Οι δρόμοι που μας ενώνουν…..
Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου ξεκινήσαμε σήμερα άλλο ένα ταξίδι στον κόσμο του θεατρικού παιχνιδιού παρέα με τον κύριο Νικόλα Χαλεπάκη, και με εφόδιο τη φαντασία μας επεξεργαστήκαμε τις έννοιες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Δικτατορίας.
Αφετηρία της σημερινής περιπέτειας ήταν το ερώτημα: “Τί μας κάνει χαρούμενους”;
Τα παιδιά μοιράστηκαν με χαρά τις ιδέες τους….
“Χαίρομαι όταν παίζω, όταν ζωγραφίζω, όταν χορεύω, όταν έρχομαι σχολείο, όταν είμαι με τους φίλους μου, όταν παίρνω καινούρια παιχνίδια, όταν τρώω γλυκά………….” και θα μπορούσαμε να μιλάμε όλη μέρα για όσα μας κάνουν χαρούμενους!! Τι συμβαίνει όμως όταν όλα αυτά που μας δίνουν χαρά, κάποιος μας τα στερεί;
Δυο καπέλα ξεπήδησαν από δυο διαφορετικά παραμύθια και μας διηγήθηκαν τις ιστορίες τους. Ιστορίες για ΜΗΝ και ΔΕΝ. Ιστορίες για απαγορεύσεις και περιορισμούς….
Ένας Βασιλιάς αρκετά απαιτητικός, φορώντας το επιβλητικό του στέμμα αποφάσιζε για μας και μας έδινε εντολές…..
και ένας Στρατηγός πολύ-πολύ αυστηρός, όρθωσε μια λευκή γραμμή που μας χώρισε από όσα αγαπάμε!
Ποιος θα τολμούσε να περάσει αυτή την άσπρη γραμμή; Μα φυσικά ένα παιδί! Και μετά κι άλλο ένα, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα! Και τελικά καταφέραμε να νικήσουμε τον απαιτητικό Βασιλιά και τον αυστηρό στρατηγό, να διαγράψουμε τις γραμμές που μας χωρίζουν και να ανοίξουμε δρόμους που μας ενώνουν με όσους και όσα αγαπάμε….με τα μικρά μας χεράκια φτιάξαμε το δρόμο της Ελευθερίας, τον δρόμο της Δημοκρατίας….
και περπατήσαμε πάνω σε αυτόν ελεύθερα, στέλνοντας ένα γεμάτο ευγνωμοσύνη ευχαριστώ στους φοιτητές του Πολυτεχνείου που με το θάρρος τους μας χάρισαν την Ελευθερία μας!



















































































































































































