6ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Ο τρίτος μήνας του χρόνου, κατά το γρηγοριανό ημερολόγιο, πήρε το όνομά του από το θεό Mars των Ρωμαίων, αντίστοιχο του αρχαιοελληνικού Άρη. Ο Mars ήταν προστάτης της αρχαίας Ρώμης και φαίνεται πως στα αρχαιότατα χρόνια ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου (θέση που κατέλαβε ο Ιανουάριος το 153 π.Χ., ενώ η 1η Ιανουαρίου θεσπίστηκε ως Πρωτοχρονιά το 48 π.Χ.).

Μάλιστα, η μνήμη αυτή διασώζεται και σε ελληνικές παραδόσεις, όπως η παραδοσιακή αφήγηση που θέλει το Μάρτη να χάνει τα πρωτεία από τον Ιανουάριο εξαιτίας της πονηριάς του χαρακτήρα του, που αντανακλάται στις καιρικές διακυμάνσεις.

Σε αρκετές περιοχές επίσης μαρτυρούνται έθιμα γιορτασμού της 1ης Μαρτίου αντίστοιχα με αυτά της Πρωτοχρονιάς (ποδαρικό, αποφυγή δανεισμού και άλλων «γρουσούζικων» ενεργειών, προβλέψεις του καιρού όλης της χρονιάς κ.λπ.), καθώς και ανοιξιάτικα κάλαντα, όπως το αρχαιότατο «Χελιδόνισμα», που επιβίωσε σχεδόν αυτούσιο στη Θράκη. Ο Μάρτιος άλλωστε είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης (εαρινή ισημερία στις 20-21 Μαρτίου), με ιδιαίτερη σημασία για τις αγροτικές κοινωνίες.

Άλλες παραδοσιακές ονομασίες του σχετίζονται με την αστάθεια του καιρού που τον χαρακτηρίζει: Γδάρτης και Παλουκοκαύτης, Πεντάγνωμος, Δίγαμος (επειδή έχει δυο γυναίκες, μια όμορφη, μια άσχημη, κι ανάλογα με ποια κοιμάται αλλάζει κι ο καιρός), αλλά και Πενταγιόματος (επειδή η μέρα μεγαλώνει κι οι άνθρωποι τρώνε πέντε γεύματα), Ανοιξιάτης και Βλάσταρος.

Το κράτος της Πόλης του Βατικανού – η Αγία Έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, είναι το μικρότερο κράτος του κόσμου. Έχει έκταση 0,44 τ.χλμ. και πληθυσμό 770 κατοίκους. Ακολουθεί το Μονακό, με έκταση 1,95 τ.χλμ. και 32.000 κατοίκους, και το Ναούρου στον Ειρηνικό Ωκεανό, με έκταση 21 τ.χλμ. και 12.000 κατοίκους.

Στα πλαίσια του μαθήματος της ευέλικτης ζώνης, κατά την τρέχουσα σχολική χρονιά, εκπονήθηκε και εφαρμόστηκε από τις Β΄και Δ΄τάξεις του Σχολείου μας πρόγραμμα με τίτλο ‘Αμπέλι-Σταφύλι-Κρασί’.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με επίσκεψη σε κτήμα της Παιανίας, όπου οι μαθητές παρακολούθησαν τη διαδικασία του τρύγου, του πατήματος των σταφυλιών με παραδοσιακό τρόπο, αλλά και με σύγχρονα μέσα. Είδαν επίσης το χώρο αποθήκευσης του μούστου και του κρασιού. Στη συνέχεια, στις τάξεις, αφού συζητήθηκαν όσα τα παιδιά είδαν και άκουσαν, μελέτησαν την ιστορία και καταγωγή του αμπελιού -ας σημειωθεί πως είναι παλαιότερη από του ανθρώπου-, πώς πήρε την ονομασία του, τους μύθους, τις παραδόσεις και την ιστορία του, σε ποια μέρη καλλιεργείται, τη σχέση του με το Χριστιανισμό και τις άλλες θρησκείες, παροιμίες και αινίγματα που το ακολουθούν, τις ποικιλίες και τον πολλαπλασιασμό του.

Οι μαθητές των δύο τάξεων μέσα από εικαστικές δημιουργίες και δρώμενα, γνώρισαν τα προϊόντα του αμπελιού (σταφύλι, κρασί, τσίπουρο, σταφίδα, ξύδι), και την προετοιμασία του τρύγου. Έφτιαξαν στις τάξεις νόστιμο γλυκό σταφύλι, μουστοκούλουρα και πετιμέζι.

Το Σχολείο ιδρύθηκε με το υπ. αριθμ. 106/17-02-1962 Βασιλικό Διάταγμα στην περιοχή της ενορίας Παμμεγίστων Ταξιαρχών, ως ΄6ον 7/θέσιον Δημοτικόν Σχολείον Κορυδαλλού΄ για να αποσυμφορηθούν τα ήδη πληθωρικά σε μαθητικό δυναμικό Σχολεία της πόλης.

Αρχικά στεγάστηκε στο κτήριο της οδού Παπακυριαζή 7 και λειτούργησε ως 4/θέσιο, με πρώτο Διευθυντή το δάσκαλο Αντώνιο Μαδούρο. Κατά το επόμενο σχολικό έτος 1963-1964 μεταστεγάστηκε στο κτήριο επί της διασταύρωσης των οδών Κολοκοτρώνη και Πλαταιών και λειτούργησε με πλήρες προσωπικό και 471 μαθητές υπό τη διεύθυνση του δασκάλου Ιωάννη Νικηφορίδη. Το σχολικό έτος 1965-1966 το Σχολείο λειτούργησε ως ενιαίο με το νεοσύστατο τότε 8ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού με συνδιευθυντές τους Γεώργιο Φραγκιαδάκη και Αλίκη Φλουτσάκου.  Το έτος αυτό το Σχολείο απέκτησε ενισχυτή, πικ-απ και μικροφωνική εγκατάσταση. Αξίζει να σημειωθεί πως μια μητέρα μαθητή πρόσφερε πρόπλασμα ανθρώπινου σώματος αξίας 2.500 δραχμών της εποχής εκείνης. Το 1968 το Σχολείο προήχθη σε 10/θέσιο.

Από το 1985 το Σχολείο εγκαταστάθηκε σε σύγχρονο νεοεγερθέν διδακτήριο, στην περιοχή των 88 στρεμμάτων όπου εδράζεται συγκρότημα σχολικών κτηρίων του Δήμου μας και συστεγάστηκε με το 8ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού. Το 2003 το Σχολείο μετέπεσε σε 9/θέσιο ενώ από το 2004 λειτουργεί ως Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο.

 Διευθυντές του, κατά την παρελθούσα εικοσαετία, διετέλεσαν οι εξής:

 Νικόλαος Ζωγράφος,  Ευστράτιος Μύταρος,  Παναγιώτης Τσιώτσης και Βασιλική Καββαδία.

Το Σχολείο μας καταλαμβάνει έκταση 6.000 τ.μ. περίπου και περιβάλλεται από κήπο. Το σχολικό έτος 2010-2011 φοιτούν σε αυτό 186 μαθητές που κατανέμονται σε οκτώ τμήματα.

Αποφράδες ονομάζονται οι γρουσούζικες μέρες, οι δυσοίωνες, οι καταραμένες λόγω, για παράδειγμα, ενός καταστροφικού γεγονότος που συνέβη μια τέτοια μέρα (π.χ. Τρίτη 29 Μαΐου 1453, ημερομηνία άλωσης της Πόλης) ή και για λόγους δεισιδαιμονίας (π.χ. Τρίτη και 13, Παρασκευή και 13).

Η έννοια, όπως και η λέξη, προέρχεται από τους αρχαιοτάτους χρόνους. Το επίθετο αποφράς-άδος προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα αποφράζω και σημαίνει αυτός που δεν πρέπει καν να αναφέρεται: «μη οία τε ούσα φράζεσθαι».

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως υπάρχουν τέτοιες γρουσούζικες, αποφράδες μέρες (ο Ησίοδος τις ξεχωρίζει συστηματικά στο έργο του Έργα και Ημέραι), κατά τις οποίες καλό είναι να αποφεύγονται οι σημαντικές ασχολίες ή, όπως το θέτει ο Λουκιανός, «Όταν μήτε αι αρχαί χρηματίζωνται, μήτε εισαγώγιμοι δίκαι ώσι, μήτε τα ιερά ιερουργήται, μηθ’ όλως τι των αισίων τελήται» (Λουκιανού, Ψευδολ., 12).

Οι Ρωμαίοι πίστευαν επίσης στην καταστροφική επίδραση των αποφράδων ημερών, τις οποίες ονόμαζαν dies nefasti, ακριβής απόδοση του αρχαιοελληνικού όρου.

Στη λαϊκή νεοελληνική παράδοση έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα διάφορες μέρες ως αποφράδες, με εξέχουσα την Τρίτη, που συνδέθηκε με το καταστροφικό γεγονός της Άλωσης, αν και θεωρούνταν κακότυχη από τα ρωμαϊκά ακόμη χρόνια επειδή ήταν η μέρα του θεού του πολέμου Άρη, λατινιστί Mars, η δε Τρίτη ονομαζόταν Martis dies, δηλαδή «ημέρα του Άρη», ονομασία που επιβιώνει μέχρι σήμερα σε λατινογενείς γλώσσες, όπως Martedi (ιταλ.), Mardi (γαλλ.).

Πηγή: Science Illustrated

Στη βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες βέβαια με το παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν αυστηρό τρόπο. Του έδιναν ένα  χόρτο που ήταν υποχρεωμένος με το μάσημα να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο όμως αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα στο στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα  άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες. Από την σκληρή τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : “μάλλιασε η γλώσσα μου”, που τη λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.

Στα πλαίσια του προγράμματος ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ 2008 παρουσιάστηκε η κεντρική εκδήλωση της δράσης,  με τίτλο: ‘Χτίζουμε τα δικαιώματά μας’, στο θεατράκι ‘Θανάσης Βέγγος’ από κοινού με το 5ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού.

Στόχος του προγράμματος που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ολυμπιακής παιδείας, υπήρξε η προώθηση της ισότητας, η ανοχή στη διαφορετικότητα, η διαμόρφωση συμπεριφορών και αξιών φιλίας  και συνεργασίας. Το συντονισμό των δραστηριοτήτων των δύο συνεργαζόμενων Σχολείων που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα, είχε ο καθηγητής φυσικής αγωγής κ. Νικόλαος Ζευγαράς.

Η Καλλιπάτειρα, κόρη του Ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, ήταν η πρώτη γυναίκα της αρχαιότητας που μπήκε μέσα σε αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι κανονισμοί απαγόρευαν την είσοδο και την παρακολούθηση των  αγώνων για τις γυναίκες, αλλιώς τιμωρούνταν σε θάνατο με κατακρήμνιση από το βραχώδες όρος Τυπαίο. Η Καλλιπάτειρα, θέλοντας να θαυμάσει το γιο της Πεισίρροδο που αγωνιζόταν στην πάλη, τόλμησε και περιφρονώντας τη σχετική απαγόρευση, μεταμφιέστηκε σε γυμναστή  και παρακολούθησε τον αγώνα.
Προδόθηκε όμως από τον δικαιολογημένο αλλά υπέρμετρο ενθουσιασμό της για τη νίκη του γιου της. Ωστόσο, δεν της επιβλήθηκε η θανατική ποινή, καθώς προέρχονταν από οικογένεια Ολυμπιονικών (πατέρας, σύζυγος, αδέλφια, γιος και ανιψιός).

Είπε: μ’ αρέσει να περνάω κάθε μέρα πολλές ώρες στην ύπαιθρο. Είναι λάθος. Στο ύπαιθρο ήθελε να πει, δηλαδή έξω από το σπίτι και το χώρο της δουλειάς του. Η καθεμιά από τις δύο αυτές λέξεις, έχει τη δική της σημασία. Ύπαιθρο είναι το αντίθετο του κλειστού χώρου και σημαίνει ανοικτός χώρος, όχι στεγασμένος. Ύπαιθρος είναι το αντίθετο της πόλης και σημαίνει εξοχή, αγροί, χωριά. Ύπαιθρο επομένως υπάρχει και στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Ιδού η σωστή χρήση:

Οι κάτοικοι της υπαίθρου πλεονεκτούν σε σχέση με τους κατοίκους των πόλεων, από την άποψη του υγιεινού περιβάλλοντος. Τα παιδιά των πόλεων δε χαίρονται όσο πρέπει το ύπαιθρο, καθώς οι πολυκατοικίες δεν έχουν κήπο και παίζουν μέσα στα σπίτια.

Υπαίθρια κέντρα, αυτά που λειτουργούν σε ανοικτό χώρο, βρίσκει παντού κανείς το καλοκαίρι, στην πόλη, αλλά και έξω στην ύπαιθρο.

Η γιορτή του Πάσχα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη εβραική εορτή, γιατί το τριήμερο της Σταύρωσης, Ταφής και Ανάστασης του Χριστού, συνέπεσε κατά τη βιβλική αφήγηση, με τη γιορτή του Πάσχα των Εβραίων. Pascha στα αραμαικά, αρχαιότερη εκδοχή της εβραικής (pesah στα εβραικά) σημαίνει πέρασμα, παρέλευση. Πράγματι, οι Εβραίοι το Πάσχα γιορτάζουν την επέτειο της εξόδου από την Αίγυπτο με την καθοδήγηση του Μωυσή και το θαυματουργό πέρασμα διαμέσου της ερυθράς θάλασσας. Αντίστοιχα οι Χριστιανοί γιορταζουμε το πέρασμα από τη δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου στο φως της αιώνιας ζωής που έγινε δυνατή για τον άνθρωπο μέσω της θυσίας και της Ανάστασης του Ιησού.

Το Πάσχα -Λαμπρή στα ελληνικά- είναι κινητή γιορτή. Κάθε χρόνο η Εκκλησία ορίζει τις ημερομηνίες όλων των κινητών γιορτών του έτους με βάση την ημερομηνία του Πάσχα. Για το σκοπό αυτό, διατηρεί ένα ημερολόγιο-εορτολόγιο που λέγεται ‘Πασχάλιον’. Να γιατί όταν κάποιος βρίσκεται σε σύγχυση και μπερδεύει τις ημερομηνίες ή οτιδήποτε άλλο, λέμε ‘έχασε τα αυγά και τα πασχάλια’!

Πηγή: Science Illustrated