kantonopou’s blog

Απαγχονισμός Πατριάρχου Γρηγορίου Ε’ h3>Αντιαιρετικόν  Εγκόλπιον

«Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Το φως της Ανάστασης διαχέεται παντού και μας ξεσκεπάζει υπαρκτικά από τα λογής σκοτάδια που εφιαλτικά και βασανιστικά μας κυκλώνουν. Ανοίγει απεριόριστα ορίζοντες για μια νέα θέαση πραγμάτων. Μας φέρνει σε μια ισχυρή πρόκληση: να ψηλαφήσουμε εμπειρικά την αλήθεια της Ανάστασης. Ότι δηλαδή ο θάνατος σημαίνει ζωή. Να βιώσουμε την αγάπη και την ελευθερία στο φόντο της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Το «Χριστός Ανέστη» και η διαβεβαίωση ότι «Αληθώς Ανέστη», επιβεβαιώνονται μόνο στην πραγμάτωση της αγάπης, ως ελευθερίας από τη φθορά και το θάνατο. Εμπειρικά αποκαλύπτονται στη ζωή των αγίων. Με τη μαρτυρία τους αποδεικνύουν ότι ο αυθεντικός άνθρωπος υπάρχει για να αγαπά. Υπάρχει, και επιπλέον μπορεί να αγαπά. Η ύπαρξή του δεν απορρέει από τη φύση και δεν καταξιώνεται στη βιολογική του ατομικότητα, αλλά από την απεριόριστη ελευθερία της σχέσης. Ως βίωμα και εμπειρία που ξεπηγάζουν μέσα από τον Τάφο και την Ανάσταση του Χριστού. «Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι». Στην ουσία η Ανάσταση είναι κατ’ εξοχήν ανθρωπολογικό γεγονός. Διότι το «Χριστός Ανέστη», υποδηλώνει σαφώς το ότι «ο άνθρωπος ανέστη». Το κτιστό μπορεί να έχει κοινό τρόπο ύπαρξης με το άκτιστο. Το φθαρτό με το άφθαρτο. «Το φθαρτόν προς αφθαρσίαν μετεστοιχείωσαν και αφθάρτου ζωής έδειξας πηγήν εξ αναστάσεως». Και επίσης: «Χριστός ανέστη και ουδείς επί μνήματος». Όπως δεν εξαφανίζεται ο κόκκος του σιταριού όταν σαπίζει μέσα στη γη αλλά φέρει καρπό εκατονταπλασίονα…Η εμπειρική ψηλάφηση της Ανάστασης φανερώνει ένα κοινό τρόπο ύπαρξης του κτιστού ανθρώπου με τον άκτιστο Θεό. Αποκαλύπτεται ως ελευθερία από το χώρο, το χρόνο, τη φθορά και το θάνατο. Σε μια άρρητη εμπειρία που σπρώχνει τον απόστολο Παύλο να αποκαλύψει: «ά οφθαλμός ουκ είδε, και ούς ουκ ήκουσε, και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη».

Και όμως, «Χριστός Ανέστη». Επιμένουμε όμως να βιώνουμε την καθημερινότητα ως μια αδυσώπητη πορεία προς το θάνατο. Στα γρανάζια του περιστρέφονται τα πάντα. Από ψυχρούς υπολογισμούς μέχρι τους στείρους προγραμματισμούς μας. Απλά και μόνο γιατί απουσιάζει από τις αντοχές μας, λείπει από την ύπαρξή μας, η αγάπη ως αποδοχή και ως δυνατότητα που υπερβαίνει το θάνατο. Η αγάπη στη σταυρόσχημη και θυσιαστική της διάσταση που πηγάζει μέσα από το Πάθος, δεν έχει σχέση τόσο με επιφανειακούς συναισθηματισμούς και ρητορικές εκκενώσεις, αλλά με το άνοιγμα ενός απεριόριστου χώρου. Στον οποίο να συνυπάρχουν, να χωρούν όλοι (συγχώρηση). Εκείνο όμως που εμπειρικά ψηλαφούμε σήμερα σε όλες τις φάσεις και αντιφάσεις μας, είναι τη στενότητα του χώρου (στενο-χώρια). Τόσο ασφυκτικά και περιοριστικά… Αφήνουμε χώρο μόνο στον εαυτό μας… Ο άλλος, ο απέναντί μας, κατά το Σαρτρ, γίνεται η κόλασή μας, ο εφιάλτης μας, η ανασφάλειά μας. Η απειλή για την καλοπέραση και για τους βολικούς ρυθμούς μας.

«Χριστός Ανέστη»! Το κατ’ εξοχήν γεγονός, το βιώνουμε σήμερα ως διάψευση… Η αγάπη, από αναστάσιμη εμπειρία που ξεπήδησε ανόθευτα από τη Θυσία στο Σταυρό και ταυτίστηκε με τη ζωή, εκπίπτει σήμερα σε μια ατομική αρετή, σε ένα ηθικό προτέρημα. Μεταβάλλεται η αλήθεια του Ευαγγελίου, που είναι μήνυμα Ανάστασης, σε μια στείρα ηθικολογία και σε ένα φαρισαϊκό καθωσπρεπισμό. Σε μια διδασκαλία ηθικής που ζώνεται με θεϊκό κύρος για να υπηρετεί ωφελιμιστικές και χρησιμοθηρικές ανάγκες της υποταγμένης στο θάνατο ζωής μας. Την προσφέρουμε και την εισπράττουμε ως ιδεολόγημα και ψυχολόγημα. Η εκκλησιαστική αλήθεια από αναστάσιμη εμπειρία, από οντολογία, υποβιβάζεται σε ηθικολογία και ψυχολογία. Φθηνά κηρύγματα, δημαγωγικές προσεγγίσεις, εορτολογικές φλυαρίες, δημαγωγίες, υπαγορεύσεις, υστερικές απαγορεύσεις, κώδικες συμπεριφοράς, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμούν. Να αφθονούν και να πλεονάζουν… Σε μια ανυπόφορη ρηχότητα. Στις συχνότητες του ανούσιου… Γι’ αυτό μακριά από την αυθεντική εμπειρία, ψάχνουμε γι’ «αποδείξεις» της Ανάστασης. Για πειστικά επιχειρήματα, για ιδεολογήματα, για ψυχολογικές μεταρσιώσεις και συναρπαγές. Θυσιάζουμε το πρόσωπο και αναδεικνύουμε το άτομο. Με όλα τα σύνδρομα και τα συμπλέγματά του. Τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειές του. Η σχέση δεν παραπέμπει πλέον στο αναστάσιμο γεγονός ως δυνατότητα συνύπαρξης και ζωής, αλλά στην εγωκεντρικότητα και την ατομοκρατία, σε οσμώσεις μοναξιάς και αλλοτρίωσης. Και όμως, η διακήρυξη ως βεβαιότητα ότι «Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας», ευαγγελίζεται ένα «καινό» τρόπο ύπαρξης, στην προοπτική της συνύπαρξης, στο πρότυπο της Τριαδικής αγαπητικής κοινωνίας, στο χώρο που ο Σταυρός σημαίνει πλέον ανάσταση και ο θάνατος σημαίνει ζωή. Καλή Ανάσταση!

ΤΟ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΩΣ ΔΙΑΨΕΥΣΗ…

«Χριστός Ανέστη»! Το κατ’ εξοχήν γεγονός, το βιώνουμε σήμερα ως διάψευση… Η αγάπη, από αναστάσιμη εμπειρία που ξεπήδησε ανόθευτα από τη Θυσία στο Σταυρό και ταυτίστηκε με τη ζωή, εκπίπτει σήμερα σε μια ατομική αρετή, σε ένα ηθικό προτέρημα. Μεταβάλλεται η αλήθεια του Ευαγγελίου, που είναι μήνυμα Ανάστασης, σε μια στείρα ηθικολογία και σε ένα φαρισαϊκό καθωσπρεπισμό. Σε μια διδασκαλία ηθικής που ζώνεται με θεϊκό κύρος για να υπηρετεί ωφελιμιστικές και χρησιμοθηρικές ανάγκες της υποταγμένης στο θάνατο ζωής μας.

Του Χριστάκη Ευσταθίου – Εκκλησία Κύπρου

Όλα τα βλέμματά σας στρέφονται σε μένα, αγαπητά αδέλφια, εκφράζοντας σήμερα μία μοναδική ερώτηση: Υπάρχει ανάσταση νεκρών; Αυτή την ερώτηση υποβάλατε πολλές φορές στην επιστήμη, στη φιλοσοφία, στην τέχνη, στην ιστορία, στον πνευματισμό και στη χειρομαντεία.

Με την ψυχή γεμάτη από διαφορετικές αβέβαιες απαντήσεις αμφιταλαντεύεστε και απευθύνεστε σήμερα στην Εκκλησία με την ίδια ερώτηση: Υπάρχει ανάσταση των νεκρών;[…] Όμως εγώ είμαι καλεσμένος για να σας μιλήσω μόνο εν ονόματι της πίστης του Χριστού και θα σας δώσω την απάντηση στο όνομα αυτής της πίστης:

Οι νεκροί χρειάζεται να αναστηθούν, οι νεκροί πρέπει να αναστηθούν και οι νεκροί ήδη αναστήθηκαν.

Οι νεκροί ήδη αναστήθηκαν! Αυτό είναι σημαντικό. Το ισχυρίστηκαν οι Απόστολοι του Χριστού την πεντηκοστή ημέρα μετά το θάνατο του Δασκάλου τους.[…]

Τη φλογερή γλώσσα έλαβαν οι απόστολοι όταν είδαν με τα μάτια τους το Δάσκαλό τους μετά το θάνατο – αυτή είναι η απόδειξή τους.

Αυτοί δεν χρησιμοποιούν στην απόδειξη ούτε τα μαθηματικά ούτε τη λογική, αλλά την πιο σκληρή εμπειρία. Οι αποδείξεις τους είναι εντελώς της φύσης των αισθήσεων. Εάν αυτό που εκείνοι παρατήρησαν με τις αισθήσεις τους είναι μη λογικό και παράδοξο, δεν θέλουν να ξέρουν!

Ξέρουν μόνο εκείνα που και ισχυρίζονται, δηλαδή ότι με τα μάτια τους είδαν ζωντανό τον άνθρωπο που ως νεκρός ήταν θαμμένος στη γη.

Όποιος ζητά απ’ αυτούς να αποδείξουν ότι είδανε, αυτός ζητά η δυνατότερη απόδειξη να αποδεικνύεται με τις πιο αδύναμες αποδείξεις.

Διότι σ’ αυτήν την περίπτωση και τα μαθηματικά και η λογική είναι πιο αδύναμα ως απόδειξη από ένα ορατό γεγονός. Για κάθε ορατό γεγονός φτάνουν σήμερα μόνο δύο μάρτυρες στο δικαστήριο. Όμως εδώ δεν πρόκειται για δύο αλλά για δώδεκα. Αυτοί δεν αποδεικνύουν το ορατό γεγονός με τίποτα, αλλά το βεβαιώνουν μ’ όλη τους τη ζωή και την εργασία. Αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στο κήρυγμα εκείνου που είδαν τα μάτια τους. Εξαιτίας αυτού εγκαταλείπουν τις εστίες τους, τις οικογένειές τους, την πατρίδα τους και εκτίθενται σε φοβερές απαξιώσεις, διώκονται, υπομένουν τα φοβερότατα βασανιστήρια και για χάρη του στο τέλος πεθαίνουν. Εάν οι απόστολοι ισχυρίζονταν την ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς και γι’ αυτό τον ισχυρισμό έπαιρναν μαρμάρινα παλάτια δίπλα στον Ηρώδη στα Ιεροσόλυμα η το επάγγελμα του συγκλητικού στη Ρώμη, αμέσως ο ισχυρισμός τους θα έδειχνε ψεύτικος. Όμως, το κήρυγμά τους παίρνει όψη αλήθειας από τη στιγμή, που ξεκινούν γι’ αυτό τους το κήρυγμα να θυσιάζουν τις περιουσίες τους, το χρόνο, τους φίλους, την υγεία και την ευτυχία τους.

Όταν πρώτη φορά οι απόστολοι μίλησαν περί του αναστημένου Χρηστού, οι άνθρωποι γελούσαν και τους αποκαλούσαν μεθυσμένους.

Όταν μίλησαν για δεύτερη φορά, οι άνθρωποι δεν γελούσαν, αλλά μπόρεσαν να τους αποκαλέσουν πληρωμένους. όταν οι άνθρωποι τους έβαλαν στα μαρτύρια και πάλι άκουσαν τα ίδια λόγια από το στόμα τους, τότε άρχισαν να το σκέφτονται. Και

μόλις είδαν οι άνθρωποι ότι ούτε το αίμα τους δεν λυπούνται να χύσουν προκειμένου να μιλήσουν περί αναστάσεως, τους πίστεψαν. Όχι η λογική αλλά το αίμα των μαρτύρων απέδειξε την ανάσταση του Χριστού.

Αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νομίζουμε ότι οι απόστολοι θεωρούσαν το κήρυγμά τους περί αναστάσεως των νεκρών σαν κάποιο φανταστικό και γι’ αυτό ελκυστικό σκηνικό στο ηθικό τους κήρυγμα, που, δήθεν, γι’ αυτούς θα ήταν κύριο.

Όχι• αντίθετα, εκείνοι παντού τόνιζαν το γεγονός της ανάστασης του Χριστού ως το κύριο γεγονός, που εκείνοι γνώριζαν ως το μέγιστο νέο, που εκείνοι έφερναν, και ως το πιο σωτήριο ευαγγέλιο, που πρέπει να αποτελέσει τη νέα βάση στο ανθρώπινο δίκαιο και την ευτυχία στη γη.[…]

Ο απόστολος Παύλος γράφει στους Κορινθίους: Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε εκ νεκρών, τότε είναι παράλογο το κήρυγμά μας. (Α Κορ. 15,4). Κατά τον ίδιο τρόπο και για μας η πίστη στην ανάσταση πρέπει να είναι το κύριο πράγμα.

Αφού, χωρίς αυτό, όλη η υπόλοιπη πίστη μας είναι παράλογη και περιττή. Είναι παράλογο, χωρίς αυτό, και το κήρυγμά μου. Τότε μπροστά σας εδώ θα έμοιαζα με το νερόμυλο, που διώχνει το νερό, ενώ αλέθει τον άνεμο. Θα ήμουν το πιο μίζερο πλάσμα στη γη, εάν σας κήρυττα την ανάσταση, ενώ ο ίδιος δεν πίστευα σε αυτήν. Θα ήμουν ο πιο ασυνεπής άνθρωπος στη γη, εάν σας συμβούλευα να είστε αισιόδοξοι, διότι οι νεκροί είναι πηλός και τίποτα παραπάνω απόπηλός![…]

Εάν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, τότε κανένας από τους νεκρούς δεν έχει αναστηθεί.[…]

Ο ζωντανός Χριστός είναι εγγύηση της πίστης μας. Ο Χριστός, που έζησε καμιά τριανταριά χρόνια στη Γαλιλαία και στην Ιουδαία, δεν έπραξε ούτε ένα εκατομμυριοστό των θαυμάτων εκείνων που έπραξε ο Χριστός, που μετά το θάνατο εμφανίστηκε στους μαθητές Του. Αυτός ο άλλος Χριστός ακριβώς θεμελίωσε το χριστιανισμό. Αυτός ο άλλος Χριστός είναι η κύρια εγγύηση της πίστης μας στο νόημα της ζωής και στην ανάσταση των νεκρών.[…]

Ο Θεός δεν δημιούργησε τη ζωή για να έχει τι νακαταστρέφει. Ο Θεός αγαπά να δείχνει τη δημιουργική Του δύναμη και όχι την καταστρεπτική. Όλα όσα δημιούργησε, τα δημιούργησε για να εξελίσσονται και να ζουν.[…]

Ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά παρότρυνση στη ζωή. Ο θάνατος κάνει τη ζωή πιο δυναμική. Ο θάνατος δεν είναι το αφεντικό αλλά ο υπηρέτης, υπηρέτης του Θεού και της ζωής.[…]

Ας ομολογήσουμε, αδέλφια, τον Θεό ως τον κυρίαρχο της ζωής και όχι τον θάνατο. Αυτή η ομολογία θα μας οδηγήσει στην εμπιστοσύνη προς τον ουράνιο Πατέρα μας, που θα γεμίσει την ψυχή μας με χαρά και προσευχή.[…] «…Δημιουργέ των ζωντανών ανάστησε τους νεκρούς, δημιούργησε σε μας τους ζωντανούς την πίστη στην ανάσταση, αφού χωρίς αυτή την πίστη είμαστε ζωντανοί νεκροί, και επισκέψου μας μετά το θάνατο, ώστε και εμείς, αν και νεκροί, να έρθουμε στη ζωή…Αμήν».

Νικολάου Βελιμίροβιτς «Περί αναστάσεως των νεκρών» Εκδόσεις Εν πλω

“Ἐάν μή ἴδω, οὐ μή πιστεύσω”, είναι τα λόγια με τα οποία αντιδρά ο Θωμάς, όταν μαθαίνει την είδηση της Αναστάσεως του Χριστού, και ότι το ίδιο βράδυ της Αναστάσεως ο Κύριος φανερώθηκε στους υπόλοιπους μαθητές. Εάν δεν δω με τα μάτια μου τον Ιησού, αν δεν αγγίξω τα πληγωμένα χέρια Του και την πλευρά Του, δεν πρόκειται να πιστέψω αυτό το απροσδόκητο και τόσο χαρμόσυνο γεγονός. Και μια εβδομάδα αργότερα, εμφανίζεται και πάλι ο Αναστάς Κύριος στους μαθητές Του, και αυτή τη φορά βρίσκεται ανάμεσά τους και ο “άπιστος” μαθητής. Τον καλεί ο Χριστός να ψηλαφήσει τα σημάδια από τους ήλους και από τη λόγχη, ο ίδιος όμως σπεύδει να Τον προσκυνήσει και να ομολογήσει με χαρά “ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου”.

Ενθυμούμαστε σήμερα το γεγονός της ψηλαφήσεως του Θωμά, όχι μόνο γιατί αποτελεί συνέχεια των γεγονότων που ακολούθησαν το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου μας, αλλά κυρίως επειδή μας δίνει μια άμεση μαρτυρία για την αλήθεια της Αναστάσεως του Χριστού. Δεν είναι εύκολο να πιστέψει κανείς ότι πράγματι ο Χριστός αναστήθηκε, και πολύ περισσότερο όταν η χριστιανική πίστη έχει θεμελιωθεί στην Ανάσταση του Κυρίου. “Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή καί ἡ πίστις ἡμῶν”, θα μας πει ο Απόστολος Παύλος  (Α΄ Κορ. 15, 44). Πράγματι, αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε όλα είναι μάταια, τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τον άνθρωπο, καμία προοπτική πνευματικής ανάκαμψης και ζωής.

Αυτός είναι και ο λόγος που από την πρώτη στιγμή οι γραμματείς και οι φαρισαίοι προσπάθησαν να διαδώσουν ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, αλλά οι μαθητές Του έκλεψαν το νεκρό Του σώμα. Αλλά και διάφοροι μεταγενέστεροι αρνητές, επιχείρησαν να αποδώσουν την πίστη των Αποστόλων σε ένα είδος ομαδικής παραίσθησης. Για τις φήμες των φαρισαίων απόδειξη ότι ήταν ψευδείς αποτελεί η κουστωδία, η στρατιωτική φρουρά που οι ίδιοι οι γραμματείς απαίτησαν, ώστε να αποτραπεί η κλοπή του σώματος του Χριστού. Για τις σύγχρονες θεωρίες, ότι δηλαδή οι μαθητές είχαν παραισθήσεις, απόδειξη περί του αντιθέτου αποτελεί η ψηλάφηση του Θωμά.

Γι αυτό και οι υμνογράφοι της Εκκλησίας αποκαλούν “καλή” την απιστία του Θωμά, επειδή από τη μία μεριά αποτελούσε έκφραση της επιθυμίας του μαθητή να δει και ο ίδιος τον αναστημένο Κύριο, όπως οι υπόλοιποι μαθητές. Και από την άλλη, επειδή στο πρόσωπο του Θωμά γινόμαστε κι εμείς διαχρονικά μάρτυρες της Αναστάσεως. Εμείς δεν μπορούμε να ψηλαφήσουμε τον Χριστό, μιας που ζούμε τόσο μακριά από την εποχή εκείνη. Το έπραξε όμως για χάρη μας και στη θέση μας ο “άπιστος” μαθητής, ώστε να διαλυθεί κάθε αμφιβολία μέσα μας και να εδραιωθεί η πίστη στην Ανάσταση του Κυρίου.

“Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες”, θα αποκριθεί ο Χριστός στον Θωμά, αναφερόμενος σε όλους εκείνους που αρκούνται στη διήγηση του Ευαγγελίου για να πιστέψουν. Δεν εννοεί εδώ ο Χριστός να μην ερευνούμε και να μην εξετάζουμε την αλήθεια, αλλά μακαρίζει αυτούς που κάνουν την προσωπική τους υπέρβαση και εξετάζουν με την καρδιά τους τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Μακαρίζει την πίστη, η οποία υπερβαίνει την ανάγκη των αποδείξεων. Άλλωστε, αν υπήρχαν αποδείξεις για όλα, τότε δεν θα μιλούσαμε για πίστη, αλλά για αναγκαστική παραδοχή κάποιων πραγμάτων.

Φρόντισε ωστόσο ο Κύριος, επειδή η Ανάστασή Του αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της πίστεώς μας, να μας προσφέρει και τις αποδείξεις, ώστε να έχουμε την βεβαιότητα και να μην απιστούμε. Υπό το πρίσμα αυτό, το γεγονός που εορτάζουμε και ενθυμούμαστε σήμερα, αυτό της ψηλαφήσεως του Θωμά, αποτελεί ευεργεσία για την Εκκλησία και για τον καθένα μας, διότι εξαφανίζει κάθε αμφιβολία και κάθε δισταγμό.

Ας ακολουθήσουμε επομένως τον Θωμά, και ας δοξολογήσουμε τον Αναστάντα Κύριο. Ας Τον προσκυνήσουμε και ας αναφωνήσουμε κι εμείς, “ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου”. Ας έχουμε πίστη ακράδαντο και σταθερή, ότι ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας και κατήλθε μέχρι τον Άδη, όντως αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, παρέχοντας στον καθένα που πιστεύει σε Αυτόν ζωή και αφθαρσία και χαρά και Ανάσταση.

π. Χερουβείμ Βελέτζας- Aπλά & Ορθόδοξα

Πάνω από το Σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός έκανε την πιο μεγαλειώδη διδασκαλία. Τα λόγια του Χριστού πάνω στο Σταυρό ήταν λόγια γεμάτα αγάπη.

«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»

Ο Χριστός προσεύχεται πάνω από το Σταυρό Του για τους σταυρωτές Του και παρακαλεί τον Ουράνιο Πατέρα Του: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Μέσα στον αβάσταχτο πόνο, που Του προκαλούσε το φρικτό μαρτύριο, ο Κύριός μας Ιησούς, ο Θεός της αγάπης, συγχωρεί τους σταυρωτές Του, προσεύχεται γι’ αυτούς και τους δικαιολογεί. Πόσο μεγάλη και πλατιά είναι η θεϊκή καρδιά και η αγάπη Του! Μας άφησε ένα σπουδαίο μήνυμα: Να συγχωρούμε με την καρδιά μας αυτούς που μας έφταιξαν. Να έχουμε κι εμείς πλατιά καρδιά για τους συνανθρώπους μας.

«Ἀμήν λέγω σοί· σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ»

Ο Χριστός μιλά στο ληστή, που βρίσκεται σταυρωμένος δίπλα Του: «Σε διαβεβαιώνω με όλη την αλήθεια· σου λέω ότι σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». Γιατί μίλησε έτσι ο Χριστός σε έναν κακούργο; Διότι ο ληστής είδε τη θεϊκή γαλήνη στη μορφή του Χριστού και πίστεψε ότι Αυτός είναι ο Θεός και Τον παρακάλεσε: «Κύριε, θυμήσου κι εμένα τον ληστή στην ουράνια βασιλεία σου». Και ο Χριστός, που κατάλαβε ότι ο ληστής μετάνιωσε ειλικρινά για τα λάθη του, τον συγχώρεσε και τον διαβεβαίωσε ότι θα τον πάρει μαζί Του στον Παράδεισο. Έτσι ο ληστής έγινε ο πρώτος πολίτης του Παραδείσου. Αυτό φανερώνει ότι ο Χριστός δέχεται κοντά Του όσους τον πλησιάζουν με ειλικρίνεια και μετανοούν για τις αμαρτίες τους.

«Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου… ἰδού ἡ μήτηρ σου»

Ο Χριστός είναι καρφωμένος στο Σταυρό, ματωμένος, μέσα σε φρικτούς πόνους. Κάτω από το Σταυρό Του βρίσκονται γεμάτοι πόνο και θλίψη η Παναγία Μητέρα Του και ο μαθητής Του ο Ιωάννης. Ο Χριστός τους βλέπει. Ξεχνά το δικό Του μαρτύριο και θέλει να τους παρηγορήσει, να τους προστατέψει. Και λέει στη Μητέρα Του δείχνοντας τον Ιωάννη: «Γυναίκα, να ποιος θα είναι ο γιος σου από δω και πέρα». Ύστερα γυρίζει προς τον Ιωάννη τον αγαπημένο Του μαθητή και Του λέει: «Να η μητέρα σου». Με τα λόγια Του και το θεϊκό Του παράδειγμα ο Χριστός μας ανοίγει τον όμορφο δρόμο της αγάπης και του σεβασμού προς τους γονείς και τους συγγενείς. Κι ακόμα το δρόμο της αυταπάρνησης, που σημαίνει να ξεχνάς το δικό σου πόνο, για να παρηγορείς τις πονεμένες ψυχές των άλλων.

«Διψῶ»

Το Θεϊκό και Τίμιο Αίμα του Χριστού έτρεχε πάνω στο Σταυρό. Ο πυρετός Του ανέβαινε. Τα σπλάχνα Του καίγονταν από τον αφόρητο πόνο. Και τότε ο Χριστός πρόφερε μια μικρή λέξη με μεγάλο νόημα: «Διψώ». Τότε οι άγριοι στρατιώτες βούτηξαν ένα σφουγγάρι σε ξύδι και χολή και το έφεραν στα χείλη Του. Όμως ο Χριστός δεν ήπιε. Γιατί; Πάνω στο Σταυρό διψούσε βέβαια αφόρητα, αλλά συγχρόνως είχε και μια αλλιώτικη δίψα. Διψούσε, όχι τόσο για νερό, όσο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Χριστός διψά, δηλαδή επιθυμεί πολύ έντονα, να επικρατήσει σε όλη τη γη και σε καθεμιά ψυχή ξεχωριστά η ειρήνη Του, η αγάπη Του και το Ευαγγγέλιό Του.

«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί μέ ἐγκατέλιπες;»

Ο Χριστός επάνω στο Σταυρό σήκωσε όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, όλων των αιώνων για να τις σβήσει. Και ήταν τόσες πολλές οι κακίες που σήκωσε, ώστε φάνηκε σαν ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι ο Ουράνιος Πατέρας Του πήρε για μια στιγμή το βλέμμα Του πάνω από τον Υιό Του. Αυτή η στιγμιαία αποστροφή του Θεού Πατέρα κάνει τον Χριστό να φωνάζει γεμάτος πόνο: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». Για χάρη μας ο Χριστός στερήθηκε, στην πιο οδυνηρή ώρα της επίγειας ζωής Του, ακόμη και την παρουσία του Ουρανίου Πατέρα Του. Πόσο φοβερό πράγμα είναι η αμαρτία μας και πόσο μεγάλη η αγάπη του Χριστού μας!

«Τετέλεσται»

«Όλα έχουν πια τελειώσει». Το φρικτό Του μαρτύριο παίρνει τέλος. Το έργο Του πάνω στη γη, που ξεκίνησε όταν γεννήθηκε στη φάτνη της Βηθλεέμ, έφτασε στο τέλος του. Ό,τι είχε να διδάξει και να πει στους ανθρώπους, το είπε. Είναι ο Νικητής. Θυσιάστηκε για τα πλάσματά Του. Μας άνοιξε το δρόμο της ευτυχίας και της χαράς, το δρόμο για τον Παράδεισο. Από δω και μπρος, για όποιον αγαπήσει και ακολουθήσει το Χριστό, αρχίζει μια νέα ζωή. Από δω και πέρα αρχίζει η Ανάσταση!

«Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τό πνεῦμα μου»

Ο τελευταίος λόγος του Χριστού, λίγο πριν εκπνεύσει πάνω στο σταυρό. Μιλά στο Θεό Πατέρα Του: «Πατέρα μου, γεμάτος ελπίδα και εμπιστοσύνη στα χέρια Σου παραδίδω την λογική και αθάνατη ψυχή μου». Δεν ήρθε κανένας άγγελος να πάρει την ψυχή του Χριστού. Μόνος Του, με την ελεύθερη θέλησή του την παραδίδει στον Πατέρα. Ο Χριστός ήρθε στη γη, έγινε άνθρωπος, έκανε θαύματα, κήρυξε, υπηρέτησε το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα Του. Σ’ αυτόν λοιπόν επιστρέφει πάλι και σ’ Αυτόν παραδίδει την ψυχή Του. Με τα λόγια αυτά ο Κύριος μας διδάσκει ότι όλη η ζωή μας ανήκει στο Θεό. Το θέλημά Του πρέπει να εφαρμόζουμε πάντοτε, και στα δικά Του χέρια να εμπιστευόμαστε τη ζωή μας.

Περιοδικό «Προς την Νίκην», Μάρτιος 2010–  Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Αργά το απόγευμα της ημέρας της Αναστάσεως οι δέκα μαθητές χωρίς τον Θωμά είναι συγκεντρωμένοι σ’ ένα σπίτι στην Ιερουσαλήμ. Κι ενώ οι καρδιές τους είναι βαθιά πληγωμένες από τα γεγονότα της Παρασκευής και οι θύρες του σπιτιού κλειδαμπαρωμένες, ξαφνικά εμφανίζεται ο αναστημένος Κύριος ανάμεσά τους και τους λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν». κι αμέσως τους δείχνει τα σημάδια των πληγών του, για να πεισθούν ότι είναι ο ίδιος ο Διδάσκαλός τους που αναστήθηκε. Πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα, πώς τόσο ξαφνικά η χαρά πλημμύρισε τις καρδιές τους! Και ο Κύριος τους ξαναλέει: «Εἰρήνη ὑμῖν»· όπως με απέστειλε ο Πατέρας μου στον κόσμο για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, έτσι κι εγώ στέλνω εσάς να συνεχίσετε το έργο μου. Και τους μετέδωσε πνοή ουράνιας ζωής εμφυσώντας στο πρόσωπό τους και λέγοντας: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον». Όσων ανθρώπων τις αμαρτίες θα συγχωρείτε, θα είναι συγχωρημένες από τον Θεό, και όποιων δεν τις συγχωρείτε, θα μένουν ασυγχώρητες.

Σε λίγο ο Κύριος έγινε άφαντος. Η ημέρα όμως εκείνη χαράχθηκε ανεξίτηλα στην καρδιά τους ως η ιερότερη της ζωής τους. Ήταν η ημέρα εκείνη, η μία των Σαββάτων, η Κυριακή της Αναστάσεως. Αυτήν ακριβώς τη σημασία της ημέρας θέλει να τονίσει ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει: «τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων».

Βέβαια οι άγιοι Απόστολοι δεν είχαν καταλάβει αμέσως τη σημασία εκείνης της πρώτης Κυριακής στην ιστορία του Κόσμου. Όμως ο ίδιος ο Κύριος κατέδειξε την ιερή θέση της ευθύς εξαρχής. Αυτός την ευλόγησε με την Ανάστασή του. Αυτός οικονόμησε έτσι τα πράγματα, ώστε να είναι συναγμένοι την ημέρα εκείνη οι άγιοι Απόστολοι για να τους προσφέρει τα αγαθά της Αναστάσεώς του. Ημέρα Κυριακή πάλι, μετά από οκτώ μέρες, εμφανίζεται στους ένδεκα. Ημέρα Κυριακή κατόπιν αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα στους μαθητές του. Ημέρα Κυριακή αργότερα αποκαλύπτεται στην Πάτμο στον ευαγγελιστή Ιωάννη. Βέβαια ο Αναστάς είναι παρών μέσα στο λαό του κάθε μέρα, ιδιαιτέρως όμως κάθε Κυριακή ζητά από τους πιστούς όλων των αιώνων να είμαστε συναγμένοι για να Τον δούμε με τα μάτια της ψυχής μας και να Τον ψηλαφήσουμε. Κι εκείνος να μας ευλογήσει και να μας μεταδώσει την ειρήνη του. Να εγκαταστήσει μέσα μας ανάπαυση και χαρά. Να μας προσφέρει διά των λειτουργών του τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Θέλει να μας κάνει συνδαιτυμόνες στο δείπνο του. Να μας προσφέρει τα ακριβότερα δώρα του, το Τίμιο Σώμα του και το Άχραντο Αίμα του. Μας περιμένει κάθε Κυριακή να μας δώσει δύναμη νέας ζωής. Ώστε να σκορπιστούμε στα σπίτια μας, να μεταδώσουμε την εμπειρία που ζούμε στο Ναό κάθε Κυριακή. Ώσπου να γίνει όλη η ζωή μας μια Κυριακή αιώνια, αληθινή. Μην απουσιάζουμε λοιπόν καμία Κυριακή από το Ναό του Θεού.Όχι απομόνωση

Ο Θωμάς δυστυχώς απουσίαζε από τη σύναξη αυτή της Κυριακής. Κι όταν τον είδαν κάποια άλλη στιγμή οι μαθητές και γεμάτοι ενθουσιασμό του είπαν: «τον είδαμε τον Κύριο!», αυτός έλεγε: Εάν δεν Τον δω με τα μάτια μου και δεν βάλω το δάκτυλό μου στο σημάδι των καρφιών, δεν πρόκειται να πιστεύσω. Οκτώ μέρες μαρτυρικές πέρασε ο Θωμάς. Μέχρι την επόμενη Κυριακή· όταν ήταν και πάλι συναγμένοι οι μαθητές, μαζί τώρα με τον Θωμά. Οι θύρες του σπιτιού και πάλι κλειστές και ξαφνικά ήλθε και πάλι ο Ιησούς ανάμεσά τους λέγοντας: «Εἰρήνη ὑμῖν». Κι έπειτα στράφηκε στον Θωμά και του είπε: Έλα, Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου εδώ στα σημάδια των πληγών μου, δες τα χέρια μου, βάλε το χέρι σου στην πλευρά μου, και μην αφήνεις τον εαυτό σου να κυριευθεί από απιστία, αλλά γίνε πιστός. Τότε ο Θωμάς σε μία έκρηξη χαράς αναφώνησε: Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου! Και ο Κύριος του απαντά: Πιστεύεις επειδή με είδες! Είναι μακάριοι αυτοί που θα πιστεύσουν σε μένα χωρίς να με έχουν δει.

Γιατί όμως ο Θωμάς έδειξε τέτοια δυσπιστία; Πώς δεν θυμήθηκε τις προρρήσεις του Κυρίου για την Ανάστασή του; Πώς δεν θυμήθηκε την ανάσταση του υιού της χήρας της Ναΐν και του Λαζάρου που τις είχε δει με τα μάτια του; Και τώρα γιατί, ενώ οι άλλοι μαθητές τον διαβεβαίωναν, παρέμεινε δύσπιστος;

Ο Θωμάς βέβαια είχε κάποια δυσκολία. Ήταν ένας χαρακτήρας συναισθηματικός, ευαίσθητος και μελαγχολικός. Ο θάνατος του λατρευτού του Κυρίου ασφαλώς τον είχε βυθίσει σε κατάσταση απογοητεύσεως και μελαγχολίας. Εδώ όμως ακριβώς έκανε ένα τραγικό λάθος, απομονώθηκε από τους άλλους μαθητές. Γι’ αυτό και ταλανίστηκε πολύ τόσες μέρες. Οι άλλοι πανηγύριζαν κι αυτός υπέφερε. Δεν ήταν βέβαια άπιστος, αλλά βρισκόταν σε κατάσταση κρίσιμη. Κινδύνευε πολύ.

Και ο Κύριος συγκαταβαίνει στην ολιγοπιστία του Θωμά. Κι έρχεται την ίδια μέρα και ώρα, στον ίδιο τόπο, με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια λόγια, για να επαναφέρει το Θωμά στην πίστη. Και με μία τρυφερότητα μοναδική του δείχνει ότι γνωρίζει το δράμα που πέρασε και θέλει να τον οδηγήσει σε πίστη και μετάνοια. Διδάσκει όμως ταυτόχρονα κι αυτόν και όλους μας να μην απομονωνόμαστε ποτέ όταν μας ζώνουν λογισμοί αμφιβολιών και απογοητεύσεων. Διότι έτσι κινδυνεύουμε. Αλλά να προστρέχουμε στο έλεος του Κυρίου, μέσα στην κοινωνία των πιστών, στην αγία μας Εκκλησία, για να λάβουμε πίστη και δύναμη, χαρά κι ελπίδα. Και να αναφωνούμε μαζί με τον Θωμά: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»!

Πηγή : xfd.gr

«Σινέτισον ἡμᾶς Κύριε ὡς τὸν Θωμᾶν βοᾶν σοι· Ὁ Κύριός μου & ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

(Δοξαστ. Ἀποστίχων Μ. Ἑσπερινοῦ Σαββάτου, Κυριακὴ Ἀντίπασχα, τοῦ Θωμᾶ).

Ἀδελφοί, Χριστὸς Ἀνέστη! Ὁ νικητὴς τοῦ Ἅδη & τοῦ θανάτου, κρατῶντας τὰ κλειδιὰ ἀπὸ τὶς πύλες του, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του μεταβάλλει τὸν Ἅδη σὲ παράδεισο καὶ τὴν γῆ σὲ οὐρανὸ καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν ἔρχεται νὰ ἐμφανισθῆ πρὸς τοὺς μαθητές Του.

«Οὔσης, λοιπόν, ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων & τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς & ἔστη εἰς τὸ μέσον & λέγει αὐτοῖς, εἰρήνη ὑμῖν». Ἐμφανίζεται τὴν ἴδια ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του στοὺς φοβισμένους μαθητές Του «χαροποιῶν αὐτούς», χαρίζοντάς Τους «ἀφοβία & εἰρήνη».

Κεντρικὸ πρόσωπο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ποὺ ἀκούσαμε σήμερα εἶναι ὁ Θωμᾶς, γι᾿ αὐτὸ & ἡ σημερινὴ Κυριακὴ μᾶς εἶναι γνωστὴ ὡς Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ. Ὁ Θωμᾶς εἶναι ὁ μαθητὴς ὁ ὁποῖος «οἰκονομικῶς» δὲν ἦταν μεταξὺ τῶν μαθητῶν, «ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς». Ὅταν ἐπέστρεψε στὴ συντροφιὰ τῶν Ἀποστόλων, οἱ λοιποὶ τοῦ ἀνήγγειλαν περιχαρεῖς τὸ γεγονὸς τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Ἀναστημένου Διδασκάλου. Αὐτὸς ὅμως ἀρνεῖται νὰ πιστέψη· «Ἐὰν μὴ ἴδω … οὐ μὴ πιστεύσω».

Δὲν πείθεται ἄπ᾿ ὅσες λεπτομέρειες διηγοῦνται οἱ ἄλλοι μαθητές. Ἐπιμένει στὴν ἄρνησή του, ζητεῖ ἀποδείξεις. Ζητεῖ νὰ δῆ ὅ,τι εἶδαν & οἱ ἄλλοι. Ζητεῖ ἀκόμα & νὰ ψηλαφήση τὸν Κύριο. Καλοπροαίρετη εἶναι ἡ ἀπιστία του. Δὲν εἶναι ὁ Θωμᾶς ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν. Εἶναι ἄπιστος, γιατί ὁ νοῦς του δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ παραδεχθῆ τὸ θαῦμα. Προσδοκᾶ μία νέα ἐπανεμφάνιση τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ὁ Χριστὸς ἱκανοποιεῖ τὴν προσδοκία του. Ἐπανεμφανίζεται σήμερα & μπροστὰ στοὺς λοιποὺς μαθητὲς καλεῖ τὸν Θωμᾶ νὰ Τὸν ψηλαφήση. Ὅμως αὐτὸς δὲν τολμᾶ. Πιστεύει, βεβαιώνεται & ἀναφωνεῖ «ὁ Κύριός μου & ὁ Θεός μου». Μιὰ πρωτότυπη ἀπιστία ποὺ ὁδήγησε «στὴν σωτήριο ὁμολογία».

«Ὁ Θωμᾶς, ἀδελφοί μου, δὲν ἀπορρίφθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἑπομένως, τὸ νὰ ζητάη κάποιος ἀποδείξεις τὸ ἐγκρίνει ὁ Θεός. Καὶ ἐπειδὴ ἀμέσως τὸν ὁμολόγησε Κύριο & Θεό του, ὁ Ἰησοῦς τὸν δέχεται & τὸν εὐλογεῖ. Προσθέτει ὅμως ὅτι θἆναι ἀκόμα πιὸ μακάριοι ὅσοι πίστεψαν πράγματα ποὺ δὲν εἶδαν» (Ἀρχιμ. Τιμόθεος Κιλίφης, Τὰ 4 Εὐαγγέλια Κείμενο-Μετάφραση-Σχόλια, σ. 690). «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες & πιστεύσαντες», ἀφοῦ «πίστις ἐστὶ ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. 11-1).

Ἀδελφοί μου, ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, γιὰ νὰ πιστέψη στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ζητοῦσε νὰ δῆ, νὰ ψηλαφήση & νὰ ἀποκτήση αἰσθητὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Ὅμως ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἐμπειρία τῶν αἰσθήσεων ἀλλὰ ἐσωτερικὴ πληροφορία, ἐσωτερικὴ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, ποὺ διοχετεύεται & στὸ σῶμα. Ἡ καλὴ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ εἶναι μία ἀπόδειξη ἀλλὰ & ὑπόδειξη, γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν φυλακὴ τῆς δυσπιστίας & ἀμφιβολίας μας. Ἡ τοῦ Θωμᾶ ἀπιστία «τὴν κοσμοσώτειρα τοῦ Θεανθρώπου Ἔγερσιν πιστοῦται»· καὶ ὁ Θωμᾶς τῇ ὁράσει τῶν χειρῶν & τῆς πλευρᾶς «Θεὸν ὡμολόγησε τὸν Κυρίον» (ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς).

Ἀγαπητοὶ ἀκροατὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος «οὐ κατέλιπεν βυθιζόμενον βυθῷ ἀπιστίας τὸν Θωμᾶν παλάμας προτείνας εἰς ἔρευναν» (ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς).

Αὐτὸν ἂς παρακαλέσουμε νὰ μᾶς φωτίση, ἀφοῦ μὲ τὴν Ἀνάσταση Του «πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε & γῆ & τὰ καταχθόνια» & ἂς μᾶς συνετίση, ὥστε ὡς ὁ Θωμᾶς νὰ ὁμολογοῦμε· «ὁ Κύριος μου & ὁ Θεός μου»· δόξα σοι.Χριστὸς Ἀνέστη !

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ- Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

 Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής που γιορτάζουμε την Παρασκευή της Διακαινησίμου είναι γιορτή της Παναγίας μας. Γράφει το συναξάρι της ημέρας: «Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εορτάζουμε τα εγκαίνια του ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Θεομήτορος, της Ζωηφόρου Πηγής• ακόμη ενθυμούμαστε και τα υπερφυή θαύματα που έγιναν στον Ναό αυτό από την Μητέρα του Θεού».

Η Παναγία ονομάζεται Ζωοδόχος Πηγή, αφού γέννησε την Ζωή, που είναι ο Χριστός. Για πρώτη φορά το επίθετο Ζωοδόχος Πηγή το έδωσε στην Παναγία ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος τον 9ο αιώνα, συνθέτοντας έναν ύμνο του προς την Παναγία.

Η γιορτή, όπως προαναφέρθηκε, αναφέρεται στα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Παναγίας, γνωστού ως «Η Ζωοδόχος Πηγή στο Μπαλουκλί», έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, όπου υπήρχε πηγή αγιάσματος που επιτελούσε και επιτελεί πολλά θαύματα.

Ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στην Πόλη ανεγέρθηκε κατ’ αρχάς από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, που ήταν χρηστός και επιεικής, και πριν ακόμη γίνει αυτοκράτορας ως απλός στρατιώτης συνάντησε έναν τυφλό έξω από την Χρυσή Πύλη της Κωνσταντινούπολης. Ο τυφλός του ζήτησε νερό να πιή και ο Λέων αναζήτησε την πηγή του νερού στην περιοχή, η οποία ήταν κατάφυτη από δένδρα, αλλά δεν μπόρεσε να την ανακαλύψη. Λυπήθηκε πολύ που δεν βρήκε νερό να δώση στον τυφλό. Άκουσε τότε φωνή να του λέγη: «Βασιλιά Λέοντα» –δηλαδή τον απεκάλεσε βασιλιά, ενώ ακόμη ήταν στρατιώτης, κάτι που επαληθεύθηκε– «…να εισέλθης βαθύτερα στο δάσος, και αφού λάβης με τις χούφτες σου το θολερό αυτό νερό, να ξεδιψάσης τον τυφλό και να πλύνης τα μάτια του, και τότε θα γνωρίσης ποιά είμαι εγώ που κατοικώ στο μέρος αυτό». Ο Λέων έκανε αμέσως όπως τον διέταξε η φωνή και ο τυφλός είδε το φως του. Η φωνή εκείνη ήταν της Παναγίας.

Και ο Λέων, όταν έγινε αυτοκράτορας, με ευγνωμοσύνη και φιλότιμο έκτισε στο μέρος εκείνο του αγιάσματος Ιερό Ναό προς τιμήν της Παναγίας, της Ζωοδόχου Πηγής. Όταν κατέρρευσε ο Ιερός αυτός Ναός από τον χρόνο, άλλοι αυτοκράτορες –ο Ιουστινιανός, ο Βασίλειος ο Μακεδών– ανέλαβαν και έκτισαν εκ νέου τον Ναό, πιο μεγαλοπρεπή από τον παλαιότερο.

Μία δεύτερη παράδοση αναφέρει ότι τον πρώτο Ναό τον έκτισε ο Ιουστινιανός, βλέποντας εκεί που κυνηγούσε σε όραμα ένα μικρό παρεκκλήσι και έναν Ιερέα μπροστά σε μια πηγή, λέγοντάς του ότι είναι η πηγή των θαυμάτων. Στον τόπο εκείνο έκτισε μοναστήρι με τα υλικά που περίσσεψαν από την Αγία Σοφία.

Ο Ναός αυτός στην Βασιλεύουσα κατέρρευσε τον 15ο αιώνα. Σύμφωνα με μαρτυρίες το 1547 ο Ναός δεν υπήρχε πια. Υπήρχε μόνον το αγίασμα. Το 1833 ο Πατριάρχης Κωνστάντιος Α μέ άδεια του Σουλτάνου ξαναέκτισε τον Ναό πάνω στα ερείπια του παλαιού. Έτσι, στις 2 Φεβρουαρίου του 1835, ο Πατριάρχης Κωνστάντιος, με 12 ακόμη Αρχιερείς εγκαινίασαν τον νέο Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, στο Μπαλουκλί. Μπαλουκλί σημαίνει τόπος με ψάρια, αφού στην δεξαμενή της Πηγής υπάρχουν ψάρια.

Στον ναό αυτό επιτελούνταν πολλά θαύματα και μάλιστα και σε οικογένειες ευγενών της αυτοκρατορίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της λύσεως της στειρώσεως της αυτοκράτειρας Ζωής, η οποία μετά από θαύμα της Ζωοδόχου Πηγής γέννησε τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, που έγινε αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Στον ναό αυτό θεραπεύθηκαν επίσης οι αυτοκράτορες Ιουστινιανός, Λέοντας ο Σοφός, Ρωμανός Λεκαπηνός, ο Ανδρόνικος Γ , ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Στέφανος, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης, πολλές βασίλισσες και πολλοί ανώτατοι αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, αλλά και κληρικοί και μοναχοί και πολλοί απλοί Χριστιανοί. Τον 14ο αιώνα ο Νικηφόρος Κάλλιστος γράφοντας για το αγίασμα της Πηγής, παραθέτει έναν κατάλογο 63 θαυμάτων.

Η εικόνα της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής παρουσιάζει την Παναγία μέσα σε ένα συντριβάνι από το οποίο χύνεται άφθονο νερό, να βαστάη στην αγκαλιά της τον Χριστό που ευλογεί. Δύο άγγελοι την στεφανώνουν κρατώντας ειλητάριο που γράφει: «Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον Βαστάζοντα πάντα». Γύρω από το συντριβάνι εικονίζονται ο αυτοκράτορας και πολλοί ασθενείς με ποικίλες ασθένειες. Δέχονται το αγίασμα με το οποίο τους ραντίζουν οι υγιείς. Στην άκρη ζωγραφίζεται μια δεξαμενή με ψάρια, αφού όπως είπαμε Μπαλουκλί σημαίνει τόπος ψαριών.

Η ευλάβεια και η αγάπη του λαού της Κωνσταντινούπολης προς την Ζωοδόχο Πηγή μεταδόθηκε σε όλους τους Ορθοδόξους και έτσι σε πολλά μέρη, όπως και εδώ στην Ναύπακτο, και απέναντι στο Αίγιο, την Παναγία την Τρυπητή, ανηγέρθησαν Ναοί προς την τιμή της Παναγίας, της Ζωοδόχου Πηγής, όπου και εκεί επιτελούνται θαύματα, που στηρίζουν τους ανθρώπους στην καθημερινή τους ζωή και στην πίστη τους στον Θεό.

«Εκκλησιαστική Παρέμβαση»-Απρίλιος 2009

Ήταν  γύρω  στα  450μΧ,  όταν  ένας  βυζαντινός  στρατιώτης,  Λέοντας  στο  όνομα,  τριγυρνούσε αμέριμνος σ΄ ένα  δασάκι, στα  μέρη  της  βασιλεύουσας,  όταν  ξάφνου  βλέπει  μπροστά  του  έναν  τυφλό  άνθρωπο  να  του  ζητάει  λίγο  νερό  για  να  σβήσει  τη  δίψα  του. Ο  Λέοντας  προθυμοποιήθηκε  να  του  βρει  και  να  του  φέρει  νερό. Έψαξε  λοιπόν,  στο  δάσος  για  να  βρει  νερό  αλλά  μάταια  κι  έτσι,  επέστρεφε  λυπημένος.

Τότε  όμως,  άκουσε  μια  γυναικεία  φωνή  να  του  λέει: «Ου  χρέων  σε,  Λέων,  αγωνιάν,  το  γαρ  ύδωρ  εγγύς»,  δηλαδή,  «Δεν  χρειάζεται  Λέων  να  αγωνιάς,  να  άγχεσαι,  να  στεναχωριέσαι,  το  νερό  είναι  δίπλα  σου». Και  πάλι  ακούει  τη  φωνή  την άγνωστη  να  τον   προστάζει: «Λέων  βασιλιά,  πάρε  απ΄ το  νερό  αυτό  και  δώσε  να  πιει  να  ξεδιψάσει  ο  τυφλός  άνθρωπος  και  κάτι  ακόμα,  άλειψε  μ΄ αυτό  τα  μάτια  του  και  αμέσως  θα  καταλάβεις  ποια  είμαι  εγώ  που  σου  μιλώ». 

Έτσι  πράγματι  έπραξε  ο  Λέοντας  και  παρευθύς  ο  τυφλός  ανέβλεψε.  Αλλά  ταυτόχρονα  άνοιξαν  και  τα  μάτια  του  Λέοντα  ο  οποίος  τώρα, κατάλαβε  πως  εκείνη  η  θαυμαστή φωνή  που  του  μιλούσε  ήταν  της  Παναγίας  και  πως  σ΄ Εκείνη  τη  Μεγαλόχαρη,  οφείλεται  και  το  μεγάλο  θαύμα  της  θεραπείας  του  τυφλού.

Θαύμα  επίσης,  αξιοθαύμαστο  ήταν  και  η  εύρεση  της  πηγής  του  σωτήριου  αυτού  νερού. Θαύμα ακόμη ήταν  και  η    επαλήθευση  της  προσφώνησης  από  την Παναγία,  του  Λέοντα , ως  βασιλιά. Διότι  πράγματι  ο  Λέων,   το 486μ.Χ,  ανέβηκε  στον  θρόνο  της  Βυζαντινής  αυτοκρατορίας  ως  Λέων  ο  Α΄ ο  Θράξ,  ο  επονομαζόμενος  και  Μακέλλης(457-474),  και  τον οποίο  η  Αγία  Εκκλησία  μας  ως  Άγιο  τον τιμά  στις  20  του  Ιανουρίου. Αμέτρητα  τα  θαυμάσια  σου  Παναγία  μας.

 Ο  Λέων,  ως  αυτοκράτορας  πλέον,  θα  αναγείρει  επί  της  θαυματουργής  πηγής,  θαυμάσιο  Ναό  αφιερωμένο  στην  Παναγία  τη  Ζωοδόχο  Πηγή  για  να  θυμίζει  τις  δωρεές  της  Θεοτόκου  προς  εκείνον  αλλά  και  όλες  τις  μεγάλες  ευεργεσίες  της προς  το  γένος  των  ανθρώπων. 

Στην  θαυματουργή  πηγή   αυτού  του  ιερού  Ναού,  βρήκε  τη  γιατρειά   και  ο  αυτοκράτορας  Ιουστινιανός  ο  Α΄,  ο  Λέοντας  ο  ΣΤ΄ ο  Σοφός,  η  γυναίκα  του,  Αγία  βασίλισσα  Θεοφανώ,  ο  Ρωμανός  Α΄ ο  Λεκαπηνός  και  η  γυναίκα  του,  ο Πατριάρχης  Στέφανος (886-912),  ο  Πατριάρχης  Ιεροσολύμων  Ιωάννης(964-966),  αλλά  και  πλήθος  ακόμη,  άρχοντων και  απλών  ανθρώπων. Μέχρι  και  νεκρό  ανέστησε  το  αγιασμένο  νερό  της  Ζωοδόχου  Πηγής.

Τον ιερό  Ναό  της  Ζωοδόχου  Πηγής,  γκρέμισαν  οι  Τούρκοι  για  να  φτιάξουν   με  τα  υλικά  του  το  τέμενος  του   Σουλτάνου  Βαγιαζήτ. Οι  χριστιανοί  στη  θέση  αυτή  έχτισαν  ένα  παρεκκλήσι  και  αργότερα  ένα  πιο  μεγάλο  Ναό(1835). 

Αυτού  του  ιερού  Ναού  της  Υπεραγίας  Θεοτόκου  της  Ζωοδόχου  Πηγής,  τα  εγκαίνια  εορτάζει  η  Εκκλησία  μας  την  Παρασκευή  της  Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).

Ο  Ναός  αυτός  έμεινε  γνωστός  στην  ιστορία  ως  το  αγίασμα  του   «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ»  στα  τουρκικά  σημαίνει  ψάρι  και  η  παράδοση  μας  λέει  πως  εκεί  δίπλα  στο  αγίασμα,  στις  29  Μαΐου  1453  ένας  καλόγερος  τηγάνιζε  ψάρια,  όταν  κάποιος  του  έφερε  την  είδηση  πως  πήραν  την  Πόλη  οι  Τούρκοι. Ο  καλόγερος  απάντησε  πως  μόνο  αν  τα  ψάρια  που  τηγάνιζε  έφευγαν  απ΄ το  τηγάνι  και  έπεφταν  μέσα  στο  αγίασμα  θα  πίστευε  ότι  έγινε  κάτι  τέτοιο. Και  πραγματικά  τα  ψάρια  ζωντάνεψαν  και  έπεσαν  μέσα  στην   πηγή  του  αγιάσματος. Μέχρι  σήμερα  δε,  μέσα στην  δεξαμενή  της  Ζωοδόχου  Πηγής  διατηρούνται επτά  ψάρια  και  μάλιστα  σαν  να  είναι μισοτηγανισμένα  απ΄ την  μια  πλευρά.

 Πέρα  όμως  από θρύλους  και  παραδόσεις,  η  Παναγία  μητέρα  του  Χριστού  και  μητέρα  πάντων  των  χριστιανών,  παραμένει  για  όλους  μας  η  Πηγή  της  Ζωής,  καθότι  Εκείνη  έφερε  τη  Ζωή,  το  Χριστό  στον  κόσμο. Γι΄ αυτό  αποτελεί  για κάθε χριστιανό ελπίδα  και  προστασία,  καταφυγή  και  σκέπη  και  αγαλλίαμα.

Απολυτίκιον  Ζωοδόχου  Πηγής

Ήχος  α΄

Ο ναός  σου  Θεοτόκε  ανεδείχθη  παράδεισος,  ως  ποταμούς  αειζώους  αναβλύζων  ιάματα  ώ  προσερχόμενοι  πιστώς,  ως  Ζωοδόχου  εκ  Πηγής,  ρώσιν  αντλούμεν,  και  ζωήν  την  αιώνιον,  πρεσβεύεις  γαρ  συ  τω  εκ  σου  τεχθέντι,  Σωτήρι  Χριστώ,  σωθήναι  τας  ψυχάς  ημών.

Μεγαλυνάριον

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον,  τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην αμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.

Από τον Εσπερινό της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής

Εις τα Απόστιχα. Ήχος πλ. α’.

Χαίροις  ασκητικών   αληθώς.

1.—«Χαίροις η ζωηφόρος Πηγή, κατά θάλασσας πελαγίζουσα θαύματα, προς πάσαν την οικουμένην, Ωκεανέ νοητέ, τα Νείλωα ρείθρα υπερβαίνουσα, τη χύσει της χάριτος, Σιλωάμ άλλος δεύτερος, ύδωρ πηγάζων, ως εκ πέτρας παράδοξον, Ιορδανού τε δεξαμένη ενέργειαν, μάννα σωτηριώδες τε, εναργώς το γινόμενον, προς του ζητούντος την χρείαν, πλούσιον όντως και άφθονον. Χριστού Μήτερ Κόρη, η προχέουσα τω κοσμώ το μέγα έλεος».

2.—«Ύμνοις εν εξαισίοις Πιστοί, την επουράνιον νεφέλην υμνήσωμεν, σταγόνα την ουρανίαν, τον ζωοδότην Χριστόν, επί γης αρρεύστως υετίζουσαν, το ζων το αλλόμενον, και πηγάζον αθάνατα, ύδωρ το θείον, την αμβροσίαν του νέκταρος, του μηδέποτε μετά πόσιν εκρέοντος, δίψαν δε την συντήκουσαν, ψυχάς απελαύνοντος, ούπερ πιόντες εμφρόνως, ρεύματα θεία προβάλλονται, κοιλίας εκ νόου επομβρίζοντα τοις πάσι χάριν την άφθονον».

3.—-«Χαίροις η ζωοδόχος Πηγή, η αενάως αναβλύζουσα χάριτας, η βρύσις των ιαμάτων, η πάσαν νόσων ισχύν, ασθενή και φαύλην απελέγχουσα, τυφλών η ανάβλεψις, και λεπρών θεία κάθαρσις, η πηγάζουσα, νοσημάτων παν φάρμακον, άπασι τοις προστρέχουσι, πιστώς τω τεμένει σου, μέγα κοινόν ιατρείον, άμισθον όντως και έτοιμον, Χριστού μήτερ Λόγου, του πηγάζοντος τω κοσμώ το μέγα έλεος».

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1010&Itemid=29

Από προχθές, Κυριακή του Πάσχα, βιώνουμε το μεγαλύτερο, από άποψη θεολογική και εορτολογική, εκκλησιαστικό γεγονός, που δεν είναι άλλο από την  εκ νεκρών Ανάσταση του Χριστού. Για μας τους Ορθοδόξους, η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί τη βάση της χριστιανικής διδασκαλίας, διότι αν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, γράφει ο Απ. Παύλος, τότε το χριστιανικό κήρυγμα θα ήταν χωρίς πραγματικό περιεχόμενο και χωρίς νόημα, όπως κούφια θα ήταν και η ίδια η πίστη μας. Ολόκληρη η Ορθόδοξη Θεολογία εδράζεται πάνω στην Ανάσταση του Χριστού και αυτήν έχει ως άξονα περιστροφής. Το ίδιο ισχύει και για το Εκκλησιαστικό Έτος, το οποίο λειτουργικά διαπνέεται από την Ανάσταση του Χριστού. Προς την Ανάσταση του Χριστού προσβλέπουμε, σ’ αυτήν αναφερόμαστε και από αυτήν αντλούμε τα τεκμήρια και τα εχέγγυα της Πίστεώς μας και τα ερείσματα του χριστιανικού μας βίου.

Παρά το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι πίστεψαν και πιστεύουμε ότι η Ανάσταση του Χριστού ήταν ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός, ωστόσο δεν ήταν λίγοι αυτοί, κατά τη διαρρεύσασα δισχιλιετή περίοδο, οι  οποίοι την αμφισβήτησαν και τη χαρακτήρισαν ως αποκύημα της φαντασίας μερικών “οπαδών” του Χριστού και κάποιων “ευφάνταστων”, κατά τη σκέψη, “γραϊδίων” μελών της συσταθείσας Εκκλησίας του. Κι αυτό που επιδιώχθηκε με την πληρωμένη σπερμολογία των αρχιερέων και πρεσβυτέρων της εποχής του Χριστού, ότι δηλ. το σώμα του κλάπηκε από τους μαθητές του την ώρα που οι στρατιώτες – φρουροί του εκοιμώντο, από μερικούς επαναλαμβάνεται έως σήμερα. Από τη στιγμή δε που κάποιος αμφισβητεί την Ανάσταση του Χριστού, κλονίζει και την πίστη στην ανάσταση των νεκρών, διότι αν ο Χριστός δεν ανασταινόταν, ούτε και οι νεκροί θα αναστηθούν ποτέ. Η άποψη αυτή μπορεί να οδηγήσει και στο έωλο συμπέρασμα ότι και οι χριστιανοί που πέθαναν, χάθηκαν. Αν η χριστιανική μας ελπίδα περιοριζόταν μόνο σ’ αυτήν τη ζωή, τότε θα ήμασταν οι  πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους. Όμως δεν είναι δυνατόν να είμαστε αξιολύπητοι, διότι πιστεύουμε στην Ανάσταση του Χριστού. Για μας η Ανάσταση του Χριστού είναι η απαρχή και της δικής μας ανάστασης. Την Ανάσταση του Χριστού, εκτός πολλών άλλων αποδεικτικών στοιχείων, επιβεβαιώνουν και οι εμφανίσεις που έκανε. Η πρώτη εμφάνιση του Χριστού μετά την  Ανάσταση έγινε στη Μαρία τη Μαγδαληνή, όταν αυτή μετέβη στον τάφο για να τον κλάψει. Δεν τον αναγνώρισε. Όταν όμως αντελήφθη ότι ήταν ο Χριστός, έτρεξε στους μαθητές του και τους ανήγγειλε ότι είδε τον Κύριο. Την  ίδια ημέρα ο αναστάς Κύριος εμφανίστηκε σε δύο μαθητές του, που ανήκαν στον κύκλο των Εβδομήκοντα. Η εμφάνιση αυτή του Χριστού έγινε μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης “Πορείας προς Εμμαούς”. Οι δύο αυτοί μαθητές επέστρεψαν στα Ιεροσόλυμα και ανήγγειλαν στους εκεί συναθροισμένους ένδεκα μαθητές και στους άλλους που ήταν μαζί τους, ότι πραγματικά αναστήθηκε ο Κύριος. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Χριστός παρουσιάστηκε στους μαθητές του, ενώ ήταν συγκεντρωμένοι στο υπερώον, με τις πόρτες κλειστές, “διά τον φόβον των Ιουδαίων”. Τους χαιρέτισε με τη φράση “Ειρήνη υμίν” και τους έδειξε τα χέρια του με τους τύπους των ήλων, καθώς και τη λογχισμένη πλευρά του. Κατά την εμφάνιση αυτήν του Χριστού απουσίαζε ο Θωμάς. Μία εβδομάδα αργότερα ο Χριστός εμφανίστηκε ξανά στους μαθητές του, στους οποίους, αυτήν τη φορά, περιλαμβανόταν και ο Θωμάς. Ο Χριστός εμφανίστηκε ακόμη μία φορά, όταν επτά από τους μαθητές του βρίσκονταν στην όχθη της λίμνης της Τιβεριάδος. Στην προτροπή του Χριστού “ελάτε να φάτε”, μετά την  πλούσια ψαριά που είχαν, κανείς δεν τολμούσε να τον ερωτήσει, “εσύ ποιος είσαι”, διότι ήξεραν πως είναι ο Κύριος. Κατά τη μαρτυρία του Απ. Παύλου, ο Χριστός πέθανε, τάφηκε και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε. Μετά την Ανάστασή του εμφανίστηκε στον Κηφά, έπειτα στους Δώδεκα Αποστόλους, σε περισσότερους από πεντακόσιους αδελφούς συγχρόνως, στον Ιάκωβο και πάλι σε όλους τους Αποστόλους, καθώς και στον Απ. Παύλο ξεχωριστά. Όπως ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε τους μαθητές του, πριν από το πάθος του κι ενώ ακόμη βρίσκονταν στο όρος των Ελαιών, μετά την  Ανάστασή του θα πήγαινε στη Γαλιλαία νωρίτερα απ’ αυτούς και θα τους περίμενε εκεί για να συναντηθούν. Και οι  ένδεκα μαθητές του, συμμορφούμενοι με αυτήν  την  υπόδειξή του, πήγαν στη Γαλιλαία, στο όρος που τους παρήγγειλε. Και αφού τον είδαν, τον προσκύνησαν, μερικοί όμως δοκίμασαν κάποια αμφιβολία, αν δηλ. ήταν αυτός ο Ιησούς. Η αμφιβολία όμως αυτή, μετά την Πεντηκοστή, μετατράπηκε για τους Αποστόλους, και το νέφος των μαρτύρων, σε ακράδαντη πίστη στον αναστάντα Χριστό, για χάρη του οποίου διέθεσαν τα πάντα, περιλαμβανομένης και αυτής της ζωής τους. Και ο λόγος είναι, ότι: Πολλοί νεκροί αναστήθηκαν πριν από τον Χριστό, όμως κανείς απ’ αυτούς δεν απέφυγε τελικά το θάνατο. Όλοι υπέκυψαν στην τυραννική εξουσία του. Μόνο το δεσποτικό σώμα του Χριστού δεν επέστρεψε στη γη, αλλ’ ανέβηκε στους ουρανούς, ανασταίνοντας μαζί του ολόκληρη την  οικουμένη. Τώρα ο Κύριος κάθεται στο θρόνο τον βασιλικό.

ΑΝΔΡΕΑΣ Ν. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ- Διδάκτωρ Θεολογίας

ΠΟΛΙΤΗΣ – 06/04/2010, Σελίδα: 14

Ο σύγχρονος άνθρωπος διακρίνεται για την επιπολαιότητα και την επιφανειακή πνευματικότητα του. Προσέχει πιο πολύ τη βιτρίνα, αυτά πού φαίνονται. Γι’ αυτά πού δεν φαίνονται, καθόλου δεν νοιάζεται. Μπορεί εξωτερικά να καλλωπίζεται, άλλ’ εσωτερικά να μη φροντίζει για την καλλιέργεια της ψυχής του. Μπορεί να επιμελείται, ιδίως αν είναι γυναίκα, το πλέξιμο των τριχών της κεφαλής της, να ντύνεται με πολυτελή φορέματα, να στολίζεται με χρυσά κοσμήματα, αλλά να παραμελεί τελείως «τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπον» και την εσωτερική ομορφιά του, τον άφθαρτο στολισμό του πράου και υπομονετικού «και ήσυχίου πνεύματος» (Α’ Πέτρ. γ’ 4).

 Με άλλα λόγια, ό σύγχρονος άνθρω πος φροντίζει να είναι καθαρό «το έξωθεν του ποτηριού» (Ματθ. κγ’ 25). Το «έσωθεν του ποτηριού» ούτε καν το αγγίζει. Όλο το δυναμικό του το καταναλίσκει στην οριζόντια διάσταση. Τον απασχολεί τί επιχειρηματικές δραστηριότητες θα ανάπτυξει, πώς θα αναρριχηθεί στα ύπατα αξιώματα, πώς θα επιτύχει στη ζωή, αλλά δεν σκύβει να επιμεληθεί τον έσω άνθρωπο! Είναι ιυπέρ το δέον εξωστρεφής και καθόλου ή σχεδόν καθόλου εσωστρεφής. Αναπτύσσει κοινωνικές δραστηριότητες, καταναλίσκει πάρα πολύ χρόνο για επισκέψεις, συνομιλίες, επικοινωνίες, τηλεφωνήματα και ευχές, αλλά δεν αφιερώνει τον απαιτούμενο χρόνο να επιμεληθεί τον πνευματικό του καταρτισμό. Τον ενδιαφέρει περισσότερο τί κάνουν και πώς πάνε οι άλλοι παρά τί κάνει και πώς πάει ό εαυτός του. Τούς κατακρίνει με ευκολία ότι αυτό δεν το κάνουν καλά, το άλλο δεν το κάνουν καλά, αλλά δεν υποβάλλεται στον κόπο να γνωρίσει τις δικές του ατέλειες και αδυναμίες, να ερευνήσει τα βάθη της καρδιάς του, να ανακρίνει τον εαυτό του, να δει σε τί υστερεί.

Ακόμη και ό συνειδητός Χριστιανός, πού αγωνίζεται να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας ότι ένα διάστημα της ζωής του προσέχει τα εξωτερικά και διά του έξω άνθρωπου εργάζεται τα έργα του Θεού. Ό έσω άνθρωπος είναι ακόμη άκαρπος. Για να φθάσουμε στην πνευματική καρποφορία, συνιστά ό πρωτοκορυφαίος απόστολος Πέτρος να στρέψουμε τον φακό της προσοχής μας στον κρυπτό της καρδίας άνθρωπο και να επιμεληθούμε τον άφθαρτο στο λισμό του με τις αρετές του Αγίου Πνεύ ματος, πού είναι ή αγάπη, ή χαρά, ή ειρήνη, ή μακροθυμία, ή χρηστότητα, ή αγαθοσύνη, ή πίστη, ή πραότητα, ή εγ κράτεια.

Ή πνευματική αυτή εργασία είναι πά ρα πολύ σπουδαία και αξίζει να την έργαζώμεθα μέχρι την τελευταία μας αναπνοή. Να μην απογοητευθούμε, εάν  δεν  δούμε αμέσως αποτελέσματα. Μπορεί ό κρυπτός της καρδίας άνθρω πος να βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της κυήσεως, αλλά, αν  επιμείνουμε, θα γεννηθεί ως πνευματικό νήπιο. Κι αν επι μείνουμε ακόμη περισσότερο, θα ανδρωθεί πνευματικά, θα τελειωθεί, θα ανεβεί την κλίμακα των αρετών, θα πληρωθεί από τη Χάρι του Παναγίου Πνεύματος και θα φθάσει σταδιακά και στη θέωση! Μερικοί από τις πρώτες δυσκολίες πού συναντούν στη ζωή τους εγκαταλείπουν την προσπάθεια, γιατί νομίζουν ότι εμείς σε τέτοια μέτρα δεν μπορούμε να φθάσουμε. Σε όλα τα μέτρα μπορούμε να φθάσουμε. Αρκεί να έχουμε την καλή διάθεση να επιστρέψουμε στο χώρο της καρδιάς. Να υπερνικήσουμε τον μετεωρισμό και τη διάχυση. Να επιμεληθούμε τον αγιασμό μας, τον καλλωπισμό της ψυχής μας.

Πόσο ωραίο πράγμα είναι να ώραίζουμε τον οίκο της ψυχής μας! Να πα ρακαλούμε τον Κύριο να φωτίζει τα σκοτάδια της ψυχής μας, όπως τον παρακαλούσε ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς λέγοντας: «Κύριε, φώτισον το έν έμοί σκότος»! Πόσο ωραίο πράγμα είναι να μάς επισκίαση ή Χάρις του Παναγίου Πνεύματος, να καταλάμψει το εσωτερικό μας και να μάς οδηγήσει στην αληθινή θεογνωσία!

Για να τα επιτύχουμε όλα αυτά, πρέ πει να παρακολουθούμε τον εαυτό μας πώς πορευόμαστε. Να εντοπίζουμε σε τί υστερούμε. «Γνώρισαν μοι, Κύριε, το πέρας μου και τον αριθμόν των ήμερων μου, τίς έστιν, ίνα γνώ τί υστερώ έγώ» (Ψαλ. λη’ [38] 5). Να εξετάζουμε πώς περάσαμε την ήμερα μας! Να ερωτούμε τον εαυτό μας: Τί έκαμα σήμερα πού δεν έπρεπε να το κάμω; Τί σκέφθηκα πού δεν έπρεπε να το σκεφθώ; Τί είπα πού δεν έπρεπε να το πω; Τί άκουσα πού δεν έπρεπε να το ακούσω; Τί είδα πού δεν έπρεπε να το δώ; Πού πήγα πού δεν έπρεπε να πάω;

Ό Μέγας Βασίλειος στον δεύτερο Α σκητικό λόγο του προτρέπει, όταν έρ χεται το τέλος της ημέρας και περατώ νεται κάθε σωματικό και πνευματικό έργο, να εξετάζει ό καθένας τον εαυτό του μήπως έκαμε, μήπως σκέφθηκε, μή πως συζήτησε κάτι άπρεπο, μήπως έδειξε νωθρότητα, ραθυμία, κακή επιθυ μία. Αν σημειώνει στην αυτοεξέτασή του παραβάσεις του θείου θελήματος, να τις κάνη αντικείμενο ιεράς Εξομολογήσεως, για να θεραπεύεται το πάθος του. Επίσης συνιστά την πνευματική ερ γασία πού κάνουμε κάθε ήμερα να τη συγκρίνουμε με την εργασία πού κά ναμε τις προηγούμενες ήμερες, για να την βελτιώνουμε όλο και περισσότερο^[1]. Παραπλήσια συμβουλή δίνει και ό άγι ος Συμεών ό νέος θεολόγος: Αφού τε λείωση ή ήμερα και έρθει το βράδυ, να συλλογίζεσαι: Πώς άραγε με τη βοήθεια του Θεού πέρασα την ήμερα μου; Μή πως κατέκρινα κανέναν ή προσέβαλα ή σκανδάλισα ή κοίταξα άλλον με εμπάθεια ή δεν έκαμα υπακοή ή αμέλη σα το διακόνημά μου ή οργίστηκα ή απασχόλησα το νου μου σε ανώφε λα πράγματα ή βάρυνα από τη ραθυ μία^[2]; Με τον προσεκτικό αυτόν έλεγχο θα βρίσκουμε ότι αμαρτάνουμε κάθε στι γμή και ώρα της ζωής μας με πράξεις και με λόγια, εν γνώσει και εν άγνοια, εκουσίως ή ακουσίως, εκ συναρπαγής ή προμελέτης. Δεν θα καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις ότι είμαστε οι καλύτεροι, άλ λα θα συναισθανώμεθα την ένοχη μας, θα ρίπτουμε στα πόδια του Θεού την αδυναμία μας και θα έπικαλούμεθα το μέγα έλεος του.

Είναι υγιής κατάσταση της ψυχής να έχουμε διάθεση στροφής προς τον έσω άνθρωπο. Όσο μπορούμε, να ασκούμεθα προς την κατεύθυνση αυτή με την περισυλλογή και την αυτοεξέταση. 

[1]Μεγάλου Βασιλείου, Λόγος ασκητικός Β’, ΕΠΕ 8, 142.

[2]Συμεών Νέου Θεολόγου, Κεφάλαια 154, Φιλοκαλία, έκδ. «Το περιβόλι της Παναγίας», τόμος Δ’, σελ. 38.

Περιοδικό«Ο  ΣΩΤΗΡ»

Σημαντικά στοιχεία για τα νηστίσιμα φαγητά των ανθρώπων του κάμπου παρουσιάζει ο εκπαιδευτικός κ. Ζήσης Τζιαμούρτας στην εργασία του «λαογραφική πινακοθήκη των Καραγκούνηδων» η οποία βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (έπαινος Α΄). Τα νηστίσιμα φαγητά προέρχονταν και στηρίζονταν στην τοπική παραγωγή.

Τα φαγητά

Ειδικότερα σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό τα νηστίσιμα φαγητά είναι τα εξής:

Παπαπάρα: Έτριβαν λίγο πράσο στο τηγάνι ή στο τέτζερη, όταν ήταν μεγάλη φαμίλια, νερό και λίγο λάδι και μετά έτριβαν μπουμποτίσιο ψωμί και, όταν έβραζε, την έβγαζαν από την πυροστιά και, σαν κρύωνε, την έτρωγαν με τις λαβίδες. Ήταν πρωινό φαγητό.

Ραγκστές: Ήταν βώλοι σαν τον τραχανά, δηλαδή ζυμωμένο σιταρένιο αλεύρι κομμένο σε μικρά κομμάτια. Τις έριχναν στον τέτζερη με λίγο λάδι και νερό. Αφού έβραζαν, τις έβγαζαν από την φωτιά και τις έτρωγαν με τις λαβίδες και ψωμί μπουμποτίσιο. Ήταν συνήθως το φαγητό της Λεχώνας,

Μπουρανί: Ήταν μπλουγούρι (κομμένο βραστό σιτάρι). Το έριχναν στον τέτζερη με λίγο λάδι και αγριολάχανα και αφού έβραζε, τόβγαζαν από την φωτιά και τότρωγαν όλοι μαζί με τα πιρούλια. Μεσημεριανό ή βραδυνό φαγητό, όπως οι ραγκστές.

Τματς: Έπλαθαν με σιταρένιο αλεύρι (καθάριο), πέταρα τα οποία τα έκοβαν μικρά κομμάτια σαν χυλόπιττες και τα έριχναν στον τέντζερη με λίγο λάδι και κόκκινο πιπέρι και, όταν έβραζε, το έβγαζαν από την φωτιά και το έτρωγαν με μπουμποτίσιο ψωμί μεσημέρι ή βράδυ.

Φάβα: Γίνονταν από κομμένα-αλευροποιημένα κουκιά (κάκια) ή γυφτο-φάσουλα. Αυτό το αλεύρι το έριχναν στον τέντζερη με λίγο λάδι, νερό και τριμμένο κρεμμύδι. Αφού έβραζε την έβγαζαν και την έτρωγαν όλοι μαζί με τις λαβίδες το μεσημέρι ή το βράδυ.

Φασούλια: Αυτά ήταν δυο κατηγοριών στον Καραγκούνικο χώρο: α) Τα άσπρα ή καλά, όπως τα έλεγαν. Τα έριχναν στον τέντζερη με νερό, λίγο λάδι και κρεμμύδι και, αφού έβραζαν, τα έβγαζαν και τα έτρωγαν στα σκτέλια. Μόνο τις Κυριακές ή τις γιορτές τα μαγείρευαν, β) Τα μαύρα ή γυφτοφά-σρυλα. Δευτέρης κατηγορίας. Τα μαγείρευαν τις υπόλοιπες ημέρες. Έριχναν οπωσδήποτε ξύδι για να τα φάνε.

Αρβύθια: Αυτά τα έβαζαν οι νοικοκυρές από την προηγούμενη ημέρα στο νερό, για να φουσκώσουν. Μετά τα έτριβαν με το κλειδοπίνακο και έφευγε η φλούδα. Στη συνέχεια τα έριχναν στον τέντζερη με νερό, λίγο λάδι και κρεμμύδι και, σαν έβραζαν, τα έτρωγαν στις χωματένιες ψούρες με τις λαβίδες. Έριχναν και λίγο κόκκινο πιπέρι, όπως και στα φασούλια.

Σκορδάρ: Ήταν συνήθως το φαγητό τους στο θέρο το μεσημέρι. Στουμπούσαν σκλήδες σκόρδου στην πνάκα (ξύλινη σουπιέρα) με το στούμπο. Έριχναν μετά λίγο ψωμί, λάδι και ξύδι. Αφού τα ανακάτωναν με νερό, το έριχναν μετά στις σουπιέρες και το έτρωγαν. Ήταν νόστιμο και πολύ δροσιστικό.

Νερομπάμπαλη: Όπως το σκορδάρ χωρίς σκόρδο. Ανακάτωναν δηλαδή νερό, λάδι και ξύδι και το έτρωγαν διώχνοντας έτσι τη θερινή ζέστη στα χωράφια, που θέριζαν ή έκοβαν χορτάρια στα λιβάδια με τις κοσιές.

Ψωμί με σάλτσα: Πρόχειρο φαγητό για τα παιδιά. Πάνω σε μια μπουμποτίσια φέτα άλειφαν σάλτσα και την έτρωγαν. Η σάλτσα ήταν βρασμένος χυμός από ντομάτες.

Λαχανοκεφτέδες: Αγριολάχανα τριμένα τα ανακάτωναν – ζύμωναν με νερό, λάδι και αλεύρι και τους έψηναν στο ταψί, κάτω από τη γάστρα. Τα βασικά προϊόντα για τη διατροφή των Καραγκούνηδων ήταν αυτά, που παρήγαγαν στα χωράφια τους. Κλειστή η οικογενειακή οικονομία ασφαλώς και ανύπαρκτη η βιομηχανία επεξεργασίας των προϊόντων. Στηρίζονταν στην τοπική παραγωγή.

Λαμπρή

Η Λαμπρή είναι η γιορτή της ζωής για τους Καραγκούνηδες. Γι’ αυτό αποτελούσε ξεχωριστή χαρά για κείνον, που θα χτυπούσε πρώτος αναστάσιμα την καμπάνα τα χαράματα. Ευτυχές γεγονός για αυτούς, μακριά από το κακό. Το χτύπημα της καμπάνας λαμπριάτικα θα έφερνε γούρι για το σπίτι, τα ζώα, τα σπαρτά. Γύρω στις 3 τα χαράματα όλος ο κόσμος έτρεχε στην εκκλησία. Με το Δεύτε λάβετε φως του παπά στην ωραία πύλη έτρεχαν οι άνδρες ποιος και ποιος να πάρει πρώτος το φως. Όταν έφευγαν για τα σπίτια τους, έπαιρναν το αναστάσιμο φως μαζί τους. Με το φως η γιαγιά του σπιτιού άναβε τ’ εικόνισμα. Έκαιγαν δε με το ίδιο φως την ουρά των ζώων, για να μη τα πιάνει ο κούκος (οίστρος). Στη συνέχεια ετοιμασίες για το ψήσιμο των αρνιών. Έβαζαν τα δεμάτια από κληματόβεργες στοίβα και τις άναβαν. Συνήθως δυο – τρία σπίτια έψηναν μαζί τ’ αρνιά ρίχνοντας ντουφεκιές. Η τάβλα στρωμένη. Άμα υπήρχε νύφη αχρόνιστη έκανε τρεις μετάνοιες και φιλούσε τα χέρια των μεγαλυτέρων και μετά κάνοντας το σταυρό τους και λέγοντας χρόνια πολλά – Χριστός ανέστη, άρχιζαν το φαγητό τους. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ξαναπήγαιναν πάλι στην εκκλησία, για να παρακολουθήσουν την ακολουθία της Αγάπης. Μετά το τέλος της όλοι πήγαιναν στο σεργιάνι, όπου παρακολουθούσαν τους πασχαλιάτικους χορούς, που χόρευαν οι Καραγκούνες, χαρωπά τραγούδια, τα οποία παρακάτω θα γνωρίσουμε. Τη Δεύτερη μέρα και την Τρίτη γίνονταν πάλι πασχαλινή Θεία Λειτουργία με τσουγκρίσματα αυγών και χορούς στα χοροστάσια. Όλα τα παραπάνω έθιμα ευνοούν την ευημερία της οικογένειας, όπως το αυγό ως πηγή της ζωής, το αρνί και άλλα, καταλήγει ο εκπαιδευτικός κ. Τζιαμούρτας

Η ΕΡΕΥΝΑ 04 Απριλίου 2010, αρ. φύλλου 15467,   σελίδα 16  

Αν οι εικόνες, όπως μας λέει ο Μέγας Βασίλειος, είναι η Βίβλος των αγράμματων και των απλών ανθρώπων, αλλά και εξαίρετη παρουσίαση, χρήσιμη για κάθε πιστό, των αληθειών της πίστεώς μας, τότε πολλά έχουμε να διδαχθούμε από την ατένιση της εικόνας της Αναστάσεως του Χριστού. Γιατί, αν και δεν είμαστε αγράμματοι, η εικόνα είναι ο καλύτερος τρόπος για να εννοήσουμε όσα αντιλαμβανόμαστε με το νου, την σκέψη, και την μελέτη.

Παρατηρώντας λοιπόν την εικόνα της Αναστάσεως, κυρίαρχο πρόσωπο, στο κέντρο, είναι ο Χριστός, με εμφανείς τις πληγές που του προξένησαν τα καρφιά και η λόγχη. Πέθανε σωματικά και ετάφη, όμως ως Θεός αναστήθηκε, και ως θριαμβευτής κατέβηκε στον Άδη. Τα ρούχα του είναι λευκά, αστραποβολούν το θεϊκό φως της Αναστάσεως. Το βασίλειο του σκότους έχει πλημμυρίσει από το φως που εκπέμπει η μορφή Του.

Ο Χριστός έχει γκρεμίσει τις πύλες του Άδη, γιατί είναι ο αρχηγός της ζωής, είναι ο ίδιος η ίδια η Ζωή. Πατά πάνω στα πεσμένα θυρόφυλλα, που σχηματίζουν σταυρό και καταπλακώνουν τον θάνατο, ο οποίος έχασε πλέον την δύναμή του και την επιρροή του στους ανθρώπους. Ένας άγγελος τον έχει αλυσοδέσει, ενώ στο μαύρο χάος βρίσκονται σκορπισμένα όλα τα κλειδιά και τα λουκέτα και οι αλυσίδες, όργανα με τα οποία κρατούσε ο θάνατος δέσμιους στον Άδη τους ανθρώπους.

Από τότε που ο Αδάμ εξορίστηκε από τον Παράδεισο, άρχισε η κυριαρχία του θανάτου επάνω στον άνθρωπο. Θάνατος πρώτα εσωτερικός, πνευματικός, έπειτα και σωματικός, και τέλος οριστικός, μέσα στα έγκατα του Άδη, στο βασίλειο του θανάτου. Τώρα όμως καταργήθηκε ο θάνατος, καταλύθηκε το κράτος του, έχει δεθεί χειροπόδαρα.

Τον Χριστό περιτριγυρίζουν άνθρωποι: είναι όλοι οι κεκοιμημένοι, από τον Άβελ που κρατά στα χέρια του το ποιμενικό ραβδί, μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που προηγήθηκε κι εδώ από τον Χριστό, για να κηρύξει την επερχόμενη Βασιλεία του Θεού και να γίνει Πρόδρομος και στους νεκρούς. Όλοι βρλισκονται εδώ, ακόμα και οι δίκαιοι: ο Βασιλέας Δαβίδ, ο σοφός Σολομώντας, οι Προφήτες…

Με μια βίαιη κίνηση ο Αναστάς Κύριος αρπάζει από τα χέρια τον Αδάμ και την Εύα, και τους τραβά κοντά Του, τους ανασύρει μέσα από τα μνήματα στα οποία πατούν. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι ολόκληρης της ανθρωπότητας, αυτοί είναι οι γενάρχες όλων των ανθρώπων, αυτοί κυρίως ευθύνονται για την εξορία από τον Παράδεισο και για την εξαθλίωση που ακολούθησε. Τραβάει λοιπόν αυτούς πρώτα, για να τους δείξει ότι τους έχει συγχωρήσει προ πολλού, ότι γι΄ αυτούς ήρθε στη γη και κατέβηκε στον Άδη, ότι ήλθε πλέον η ημέρα της Αναστάσεως και αρχίζει με αυτούς πρώτα.

Στην εικόνα της Αναστάσεως βρίσκεται συγκεντρωμένη όλη η ιστορία του ανθρώπου: η δημιουργία, ο Παράδεισος, η παρακοή, η εξορία, η ηθική και πνευματική κατάπτωση, η κυριαρχία του θανάτου, το έργο της Θείας Οικονομίας, η Σάρκωση του Θεανθρώπου, το απολυτρωτικό έργο και η διδασκαλία του Χριστού, το Πάθος, η ταφή, η Ανάσταση, ο θρίαμβος της Ζωής, η ερήμωση του Άδη, η προσδοκία ή μάλλον η βεβαιότητα της αιωνιότητας μαζί με τον Θεό, μέσα και πάλι στον Παράδεισο.

Αν μπορέσουμε και νιώσουμε, έστω και λίγο, αυτό το συγκλονιστικό γεγονός που αφορά την πνευματική μας ζωή και σωτηρία, αν ξεφύγουμε από τα εξωτερικά εθιμοτυπικά στερεότυπα των ημερών, αν διαπεράσουμε το κέλυφος και αφεθούμε στην ουσία της άπειρης Αγάπης του Θεού, αν γίνουμε ή αν υποψιαστούμε ότι μπορούμε να γίνουμε κι εμείς ένα μικρό μέρος αυτού του κοσμοϊστορικού θριάμβου, τότε θα μπορέσουμε πραγματικά να γευτούμε την χαρά της όντως Ζωής, το βαθύτερο νόημα και μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού, αλλά και της δικής μας προσωπικής Ανάστασης!

π. Χερουβείμ Βελέτζας- Aπλά & Ορθόδοξα

Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους,  από την εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» 2/4/2010

Διανύουμε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Πολλοί ανησυχούν για την οικονομική ύφεση και κρίσι. Θεωρούμε όμως ότι πιο ανησυχητική είναι η πνευματική κρίσι και η προσπάθεια κάποιων παραγόντων να αποχριστιανίσουν και αποορθοδοξοποιήσουν τον λαό μας. Η Ευρ. Ένωσις φαίνεται ότι συμβάλλει με τις οδηγίες της προς την κατεύθυνσι αυτή. Οι δομές, που προετοιμάζουν τον ερχομό της «Νέας Εποχής», είναι επίσης επικίνδυνες, γιατί αποπροσωποποιούν τα ανθρώπινα πρόσωπα και μεταβάλλουν την κοινωνία σε μάζα. Θεσμοί όπως το ηλεκτρονικό φακέλωμα, η κατάργησις του θρησκεύματος από τις ταυτότητες των Ελλήνων, ο σταδιακός περιορισμός της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία, η σχεδιαζόμενη επαχθής και ασφυκτική για την λειτουργία της φορολόγησις της Εκκλησίας, η ενορχηστρωμένη πολεμική των Μ.Μ.Ε. κατά της Εκκλησίας, η συστηματική προσπάθεια να διαλυθή η Ορθόδοξος ελληνική οικογένεια, συνιστούν μέτρα αποδομήσεως των ελληνορθόδοξων θεμελίων του Έθνους μας.

Εν μέσω αυτής της ζοφεράς καταστάσεως, θα εορτάσωμε τα Αγια Πάθη του Σωτήρος Χριστού.

Προσβλέπομε στον Σταυρό του Κυρίου ως την λύση του αδιεξόδου μας. Όσο απομακρυνόμεθα από τον Χριστό, αιχμαλωτιζόμεθα από την φιλαυτία, που κατά τους Αγίους Πατέρας είναι η ρίζα όλων των κακών. Τα προφητικά λόγια του Αποστόλου Παύλου μας συγκλονίζουν: «εν ταις εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν απειθείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άστοργοι, άσπονδοι, διάβολοι, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι, έχοντες μόρφωσιν ευσέβειας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι» (Β´ Τιμ. γ´ 2–5).

Ο Κύριος, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, «αντί της προκειμένης αυτώ χαράς υπέμεινε Σταυρόν, αισχύνης καταφρονήσας» (Εβρ. ιβ´ 2) και έγινε «υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ. γ´ 13), για να μας ελευθερώση από την κατάρα του νόμου, δηλαδή από κάθε μορφή αυτοδικαιώσεως, και από την φιλαυτία.

Ατενίζομε στον Σταυρό πάσχοντα τον αναμάρτητο Κύριο και διδασκόμεθα την χριστοήθεια, την αντικατάστασι της φιλαυτίας από το θυσιαστικό και αγαπητικό ήθος.

Πόσο πιο ωραία θα ήταν η κοινωνία μας και η ζωή μας, εάν με πνεύμα μετανοίας αγωνιζώμεθα κατά του εγωκεντρισμού και της φιλαυτίας;

Στο πρόσωπο του ευγνώμονος ληστού βλέπομε πως με την πίστι και την μετάνοια σώζεται ο άνθρωπος. Στον εξ αριστερών ληστή βλέπομε τον άνθρωπο, που, λόγω της απιστίας του, στερείται την σωτηρία, που προσφέρει ο Σταυρωθείς Ιησούς.

Ο Σεβασμιώτατος πρ. Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέφτιτς, παραλληλίζει τους δύο ληστάς με δύο συγχρόνους φιλοσόφους, τον Ντοστογιέφσκυ και τον Σάρτρ: «Δια την άρνησιν του Θεού ο Ντοστογιέφσκυ ήξερε όχι ολιγώτερον του Σάρτρ, εκείνα όμως, που ήξερε ο Ντοστογιέφσκυ ο Σάρτρ δεν ήθελε να τα γνωρίση. Εις την εωσφορικήν υπερηφάνειάν του και τον εγωκεντρισμόν του (τούτο λέγεται δαιμονική “φιλαυτία” κατά τους Πατέρας) ο Σάρτρ δεν ήθελε να αναζητήση την σωτηρίαν του ως ανθρώπου εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν! Και εδώ πάλιν ισχύει δι’ αυτόν η προσωπική μαρτυρία και ομολογία του Ντοστογιέφσκυ: “Όσοι αρνούνται τον Χριστόν, με αυτό βεβαιώνουν μόνον ότι δεν τον εγνώρισαν καν”» («Οι άνθρωποι του Θεανθρώπου Χριστού και ο μηδενισμός των συγχρόνων υπαρξιστών», περιοδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 617,

σ. 208–209).

Ο Εσταυρωμένος αναμένει πάντοτε, και μάλιστα εφέτος, που περνάμε αυτήν την πνευματική κρίσι και την λαίλαπα του αθεϊσμού, την μετάνοιά μας. Αρχόντων και αρχομένων, κλήρου, λαού και μοναχών.

Δεν εξέλιπαν βέβαια από τον λαό μας οι ταπεινές ψυχές, που μετανοούν, που προσεύχονται, που αγαπητικά προσφέρονται στον συνάνθρωπο. Αυτοί είναι οι γνήσιοι μαθηταί του Εσταυρωμένου Κυρίου.

Φωτίζει και παρηγορεί την ζωή μας ο Σταυρός του Χριστού. Είναι ο ανεξάντλητος ποταμός, που αρδεύει και ζωογονεί «την πόλιν του Θεού» (πρβλ. Ψαλμ. με´ 5), δηλ. την Εκκλησία. Όπως ψάλλομε:

«Η ζωηφόρος Σου πλευρά, ως εξ’ Εδέμ πηγή αναβλύζουσα, την Εκκλησίαν Σου, Χριστέ, ως λογικόν ποτίζει Παράδεισον, εντεύθεν μερίζουσα, ως εις αρχάς εις τέσσαρα Ευαγγέλια τον κόσμον αρδεύουσα, την κτίσιν ευφραίνουσα και τα Έθνη πιστώς διδάσκουσα, προσκυνείν την βασιλείαν Σου». (Μακαρισμοί Μεγάλης Παρασκευής)

Την Σταύρωσι του Κυρίου και την τριήμερο Ταφή Του ακολουθεί η ζωηφόρος Ανάστασίς Του.

Όσο κι αν είναι σκοτεινός ο κόσμος μας, που εσταύρωσε τον Θεόν, σ’ αυτόν τον κόσμο μπορούμε να χαρούμε, γιατί ο Σταυρωθείς και Ταφείς Κύριος ενίκησε τον θάνατο και ανεστήθη τριήμερος εκ των νεκρών «συναναστήσας παγγενή τον Αδάμ» (Αναστάσιμος κανών, ωδή στ´).

«Δεύτε λάβετε», λοιπόν, «φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν, τον Αναστάντα εκ νεκρών» (Όρθρος Πάσχα).

Τον τελικό λόγο στον κόσμο μας δεν έχει η αμαρτία, η απιστία, ο θάνατος, ο διάβολος, αλλά ο νικητής όλων αυτών, Ιησούς Χριστός, ο «Κύριος της δόξης» (Α´ Κοριν. β´ 8).

Έτσι οι Χριστιανοί προσπαθούμε να συσταυρωθούμε με τον Χριστό, για να συναναστηθούμε μαζί Του και να περιπατήσουμε «εν καινότητι ζωής» (Ρωμ. στ´ 4).

Μπορούμε να έχωμε χαρά, γιατί στον κόσμο δεν ενίκησε η αμαρτία και η φιλαυτία, αλλά η αγάπη του ταπεινού Ιησού. Και ακόμη, γιατί και σήμερα μπορεί η ζωή μας να πληρωθή με το Φως και την Χαρά της Αγίας Αναστάσεως του Κυρίου, παρά τις δυσκολίες και τους πειρασμούς, που αντιμετωπίζομε. Γι’ αυτό και εμείς θέλομε η ζωή μας να κινήται μεταξύ του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του.

Με την πίστι αυτή σας χαιρετούμε εν Χριστώ Σταυρωθέντι και Αναστάντι και επαναλαμβάνομε μαζί σας τον ύμνο της Εκκλησίας:

«Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν Δέσποτα, και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν» (Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως).

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3214&Itemid=1

 «Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα…» ψάλλει η Εκκλησία μας όλη την περίοδο από την Ανάσταση μέχρι και την Πεντηκοστή. Μας προτρέπει όλοι οι λαοί να λαμπρυνθούμε, διότι ανέτειλε η μεγάλη ημέρα της Αναστάσεως, το μεγάλο ορόσημο της πνευματικής ιστορίας και πορείας της ανθρωπότητας, το Πάσχα του Κυρίου!

Δεν είναι αυτό το Πάσχα ίδιο με το αρχαίο εκείνο πάσχα των εβραίων, αλλά το δεύτερο εκείνο ήταν προτύπωση και προεικόνιση του μεγάλου αυτού γεγονότος που αποτελεί άλλωστε και την βάση της Πίστεώς μας. Πάσχα = πέρασμα, διάβαση. Το πρώτο εκείνο πάσχα στην Αίγυπτο σήμανε και το πέρασμα του Ισραηλιτικού λαού από την δουλεία του Φαραώ στην ελευθερία και την διαδρομή προς την γη της επαγγελίας. Το Πάσχα του Κυρίου είναι διπλό: καταρχήν αποτελεί την μοναδική διαδρομή του Θεανθρώπου Ιησού από τον Τάφο στον Άδη, την επίσκεψη και παρουσία Του στο κράτος του θανάτου, την κατάλυση και κατάργηση των αιωνίων αλύτων δεσμών και την θριαμβευτική έξοδό Του από εκεί συμπαρασέρνοντας μαζί Του όλους τους απ’ αιώνων νεκρούς, για να καταλήξει στην τριήμερο Ανάστασή Του. Ταυτόχρονα ανοίγει νέους ορίζοντες, νέους δρόμους για μας που ζούμε επάνω στην γη. Μας χαρίζει την δυνατότητα, αν βέβαια κι εμείς το θελήσουμε, να γίνουμε και πάλι γνήσια τέκνα του Θεού, να επαναπροσεγγίσουμε την όντως Ζωή, να γίνουμε και πάλι μέτοχοι της Κοινωνίας με Αυτόν, να κερδίσουμε και να οικήσουμε τον κεκλεισμένο Παράδεισο της Αγάπης Του. Το Πάσχα του Κυρίου αποτελεί πλέον για κάθε άνθρωπο το πέρασμα εκ του θανάτου της αμαρτίας και της πτώσεως προς την ζωή της αιωνιότητας και της Αναστάσεως.

Αναστάσεως ημέρα…. Ημέρα που για πολλοστή φορά ο Χριστός αναιρεί τους νόμους της φύσεως, όπως εμείς τους γνωρίζουμε. Αντίθετα προς το αναμενόμενο, αναδεικνύει ολοζώντανη την παρουσία Του και χαρίζει σε όλους μας την Ζωοποιό χάρη της Αναστάσεως, όχι για να ζήσουμε πάνω στη γη περισσότερα χρόνια ή με λιγότερες ασθένειες και πόνο, αλλά για να ζωοποιηθούμε πνευματικά και να αναστηθούμε κι εμείς μαζί Του. Να αναστηθούμε από την ταλαίπωρη κατάσταση που μόνοι μας έχουμε οδηγήσει τους εαυτούς μας, να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας, να βρεθούμε και πάλι στην πρώτη μας κατάσταση και, ει δυνατόν, να ξεπεράσουμε και αυτά τα όριά μας. Ανάσταση σημαίνει επιστροφή στην θέση από την οποία εκπέσαμε, επανόρθωση της ζημιάς, πνευματική αποκατάσταση. Αναστάσεως ημέρα λοιπόν είναι για μας η κάθε ημέρα, η κάθε στιγμή, η κάθε πτυχή της ζωής μας, το κάθε μας σκίρτημα που φωτίζεται από το Φώς της Αναστάσεως του Χριστού, από την προοπτική και την επιθυμία για συμμετοχή σ’ αυτό το μέγιστο γεγονός της σωτηρίας μας που τελεσιουργείται αθόρυβα κι αόρατα στις ψυχές μας εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια.

Λαμπρυνθώμεν λαοί… Το Φώς της Αναστάσεως καταυγάζει τη ζωή και την ύπαρξή μας, το Πάσχα του Κυρίου συντελείται τώρα και πάντοτε. Φώς και Ζωή και Χαρά. Ας λαμπρυνθούμε λοιπόν. Όχι μόνο με επιφανειακά εξωτερικά στολίδια κι ευτρεπισμούς, όχι με εκδηλώσεις που αν δεν έχουν καμία σχέση με την Εορτή επιβάλλονται από την εθιμοτυπία και την κοσμικότητα, όχι μόνο με υλικά τραπέζια και φαγοπότια και με ανταλλαγές ευχών την πρώτη μόνο μέρα (αλήθεια, πόσοι –πολλοί- έχουν ξεχάσει το «Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη» κι εύχονται απλά ‘Χρόνια πολλά’!!!). Αλλά ας λαμπρυνθούμε γνήσια, πραγματικά, ουσιαστικά. Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας διάπλατα για να χωρέσουν ει δυνατόν όλο το Φως της Αναστάσεως, ώστε να φωτιστούν και να θερμανθούν και να λάμψουν από μέσα προς τα έξω. Ας δεχτούμε μέσα μας την Ζωή του παντός κόσμου με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να πάψουμε να είμαστε ζωντανοί νεκροί. Ας μας πλημμυρίσει η Χαρά και της δικής μας προσωπικής αναστάσεως, η αληθινή Χαρά, η Χαρά της θέας του Παραδείσου. Λαμπρυνθώμεν λαοί… Όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι ανεξαίρετα, χωρίς διάκριση φύλου, γένους, φυλής, ακόμη – ακόμη και θρησκευτικής πεποιθήσεως, ας χαρούμε όλοι, ας λαμπρυνθούμε γιατί Ο ΘΕΟΣ, ο μοναδικός αληθινός Θεός, ανοίγει τον δρόμο της ζωής κοντά Του, έναν δρόμο που είχαμε κλείσει με την πρώτη εκείνη πτώση κι επί τόσους αιώνες παρέμενε αδιάβατος. Ας λαμπρυνθούμε όλοι οι λαοί γιατί Ανέστη ο Κύριος ‘συναναστήσας τον Αδάμ’, γιατί έλαμψε ‘τοις εν σκότει καθημένοις’ ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης. Ποιος μπορεί να μένει σκυθρωπός πλέον, ειδικά αυτήν την πανευφρόσυνο ημέρα; ποιος δεν πλημμυρίζει από χαρά; ποιος δεν λάμπει ολόκληρος, λουσμένος από το άκτιστο Φώς της Αναστάσεως;

Αναστάσεως ημέρα, Αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων η Βασιλίς και Κυρία, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα, Πάσχα το Μέγα και Ιερώτατον, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα τερπνόν, Πάσχα λύτρον λύπης εορτών Εορτή, Πανήγυρις πανηγύρεων,… και πολλές άλλες ωραιότατες εκφράσεις αναπέμπουν οι ιερώτατοι Υμνωδοί και ψάλλονται στις εκκλησιές, και μας προτρέπουν σε πνευματική ανάταση κι ευφροσύνη. Καμιά όμως ανθρώπινη έκφραση και ρητορεία δεν θα μπορέσει ποτέ να περιγράψει ούτε στο ελάχιστο το Πάσχα και το Φως και την χαρά και την όλη πνευματική κατάσταση που βιώνει μέσα του αυτός που ζή οντολογικά την Ανάσταση του Χριστού, που συνανασταίνεται μαζί Του, που Τον ακολουθεί στην ανοδική Του πορεία ‘προς τον Πατέρα’…

π. Χερουβείμ Βελέτζας- Aπλά & Ορθόδοξα

 Η προσδοκία τοῦ Διαβόλου ἦταν, ὅτι τελικῶς θά ἠδύνατο νά κρατήσει ἕνα μέρος τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ ὑπό τήν ἐξουσία του, ἐφ᾿ ὅσον ὁ Δημιουργός Θεός κατέστησε τόν ἄνθρωπον ἐπί τά ἔργα Αὐτοῦ (Ψαλμ. η´ 7). Οὕτως διά τῆς ὑποταγῆς τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν πονηράν ἐξουσίαν Του τόν ἀπέκοψε ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρός, καί τόν ἐφυλάκισε εἰς τόν Ἅδην. Ὁ Ἅδης δέν εἶναι τόπος, ἀλλά τρόπος ζωῆς τῶν πνευμάτων. Εἶναι δέ ὡς τρόπος καί κατάστασις ζωῆς ἀντίθετος τοῦ Παραδείσου. Ἄν εἰς τόν Παράδεισον ὁ ἄνθρωπος εἶναι εὐτυχισμένος ἐπειδή ζεῖ μέ τόν Θεόν εἰς τόν Ἅδην ζεῖ δυστυχισμένος ἐπειδή ζεῖ ἀποκομμένος ἀπό τόν Θεό Πατέρα τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ Παλαιά Διαθήκη περιγράφη αὐτήν τήν κατάστασι καί λέγει ὅτι εἰς τόν Ἅδην κατέρχονται ὅλοι οἱ ζῶντες. Ἐκεῖ δέν μποροῦν νά αἰνοῦν πιά τόν Θεό, νά ἐλπίζουν εἰς τήν δικαιοσύνη Του ἤ εἰς τήν πιστότητά Του (Ψαλμ. πζ´ 11-12). Πρόκειται διά μίαν ὁλοκληρωτική ἐγκατάλειψι. Εἰς αὐτόν τόν τραγικό χῶρο τῆς δυστυχίας καί ἀπελπισίας κατέβη ὁ Χριστός διά νά ἐλευθερώσει τούς αἰωνίους αἰχμαλώτους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ παρά τήν θέλησίν των. Αὐτό δέ ἀποτελοῦσε τήν δύναμι καί τήν χαρά τοῦ διαβόλου, ὅτι δηλαδή εἶχε τήν δύναμι, μποροῦσε, νά ἐμποδίσει τούς δικαίους νά ζήσουν μέ τόν Θεό. Αὐτή τήν ἀδικία ἐπισημαίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅταν γράφει: «Ἀλλ᾿ ἐβασίλευσε ὁ θάνατος ἀπό Ἀδάμ μέχρι Μωυσέως καί ἐπί τούς μή ἁμαρτήσαντας» (Ρωμ. ε´14). Ὁ Ἅδης δέν ταυτίζεται μέ τήν κόλασι. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός κατέβη εἰς τόν Ἅδην, ὁ καταδικασμένος πηγαίνει εἰς τήν κόλασι. Οἱ θῦρες τοῦ Ἅδη, ὅπου κατέβηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἄνοιξαν διά νά μπορέσουν νά διαφύγουν οἱ αἰχμάλωτοί του, ἐνῷ ὅταν ὁ κολασμένος κατεβαίνει εἰς κόλασιν ἡ πόρτα της κλείνει πίσω του αἰωνίως καί δέν θά ἀνοίξει ποτέ. Ὁ Ἅδης καί ἡ κόλασι εἶναι τό βασίλειο τοῦ θανάτου καί χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό, δέν ὑπῆρχε εἰς τόν κόσμο παρά μιά μόνο κόλασι καί ἕνας μόνο θάνατος, ὁ θάνατος μέ τήν ἀπεριόριστη δύναμί του. Ἄν ὑπάρχει «δεύτερος θάνατος» (Ἀποκ. κα´ 8), ξεχωριστός ἀπό τόν πρῶτο, εἶναι ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς Χριστός συνέτριψε μέ τόν θάνατό του «τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστιν τόν διάβολον καί ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διά παντός τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας» (Ἑβρ. β´ 14-15).

Τήν κάθοδο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κατά τό Ἅγιον καί Μέγα Σάββατον. Τοῦτο ἐστί τό ὑπερευλογημένον Σάββατον. Ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας φωτίζει ἐπαρκῶς τό θέμα αὐτό, τό ὁποῖον ἀφορᾶ εἰς ὅλους μας.

1. Ἡ κάθοδος τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην εἶναι ἕνα ἄρθρο πίστεως, καί εἶναι πράγματι ἕνα βέβαιο δεδομένο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὁ χριστολογικός κανόνας τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μ. Σαββάτου εἶναι ὕμνος, τραγούδι γιά τόν νεκρωμένο Θεό. Ἄν «ὁ Θεός ἀνέστησεν τόν Ἰησοῦ λύσας τάς ὠδῖνας τοῦ θανάτου» (Πραξ. β´ 24), εἶναι ἐπειδή τόν ἐβύθισε ἀρχικῶς εἰς τόν Ἅδην, ἀλλά χωρίς ποτέ νά τόν ἐγκαταλείψει ἐκεῖ (Πραξ. β´ 31). Ἄν ὁ Χριστός, εἰς τό μυστήριο τῆς Ἀναλήψεως, «ἀνέβη ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν», εἶναι ἐπειδή «κατέβη πρῶτον εἰς τά κατώτερα μέρη τῆς γῆς». Ἔπρεπε νά γίνει αὐτή ἡ φοβερή κάθοδος διά νά μπορέσει ὁ Χριστός νά «πληρώσῃ τά πάντα» καί νά βασιλεύσει ὡς Κύριος εἰς τό Σύμπαν (Ἐφες. δ´ 6). Ἡ χριστιανική πίστις ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Κύριος εἰς τόν οὐρανό μετά τήν ἀνάβασίν του ἀπό τούς νεκρούς (Ρωμ. λ´ 6-10). «Ἵνα σου τῆς δόξης, τά πάντα πληρώσῃς, καταπεφοίτηκας, ἐν κατωτάτοις τῆς γῆς……» ψάλλομεν τήν λαμπρά καί φωταυγῆ νύκτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου.

Συνέπεια τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου διά τόν ἄνθρωπον ἦταν ἡ ἀφθαρσία καί ἡ καινοποίησι τῆς φύσεώς του. Ὅπως ἡ φθορά ὑπῆρξε τό τίμημα τῆς ἁμαρτίας, ὡς νέκρωσις καί χωρισμός ἀπό τόν Θεό, ἔτσι ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ ἀφθαρσία ὑπῆρξαν ὁ εἰδικός καρπός τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Χριστός μέ τόν θάνατο καί τήν ταφή Του ἀφαίρεσε τά ράκη τῆς φθορᾶς, τά ὁποῖα εἶχαν στιβαχτεῖ σ᾿ αὐτήν ἀπό τήν παράβασι τοῦ Ἀδάμ καί ἔσβυναν τήν ὀμορφιά της· καί μέ τό αἷμα Του ἔπλυνε τό πλάσμα του ἀπό τό μίασμα τῆς ἀρχαίας παρακοῆς, ἀφάνισε τήν δυσωδία τοῦ θανάτου τήν ὁποία ἀπέπνεε τό πτῶμα τῆς ἁμαρτίας, ἐκούφισε τό γένος τ[ν ἀνθρώπων ἀπό τό βάρος τῆς ἀποστασίας του καί ἔκαμε ν᾿ ἀστράψει καί πάλιν ἡ φύσις, νά ζωντανέψουν οἱ θεοειδεῖς χαρακτῆρες της, νά λάμψει καί πάλι ἡ ἀρχέγονη ὀμορφιά της, ἐνδεδυμένη τήν ἄφθαρτη δόξα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό ὑπέρτατο λυτρωτικό ἀγαθό, τήν ἀφθαρσία δηλαδή καί τήν ἀθανασία, τό ὁποῖο κορυφοῦται εἰς τήν ἔνδοξη ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ ψάλλει μέ ρίγη ἱερᾶς συγκινήσεως καί ἀνεκλάλητης χαρᾶς ἡ Ὀρθοδοξία.

2. Ἡ κάθοδος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην ὑπῆρξε θεοπρεπής καί ἔνδοξος. Ὁ Κύριος ἐπραγματοποίησε δύο καθόδους. Κατῆλθεν ἐξ ὕψους καί οὐρανοῦ εἰς τήν γῆν τό πρῶτον. Κατῆλθεν δέ ἐν ταπεινώσει καί πτωχείᾳ. Δεύτερον κατῆλθεν ἐκ τῆς γῆς εἰς τά βασίλεια τοῦ Ἅδου. Ἐκεῖ ὅμως κατέβη παντοκρατορικῶς, μέ ὅλην τήν ἄστεκτον δυναστείαν του, ἐξουσιαστικῶς. Τόν εἶδαν οἱ δαίμονες καί ἐτρόμαξαν. Τόν εἶδαν οἱ δίκαιοι καί ἀνεπήδησαν ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει. Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κωνσταντίας τῆς Κύπρου εἰς τόν θεολογικώτατον λόγον του «τῷ ἁγίῳ καί μεγάλῳ Σαββάτῳ» περιγράφει αὐτόν τόν θεοπρεπέστατο τρόπο τῆς καθόδου τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην: «Χθές (ἐννοεῖ τήν Μεγ. Παρακευήν) συνέβαινον τά τῆς οἰκονομίας, σήμερον τά τῆς ἐξουσίας. Χθές τά τῆς ἀσθενείας, σήμερον τά τῆς αὐθεντίας. Χθές τά τῆς ἀνθρωπότητος, σήμερον τά τῆς θεότητος ἐνδείκνυται. Χθές ἐρραπίζετο, σήμερον τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος τό τοῦ Ἅδου ραπίζει οἰκητήριον. Χθές ἐδεσμεῖτο, σήμερον ἀλύτοις δεσμοῖς καταδεσμεῖ τόν τύραννον. Χθές κατεδικάζετο, σήμερον τοῖς καταδίκοις ἐλευθερίαν χαρίζεται. Χθές ὑπουργοί τοῦ Πιλάτου αὐτῷ ἐνέπαιζον, σήμερον οἱ πυλωροί τοῦ Ἅδου ἰδόντες αὐτόν ἔφριξαν……. Ὁ χθές τοίνυν οἰκονομικῶς τάς λεγεῶνας τῶν Ἀγγέλων παραιτούμενος… σήμερον θεοπρεπῶς ὁμοῦ τε καί πολεμικῶς, καί δεσποτικῶς κάτεισι κάτω τοῦ Ἅδου καί θανάτου…. Ὡς γοῦν τά παντόθυρα, καί ἀνήλια, καί ἀνέσπερα τοῦ Ἅδου δεσμωτήρια καί οἰκητήρια ἡ θεόδημος τοῦ Δεσπότου κατέλαβεν αἰγληφόρος παρουσία, προφθάνει πάντας Γαβριήλ ἀρχιστράτηγος καί βοᾶ τό: Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ὑμῶν. Καί ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι……. ἅμα αἱ ἀγγελικαί δυνάμεις ἐβόησαν, ἅμα αἱ πύλαι ἐπάρθησαν, ἅμα αἱ ἁλύσεις ἐλύθησαν, ἅμα οἱ μοχλοί κατεκλάσθησαν, ἅμα τά κλεῖθρα ἐξέπεσαν, ἅμα τά θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου ἐδονήθησαν, ἅμα αἱ ἐνάντιαι δυνάμεις εἰς φυγήν ἐτράπησαν, ἔφριξαν, ἐσαλεύθησαν, κατεπλάγησαν, ἐταράχθησαν ἠλλοιώθησαν, ἐθροήθησαν, ἔστησαν ὁμοῦ καί ἐξέστησαν, ἠπόρησαν ὁμοῦ καί ἐτρόμαξαν……. Ἐκεῖ γάρ τότε διέκοψε Χριστός ἐν ἐκστάσει κεφαλάς δυναστῶν».

«Ἐδεήθημεν Θεοῦ σαρκουμένου καί νεκρουμένου», θεολογεῖ ἡ ποικίλη μοῦσα τῆς ἡμετέρας αὐλῆς, τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος, διά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε. Αὐτός μᾶς ἐζύμωσε μέ τήν θεότητά Του, μᾶς ἐνέδυσε τήν θεία εὐπρέπεια, μᾶς ἐλάμπρυνε μέ τήν τριαδική δόξα Του, μᾶς ἐχάρισε τήν ἀνάστασι καί τήν ζωή.

«Ὡς ζωηφόρος, ὡς Παραδείσου ὡραιότερος, ὄντος καί παστάδος πάσης βασιλικῆς ἀναδέδεικται λαμπρότερος, Χριστέ ὁ τάφος σου, ἡ πηγή τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως».

 Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦκ. ΔΑΝΙΗΛ

Πηγή:http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/passionweek/saturday/satur_1.htm

«Αδιόρθωτος έμεινεν Ιούδας ο δούλος και δό λιος»

(Κοντάκιο Μεγ. Πέμπτης)

Ήθελαν οι εχθροί του να τον εξοντώσουν. Αλλά υπολόγιζαν τον κόσμο. Είχαν φόβο. Δεν τολμούσαν να έρθουν σε ανοικτή ρήξη με το λαό. Τους βασάνιζε η σκέψη, πώς να εξοντώσουν τον Ιησού, χωρίς να πάρει είδηση ο λαός. Ένας τρόπος υπήρχε, για να το  πετύχουν : ο  δόλος. «Και αποφάσισαν να συλλάβουν με δόλο τον Ιησού και να τον θανατώσουν. Έλεγαν δε· όχι πάνω στη γιορτή για να μη ξεσηκωθεί ο λαός» (Ματθ. 26,4-5). Μόνο με δόλο, με πανούργο τρόπο θα μπορούσαν να θανατώσουν το Χριστό, χωρίς να προκαλέσουν θόρυβο, χωρίς να εξάψουν τα πνεύματα, χωρίς να διεγείρουν την αντίδραση του λαού, που οπωσδήποτε ακολουθούσε το Χριστό.

Για να πετύχει όμως το σχέδιό τους, έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος. Και δεν άργησε να βρεθεί. Ήταν ο Ιούδας. Δόλιος και υποκριτής, πανούργος και σκοτεινός, ήταν το πιο κατάλληλο πρόσωπο για την πραγμάτωση του σχεδίου των αρχιερέων, των γραμματέων, των φαρισαίων, των πρεσβυτέρων κι όλων εκείνων, που τα άνομα συμφέροντά τους θίγονταν με την παρουσία του Ιησού.

Οι ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδας, και μάλιστα της Μεγάλης Πέμπτης, επανειλημμένα ονομάζουν τον Ιούδα δόλιο και παρουσιάζουν τις δόλιες ενέργειές του.

Η συμπεριφορά του Ιούδα στα τρία χρόνια που βρισκόταν κοντά στο Χριστό και άνηκε στην ομάδα των Δώδεκα, χαρακτηρίζεται από υποκρισία και δολιότητα. Ιδιαίτερα φάνηκε η δολιότητά του κατά το στάδιο της προδοσίας και της συλλήψεως του Χριστού. Συμπερασματικά για τη ζωή του Ιούδα ισχύει αυτό που λέει ο ιερός υμνογράφος: «Ο τρόπος σου είναι γεμάτος δολιότητα  παράνομε Ιούδα» (από τα απόστιχα της Μεγ. Πέμπτης). Γιατί άλλαζε μάσκες.

Ας παρουσιάσουμε μερικές εκδηλώσεις της δολιότητας του πανούργου Ιούδα. Η πρώτη βέβαια δολιότητά του ήταν ότι ακολούθησε το Χριστό και προσχώρησε στο κύκλο των Δώδεκα, και αναρριχήθηκε στο αξίωμα του ταμία της πρώτης εκείνης ιεραποστολικής ομάδας.

Η καρδιά του, γεμάτη πονηριά, ακολούθησε Εκείνον, «ο οποίος δεν έκανε  αμαρτία , ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του» (Α’ Πέτρ. 2, 22), Ενώ ήταν φιλάργυρος, ακολούθησε Εκείνον που ήταν τελείως ακτήμων και από τους οπαδούς του απαιτούσε να δώσουν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς κι έτσι να τον ακολουθήσουν. Ενώ σκεπτόταν πονηρά για το Διδάσκαλό του, έβαζε τη μάσκα της υποκρισίας και παρίστανε τον αφοσιωμένο, τον άνθρωπο με την πολλή αγάπη στο Χριστό, «Ιούδας ο δούλος και δόλιος, ο μαθητής και επίβουλος, ο φίλος και διάβολος, φάνηκε από τα έργα του. Ενώ ακολουθούσε τον Διδάσκαλο, μέσα του μελετούσε την προδοσία» (από τους αίνους της Μεγ. Πέμπτης).

Η πονηριά και δολιότητά του τον ανάγκαζε να αλλάζει συνέχεια προσωπίδες, μάσκες. Πότε φορούσε τη μάσκα της αγάπης, αυτός, που η καρδιά του ήταν φωλιά μίσους και κακίας. Πότε φορούσε της φιλίας, αυτός που ήταν άφιλος, ο άνθρωπος που ο μόνος ερωτάς του ήταν τα αργύρια, και η καρδιά του ήταν παγωμένη, όπως τα ψυχρά αργύρια. «Αν και τον μισούσε του έδινε φίλημα, και πωλούσε αυτόν που μας εξαγόρασε από την κατάρα (του νόμου), τον Θεόν και Σωτήρα των ψυχών μας» (από τα απόστιχα της Μεγ. Τετάρτης).

Φιλόπτωχος ο κλέφτης!

Η δολιότητά του εκδηλώθηκε εμφανέστερη λίγο πριν από το πάθος του Χριστού μέσα στο σπίτι του Λαζάρου στη Βηθανία. Η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, για να δείξει την αγάπη της στο Χριστό, αλείφει με πολύτιμο μύρο τα άχραντα πόδια του. Το σπίτι μοσχοβόλησε από το άρωμα. «Επληρώθη εκ της οσμής του μύρου». Αλλ’ η καρδιά του Ιούδα ήταν γεμάτη δυσοσμία, γεμάτη πονηριά και δόλο. Κατάλληλη η ευκαιρία να δημιουργήσει εντύπωση ο δόλιος Ιούδας. Αμέσως φοράει τη μάσκα της φιλοπτωχείας και φιλανθρωπίας και ρωτάει υποκριτικότατα: «Γιατί αυτό το μύρο δεν πουλήθηκε για τριακόσια δηνάρια ώστε να δοθεί στους πτωχούς;» (Ιωάν. 12,5).

Ποιός προτείνει τη φιλόπτωχη πράξη; Αυτός που ετοίμαζε την άτιμη «πράξη». Ο κλέφτης, ο φιλάργυρος. Αυτός, που του είχαν εμπιστευτεί το «γλωσσόκομον», το ταμείο, και το κατέκλεβε κρυφά. Αυτός, που ήθελε να πουληθεί το μύρο της Μαρίας, για να κλέψει κι από αυτό. Αυτός, που ετοιμαζόταν να πουλήσει τον Ατίμητο, αυτός τάχα ενδιαφερόταν για τους φτωχούς. Αυτός, που σχεδίαζε να παραδώσει το Χριστό στους εχθρούς του, «ίνα απολέσωσιν αυτόν (για να τον καταστρέψουν)», αυτός τώρα νοιαζόταν τάχα για την απώλεια του μύρου. «Αυτός που υπολόγιζε την τιμή του μύρου, δεν έφριξε που πωλούσε εσένα τον ατίμητο» (από τους αίνους της Μεγ. Πέμπτης). Μεγάλος μασκαράς! Φόρεσε τη μάσκα της φιλοπτωχείας. «Σήμερον ο Ιούδας αφαιρεί την μάσκα της αγάπης προς τους φτωχούς και φανερώνει την μορφή της πλεονεξίας. Δεν φροντίζει για τους φτωχούς. Δεν ζητά να πωληθεί το μύρο της αμαρτωλής γυναίκας, αλλά πωλεί το ουράνιο μύρο (δηλ. τον Κύριον) και από τη πώληση παίρνει τα χρήματα» (από τα απόστιχα της Μεγ. Τετάρτης).

Για φιλοπτωχεία μιλάει ο κλέφτης! Πόσες φορές δεν συναντάμε και σήμερα τέτοιου είδους υποκρισία ! Ακούς ανθρώπους να μιλάνε για ωραίες ιδέες, για ωραία συνθήματα, κι όμως όλα αυτά είναι προσωπεία που σκεπάζουν βρώμικες καταστάσεις. Μιλάνε για δικαιοσύνη οι άδικοι. Μιλάνε για ελεημοσύνη οι πλεονέκτες. Μιλάνε για λιτότητα οι σπάταλοι. Μιλάνε για δημοκρατία oι αυταρχικοί. Μιλάνε για ελευθερία οι τύραννοι. Μιλάνε για ηθική οι ανήθικοι. Μιλάνε για αρετή οι αλήτες. Μιλάνε για ειρήνη οι φιλοπόλεμοι. Πρόκειται για καπηλεία μεγάλων λέξεων και συνθημάτων. Πρόκειται για συνεχιστές της δολιότητας και υποκρισίας του Ιούδα.

(Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη, «Στη Μεγ. Εβδομάδα»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/03/31/οι-δόλιοι-ζητούσαν-τον-δόλιο/#more-36611

«Τέκνα και αδελφοί μου εν Χριστώ αγαπημένοι,

Χριστός Ανέστη!!

Το ανέσπερο φως της Αναστάσεως φωταγωγεί σήμερα την Οικουμένη. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια».

Οι δυνάμεις της φθοράς και οι εργάτες της ανομίας έχασαν την πολυτέλεια των σκοτεινών ορμητηρίων τους. Η αλήθεια νίκησε το ψέμα και ο θάνατος έχασε την εξουσία του. «Που σου θάνατε το κέντρον;» «που σου θάνατε το νίκος;» δικαιούται να ρωτά με υπερηφάνεια και ο ταπεινότερος των ανθρώπων.

Οι πανηγυρισμοί για την «εορτή των εορτών». Η χαρά της «πανηγύρεως των πανηγύρεων». Το ευλογημένο Πάσχα που θριαμβευτικά εορτάζει η απανταχού της γης Χριστιανοσύνη γεμίζει τις καρδιές μας με ελπίδα και δύναμη. Το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού νοηματοδοτεί τη ζωή μας κάνοντας ορατή και βέβαιη την προοπτική της «άλλης βιοτής της αιωνίου».

Όμως δεν κρύβει από τα μάτια μας το ότι ζούμε συγχρόνως σε ένα κόσμο πεπτωκότα. Σε ένα κόσμο που έχει ξεπέσει από αυτό που ήταν όταν πλάστηκε. Σε ένα κόσμο όπου κυριαρχεί το οργανωμένο ψέμα. Σε μια κοινωνία όπου δεσπόζει η εξωραϊσμένη υποκρισία, ο φίλαυτος ατομικισμός και η υποδούλωση στον φθοροποιό υπερκαταναλωτισμό. Μια κοινωνία όπου η απληστία και ο εγωκεντρισμός έγιναν πολιτισμικά χαρακτηριστικά.

Ιδού λοιπόν γιατί ο εορτασμός του Πάσχα δεν επιτρέπεται, όσο ποτέ άλλοτε, να περιοριστεί σε εθιμοτυπικές εκδηλώσεις αλλά πρέπει να είναι πρόκληση για αφύπνιση και πρόσκληση σε μια νέα πορεία ζωής. Μια πορεία όπου η ευλογία της Αναστάσεως του Χριστού να είναι η κινητήρια δύναμη του προσωπικού και του κοινωνικού μας βίου.

Η νωπή ακόμα εμπειρία όσων βιώσαμε στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών του Κυρίου υπενθυμίζει με τον πιο εμφαντικό τρόπο, ότι φαινόμενα τόσο γνώριμα στο σύγχρονο βίο: οι μικρότητες, οι δολοπλοκίες, ο φθόνος, η αδικία, ο κατατρεγμός των αδυνάτων, ο ξενιτεμός, ο εξευτελισμός του ανθρώπου, τα προσωπικά και κοινωνικά αδιέξοδα και τόσα άλλα οδυνηρά χαρακτήρισαν τις συνθήκες και τον τρόπο όσων κινήθηκαν γύρω και εναντίον του Ιησού.

Όμως Πάσχα σημαίνει «πέρασμα». Σημαίνει «διάβαση»σημαίνει«έξοδος».

Στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη Πάσχα χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την έξοδο και την απελευθέρωση του Ισραηλιτικού λαού από την αιγυπτιακή σκλαβιά. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, Πάσχα σημαίνει την έξοδο από τη σκλαβιά του θανάτου στην ελευθερία της όντως ζωής. Το πέρασμα προς την ελευθερία «εις ην Χριστός ημάς ηλευθέρωσεν». Δηλώνει τη μεταμόρφωση της σταυρικής δοκιμασίας σε αναστάσιμη χαρά. Πάσχα σημαίνει ότι κάθε είδος θλίψης που επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας έχει κάποιο νόημα. Και αν σταθούμε σωστά, γενναία, με πίστη στον Θεό και εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του, σύντομα θα φανεί και η διέξοδος.

Να γιατί σε καιρούς δύσκολους, όπως στις μέρες μας, η Εκκλησία οφείλει να γρηγορεί και να προσεύχεται, ώστε να μπορεί, με τη Χάρη του Θεού, να διαγιγνώσκει τα σημεία των καιρών και να ειδοποιεί έγκαιρα και πρόωρα για το που οδηγούν οι λανθασμένες επιλογές. Σε αυτές τις περιπτώσεις η Εκκλησία έχει χρέος να καλεί το λαό του Θεού σε εγρήγορση και αντίσταση εναντίον κάθε είδους φθοράς, ευτελισμού του ανθρωπίνου προσώπου και απαξιώσεως των ουσιωδών του κοινού βίου.

Η προφητική διακονία της Εκκλησίας οφείλει να κρατά σε περιόδους κρίσεως ζωντανή την ελπίδα προβάλλοντας τη δύναμη της Αναστάσεως.

Αδελφοί και τέκνα μου εν Χριστώ αγαπημένα,

Πάσχα σημαίνει κλήση για έξοδο από την επικράτεια της απελπισίας στο φως της ελπίδας. Σημαίνει να διαβούμε πέρα από τις κτιστές ψεύτικες βεβαιότητες και να εμπιστευτούμε τη ζωή μας στον Αναστημένο Χριστό. Σημαίνει την υπέρβαση του ψεύδους και την επικράτηση της αλήθειας.

Σημαίνει ότι είναι καιρός να αναζητήσουμε τρόπους πνευματικής αφύπνισης και καλλιέργειας που θα μας θωρακίσουν απέναντι στην καταλυτική δύναμη της παρακμής.

Πάσχα σημαίνει την απελευθερωτική διάβαση από τον τρόπο της απλής επιβίωσης που σκιάζει τρομακτικά ο θάνατος στον ευλογημένο χώρο της αναστημένης ζωής.

Χαίρετε λοιπόν και μην αγωνιάτε.

Ο Χριστός είναι αναστημένος.

Η ζωή νίκησε τον θάνατο και η εν Χριστώ ελπίδα φωτίζει με το φως της Αναστάσεως τη ζωή μας.

Καλό Πάσχα σε όλους και στον καθένα προσωπικά!

Χριστός ανέστη!».

«Χαίρετε λαοί και αγαλλιάσθε, άγγελος εκάθισεν εις τον λίθον του μνήματος, αυτός ημάς ευηγγελίσατο ειπών, Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, ο Σωτήρ του κόσμου και επλήρωσε τα σύμπαντα ευωδίας. (Αναστ. Στιχ. Αίνων Κυρ. Β’ ήχου).

Η Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού το Άγιον, η υπ’ Αυτού ιδρυθείσα ευδοκία του Θεού Πατρός και δυνάμει Πνεύματος Αγίου, η εν πληρότητι χάριτος την αλήθειαν Αυτού κατέχουσα, διαλαλεί εν χαρά, ευφροσύνη και αγαλλιάσει κατά την λαμπροφόρον αυτήν νύκτα της Αναστάσεως τω πληρώματι αυτής και παντί τω κόσμω μυστήριον καινόν και παράδοξον.

Διακηρύσσει το μυστήριον ότι ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο σαρκωθείς εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ναζωραίος, ο συναναστραφείς τοις ανθρώποις και ευεργετήσας αυτούς εις την γην της Γαλιλαίας, Ιουδαίας και Σαμαρείας, ο σταυρωθείς υπέρ ημών και παθών επί Ποντίου Πιλάτου και ταφείς εις το κενόν τούτο μνημείον, ενώπιον του οποίου έχομεν την χάριν και την ευλογίαν να ιστάμεθα, ανέστη εκ νεκρών.

Ο άδης, ο θάνατος και ο Τάφος δεχθέντες Τούτον, δεν ηδυνήθησαν να κρατήσουν, διότι προσέλαβον εις τα σπλάγχνα αυτών ουχί ψιλόν άνθρωπον αλλά τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Ο Θεός Πατήρ ανέστησε τον Υιόν Αυτού άνθρωπον Ιησούν. Η θεία φύσις του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού ανέστησε την ανθρωπίνην Αυτού φύσιν, την φύσιν ημών την ανθρωπίνην, την προσληφθείσαν εν τη ενανθρωπήσει. Ανέστησεν ημάς τους ανθρώπους, παγγενή τον Αδάμ, αυτόν και τους απογόνους αυτού.

Το μυστήριον τούτο, το αποτελούν την ολοκλήρωσιν του έργου της Θείας Οικονομίας δια την σωτηρίαν ημών, δια σημείων και τεράτων τοις ανθρώποις εφανερώθη. Δια σεισμού τυφλώσαντος τους στρατιώτας τους φυλάσσοντας τον Τάφον. Δια θείου αγγέλου επί του Τάφου καθημένου και αναγγέλλοντος εις τας προσελθούσας μυροφόρους μαθητρίας του Κυρίου και εις τους μετά ταύτας αποστόλους, το σωτήριον χαρμόσυνον άγγελμα: «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν, τον εσταυρωμένον, ουκ έστιν ώδε, αλλ’ εγήγερται, ίδε ο τόπος, όπου έθηκαν Αυτόν, υπάγετε είπατε τοις μαθηταίς Αυτού και τω Πέτρω, ότι προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν, εκεί Αυτόν όψεσθε καθώς είπεν υμίν.» (Μαρκ. 16,7).

Τούτο το γεγονός, το διαλαληθέν δι’ αγγέλων και μαρτυρηθέν υπό αυτοπτών μαρτύρων, των θεασαμένων τον κενόν Τάφον και ιδόντων τα οθόνια κείμενα μόνα και τον Κύριον αναστάντα εν τη δεδοξασμένη και λελαμπρυσμένη μορφή και θέα Αυτού και προσκυνησάντων Τούτον και ακουσάντων παρ’ Αυτού το γλυκύν χαιρετισμόν: «χαίρετε» και «ειρήνη υμίν», αποτελεί και τον λόγον της υπάρξεως και της ζωής ημών, το αντίδοτον κατά του θανάτου, της λύπης και της θλίψεως ημών.

Αληθώς το γεγονός τούτο ζωοποιεί ημάς. Θάνατος ημών ουκέτι κυριεύει. Καν τω σώματι αποθνήσκωμεν, τη ψυχή και τω πνεύματι ζώμεν. Αποθέτομεν το σαρκικόν ημών σκήνωμα ενταύθα, ίνα μετά Χριστού συζήσωμεν εν ουρανοίς. Επί γης ως άνθρωποι ζώντες, ως άγγελοι πολιτευόμεθα, εργαζόμεθα έργα αγαθά, έργα δικαιοσύνης, ειρήνης και αληθείας, «όσα αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, ει τις αρετή και ει τις έπαινος» (Φιλιππ. 4, 8), υφιστάμενοι αλλοίωσιν ευπρεπεστάτην.

Τούτο το ζωοποιόν και σωτήριον μυστήριον αναγγέλλει η ανά τον κόσμον Αγία Ορθόδοξος Καθολική ημών Εκκλησία την νύκτα ταύτην παντί τω πληρώματι αυτής, η δε των Ιεροσολύμων Σιωνίτις Μήτηρ των Εκκλησιών, εις τα μέλη αυτής και τους απανταχόθεν της γης προσελθόντας προσκυνητάς, από του τόπου, ένθα τούτο συνέβη, από του Γολγοθά και του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου, του κενού τούτου μνημείου, ευχομένη εις πάντας δύναμιν, ζωήν, την χάριν και την ευλογίαν του Αναστάντος Ιησού Χριστού, χαράν και αγαλλίασιν και ζωήν την αιώνιον».

«Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. 15:17)

Ενα συγκλονιστικό μήνυμα δεσπόζει στη σημερινή εορτή. Λιτό και περιεκτικό: Χριστός ανέστη! Και αντηχεί επί σαράντα ημέρες σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Πρόκειται για μια βεβαιότητα στην οποία στηρίζεται η Εκκλησία. Ο Χριστός ανέστη και μαζί Του ανέστη η ανθρώπινη φύση, την οποία προσέλαβε.

Οπωσδήποτε, αυτό το συνταρακτικό Γεγονός δεν είναι αποδεκτό από πολλούς. Εδώ στην Αλβανία, στη σκοτεινή περίοδο της αθεϊστικής δικτατορίας, η πίστη και η αναφορά στην ανάσταση του Χριστού εθεωρείτο έγκλημα. Παρά ταύτα, πολλοί άνθρωποι στα μύχια της καρδιάς τους ομολογούσαν: Χριστός ανέστη! Ακόμη, υπάρχουν ιδεολογίες και θρησκείες που αρνούνται την Ανάσταση του Θεανθρώπου. Παρά ταύτα: Χριστός ανέστη!

Οι ίδιοι οι Μαθητές του Χριστού ήσαν επιφυλακτικοί στην πρώτη είδηση της Αναστάσεως. Αλλά κατόπιν έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις για να κηρύξουν το χαρμόσυνο μήνυμα που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητος. Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος μαζί με τους άλλους αποστόλους επέμενε στο γεγονός της Αναστάσεως, στην επιστολή του προς Κορινθίους διετύπωσε με απόλυτο τρόπο μια κρίσιμη υπόθεση. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. 15:14). Και κατόπιν επανέλαβε: «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών έτι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών» (15:17). Χωρίς την Ανάσταση, η χριστιανική πίστη είναι «κενή», άδεια άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και «ματαία», ανωφελής.

Ακούγεται σκληρός αυτός ο λόγος. Αλλ’ αποτελεί την ουσία του Ευαγγελίου. Αν αφαιρεθεί η Ανάσταση, όλο το χριστιανικό οικοδόμημα καταρρέει. Δεν σώζουν ούτε οι έξοχες ιδέες ούτε τα υπέροχα διδάγματα ούτε τα θαυμαστά παραδείγματα. Το κρίσιμο στοιχείο, το μοναδικό και ζωτικό του Χριστιανισμού είναι η Ανάσταση. Πολλοί θα προτιμούσαν ένα χριστιανικό κήρυγμα που θα περιορίζεται σε ηθικοπλαστικά διδάγματα και γενικότητες περί αλληλεγγύης, ισότητος, ειρήνης χωρίς το κήρυγμα περί της Αναστάσεως. Αλλά ένας τέτοιος, «Χριστιανισμός» είναι άγευστος, ατελής, χωρίς πνοή ζωής. Τελικά, δεν είναι Χριστιανισμός.

Ο συλλογισμός του αποστόλου ολοκληρώνεται στον επόμενο στίχο, «ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνον, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (15:19). Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτή τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί κάνοντας την αρχή για την ανάσταση των κεκοιμημένων. «Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο» (στ. 20-21). Και ο Παύλος αναπτύσσει το επιχείρημά του τονίζοντας ότι όλοι καταγόμεθα από τον Αδάμ, αλλά προσέτι ότι όσοι έχουν ενσωματωθεί εν τω Χριστώ τω νέω Αδάμ, θα μετάσχουν σε μια νέα ζωή. «Επειδή γαρ δι’ ανθρώπου ο θάνατος, και δι’ ανθρώπου ανάστασις νεκρών. Ωσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν, ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται» (21-22). Ο Χριστός όχι μόνο αναστήθηκε ο ίδιος, αλλά συνήγειρε και ανέστησε την ανθρώπινη φύση, την οποία προσέλαβε.

Αυτή τη σωτήρια βεβαιότητα αναγγέλλει επίμονα η Ορθόδοξη Εκκλησία ψάλλοντας επανειλημμένως το Χριστός ανέστη! Και συνάμα τονίζει: Η Ανάσταση του Χριστού διακηρύσσει ότι η αλήθεια είναι δυνατότερη από το ψέμα, το αγαθό ισχυρότερο από το κακό, η αγάπη δυνατότερη από το μίσος, η ζωή κραταιότερη από τον θάνατο. Το Ευαγγέλιο δεν περιορίζεται μόνο σε ηθικές κατευθύνσεις. Διαβεβαιώνει και τη δική μας οντολογική ανάσταση. Γι’ αυτό παραμένει αναλλοίωτο χαρμόσυνο μήνυμα ανά τους αιώνες.

Προφανώς, δεν είμαστε αφελείς. Γνωρίζουμε ότι πολλοί συνάνθρωποί μας δεν δέχονται «την εν ημίν ελπίδα». Ισως, μάλιστα, με πείσμα την αποκρούουν ή απλώς την παραθεωρούν. Παρά ταύτα: Χριστός ανέστη! Ούτε υπάρχει λόγος να κρύψουμε ότι και στις καρδιές πολλών χριστιανών κάποτε εισδύει ο δισταγμός. Παρά τις διάφορες όμως επιφυλάξεις και αντιρρήσεις, Χριστός ανέστη!

Αυτή την αναστάσιμη βεβαιότητα η Εκκλησία μάς καλεί να τη ζήσουμε πιο συνειδητά στη σημερινή λαμπρή εορτή. Οσο και αν ο νους μας κάποτε υποκύπτει στην ολιγοπιστία, Χριστός ανέστη! Το ζητούμενο είναι να στηριχθεί αυτή η πίστη μέσα μας, να γίνει πιο σαφής και ατράνταχτη. Και ακόμη, να διακηρυχθεί θαρρετά στο περιβάλλον, το κοντινό όσο και το μακρινό: Χριστός ανέστη!

Οι αιώνες που πέρασαν μαρτυρούν ότι κάθε άλλο παρά «κενή» και «ματαία» υπήρξε η πίστη των χριστιανών. Ανοιξε νέους ορίζοντες για την αποδοχή του Αρρήτου. Προσέφερε σε εκατομμύρια ανθρώπους ακατάβλητη δύναμη αντοχής, δημιουργίας και εκπληκτικών αθλημάτων και τους ανέδειξε πρωταγωνιστές προόδου και πολιτισμού.

Ας χαρούμε, αδελφοί μου, το φετινό Πάσχα ζητώντας από τον αναστάντα Κύριο να δυναμώσει την πίστη μας στην Ανάστασή Του και να στερεώσει το αναστάσιμο φρόνημά μας. Στην περιρρέουσα ζοφερή ατμόσφαιρα, που δυσκολεύει συχνά την αναπνοή και την όρασή μας, το αναστάσιμο φως ας καταυγάσει τη σκέψη μας, ας φωτίσει τον νου και τη συνείδησή μας, ας στηρίξει την καρδιά μας. Ασφαλώς, η καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε, οι αδικίες, οι στερήσεις, δεν έπαυσαν να υπάρχουν. Παρά ταύτα: Χριστός ανέστη! Ασφαλώς ο πόνος από τα αναπάντεχα –ανέχεια, ασθένειες, θανάτους και άλλα δεινά– είναι συχνά αφόρητος. Παρά ταύτα: Χριστός ανέστη!

Ναι, πιστεύουμε στην Ανάσταση. Αυτό διατρανώνει και η ολόλαμπρη αυτή σύναξή μας. Και η πίστη μας δεν είναι ούτε «κενή» ούτε «ματαία». Είναι αστείρευτη πηγή δυναμικής και καρποφόρου ζωής. Χριστός ανέστη!

 Ερωτ.: Γέροντα, μας μιλήσατε προηγουμένως για το ατελές του Απ. Πέτρου, προ της Πεντηκοστής. Λόγω της ατέλειας του αρνήθηκε τον Κύριο μας;

Απαντ.: Το θέμα της αρνήσεως του Πέτρου, κατά τις κρίσεις των Πατέρων, είναι οικονομία. Διότι δεν ήτο δυνατό ο Πέτρος, ο οποίος εις όλη την περίοδο πού ήταν μαζί με τον Χριστό και έδειξε τόσο ζήλο και τόση ταπεινοφροσύνη, να πέση σε τόσο μεγάλο λάθος, να αρνηθή τρεις φορές τον Δεσπότη Χριστό. Δεν είναι λογικό αυτό. Θυμηθείτε την ομολογία του Πέτρου!

Όταν ο Ιησούς μας ερώτησε: «Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;» ο Πέτρος ωμολόγησε και είπε: «Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος». Και ο Ιησούς μας εγύρισε και του είπε: «Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψε σοι, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).

Ο Πέτρος κατά φύσι ήταν πολύ ζηλωτής και ασυμβίβαστος. Μέσα στην πανσοφία Του ο Θεός, μετά την θερμή του ομολογία, τον έθεσε θεμέλιο Γης Εκκλησίας. Επειδή όμως η Εκκλησία θα αγκάλιαζε όλη την ανθρώπινη φύσι, όλους τους χαρακτήρες, όχι μόνο τους ζηλωτές και ισχυρούς αλλά και τους ασθενείς και αδυνάτους, επιτρέπει ο Κύριος την τριπλή άρνησι. Διότι, μην ξεχνάμε· οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ασθενείς και αδύνατοι. Ούτε στους πέντε ανά εκατό δεν θα εύρωμε ισχυρούς χαρακτήρας, οι όποιοι αγάπησαν τον Θεό εξ ολοκλήρου και με την ορμή της αγάπης τους έδειξαν αυταπάρνησι. Γι’ αυτούς λοιπόν τους υπολοίπους ασθενείς έγινε οικονομία. Ο Πέτρος όμως ως ζηλωτής και ισχυρός, πού δεν είχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δεν θα το καταλάβαινε αυτό.

Επομένως κάνει μια οικονομία ο Θεός και επιτρέπει να τον αρνηθή. Ύστερα τον θεραπεύει μόνος Του. Τον πλησιάζει και του λέει: «Πέτρε, φιλείς με; Πέτρε, αγαπάς με;» Ελυπήθη ο Πέτρος, δεν το κατάλαβε. Αλλά οι τρεις ερωτήσεις ήταν η θεραπεία της τρισσής αρνήσεως.

Με την τριπλή Ομολογία, ο Πέτρος, εξήλειψε την ενοχή. Έμαθε όμως εκ πείρας, ότι και οι ζηλωταί ακόμη έχουν ανάγκη επιεικείας.

Το ίδιο κάνει ο Θεός και στον Απ. Παύλο. Επειδή ήταν η σπονδυλική στήλη της Εκκλησίας, τον αφήνει στην αρχή να γίνη διώκτης, εχθρός· και ύστερα τον παίρνει· και αυτός με συναίσθησι βαθυτάτης ταπεινοφροσύνης λέγει: «Ουκ ειμί ικανός καλείσθε Απόστολος, διότι έδιωξα την Εκκλησία του Χριστού». Έχω όμως ένα ελαφρυντικό, ότι «αγνοών εποίησα».

Βλέπετε με πόση πανσοφία ο Θεός οικονομεί για να δώση και σε μας παρηγοριά.Διότι αυτοί οι κορυφαίοι εάν έμπαιναν με την δύναμι της ορμής τους μέσα στην Εκκλησία, που θα ήξεραν ότι εμείς οι αδύνατοι δεν ημπορούμε τώρα να κρατήσωμε; Με αυτό τον τρόπο συγκαταβαίνει η θεία αγαθότης προς τις αδυναμίες των ανθρώπων, ώστε να ημπορέσωμε και εμείς να φθάσωμε εις αυτή. Κατεβαίνει ο Θεός για να σηκωθούμε εμείς.

Πηγή:http://www.egolpion.com/AC6606C7.el.aspx

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΤΖΑΝΑΚΗ, δρος Θεολογίας

α) Ο Σταυρός και η Ανάσταση του Κυρίου.

Η διάδοση και η επικράτηση του χριστιανισμού βασίστηκε στην πίστη των πρώτων χριστιανών ότι, ο Θεάνθρωπος σταυρώθηκε και αναστήθηκε για να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και τον θάνατο. Η πίστη αυτή ήταν το κέντρο και ο πυρήνας του κηρύγματος του Απ. Παύλου “Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι ενταφιάστηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα” (Α’ Κορ. 15, 3 – 5).

Τα δύο αυτά γεγονότα ο Σταυρός και η Ανάσταση του Κυρίου έδωσαν την υπεροχή του χριστιανισμού μέσα στα άλλα θρησκεύματα και διακήρυξαν ότι ο Ιησούς είναι ο αληθινός Υιός του Θεού. Ο Απ. Παύλος αναφέρει ότι, εάν δεν είχαμε την Ανάσταση του Χριστού, το κήρυγμα και η πίστη των χριστιανών θα ήταν μάταιη και δεν θα είχε καμία αξία (Α’ Κορ. 15, 14).

Η Ανάσταση του Κυρίου διακηρύττει τη νίκη κατά των δυνάμεων της αμαρτίας και του θανάτου και διαβεβαιώνει την πραγματικότητα της αιωνίου ζωής (Α’ Κορ. 15, 55).

β) Η καταλλαγή και η συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό.

Η αμαρτία, σύμφωνα με τις βιβλικές μαρτυρίες, απομάκρυνε τον άνθρωπο από τον Θεό (Γεν. 3, 15. Ρωμ. 5, 12). Η κατάσταση αυτή της αμαρτίας περιγράφεται στον Απ. Παύλο, ως έχθρα, στις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό. Ο άνθρωπος συνδέθηκε με την ειδωλολατρία και απέρριψε το θέλημα του Θεού (Ρωμ. 11, 28 – Κολ. 1, 21 – Εφεσ. 2, 1). Ο θάνατος του Κυρίου τονίζει, ο απόστολος, ότι αποκατέστησε τις εχθρικές σχέσεις και δημιούργησε μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού σχέσεις φιλίας και αγάπης: “Παρ’ ότι ήμασταν εχθροί με τον Θεό, μας συμφιλίωσε μαζί του ο σταυρικός θάνατος του Υιού του” (Ρωμ. 5, 10). Στις επιστολές του Απ. Παύλου έχουμε δυο αντιπροσωπευτικά κείμενα, τα οποία αναφέρονται στην έννοια της καταλλαγής: “Β’ Κορ. 5, 18 -21 και Εφεσ. 2, 11 – 22”. Στα κείμενα αυτά τονίζεται ότι ο Θεός συμφιλιώνει άτομα και λαούς καταργώντας το κράτος της αμαρτίας και προσφέροντας μέσω του Υιού Του την ειρήνη στην ανθρωπότητα.

Η ανθρωπότητα, λοιπόν με την ειρήνη του Χριστού αποκτά την πνευματική ελευθερία και βιώνει την αιώνιο χαρά. Ένα τροπάριο από τον κανόνα της Αναστάσεως του Πάσχα αναφέρει: “Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος” (Ωδή α’).

Ο υμνογράφος τονίζει ότι από τον σταυρό πηγάζει η χαρά, γιατί καταπατήθηκε ο θάνατος, καταργήθηκε η δουλεία της αμαρτίας, νικήθηκε ο χρόνος και μετέπεσε στο κράτος της αιωνιότητας του Θεού.

γ) Η Ανάσταση του Κυρίου και η “καινή κτίσις”.

Η Ανάσταση του Κυρίου δημιουργεί μια νέα οντολογία του ανθρώπου με τον Θεό, που ονομάζεται στον Απ. Παύλο “καινή κτίσις” (Β’ Κορ. 5, 17). Η νέα οντολογία είναι σχέση προσωπική και λειτουργεί ως κοινωνία αγάπης. Η κοινωνία αυτή είναι απαλλαγμένη από την κυριαρχία της αμαρτίας και του θανάτου. Η νέα αυτή εν Χριστώ ζωή η εν πνεύματι, ξεκινά κατά τον Απ. Παύλο από το βάπτισμα. Με το μυστήριο του βαπτίσματος έχουμε την αρχή της εν Χριστώ ζωής, γιατί ο άνθρωπος ελευθερώνεται από την αμαρτία και τον πνευματικό θάνατο: “ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθηκε ίνα καταργηθή το σώμα της αμαρτίας” (Ρωμ. 6, 3 – 6). Έτσι η ζωή των πιστών χριστιανών μετά το βάπτισμα άγεται και ενισχύεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα, ως είναι γνωστό, παραμένει στην εκκλησία, φωτίζει και καθοδηγεί τους πιστούς χριστιανούς να ζήσουν με ορθότητα και να οικειοποιηθούν την εν Χριστώ αλήθεια. Με τον φωτισμό και την ενίσχυση του Αγίου Πνεύματος επιτυγχάνεται από τους πιστούς χριστιανούς η αύξηση της γνώσεως της αλήθειας. Ο Απ. Παύλος αναφέρει ότι οι πιστοί χριστιανοί στην παρούσα ζωή γνωρίζουν ένα μέρος της αλήθειας, πλήρη και τέλεια γνώση της αλήθειας θα λάβουν μετά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου (Α’ Κορ. 13, 12).

Η προσωπική, λοιπόν, πίστη των χριστιανών στο θαύμα της Ανάστασης του Κυρίου διαθερμαίνεται και ενισχύεται με τη θεία χάρη μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας μας. Ο αναστηθείς Ιησούς παραμένει να είναι η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας (Εφεσ. 4, 15). Γι’ αυτό κατεξοχή, μεγάλη σπουδαιότητα έχει στη ζωή των πιστών χριστιανών το μυστήριο της θείας ευχαριστίας (Α’ Κορ. 10, 16 – 17).

Το μυστήριο της θείας ευχαριστίας εκφράζει την προσωπική κοινωνία της πίστεως και αγάπης των πιστών χριστιανών προς το πρόσωπο του Χριστού, αλλά συγχρόνως και την πνευματική και ηθική ενότητα μεταξύ όλων των πιστών.Η θεία ευχαριστία στους Ευαγγελιστές συμβολίζει και προεικονίζει τη σταυρική θυσία του Ιησού πάνω στον σταυρό, που με τη θυσία αυτή σώθηκε το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία και τον πνευματικό θάνατο.

Η σύσταση του μυστηρίου έγινε από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο στο τελευταίο Δείπνο, το οποίο έκανε με τους μαθητές Του. Ο Ιησούς είπε σ’ αυτούς: Πράττετε συνεχώς αυτό για να ενθυμείστε με ευγνωμοσύνη και πίστη τη σταυρική μου θυσία, η οποία έγινε για τη λύτρωση και σωτηρία της ανθρωπότητας (Λουκ. 22, 19). Ιδιαίτερα ο Ιησούς τόνισε στους μαθητές Του ότι ο μυστικός αυτός δείπνος είναι πρόγευμα της τέλειας κοινωνίας και ενότητας όλων των πιστών, που θα πραγματοποιηθεί με ατελεύτητο ευφροσύνη (χαρά) στη μέλλουσα Βασιλεία των Ουρανών (Ματθ. 26, 27 – 29). Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ως είναι γνωστό, συνδέει την πίστη με την αιώνιο ζωή, γι’ αυτό εκφράζεται στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας η Ανάσταση του Κυρίου. “Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον” (Ιωαν. 6, 54).

Με τη συμμετοχή, λοιπόν, στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας ζούμε την Ανάσταση του Κυρίου. Η Ανάσταση όμως του Κυρίου δεν είναι μόνο μια εσχατολογική προσδοκία, αλλά είναι και μια τωρινή πραγματικότητα. Αυτή τη διαβεβαίωση φανερώνουν τα δύο μυστήρια της χριστιανικής μας πίστεως, το βάπτισμα και η θεία ευχαριστία.

Γι’ αυτό ο υμνογράφος στον Κανόνα της Αναστάσεως του Πάσχα προτρέπει τους πιστούς χριστιανούς να συμμετέχουν της θείας ευχαριστίας κατά την επίσημο ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου.

“Δεύτε του καινού της αμπέλου γενήματος, της θείας ευφροσύνης, εν τη ευσήμω ημέρα της εγέρσεως, Βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν, υμνούντες αυτόν ως θεόν εις τους αιώνας” (Ωδή Η’).

Ερμηνεία: Ελάτε (πιστοί χριστιανοί) να μεταλάβουμε, κατά την επίσημο ημέρα της Αναστάσεως, που είναι συγχρόνως και ημέρα της Βασιλείας του Χριστού, από το νέο προϊόν της αμπέλου (από το Αίμα του Χριστού) το οποίο είναι θεία ευφροσύνη (χαρά) και να υμνούμε Αυτόν ως Θεόν σ’ όλους τους αιώνες.

«Χανιώτικα νέα»03.04.2010