Λόγω γενεθλίων θα ελαφρύνω κάπως το κλίμα και θα σας … κεράσω λίγη σοκολάτα της οποίας ως είδους η ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Οι πρώτες πληροφορίες για την καλλιέργεια κακαόδεντρων μας φέρνουν πίσω στην εποχή του πολιτισμού των Μάγια κάπου στα 600 μ.Χ.
Η ιστορία αναφέρει την ύπαρξη τέτοιων καλλιεργειών στη χερσόνησο Γιουκατάν από αποίκους της φυλής των Μάγια, που μετακινούνταν την εποχή εκείνη από την Κεντρική προς τη Νότια Αμερική. Οι ιδεώδεις κλιματολογικές συνθήκες που υπήρχαν στα παρθένα δάση του Ισημερινού-περιβάλλον σκιώδες γεμάτο υγρασία- συντέλεσαν στην ανάπτυξη και εξάπλωση της καλλιέργειας των κακαόδεντρων σε όλο το πλάτος και μήκος της περιοχής, από το σημερινό Μεξικό μέχρι τη Νέα Γουινέα. Στην εποχή των Αζτέκων η εισαγωγή του κακάο στη ζωή τους αποδίδεται σύμφωνα με ένα μύθο, στο βασιλιά Zuetzalcoatl, που είχε κλέψει τους καρπούς από τη χώρα των γιων του Ήλιου για να τους προσφέρει στους ανθρώπους. Την εποχή εκείνη το είδος ήταν σπάνιο και άξιζε όσο και το χρυσάφι. Οι Αζτέκοι ήταν επίσης εκείνοι που μάλλον από τύχη παρατήρησαν ότι όταν οι καρποί του κακάο ξεραίνονταν στον ήλιο ή ψήνονταν στη φωτιά, και στη συνέχεια τους έτριβαν μεταξύ τους ή τους χτυπούσαν με πέτρες, έσπαγαν και έτσι μπορούσαν να συλλέξουν μέσα από αυτούς τους πολύτιμους κόκκους του κακάο. Με τη σκόνη που προέκυπτε από το σπάσιμο των κόκκων αρωμάτιζαν ένα μείγμα από βανίλια, καλαμπόκι και κόκκινες καυτερές πιπεριές, στο οποίο πρόσθεταν ζεστό νερό και το έπιναν. Το μείγμα αυτό ονομάζονταν «choclatl» και θεωρούσαν ότι ήταν χωνευτικό, δυναμωτικό και συνέβαλε στη θεραπεία κάθε νοσήματος.
Ο πρώτος Ευρωπαίος που ήρθε σε επαφή με τους καρπούς του κακάο ήταν ο Χριστόφορος Κολόμβος, όταν κατά τη διάρκεια του τέταρτου ταξιδιού του προς την Αμερική, στις 10 Ιουλίου του 1502, όπου αποβιβάστηκε στις ακτές της σημερινής Νικαράγουας. Οι ιθαγενείς τους χρησιμοποιούσαν τότε κυρίως ως μέσο συναλλαγής, αλλά και για την Παρασκευή του «choclatl». Τον Κολόμβο όμως απασχολούσε εκείνη την εποχή η ανακάλυψη του θαλάσσιου δρόμου προς τις Ινδίες και δεν έδωσε σημασία στους καρπούς του κακάο. Έτσι, ο πρώτος Ευρωπαίος που θεωρείται ότι ανακάλυψε και έφερε το κακάο στην Ευρώπη είναι ο Hernando Cortez, ο οποίος το Πάσχα του 1519 προσάραξε με τον στόλο του, που τον αποτελούσαν 11 καραβέλες, στη χερσόνησο Γιουκατάν. Εκεί τον υποδέχτηκε ο βασιλιάς των Αζτέκων, Μοντεζούμα, που του προσέφερε χρυσάφι, πολύτιμους λίθους και ένα καλάθι γεμάτο με κόκκους κακάο. Ο Cortez αμέσως μετά την κατάκτηση ενός τμήματος του Μεξικού έσπευσε να δημιουργήσει μια δική του φυτεία κακαόδεντρων, δίνοντας κυρίως σημασία στην συναλλακτική αξία των καρπών, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «σε αυτή τη φυτεία φυτρώνει το χρήμα κατά βούληση».
Κατά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1528, ο Cortez έφερε μαζί του τους πρώτους καρπούς του κακάο και τα απαραίτητα σύνεργα για την προετοιμασία του ως ρόφημα. Το ρόφημα που θεωρήθηκε ότι είχε τονωτικές αλλά συνάμα και θεραπευτικές ιδιότητες κατέκτησε αμέσως τη βασιλική αυλή της Ισπανίας και άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται γνωστό και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο Σουηδός φυσιοδίφης Charles de Linne (1707-1778) που αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην προσπάθεια να βρει αντιπροσωπευτικά ελληνικά ή λατινικά ονόματα για τα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου, θεώρησε ότι η λέξη «κακάο» ήταν ανεπαρκής για να δηλώσει ένα τόσο ευγενές και αξιαγάπητο ρόφημα και την αντικατέστησε με τη λέξη «Theobroma» (1753), δηλαδή τροφή των θεών. Βέβαια, ο όρος «θεόβρωμα κακάο», παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να αναφέρεται σαν επιστημονικός όρος, δεν επικράτησε στην καθομιλουμένη. Την πατρότητα παρασκευής σοκολάτας σε στερεά μορφή διεκδικεί ένα παραδοσιακό μαγαζί του Λονδίνου «Ο Μύλος του Καφέ», που για πρώτη φορά το 1674 παρασκεύασε γλυκίσματα σοκολάτας σε συμπαγή μορφή και σοκολατένια ραβδάκια «αλά ισπανικά». Σήμερα η σοκολάτα είναι μία από τις πιο απολαυστικές τροφές παγκοσμίως. Επίσης, σήμερα αναγνωρίζεται η πλούσια θρεπτική αξία της σοκολάτας. Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η σοκολάτα εμπεριέχει όλες τις αναγκαίες θρεπτικές ουσίες που έχει ανάγκη ο ανθρώπινος οργανισμός για μία ισορροπημένη λειτουργία.
[Περισσότερα: http://www.lacta.gr και
http://diaitologia.blogspot.com/2007/12/blog-post.html]
Στην νοτιοανατολική Αγγλία, στα περίχωρα αλλά και μέσα στο Λονδίνο πολλά σχολεία έκλεισαν για δύο ημέρες λόγω της δριμείας κακοκαιρίας. Μόνο στο Leicestershire 350, περισσότερα από 100 στο Derbyshire και περίπου 60 in Lincolnshire and Nottinghamshire, Όμως οι γονείς ξεσηκώθηκαν -εδώ λέμε “μπράβο τους” – διαμαρτυρόμενοι εναντίον των τοπικών φορέων και του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου τονίζοντας ότι “οι μεγαλύτεροι οφείλουν να δίνουν με το παράδειγμά τους μηνύματα στα παιδιά. Με το να κλείνουν τα σχολεία, το μήνυμα προς τα παιδιά είναι ότι στην πρώτη δυσκολία μπορούν να το βάζουν στα πόδια”. Κατέβηκαν στους δρόμους, διαμαρτυρήθηκαν έξω από τα τοπικά συμβούλια, απευθύνθηκαν στους τοπικούς σταθμούς BBC για να μάθουν την αλήθεια για τον καιρό, διαδήλωσαν έξω από σχολεία στις περιοχές Leicester, Derby, Nottingham, Lincolnshire. 
