spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Κατά κανόνα οι ελληνόπαιδες γνωρίζουν τα τηλεοπτικά πρόσωπα, τους ποδοσφαιριστές, τους τραγουδιστές και τους πάσης φύσεως άχρηστους και επικίνδυνους που οι εντεταλμένοι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί αστέρες ή ποντικοί της ενημέρωσης μας προωθούν. Τον γιατρό των φτωχών παιδιών, τον Αυξέντιο Καλαγκό, όμως δεν τον γνωρίζουν:

Ο ελληνικής καταγωγής γιατρός τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο με αποκλειστική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους. Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί. Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα. Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ. Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Έλληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του χειρουργεί καθημερινά δωρεάν φτωχά παιδιά. «Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του. ΄Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση. Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα». Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια». Ο δημοσιογράφος τον ρωτάει αν πιστεύει στο Θεό: Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Άλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας». ΄Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη. ΄Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. ΄Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της. Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή. Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο. Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι “υπεράνω των δυνάμεών μου”, όμως δεν λυγίζω. Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ

Orestis Panagiotou/European Pressphoto Agency

Είναι ο τίτλος¹ άρθρου στην εφημερίδα The New York Times, γραμμένο από τον Thomas Landon, Jr.  με σαδιστική μυθοπλαστική ικανοποίηση. Ναι, τα καταφέραμε: Δίνουμε σε όλους πλέον υλικό έμπνευσης να μας περιπαίζουν, να διασφαλίζουν την επαγγελματική τους υπόσταση περιγράφοντάς μας. Μπράβο μας. Δείτε πώς αρχίζει:  «It would be Europe’s worst nightmare: after weeks of rumors, the Greek prime minister announces late on a Saturday night that the country will abandon the euro currency and return to the drachma. Instead of business as usual on Monday morning, lines of angry Greeks form at the shuttered doors of the country’s banks, trying to get at their frozen deposits». Όσοι καταλαβαίνετε αγγλικά διαβάστε το κείμενο εδώ. Οι υπόλοιποι βάλτε το στο google για μετάφραση.

¹. Συμπληρώνω ότι η εφημερίδα Έθνος αναδημοσιεύει το κείμενο με τον τίτλο: «Η ζωή με τη δραχμή». Επομένως υπάρχει στα ελληνικά.

Στολίστε για να ξορκίσετε τις ασχήμιες. Βέβαια δεν αποκαθιστά τους μισθούς μας, αλλά μας βοηθάει να θυμηθούμε τις καλές μας εποχές και να ετοιμαστούμε για τα όνειρα που θα στηρίξουν το μέλλον. Περισσότερα εδώ.

12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973

Neftalí Ricardo Reyes Basoalto, ήταν το πραγματικό όνομα του Pablo Neruda που γεννήθηκε στο Parral της Χιλής, στις 12 Ιουλίου, 1904. Ο πατέρας του ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος και η μητέρα του, που πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του, δασκάλα. Μερικά χρόνια αργότερα ο πατέρας του, που μετακόμισε στην πόλη Temuco, ξαναπαντρεύτηκε. Ο ποιητής πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στο Temuco και είχε την τύχη να διακριθεί από την Gabriela Mistral, επικεφαλής της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σε ηλικία δεκατριών ετών, άρχισε να δίνει μερικά άρθρα στην εφημερίδα “La Manana”, μεταξύ των οποίων και το πρώτο ποίημά του. Το 1920, έγινε συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού «Selva Austral” με το ψευδώνυμο  Πάμπλο Νερούντα, που επέλεξε στη μνήμη του Τσεχοσλοβάκου ποιητή Jan Neruda (1834-1891). Παράλληλα με τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες, ο Neruda σπούδασε Γαλλική φιλολογία και Παιδαγωγική στο Πανεπιστήμιο της Χιλής στο Σαντιάγο και μεταξύ των ετών 1927 και 1935, εκπροσώπησε την χιλιανή κυβέρνηση στην Burma, στην Κεϋλάνη, στη Java, στη Σιγκαπούρη, στο Μπουένος Άιρες, στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη. Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος και η δολοφονία του Γκαρθία Λόρκα, τον οποίο γνώριζε, τον επηρέασαν έντονα και τον έκανε να ενταχθεί στο Δημοκρατικό Κίνημα, πρώτα στην Ισπανία, και αργότερα στη Γαλλία, όπου εμπνεύστηκε την ποιητική του συλλογή España en el Corazón (1937 ). Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην πατρίδα του, και έκτοτε η ποίηση του χαρακτηριζόταν από έναν προσανατολισμό προς την πολιτική και τα κοινωνικά θέματα. Το έργο του España en el Corazón είχε μεγάλη επίδραση λόγω του ότι τυπώθηκε στη μέση του μετώπου και κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου.

Το 1939, ο Neruda διορίστηκε πρόξενος στο Παρίσι, και λίγο αργότερα, Γενικός Πρόξενος στο Μεξικό, όπου ξανάγραψε του Canto General de Χιλή, μετατρέποντάς το σε ένα επικό ποίημα για τη Νότια Αμερική, τη φύση της , τους ανθρώπους της και την ιστορική μοίρα τους σε αυτή την ήπειρο. Το έργο αυτό, με τίτλο Canto General, δόθηκε στη δημοσιότητα στο Μεξικό το 1950, αλλά ανεπίσημα  στη Χιλή. Αποτελείται από 250 περίπου ποιήματα που ενέταξε σε δεκαπέντε λογοτεχνικούς κύκλους και αποτελεί το κεντρικό μέρος της παραγωγής του Νερούντα. Λίγο μετά τη δημοσίευσή του το Canto General μεταφράστηκε σε περίπου δέκα γλώσσες.

Το 1943, ο Neruda επέστρεψε στη Χιλή, και το 1945 εξελέγη γερουσιαστής της Δημοκρατίας. Λόγω των διαμαρτυριών του εναντίον της κατασταλτικής πολιτικής της Προέδρου González Videla’s κατά απεργών ανθρακωρύχων το 1947, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Έζησε στην Ευρώπη έως το 1952.  Ένα μεγάλο μέρος του έργου του, που δημοσιεύθηκε κατά την περίοδο αυτή, φέρει τη σφραγίδα των πολιτικών δραστηριοτήτων του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Las Uvas y el Viento (1954), έργο που θεωρήθηκε ως το ημερολόγιο της εξορίας του Νερούντα.

Του απονεμήθηκε το Nobel Λογοτεχνίας το 1971 και μπορείτε να διαβάσετε την καταπληκτική ομιλία του στη Σουηδική Ακαδημία εδώ.

Αργοπεθαίνει,

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο ” ι ”

αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια ,

που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,

που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει

όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει

όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,

όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Σημ.: Η μαθήτρια μου Χ. Π. μου έστειλε απόψε αυτό το κείμενο με την σημείωση «Ένα ποίημα του Pablo Neruda που λάτρεψα όταν διάβασα..!».

Στην ενότητα πολιτισμού της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάζεται η «βιογραφία» ως είδος γραφής. Η βιογραφία είναι ένα είδος του πεζού λόγου που στην Ελλάδα δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς, ενώ σε άλλες χώρες ανθεί. Είναι ένα είδος απαιτητικό, γιατί πρωτίστως απαιτεί έρευνα, αλλά και γιατί στην πιο επιτυχημένη εκδοχή του πρέπει να έχει κάτι από τις αρετές του μυθιστορήματος στη γραφή, χωρίς να κάνει καμία έκπτωση στην εγκυρότητα της πληροφορίας. Ενδεχομένως το έχουμε υποτιμήσει, ως είδος και το θεωρήσαμε υποδεέστερο. Ή μήπως πάλι, στη χώρα μας η έρευνα δεν ανθεί σε καμία μορφή της;

Η εκδήλωση εντάσσεται στον κύκλο Λογοτεχνία: Οι ιστορίες των ανθρώπων και επιχειρεί να φωτίσει προσωπικές διαδρομές οι οποίες, μέσα από την αποτύπωσή τους στο χαρτί, υπό μορφή βιβλίου, αποκτούν ένα μυθικό χαρακτήρα και φτάνουν να επηρεάζουν την πολιτιστική, κοινωνική, ακόμη και πολιτική ζωή μιας χώρας ή και ευρύτερα.

Ομιλητές: Δημήτρης Δημηρούλης: Καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Δημήτρης Παπανικολάου: Λέκτορας Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Πολιτισμικών Σπουδών και Σπουδών Φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Δημήτρης Τζιόβας: Καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Ομιλήτρια-Συντονίστρια, Κατερίνα Σχινά: Δημοσιογράφος, μεταφράστρια.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, αλλά λόγω περιορισμένης χωρητικότητας της αίθουσας θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων εισόδου θα ξεκινήσει 1 ώρα πριν την εκδήλωση. Για περισσότερες πληροφορίες: www.sgt.gr, press@sgt.gr

Οχηματαγωγό Μέρλιν

– το 1828, οι μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και η Πρωσσία, υπέγραψαν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο προέβλεπε την αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από την Ελλάδα.

-το 1946, ιδρύθηκε και ξεκίνησε το έργο της η Unesco.

– το 1972 το δεξαμενόπλοιο «WORD HERO», ιδιοκτησία του Ομίλου Νιάρχου, συγκρούεται με το οχηματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού «Μέρλιν¹»στον Φαληρικό Όρμο, μόλις 3 μίλια νότια του λιμένος Πειραιώς, με συνέπεια να σκοτωθούν 44 από τα 58 μέλη του πληρώματος του οχηματαγωγού.

-το 1994, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θεωρεί αιτία πολέμου την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

Σημειώσεις:

¹. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία USA – Charleston Navy Yard. Charleston, S.C και παρελήφθη στη Βοστώνη των Η.Π.Α. στις 30 Ιουλίου 1958. Ονομάσθηκε προς τιμήν του Υποπλοίαρχου Ν. Μέρλιν που χάθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1941 κατά την βύθιση του βρετανικού Υ/Β ‘ΠΕΡΣΕΥΣ’.