ώρες περνούσαν και ο Νυμφίος δεν ερχόταν. Οι παρθένες νύσταξαν. Ξαφνικά, μεσάνυκτα πια, άκουσαν φωνή αφυπνιστική. – Έρχεται ο Νυμφίος. Οι παρθένες ξυπνούν. Οι λυχνίες σβηστές. Πέντε από αυτές έχουν λάδι και ανάβουν εκ νέου τις λυχνίες τους. Οι άλλες πέντε, «οι μωρές», παρακαλούν τις φρόνιμες για λίγο λάδι. Αυτές τις συμβουλεύουν να προμηθευτούν από κοντινά καταστήματα. Αυτές τρέχουν να αγοράσουν λάδι, αλλά επιστρέφοντας διαπιστώνουν ότι η πόρτα του Νυμφώνα ήταν ερμητικά κλειστή και αυτές, για την ολιγωρία τους, μένουν «έξω του Νυμφώνος Χριστού».

Τα καλά έργα και η μετάνοια της τελευταίας στιγμής, προ του τέλους της ζωής, είναι επικίνδυνο ρίσκο. Θα πρέπει οι λυχνίες της ζωής μας να είναι πάντα φωτεινές.

Το πάθημα των μωρών παρθένων να μας γίνει μάθημα.

Γράφει η ποιήτρια Νίκη Κακαβά – Γαρίδη στο ποίημά της «Διάγνωση ασθενείας»:

Η διάγνωση έγινε.

Η ασθένεια βαρύτατη.

Καιρός να μαζέψω τα χαρτιά που διηγούνται τη ζωή μου και να ξοφλήσω τα χρεόγραφα των πνευματικών οφειλών μου. Στο βάθος του δρόμου ακούω τα καμπανάκια των αλόγων. Εντός ολίγου η άμαξα θα είναι προ των πυλών.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗΣ –«Η  ΣΗΜΕΡΙΝΗ»