Μεγάλη Τρίτη σήμερα με το υπέροχο τροπάριο της Κασσιανής να ψέλνεται στις εκκλησίες. Και σκεφτήκαμε τον Φώτη Κόντογλου, αυτό τον εξαίρετο λογομάστορα και αγιογράφο που έγραφε μια σειρά κυριακάτικων άρθρων για το Πάσχα στην εφημερίδα «Ελευθερία» (1950-1963) και τα οποία κυκλοφορούν με τίτλο «Χριστός Ανέστη» από τις εκδόσεις «Αρμός». Ας γευθούμε λοιπόν το λόγο του γύρω από την Κασσιανή και το τροπάριό της:

«Το τροπάρι της Κασσιανής είναι πολύ αγαπημένο από τον ορθόδοξο λαό μας· πάνε να το ακούσουνε και άνθρωποι που δεν πηγαίνουνε ποτέ στην εκκλησιά. Σε τούτο συντελεί η έμπνευση με την οποία είναι γραμμένο, και το πάθος της αμαρτωλής που μετανοιώνει, καθώς κι η ιστορία της Κασσιανής που το σύνθεσε. Αλλά προπάντων, κατά την ιδέα μου, συγκινούσε τον κόσμο η μουσική του, πούναι αργή και μεγαλοπρεπής· γιατί οι δάσκαλοι της εκκλησιαστικής μουσικής μας το τονίσανε με ξεχωριστή αγάπη και φροντίδα. Πλην αυτό μπορεί να το πη κανένας για τα περασμένα χρόνια· τώρα, δε μπορώ να καταλάβω τι ακούνε στις περισσότερες εκκλησίες που το ψέλνουνε, ή καλύτερα που το τραγουδούνε με κάποιον τρόπο αυτοσχέδιο, με μια μουσική τάχα ευρωπαϊκή, που τη φτιάνουνε άνθρωποι χωρίς χριστιανική κατάνυξη και χωρίς κανένα μουσικό αίσθημα, αλλά με κείνη τη νεκρή και ψεύτικη αντίληψη της μουσικής, που θαρρούνε πως είναι η μουσική που ταιριάζει στην εποχή μας…

Ετσι λοιπόν και το τροπάρι της Κασσιανής, σε πολλές εκκλησίες ελληνικές ψέλνεται αγνώριστο, “μονδέρνο”. Ο κάθε “νεωτεριστής” ψάλτης ντύνει την καϋμένη την Κασσιανή με ό,τι ρούχα του κατέβη στο κεφάλι, άλλος τη μασκαρεύει σαν τραγουδίστρια της οπερέτας, άλλος σαν αισθηματολογική κυρία της πιο μπουνταλάδικης ρομαντικής αναλατοσύνης, κι οι πιο πολλοί σαν μοντέρνα θεατρίνα: Η καλλιτεχνία, κύριε, έχει πέραση σήμερις! Ο κόσμος ζητά κατιτίς μονδέρνο στην εκκλησία. Περάσανε εκείνα τα κομπογιαννίτικα… Κι όλα αυτά τα κάνει από φόβο μην τον πούνε βλάχο και καθυστερημένον. Τα πάντα γίνονται ολοκαύτωμα στο βωμό της βλακείας και της ψωροπερηφάνειας…

Ο βίος της

Η Κασσιανή φόρεσε το ράσο, κι έχτισε ένα μοναστήρι, που σωζότανε μέχρι τα τελευταία χρόνια του βυζαντινού κράτους και λεγόταν Ικάσιον και κει πέρασε τη ζωή της, με νηστεία και με μεγάλη ευλάβεια. Το αγαπημένο έργο της ήτανε το διάβασμα και το γράψιμο. Ανάμεσα στα τροπάρια που έγραψε, το τροπάρι της αμαρτωλής γυναίκας είναι το πασίγνωστο, που το είπανε “της Κασσιανής το τροπάρι”, και το ψέλνουνε τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ. Στα καλά χρόνια μαζευόντανε κοντά στον ψάλτη βοηθοί και κανονάρχοι και το ψέλνανε με μεγάλη κατάνυξη· ο κόσμος έκλαιγε, πολλές φορές κλαίγανε κι οι ψαλτάδες. Τώρα πού τέτοια πράγματα! Πώς να κλάψης ακούγοντας έναν ψάλτη νερόβραστον, άνοστο θεατρίνο δίχως καρδιά;

Λοιπόν το τροπάρι της Κασσιανής λέγει: “Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη. Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας. Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λένε οι ιστορικοί για τη φράση “Αυτά τα ποδάρια” κ.λπ. που είναι στη μέση του τροπαριού, πως είναι γραμμένη από το Θεόφιλο. Γιατί ο βασιλιάς θέλησε ύστερα από χρόνια να κάνη περιοδεία στα μοναστήρια. Και σαν πήγε στο μοναστήρι της Κασσιανής, ζήτησε να τον πάνε στο κελλί της. Και σαν άκουσε τα πατήματά του αυτό το θρηνητικό αηδόνι, έφυγε τρομαγμένο και κρύφτηκε στο προσευχητάριό της. Κι ο Θεόφιλος, μπαίνοντας στο κελλί, είδε απάνω στο αναλόγιο που έγραφε η Κασσιανή ένα χαρτί με το τροπάρι τούτο μισογραμμένο, γιατί κείνη την ώρα τόγραφε. Και διαβάζοντάς το ο βασιλιάς, συγκινήθηκε, και πήρε το φτερό κι έγραψε: “Αυτά τα ποδάρια άκουσε η Εύα να περπατάνε κατά το δειλινό, κι από το φόβο της κρύφθηκε”, υπονοώντας πως η Κασσιανή άκουσε το περπάτημά του και κρύφθηκε τρομαγμένη…

Η Κασσιανή φαίνεται πως μελοποιούσε η ίδια τα υμνολογήματά της, κατά την τότε συνήθεια. Εγραψε και πολλά άλλα, κυρίως “Κανόνας”, όπως λέγονται οι Καταβασίες. Από δαύτους ο πιο ωραίος είναι ο Κανόνας που ψέλνεται το Μεγάλο Σάββατο, το “Κύματι θαλάσσης” και που ευωδιάζει από αγνότητα παρθενική κι από κάποια πνοή αθανασίας: “Εκστηθι φρίττων ουρανέ, και σαλευθήτωσαν τα θεμέλια της γης· ιδού γαρ εν νεκροίς λογίζεται ο εν υψίστοις οικών, και τάφω σμικρώ ξενοδοκείται· ον παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας”. Εγραψε και τα κατανυκτικά δοξαστικά, που ψέλνουνε στον εσπερινό των Χριστουγέννων και στο Γενέσιον του Προδρόμου, καθώς και τα στιχηρά στους μάρτυρες Σαμωνά, Αβιβον, Ευστράτιον και Αυξέντιον».

Πηγή:http://peristeris.blogspot.com/2010/03/blog-post_30.html

 Όλοι  οι λαοί προ Χριστού , μορφωμένοι , αμόρφωτοι , πλούσιοι και μη, κατέφευγαν σε θυσίες ζώων ή ανθρώπων για να εξιλεώσουν το Θεό τους και να λάβουν άφεση αμαρτιών. Πίστευαν ότι όσα πιο πολλά και ποιοτικά σε είδος ζώα πρόσφεραν για θυσία τόσο πιο πολλές αμαρτίες θα τους συγχωρούσε ο Θεός. Μετά τη θυσία του ζώου στο βωμό  έπαιρναν   αίμα  και  ράντιζαν το πρόσωπό τους. Πολλές φορές έφθαναν μέχρι του σημείου να κόβουν τις σάρκες τους, ώστε το αίμα να χυθεί πάνω στους βωμούς και να γίνει εξιλαστήριο των αμαρτιών τους .

Παρ’ όλες αυτές τις αναρίθμητες θυσίες, οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι δεν μπορούσαν να πετύχουν πλήρη λύτρωση. Ήξεραν ότι τα θυσιαζόμενα ζώα είναι κατώτερα από τον άνθρωπο και δεν μπορούσαν να τον σώσουν. Αλλά και οι άνθρωποι που γίνονταν θυσία δεν μπορούσαν να σώσουν τους αμαρτωλούς ανθρώπους γιατί και οι θυσιαζόμενοι ήταν αμαρτωλοί. Πως μπορούσε  να σώσει ένας δηλητηριασμένος από το κεντρί της αμαρτίας άνθρωπός,  έναν  άλλο όμοιό του ;

Ο Θεός γνωρίζοντας ότι η πτώση των ανθρώπων έφερε αρνητικά κι ανεπανόρθωτα  αποτελέσματα κινήθηκε με άπειρη αγάπη και υποσχέθηκε στο Αδάμ την αποστολή του Υιού του στον κόσμο για να επαναφέρει τον άνθρωπο με την θυσία Του στην προπτωτική του κατάσταση. Βέβαια οι θυσίες γίνονταν γιατί οι άνθρωποι ένοιωθαν την ανάγκη λυτρώσεως άλλα και προετοίμαζαν την αποδοχή της μίας και μόνης αληθινής λυτρωτικής θυσίας. Ήταν τύπος και σκιά των μελλόντων αγαθών. Την Μεγάλη Παρασκευή ένας ύμνος δίνει την εικόνα ενός πτηνού, του πελεκάνου, που είδε τα παιδιά του ετοιμοθάνατα από το δάγκωμα του δηλητηριώδους φιδιού,  έσχισε την πλευρά του και με το αίμα του πότισε τα δηλητηριασμένα πουλιά. Το αίμα στην περίπτωση αυτή ενεργεί ως αντίδοτο στο δηλητήριο και το εξουδετερώνει. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη σταυρική θυσία του Χριστού. Ως Υιός του Θεού  και μοναδικός άνθρωπος στο κόσμο που δεν έφερε το δηλητήριο της αμαρτίας κατάφερε να ζωοποιήσει την  πεπτωκυία φύση μας.

Ο σταυρός είναι το μυστήριο της αγάπης του Χριστού. Έδωσε τον εαυτό του λύτρων αντί πολλών και έγινε  “λουτρόν παλιγγενεσίας” όλης της ανθρώπινης ύπαρξης. Στο Γολγοθά, στο τόπο εκείνο που μεταφράζεται στα Ελληνικά Κρανίου τόπος, τελέστηκε η μία ουσιαστική και ανεπανάληπτη θυσία. Δίκαια λοιπόν και στις αγιογραφίες υπάρχει ένα ανθρώπινο κρανίο κάτω από το σταυρό του Χριστού το οποίο γεμίζει από το αίμα της θυσίας, ώστε να επέλθει η λύτρωσή του από την αμαρτία και το θάνατο. Η αμαρτία και ο θάνατος είναι αλληλένδετα. Με την σταυρική θυσία λυτρώνει τον άνθρωπο από την αμαρτία , με τον θάνατό Του νικά το θάνατο και με την ανάστασή Του προσφέρει ζωή στους νεκρούς .

Λίγο πριν τη σύλληψη, ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο δίδαξε τους μαθητές του την πραγματική θυσία που διαχρονικά θα  πρόσφερε σε όλους τη σωτηρία. Μέχρι και σήμερα στη Θεία Λειτουργία τελείται αυτή η αναίμακτη  θυσία που αποτελεί το φάρμακο αθανασίας. Μεταλαμβάνοντας σώμα και αίμα Χριστού μετέχουμε στη θυσία και στην Ανάσταση Χριστού.

Γι’ αυτό, το γεγονός της Αναστάσεως είναι το αμετακίνητο θεμέλιο της Χριστιανοσύνης και μάλιστα της Ορθοδοξίας. Η ανάσταση του Χριστού έγινε το κλειδί ερμηνείας της παγκόσμιου ιστορίας, το κριτήριο κατανοήσεως της ζωής και του κόσμου. Η Ανάσταση δίνει νόημα σ’ όλη την ύπαρξη του ανθρώπου, προσδιορίζοντας την έννοια της υπάρξεως. Ενώ η ιστορία οδεύει ευθύγραμμα προς ένα τέλος , ο άνθρωπος στο φως της Αναστάσεως αποδεικνύεται χωρίς τέλος. Διότι στο μεταίχμιο ιστορίας και μετα-ιστορίας βρίσκεται ο Νικητής του θανάτου και της φθοράς ο Θεάνθρωπος  Χριστός που αφθαρτοποιεί  τη φθαρμένη από την αμαρτία ανθρώπινη φύση και της δίνει τη δυνατότητα να μετέχει στη δόξα του Θεού.

Η Ανάσταση Χριστού  άνοιξε το δρόμο και στη δική μας ανάσταση . Τώρα προσδοκούμε ανάσταση νεκρών άρα “μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος”. Αυτό είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα που δόθηκε στην ανθρωπότητα. Ας  βιώσουμε κι εμείς το χαρμόσυνο κι ολόφωτο μήνυμα της Αναστάσεως που περνάει μέσα από το σταυρό. Ας πλύνουμε και ας λευκάνουμε κι εμείς τις στολές της ψυχής μας “εν τω αίματι του αρνίου Χριστού”, ώστε να γίνουμε άξιοι της αφέσεως των αμαρτιών και της ζωής της αιωνίου. 

Δέσποινα  Ιωάννου – Βασιλείου – Πρεσβυτέρα – Εκπαιδευτικός- Εκκλησία Κύπρου

 Κάθε χρόνο θέλω να γράψω κάτι για τη μεγάλη βυζαντινή ποιήτρια, που η ζωή της μοιάζει σαν παραμύθι, και πάντα δημιουργείται κάποιο εμπόδιο. Ελπίζω φέτος να τα καταφέρω να δώσω λίγα στοιχεία για τη μεγάλη αυτή βυζαντινή φυσιογνωμία, την οσία Κασσιανή. Το όνομά της είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τροπάριο που ακούγεται τη Μ. Τρίτη σε όλους τους χριστιανικούς ναούς. Είναι ένα συγκλονιστικό τροπάριο που έγραψε και μελοποίησε η Κασσιανή αυτή η σοφή αυτή υμνωδός και αφορά την αμαρτωλή του Ευαγγελίου που την γλίτωσε ο Χριστός από το λιθοβολισμό και που δυστυχώς πολλοί αυθαίρετα ταύτισαν την οσία με το περιεχόμενο αυτού του ύμνου. Πολλές μυθιστορικές και φανταστικές ιστορίες υφάνθηκαν γύρω από το όνομά της εξ αιτίας αυτού του τροπαρίου που όμως δε βασίζονται στην ιστορική αλήθεια.

Σύμφωνα με τα βιογραφικά της στοιχεία που αναφέρουν οι βυζαντινοί χρονογράφοι όπως ο Γεώργιος ο Αμαρτωλός, ο Συμεών, ο Μάγιστρος και κάποιοι άλλοι, η Κασσιανή ήταν ωραιοτάτη σεμνή και από αρχοντική καταγωγή και την ενδιέφεραν πολύ τα γράμματα. Άλλωστε για όλες αυτές τις χάρες της διαλέχθηκε από τη μητέρα του Θεόφιλου ανάμεσα σε άλλες εκλεκτές βυζαντινές κόρες, για υποψήφια νύμφη του Θεόφιλου. Σίγουρα ήταν η επικρατέστερη. Όμως το σχέδιο του Θεού την προόριζε για πολύ ανώτερο ρόλο από εκείνον της αυτοκράτειρας.

Έτσι όταν έχασε το θρόνο υπερασπιζόμενη ουσιαστικά την Παναγία, πήγε σε μοναστήρι και αφοσιώθηκε στο Χριστό. Η Κασσιανή γεννήθηκε γύρω στο 805 μ.Χ. Για την προσωπικότητά της γράφει ο Κρουμβάχερ, ο οποίος θεωρείται ως πατέρας της Ιστορίας της βυζαντινής λογοτεχνίας, τα ακόλουθα: «Η Κασσιανή υπήρξε η μόνη αξιομνημόνευτη βυζαντινή ποιήτρια. Προσωπικότητα ενδιαφέρουσα και σαν άτομο και σαν λογοτέχνης. Παρουσιάζεται στη ζωή της με απλότητα, αξιοπρέπεια και θάρρος στο να διατυπώνει τις απόψεις της. Ήταν άλλωστε πολύ μορφωμένη. Βυζαντινός χρονογράφος την παρουσιάζει ως «ωραίαν, αγνήν, σοφήν, παρθένον, φιλοσοφούσαν και τω θεώ μένον ζώσαν». Τη συναντούμε δε μέσα από χειρόγραφα εκκλησιαστικών ύμνων και ποιητικών ανθολογιών του ένατου αιώνα.

Στο μοναχικό βίο της, στο μοναστήρι που η ίδια ίδρυσε, της δόθηκε η ευκαιρία να καλλιεργήσει το θείο ποιητικό της ταλέντο και να φιλοτεχνήσει θαυμάσιους εκκλησιαστικούς ύμνους. Αναδείχθηκε με την πίστη της, με την ασκητική της ζωή και το Θείον Χάρισμα της ποίησης, αθάνατη υμνωδός της εκκλησίας. Κατά τις ώρες της προσευχής της και της κατάνυξης εμπνεύστηκε θαυμάσιους εκκλησιαστικούς ύμνους, τροπάρια ιδιόμελα και ειρμούς.

Το πιο γνωστό ανάμεσά τους είναι το τροπάριο για την ανώνυμη αμαρτωλή του Ευαγγελίου, που έμεινε με το όνομα «Τροπάριο της Κασσιανής». Η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα που αφού την έσωσε από το λιθοβολισμό ο Χριστός της είπε: «πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε» συνάντησε το Χριστό στη Βηθανία στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου. Είναι πια σεμνή και ηθική και πλησιάζει το Χριστό μ’ ευγνωμοσύνη, πλένει τα πόδια του με μύρο και με δάκρυα και τα σκουπίζει με τα ξέμπλεκα μαλλιά της, κλαίγοντας και ζητώντας το θεϊκό έλεος. Αυτό το κομμάτι του ευαγγελίου, αυτή η απλή και συγχρόνως πολύπλευρα βαθιά περιγραφή, συγκλόνισε την Κασσιανή και ξεχύθηκε από μέσα της αυτό το αριστούργημα που ψάλλεται κάθε χρόνο κατανυχτικά στις εκκλησίες μας, λίγο πριν τη Σταύρωση του Χριστού. Η μεγάλη αυτή ποιήτρια, υμνογράφος και μελωδός της εκκλησίας μας, η Αγία Κασσιανή, ταξίδεψε στην Ιταλία και την Κρήτη και κατέληξε στην Κάσο όπου το 890 μ.Χ. ετελείωσε η επίγεια ζωή της.

Tης ANNAΣ MAPΔA – KAPOYΣOY- ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΛΗΘΕΙΑ»- 19/04/2006

 Δέν γίνεστε ἅγιοι κυνηγώντας τὸ κακό. Ἄστε τὸ κακό. Νὰ κοιτάζετε πρὸς τὸν Χριστὸ κι αὐτὸ θὰ σᾶς σώσει. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, δὲν μπορεῖ, δὲν μπορεῖ… Καὶ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ἀσκήσεις,νὰ κάνει τέτοια πράγματα καὶ νὰ καταπονεῖ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Κανεὶς ἀσκητὴς δὲν ἅγιασε χωρὶς ἀσκήσεις. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στὴν πνευματικότητα χωρὶς ν’ ἀσκηθεῖ. Πρέπει νὰ γίνονται ἀσκήσεις. Ἄσκηση εἶναι οἱ μετάνοιες, οἱ ἀγρυπνίες κ.λπ.,ἀλλὰ ὄχι μὲ βία. Ὅλα νὰ γίνονται μὲ χαρά. Δὲν εἶναι οἱ μετάνοιες ποὺ θὰ κάνουμε, δὲν εἶναι οἱ προσευχές, εἶναι τὸ δόσιμο, ὁ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὰ πνευματικά.

Ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ τὰ κάνουνε αὐτὰ ὄχι γιὰ τὸν Θεὸ ἀλλὰ γιὰ ἄσκηση, γιὰ ὠφέλεια σωματική.

Ὅμως οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι τὸ κάνουνε γιὰ ψυχικὴ ὠφέλεια, γιὰ τὸν Θεό. Ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα ὠφελεῖται πολύ, δὲν ἀρρωσταίνει.

Πολλὰ καλὰ ἔρχονται. Μέσα στὴν ἄσκηση, τὶς μετάνοιες, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τὶς ἄλλες κακουχίες εἶναι καὶ ἡ νηστεία.

«Παχεία γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίκτει νόον». Ἐγὼ τὸ γνωρίζω αὐτὸ ἀπ’ τοὺς Πατέρες. Ὅλα τὰ πατερικὰ βιβλία μιλοῦν γιὰ τὴ νηστεία. Οἱ Πατέρες τονίζουν νὰ μὴν τρῶμε δυσκολοχώνευτα φαγητὰ ἢ λιπαρὰ καὶ παχιά, γιατὶ κάνουν κακὸ στὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή. Λένε ὅτι τὸ προβατάκι τρώει τὰ χορταράκια τῆς γῆς κι εἶναι τόσο ἥσυχο. Εἴδατε ποὺ λένε, «σὰν τὸ πρόβατο». Ἐνῷ ὁ σκύλος ἢ ἡ γάτα κι ὅλ’ αὐτὰ τὰ σαρκοφάγα εἶναι ὅλα τους ἄγρια ζῶα. Τὸ κρέας κάνει κακὸ στὸν ἄνθρωπο. Κάνουν καλὸ τὰ χόρτα, τὰ φροῦτα κ.λπ. Γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες μιλοῦν γιὰ νηστεία καὶ κατακρίνουν τὴν πολυφαγία καὶ τὴν ἡδονὴ ποὺ αἰσθάνεται κανεὶς μὲ τὰ φαγητὰ τὰ πλούσια. Νὰ εἶναι πιὸ ἁπλὰ τὰ φαγητά μας. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε τόσο πολὺ μ’ αὐτά.

Δὲν εἶναι τὸ φαγητό, δὲν εἶναι οἱ καλὲς συνθῆκες διαβίωσης, ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν καλὴ ὑγεία. Εἶναι ἡ ἁγία ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ξέρω γιὰ ἀσκητὲς ποὺ νηστεύανε πολὺ καὶ δὲν εἴχανε καμιὰ ἀρρώστια. Δὲν κινδυνεύει νὰ πάθει κανεὶς τίποτε ἀπ’ τὴ νηστεία. Κανεὶς δὲν ἔχει ἀρρωστήσει ἀπ’ τὴ νηστεία. Πιὸ πολὺ ἀρρωσταίνουν ἐκεῖνοι ποὺ τρῶνε κρέατα κι αὐγὰ καὶ γάλατα, παρὰ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι λιτοδίαιτοι. Εἶναι παρατηρημένο αὐτό. Νὰ τὸ πάρουμε καὶ ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη• τώρα τὸ συνιστᾶ αὐτὸ τὸ πράγμα. Οἱ νηστευτὲς νηστεύουν καὶ δὲν παθαίνουν τίποτε• ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνουν, ἀλλὰ θεραπεύονται ἀπὸ ἀρρώστιες.

Γιὰ νὰ τὰ κάνετε ὅμως αὐτά, πρέπει νὰ ἔχετε πίστη. Ἀλλιῶς σᾶς πιάνει λιγούρα. Ἡ νηστεία εἶναι καὶ ζήτημα πίστεως. Ὅταν ἔχετε τὸν ἔρωτα στὸ θεῖον, μπορεῖτε νὰ νηστεύετε μὲ εὐχαρίστηση κι ὅλα εἶναι εὔκολα• ἀλλιῶς σᾶς φαίνονται ὅλα βουνό. Ὅποιοι ἔδωσαν τὴν καρδιά τους στὸν Χριστὸ καὶ μὲ θερμὴ ἀγάπη ἔλεγαν τὴν εὐχὴ, κυριάρχησαν καὶ νίκησαν τὴ λαιμαργία καὶ τὴν ἔλλειψη ἐγκράτειας.

Ὑπάρχουν σήμερα πολλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ νηστέψουν μιὰ μέρα καὶ τώρα ζοῦν μὲ χορτοφαγία, ὄχι γιὰ λόγους θρησκευτικούς, ἁπλῶς γιατὶ πίστεψαν ὅτι αὐτὸ θὰ κάνει καλὸ στὴν ὑγεία τους. Ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ πιστέψεις, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πάθεις τίποτε, ποὺ δὲν τρώεις κρέας. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βέβαια εἶναι ἀσθενής, δὲν εἶναι ἁμαρτία νὰ φάει πρὸς στήριξιν τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ φαγητὰ μὴ νηστήσιμα.

Τὸ ἁλάτι χρειάζεται στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Ὑπάρχει μιὰ φήμη ὅτι τὸ ἁλάτι κάνει κακό. Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτό. Εἶναι στοιχεῖο ποὺ χρειάζεται. Καὶ εἶναι ὁρισμένοι μάλιστα ποὺ τὸ ἔχουν πολὺ ἀνάγκη.

Ἐγὼ τί ὄνειρα ἔχω! Γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος δηλαδή. Παρήγγειλα σιτάρι, γιὰ ν’ ἀλέθουμε, νὰ φτιάχνουμε ψωμὶ σταρίσιο. Καὶ σκέφτομαι νὰ πάρουμε διάφορα ὄσπρια καὶ νὰ τ’ ἀλέθουμε καὶ νὰ τ’ ἀνακατώνουμε, σιτάρι μὲ ρύζι, σόγια, σογιάλευρο μὲ φακὲς κ.λπ. Κι ἔπειτα ἔχουμε καὶ τὰ κολοκύθια καὶ τὶς ντομάτες καὶ τὶς πατάτες κι ὅλα τ’ ἄλλα χορταρικά. Καὶ μὲ τὸν πατέρα Ἡσύχιο εἴχαμε ἕνα ὄνειρο.

Μιὰ φορὰ λέγαμε νὰ πᾶμε νὰ γίνουμε ἐρημίτες κάπου καὶ νὰ σπείρουμε σιτάρι καὶ νὰ τὸ μουσκεύουμε καὶ νὰ τὸ τρῶμε. Μήπως ὁ Μέγας Βασίλειος ἐκεῖ, στὴν ἔρημο, ἔτσι δὲν ἔκανε;

Ἀλλὰ τώρα ἐμᾶς μᾶς κακοφαίνεται.

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου ,«Βίος καὶ Λόγοι»,ἐκδ. Ἱερᾶς Μόνης Χρυσοπηγῆς, Χανιὰ 2003.

 Η ξηρανθείσα συκή, η παραβολή των δέκα παρθένων, η παραβολή του κρύψαντος το τάλαντο· αυτά τα τρία πράγματα μαζί θυμίζουν τα τροπάρια της αποψινής βραδιάς. Ο συνδυασμός και των τριών φαίνεται καθαρά στο κοντάκιο της ημέρας: «Την ώραν, ψυχή, του τέλους εννοήσασα (παραβολή δέκα παρθένων) και την εκκοπήν της συκής δειλιάσασα (θαύμα ξηρανθείσας συκής), το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι, ταλαίπωρε (παραβολή του κρύψαντος το τάλαντο), γρηγορούσα και κράζουσα· Μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».

Και τα τρία μας τα παρουσιάζει η Εκκλησία, για να μας θυμίσει μία λέξη, για να μας προφυλάξει από μια αρρώστια, που αν κυριεύσει τη ψυχή, κινδυνεύει να χαθεί. Ένα θαύμα και δύο παραβολές, για να αποφύγουμε μια φοβερή αρρώστια της ψυχής και το θανατηφόρο αποτέλεσμά της.

Στις τροπικές χώρες της Αφρικής υπάρχει ένα τρομερό έντομο, που λέγεται μύγα τσε-τσε. Όταν η μύγα αυτή τσιμπήσει τον άνθρωπο και με την προβοσκίδα της ρουφήξει λίγο αίμα του, αμέσως ο άνθρωπος κυριεύεται από την αρρώστια του ύπνου, βυθίζεται σ’ έναν ύπνο βαθύ και δεν μπορεί να ξυπνήσει. Τον ενοχλούν, τον σκουντούν, τον χτυπούν, αλλ’ ο κοιμισμένος από το τσίμπημα της μύγας τσε-τσε δεν μπορεί να ξυπνήσει. Είναι βυθισμένος σε λήθαργο. Ναρκωμένος, δεν αισθάνεται τίποτε από όσα συμβαίνουν γύρω του. Δεν έχει αίσθηση του περιβάλλοντος. Πολλές φορές παραμένει στο βαθύ ύπνο, μέχρι που πεθαίνει. Ο θάνατος διαδέχεται τον ύπνο.

Βλέπετε, ότι ο ύπνος, που είναι από τις μεγαλύτερες ευεργεσίες του Θεού, από τα πολυτιμότερα δώρα του στον άνθρωπο, υπάρχουν περιπτώσεις, που γίνεται καταστροφή, ύπνος θανατηφόρος;

Καταστρεπτικός ύπνος για τη ψυχή είναι ο ύπνος, που προκαλεί κάποια άλλη μύγα τσε-τσε. Αν σε τσιμπήσει αυτή η μύγα, δεν έχεις όρεξη να κάνεις πνευματικό έργο, αγώνα ψυχής. Είσαι σαν ναρκωμένος. Και η μύγα αυτή, που κάνει θραύση στην εποχή μας, είναι η ραθυμία. Η χειρότερη αρρώστια για τη ψυχή. Οποιαδήποτε άλλη αρρώστια της ψυχής μπορεί να θεραπευτεί. Υπάρχουν φάρμακα θεραπείας. Η ραθυμία είναι αρρώστια, που δύσκολα θεραπεύεται. Γιατί είναι άρνηση φαρμάκων. Αδράνεια για το καλό.

Τί θα πει ραθυμία;

Σημαίνει τεμπελιά, πνευματική τεμπελιά. Βαριέται ο άνθρωπος να κάνει το καλό. Δεν θέλει να το κάνει. Υπάρχουν κάτι κακομαθημένα παιδιά που βαριούνται να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά. Ούτε διαβάζουν στο σπίτι, ούτε προσέχουν στο σχολείο, ούτε έχουν κανένα ενδιαφέρον, ούτε καμιά δουλειά κάνουν, ούτε καμιά αγωνία για πρόοδο έχουν. Είναι κλασσικοί τεμπέληδες. Κοιμισμένοι μαθητές, μαθητές «ύπνοι», όπως συνήθως τους λένε. Φαΐ και ξάπλα… Παρόμοιοι μαθητές είναι oι περισσότεροι χριστιανοί. Νυσταλέοι χριστιανοί. Κοιμισμένοι για το καλό. Αδιάφοροι και αδρανείς. Βαρύθυμοι και δυσκίνητοι για το καλό.

Γι’ αυτή τη ραθυμία, που κοιμίζει τη ψυχή, κάνουν πολλές φορές λόγο τα αποψινά τροπάρια. Στο τροπάριο, που ονομάζεται «οίκος» και διαβάζεται σε κάθε όρθρο πριν από το μηνολόγιο ή το υπόμνημα της εορτής, ακούμε: «Τί ραθυμείς, αθλία ψυχή μου;…». Απευθύνεται στη ψυχή: – Ψυχή, ψυχή, τί κοιμάσαι; Ξύπνα!

Σ’ άλλο τροπάριο, που ανήκει στον κανόνα της ημέρας ακούμε: «Ραθυμίαν άπωθεν ημών βαλώμεθα». Τινάξτε από πάνω σας τον ύπνο της ραθυμίας. Ξυπνάτε, χριστιανοί…

Και σ’ άλλο τροπάριο, που ανήκει στους αίνους της ημέρας, ακούμε: «Ο της ψυχής ραθυμία νυστάξας ου κέκτημαι, Νυμφίε Χριστέ, καιομένην λαμπάδα την εξ αρετών…». Με πήρε ο ύπνος έμενα, τον ταλαίπωρο, και δεν είμαι έτοιμος για τη μεγάλη υποδοχή. Σβησμένες είναι οι λαμπάδες της ψυχής μου…

Ραθυμία είναι η αδράνεια της ψυχής. Είναι η εγκληματική αταραξία. Μέσα στο νεκροταφείο επικρατεί απόλυτη ησυχία. Ησυχία όμως που σε τρομάζει. Τέτοια είναι η ησυχία, που έχουν μερικές ψυχές. Νεκρές ψυχές, πεθαμένες υπάρξεις, δεν ταράσσονται, δεν αγωνιούν για το αιώνιο μέλλον τους. Δεν ενοχλούνται από τη διαφθορά του κόσμου. Δεν ταράσσονται για τα προβλήματα του κόσμου. Δεν πονούν για το χαμό τόσων αθανάτων ψυχών. Δεν δραστηριοποιούνται για τη βασιλεία του Θεού.

Είδατε ποτάμι, που κυλάει συνεχώς; Τα νερά του και πεντακάθαρα είναι και προκαλούν κάποιο κελάρυσμα ευχάριστο στο κύλισμά τους. Φαντασθείτε να σταματήσουν κάπου τα νερά και να λιμνάσουν. Μένουν ακίνητα σε ένα μικρό, περιορισμένο χώρο. Γίνονται νερά μολυσμένα. Ηρεμία και αταραξία, αλλά που κρύβει μέσα της το θάνατο. Τέλμα, βούρκος, γεμάτος μικρόβια, δηλητηριώδη έντομα, βδέλλες. Έτσι είναι και η ράθυμη ψυχή. Λιμνάζοντα ύδατα. Μακάβριο θέαμα. Αταραξία του θανάτου. Ανενόχλητα έντομα θανατηφόρα πετούν στη ψυχή και μικρόβια την κατατρώγουν. Τί, χρειάζεται αύτη η ψυχή; Κάποιος πρέπει να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, τη θανατηφόρα μακαριότητα. Να πετάξει μεγάλη πέτρα, για να ξεπηδήσουν τα ζωύφια της αμαρτίας, να προκληθεί κάποια κίνηση και να γίνει η αναζωογόνηση της ψυχής. Κάποιο γεγονός πρέπει να ταράξει την επικίνδυνη ηρεμία της ραθυμίας. Ποιό θα είναι αυτό;

Και ένα τελευταίο παράδειγμα. Φαντασθείτε μια ωραία μηχανή, φτιαγμένη με λεπτότατη τέχνη και σοφία, για να εξυπηρετήσει κάποιο σπουδαίο σκοπό. Αυτός όμως που έχει τη μηχανή, δεν την προσέχει. Είναι αμελής και τεμπέλης. Δεν φροντίζει τη μηχανή. Ποτέ δεν την λαδώνει, δεν την γρασάρει, δεν την καθαρίζει. Την έχει καταδικάσει σε αδράνεια. Τί το όφελος, που είναι φτιαγμένη με καταπληκτική σοφία; Τί το όφελος, ότι βγήκε ωραία από το εργοστάσιο; Η μηχανή έχει σκουριάσει από την ακινησία, από την αδράνεια, από την εγκατάλειψη; Θέλει λάδωμα και κίνηση θέλει συντήρηση και δουλειά… Μια ωραία μηχανή είναι η ψυχή. Η τελειότερη μηχανή. Βγαλμένη από το μηχανουργείο του ουρανού. Φτιαγμένη από τα χέρια του πανσόφου Θεού. Αλλ’ η ψυχή θέλει φροντίδα, θέλει συντήρηση, θέλει κίνηση, θέλει δράση. Η ραθυμία τί κάνει; Εγκαταλείπει αφρόντιστη τη ψυχή. Και η ψυχή δεν έχει τη δύναμη να κινηθεί, να αγωνιστεί, να τρέξει, να παλέψει, να πετάξει…

(«Στη Μ.Εβδομάδα».Αρχ.Δ.Αεράκη)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/03/29/μ-δευτέρα-η-αρρώστια-της-ραθυμίας/#more-36368

  «Τη Αγία και Μεγάλη Δευτέρα μνείαν ποιούμεθα του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης συκής».Η ακολουθία του Νυμφίου ψάλλεται επί τριήμερον. Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, τη Μεγ. Δευτέρα και τη Μεγ. Τρίτη. Ανυπολόγιστη η υμνολογική και θεολογική σημασία του τροπαρίου αυτού: Η προσμονή του Νυμφίου και η ανάγκη να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση ανά πάσαν στιγμή. Αποδημητικά πουλιά είμαστε. «Φευγάτα χελιδόνια».

Ο πάγκαλος Ιωσήφ, γιος του Πατριάρχη των Εβραίων Ιακώβ, προτυπώνει και προεικονίζει το Θεάνθρωπο Κύριο. Πολύπαθος και ηθικότατος ο Ιωσήφ.Περιοδεύει και διδάσκει ο Κύριος. Μαζί Του και οι Μαθητές. Και όταν περνούν από κάποια θαλερή συκιά διαπιστώνουν ότι, εκτός από φύλλα, καρποί δεν υπάρχουν. Ο Κύριος, ως άνθρωπος, πείνασε. Καταράται τη συκιά για την ακαρπία της και αυτή αμέσως ξηραίνεται.

«Πίστη δι’ αγάπης ενεργουμένη» γράφει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος. Η θεωρητική πίστη δεν αρκεί. Χρειάζονται έργα, καρποί αγιότητας, αγάπης, διακονίας, θυσίας. Η θεωρητική πίστη άνευ έργων δεν εγγυάται τίποτε. Να γιατί τη Μεγ. Δευτέρα μαζί με τα άλλα ακούμε και το γεγονός της ξηρανθείσης, άκαρπης συκής. Από φύλλα (εξωτερικές εντυπώσεις), ίσως να πηγαίνουμε πολύ καλά. Από καρπούς τι γίνεται;

«Την ώραν, ψυχή, του τέλους εννοήσασα και την εκκοπήν της συκής δειλιάσασα, το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι, ταλαίπωρε, γρηγορούσα και κράζουσα μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού» (Κοντάκιον).

Αντώνιου Στυλιανάκη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Γυμνασιάρχη .«Σημερινή»- 29/03/2010

 Τα Πάθη του Χριστού που ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα που αρχίζει από σήμερα, είναι ένα δυναμικό ερέθισμα εσωτερικής εγρήγορσης, πέραν από τις καθημερινές μικρότητες της ζωής που ζούμε, ως χοϊκοί άνθρωποι. Η Αγία μας Εκκλησία, μας καλεί να γιορτάσουμε συμπυκνωμένα τρανά και μοναδικά γεγονότα.

Ο κύκλος των γεγονότων αυτών άρχισε από χθες, Κυριακή των Βαΐων, με τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα: «Ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου…» (Ιω. 12, στ.15).

Τα πλήθη υποδέχονται το Χριστό, το «νικητή του θανάτου», γιατί έμαθαν για την ανάσταση του Λαζάρου, με στεντόρειες φωνές, «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιω. 12, στ. 13). Στρώνουν στη γη, σα βασιλικό χαλί, κλάδους φοινίκων και τους χιτώνες τους, για να περάσει από πάνω «ο βασιλεύς της δόξης». Οκαθένας από μας, με ιερό ενθουσιασμό, ας αφήσουμε τη ψυχή μας να γεμίσει από αγάπη για αυτόν, που έρχεται να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, να σηκώσει πάνω του, του καθενός μας την αμαρτία και να μας δώσει μια ζωή, καινούργια, χαρούμενη και ωραία.

Ας μη παρασυρθούμε από όλους εκείνους, που τρίζουν τα δόντια τους (και σήμερα, όπως και τότε), ενάντια στον «βασιλέα των όλων».

Εμείς, πιστοί στο πανάγιο θέλημά του, ας στρέψουμε το νου μας στα τότε γεγονότα κα με προσοχή ας τα ακούσουμε από τα αναγνώσματα των ιερών Ευαγγελίων και των άλλων ακολουθιών της Εκκλησίας μας και με μετάνοια και συντριβή για τα καθημερινά κρίματά μας, ας στρέψουμε το βλέμμα στο σταυρό του και ας τον παρακαλέσουμε, άμποτε να βρεθούμε και μεις κάτω από τη δόξα του.

Χριστόδουλος  Γ. Παχουλίδης. «Φιλελεύθερος» –29/03/2010

 Ένα ερώτημα συχνά ανομολόγητο. Και συνάμα τόσο τραγικό και αμείλικτο. Γιατί ό σταυρός στη ζωή μας; Γιατί ό ακόλουθος του Χριστού να μην μπορεί διαφορετικά να Τον ακολουθήσει παρά μόνον αίροντας σταυρό; Γιατί ό Κύριος τόσο αυστηρά να προειδοποιήσει πώς δεν μπορεί να είναι μαθητής του όποιος δεν έρχεται πίσω Του βαστάζοντας τον σταυρό του; «Όστις ού βαστάζει τον σταυρόν εαυτού και έρχεται οπίσω μου, ού δύναται είναι μου μαθητής» (Λουκ. ιδ’ 27). Τί φοβερά λόγια!

Λοιπόν, άλλος τρόπος δεν υπάρχει παρά μόνο ή άρση σταυρού; Και γιατί τότε τά κανόνισε έτσι ό Θεός;

Ή αλήθεια είναι ότι δεν τα κανόνισε έτσι ό Θεός. Ό Θεός εξαρχής όρισε για τον άνθρωπο να ζει μακάριος, ευτυχισμένος κοντά Του. Ό άνθρωπος όμως θέλησε να ζήσει αυτονομημένος από τον Θεό, την πηγή της ζωής και της μακαριότητος, με απο τέλεσμα να μείνει στο θάνατο και τη δυστυχία. Κάθε λοι πόν θλίψη, οδύνη, ταλαιπωρία, πόνος, στέρηση, εγκατάλειψη, ασθένεια και τέλος ό θάνατος εισόρμησαν στην ανθρωπότητα μετά τη διάπραξη της αμαρτίας. Έγιναν ό κλήρος του άνθρωπου έ πειτα από τη δική του ελεύθερη επιλογή.

Αυτά όλα τα οδυνηρά ό Θεός τώρα με ένα σοφό σχέδιο τα μετατρέπει έτσι, ώστε αντί να εμποδίζουν και να μαται ώνουν τον σκοπό της ζωής του άνθρωπου, δηλαδή την ομοίωση του με τον Θεό, τη θέωση, να τον υποβοηθούν. Πώς; Το αποτέλεσμα δηλαδή της αμαρτίας γίνεται τώρα και το γιατρικό της.Επειδή εκείνο πού απομάκρυνε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο είναι ή υπερηφάνεια, ή διάθεση για αυτονό­μηση, συνεπώς αυτό πού έχει τη δύναμη να τον επανα φέρει είναι το αντίθετο, ή ταπείνωση. Πώς όμως μπορεί να ταπεινωθεί ό άνθρωπος, πού ή αμαρτία του έκανε μεγάλη ζημιά, διέ φθειρε τη φύση του, έτσι ώστε να άποζητεί ό,τι του ικανοποιεί τη φιλαυτία, απομακρύνοντας τον ουσιαστικά έτσι πιο πολύ από τον Θεό;

Ακριβώς αυτό πού έχει τη δύναμη να κάνει τον άνθρωπο να συνέλθει από το εγωιστικό του παραλήρημα, να συναισθανθεί τη γυμνότητα του, το σκοτάδι του, τις αμαρτίες του, τη ματαιοδοξία του, και άρα να ταπεινωθεί και να θελήσει να προστρέξει στο Θεό με τη μετάνοια, την υπακοή, την προσευχή, τα δάκρυα, είναι οι θλίψεις. Χωρίς αυ τές δεν μπορεί να συντριβεί ή άπεσκληρυμμένη απ’ τον εγωισμό καρδιά- δεν μπορεί να μαλαχθεί, να γίνει εύπλαστη.

Αυτό είναι το νόημα του σταυρού στη ζωή των ανθρώπων. Ενώ όμως ό μακράν του Θεού κόσμος δεν είναι σε θέση ούτε να εννοήσει αυτές τις αλήθειες, ούτε να τις αποδεχθεί – γι’ αυτό και το βάρος των θλίψεων του είναι αβάστακτο – αντίθετα ό άνθρωπος του Θεού έχει μία τελείως διαφορετική θε ώρηση των πραγμάτων. Όχι μόνον αποδέχεται θεωρητικά τις αλήθειες αυτές πού προεκθέσαμε, αλλά δέχεται πάνω στα πράγματα να σηκώσει το δικό του σταυρό, όχι με αντίδραση εσωτερική, ούτε ακόμα με μια παθητική αποδοχή, αλλά πρόθυμα και με ευχαριστία προς τον Θεό για τον σταυρό πού του έδωσε να βαστάζει…

Κι αυτό, διότι ό πιστός μπορεί να γνωρίζει και κάποια άλλα ακόμα:

Γνωρίζει δηλαδή ότι Αυτός πού του δίνει το σταυρό πού θα βαστάσει δεν είναι κάποιος πού μόνο ορίζει σταυρό για τούς δικούς του, αλλά Εκείνος πού πρώτος βάστασε το Σταυρό – και μάλιστα Σταυρό τέτοιας οδύνης πού κανείς άνθρωπος δεν έχει βαστάσει κι ούτε πρόκειται ποτέ να βαστάσει. Είναι Αυτός πού ζητεί από τον άνθρωπο όχι να βαδίσει μόνος του το δρόμο ση κώνοντας στους ώμους του σταυρό, αλλά να Τον ακολουθήσει στα ίχνη πού ό Ίδιος άφησε καθώς πρώτος Αυτός βάδισε την οδό του μαρτυρίου (βλ. Α’ Πέτρ. β’21).

Κι έτσι ό άνθρωπος τώρα δεν μένει μόνος του. Έχει αντιλήπτορα, συμπα ραστάτη, βοηθό στις θλίψεις του. Στο χριστιανό πού καρτερικά και ευχαριστιακά αναδέχεται το σταυρό του είναι τόσο κοντά ό Κύριος όσο πουθενά άλλου. «Μετ’ αυτού ειμί έν θλίψει» (Ψαλ. Η [90] 15). Και τη νιώθει ό άνθρωπος του Θεού τη βοήθεια του. Την κατα λαβαίνει με τις μυστικές παρακλήσεις, παρηγοριές, ενισχύσεις πού του χαρί ζει το Πνεύμα το Άγιον μέσα στη θλιβόμενη ψυχή του. «Κατά το πλήθος των οδυνών μου έν τη καρδία μου αί παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. Ίγ’ [93] 19). Κι αυτές οι μυστικές παρακλήσεις είναι πού δίνουν μία μεγάλη ψυχική ευρυχωρία στον άνθρωπο. Του πλαταίνουν την καρδιά, την κάνουν πολύ μεγάλη, να χωρά μέ σα της όλο τον κόσμο, όλους να τούς αγαπά, για όλους να προσεύχεται και να βαστά ακόμη και από το βάρος του σταυρού των άλλων.

Υπάρχει μία μυστική σύνδεση μεταξύ του πόνου και της αγάπης. Ό Σταυρός του Χριστού, σύμβολο πόνου και οδύ νης, είναι παράλληλα και ή ένδειξη της υπέρτατης για τον άνθρωπο αγάπης του. Και ό σταυρός του πιστού χριστιανού καθίσταται τελικά το μέτρο της αγάπης του προς τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Περιοδικό« Ο ΣΩΤΗΡ»-Τεῦχος 1997 15-3-2010

 Κοιτάζω την εικόνα της υποδοχής του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, που φέρει τον τίτλο Βαϊοφόρος. Δημιουργώ αμέσως στο μυαλό μου την απλή και ταπεινή κίνηση του Χριστού μέσα στους αιώνες και θυμούμαι τα λόγια του προφήτη Ζαχαρία “ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται”. Έρχεται να ανακαινίσει την ιστορία γι΄ αυτό και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο που ζει πραγματικά και όχι μόνο χρονικά την μετά Χριστό εποχή και τον κόσμο που ακόμα ψάχνει την αλήθεια αν και ζει στο μετά Χρίστο. Παρόλα αυτά ο Χριστός είναι αυτός που συνδέει τις εποχές προ Χριστού και μετά Χριστό. Είναι αυτός που αλλάζει και νοηματοδοτεί την ιστορία. Μπροστά είναι ο κόσμος που ζει προ Χριστού και τον υποδέχεται “μετά Βαΐων και κλάδων”. Είναι αυτοί που λαχταρούν την αλήθεια και το φως, την σωτηρία και την λύτρωση τους. Πίσω από το Χριστό ακολουθούν οι Απόστολοι αλλά και κάθε άνθρωπος στον οποίο ήδη σημειώθηκε, σημαδεύτηκε το φως του προσώπου Του και  η χάρις του Θεού ενεργεί στην καθαρή από τα πάθη καρδιά τους.

Μου κάνει όμως  εντύπωση το πλήθος των παιδιών στην εικόνα, μα κυρίως η παρουσία ενός παιδιού το οποίο προσπαθεί να αφαιρέσει την εξωτερική ενδυμασία του, ώστε να υποδεχθεί το Χριστό. Ποιο μήνυμα μπορεί να μας δώσει; Ίσως μας εκμυστηρεύεται τον τρόπο που μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς στο μετά Χριστό . Ο Χριστός είπε ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, διότι “τοιούτων εστί η Βασιλεία των ουρανών”(Μτ 19, 14). Να γίνουμε αγνοί και συγχωρητικοί , χωρίς πονηριές και κακίες. Οι ιστορικές  χρονολογίες  που ζούμε είναι στο μετά Χριστό. Όμως αν δεν υποδεχθούμε το Χριστό ως Βασιλέα της ψυχής μας, αν δεν εκδυθούμε τον παλαιόν άνθρωπο, αν δεν αφαιρέσουμε ό,τι μας κρατά δέσμιους στα πάθη και στις αμαρτίες και να ενδυθούμε το Χριστό πραγματικά και ουσιαστικά , ζούμε στο προ Χριστού.

Σε ολόκληρη την πατερική παράδοση και διδασκαλία τονίζεται , ότι η μετάνοια δεν εξαντλείται σε ορισμένες αντικειμενικές βελτιώσεις της συμπεριφοράς, ούτε σε τύπους και σχήματα εξωτερικά, αλλά αναφέρεται σε μια βαθύτερη και καθολική αλλαγή, στην ζωή του ανθρώπου. Το νέο φρόνημα, η άλλαγή του νου- μετάνοια – βοηθά στη δυναμική μετάβαση στην εν Χριστώ ζωή. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας συνιστά στους Χριστιανούς να μη κρατούν μόνο στα χέρια τους βάϊα, άλλα να κατέχουν και τα βάϊα της ψυχής, που συσχετίζονται με την απέκδυση από την ψυχή της νεκρώσεως του εγωισμού, της φιλαυτίας, της ματαιοδοξίας. Άλλωστε , οι κλάδοι των βαϊων είναι τα χέρια που εκτείνονται προς έλεον και ευσπλαχνίαν.  Δείχνουν την ολοκληρωμένη πνευματική εργασία του ανθρώπου που διψά να υποδεχθεί τον νικητή του θανάτου.

Ας βάλουμε στόχο φέτος να ζήσουμε και να βιώσουμε αυτή την ανακαίνιση που φέρνει ο Χριστός με τη θυσία και την Ανάστασή Του, ώστε να συσταυρωθούμε και να συναναστηθούμε από τα πάθη και της αμαρτίες μας. Γιατί μόνο “όσοι εις Χριστό εβαπτίσθητε, Χριστώ ενεδύσασθε”. Μόνο όταν νηπιάζουμε “τη κακία” (Α Κορ. 14, 20) μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι της θυσιαστικής αγάπης, να δεχθούμε το Χριστό στη ζωή μας, να αναγεννηθούμε και να ζήσουμε στη μετά Χριστό εποχή, στη Βασιλεία Του.

Δέσποινα Ιωάννου- Βασιλείου- Πρεσβυτέρα – Εκπαιδευτικός – Εκκλησία Κύπρου

 Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οἱ Ἰουδαῖοι ὑποδέχτηκαν τὸν Χριστὸ στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ ζητωκραυγὲς καὶ ἐπευφημίες, γιατὶ τὸν ἔβλεπαν ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτὸ ἦταν μεγάλη πλάνη. Παρόλο ποὺ ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν μίλησε γιὰ κάτι τέτοιο, ἐκεῖνοι ἔβγαλαν τὸ ἐσφαλμένο τους συμπέρασμα καὶ φυσικὰ μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες ἔβγαλαν καὶ τὴν καταδικαστική τους ἀπόφαση.

Ὁ Χριστὸς ἀρνήθηκε νὰ εἰσέλθει στὴν πόλη ὡς μελλοντικὸς βασιλέας, ὡς κοσμικὸς ἄρχοντας. Γι᾽ αὐτὸ «καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου» τοὺς ἔδειξε πὼς δὲν ἦταν αὐτὸς ποὺ περίμεναν. Ἦταν κάτι πολὺ ἀνώτερο. Ἦταν ὁ Σωτήρας καὶ Λυτρωτὴς τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται.Καὶ στὴν ἐποχή μας ὑπάρχουν πολλοί, ποὺ τὸν Χριστὸ τὸν δέχονται μὲ τρόπο αὐθαίρετο και διαστρεβλωτικό. Κάνουν ἕναν δικό τους Χριστό, σύμφωνο μὲ τὶς περιορισμένες σκέψεις τους, τὶς ἁμαρτωλές τους ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἐφήμερες ἐπιδιώξεις τους. Ἀλλ᾽ ἀλίμονο γι᾽ αὐτούς, ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτό, ποὺ δὲν θέλουν. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τὰ ὅσα σημειώνει ἕνας Ἐπίσκοπος σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτό: «Ὁ Χριστὸς στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι αὐτός, ποὺ ἐμεῖς θέλουμε, ἀλλὰ αὐτός, ποὺ ἐμεῖς δὲν θέλουμε καὶ οὔτε κἂν τὸ ὑποψιαζόμαστε. Ὁ Χριστὸς εἶναι «Βασιλεὺς εἰρήνης», ἐνῶ ἐμεῖς τὸν θέλουμε ἄρχοντα τοῦ πολέμου. Ὁ Χριστὸς εἶναι «πρᾶος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ», ἐνῶ ἐμεῖς τὸν θέλουμε τιμωρὸ καὶ ἐκδικητή. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἀντίθετο ἀπ᾽ ὅ,τι ἐμεῖς νομίζουμε. Ἐκεῖνο, ἑπομένως, ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι ὄχι νὰ κατασκευάζουμε «Χριστοὺς» κατὰ τὶς ἀνάγκες μας καὶ τὶς ἀπόψεις μας, ἀλλὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν πραγματικὸ Χριστό, ὅπως αὐτὸς εἶναι».

Ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος καὶ κάθε ἄλλη ἄποψη εἶναι λαθεμένη, αἱρετικὴ καὶ ἀπορριπτέα.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 19/3/2010

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/03/blog-post_5276.html

Αυτό το Σάββατο τιμάμε την υπό του Χριστού Ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου.

Αναγράφει το «Ωρολόγιο»: «Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία που τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ. ι΄, 38-40, Ιωαν. ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα περίπου δύο μίλια. Λίγες μέρες προ του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί. Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω. Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.

Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγες έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44).

Αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 και ό τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».

Το έτος 890 μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ».

Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.

Η Ανάσταση του Λαζάρου επέτεινε το μίσος των Εβραίων που μόλις την έμαθαν ζήτησαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο και το Χριστό.

Το απολυτίκιο της ημέρας είναι: «Θέλοντας Χριστέ και Θεέ μας να δείξεις, προ της σταυρικής Σου Θυσίας, ότι είναι βέβαιο πράγμα η ανάσταση όλων των νεκρών, ανέστησες εκ νεκρών τον Λάζαρον. Για τούτο και εμείς, μιμούμενοι τα παιδιά που σε υποδέχθηκαν κατά την είσοδό Σου στην Ιερουσαλήμ, κρατούμε στα χέρια μας τα σύμβολα της νίκης, τα βάγια και βοώμε προς Εσένα, τον νικητή του θανάτου: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του ουρανού, ας είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!».

Αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.

(Αρχιμ. Επιφ. Θεοδωρόπουλος – Περίοδος Τριωδίου)

Πηγή:http://www.synaxarion.gr/gr/sid/3027/sxsaintinfo.aspx

 Διπλή υποδοχή, διπλή είσοδο και διπλά συναισθήματα διακρίνουμε τις τελευταίες μέρες της δημόσιας δράσης του Κυρίου, όπως μας περιγράφει το σημερινό Ευαγγέλιο.

Διπλή υποδοχή, σε επίπεδο οικογένειας αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας. Υποδοχή στη Βηθανία από την οικογένεια του αναστημένου Λαζάρου, όπου ήλθεν ο Ιησούς «προ εξ ημερών του Πάσχα». Μια υποδοχή θερμή, ειλικρινής, με εκδηλώσεις αφοσίωσης και λατρείας, όπως ταιριάζουν στον Ιησού σαν Θεό.

Η δεύτερη υποδοχή είναι ευρύτερη, είναι μαζική και εκδηλώνεται σε επίπεδο κοινωνίας. Διακρίνεται για το στιγμιαίο, απουσιάζει όμως από αυτήν το πνευματικό βάθος και η χρονική διάρκεια. Ενώ τώρα τον υποδέχονται με «τα βαΐα των φοινίκων» και επευφημούν στο πρόσωπο του Ιησού τον απεσταλμένο από το Θεό Μεσσία, λίγες μέρες μετά, πολλά από τα πρόσωπα αυτά, δε θα διστάσουν να φωνάξουν το «σταυρωθήτω».

Παρά το ότι η υποδοχή της οποίας τυγχάνει ο Ιησούς στη Βηθανία και στα Ιεροσόλυμα διαφέρουν σε πνευματικό βάθος, εν τούτοις ο τρόπος αποδοχής του Ιησού και στις δύο περιπτώσεις αποκαλύπτει την αποδοχή της ιδιότητάς του ως Μεσσία και Λυτρωτή. Αυτή η αποδοχή του ως Μεσσία και Λυτρωτή εκφράζεται με την απάντηση στον Ιούδα «Άφες αυτήν εις την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό». Άφησέ την ήσυχη. Αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Αλλά και η αποδοχή της μεγαλόφωνης κραυγής του κόσμου: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, βασιλεύς του Ισραήλ» εκφράζεται μέσα από τη δική του σιωπή.

Πέρα από τη διπλή υποδοχή, η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα έχει διπλό χαρακτήρα. Είναι ταπεινή, αφού «ευρών ο Ιησούς ονάριον εκάθισεν επ’ αυτώ» εκπληρώνοντας έτσι τη σχετική προφητεία που έλεγε «Μη φοβάσαι θυγατέρα μου, πόλη της Σιών· νάτος έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου σε γαϊδουράκι πάνω καθισμένος». Με την εκπλήρωση της σχετικής προφητείας και ιδιαίτερα της αποδοχής των έργων και των λόγων του λαού, που είναι ενθουσιώδης και πανηγυρική, η είσοδός του στα Ιεροσόλυμα αποκτά και ένδοξο χαρακτήρα. Τα βαΐα των φοινίκων, κι ακόμη περισσότερο οι λόγοι που ζητωκραύγαζε ο κόσμος, επιβεβαιώνουν το ένδοξο αυτής της υποδοχής.

Όμως, πέρα από το διπλό χαρακτήρα και το διπλό περιεχόμενο αυτής της υποδοχής, που επιβεβαιώνονται στη συνέχεια με τη Σταύρωση και την Ανάσταση, διπλή παρουσιάζεται και η φύση των συναισθημάτων. Συναισθήματα πίστης, αγάπης και αφοσίωσης από τη μια, που εκδηλώνονται από τις αδελφές του Λαζάρου, Μάρθα και Μαρία, σαν έκφραση ευχαριστίας στο μεγάλο τους ευεργέτη, τον Ιησού. Αλλά και εδώ τα συναισθήματα εκδηλώνονται με τρόπο διαφορετικό. «Η Μάρθα διηκόνει», υπηρετούσε κοπιαστικά, στη διάρκεια του δείπνου που πρόσφεραν στον Ιησού. Η Μαρία από την άλλη,, στη διάρκεια του δείπνου «πήρε μια φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου κι άλειψε τα πόδια του Ιησού. Έπειτα σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια Του κι όλο το σπίτι γέμισε με την ευωδιά του μύρου».

Το άρωμα της αγάπης και του μύρου ενώθηκαν αρμονικά. Όμως το άρωμα της πράξης της Μαρίας ξεπερνά σε δύναμη και διάρκεια το φυσικό άρωμα του μύρου. Αυτό ξεπερνά το σπίτι και την εποχή που εκδηλώθηκε η πράξη. Αυτό γίνεται διαχρονικό. Η πράξη της Μαρίας θα διαλαλεί μέσα από τους αιώνες ότι καμιά πράξη και καμιά υπηρεσία δεν θεωρείται πολύτιμη, ούτε και εξευτελιστική όταν από αγάπη προσφέρεται στον Ιησού. Αυτή η πράξη της Μαρίας αποκαλύπτει σε όλους και ιδιαίτερα τους χριστιανούς, πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι το να ξέρουμε να ευχαριστούμε το Θεό για τις πολλές και καθημερινές δωρεές του και ξέχωρα για την εκπλήρωση κάποιων ειδικότερων παρακλήσεών μας.

Δυστυχώς, όμως, η πολύτιμη πράξη της Μαρίας δεν έγινε αποδεκτή ούτε και βρήκε μιμητές. Αντίθετα, βρήκε επικριτές. Επαναλαμβάνω, δυστυχώς η πράξη της Μαρίας βρήκε επικριτές και μάλιστα από την ομάδα των μαθητών του Ιησού. Ο Ιούδας κοστολογεί το πολύτιμο μύρο και θυμάται τους φτωχούς, όπως τους θυμούνται κατά καιρούς και κάποιοι χριστιανοί που επικρίνουν την Εκκλησία για «άσκοπες σπατάλες»! Εύκολα συγχύζουν τη θεοσέβεια με την υποκρισία, όπως έκαναν λίγο αργότερα και οι αρχιερείς του Ιουδαϊκού λαού. Συγχύζουν ακόμα την φιλανθρωπία με την υποκρισία. Γιατί «φιλάνθρωπα» συναισθήματα που εκδηλώνονται καιροσκοπικά δεν είναι στοιχείο φιλανθρωπίας αλλά καθαρή υποκρισία και απανθρωπιά.

Τούτο το επιβεβαιώνει και η συνέχεια του Ευαγγελίου με την απάντηση του ίδιου του Ιησού στον Ιούδα. Πως, καθήκον που μπορεί να γίνει οποτεδήποτε και μάλιστα σε μεγάλη χρονική περίοδο θα πρέπει να παραχωρεί τη θέση του στο καθήκον που επιβάλλεται να γίνει σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, πολύ δε περισσότερο όταν αυτό έχει σχέση με το Θεό. Είπε τότε ο Ιησούς, απαντώντας στον Ιούδα: «Άφησέ την ήσυχη· αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Οι φτωχοί πάντοτε θα υπάρχουν κοντά σας, εμένα όμως δε θα με έχετε πάντοτε».

Η φιλανθρωπία είναι πολύ αξιόλογη, τονίζει και ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, όταν όμως είναι αναγκαία να γίνει η λατρεία, τότε θα πρέπει να προηγείται το καθήκον της λατρείας και μετά να ακολουθεί η φιλανθρωπία. «Ότε ουν χρεία λατρείας ή υμνωδίας, δει προτιμάν ταύτας της εις τους πτωχούς αγάπης· δυνατόν γαρ ευ ποιείν μετά τας πνευματικάς λειτουργίας».

Μια τέτοια αντίληψη δεν αποστρέφεται την φιλανθρωπία. Πολύ δε περισσότερο δεν καταργεί την φιλανθρωπία. Αντίθετα, την ενισχύει. Όσο περισσότερο «φιλόθεοι» γίνουμε, τόσο πιο φιλάνθρωποι θα είμαστε.

Αδελφοί μου, η Εκκλησία, μέσω του Ευαγγελίου, μας μεταφέρει τα γεγονότα όπως διαδραματίστηκαν «προ εξ ημερών του Πάσχα». Την ίδια στιγμή μεταφέρει τα γεγονότα χρονικά και τοπικά στην εποχή μας, με στόχο να γίνουμε συμμέτοχοι σ’ αυτά και όχι θεατές εκ του μακρόθεν. Για τούτο, σήμερα, κρατώντας τα δικά μας «βαΐα», τα κλαδιά της ελιάς, θα υποδεχθούμε σε λίγο τον Ιησού και μαζί με το δικό μας «ωσαννά» θα υποσχεθούμε ότι συμπορευόμαστε και συσταυρωνόμαστε μαζί του. Και συμπόρευση και συσταύρωση τότε μόνον υπάρχει, όταν συνοδεύεται με ειλικρίνεια προθέσεων, αλλά και ειλικρίνεια συναισθημάτων. Ιδιαίτερα δε, όταν οι ειλικρινείς προθέσεις γίνουν πράξεις, τα δε συναισθήματα καθημερινός τρόπος ζωής. Το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» ας μην είναι μια φραστική αναμονή, αλλά ας γίνει ενδόμυχη προσευχή που θα διαρκεί τόσο, όσο και η ζωή μας. Είθε ο Κύριος να βρει τον καθένα από μας «γρηγορούντα». Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης-Ιερά Μητρόπολη Πάφου

 Ο Θεός πάντα μας καλεί σε μετάνοια και επιστροφή. Όμως ο εχθρός της ψυχής μας, ο αρχέκακος διάβολος, με διάφορα γλυκόλογα απατηλά μας προσφέρει το υπνοφόρο φάρμακο της αναβολής:

-Έχεις καιρό, είσαι ακόμη νέος! Γλέντησε τώρα τη ζωή σου, κι όταν γεράσεις πλησιάζεις τον Θεό.

Αυτά κι άλλα παρόμοια λόγια αναβολής σφυρίζει στ’ αυτιά του άνθρώπου. Γιατί γνωρίζει την αξία της μετανοίας. Την πολεμά με λύσσα, χρησιμοποιώντας ως έσχατο μέσον την αναβολή..

Αλλά, η αναβολή είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα. Όχι μόνο από πνευματική άποψη, αλλά και από την άποψη της καθημερινής ζωής.

Μπορείς να είσαι βαριά άρρωστος και να αναβάλλεις την επίσκεψή σου στο γιατρό;

Μπορεί να άρπαξε φωτιά το σπίτι σου και να αναβάλλεις την ειδοποίηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας;

Μπορείς να βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και να αναβάλλεις την περικοπή των περιττών σου εξόδων; Θα καταστραφείς.

Με την αναβολή της μετανοίας, παρατείνουμε το ψυχικό μας δράμα.

Εξασθενίζουμε την αντίσταση του πνευματικού μας εαυτού. Αφήνουμε την καρδιά μας να πιέζεται από τις τύψεις. Και το σπουδαιότερο; διώχνουμε τη χάρη του Θεού και τις ευκαιρίες που Εκείνος μας παρουσιάζει κάθε φορά. Έπειτα, με την αναβολή αφήνουμε άλυτο το εσωτερικό μας πρόβλημα.

Οι τύψεις που παρατείνονται και δεν σταματούν, υποσκάπτουν την σωματική και την πνευματική υγεία. Αναβάλλουμε γιατί σκεπτόμαστε ότι είμαστε νέοι και έχουμε καιρό.

Ποιος μας λέει ότι έχουμε καιρό; Έχουμε κάνει με τον Θεό κάποιο συμβόλαιο, ότι θα ζήσουμε μέχρι τα γηρατειά μας; Πόσοι νέοι ή και νεότεροί μας εγκατέλειψαν τον παρόντα κόσμο πριν της ώρας τους;

Η ώρα του θανάτου είναι άγνωστη. Ο θάνατος, όπως λέει το Ευαγγέλιο, έρχεται «ως κλέπτης εν vυκτί», σε ώρα πού δεν το περιμένουμε. Και τότε; πως θα παρουσιαστούμε ενώπιον του αδέκαστου κριτή; πως θα σύρουμε μέχρι των ποδών Του το βαρύ φορτίο των αμαρτιών μας; Ενώ θα μπορούσαμε με τη μετάνοια και εξομολόγηση, να έχουμε εξαλείψει την ενοχή και να αποθέσουμε το βάρος της.

Θάνατος ψυχικός θα είναι το αποτέλεσμα των διαρκών αναβολών. Επικίνδυνη, λοιπόν, η αναβολή της μετανοίας. Και πλάνη, αλλά καί τέχνασμα πανούργο του εχθρού της ψυχής μας, το «ες αύριον τα σπουδαία». «Μη καυχώ τα εις αύριον και μη αναβάλου επιστρέψαι προς Κύριον. ου γαρ οίδας τι τέξεται η επιούσα» Μόνο το παρόν μας ανήκει. Ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον είναι δικό μας. Κι αυτό το παρόν πρέπει να εκμεταλλευθούμε. «Μη ανάμεναι επιστρέψαι προς Κύριον καί μη υπερβάλλων ημέραν εξ ημέρας.

Τώρα είναι καιρός. Όχι αύριο. « Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος».

Το αύριο, όπως και το τέλος της ζωής μας, είναι άγνωστο και αβέβαιο.

Αν αφήσουμε ανεκμετάλλευτο τον καιρό της χάριτος, διαπράττουμε ηθική αυτοκτονία. Η αναβολή οδηγεί συχνά σε αμετανοησία.

«Οι μεταστροφές κατά την τελευταία στιγμή της ζωής, είναι μάλλον θαύματα παρά παραδείγματα», λέγει πολύ ορθά κάποιος άγιος.

Αποτελούν ίσως την εξαίρεση. Όχι τον κανόνα.

Φοβερό πράγμα η αναβολή.

Και παγίδα επικίνδυνη για κάθε ανύποπτο διαβάτη της ζωής. Η αναβολή είναι αισχρό μέσο με το οποίο ο αντίδικός μας ο διάβολος επιχειρεί να κυριέψει το φρούριο της ψυχής μας και να στερεώσει στο κέντρο του την απαίσια κυριαρχία του. Γι’ αυτό, αν κάτι βαραίνει την ψυχή μας, ας μη αναβάλλουμε.

Ας τρέξουμε στον πνευματικό. Ας αποθέσουμε στο πετραχήλι του τις αμαρτίες μας, Όχι αύριο. Όχι όταν έχουμε ευκαιρία.

Το αύριο ανήκει στο Θεό. Ας διώξουμε μακριά από την καρδιά μας το πνεύμα της αναβολής.

Ας απομακρύνουμε τη ραθυμία, την πνευματική τεμπελιά, την εγκληματική μας αμέλεια.

Ας τινάξουμε από πάνω μας το λήθαργο και τον πνευματικό ύπνο.

Ας μη διστάζουμε.

Ας μη μας παρουσιάζει σαν βουνό τη μετάνοια ο πονηρός. Εμείς, ας ακούσουμε τη φωνή του Θεού και ας σπεύσουμε πλησίον Του.

ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ«ΚΑΓΩ ΑΝΑΠΑΥΣΩ ΥΜΑΣ»

Πηγή:http://www.pigizois.net/tefxi_filadia/50_100/70.htm

 Την έκτη Κυριακή της Μεγ. Τεσσαρακοστής, η αγία Εκκλησία μας γιορτάζει την ένδοξη εορτή των Βαΐων, δηλ. την πανηγυρική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Μετά την ανάσταση του Λάζαρου, οι Ιουδαίοι ήθελαν να θανατώσουν το Χριστό, ο οποίος, δίνοντας τόπο στην οργή και στην κακία τους έφυγε.

Έπειτα όμως, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, «προ εξ ημερών του Πάσχα ήλθεν εις Βηθανίαν». Από εκεί, μετά το δείπνο στο σπίτι του Λαζάρου, έστειλε δύο μαθητές του, του έφεραν «την όνον και τον πώλον» και την Κυριακή, καθήμενος επί πώλου όνου, έμπαινε στα Ιεροσόλυμα.

Τότε τα πλήθη των Εβραίων, μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς κι αγαλλιάσεως, τον υποδέχονταν με ζωηρούς αλαλαγμούς: «Ωσαννά τω Υιώ Δαβίδ.

Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Και άλλοι έστρωναν στο δρόμο τα ενδύματα τους, άλλοι έκοβαν κλωνάρια από τις ελιές κι από τις φοινικιές και τα’ ριχναν στο δρόμο, ή τ’ ανέμιζαν με τα χέρια τους ζητωκραυγάζοντας με ενθουσιασμό.

Το «ωσαννά» ακούγονταν μυριόστομο απ’ όλους τους Εβραίους μα πιο πολύ ακόμα από τα θηλάζοντα βρέφη, για να εκπληρωθεί και η Προφητεία του Δαβίδ: «εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον».

Κι’ όλος ο κόσμος των Ιεροσολύμων χαίρονταν και πανηγύριζε, για να επαληθεύσει κι άλλη μια προφητεία, του Προφ. Ζαχαρίου αυτή: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών. Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι πραύς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον, υιόν υποζυγίου».

Οι άγιοι Πατέρες ως «πώλον» εννοούν τα «έθνη», τον εθνικό κόσμο της ειδωλολατρίας, πάνω στον οποίο, νικητής τροπαιοφόρος κάθησε ο Χριστός, με τη νέα θρησκεία της Aγάπης.

Άλλοι Πατέρες πάλι -αυτό που μας ενδιαφέρει όλους σήμερα για την προσωπική πνευματική ζωή μας- δίνουν αυτή εδώ την ερμηνεία: Τώρα που περιμένουμε το νικητή Χριστό να μπει στα Iεροσόλυμα του καθενός μας και στη στέγη της ψυχής μας με τα άχραντα Μυστήρια, πρέπει με μια ειλικρινή μετάνοια να πετάξουμε τα παλιά ενδύματα των αμαρτιών μας, που τόσον καιρό εφορούσαμε.

Ν’ αφήσουμε δηλ. κάθε παλιά κακή συνήθεια και ν’ απεκδυθούμε τον παλιό μας άνθρωπο, «συν ταις πραξεσιν αυτού και ταις επιθυμίαις». Ύστερα, με μια τέλεια πνευματική αλλαγή ζωής, να πάρουμε στα χέρια τα βάγια της νίκης, δηλ. τις αειθαλείς πνευματικές αρετές, με τις οποίες θα νικήσουμε τους τρεις μεγάλους εχθρούς μας: τη σάρκα, τον κόσμο και το διάβολο.

Κι έπειτα, με άρρητη χαρά και αγαλλίαση, να πλησιάσουμε την αγία τράπεζα του Άρτου της ζωής, λέγοντας μαζί με τους ανυμνούντας παίδες του Ευαγγελίου: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»!

Εδώ, στο μεταίχμιο μεταξύ της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδος, χρειάζεται να ακουστεί για άλλη μια φορά η σημασία της νηστείας, όπως την σημειώνει ένας ιεροκήρυκας των χρόνων της Τουρκοκρατίας. «Ιδού, λοιπόν, οπού διαπεράσαμε, τη βοηθεία του Θεού, το πέλαγος της αγίας Τεσσαρακοστής, και καλότυχος εκείνος, οπού δεν εκινδύνευσεν εις το πέλαγος αυτό αλλά εξήλθεν ελευθερωμένος από πάσαν δαιμονικήν τρικυμίαν.

Ούτος και εις τον καλόν λιμένα έφθασεν, και τον λοιπόν κίνδυνον δεν φοβείται. Η αγία Τεσσαρακοστή, την οπoίαν διήλθομεν, είναι αγιασμός και σωτηρία της ψυχής ημών, διότι η νηστεία είναι μέγα όφελoς. Από αυτήν την νηστείαν ο Mωϋσής έγινε νομοθέτης του Eβραϊκού γένους, από αυτήν εκαθαρίσθη ο νους του και είδε δόξαν Θεού. Από αυτήν και οι τρεις παίδες έσβεσαν την φλόγα της καμινου, από αυτήν και ο προφήτης Δανιήλ ημέρωσε τους λέοντας, από αυτήν ο προφήτης Ηλίας εκράτησε τα νέφη και δεν έβρεξε τρεις χρόνους και εξ μήνας και, σχεδόν ειπείν, όλοι οι Άγιοι από αυτήν ετιμήθησαν, από αυτήν ηξιώθησαν της Βασιλείας των ουρανών.

Με αυτήν την νηστείαν, είθε και ημείς να αξιωθώμεν, τώρα μεν να φθάσωμεν την αγίαν ημέραν του Πάσχα, να λαμπροφορέσωμεν ψυχικά και σωματικά, και να εορτάσωμεν, ως αγαπά ο Χριστός, εκεί δε, εις τον μέλλοντα αιώνα, να αξιωθώμεν του αιωνίου Πάσχα, της αιωνίου χαράς, και της αιωνίου τρυφής».

Π. Β. ΠΑΣΧΟΥ«ΕΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»

Πηγή:http://www.pigizois.net/tefxi_filadia/50_100/70.htm

 Μὲ λιμάνια μέσα στὸ πέλαγος μοιάζουν οἱ ναοί, ποὺ ὁ Θεὸς ἐγκατέστησε στὶς πόλεις· πνευματικὰ λιμάνια, ὅπου βρίσκουμε ἀπερίγραπτη ψυχικὴ ἠρεμία ὅσοι σ’ αὐτὰ καταφεύγουμε, ζαλισμένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ τύρβη. Κι ὅπως ἀκριβῶς ἕνα ἀπάνεμο κι ἀκύμαντο λιμάνι προσφέρει ἀσφάλεια στὰ ἀραγμένα πλοῖα, ἔτσι καὶ ὁ ναὸς σώζει ἀπὸ τὴν τρικυμία τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν ὅσους σ’ αὐτὸν προστρέχουν καὶ ἀξιώνει τοὺς πιστοὺς νὰ στέκονται μὲ σιγουριὰ καὶ ν’ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γαλήνη πολλή.

Ὁ ναὸς εἶναι θεμέλιο τῆς ἀρετῆς καὶ σχολεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Πάτησε στὰ πρόθυρά του μόνο, ὁποιαδήποτε ὥρα, κι ἀμέσως θὰ ξεχάσεις τὶς καθημερινὲς φροντίδες. Πέρασε μέσα, καὶ μιὰ αὔρα πνευματικὴ θὰ περικυκλώσει τὴν ψυχή σου. Αὐτὴ ἡ ἡσυχία προξενεῖ δέος καὶ διδάσκει τὴ χριστιανικὴ ζωή· ἀνορθώνει τὸ φρόνημα καὶ δὲν σὲ ἀφήνει νὰ θυμᾶσαι τὰ παρόντα· σὲ μεταφέρει ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Κι ἂν τόσο μεγάλο εἶναι τὸ κέρδος ὅταν δὲν γίνεται λατρευτικὴ σύναξη, σκέψου, ὅταν τελεῖται ἡ Λειτουργία καὶ οἱ προφῆτες διδάσκουν, οἱ ἀπόστολοι κηρύσσουν τὸ Εὐαγγέλιο, ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἀνάμεσα στοὺς πιστούς, ὁ Θεὸς Πατέρας δέχεται τὴν τελούμενη θυσία, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χορηγεῖ τὴ δική Του ἀγαλλίαση, τότε λοιπόν, μὲ πόση ὠφέλεια πλημμυρισμένοι δὲν φεύγουν ἀπὸ τὸ ναὸ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι;

Στὴν ἐκκλησία συντηρεῖται ἡ χαρὰ ὅσων χαίρονται· στὴν ἐκκλησία βρίσκεται ἡ εὐθυμία τῶν πικραμένων, ἡ εὐφροσύνη τῶν λυπημένων, ἡ ἀναψυχὴ τῶν βασανισμένων, ἡ ἀνάπαυση τῶν κουρασμένων. Γιατί ὁ Χριστὸς λέει: «Ἐλᾶτε σ’ ἐμένα ὅλοι ὅσοι εἶστε κουρασμένοι καὶ φορτωμένοι μὲ προβλήματα, κι ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω» (Ματθ. 11:28). Τί πιὸ ποθητὸ ἀπ’ αὐτὴ τὴ φωνή; Τί πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τούτη τὴν πρόσκληση; Σὲ συμπόσιο σὲ καλεῖ ὁ Κύριος, ὅταν σὲ προσκαλεῖ στὴν ἐκκλησία· σὲ ἀνάπαυση ἀπὸ τοὺς κόπους σὲ παρακινεῖ· σὲ ἀνακούφιση ἀπὸ τὶς ὀδύνες σὲ μεταφέρει. Γιατί σὲ ξαλαφρώνει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτημάτων. Μὲ τὴν πνευματικὴ ἀπόλαυση θεραπεύει τὴ στενοχώρια καὶ μὲ τὴ χαρὰ τὴ λύπη.

Ἀπό τό βιβλίο :«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»,Τόμος Γ΄ (Τεύχη 21-30), A΄ Ἔκδοση 2003.Ἐκδόσεις: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς.

Πηγή:http://arnion.gr/

Το να μιλούμε για την Ελλάδα και να αναφερόμαστε στους μαρτυρικούς προγόνους μας που τόλμησαν την επανάσταση του 21 από την οποία γεννήθηκε το νέο ελληνικό κράτος και ο νέος Ελληνισμός αποτελεί ύψιστο χρέος τιμής για κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα όπου της γης. Η εικόνα της τουρκοκρατούμενης Ρωμιοσύνης δεν ήταν απλά μόνο θολή, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη γιατί όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής «όλα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».

Του παπά Στυλ. Θεοδωρογλάκη

Ένα διαλυμένο κυριολεκτικά ανύπαρκτο κράτος, που για αιώνες δοκιμάστηκε από τη σκληρή μεταχείριση των βαρβάρων κατακτητών του. Το μόνο και μοναδικό ρωμαλέο και υγιές κομμάτι του Ελληνισμού είναι η χαλύβδινη ελληνική ψυχή και το ηρωικό αδούλωτο ελληνικό φρόνιμα.Οι «ευρωπαίοι» «φίλοι μας», γελούσαν και κορόιδευαν την επανάσταση και τους επαναστάτες από τους Φιλικούς ως τους θρυλικούς καπεταναίους της στεριάς και της θάλασσας της Πελοποννήσου της Στερεάς και των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου και της Κρήτης.

Γιατί δε μπορούσαν να πιστέψουν ότι μια χούφτα γκιαούρηδων , όπως αποκαλούσαν τους έλληνες θα σηκώσουν κεφάλι στην Οθωμανική αυτοκρατορία και θα επικρατούσαν.Με την χαλύβδινη ψυχή και το αδούλωτο φρόνημα που για τους Έλληνες είναι ιερή παρακαταθήκη, κληρονομιά αιώνων, οι σκλάβοι αντιπαρατίθενται στους κατακτητές και με νύχια και με δόντια τους ξεντροπιάζουν στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη της οποίας μικρός αριθμός μεμονωμένων προσώπων κερδίζει την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό των Ελλήνων. Τους ευρωπαίους Φιλέλληνες δεν τους γέννησε ο Ευρωπαϊκός ουμανισμός τους γοήτευσε και τους σαγήνεψε η πρωτόγνωρη ηρωική συμπεριφορά των επαναστατών ανδρών, γυναικών και παιδιών που δε λύγησαν δεν γονάτισαν και δεν προσκύνησαν τους βαρβάρους.

Επειδή και σήμερα ακόμα στεκόμαστε με δέος μπροστά σε κάθε εθνικό απελευθερωτικό κίνημα και θαυμάζομε πάντοτε ηρωικές πρακτικές ανδρείας και αυτοθυσίας, η Επανάσταση και οι Έλληνες επαναστάτες έχουν κάτι πολύ ισχυρότερο και δυναμικότερο που πράγματι αξίζει να προσπαθούμε να το ζούμε στην ύπαρξη, το πρόσωπο και τη συνείδησή μας. Τον Δασκαλογιάννη λυσσασμένοι Τούρκοι των γδέρνουν ζωντανό και αναστεναγμός δεν βγαίνει από το στόμα του.Τον Αθανάσιο Διάκο οι Τούρκοι τον σουβλίζουν ζωντανό και εκείνος αντί αναστεναγμό τραγουδά την ομορφιά της Πατρίδας μας «Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει…» Στο Αρκάδι ο ηρωικός ηγούμενος ανατινάζει την πυριταποθήκη και ένας κόσμος ολόκληρος γυναικών και παιδιών γίνεται παρανάλωμα της φωτιάς με ευχαρίστηση που δεν έπεσαν στα χέρια των Τούρκων.

Αυτά και άλλα ανάλογα περιστατικά υπήρξαν οι μήτρες που γέννησαν τους φιλέλληνες και τον φιλελληνισμό.Αυτό είναι η κληρονομιά μας. Αυτό είναι η ιερή παρακαταθήκη για κάθε Έλληνα. Αυτό είναι η Ελλάδα, η Πατρίδα μας, ζυμωμένη με το αίμα των ηρωικών μας προγόνων. Αυτό είναι η Ελευθερία μας «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά» όπως τραγουδά και πάλι ο Εθνικός μας ποιητής.

Από τούτη την ιερή μεγάλη κληρονομιά μας προσδιορίζεται η ευθύνη μας ως νεοελλήνων να μη δώσουμε ποτέ «τα άγια τοις κυσίν»Να κρατήσουμε την κληρονομιά μας καθαρή, αυθεντική και γνήσια όπως μας την κληροδότησαν οι μεγάλοι εκείνοι πρόγονοι μας (Μακρυγιάννης, Θρυλικός γέρος του Μωριά, ο Παπαφλέσσας, ο εθνεγέρτης Κοσμάς ο Αιτωλός και άλλοι πολλοί πριν και μετά απ’ αυτούς). Να μη γίνουμε ποτέ τροφή της παμφάγου αλλοτρίωσης που με πολλά και ελκυστικά ως και παραπειστικά συνθήματα αποζητά να μας κάνει οικειοθελή θύματά της όπως είναι η διεθνοποίηση, η παγκοσμιοποίηση και όποιας άλλης μορφής κοινωνικής διεύρυνσης και κοινωνικών διαφερόντων.Με όλα τα έθνη και με όλους τους λαούς μπορούμε να ζήσουμε και να επιβιώσουμε ως Έλληνες «τοις κείνων ρήμασιν πειθόμενοι».

Οφείλουμε να εμπνέουμε τα έθνη και τους λαούς όχι μόνον μεταπολεμικά ανδραγαθήματα του παρελθόν αλλά κατ’ εξοχήν με την προβολή των μεγάλων πολιτσμικών μας αξιών και παραδόσεων που έχουν πνοή και ζωή. Η Ελληνική παράδοση μας έχει τη δύναμη να μας αναδείξει ως νέα δύναμη στις διευρυμένες κοινωνίες της Ευρώπης, να προκαλέσει το θαυμασμό και να γοητεύσει και να σαγηνεύσει τους λαούς και τα έθνη.

Οφείλουμε στο ιερό χρέος της μνήμης των ηρωικών μας προγόνων να φανούμε αντάξιοι της ιστορίας, τίμιοι με την Πατρίδα , τίμιοι με την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Ο πολιτισμός μας έχει έντονο προσωπικό χαρακτήρα. Πίσω από τα γράμματα και πίσω από τα άρματα, πίσω από τις τέχνες και τις επιστήμες και πίσω από τη φιλοξενία και τις άλλες μεγάλες αξίες της ζωής, υπάρχουν πρόσωπα άξια και τιμημένα που κανένας δε μπορεί να αγνοεί και να παραγνωρίζει.

Η σημερινή μεγάλη ημέρα του Ελληνισμού καλεί όλους μας σ’ αυτή την εμβάθυνση κι αυτή την εντρύφηση και αυτό θα είναι η καλύτερη προσωπική μας αναγνώριση όλων εκείνων των διακεκριμένων αρχιτεκτόνων της από αιώνων οικοδομής στήριξης και τροφοδότησης του νέου Ελληνισμού.Παράλληλα με την σημερινή εορτή του Ευαγγελισμού, εορτή απαρχής της αναδημιουργίας και αναγέννησης του ανθρώπινου γένους με απόλυτο ειρηνικό χαρακτήρα και απόλυτη αγαπητική διάθεση επιβάλλει και δικαιώνει κάθε προσπάθεια ειρηνικής προώθησης του πολιτισμού μας, στα πέρατα της οικουμένης.

Είναι ευθύνη μας ο επαναευαγγελισμος των ύψιστων αξιών της ζωής που προσδιορίζουν και κατοχυρώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και στολίζουν και τιμούν το ανθρώπινο πρόσωπο.Τον πόλεμο τον χαρίζουμε στους βαρβάρους. Διαχρονικά οι Έλληνες αγωνίστηκαν πολιτεύτηκαν, επαναστάτησαν και εργάστηκαν για την Ειρήνη, την πρόοδο και τον πολιτισμό. Μέσα στη διαχρονική παράδοση του ελληνισμού κατεξοχήν τιμάται το πρόσωπο του ανθρώπου.

Καθώς εορτάζουμε σήμερα την επανάσταση του γένους μας τον εθνικό μας ξεσηκωμό αλλά και τον Ευαγγελισμό της Παναγίας , ακατάλυτες διαχρονικές δυνάμεις πνοής και ζωής, έχουμε όχι μόνο την τιμή αλλά και την ευθύνη, το ιερό χρέος να τροφοδοτούμε μ’ αυτές εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας. Μέσα από ένα ζωντανό ρωμαλέο και δημιουργικό παρόν μπορούμε να επενδύσουμε με στόχο τις μεγάλες και ακατάλυτες αξίες της ζωής, τα ύψιστα εθνικά μας ιδανικά και να οραματιζόμαστε αισιόδοξα το μέλλον και σαν πρόσωπα και σαν έθνος και σαν λαός.Οφείλουμε να είμαστε οι πρώτοι και οι μεγαλύτεροι επενδυτές στην Παγκόσμια Τράπεζα των πνευματικών αξιών.

Η Επανάσταση του 21, ο ευαγγελισμός ης Παναγίας ο ελληνισμός κλασικός και Βυζαντινός καθώς και η Ορθοδοξία είναι μεγάλα πνευματικά κεφάλαια που περιμένουν την καθημερινή αξιοποίηση τους, όχι φυσικά με τρόπο εθνικιστικό και ρατσιστικό αλλά με απόλυτο σεβασμό στην ιδιαιτερότητα και την ελευθερία του ανθρώπινου προσώπου, «ότι το Πνεύμα του Θεού είναι ελευθερία» και οι Έλληνες γνωρίζουν να ζουν, να μεγαλουργούν και να πεθαίνουν ελεύθεροι .

Πηγή: www.agonaskritis.gr  https://blogs.sch.gr/dimlisvor/2010/03/24/20/

 Αυτό, λοιπόν, το όνομα του Ιησού Χριστού, να λέει ως προσευχή πάντοτε κάθε ευσεβής και με το νου του και με τη γλώσσα του, κι’ όταν στέκεται, και όταν βαδίζει και όταν κάθεται και όταν ξαπλώνει, και όταν μιλά και όταν πράττει οτιδήποτε και να πιέζει τον εαυτό του γι’ αυτό το πράγμα, και θα βρει μεγάλη γαλήνη και χαρά, όπως γνωρίζουν εκ πείρας όσοι φροντίζουν γι’ αυτήν. Και επειδή αυτό το έργο είναι υψηλότερο και για όσους βρίσκονται στον βίο, και αυτών των ιδίων των μοναχών, γι’ αυτό όσοι είναι μέσα στους θορύβους πρέπει έστω και σε ορισμένες ώρες να το κάνουν και να το έχουν έργο και να μεταχειρίζονται αυτή την προσευχή με όλη τους τη δύναμη, όλοι και ιερωμένοι, και μοναχοί και λαϊκοί.

Οι μεν, λοιπόν, μοναχοί, επειδή είναι ταγμένοι σ’ αυτό το έργο της προσευχής, και έχουν απαραίτητο χρέος γι’ αυτήν, και όταν βρίσκονται στο θόρυβο των διακονημάτων, όμως πάντοτε ας πιέζονται να ενεργούν αυτή την προσευχή ως οφειλή, και να προσεύχονται στον Κύριο ασταμάτητα, και όταν βρίσκονται σε περισπασμό και σύγχυση και στην ονομαζόμενη και πραγματοποιούμενη αιχμαλωσία του νου, και να μην αμελούν όταν τους τον κλέβει ο εχθρός, αλλά να επανέρχονται στην προσευχή και να επανέρχονται μάλιστα χαρούμενοι. Οι ιερωμένοι πάλι, ας την επιμεληθούν ως αποστολικό έργο και ως θείο κήρυγμα, ως έργο το οποίο εκτελεί θεία ενεργήματα και μας παρουσιάζει την αγάπη του Χριστού. Οι κοσμικοί δε, ας το ενεργούν με όλη τους τη δύναμη ως σφραγίδα στον εαυτό τους και ως σημάδι της πίστεως, ως φύλαξη και αγιασμό και φυγαδευτήριο κάθε πειρασμού.

Οπότε, όλοι ιερωμένοι και λαϊκοί και μοναχοί μόλις σηκωθούμε από τον ύπνο, πρέπει πρώτα να σκεφτούμε το Χριστό, και να θυμηθούμε το Χριστό. Και αυτή -την προσευχή- ως πρώτη σκέψη και θυσία να προσφέρουμε στο Χριστό. Γιατί πρέπει πριν από κάθε σκέψη να θυμηθούμε το Χριστό που μας έσωσε και τόσο μας αγάπησε, επειδή είμαστε και ονομαζόμαστε Χριστιανοί και Τον ντυθήκαμε στο θείο Βάπτισμα και Τον σφραγιστήκαμε στο Χρίσμα και κοινωνήσαμε και κοινωνούμε την αγία σάρκα Του και το αίμα Του, και είμαστε μέλη Του, και ναός. Αυτόν ντυθήκαμε και κατοικεί μέσα μας γι’ αυτό πρέπει να Τον αγαπούμε και οφείλουμε πάντοτε να Τον έχουμε στη μνήμη μας. Γι’ αυτό ας έχει ο καθένας, όσο μπορεί, ορισμένο καιρό αυτής της προσευχής ως χρέος αναπόφευκτο.

Αρκετά είναι όσα ελέχθησαν για το θέμα αυτό, γιατί όσοι επιθυμούν να μάθουν, μπορεί να βρουν περισσότερα γι’ αυτή τη διδασκαλία. Ας αρχίσουμε τώρα να λέμε όπως υποσχεθήκαμε για τις θείες προσευχές της Εκκλησίας, που εκτελούνται κατά τάξη, διότι γι’ αυτές είναι το θέμα. Και μάλιστα θα τις γνωρίσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Πρώτα, λοιπόν, λέμε, όπως είπαμε και πριν, ότι η προσευχή είναι έργο κύριο των Αγγέλων, και ως προς αυτό, επειδή είναι θειότατο, η Εκκλησία δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα. Και κάθε μεν άλλο έργο, δηλαδή η ελεημοσύνη, και η υπηρεσία προς τους αδελφούς, και η επίσκεψη των ασθενών, και η φροντίδα των φυλακισμένων, η απελευθέρωση των αιχμαλώτων και τα παρόμοια, γίνονται για την αγάπη των αδελφών, και δι’ αυτών αναφέρονται στο Θεό. Επίσης και η ακτημοσύνη, και η νηστεία, και η χαμαικοιτία, και η γονυκλισία, και η αγρυπνία, και τα λοιπά, που είναι για τη σκληραγωγία του σώματος, για να καθαριστούμε και να πλησιάσουμε το Θεό είναι καλό να γίνονται, και ως θυσία στο Θεό, όμως δεν μας παρουσιάζουν αμέσως σ’ Αυτόν. Η προσευχή όμως μας παρουσιάζει στον ίδιο το Θεό, και μας ενώνει μ’ Αυτόν. Ο προσευχόμενος φέρεται προς το Θεό σαν να είναι φίλος του, και μιλά, παίρνει θάρρος, ζητά, και γίνεται ένα με το Θεό.

Έπρεπε, λοιπόν, η προσευχή να γίνεται ασταμάτητα και ακατάπαυστα, όπως γίνεται και στους Αγγέλους. Επειδή αυτό μόνον ζητά από εμάς ο Θεός, το να Τον έχουμε στη μνήμη, και να είμαστε μαζί Του και μόνο Αυτόν να αναζητούμε και να αγαπούμε, και να βλέπουμε, για να Τον απολαμβάνουμε καθαρά και αμέσως. Επειδή, όμως, αυτό είναι αδύνατον σ’ εμάς, λόγω του κωλύματος της σάρκας και τις ανάγκες, μόλις που δόθηκε και σπάνια σε πολύ λίγους ισάγγελους ως δωρεά Θεού, γι’ αυτό θέσπισε κατ’ ανάγκην η Εκκλησία ορισμένους καιρούς για απαραίτητες προσευχές, κατά τους οποίους οφείλει να προσεύχεται κάθε πιστός.

(Αγ. Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, «Η προσευχή του Ιησού», Εκδ. Επέκταση)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Του Ευαγγελισμού (25 Μαρτίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου,Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

«Σήμερον χαράς ευαγγέλια παρθενική πανήγυρις, τα κάτω τοις άνω συνάπτεται, ο Αδάμ καινουργείται, η Εύα της πρώτης λύπης ελευθερούται».

Σήμερα, ευσεβείς χριστιανοί, πανηγυρίζει ο ουρανός και η γη με την ανάμνησι του Ευαγγελισμού της αγίας Θεοτόκου Παρθένου.

Σήμερα κατά τον όσιο Νικόδημο πανηγυρίζαμε την «αρχή και κεφαλή όλων των δεσποτικών εορτών».Σήμερα κατά σύμπτωσι ευλογημένη εορτάζαμε το θαύμα της Συλλήψεως μέσα στα πλαίσια της ημερομηνίας και της ημέρας κατά τις οποίες πραγματοποιήθηκε, κατά τον αυτόν όσιο. «Ευηγγελίσθη δε η Θεοτόκος εν ήμερα δευτέρα ή κατ’ άλλους εν Κυριακή».

Άλλα ας παρακολουθήσωμε το μυστήριο.

«Ο φιλάνθρωπος και ελεήμων θεός», σύμφωνα με την πρώτη ευχάριστη αγγελία πού είχε κάμει στους πρωτοπλάστους μετά την παράδοσί τους, κατά την οποία θα συνέτριβε ο γόνος της γυναικός, της Παρθένου Θεοτόκου Μητρός, την κεφαλή του όφεως, το κράτος και την εξουσία του διαβόλου, απέστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Μαρία την Παρθένο και Αγνή για να αναγγείλη την προάναρχη βούλη της Συλλήψεως και να σημανή τη χαρά στην ανθρωπότητα για τη σωτηρία από την αμαρτία και την αθλιότητα.

«Ως πατήρ φιλόστοργος — ο Θεός — θεωρών των χειρών αυτού το πλαστούργημα καταδουλούμενον, και τυραννούμενον υπό του διαβόλου, και προς τα πάθη της ατιμίας υπαγόμενον, και τη ειδωλολατρεία υποκείμενον», εσπλαγχνίστηκε το γένος των ανθρώπων και  ενήργησε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Και ο Θεός Λόγος, ο Υιός του Θεού, με άφατη αγάπη και άκρα συγκατάβασι «συν τη ασωμάτω φωνή», του Γαβριήλ— «χαίρε κεχαριτωμένη….Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» — εσωματώθη και μάλιστα κατά τον ιερό Δαμασκηνό, «ου ταις κατά μικρόν προσθήκαις απαρτιζόμενου του σχήματος, αλλ’ ύφ’ εν τελειωθέντος». Μορφοποιήθηκε ευθύς μετά την αρχαγγελική φωνή μέσα στην αγία και αγνή γαστέρα της Παρθένου, αυτόματα και ολοκληρωτικά και όχι παίρνοντας το σχήμα του νηπίου σιγά – σιγά. Αυξανόταν μόνο κατά το βάρος και τον όγκο.

Ω μυστήριον! «ο τρόπος της κενώσεως άγνωστος, ο τρόπος της Συλλήψεως άφραστος».

Κατά τον ιερόν υμνογράφο ο Θεός Λόγος δεν απεκάλυψε τον τρόπο της Συλλήψεως ούτε σ’ αυτές τις αγγελικές δυνάμεις, αλλά «δυνάμεις λαθών όσας υπερκοσμίους όσας εν γη» συνελήφθη στη γαστέρα της Παρθένου και Αγνής.

Ο Μάξιμος μάλιστα ο θεοφόρος και ομολογητής, δίδει απάντησι στην απορία, πώς ξέφυγε ο Θεός Λόγος την προσοχή των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων και κατέβηκε στη γη, και λέγει «επειδή τίνες απορούσιν ότι πώς λαθείν λέγεται τας ουράνιους δυνάμεις η του Κυρίου ενανθρώπησις, οπόταν ευρίσκωμεν ότι και αι προφητείαι αι προ του Κυρίου, δι’ αγγέλλων γεγόνασι, και την σύλληψιν της Παρθένου ο Γαβριήλ ευαγγελίζεται, και τους ποιμένας άγγελοι μυσταγωγούσι; απόκρισις: ότι μεν ήδεισαν οι Άγγελοι την μέλλουσαν έσεσθαι επί σωτηρία των ανθρώπων του Κυρίου ενανθρώπισιν, ου δει αμφιβάλλειν, εκείνο δε έλαθεν αυτούς η ανεκλάλητος του Κυρίου σύλληψις, και ο τρόπος. Πώς όλος εν τω πατρί ων; Και όλος ων εν πάσι, και πάντα πληρών, όλος ην εν τη γαστρί της Παρθένου;». Δηλαδή πώς ξέφυγε την προσοχή των Αγγέλων η Σύλληψι του Θεού Λόγου την στιγμή πού αυτοί εγνώριζαν στους προφήτες το θέλημα του Θεού, ο δε Αρχάγγελος Γαβριήλ έφερε το μήνυμα της Συλλήψεως στην Παρθένο; Απάντησι. Ναι εγνώριζαν οι άγγελοι τη σύλληψι και τη σάρκωσι του Λόγου για τη σωτηρία του κόσμου, άλλα δεν εγνώριζαν τον τρόπο της Συλλήψεως και πώς ο αχώρητος θεός «εν μήτρα χωρείται γυναικός.

Άλλα «Ο Θεός όπου βούλεται νικάται φύσεως τάξις».

Γι΄ αυτό και η σοφία και αγάπη του Θεού επενόησε τον πιο μυστήριο τρόπο για να σώση τον κόσμο, να ένωση δηλαδή ολόκληρο το Λόγο Του, τον Υιό του, με ολόκληρη την ανθρώπινη φύσι για να χαρίση σε ολόκληρη την ανθρωπότητα τη σωτηρία. «Όλος γαρ όλον ανέλαβε με και όλος όλω ηνώθη ίνα τω όλω την σωτηρίαν χαρίσηται», διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Και ο Ιερός Υμνογράφος δογματικά προσθέτει, «και ο Υιός του Θεού υιός ανθρώπου γίνεται, ίνα του χείρονος μεταλαβών, μεταδώ μοι του βελτίονος. Εψεύσθη πάλαι Αδάμ, και Θεός επιθυμήυας ου γέγονε άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται». Ναι αδελφοί μοι, ενώ ο πρώτος Αδάμ διαψεύστηκε και — παρά το ότι ήλπιζε με την παράβασι να γίνη θεός — δεν έγινε, ο δεύτερος Αδάμ ο Χριστός ενώ ήταν Θεός έγινεν άνθρωπος για να αποκαταστήση την αστοχία και ζημία του Αδάμ και «Θεόν αυτόν απεργάσηται».Ακούσατε μυστήρια θαυμαστά και εξαίσια πού κρύβει η μεγάλη δεσποτική συνάμα δε και θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού;

Όλη η υπόθεσι τής σωτηρίας μας από τον Ευαγγελισμό της Παρθένου Μαρίας άρχισε, και η μόνη; Ικανή και «εν γυναιξίν ευλογημένη», πού «εύρε χάριν παρά Κυρίου» και τον Υιό του Θεού εβάστασεν, αναδείχθηκε η αγνή κόρη της Ναζαρέτ, η υπερευλογημένη και Δέσποινα Θεοτόκος.

Πόση χάρι γι΄ αυτό της το μοναδικό ρόλο της χρωστούμε; Κάθε χάρι και ευγνωμοσύνη. Και οι χαιρετισμοί πού πέντε Παρασκευές γύρω από τον Ευαγγελισμό της απευθύναμε και όλοι οι θεομητορικοί ύμνοι πού καθημερινά της αναπέμπαμε δεν είναι παρά ελάχιστα δείγματα της αφοσιώσεως και της τιμής πού της οφείλομε.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3153&Itemid=1

Του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

«… Τo Εικοσιένα, όπως το ξέρουμε μέσα από την επίσημη ιστορική παράδοση, μοιάζει με τ’ αναστραμμένο είδωλο που βλέπουμε να Καθρεφτίζεται στα θαμπά νερά μιας λίμνης. Είναι βέβαια η ίδια εικόνα, μα δοσμένη από την ανάποδη. Για να γνωρίσει κανείς τ’ αληθινό Εικοσιένα πρέπει να σκύψει πάνω σ’ άλλα κείμενα, σ’ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ’ αυτά που γράφτηκαν όσα βρόνταγε το καρυοφύλλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στ’ απομνημονεύματα των αγωνιστών του Μακρυγιάννη, του Κασαμούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομήλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και τόσων άλλων.

Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή πάνω στ’ άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής Διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της Αγίας Πόλης Ιερουσαλήμ Κυρ Ανθίμου ή πιο σωστά του Γρηγορίου…», γράφει ο Γιάννης Σκαρίμπας στο βιβλίο «Το 1821 και η αλήθεια».

Και ο γέρος του Μοριά στον λόγο του στην Πνύκα λέει:

 Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα: ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλο», αλλά ως μια βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του ζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδο και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, όπου άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν αρμάδα.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθείτε από τα απερασμένα και από τα, κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον, Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσατε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε και, δια να γίνει τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία…».

Ας εντρυφύσουμε λοιπόν σ’ αυτούς τους λόγους βγάζοντας τα συμπεράσματα για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας και του Έθνους.

«Η ΕΡΕΥΝΑ»- 24/03/2010

 Η ασφαλής και σωστή χρήση του Διαδικτύου από παιδιά και νέους ήταν το θέμα της εκδήλωσης – ημερίδας που διοργάνωσε η οργάνωση ΝΕΟΙ την περασμένη Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη. Την ημερίδα άνοιξε η Πρόεδρος της Μ.Κ.Ο. ΝΕΟΙ και Εντεταλμένη Σύμβουλος σε Θέματα Νεολαίας του Δήμου Θεσσαλονίκης Άννα Ευθυμίου, η οποία δήλωσε: «Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να συνειδητοποιήσει κάθε χρήστης του Διαδικτύου είναι ότι ο παγκόσμιος ιστός δε διαφέρει σε τίποτα από μία κοινωνία. Από αυτήν την άποψη λοιπόν κρύβει αντίστοιχους κινδύνους και απαιτεί και αντίστοιχα μέτρα προστασίας από αυτούς.

Η σωστή και τακτική ενημέρωση σχετικά με τη φύση των κινδύνων αλλά και με τον τρόπο αντιμετώπισής τους γίνεται έτσι απαραίτητη, προκειμένου αφενός να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος έκθεσης των χρηστών των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του Διαδικτύου στους βασικότερους τουλάχιστον κινδύνους και αφετέρου να καταπολεμηθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο το ηλεκτρονικό έγκλημα.»

Σκοπός της ημερίδας ήταν η ενημέρωση των εμπλεκόμενων φορέων αναφορικά με τη σωστή και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου, τη σεξουαλική παρενόχληση, την παιδική πορνογραφία και τη σωστή χρήση του Facebook και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Το πρόγραμμα και οι ομιλίες εστίασαν στην πρόληψη και αντιμετώπιση ψηφιακών κινδύνων. Ειδικότερα, σημαντικό μέρος της ημερίδας αποτέλεσε και η παρουσίαση στοιχείων σχετικά με την παιδική πορνογραφία, καθώς και του οδηγού χρήσης του FACEBOOK, από την πρόεδρο της οργάνωσης, Άννα Ευθυμίου, η οποία ανέλυσε «τα μικρά γράμματα» των όρων χρήσης του Facebook και επισήμανε τι θα πρέπει να προσέχουμε κατά τη χρήση του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η παρουσίαση των αποτελεσμάτων της έρευνας που πραγματοποίησε η οργάνωση το 2009 με θέμα: «Παρενόχληση και ασφάλεια προσωπικών δεδομένων σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης» από την υπεύθυνη νέων τεχνολογιών της οργάνωσης, κ. Μαρία Ράμμου.

Η πανελλαδική έρευνα της οργάνωσης ΝΕΟΙ αναφορικά με τη γνώμη των νέων για το διαδίκτυο, τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και τη σεξουαλική παρενόχληση στο διαδίκτυο στο σύνολο των 2176 ερωτηθέντων ανέδειξε τα παρακάτω:

– Σχεδόν 9 στους 10 χρησιμοποιούν το internet κάθε μέρα ενώ μόνο το 3% δεν το χρησιμοποιεί καθόλου.

– Το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων χρησιμοποιεί καθημερινά instant messenger για να επικοινωνούν με φίλους σε ποσοστό 46,3%, ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (facebook, bebo, my space) 46,4%, ιστοσελίδες που αφορούν μουσική 43,8%, ανταλλαγή αρχείων 31,9% και ειδήσεις 79,1%.

– Σχεδόν 6 στους 10 μπαίνουν στο internet από το σπίτι, 2 στους10 ερωτηθέντες δηλώνουν το σημείο πρόσβασης είναι από το χώρο της εργασίας τους και το κινητό τους τηλέφωνο, ενώ λιγότερο από το 10% μπαίνουν από το σχολείο, internet cafe ή αλλού.

– Από το 56% που μπαίνει στο internet από το σπίτι μόνο το 43% έχει τον υπολογιστή του στο σαλόνι, ενώ το 36% έχει τον υπολογιστή του στο υπνοδωμάτιο.

– Το μεγαλύτερο ποσοστό επικοινωνεί με τους φίλους του από κινητό (20,9%), με email (14%), με SMS (11,1%) και χρησιμοποιώντας instant messenger (18%).

– Σχεδόν το 26% έχει παρενοχληθεί διαδικτυακά γεγονός που ανέφεραν κυρίως σε φίλους γιατί το θεώρησαν αστείο και λιγότερο σε γονείς λόγω του ότι ένιωσαν φοβισμένοι και προσβεβλημένοι.Κανένας από τους ερωτηθέντες δεν ανέφερε ότι απευθύνθηκε στις αρμόδιες αρχές όπως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

– Το 34% των ερωτηθέντων έχει συναντήσει από κοντά κάποιον που γνώρισε στο διαδίκτυο και από το παραπάνω ποσοστό το ίδιο ποσοστό (34%) έχει πάει μόνο του χωρίς έστω κάποιο φίλο/φίλη, είτε γιατί θεωρούσε ότι είχε αναπτύξει φιλική σχέση με το συγκεκριμένο άτομο και ένιωθε ασφάλεια, είτε γιατί είχε ενημερώσει τους φίλους του για τη συγκεκριμένη συνάντηση, είτε γιατί είχαν γνωριστεί με βιντεοκλήση και θεώρησε ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.

– Μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων έχει δώσει προσωπικά του στοιχεία στο internet όπως ηλικία (27,9%), ονοματεπώνυμο και κινητό (20% αντίστοιχα), ενώ διεύθυνση και τηλέφωνο σπιτιού έδωσαν το 6,4% και 8,6% αντίστοιχα.

– Τέλος όσον αφορά τα θετικά στοιχεία της χρήσης του internet, το 90% δηλώνει ότι χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για ενημέρωση, το 55% για επικοινωνία και το 21% για διασκέδαση ενώ στον αντίποδα ως αρνητικά του στοιχεία το 95% θεωρεί ότι είναι η παραπλάνηση, το 89% ο εθισμός, το 71% η παραπληροφόρηση και το 59% η έλλειψη επικοινωνίας πράγμα το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τα παραπάνω αποτελέσματα.

– Το γενικότερο συμπέρασμα της έρευνας υποδηλώνει ότι οι νέοι και νέες επιλέγουν να δείχνουν ριψοκίνδυνες συμπεριφορές αναφορικά με την πλοήγησή τους στο διαδίκτυο (διάθεση προσωπικών δεδομένων, συναντήσεις με άτομα που γνωρίζουν μέσω του διαδικτύου κ.α.) γνωρίζοντας παράλληλα ότι ελλοχεύουν κίνδυνοι.

Ο κ. Αντώνης Παπαντωνίου – Προϊστάμενος της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Θεσσαλονίκης, μίλησε για το έργο της αστυνομίας αναφορικά με την προστασία των πολιτών στο Διαδίκτυο και παρέθεσε στοιχεία σχετικά με περιστατικά που έχουν αντιμετωπιστεί επιτυχώς είτε μέσω Facebook και άλλων ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης είτε σε ανοιχτά δωμάτια συνομιλίας.

Στη συνέχεια, ο κ. Γεώργιος Τσαπρούνης, Διευθυντής Εταιρικών Σχέσεων της εταιρίας «WIND ΕΛΛΑΣ» τόνισε το ρόλο των νέων τεχνολογιών στη ζωή μας, επισήμανε τη βαθιά κοινωνική μετάβαση από μία μονοσήμαντη πραγματικότητα σε μία πολυσήμαντη virtual και τη επίδρασή της στα παιδιά και τέλος πρότεινε τρόπους αντιμετώπισης των κινδύνων του διαδικτύου κυρίως από τους γονείς.

Τέλος, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η ομιλία του κ. Σπύρου Ιγνατιάδη, Γεν. Διευθυντή του Συνδέσμου Εταιρειών Πληροφορικής Βόρειου Ελλάδος (ΣΕΠΒΕ), ο οποίος αναφέρθηκε στα πλεονεκτήματα των νέων τεχνολογιών, τα είδη του ηλεκτρονικού εγκλήματος, την πρόληψη και την αντιμετώπισή του. Επίσης, παρουσίασε τι πρέπει γονείς και παιδιά να γνωρίζουν κατά την πλοήγησή τους στο διαδίκτυο.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Εταιρειών Πληροφορικής Βορείου Ελλάδος (ΣΕΠΒΕ), καθώς και άλλων οργανισμών, επιχειρήσεων, κυβερνητικών φορέων, ενώ χορηγός της ήταν η WIND.

Πηγή:http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_1_24/03/2010_330106

 Η παρακοή ως επανάσταση του ανθρώπου κατά του Θεού αποτελεί την αιτία της πτώσεως και της απομακρύνσεως του ανθρώπου από Εκείνον.

Η υπακοή της Παρθένου και η αποδοχή από μέρους της του μηνύματος του Ευαγγελισμού για την κυοφορία του Σωτήρα εγκαινιάζουν την επάνοδο στον Θεό και την αποκατάσταση της ταραγμένης σχέσης του ανθρώπου με το δημιουργό του.

Έτσι η επιγραφή του ανθρώπου πραγματοποιείται με αντίστροφη της παρακοής πορεία, δηλαδή με στάση ζωής που προσδιορίζει η αρετή της υπακοής. Γι’ αυτό και η Θεοτόκος, η οποία κατεξοχήν βίωσε την αρετή της υπακοής, έγινε η αιτία της συμφιλιώσεως του ανθρώπου με τον Θεό και της επιστροφής σε αυτόν.

Ο Ευαγγελισμός αποτελεί προσδιοριστική τομή στο χρόνο, με τη μετάβαση από την παλαιά στη νέα πραγματικότητα. Είναι επίσης το τέλος της κυριαρχίας του νόμου και η απαρχή της εισόδου στον κόσμο της θείας χάριτος, με πρώτη «κεχαριτωμένη» την Παρθένο Μαρία. Ο Ευαγγελισμός εγκαινιάζει το μέγα και απόρρητο μυστήριο της θείας φιλανθρωπίας ώστε να γίνει η ανθρώπινη φύση «ομόθεος» και να επιστρέψει το ανθρώπινο γένος στην αρχική του ωραιότητα.

Η ιερά ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης ολοκληρώνεται στο πρόσωπο της Παρθένου και καταυγάζεται από τη νέα προοπτική της χάριτος του Θεού.

Η παιδαγωγική λειτουργία των Προφητειών αναγνωρίζεται ως προπαρασκευαστικό στάδιο για την αποδοχή των υπέρλογων νέων αληθειών που είναι ασύλληπτες από την ανθρώπινη διάνοια.

Η κορυφαία προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης, η προφητεία που προανήγγειλε την έλευση του Μεσσία δια της Παρθένου, είναι η γνωστή του προφήτη Ησαΐα: «Δια τούτο δώσει Κύριος αυτός ημίν σημείον˙ ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ».

Αυτό το πολύτιμο «σημείον» επαναλαμβάνει στην Καινή Διαθήκη ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, με την προσθήκη της ερμηνείας της λέξεως Εμμανουήλ που σημαίνει «μεθ’ ημών ο Θεός». Εξάλλου η Βηθλεέμ έμμελε να φέρει «άρχοντα εν τω Ισραήλ» και «ηγούμενον επί το Ισραήλ».

Αυτές τις δύο τελευταίες νύξεις της Παλαιάς Διαθήκης για την καλή αγγελία παραθέτει στο Ευαγγέλιο του ο Ματθαίος ενοποιώντας νοηματικά τις δύο σε μία.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει εκτενώς τη σκηνή του Ευαγγελισμού, με όλα τα χαρακτηριστικά του παράδοξου διαλόγου, και τον άγγελο Γαβριήλ να απευθύνει στην Μαρία το «χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού».

Γύρω από αυτόν το χαιρετισμό έχει αναπτυχθεί αξιόλογη πατερική φιλολογία, που αναλύει την έννοια της φράσεως «χαίρε κεχαριτωμένη».

Πρέπει αληθινά να χαίρεται η Παρθένος Μαρία που κατέβηκε ο βασιλεύς της δόξης και η θεία χάρης στη δούλη του. Ο ίδιος ο Θεός έγινε τέλειος άνθρωπος κατέστησε την Μαρία «κεχαριτωμένη», πηγή φωτός και ανατολή του νοητού ηλίου, λειμώνας ευωδίας και αειθαλή άμπελο που ευφραίνει τις ψυχές των πιστών. Η Παναγία είναι η καλλίκαρπος γη που, αν και αγεώργητος, καρποφόρησε τον ίδιο το σωτήρα του κόσμου.

Ο Ευαγγελισμός της Παρθένου είναι το πρώτο μήνυμα της φιλανθρωπίας του Θεού. Είναι η πρώτη ένδειξη της συγκαταβάσεως του και η άρρητη φανέρωση της οικονομίας του για την ανθρώπινη σωτηρία, γράφει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης.

Είναι ακόμη η έκφραση και η βεβαίωση της θείας βουλήσεως και προεικονίσεως που ήταν καλυμμένη επί αιώνες. Σ’ αυτήν την αγάπη προσβλέπουν οι εκλεκτοί του Θεού και οι Προφήτες για την υπέρβαση των πόνων και των περιπετειών του ανθρώπινου γένους.

Σ’ αυτήν την άνωθεν παρέμβαση στηρίζουν τις ελπίδες τους και προσδοκούν την πραγμάτωση του μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως. Γι’ αυτό και μόλις έφθασε το πλήρωμα του χρόνου, ο Γαβριήλ «προς την επίγειον παστάδα, των αιθερίων καταπτάς υπερώων, επέστη τη Ναζαρέτ, και τη Πααρθένω προσελθών, της αφράστου οικονομίας διηκόνει το μήνυμα».

Πηγή:http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/2010/03/blog-post_2165.html

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Κατά τή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ὁ ὑπόδουλος Ἑλληνισμός, ἡ πονεμένη Ρωμηοσύνη, ὅπως τήν χαρακτηρίζει ὁ Φώτης Κόντογλου, ἀντιστάθηκε καί μέ τό ντουφέκι καί μέ τό φιλότιμο. Στήν πρώτη μορφή ἀντιστάσεως, τίς ἔνοπλες ἐξεγέρσεις, πρωτοστατοῦσαν οἱ κλεφταρματολοί, ἀλλά σημαντικός ἦταν καί ὁ ρόλος τῶν Ἐπισκόπων καί τῶν ἁπλῶν ἱερέων. Στή δεύτερη μορφή ἀντιστάσεως, τήν πνευματική καί ἠθική, ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε ὁ ἀδιαμφισβήτητος ἡγέτης καί καθοδηγητής. Τοῦτο ὁμολογοῦν καί οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 πού ἔζησαν τά γεγονότα ἀπό κοντά. Χαρακτηριστικά ὁ Κοζανίτης ὁπλαρχηγός Νικόλαος Κασομούλης γράφει στόν Πρόλογο τοῦ ἔργου του “Ἐνθυμήματα Στρατιωτικά” καί τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: “Ἀπό τά διάφορα ἱστορικά καί ἐκκλησιαστικά συγγράμματα καί ἀπό αὐτά τά πράγματα γνωρίζοντες ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, ὁ χαρακτήρ καί τά ἔθιμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βασιλείου μας, ἐδιατηρήθησαν ὑπό τήν ἐπαγρύπνησιν τοῦ Κλήρου μας καί τῶν διαφόρων πεπαιδευμένων τοῦ Ἔθνους μας, καί διά τῆς κοινῆς εὐλαβείας πρός τήν ἁγίαν ἡμῶν Θρησκείαν…”. Ἀλλά καί ὁ ἔντιμος Βρετανός Βυζαντινολόγος, ὁ ἀείμνηστος Στῆβεν Ράνσιμαν, στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου του “Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ” ἐπισημαίνει: ” Ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν ἡ δύναμη πού διετήρησε τόν Ἑλληνισμό κατά τήν διάρκεια τῶν σκοτεινῶν αἰώνων…”.

Η πνευματική αὐτή ἀντίσταση τοῦ Γένους καί ὁ Ἐθναρχικός ρόλος τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τήν περίοδο ἐκείνη ἀναδεικνύονται κυρίως στούς ἑξῆς τομεῖς:

1) Η διαφύλαξη τῆς Πίστεως καί τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Κατά τήν διάρκεια τῆς δουλείας οἱ ἔννοιες Ὀρθόδοξος καί Ρωμηός ἦσαν σχεδόν ταυτόσημες. Ἐθνάρχης (Μιλλέτ-Μπασί) ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων τῆγς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἦταν ὁ Πατριάρχης, ἡ δέ ἀπώλεια τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητος σήμαινε αὐτομάτως καί τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος. Ὅποιος ἄλλαζε τήν Πίστη του εἴτε ἀκουσίως εἴτε ἑκουσίως τούρκευε ἤ φράγκευε, χανόταν γιά τόν Ἑλληνισμό. Ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίσθηκε γιά νά σταματήσουν οἱ προσχωρήσεις Ὀρθοδόξων στό Ἰσλάμ. Ὁ Νεκτάριος Τέρπος καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός εἶναι χαρακτηριστικά παραδείγματα μοναχῶν πού ἔδωσαν τήν πνευματική μάχη γιά νά ἀποτρέψουν τόν ἐξισλαμισμό τῶν ταλαιπώρων Ρωμηῶν καί γιά νά διατηρήσουν τήν ἑλληνικότητα τῆς γλώσσας καί τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Πρέπει νά τονισθεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία διεφύλαξε τήν ἐθνική συνείδηση ἀκόμη καί σέ ἐκείνους τούς Χριστιανούς πού ἔχαναν τήν γλῶσσα. Οἱ τουρκόφωνοι Καππαδόκες στήν Μικρά Ἀσία κράτησαν τήν ἐθνική τους ταυτότητα, διότι παρέμειναν πιστά μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως οἱ Βαλαάδες τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας κράτησαν τήν ἑλληνική γλῶσσα, ἀλλά προσεχώρησαν στό Ἰσλάμ γιά νά ἀποκτήσουν προνόμια. Γρήγορα τούρκεψε ἡ συνείδησή τους καί χάθηκαν γιά τόν Ἑλληνισμό. Μιά ἄλλη ὁμάδα Χριστιανῶν πού ἐξισλαμίσθηκε βιαίως τόν 17ο αἰῶνα εἶναι οἱ Τσάμηδες στήν Θεσπρωτία. Ἡ ἀλλάγή τῆς Πίστεως ὁδήγησε σέ ἀπότομη ἀλλαγή τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεώς τους. Ἔγιναν φανατικοί τουρκαλβανοί καί διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέχρι καί τήν περίοδο τοῦ Β` Παγκοσμίου Πολέμου!

Οι μεγαλύτεροι ἀντιστασιακοί κατά τοῦ κατακτητῆ εἶναι οἱ Νεομάρτυρες. Τό παράδειγμα τῆς αὐτοθυσίας τους στερέωνε τήν Πίστη τῶν ὑποδούλων καί περιόριζε τούς ἐξισλαμισμούς. Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός στό βιβλίο του “Τουρκοκρατίί”(ἐκδ. Ἀκρίτας, Ἀθήνα 1998) γράφει χαρακτηριστικά: “Τό μαρτύριο τῶν Νεομαρτύρων δείχνει καί τήν συμμετοχή τῆς Ἐκκλησίας στήν ἀντίσταση καί τήν ἑνότητα τοῦ Γένους ἔναντι τοῦ τυράννου. Στήν ἐπιστροφή καί ὁμολογία τῶν Νεομαρτύρων συνέβαλλαν ἀποφασιστικά οἱ Γέροντες -Πνευματικοί τους. Σ` αὐτούς κατέφευγαν, κυρίως στα ἁγιορείτικα μοναστήρια, γιά νά μετανοήσουν καί νά εἰσαχθοῦν στήν πνευματική ζωή. Τά ἀσκητήρια ἔγιναν ἔτσι προμαχῶνες μπροστά στά κύματα τοῦ μουσουλμανισμοῦ…. “.

2) Η Παιδεία, κρυφή καί φανερή. Πολλοί διερωτῶνται σήμερα: Ἦσαν οἱ Ωθωμανοί ἀνεκτικοί ἤ καταπιεστικοί στό ζήτημα τῆς Παιδείας τῶν ὑποδούλων; Τήν ἀπάντηση μᾶς δίδει χωρίς προκαταλήψεις ὁ προαναφερθείς Στῆβεν Ράνσιμαν στό περισπούδαστο ἔργο του “Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ”.

Ἐκεῖ ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Σουλτάνος στήν Κωνσταντινούπολη δέν εἶχε ἐκδώσει ποτέ φιρμάνι πού νά ἀπαγορεύει τήν ἐκπαίδευση τῶν Ρωμηῶν, ἀλλά οἱ τοπικοί Ὀθωμανοί ἡγεμόνες ἦσαν ἀνεξέλεγκτοι στό θέμα αὐτό καί πολλάκις αὐθαιρετοῦσαν κατά τῶν ὑποδούλων. Ὅταν οἱ Ρωμηοί κατόρθωναν νά φιλοδωρήσουν τόν τοπικό μπέη τότε λειτουργοῦσε σχολεῖο ἐλεύθερο, ἀλλά καί αὐτό γιά λίγα χρόνια. Στήν συνέχεια ἐδημεύετο τό κτίριο καί τά παιδιά ἐστέλλοντο στό σπίτι τους. Καί καταλήγει ὁ Ράνσιμαν: “Γιά τούς πιό πολλούς Τούρκους ἡ Παιδεία τῶν ὑποδούλων φυλῶν ἦταν κάτι τελείως ἀνεπιθύμητο”.Γι` αὐτές , λοιπόν, τίς δύσκολες περιπτώσεις καί ἰδίως γιά τούς δύο πρώτους πού σκοτεινούς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας χρειάσθηκε νά λειτουργήσουν καί τά Κρυφά Σχολειά. Ὁ παπάς ἤ ὁ καλόγερος λαμβάνοντας τίς κατάλληλες προφυλάξεις δίδασκαν στά παιδιά τοῦ χωριοῦ τά “κολλυβογράμματα” μέ διδακτικά ἐγχειρίδια τό Ψαλτῆρι καί τήν Ὀκτώηχο.

Στήν εποχή μας εμφανίσθηκαν ορισμένοι ερευνητές, οι οποιοι αμφισβήτησαν τήν ύπαρξη Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Ἀφοῦ λειτούργησαν ὀνομαστά Ἑλληνικά Σχολεῖα επί Τουρκοκρατίας, λένε, τί ἀνάγκη ὑπῆρχε γιά κρυφή ἐκπαίδευση; Προφανῶς λησμονοῦν τήν παρατήρηση τοῦ Ράνσιμαν , ὅπως ἐπίσης θέλουν νά ἀγνοοῦν τό γεγονός ὅτι τά γνωστά σχολεῖα τοῦ Γένους λειτούργησαν κυρίως μετά τό 1650. Στούς δύο πρώτους αἰῶνες τί γινόταν; Τούς διαψεύδουν ἐπίσης τά πάμπολλα τοπωνύμια σέ διάφορα μέρη τοῦ Ἑλληνισμοῦ πού ἀναφέρονται στό Κρυφό Σχολειό. Στά Γιάννενα, στήν Ἀρκαδία, στή Μάνη, στήν Ἴο, στήν Κρήτη, στήν Βοιωτία καί ἀλλοῦ, ἀκόμη καί σήμερα δείχνουν οἱ ντόπιοι μοναστήρια ἤ σπηλιές μέ τό ὄνομα Κρυφό Σχολειό. Τί συνέβη ἄραγε;Ἔπαθαν ὁμαδική παράκρουση οἱ κάτοικοι ὅλων αὐτῶν τῶν τόπων καί προσεχώρησαν σέ ἕνα “μύθο” πού καλλιεργεῖ ἡ Ἐκκλησία; Ἀλλά τήν πιό ἀποστομωτική ἀπάντηση στούς ἀρνητές τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ δίδει ὁ Γάλλος δημοσιογράφος Ρενέ Πυώ στό βιβλίο του “Δυστυχισμένη Βόρειος Ἤπειρος” (ἑλλην. μετάφραση Ἀγόρως Λαζάρου, ἐκδ. Τροχαλία). Ὁ Πυώ ἐπεσκέφθη τό Ἀργυρόκαστρο τό 1913 μόλις εἶχε ἐλευθερωθεῖ ἀπό τόν Ἑλληνικό Στρατό. Ἐκεῖ λοιπόν γνώρισε δεκάδες Ἑλληνόπουλα , τά ὁποῖα τοῦ ὁμολόγησαν ὅτι ἔκαναν κρυφά μαθήματα ἐπειδή οἱ Τοῦρκοί ἀπηγόρευαν τήν διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας! Τοῦτο γινόταν στίς ἀρχές τοῦ 20 οῦ αἰῶνος. Σκεφθῆτε τί γινόταν σέ πολύ πιό δύσκολα χρόνια.

Αλλωστε η εκκλησία δέν έχει ἀνάγκη ἀπό “κατασκευασμένους μύθους” γιά νά τονίσει τήν προσφορά της στήν Παιδεία τοῦ ὑποδούλου Γένους, διότι καί σέ ὅσα φανερά καί δημόσια σχολεῖα λειτουργοῦσαν ἡ παρουσία της ἦταν ἐμφανής καί καθοδηγητική. Ὁ Ἀπόστολος Βακαλόπουλος στό βιβλίο του “Νέα Ἑλληνική Ἱστορία 1204 -1985″ (ἐκδ. Βάνιας, ιστ` ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 1999) παρατηρεῖ: ” Ἕνα ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς παιδείας ἐπί τουρκοκρατίας ἀποτελεῖ ἡ ἵδρυση τῆς Πτριαρχικῆς Σχολῆς, τῆς γνωστῆς ἀργότερα Πατριαρχικῆς Ἀκαδημίας ἤ Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἀπό τόν πρῶτο Πατριάρχη μετά τήν Ἅλωση, τόν Γεννάδιο, στά 1454″. Πρέπει νά θυμίσουμε ἐπίσης τή δράση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὑπέρ τῆς ἱδρύσεως ἑλληνικῶν σχολείων καθώς καί τήν ἵδρυση τῆς Ἑλληνικῆς Σχολῆς στήν Κύπρο, στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί μετέπειτα Ἐθνομάρτυρα Κυπριανό.

Πρόκειται γιά τό σημερινό Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ἀλλά καί μόνο ἡ παρακολούθηση τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπό τούς πιστούς ἦταν ἕνα συνεχές μάθημα ἑλληνικῆς γλώσσας, ἐνῷ τά κηρύγματα τῶν κληρικῶν μετέδιδαν μήνυμα ἐλπίδας καί Ἀναστάσεως. Ἡ ρίζα τῆς Μεγάλης Ἰδέας δέν βρίσκεται μόνον στά δημοτικά ἄσματα, στούς θρύλους καί στίς παραδόσεις. Βρίσκεται καί στήν εὐχή “Χριστός Ἀνέστη, ἡ Ἑλλάς Ἀνέστη” πού ἀκουγόταν ὅταν γιόρταζαν τό Πάσχα οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες.

Καθ` όλην τήν διάρκεια τῆς δουλείας ὑπό τούς Ὀθωμανούς Τούρκους ἡ Ορθόδοξη Ἐκκλησία ὑπῆρξε ἕνα μεγάλο καί διαρκές σχολεῖο ἐλπίδας, ὑπομονῆς, πνευματικῆς ἀντιστάσεως, ἠθικῆς ἐλευθερίας καί ἐθνικῆς ἀφυπνίσεως. Μόνον ἔτσι μποροῦσε νά ἐπιτευχθεῖ ἡ Παλιγγενεσία. Καί μόνον ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ βαθειά Πίστη τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ 1821. “Μάχου ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος” ξεκινᾶ ἡ προκήρυξη τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη τόν Φεβρουάριο τοῦ 1821. “Ὅταν πήραμε τά ὅπλα εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ Πίστεως καί ὕστερα ὑπέρ Πατρίδος” βροντοφώναξε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης στούς μαθητές τοῦ πρώτου Γυμνασίου τῆς ἀπελευθερωμένης Ἀθήνας. Γι` αὐτά βασανίσθηκαν καί γι` αὐτά ἀγωνίσθηκαν οἱ πρόγονοί μας. Ἐμεῖς οἱ νεώτεροι ὀφείλουμε νά μήν τούς διαψεύσουμε.

Πηγή: http://www.diktyo21.gr