spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Από την μεταρρύθμιση του 1976 προετοιμάστηκε η κοινωνία των εκπαιδευτικών για τις σαρωτικές αλλαγές της δεκαετίας του 1980 στον τομέα της γλωσσικής διδασκαλίας. Αντιγράψαμε ανησυχίες και τάσεις και βιώσαμε με οδυνηρό τρόπο τα λάθη μας. Οι τάσεις που επηρέασαν τα δικά μας εκπαιδευτικά πράγματα είχαν ρίζες και στον εκπαιδευτικό ανασχηματισμό της Αγγλίας και της Ουαλλίας, όπου το 1972 συστάθηκε, από τον υπουργό Παιδείας, ομάδα εργασίας, από την οποία ζητήθηκε να υποβάλει προτάσεις που να αφορούν α) όλες τις όψεις διδασκαλίας της αγγλικής: ανάγνωση, προφoρική και γραπτή έκφραση, β) το πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί η τρέχουσα διδακτική πρακτική και ποιο ρόλο θα μπορούσε να παίξει σ’ αυτό τόσο η βασική εκπαίδευση, όσο και η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, γ) την έκταση στην οποία θα μπορούσαν να γίνουν παρεμβάσεις ή βελτιώσεις για να παρακολουθείται ο βαθμός επίτευξης των στόχων. Το 1975 η επιτροπή υπέβαλε την έκθεσή της με τον τίτλο A Language for Life, επίσης γνωστή ως Έκθεση Bullock. Η έκθεση, που αποτελείται από 600 σελίδες και απετέλεσε σταθμό στην πορεία των συζητήσεων για τη διδασκαλία της γλώσσας στο σχολείο. Περιλαμβάνει εκτεταμένη τεκμηρίωση, ασχολείται με τα θέματα της γλώσσας στην εκπαίδευσης και δεν περιορίζεται στη γλωσσική διδασκαλία με τη στενή έννοια. Θίγει θέματα όπως, τις στάσεις απέναντι στη σταθερή και παγιωμένη γλώσσα και τις γλωσσικές ποικιλίες, τη σχέση γλώσσας και μάθησης, την ανάγνωση, την προφορική και γραπτή έκφραση στην α/θμια και β/θμια εκπαίδευση, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία, τη γλώσσα διά μέσου του συνόλου των δραστηριοτήτων του σχολικού προγράμματος, την εσωτερική οργάνωση των σχολείων και την συνεργασία μεταξύ των σχολείων, την υλικοτεχνική υποδομή του σχολείο, την εκπαίδευση και μετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών, την αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και την κριτική ανάλυση των αποτελεσμάτων της, τον γραμματισμό και τον αναλφαβητισμό των ενηλίκων.
Γενικά η Έκθεση υπεστήριζε τη μαθητοκεντρική προσέγγιση, την κατάργηση της παραδοσιακής διδασκαλίας της γραμματικής, και εστίαζε την επαρκή κατανόηση των δομών της γλώσσας και την μάθησή της στην κατάρτιση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι εξ ορισμού έπρεπε να αποκτήσουν ένα υψηλότερο επίπεδο κατανόησης των ιδιοτήτων και λειτουργιών της γλώσσας, ώστε να τις μεταδώσουν! Αυτές οι αλλαγές, που δημιούργησαν πολλαπλές αναστατώσεις,  τόσο στην εκπαιδευτική κοινότητα, όσο και στο κοινωνικό σώμα δημιουργώντας παράλληλα μια νέα γενιά πολιτών που εκπαιδεύτηκαν γλωσσικά με «ασαφή» τρόπο, οδήγησαν τελικά στην έκθεση μιας επιτροπής το 1988 με τίτλο Report of the Committee of Inquiry into the Teaching of Language, επίσης γνωστή ως Έκθεση Kingman. Η έκθεση παρουσιάζει την ανάγκη μιας ισορροπημένης προσέγγισης του γλωσσικού μαθήματος κρίνοντας απαραίτητη τη γνώση των κανόνων και των συμβάσεων που διέπουν τη γλώσσα στις διάφορες χρήσεις της. Η βασική αξιολογική κρίση ήταν ότι ο έλεγχος αυτών των κανόνων αυξάνει και δεν περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης, εφόσον οι γνώσεις αυτές  αποκτώνται μέσα από την πραγματική χρήση της γλώσσας και όχι με γλωσσικές ασκήσεις αποκομμένες από το επικοινωνιακό τους πλαίσιο. Περισσότερα εδώ.

Ο πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας, Μάικ Ραν (Mike Rann), κάλεσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να συμπεριλάβει την ελληνική γλώσσα στο εθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας γλωσσών. Ο κ. Ραν έγραψε σχετική επιστολή στο νέο υπουργό Παιδείας, Σάϊμον Κριν, στην οποία του αναλύει τους λόγους για τους οποίους η ελληνική γλώσσα πρέπει να είναι μεταξύ των γλωσσών που θα διδάσκονται στα αυστραλιανά σχολεία. «Η κυβέρνηση της Νότιας Αυστραλίας πιστεύει ακράδαντα πως η ελληνική γλώσσα θα πρέπει να διδάσκεται στα δημόσια σχολεία μας. Η πολιτεία μου έχει μια μεγάλη ελληνική κοινότητα και γι’ αυτό είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι, γι’ αυτήν», αναφέρει ο κ. Ραν. Στη Νότια Αυστραλία, σύμφωνα με τα στοιχεία της πολιτειακής κυβέρνησης, την ελληνική γλώσσα διδάσκονται 4.500 μαθητές σε 36 σχολεία.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένας ΄Ελληνας ναυτικός, ένα μακρύ ταξίδι, ένα μήνυμα σε μπουκάλι. Ποτέ δεν φαντάστηκε ο κ. Σταύρος Δρακάκης ότι το μήνυμα που είχε πετάξει στον Ειρηνικό πριν από έντεκα χρόνια θα έφτανε τελικά στους παραλήπτες του, τη γυναίκα και τα παιδιά του, αλλά και στον ίδιο. Το μπουκάλι εντοπίστηκε πριν από λίγους μήνες στις ακτές της Ιαπωνίας και με τη συνδρομή της ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα παραδόθηκε στον αποστολέα του ο οποίος σήμερα κατοικεί με την οικογένειά του στην Αίγινα.

Από την Καθημερινή

Από τις 12 έως και τις 23 Ιουλίου πραγματοποιείται η απογραφή δημοσίων υπαλλήλων ανάλογα με τον λήγοντα αριθμό του ΑΦΜ τους. Η υποβολή των στοιχείων μπορεί να γίνει οποτεδήποτε μέσα στο 24ωρο. Ας ληφθεί υπόψη ότι μετά την 1η Νοεμβρίου δεν θα μισθοδοτούνται όσοι υπάλληλοι δεν έχουν δηλώσει ηλεκτρονικά τα στοιχεία τους. Τα δικαιολογητικά που πρέπει να έχουν οι υπάλληλοι κατά την απογραφή είναι: 

Εκκαθαριστικό φορολογίας από το 2002 έως και σήμερα. 

Κάρτα Κοινωνικής Ασφάλισης ή Βιβλιάριο Υγείας ή ΑΜΚΑ. 

Αστυνομική Ταυτότητα. 

Λογαριασμό της ΔΕΗ. 

Πρόσφατο εκκαθαριστικό μισθοδοσίας. 

Τίτλοι σπουδών (πτυχία, ξένες γλώσσες κ.λπ.).

Πειράζει που απορώ για το ότι, αν και έχουμε «καταγραφεί και απογραφεί πλειστάκις, ακόμη δεν μας έχουν μετρήσει»;

Στη σελίδα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου θα βρείτε αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα της περιόδου 1899 – 1999. Τα προγράμματα αυτά απηχούν τις εκάστοτε μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, που προέκυπταν από πολιτικές, αλλά και οικονομικές ανακατατάξεις, ως αποτέλεσμα ιδεολογικών και κοινωνικών μετασχηματισμών. Μπορείτε να συμβουλευτείτε τα συγκεκριμένα αρχεία ή να τα αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας. Τόσο οι ερευνητές, όσο και οι συνάδελφοι που θέλουν να ενημερώνονται και να συγκρίνουν τις εποχές και τα δρώμενά τους θα απολαύσουν το ταξίδι στον χρόνο.

 «Αν ήσουν ζωγράφος ποιο θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να σου συμβεί;

 Σε μια συγκινητική παράσταση μαθητών του 3ου Λυκείου Ηλιούπολης και με την καθοδήγηση της καθηγήτριας κ. Σ. Καλαποθαράκου, παρουσιάστηκαν «ιερά τέρατα της τέχνης, όπως  ο Ρενουάρ, ο Σεζάν, ο Μονέ, ο Μανέ, ο Ντεγκά, ο Βαν Γκογκ, ο Μοντιλιάνι, ο Πικάσσο» με φόντο πίνακες, χρώματα, παντομίμα, μονολόγους, χαρούμενα και τρυφερά στιγμιότυπα σε κουστούμια εποχής. Στην αίθουσα εκδηλώσεων  και επί μία ώρα περίπου «μεταφέρθηκε» με ευρηματικότητα ο χώρος δράσης των ζωγράφων με έμφαση στην επανάστασή τους, που οδήγησε στην γένεση της μοντέρνας ζωγραφικής. 

   «O καθένας μπορεί να θυμώσει – αυτό….. είναι εύκολο. Αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και στη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο……, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο»

Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια

Η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μας ενημερώνει για την εκδήλωση που πραγματοποιεί το Φεστιβάλ Αθηνών στις 22 Ιουνίου και ώρα 5.00 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα «Ν. Σκαλκώτας»), η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της μετάκλησης από το Φεστιβάλ Αθηνών της Ορχήστρας Νέων «Σιμόν Μπολιβάρ» της Βενεζουέλας.

Στα πλαίσια της εκδήλωσης, η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα θα παρουσιάσει δημόσια το δυναμικό Art VS Racism Project της, την «Χορωδία της Ουτοπίας», που αποτελείται από παιδιά διαφόρων πολιτισμών που ζουν σε άθλιες συνθήκες στη χώρα μας, την εκπαίδευση των οποίων έχουν αναλάβει καλλιτέχνες διεθνούς ακτινοβολίας. Παράλληλα τα παιδιά αυτά και οι οικογένειές τους υποστηρίζονται από την Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα νομικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά, ψυχολογικά και ιατρικά. Το Ε.Ι.Σ.Α., σε συνεργασία με την “Δράση”, υποστηρίζει ψυχολογικά -και μέσα από τη συστημική ματιά- το όλο εγχείρημα.

Η «Ουτοπία» φιλοδοξεί να καθιερωθεί στα μουσικά πράγματα της χώρας, στην καρδιά και στο νου μας, επιχειρώντας να διαλύσει ξενοφοβικά στερεότυπα και προδιαγεγραμμένες προφητείες για το μέλλον των παιδιών, αλλά και προτείνοντας, με αφηγητή «παιδιά χωρίς πατρίδα», ένα ολόγραμμα αρμονικής συνύπαρξης των πολιτισμών.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:
17.00: Συναυλία Simon Bolivar Flute Ensemble
17.30: Χαιρετισμός από τον Πρέσβη της Βενεζουέλας
Προβολή αποσπασμάτων από το dvd “Tocar y Luchar” διάρκειας 30 λεπτών συνολικά.
Παρουσίαση του Elsistema από τον εμπνευστή του DrJosé AntonioAbreu
Παρουσίαση σχετικών προγραμμάτων από την Ελλάδα
Αλ. Μούζας: υπεύθυνος προγράμματος Cam-Media της Καμεράτας για τα Λύκεια
Τάσος Συμεωνίδης: μαέστρος της Ελληνοτουρκικής Ορχήστρας Νέων
Νίκος Μαλλιάρας: Πρόεδρος της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων
Νίκος Λαλιώτης: Υπεύθυνος του μουσικού τμήματος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα -Παιδική πολυπολιτισμική «Χορωδία της Ουτοπίας»
Κώστας Καρδάμης: εκπρόσωπος της Παλιάς Φιλαρμονικής Κέρκυρας»
Μιχάλης Μεσσήνης: εκπρόσωπος του Συλλόγου «José AntonioAbreu»
Ερωτήσεις από το κοινό
19:30 Συναυλία SimonBolivarStringQuartet
20:00 Πέρας εκδήλωσης

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί με ταυτόχρονη μετάφραση από τα ισπανικά στα ελληνικά και αντίστροφα. Η δε προβολή θα γίνει με υποτίτλους στα ελληνικά. Τέλος η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας. Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την εκδήλωση μπορείτε να απευθυνθείτε στο 21007482333 (Μέγαρο Μουσικής)

Αντιγράφω από την εφημ. Το Βήμα ένα κείμενο που, αν και δεν θίγει όλες τις πλευρές του ζητήματος, υποστηρίζω. Επιφυλάσσομαι να δώσω απαντήσεις και διευκρινίσεις, πληροφόρηση πέραν και μακράν των φημών σε κάθε σημείο του κειμένου που κατά την γνώμη μου πρέπει να συμπληρωθεί. Πάντως ευχαριστούμε την αρθρογράφο για την «απεικόνισή» μας.�
 

Πενία εκπαιδευτικών
ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ | Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Για τους καθηγητές έχει παγιωθεί μια αντίληψη. Πληρώνονται για να κάθονται πέντε μήνες τον χρόνο και για να δουλεύουν τρεις ώρες την ημέρα τρεις ώρες όχι του ρολογιού αλλά του κουδουνιού. Τέτοιες αντιλήψεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος εν μέσω κρίσης, τώρα που η μία επαγγελματική τάξη θέλει να βγάλει το μάτι της άλλης. Με την αποχή των βαθμολογητών στις γενικές εξετάσεις τέτοιες αντιλήψεις ενισχύονται: οι καθηγητές απέχουν για να κερδίσουν ένα λεπτό ανά γραπτό- ένα λεπτό όχι του ρολογιού αλλά του ευρώ. Η ταρίφα πέρυσι ήταν 2,1 ευρώ και εφέτος στρογγύλεψε στα 2 ευρώ. Απέχουν διεκδικώντας επίσης την καταβολή των επιδομάτων μια και καλή και όχι σε δόσεις σε βάθος χρόνου, κάπου τα Χριστούγεννα. Για τούτο το τελευταίο υπήρξε ρύθμιση. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου έπεισε χθες το οικονομικό επιτελείο της χώρας να εγκρίνει τη δαπάνη. Οι αμοιβές για επιτηρήσεις, βαθμολογήσεις και επιτροπές θα καταβληθούν άμεσα και όχι τμηματικά. Για τους καθηγητές οι εξετάσεις ήταν πάντοτε ο σίγουρος τρόπος να ενισχύσουν το εισόδημά τους. Με ανώτατο όριο τα 600 γραπτά, δηλαδή με απίστευτο ξενύχτι και τεράστια ευθύνη, λαμβάνουν το πολύ 1.200 ευρώ. Επίσης υπήρχαν πάντα οι επιτροπές. Για να γίνουν οι εξετάσεις συγκροτούνται και αμείβονται περισσότερες από 1.900

επιτροπές, σε επίπεδο σχολείου, νομαρχίας, επικράτειας. Τα μέλη επιτροπών βαθμολογικών κέντρων λάμβαναν 709 ευρώ που εφέτος μειώθηκαν σε 500. Τα μέλη λυκειακών επιτροπών λάμβαναν 338 ευρώ που έγιναν 270. Υπάρχουν και άλλες ειδικότητες, όπως αυτή του καθηγητή που μαζεύει τα δικαιολογητικά των υποψηφίων. Και αυτοί έπαιρναν το κατιτίς τους, 806 ευρώ, που για εφέτος τσεκουρώθηκαν στα 300. Οι επιτηρητές πληρώνονταν με τη μέρα: έπαιρναν 17 ευρώ που εφέτος έγιναν 14.

Αν ξεπεράσουμε το πυροτέχνημα του ενός λεπτού ανά γραπτό, διαπιστώνουμε ότι δεν γίνεται κανένα ξεσάλωμα με τα επιδόματα. Ενας επιστήμονας που πηγαίνει να επιτηρήσει σε εξετάσεις παίρνει την ώρα λιγότερα απ΄ όσα σε οποιαδήποτε χαμαλοδουλειά.

Το πολιτικό δίλημμα όμως δεν αφορά τα λίγα ή τα πολλά της επιπλέον αμοιβής, αλλά αν πρέπει να καταβάλλονται γενικώς επιδόματα για να κάνουν οι εκπαιδευτικοί τη δουλειά τους. Ο μισθός λογικά τα περιλαμβάνει όλα αυτά, και το μάθημα και το διάλειμμα και τα ενδιάμεσα τεστ και τις καλοκαιρινές εξετάσεις με τα παρελκόμενα. Υπάρχουν αρκετά επιχειρήματα των συνδικαλιστών επ΄ αυτού, όπως ότι απασχολούνται υπερωριακά, βράδυ και Σαββατοκύριακα. Επίσης ότι ασχολούνται με μαθητές που δεν είναι της αρμοδιότητάς τους.

Η κυρία Διαμαντοπούλου δίνοντας τα επιδόματα συνεχίζει μια πολιτική εικοσιπενταετίας. Το ότι μείωσε το συνολικό κόστος δεν αλλάζει το γενικό καθεστώς της παράδοξης, συγκαιριακής πριμοδότησης των εκπαιδευτικών. Οταν η κυβέρνηση έχει πολλά, δίνει πολλά, όταν έχει λίγα, δίνει λίγα. Η υπουργός Παιδείας με τον τρόπο της παραδέχεται ένα πράγμα. Οι καθηγητές έχουν εξωφρενικά χαμηλούς μισθούς, οι οποίοι με τα νέα μέτρα έχουν γίνει ισχνοί. Είναι προφανές ότι κανένας δάσκαλος δεν θα ζητούσε 14 ευρώ για να γίνει επιτηρητής. Για να έχουν σημασία τα 14 ευρώ ή ακόμη και το ένα λεπτό ανά γραπτό σημαίνει ότι οι καθηγητές δεν μπορούν να ζήσουν. Πώς να ζήσουν με τα 800 ευρώ του πρωτοδιόριστου ή με τα 1.300 του οικογενειάρχη; Αν αντιμετωπιστεί αυτό το πρωτογενές αίτιο της δυσλειτουργίας στην εκπαίδευση, αν δηλαδή αλλάξει το μισθολόγιο, οι εντάσεις θα μειωθούν. Οι καθηγητές αντιδρούν με ακραίο τρόπο, απειλώντας δηλαδή την ομαλή διεξαγωγή της εξέτασης ειδικών μαθημάτων και καθυστερώντας τη βαθμολόγηση για έναν και μόνο λόγο: η εργασία δεν τους εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση.

Ακόμη και σε αυτή την περίοδο οικονομικής στενότητας λεφτά υπάρχουν ή εν πάση περιπτώσει ευρίσκονται. Αυτό το ποσό που θα εκταμιευθεί για τα επιδόματα θα μπορούσε να είναι ενσωματωμένο στους μισθούς. Ας μην αναγκάζονται κάθε χρόνο οι εκπαιδευτικοί να τείνουν χείρα βοηθείας. Δεν είναι ζήτουλες.

Πώς ψηφίστηκε το μονοτονικό (Από τα πρακτικά της συνεδρίασης της 11ης Ιανουαρίου 1982)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ: (Υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, από την εισήγησή του στη Βουλή το βράδυ της 11ης Ιανουαρίου 1982)

Κύριοι συνάδελφοι, επειδή η ώρα είναι προχωρημένη δεν θα επεκταθώ σ’ ένα θέμα το οποίο αναμφισβήτητα κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλο σκηνικό θα χρειαζόταν εκτεταμένη και πανηγυρική αντιμετώπιση. Εξ άλλου ζητώ να ενσωματωθεί στα Πρακτικά η Εισηγητική Έκθεση στο σχέδιο Νόμου “περί κυρώσεως τής από 11.11.1981 Πράξεως του Προέδρου τής Δημοκρατίας “περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια τής Γενικής και Τεχνικής και Επαγελματικής Εκπαιδεύσεως””, για την ιστορία της μεταβολής και η οποία έχει ως εξής:

“Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ -και σε υλοποίηση εξαγγελίας του- μια από τις πρώτες πράξεις τού υπουργού Παιδείας υπήρξε η με αριθμ. Φ 900.43/4/9/14145/2.12.1981 απόφασή του για την “Εισαγωγή τού μονοτονικού στην Εκπαίδευση”.

Μ’ αυτήν συστήθηκε ειδική επιτροπή με σκοπό να μελετήσει και να εισηγηθεί σχετικά με την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, τον τρόπο και το χρόνο της εφαρμογής του, τις σχετικές αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν κ.λπ.

Την επιτροπή απετέλεσαν οι κ.κ. Εμμανουήλ Κριαράς, Φάνης Κακριδής, Χρίστος Τσολάκης, Βασίλειος Φόρης, Δημήτρης Τομπαϊδης, Αριστείδης Βουγιούκας, Χρίστος Μιχαλές, Απόστολος Κοτλίτσας, Αλόη Σιδέρη. (…)

Το μονοτονικό σύστημα είναι ένας τρόπος δραστικής απλοποίησης στο θέμα των τόνων και των πνευμάτων. Η ανάγκη για την καθιέρωση τού μονοτονικού προέκυψε πρωταρχικά από τη διαπίστωση ότι τα πνεύματα και οι τόνοι, χωρίς να εξυπηρετούν κάποια πραγματική γλωσσική απάιτηση, γίνονται αιτία καταταλαιπώρησης όσων γράφουν την Ελληνική, ιδιαίτερα των μαθητών, και τροχοπέδη στις προσπάθειές τους για κατάκτηση τής γλώσσας και για ουσιαστική μόρφωση. (…)

Η ουσία τής μεταρρύθμισης πράγματι βρίσκεται στο γεγονός, ότι μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, με μια εξαίρεση παλαιότερα, της εποχής του Ελευθερίου Βενιζέλου, σε σχέση με τη δασεία, δεν έχει αποτολμηθεί μια τόσο δραστική μεταβολή και τονική απλοποίηση εις τα δεδομένα τού τονισμού.

Βεβαίως γνωρίζουμε αυτό το οποίο υποστήριξε ο κύριος Γλέζος, λέγοντας ότι ίσως το σωστότερο σύστημα θα ήταν το ατονικό. Δεν θα θελήσω να τοποθετηθώ πάνω σε αυτή τη θέση. Θα ήθελα πάντως να υπογραμμίσω το ότι, αυτή η δραστική μεταβολή πάνω στην τονική σήμανση είναι πράγματι -όπως δέχονται πολλοί και όχι από αυτούς που εισάγουν την μεταρρύθμιση αυτή- είναι πράγματι εξ αιτίας και της ιστορίας της μεταβολής, μια επανάσταση στα χρονικά και γλωσσικά δεδομένα της ελληνικής γλώσσας. Δεν θα αναφερθώ ειδικότερα στα πλεονεκτήματα ή και τις αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις οι οποίες διατυπώνονται από τους όλο και λίγους “γλωσσαμύντορες” της ήδη δεδομένης οπτικής αποτύπωσης τής νεοελληνικής γλώσσας. Αλλά, πράγματι όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνεται, ότι όλο και λιγότεροι επιμένουν εις την αποτύπωση όπως την γνωρίζουμε και την έχουμε διδαχθεί εμείς οι παλαιότεροι. Και είναι γενικότερα αποδεκτή η αλήθεια ότι χωρίς μεταβολή εις την πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά, μπορεί κανείς να προχωρήσει σε αυτήν την απλοποίηση την οποία εισάγει σήμερα η κυβέρνηση και κάνει δεκτή η Βουλή, ακόμη και από της πλευράς των απόντων, όπως διετυπώθη τουλάχιστον από τους αρχηγούς και εκπροσώπους της, και η οποία πραγματικά θα βελτιώσει σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα τα συναφή, τα γλωσσικά δεδομένα, χωρίς να βλάψει καθόλου την πολιτιστική και γλωσσική μας κληρονομιά για την οποία βεβαίως η κυβέρνηση έχει πρώτιστο ενδιαφέρον”.

Από τα πρακτικά τής Βουλής προκύπτουν σε σχέση με την ψήφιση του μονοτονικού τα εξής:

-Προς τα μεσάνυχτα τής 11.1 1982 είχε ολοκληρωθεί η συζήτηση για την εγγραφή των μαθητών των Λυκείων, οπότε εντελώς αιφνιδίως εισάγεται προς ψήφιση η επιβολή τού μονοτονικού. Μετά από ερώτηση τού Ευάγγελου Αβέρωφ, ποιο είδος μονοτονικού σκέφτεται να εφαρμόσει η Κυβέρνηση, στην οποία έλαβε αμήχανη απάντηση από τον υπουργό, παρενέβη ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και επεσήμανε, διαμαρτυρόμενος, τα ακόλουθα (σελ. 456 των Πρακτικών τής Βουλής): Το άρθρο περί τού μονοτονικού “προστίθεται σήμερα, την τελευταία ώρα αιφνιδιαστικώς. Αναφέρεται σε ένα μέγα θέμα…”. Ζητεί να μετατεθεί η συζήτηση τού άρθρου περί μονοτονικού: “Δεν είναι δυνατόν να έχει η κυβέρνηση την απαίτηση να μάς φέρνει το θέμα αυτό το μέγα, αιφνιδιαστικά, και να απαιτεί να το ψηφίσουμε και μετά την 12ην (νυκτερινή). Η τροπολογία αναφέρεται σε ένα πολύ σοβαρό θέμα”. Ανακοινώνει ότι αν η κυβέρνηση επιμείνει, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει από την αίθουσα. Στη συνέχεια, δευτερολογεί και επισημαίνει τη σοβαρότητα τού θέματος, ότι κακώς αυτό προτείνεται με τροπολογία, ότι κακώς καλείται η Βουλή να το συζητήσει μετά το μεσονύκτιο, ότι η αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να ενημερωθεί: “Δεν έχουμε κανένα φάκελο. Δεν έχει καμιά σχέση με το συζητούμενο νομοσχέδιο. Είναι σαφές ότι είναι αντισυνταγματική η τροπολογία. Δώστε μας τον χρόνο να προετοιμαστούμε.”

Από την πλευρά τού ΚΚΕ, η Μαρία Δαμανάκη παρεμβαίνει δύο φορές (σελ. 457) και ζητεί αναβολή “γιατί το Σώμα έχει κουραστεί”. Ο Κ. Μητσοτάκης επανέρχεται λέγοντας: “Εφόσον η κυβέρνηση και το προεδρείο επιμένουν εις αυτόν τον αντιδημοκρατικόν και αντικοινοβουλευτικόν τρόπον συζητήσεως αυτής τής τροπολογίας, υπό τας συνθήκας αυτάς, λυπούμεθα ειλικρινώς, αλλά δεν δυνάμεθα να παρακολουθήσουμε την συζήτηση και είμεθα υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε”. Οι βουλευτές τής ΝΔ αποχωρούν. Γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα ψηφίστηκε η τροπολογία για το μονοτονικό, από τριάντα παρόντες βουλευτές (κατά την δήλωση τού Παναγιώτη Κανελλόπουλου).

 «Οι ποιητές και οι λογοτέχνες δίνουν την φυσιογνωμία τού έθνους. Αυτή λοιπόν τη φυσιογνωμία επιχειρούν σήμερα να την παραμορφώσουν. Δεν έχουμε φυσιογνωμία ελληνική. Υπάρχει μια νοοτροπία που θέλει να τα απλοποιήσει όλα. Κι αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί οι άνθρωποι δεν πρέπει να μοχθούν; Γιατί ο καρπός τού μόχθου περιφρονείται τόσο πολύ, ενώ τόσο ανάγκη τον έχουμε τώρα ειδικά που ανήκουμε στην Ευρώπη και χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε τα πνευματικά όπλα; Αυτή η νοοτροπία τής απλοποιήσεως μάς έχει οδηγήσει στο σημείο να κακοποιούμε και να εκχυδαϊζουμε τα πάντα. Είναι απελπιστικό, οδυνηρό, για να μην πω θανατηφόρο. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι θα παραλάβει και από ποιους η νέα γενιά με την οποία τόσο πολύ ασχολείται η παρούσα κατάσταση. Τι σκοπό έχουν άραγε οι υπεύθυνοι που μεταχειρίζονται τόσο άσχημα την γλώσσα; Τι τέλος πάντων θέλουν να παραδώσουν και από ποιους το παρέλαβαν; Ύβρις και τίποτε άλλο χαρακτηρίζει την παρούσα κατάσταση. Ύβρις και, δυστυχώς, τής ύβρεως, πάντοτε έπεται η Νέμεσις. Τώρα βέβαια μιλάμε περί πολιτιστικού κόσμου, περί πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τι θα πει πολιτιστικό; Παίζουμε με τις λέξεις. Λέμε λέξεις. Και βεβαίως πίσω απ’ αυτές τις λέξεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά ένας μοναδικός σκοπός: Η ερείπωση τής γλώσσας, η κατάργηση των εννοιών, ώστε οι άνθρωποι ούτε να συνεννοούνται, ούτε να μπορούν να σκέφτονται. Γιατί μόνον έτσι θα μπορούν ορισμένοι να κάνουν την δουλειά τους: Να θάψουν τον τόπο. (…) Είμαι Έλληνας, γι’ αυτό πονώ και υποφέρω για ό,τι βλέπω μπροστά μου. Για ό,τι αισθάνομαι να έρχεται. (Δημήτρης Χόρν, ηθοποιός)